Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκπαίδευση

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ «Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ἢ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΣΑΝΤΑΣ; «περιέχονται 3 ἰσοϋψεῖς εἰκόνες, ὁ Καραγκιόζης, ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ καλοῦνται οἱ ἐμβρόντητοι μαθητὲς νὰ γράψουν μία περιπέτεια μὲ πρωταγωνιστὲς καὶ τοὺς τρεῖς… ἥρωες; Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶς φταῖνε οἱ σκοπιανοὶ ἀπατεῶνες».(Δ. Νατσιός)

Τ πρόβλημα εναι « τσάντα στ σχολεο»
τ περιεχόμενο τς τσάντας;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος -Κιλκίς

.             Χαρᾶς εὐαγγέλια. Βρέθηκε  τὸ φάρμακο, ἡ συνταγὴ γιὰ τὴν ἀνάταξη τῆς ἡμιθανοῦς Παιδείας μας. Ρίγη συγκινήσεως καὶ χαρὰ ἀνεκλάλητος  ἐπικρατεῖ στὸ λαό. Οὐρανομήκεις  ζητωκραυγὲς ἠχοῦν ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἑλλάδας -δὲν μπορῶ νὰ τιθασσεύσω τὸν ἐνθουσιασμό μου- σκιρτᾶ καὶ ἀγάλλεται ἡ φύσις. Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ δὴ τὸ Ἰνστιτοῦτο  Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ), ἐξαπέστειλε ἐγκύκλιο διὰ τῆς ὁποίας καλοῦνται τὰ σχολεῖα νὰ «ὑλοποιήσουν δράση» -τί ὡραῖα ἑλληνικά- μὲ τίτλο «Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο». Καὶ ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἀπεστάλη στὰ σχολεῖα:
.               «Μὲ τὴ συγκεκριμένη δράση καθιερώνεται ἡ παραμονὴ τῆς σχολικῆς τσάντας τῶν μαθητῶν/τριῶν τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου γιὰ τουλάχιστον ἕνα Σαββατοκύριακο τὸ μήνα, στὸ σχολεῖο  τὴν Παρασκευὴ πρὶν ἀπὸ τὸ Σαββατοκύριακο ποὺ ἔχει ἀποφασιστεῖ ἀπὸ τὸν Σύλλογο Διδασκόντων τοῦ σχολείου, ἕως τὴν Δευτέρα. Ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ παραμονὴ τῆς τσάντας στὸ σχολεῖο δὲν ἀποτελεῖ μία συμβολικὴ παρέμβαση, ἀλλὰ ἐπιδιώκεται οἱ μαθητές  καὶ οἱ μαθήτριες νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν προετοιμασία μαθημάτων κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Σαββατοκύριακου. Ἡ ὀργάνωση τῆς μελέτης τῶν μαθητῶν καὶ τῶν μαθητριῶν καθὼς καὶ ὁ χρόνος ποὺ ἀπαιτεῖται  καθημερινὰ γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῶν κατ’ οἶκον ἐργασιῶν ἀποτελοῦν ζητήματα ποὺ συνδέονται  ἄμεσα μὲ τὴν μάθηση, τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὸν ἐλεύθερο χρόνο τῶν παιδιῶν. Τὸ ΥΠΠΕΘ  στὸ πλαίσιο ἀναβάθμισης τῆς σχολικῆς ζωῆς καὶ σύνδεσής της μὲ τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα ἐφαρμόζει τὴ δράση: “Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο”. Ἡ δράση ὑλοποιεῖται  μὲ σεβασμὸ στὶς ἀνάγκες τῆς παιδικῆς ἡλικίας μὲ γνώμονα τὴν πολύπλευρη ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν τῆς σχολικῆς ἡλικίας (συναισθηματική, κοινωνικὴ καὶ ψυχοκινητικὴ) καὶ μὲ σκοπὸ νὰ ὑποστηρίξει οὐσιαστικὰ τὸν μειωμένο χρόνο δημιουργικῆς ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας γονέων-παιδιῶν»
.             Λαμπρές, ἐκπληκτικὲς σκέψεις!! Ἐφ’ ὅσον θὰ ἀπουσιάζει ἡ ἐνοχλητικὴ τσάντα καὶ κυρίως τὸ ἀνεπιθύμητο περιεχόμενό της, γονεῖς καὶ παιδιά, τὸ Σαββατοκύριακο, περιχαρεῖς,  διότι τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα «συνωστίζονται» στὴν τσάντα τῶν παιδιῶν, λύθηκαν, θὰ χοροπηδοῦν ἀγκαλιασμένοι, θὰ προβαίνουν σὲ «δημιουργικὲς ἐπαφές», θὰ ἀναπέμπουν εὐχὲς καὶ δεήσεις γιὰ μακροημέρευση καὶ εὐτυχία τῶν ὑπευθύνων του ὑπουργείου καὶ τοῦ ΙΕΠ. Πολλὰ τὰ ἔτη αὐτῶν.
.                Αἴφνης ὁ ἄνεργος πατέρας θὰ ξεχάσει τα  «πάθια καὶ τοὺς καημούς του», τὴν λεηλατημένη ἀπὸ τοὺς ἀνίκανους πολιτικοὺς ζωή του καὶ θὰ γελάσει τ’ ἀχείλι του. Ἡ ἀπολυμένη, ἀπὸ τὴν χρεωκοπημένη ἐπιχείρηση μάνα, θὰ λησμονήσει τὴν ἀγωνία, τὸν τρόμο γιὰ νὰ τὰ βγάλει πέρα καὶ νὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά της.
.            Ὅλα θὰ ξεχαστοῦν,  θὰ εἶναι ἕνα θαυμάσιο Σαββατοκύριακο. Καὶ γιατί ὄχι, νὰ μένει ἡ τσάντα συνεχῶς στὸ σχολεῖο, νὰ μὴν διακόπτεται ἡ… δημιουργικὴ ἐπαφή. Ἡ βδομάδα ὄλη νὰ εἶναι «Κυριακὴ γιορτὴ καὶ σχόλη», κατὰ τὸ γνωστὸ ἀσμάτιον. Εἶναι ὄντως ἱστορικὴ ἡ ἀπόφαση-δράση. Μετὰ τὴν κατάργηση Ἐθνικοῦ Ὕμνου, τὴν ἀπαγγελία του ἀπ’ ὅλο τὸ σχολεῖο τὴν πρώτη Δευτέρα τοῦ μήνα μὲ τὴν ἔπαρση τῆς σημαίας, τὴν κατασυκοφάντηση τῆς ἀριστείας, τὶς ἔμφυλες ταυτότητες καὶ τὶς ἀλλαγὲς φύλου σὲ δεκαπεντάχρονα παιδιά, ἔρχεται καὶ ἡ κατάργηση τῆς μελέτης στὸ σπίτι. (Καὶ ἂς ὑποστηρίζεται τὸ ἀντίθετο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνομολόγητη ἐπιδίωξή τους, ἡ αἰχμαλωσία τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἡ καταστροφικὴ ἐξάρτησή τους ἀπὸ τὰ σκληρὰ ἠλεκτρονικὰ ναρκωτικά. Κοπάδια θέλουν ποὺ θὰ ἀναμασοῦν τὸν νεοταξικὸ σανό).
.                  Δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνέλθουμε ἀπὸ τὴν μία ἱστορική… δράση καὶ ἐκσφενδονίζεται ἡ ἑπόμενη. Τί ἄλλο κρύβει, τί μᾶς ἑτοιμάζει ἡ διάνοια τῶν μαθητευόμενων μάγων τοῦ ΙΕΠ; Ἀνυπομονοῦμε!!
.             Γιὰ νὰ βοηθήσω στὴν διαδικασία, προτείνω τὶς ἑξῆς «δράσεις» στὸ σχολεῖο, πού, ἂν ὑλοποιηθοῦν, θὰ μπορούσαμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὁλικὴ ἐπαναφορὰ τῆς ἐθνικῆς καὶ ὄχι τῆς νῦν κακοπαιδείας. (Νὰ σημειώσω γιὰ τὴν «τσάντα στὸ σχολεῖο» ὅτι ἡ τσάντα εἶναι ἀγορασμένη ἀπὸ τοὺς γονεῖς, εἶναι τρόπον τινά, «κινητὴ περιουσία» τους. Ἄρα ἂν ἀντιδροῦν στὸ μέτρο, ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ μὴν ἐπιτρέψουν νὰ μείνει στὸ σχολεῖο).
.         Πρῶτον: Νὰ ἀποσυρθοῦν τὰ νῦν βιβλία Γλώσσας -περιοδικὰ ποικίλης ὕλης- νὰ ἐπανέλθουν τὰ παλαιὰ πρὸ τοῦ 2006, μέχρι νὰ γραφοῦν νέα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν ἄρωμα Ἑλλάδας καὶ Ὀρθοδοξίας
.         Δεύτερον: Νὰ ξαναβρεῖ ἡ γλώσσα μας τὰ στολίδια της, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα, τὸ λεγόμενο πολυτονικό, ἡ ἀρτιμελὴς μορφὴ τῆς γλώσσας μας. Νὰ ξαναπλουμιστοῦν οἱ λέξεις μας, τὶς ὁποῖες «ξεβρακώσαμε» καὶ κυκλοφοροῦν γυμνὲς καὶ ντροπιασμένες.
.         Τρίτον: Νὰ διδάσκεται μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα μάθημα ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές, δίδοντας βαρύτητα στὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων καὶ στὸ διδακτικὸ περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν μύθων.
.         Τέταρτον: Νὰ ἐξοβελιστοῦν στὸ «πῦρ τὸ ἐξώτερον» οἱ «φάκελοι Θρησκευτικῶν», τὰ βλάσφημα βιβλία καὶ νὰ ξαναγραφτοῦν νέα Προγράμματα Σπουδῶν μὲ κέντρο καὶ ἄξονα ἀναφορᾶς τὴν ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Στὴν δὲ Ϛ´ Δημοτικοῦ νὰ ἐπανέλθει τὸ βιβλίο τῶν Εὐαγγελικῶν Περικοπῶν. Τὰ παιδιὰ θέλουν «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» καὶ ὄχι «τῶν ἐθνῶν τὰ δαιμόνια». (Ψαλμὸς 95,5: «Πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια»).
.         Πέμπτον: Νὰ καταργηθοῦν ὅλα τὰ τελευταῖα διατάγματα τῆς μαγαρισιᾶς περὶ ἔμφυλων ταυτοτήτων, κατάργησης τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου καὶ τῆς ἀριστείας. Δὲν ἔχουν καμμιὰ δουλειὰ στὸ σχολεῖο οἱ δυσωδίες τῆς κοινωνίας.
.         Ξέρω, κάποιοι θὰ κουνήσουν τὸ κεφάλι μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι θὰ μιλήσουν γιὰ ὀπισθοδρομικότητα, «ὁ κόσμος πάει μπροστά», δὲν συνάδουν αὐτὰ σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα, ὀφείλουμε νὰ προσαρμοστοῦμε στὶς σύγχρονες ἐξελίξεις, στὶς νέες τεχνολογίες καὶ λοιπὰ συναφῆ καὶ ἠχηρὰ παρόμοια. Μήπως, ἐρωτῶ, ἐπειδὴ ἐκπαραθυρώσαμε ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα περιγράφουν μία Παιδεία ἀνθρωποποιίας, ἀρδευομένη ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα, καθάρια στοιχεῖα τῆς Παράδοσής μας, κατρακυλήσαμε «στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ ἡ κατρακύλα μας δὲν ἔχει τελειωμό;
.         Τὸ πρόβλημα εἶναι «ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο» ἢ τὸ περιεχόμενο τῆς τσάντας; Πῶς μπορεῖ νὰ προοδεύσει καὶ νὰ ἀνθίσει στὴν πατρίδα μας, ἡ πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, ὅταν ἔχουμε βιβλία ποὺ συκοφαντοῦν τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ἥρωές της; (Παραπέμπω στὴ σελ. 39 τοῦ τετραδίου ἐργασιῶν Ϛ´ Δημοτικοῦ, β´ τεῦχος ὅπου περιέχονται 3 σοϋψες εκόνες, Καραγκιόζης, Κοκκινοσκουφίτσα κα Μέγας λέξανδρος κα καλονται ο μβρόντητοι μαθητς ν γράψουν μία περιπέτεια μ πρωταγωνιστς κα τος τρες… ρωες; Κατ τ λλα μς φτανε ο σκοπιανο πατενες).
.         Ὅταν ἔχουμε βιβλία-φακέλους Θρησκευτικῶν στὰ ὁποῖα βλασφημεῖται ἡ Πίστη μας, ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος καὶ οἱ ἅγιοι;
.        Ὅταν ὁ ἀκατήχητος σήμερα μαθητὴς διαβάζει στὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ τὰ “Ἱερὰ βιβλία τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου”, ὅτι τὸ «Κοράνιο παραδόθηκε στὸ Μωάμεθ ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ», φράση ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ σχετικὴ εἰκόνα, τί συμπέρασμα βγάζει; Εἶναι «ἱερὸ βιβλίο» τὸ κοράνι; Ὁ μαθητὴς τῆς Δ´ Δημοτικοῦ, τὸ 9χρονο παιδὶ τί συμπεραίνει; Ὅτι καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι προφήτης τοῦ Ἰσλάμ.
.         Τὰ συλλαλητήρια ἔδειξαν ὅτι ὑπάρχει σὲ τούτη τὴ γῆ ἀκόμη «ὅμαιμον, ὁμόθρησκον καὶ ὁμότροπον», δηλαδὴ ΕΘΝΟΣ. Γιατί ἐπιτρέπουμε νὰ συνεχίζεται ἡ ὑπονόμευσή του στὰ σχολειά; Γιατί;

Σημείωση: τὸ ἄρθρο γράφτηκε πρὶν ἀπὸ τὰ συλλαλητήρια, γι’ αὐτὸ δὲν δημοσιεύτηκε, ὅταν βγῆκε τὸ φροῦτο τῆς «τσάντας στὸ σχολεῖο».

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ «ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΗ ΖΩΗ»; «Ἡ λέξη “μαθητὴς” κατονομάζει μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες διαστάσεις τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὴν ἀλήθεια τῆς σχέσης, τῆς ἄσκησης, τῆς ὑπακοῆς, τοῦ σεβασμοῦ, τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν πνευματική μας κληρονομιά». [Δ. Νατσιός]

Τί θ πε «σχολεο νοιχτ στ ζωή»;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ’ ἕνα μύθο. Τὸν μύθο τοῦ χταποδιοῦ. Ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακώνουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: «Μὲ πιάσανε μάνα». Ἡ μάνα τοῦ λέγει: «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: «Μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴ θάλασσα». Πάλι λέγει ἡ μάνα: «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: «Μὲ σγουρίζουνε» (μὲ τρίβουνε στὰ βράχια). «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». «Μὲ μασᾶνε». «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου». «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Ἄχ! σ᾽ ἔχασα, παιδί μου». Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ τὴν φᾶνε», τρῶνε, ἀλλὰ μένει καὶ μαγιά. Χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδα. Τὸ κρασὶ συμβολίζει τὰ φῶτα τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτους τῆς μάθησης. Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι…
.             Ἔγραψε ὁ Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 καὶ λόγιος, γιὰ τοὺς τότε ψαλιδόκωλους ποὺ κατέφταναν σωρηδὸν ἀπὸ τὴ Δύση, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν. «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καὶ τῆς θρησκείας ἀκόμη, ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη, δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς. Ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδέστατοι ἐπιδείξεις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή». Παράδειγμα. Βιώνουμε στὶς μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις καὶ παρανοήσεις στὴν Παιδεία (ἢ μᾶλλον ἐκπαίδευση). Ὁ κοινὸς νοῦς βεβαιώνει πὼς δὲν λείπουν ἁπλῶς αἴθουσες διδασκαλίας ἢ διδακτικὸ προσωπικό, ἐποπτικὰ μέσα καὶ λοιπά, τὰ ὁποῖα θὰ λείπουν καὶ θὰ συμπληρώνονται ἀενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ὁ μαθητὴς δὲν καταλαβαίνει γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι μαθητής, ὁ δάσκαλος γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι δάσκαλος, ἡ πολιτεία τί θέλει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Δὲν πρόκειται γιὰ κάποια ἐπιγενόμενη κρίση ἀξιῶν, πρόκειται περὶ κρίσεως νοήματος, ὄχι δηλαδὴ τί ἀξίζει καὶ τί ὄχι, ἀλλὰ τί σημαίνει καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.
.             Ἐπειδὴ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι μεγάλα, θὰ περιοριστῶ σὲ δύο τρέχοντα ἰδεολογήματα ἢ καλύτερα, ὅρους–γλειφιτζούρια ἀναγκαστικῆς κατανάλωσης, τῶν ὁποίων τὰ πλεονεκτήματα δὲν μπαίνουν κὰν στὸν κόπο νὰ μᾶς τὰ ἐξηγήσουν οἱ νεόκοποι παιδαγωγοί. Πρῶτον ὅτι κέντρο τοῦ σχολείου εἶναι ὁ μαθητὴς καὶ ὄχι ὁ δάσκαλος καὶ δεύτερον ὅτι τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ ἀνοίξει στὴ ζωή, σχολεῖο ἀνοικτὸ στὴ ζωή, τὸ ὁποῖο συνοδεύεται μὲ τὰ γνωστὰ συριζαίικα καρυκεύματα περὶ δημοκρατικοῦ, προοδευτικοῦ, νέου σχολείου καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ παρόμοια.
.             Σήμερα ἡ ἰδέα ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σχολείου, ὅποια καὶ ἂν εἶναι ἡ γενεαλογία της καὶ ὅσοι κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιστημονικοί της καρποί, ἔχει ἀποβεῖ ἕνα ὀλέθριο ἰδεολόγημα, καταστρεπτικό τῆς ἴδιας τῆς ὑπόστασης τοῦ σχολείου. Ἱδρυτικὴ συνθήκη τοῦ σχολείου εἶναι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ γνωρίζει (ὁ δάσκαλος) καὶ κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει (ὁ μαθητὴς) καὶ ὅτι ὁ δεύτερος προσέρχεται στὸν πρῶτο γιὰ νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ μάθει. Ὁ μαθητὴς πηγαίνει σχολεῖο, γιὰ νὰ μάθει γράμματα, γιὰ νὰ μάθει συγκεκριμένα περιεχόμενα καὶ ὄχι «γιὰ νὰ μαθαίνει πῶς νὰ μαθαίνει», ὅπως λέει ἕνα τρέχον εὐφυολόγημα, τὸ ὁποῖο εἶναι μία πελώρια ἀνοητολογία- «κέλυφος ἔρημο ἐννοίας» κατὰ τὸ Ροΐδη- γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα πράγματα μαθαίνει κανεὶς τελικὰ νὰ μαθαίνει. Ἡ περιβόητη κριτικὴ ἱκανότητα, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὁποίας ἔχει ἀναχθεῖ σὲ πρωταρχικὸ στόχο τῆς ἐκπαίδευσης, προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστικὴ μελέτη. Ὅλα αὐτὰ τὰ μορφωτικὰ ἀγαθὰ τὰ μεταδίδει ὁ ἀφοσιωμένος δάσκαλος –ἔχει μεταδοτικότητα ἔλεγαν παλιὰ– καὶ τότε παίρνει καὶ αὐτός, ὡς ἀντίδωρο, τὴν εὐλογημένη ἀγάπη τῶν μαθητῶν του. Σήμερα δυστυχῶς καταστρέψανε τὸ δάσκαλο, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλλουνε σὲ συνδικαλιστὴ καὶ φροντιστή, σὲ μίζερο πενταροκυνηγό, ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ κομματί(ά)ζεται. Καὶ βέβαια, ὅλα ἀκυρώνονται, ἂν ὁ δάσκαλος δὲν διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του. («Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ αὐτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», διδάσκει ὁ ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅπως οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ χωρὶς νὰ ἔχουν στόμα, ἀλλὰ διὰ τοῦ κάλλους τους, ἔτσι καὶ ὁ δάσκαλος, τὸ ξαναγράφω, πρέπει νὰ ἔχει ζωὴ φωτεινή, γιὰ νὰ φωτίζει).
.             Τὸ δεύτερο, τώρα, ἀερόπλαστο ἰδεολόγημα, περὶ σχολείου «ἀνοιχτοῦ στὴ ζωή». Ὅσοι μιλοῦν γιὰ ζωή, σίγουρα ὑπονοοῦν ὅτι ζωὴ σημαίνει χαμόγελο, εὐτυχία, σοφία, καλοσύνη καὶ λοιπὰ χαζοχαρούμενα, κάτι τέλος πάντων ἀπεριόριστα θετικό. Στὴ ζωὴ ὅμως ἀνήκουν ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ βία, ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία, ὁ δόλος καὶ ἡ ἀπάτη, ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ βλακεία. Ὑποστηρίζω πὼς τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ κλείσει στὴ ζωή. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ γίνει κάστρο συντήρησης, καὶ χρησιμοποιῶ τὴ λέξη μὲ τὴν πρωταρχική, κυριολεκτική της σημασία. Νὰ συντηρεῖ δηλαδὴ ὅ,τι παρέλαβε –τὴν παράδοση– καὶ νὰ τὸ παραδίδει στοὺς νεώτερους. Ἡ παράδοση μὲ τὴν παιδαγωγική της ἐξοχότητα, ἀποτελεῖ πνευματικὸ θησαυρό, ἀδαπάνητο, ὁ ὁποῖος μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά. Ἡ παράδοση προσφέρει τὰ ἠθικὰ πρότυπα ὡς βιωμένες ἀξίες, τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἥρωα, τὸν Πατροκοσμᾶ καὶ τὸν Καραϊσκάκη, καὶ ὄχι ὡς ἄνωθεν ἐπιταγές. Ἀφοῦ προσλάβουν οἱ νεώτεροι τὰ τιμαλφῆ καὶ τὶς ἀξίες, ὅταν ἀποφοιτήσουν καὶ «βγοῦν» στὴ ζωή, ὅταν ἁπλώσουν τὰ φτερά τους σὰν θαλασσοπούλια πάνω στὸ πέλαγος, θὰ καινοτομήσουν. Ἔλεγε ἡ Χάννα Ἄρεντ, ἤδη ἀπὸ τὸ 1958, στὸ ἀπροσπέραστο δοκίμιό της «Ἡ κρίση τῆς ἐκπαίδευσης»: «Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ συντηρητισμὸς νοούμενος ὡς συντήρηση, ἀποτελεῖ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία ἔχει πάντοτε ὡς ἔργο της νὰ περιβάλλει καὶ νὰ προστατεύει κάποιο πράγμα, τὸ παιδὶ ἔναντι τοῦ κόσμου, τὸν κόσμο ἔναντι τοῦ παιδιοῦ, τὸ καινούργιο ἔναντι τοῦ παλαιοῦ, τὸ παλαιὸ ἔναντι τοῦ καινούργιου». Σήμερα ὅμως ὄχι μόνο δὲν προστατεύουμε τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τύρβη καὶ τὴν βλακεία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ μετατρέψαμε σὲ κακέκτυπό του, ἀφήσαμε τὰ πορτοπαράθυρά του ἀνοιχτὰ καὶ εἰσβάλλει ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια.
.             Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος, ἔλεγε ὁ Παλαμᾶς. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν ἀφοσιωμένους δασκάλους, συντηρητὲς τῆς παράδοσης καὶ μεταλαμπαδευτὲς ἀξιῶν, ποὺ θὰ διδάσκουν σ’ ἕνα σχολεῖο, κλειστὸ στὸν ἀφόρητο «ἔξω» κόσμο.
.             «Γιατί σήμερα φαίνεται ὅτι ὁ δάσκαλος μετατρέπεται σὲ ἐκπαιδευτικό, ποὺ περισσότερο διεκδικεῖ, παρὰ διακονεῖ, πράγμα ποὺ ἐπιδεινώθηκε λόγῳ κρίσεως -ποὺ μεταδίδει «πληροφορίες» στὴ νέα γενιά, ἀλλὰ δὲν ἔχει πρόταση ζωῆς. Καὶ ὁ μαθητὴς γίνεται ἐκπαιδευόμενος, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ ἀκούει, δὲν μαθαίνει νὰ ἀκούει, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἄποψη γιὰ ὅλα καὶ νὰ κρίνει. «κπαιδευτοποίηση» το δασκάλου κα πώλεια τς δέας τς μαθητείας μπορον ν ποβον μοιραία γι τν παιδεία μας. Γιατί ὁ δάσκαλος δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι εἰδικὸς ἐπιστήμονας τῆς ἀγωγῆς καὶ παράγοντας τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν φτάνει νὰ ἔχει ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, πρέπει νὰ ἔχει καὶ τὸ «ἦθος τοῦ δασκάλου», τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ σοφία, ποὺ δὲν ἀποκτῶνται μὲ τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῆς ἐκπαίδευσης τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἀλλὰ εἶναι ὑπόθεση ἀληθινῆς μαθητείας, ὑπευθυνότητας καὶ αὐθυπέρβασης. Καὶ γιατί λέξη «μαθητς» κατονομάζει μία π τς σημαντικότερες διαστάσεις τς νθρώπινης παρξης, τν λήθεια τς σχέσης, τς σκησης, τς πακος, το σεβασμο, τς γάπης γι τν πνευματική μας κληρονομιά.
.             Δάσκαλος καὶ μαθητὴς εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλο καὶ τὸν μαθητὴ ἀπειλεῖται σήμερα καὶ ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς παιδείας ὡς ἀνθρωποποιίας, ἀφοῦ, μέσα στὴ γενικότερη σύγχυση ἀξιῶν, κυριαρχεῖ ὁ χρησιμοθηρικὸς προσανατολισμὸς στὸν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἀπεμπολοῦνται ἀλήθειες ζωτικὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία του. Οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες, ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος, δὲν φαίνεται σήμερα νὰ μᾶς ἀγγίζουν. Χάνεται ἡ ἀλήθεια ὅτι παιδεία ἀναφέρεται στὴν ἱκάνωση τῆς νέας γενιᾶς νὰ ἀνακαλύπτει νόημα ζωῆς καὶ ἀξιολογικὸ προσανατολισμὸ μέσα ἀπὸ τὴ συνάντηση μὲ τὰ πολύτιμα στοιχεῖα τῆς παράδοσης, ἡ ὁποία δὲν εἶναι «τὸ δικαίωμα ψήφου τῶν νεκρῶν», ἀλλὰ ἀνεξάντλητη πηγὴ νοηματοδότησης τῆς ἐλευθερίας μας.
.             «Παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων καὶ ὄχι ἡ νεκρὴ φωνὴ τῶν ζωντανῶν», σύμφωνα μὲ μία εὐφυῆ ἑρμηνεία.

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (Δ. Νατσιός))

Περὶ τοῦ νέου συστήματος ἐπιλογῆς διευθυντῶν στὰ σχολεῖα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             Τὸ καλὸ πρέπει νὰ λέγεται καὶ νὰ ἐπαινεῖται. «Κι ἂν εἶναι πλῆθος τ’ ἄσχημα /κι ἂν εἶναι τ’ ἄδεια ἀφέντες» ποὺ λέει κι ὁ Παλαμᾶς, συμβαίνουν καὶ πράγματα στὴν σάπια πολιτεία ποὺ μοιάζουν μὲ ρωγμές, ἀπὸ τὶς ὁποῖες τρυπώνει καὶ μία «στάλα ἡλιαχτίδας».
.             Φέτος γιὰ πρώτη φορὰ εἴχαμε ἐπιλογὲς στελεχῶν τῆς Ἐκπαίδευσης μὲ ψηφοφορία. Διευθυντὲς καὶ ὑποδιευθυντὲς σχολικῶν μονάδων ἀναδείχτηκαν μέσω ψηφοφορίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν.
.             Κάθε σχολεῖο, μὲ μυστικὴ ψηφοφορία, ἐπέλεξε τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔκρινε ἱκανὸ νὰ ἀναλάβει τὴν διευθυντική του καθοδήγηση καὶ ἐποπτεία. Τὰ προηγούμενα χρόνια ἡ ἐπιλογὴ γινόταν δι’ ἀπευθείας ἀναθέσεως ἀπὸ ἕνα ὑπηρεσιακὸ συμβούλιο, μὲ κριτήριο τοὺς τίτλους σπουδῶν καὶ τὴν κοινωνική του, ἐν γένει, προσφορά. Βεβαίως, ὡς εἴθισται σὲ τοῦτο τὸν τόπο, ὁ κομίζων πιστοποιητικὸ κομματικῆς ἀφοσιώσεως καὶ ὑποταγῆς καὶ μάλιστα τοῦ κυβερνῶντος σχηματισμοῦ, κατεῖχε ὅπλον δύσμαχον καὶ πανσθενές. Μία ὑψηλὴ (κομματικὴ) βαθμολογία ἐξουδετέρωνε καὶ καθήλωνε τὸν ἄξιο καὶ ἱκανό, ὁ ὁποῖος συνήθως ἀποστρέφεται μετὰ βδελυγμίας τὰ κομματικὰ ποιμνιοστάσια.
.               Πρὸς ἄρσιν παρεξηγήσεων σπεύδω καὶ ἐξηγῶ ὅτι πολλοὶ ἄξιοι καὶ ἐργατικοὶ ἐκπαιδευτικοὶ τὰ προηγούμενα χρόνια, ἀναρριχήθηκαν σὲ θέσεις διευθυντῶν, οἱ ὁποῖοι κυριολεκτικὰ «ἔλιωναν» γιὰ τὸ καλό τοῦ σχολείου. Ἦταν ὅμως τὸ λαμπρὸ «λεῖμμα», ἡ ἐξαίρεση ποὺ ξεντροπιάζει καὶ τὸ σεσηπὸς ὑπόλοιπο. (Γιὰ νὰ μὴν μοῦ καταλογιστεῖ μνησικακία καὶ ἐκδικητικὸ μένος δηλώνω ὅτι ἐδῶ καὶ 26-27 χρόνια εἶμαι μάχιμος δάσκαλος, «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι» καί, σὺν Θεῷ, ἔτσι θέλω νὰ ἀποχωρήσω ἀπὸ τὸν στίβο τῆς ἐκπαίδευσης).
.             Ποιά εἶναι τώρα τὰ καλὰ κι εὐοίωνα τοῦ νέου συστήματος ἐπιλογῆς στελεχῶν;
Πρῶτον: Ὁ κάθε διευθυντὴς ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς μπορεῖ νὰ καυχᾶται ὅτι εἶναι ἐκλεγμένος δημοκρατικὰ ἀπὸ τοὺς ἐκπαιδευτικούς τοῦ σχολείου του. Αὐτὸ προσπορίζει κύρος καὶ σεβασμό, τιμητικότατες καὶ πολύτιμες συνοδεῖες γιὰ ἕνα διευθυντή. Αἴρονται οἱ ὑποψίες καὶ οἱ ψιθυρισμοὶ γιὰ τὸν τρόπο ἀνάδειξής του. Ὄχι ὅτι τὸ παρὸν σύστημα εἶναι ἄτρωτο, ὅμως ἡ εὐθύνη μετατοπίστηκε στοὺς ὤμους τῶν δασκάλων. Κυρίαρχο ὄργανο πιὰ ὁ σύλλογος διδασκόντων καὶ ὄχι τὰ μυστικοσυμβούλια τοῦ βαθέος κομματικοῦ κράτους. Ὅπως προσφυῶς εἰπώθηκε, τὸ κράτος… παρακράτησε.

Δεύτερον: Ἐπειδὴ ὁ ἀπύθμενος κομματικὸς ἀπόπατος, ὅπου ἁπλώνει τὸ μακρὺ χέρι του, ἀφήνει πίσω του στάχτες καὶ ἀποκαΐδια, τὸ νέο σύστημα, τὸν ἐκπαραθυρώνει ἀπὸ τὸν κρισιμότερο δημόσιο τομέα: τὴν πολύπαθη Παιδεία.

Τρίτον: Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ θαυμάσιο δοκίμιο τοῦ Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου «ΕΡΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»: «Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κουρταλεῖ (=κρούει ἐντόνως), καθὼς θὰ ἔλεγε ὁ Σολωμός, ὅλες τὶς πόρτες καὶ μεταβάλλει τὴ σπονδυλική του στήλη σὲ λαστιχένιο σωλήνα, γιὰ νὰ κατορθώσει νὰ πάρει μία θέση, μόλις πάρει τὴ θέση, μόλις καθήσει σὲ μία καρέκλα, μόλις ἀποκτήσει – αὐτὸ πιὰ εἶναι τὸ ἀπίστευτο ὄνειρο – ἕνα ἰδιαίτερο γραφεῖο καὶ τηλέφωνο, μερικὰ κιλὰ φακέλους γεμάτους ἔγγραφα ποὺ σπανιότατα ἐξυπηρετοῦν πρακτικοὺς σκοπούς, δηλαδὴ μόλις γίνει ἐξουσία, χάνει καὶ ὅση ἀρετὴ κατεῖχε καὶ γίνεται βασανιστής, μόνο βασανιστὴς καὶ τίποτε ἄλλο». («Οἱ ἐκδόσεις τῶν φίλων», σελ. 55, Ἀθήνα 1974). Ὅλοι οἱ συνάδελφοί μου ἔχουν νὰ διηγηθοῦν καὶ ἀπὸ μία τέτοια περίπτωση. Ἀνεπρόκοποι, ἀκατάρτιστοι καὶ ἀνίκανοι κηφῆνες, δάσκαλοι ἀποτυχημένοι, οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦσαν νὰ σταθοῦν οὔτε λεπτὸ μὲς στὴν τάξη – οἱ μαθητὲς ὀσμίζονται τὴν ἀνθυπομετριότητα καὶ τότε ἀλλοίμονό σου – προσκολλήθηκαν στὸ κόμμα, διάγοντας τὸν βίο τους παρασιτικῶς σὲ κάποια διεύθυνση ἢ σὲ κομματικὸ γραφεῖο, συνάζοντας χαρτιὰ» γιὰ μόρια καί, ὅταν ἔφτανε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ… προστάτης τους, φρόντιζε γιὰ τὰ περαιτέρω. Τὸ κέλυφος τῆς διευθυντικῆς θέσης ἀπέκρυπτε τὴν ἀναξιότητά τους. Ἔτσι νόμιζαν, διότι, κατὰ τὴν ἀείχλωρη λαϊκὴ παροιμία, «ὅσο ψηλότερα πηδάει ἡ μαϊμοὺ τόσο περισσότερο φαίνεται ὁ κῶλος της».
.           Θρηνοῦν καὶ ὀδύρονται, κάποια λαμόγια τώρα ποὺ οἱ συνάδελφοι τοὺς γύρισαν τὴν πλάτη. Ἔχασαν τὴν ὅποια ἐξουσία καὶ κατάντησαν «ἀμελητέες ποσότητες». Τὰ «μαρμαρένια ἁλώνια» τῆς τάξης τοὺς περιμένουν…

Τέταρτον: Ἐπιρρωστικὸ τοῦ προαναφερομένου. Ἡ προηγούμενη κυβέρνηση εἶχε ἀποφασίσει νὰ ἐπιβάλει τὴν διαβόητη ἀξιολόγηση, τὴν ὁποία παραχώρησε κυρίως στὴν δικαιοδοσία τοῦ διευθυντῆ τοῦ σχολείου. Νὰ πῶ παρενθετικὰ πὼς ὅποιος δάσκαλος πατάει γερὰ στὰ πόδια του, δὲν φοβᾶται καμμιὰ ἀξιολόγηση, γιατί καθημερινῶς ἀξιολογεῖται πρωτίστως ἀπὸ τὴν συνείδησή του καί, κατὰ δεύτερον, ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Οἱ ράθυμοι καὶ ἀνεπαρκεῖς τὴν τρέμουν. Τὸ θέμα εἶναι ποιός ἀξιολογεῖ; Μὲ τὴν περιρρέουσα ἀναξιοκρατία καὶ καχυποψία οὐδεὶς ἔχει ἐμπιστοσύνη στοὺς ἐκπαιδευτικούς…. θεσμούς. Ἂν τὸ μέτρο δημοκρατικῆς ἐκλογῆς ἐπεκταθεῖ καὶ στοὺς σχολικοὺς συμβούλους, τότε τὰ πράγματα ἀλλάζουν. Θὰ ἦταν πολὺ σπουδαῖο νὰ ψηφίζονται καὶ οἱ σχολικοὶ σύμβουλοι. Θὰ σταματήσει ἔτσι τὸ πολλὲς φορὲς νοσηρὸ φαινόμενο, νὰ μᾶς «φορτώνονται» σύμβουλοι ἄγνωστοί μας παντελῶς, ἀπὸ ἄλλες περιφέρειες. (Καὶ πάλι μὲ λαμπρές, ἐπαναλαμβάνω, ἐξαιρέσεις).
.           Ὑπάρχουν ἐκπαιδευτικοὶ πραγματικὰ διαμάντια, ποὺ μὲ τὸν νῦν τρόπο ἐπιλογῆς συμβούλων οὔτε κἂν δοκιμάζουν νὰ ὑποστοῦν τὴν διαδικασία. Χωρὶς κομματικὰ καρυκεύματα στὰ ὑπουργικὰ μαγειρεῖα δὲν ἔχεις καμμιὰ τύχη. Γιὰ νὰ ἐπανέλθω. Ὅσο αἰωροῦνταν ἡ ἀξιολόγηση, συνέβησαν ἀρκετὰ ἀξιοδάκρυτα καὶ ἀξιογέλαστα πράγματα. «Ψήλωσε ὁ νοῦς» κάποιων διευθυντῶν (καὶ διευθυντριῶν) καὶ ἔνιωσαν αἴφνης πανίσχυροι. Ξεβράστηκαν ἐλαττώματα καὶ ἀπωθημένες κακοήθειες. Αὐταρχισμοί, ἀσέβεια πρὸς τοὺς συναδέλφους, ἀπειλές, ὑπονοούμενα, γελοῖες ἐπιδείξεις ἐξουσίας καὶ λοιπὲς ἀσημαντότητες. Δυστυχῶς καὶ κάποιοι ὑφιστάμενοι συνάδελφοι ἐπιστράτευσαν τὶς κολακεῖες καὶ τὴν συνήθη γλοιώδη συμπεριφορὰ τῶν δειλῶν καὶ ξεφτιλισμένων. Μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἀξιολόγησης καὶ μὲ τὶς ἐκλογὲς ἐπανῆλθαν χαμόγελα, ἀγάπες καὶ λουλούδια. (Ἀθάνατη Ἑλλάδα!! «Τὸ πονηρότερον καὶ τὸ μᾶλλον εὐκόλως ἐξαπατώμενον ζῶον τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Ἕλλην», ἔγραφε ὁ Μητσάκης, ὄχι ὁ τραγουδοποιός, ἀλλὰ ὁ πεζογράφος καὶ δημοσιογράφος ἀπὸ τὴν Σπάρτη 1863-1916).
.             Κλείνοντας προστρέχω στὸν Αἴσωπο, σ’ ἕναν λαμπρό του μύθο, τὸν ὁποῖο ἀφιερώνω σ’ ὅσους διευθυντὲς (καὶ διευθύντριες) – κομματικὰ ἀπολειφάδια, δὲν ἐξελέγησαν μὲ τὸ τωρινὸ σύστημα, διότι ὅπως ἔστρωσαν ἔτσι καὶ κοιμήθηκαν! Τίτλος «Σκώληξ καὶ δράκων», σκουλήκι καὶ μεγάλο φίδι. «Συκέα παρ’ ὁδὸν ἦν, σκώληξ δὲ θεασαμένη δράκοντα κοιμώμενον ἐζήλωσεν αὐτοῦ τὸ μῆκος, βουλομένη δὲ αὐτῷ ἐξισωθῆναι παραναπεσοῦσα ἐπειρᾶτο ἑαυτὴν ἐκτείνειν, μέχρις οὗ ὑπερβιαζομένη ἔλαθε ραγεῖσα. Τοῦτο πάσχουσιν οἱ τοῖς κρείττοσιν ἀνθαμιλλώμενοι, θᾶττον γὰρ αὐτοὶ διαρρήγνυνται ἢ ἐκείνων ἐφικέσθαι δύνανται». Μετάφραση: «Μία συκιὰ ἦταν πλάι σ’ ἕναν δρόμο. Ἕνα σκουλήκι, ποὺ εἶδε ἕνα μεγάλο φίδι νὰ κοιμᾶται, ζήλεψε τὸ μῆκος του. Θέλοντας νὰ τὸ φτάσει, ξάπλωσε καὶ προσπαθοῦσε νὰ τεντωθεῖ, ὥσπου ἀπ’ τὸ πολὺ ζόρι τὴν πάτησε καὶ κόπηκε στὰ δύο. Αὐτὸ παθαίνουν ὅσοι συναγωνίζονται τοὺς καλύτερούς τους, γρηγορότερα κόβονται στὰ δύο παρὰ τοὺς φτάνουν».

 

,

Σχολιάστε

ΣΧΟΛΕΙΟ: Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΤΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχολεῖο: Ἡ σφαγὴ τῶν ἀθώων καὶ ἀδύνατων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἐντυπωσιακὸς ὁ πρωτοσέλιδος τίτλος τοῦ πρόσφατου τεύχους τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ «Mariane»: «Σχολεῖο: Ἡ σφαγὴ τῶν ἀθώων» (ἀρ. τ. 941, 1-7 Μαΐου 2015). Ἀναφέρεται στὴ Γαλλία καὶ στὸ ἔγκλημα σὲ βάρος τῶν νέων ἀνθρώπων ποὺ ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση τῆς κυβέρνησης τοῦ προέδρου Φρανσουᾶ Ὀλάντ.
.                 Ὁ τίτλος ταιριάζει πολὺ μὲ τὰ ὅσα τελευταίως ἐπιχειροῦνται στὴν ἐκπαίδευση καὶ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οἱ ἐπεξηγήσεις – ὑπότιτλοι τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ ἀποσαφηνίζουν ποιὸ εἶναι τὸ ἔγκλημα στὴ Γαλλία καί, κατ’ ἐπέκταση, στὴν Ἑλλάδα. Ἀναγράφονται ὡς χαρακτηριστικά του: «Ἡ ἀνόητη μεταρρύθμιση στὸ λύκειο – Ἡ περιφρόνηση τῶν γνώσεων – Τὸ τέλος τοῦ δημοκρατικοῦ ἐλιτισμοῦ – Ἕνα σύστημα ποὺ ὅλο καὶ περισσότερο εὐνοεῖ τὶς ἀνισότητες». Σημειώνεται ὅτι ἕνα ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ποὺ ἰσοπεδώνει τὶς ἱκανότητες καὶ τὶς δεξιότητες τοῦ παιδιοῦ καὶ τοῦ νέου ἀνθρώπου, εὐνοεῖ τὴ δικτατορία τῶν μετριοτήτων καὶ παγιώνει ἕνα ἄρρωστο πολιτικὸ – ἰδεολογικὸ καὶ κοινωνικὸ κατεστημένο.
.                 Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Πολιτισμοῦ κ. Ἄρ. Μπαλτάς, ποὺ προωθεῖ τὴ μεταρρύθμιση στὴ μέση καὶ στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση, ἔχει ἀποφοιτήσει ἀπὸ τὸ Κολλέγιο Ἀθηνῶν, ὅπου ἡ ἀριστεία βραβευόταν καὶ βραβεύεται. Ὁ ἴδιος τὸ χαρακτηρίζει «πολὺ καλὸ σχολεῖο». Καὶ ἐπεξηγεῖ:
.             «Οἱ δάσκαλοι καὶ οἱ καθηγητές του ἦταν κατὰ κανόνα ἀπὸ καλοὶ ὡς ἐξαιρετικοί, οἱ μαθητές του ἐπιτύγχαναν, καὶ συχνὰ μὲ πολὺ καλὴ σειρά, στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις στὰ Πανεπιστήμια καὶ στὸ Πολυτεχνεῖο, ἐνῶ τὸ ἴδιο προσπαθοῦσε νὰ καλλιεργήσει ὁλόπλευρα τὴν προσωπικότητα τῶν μαθητῶν του. (Πλῆθος κατ’ ἐπιλογὴν μαθημάτων, πολλὰ μαθήματα εἰσαγωγῆς στὶς τέχνες, συστηματικὴ χρήση βιβλιοθήκης καὶ ἐργαστηρίων, ἐργασίες στὴν ἱστορία καὶ ρητορικὰ γυμνάσματα, ὀργανωμένη μαθητικὴ κοινότητα, μηνιαῖο περιοδικὸ μὲ ἀποκλειστικὴ εὐθύνη τῶν μαθητῶν, ὅμιλοι ποὺ συγκέντρωναν μαθητὲς μὲ εἰδικὰ ἐνδιαφέροντα –ἀπὸ τὸ θέατρο μέχρι τὴν ἱστορία τῶν μαθηματικῶν -, πολὺ πλούσιο πρόγραμμα ἀθλητικῶν δραστηριοτήτων κ.λπ.). Συγχρόνως τὸ ἦθος καὶ ἡ παρρησία συνιστοῦσαν ἔμπρακτα ἀξίες ἀνώτερες ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα, ἐνῶ ὅλοι ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς ἴδιους κανόνες. Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ τάξη φαίνονταν νὰ βασιλεύουν παντοῦ. Ἐπιπλέον, τὸ ἐξαιρετικὰ εὐρὺ πρόγραμμα ὑποτροφιῶν καθιστοῦσε τὸ μαθητικὸ σῶμα τοῦ Κολεγίου κοινωνικὰ πολὺ πιὸ διαφοροποιημένο ἀπὸ ὅ, τι ἤθελε ὁ μύθος. Τουλάχιστον ἐκείνη τὴν ἐποχή, τὸ Κολέγιο δὲν ἀποτελοῦσε κατὰ κανένα τρόπο σχολεῖο ἀποκλειστικὰ τῶν πλουσίων».
.             Αὐτὸ εἶναι τὸ Κολλέγιο Ἀθηνῶν, σύμφωνα μὲ παλαιότερη ὁμιλία τοῦ κ. Μπαλτᾶ. Τὸ λογικὸ θὰ ἦταν νὰ ἤθελε αὐτὸ ὡς πρότυπο γιὰ τὰ δημόσια σχολεῖα. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἐπιζητεῖ νὰ τὰ ὑποβαθμίσει καὶ ἄλλο. Ἡ προωθούμενη μεταρρύθμιση στὴν παιδεία ὁδηγεῖ σὲ «σφαγὴ» τῶν μελλοντικῶν μαθητῶν, ἀποστερώντας τους τὴν προσπάθεια γιὰ ἀριστεία καὶ ἀπογυμνώνοντας τὴν χώρα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντιμετωπίζουν τὸν διεθνῆ ἐπιστημονικὸ καὶ τεχνολογικὸ ἀνταγωνισμό.
.             Στὴν κοινωνία, στὴν ὁποία κυριαρχοῦν ὁ ὑλισμός, ὁ ἡδονισμὸς καὶ ὁ ὠφελιμισμὸς σὲ δυσμενέστερη θέση εἶναι τὰ ἀδύναμα μέλη της. Εἶναι τὰ ἔμβρυα, ποὺ ὁ ἐπιθανάτιος σπαραγμός τους πνίγεται στὸ πέλαγος τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τοῦ κέρδους. Εἶναι τὰ παιδιὰ ποὺ κανεὶς δὲν τὰ ρωτάει σὲ τί οἰκογένεια ἐπιθυμοῦν νὰ μεγαλώσουν καὶ πέφτουν θύματα, ἀθῶα θύματα, τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῶν παθῶν τῶν γονέων ἢ κηδεμόνων τους. Εἶναι τὰ παιδιά, οἱ νέοι καὶ οἱ νέες, μαθητὲς καὶ σπουδαστές, στοὺς ὁποίους ἐπιβάλλεται ἕνα σύστημα ἐκπαίδευσης, στὸ ὁποῖο ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἐφαρμόζει τὶς τεχνοκρατικὲς ἢ ἰδεολογικὲς ἀντιλήψεις της. Μὲ τὴν τρέχουσα μεταρρύθμιση ὅσες ἔχουν γίνει μεταπολιτευτικά, μέσα σὲ σαράντα περίπου χρόνια, ξεπερνοῦν τὶς δεκαπέντε. Δηλαδὴ ἀνὰ περίπου τρία χρόνια καὶ μία μεταρρύθμιση…
.           Ὁ Ὑπουργὸς κ. Ἄρ. Μπαλτὰς εἶναι πολυγραφότατος. Στὸ διάβα τῶν ἐτῶν ἔχει γράψει πολλὰ ἰδεολογικὰ κείμενα καὶ ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀρκετὰ βιβλία του. Μέσα στὸ περίπλοκο τῶν κειμένων ξεχωρίζουν οἱ φιλόσοφοι καὶ διανοούμενοι ποὺ ἐκτιμᾶ, ὅπως τοὺς Σπινόζα, Νίτσε, Φρόϊντ, Λακάν, Ἀλτουσέρ, Ντεριντά, Πουλαντζᾶς, Σνίντ, Χάμπερμας, Ἐλεφάντη κ.ἄ. Ἐπίσης ὡς πρὸς τὴν εἰσαγωγικὴ διδασκαλία τῆς φιλοσοφίας, ποὺ δείχνει καὶ τὴν ἐν γένει ἄποψή του γιὰ τὴ διδασκαλία, ἡ φιλοσοφία ποὺ προσπαθεῖ νὰ τὸν συγκροτεῖ τοῦ ὑπαγορεύει περίπου τὰ παρακάτω:
.             «Πρῶτον ἡ τυπολατρία καὶ ὁ ὑπερβολικὸς σεβασμὸς στὶς αὐθεντίες εἶναι ἐν γένει πράγματα λίαν ἀνθυγιεινά. Τὸ βασικὸ σύνθημα τοῦ Διαφωτισμοῦ “Τολμῆστε νὰ σκεφθεῖτε γιὰ λογαριασμό σας”, σύνθημα ποὺ ἐπανέλαβε καὶ ὁ Πρόεδρος Μάο (τὸν ὁποῖο πολλοὶ κακῶς, κάκιστα, ἔχουν ξεχάσει), εἶναι ἐν προκειμένῳ ὅ,τι καλύτερο. Νὰ διευκρινίσω, ὡστόσο, ὅτι ἡ ἁπλὴ λέξη “σκέψη” ἔχει ἐδῶ ἰδιαίτερο βάρος. Τὸ νὰ ξεφουρνίζει ὁ καθένας ὅ,τι τοῦ ἔρχεται στὸ κεφάλι γιατί, λέει, “τόλμησε νὰ σκεφτεῖ γιὰ λογαριασμό του”, δὲν καλύπτεται καθόλου ἀπὸ τὸ μεγάλο σύνθημα τοῦ Διαφωτισμοῦ (καὶ τοῦ Προέδρου Μάο). Σκέψη χωρὶς αὐστηρὴ πειθαρχία δὲν νοεῖται, καὶ ὅσα ἰσχυρίζονται συναφῶς διάφοροι θιασῶτες τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἐκπαίδευσης εἶναι ἁπλῶς ὀδοντόκρεμες».
.             Τὸ κείμενο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο τὸ ἀπόσπασμα, εἶναι τοῦ 1997 καὶ προκαλεῖ ἀνατριχίλα ἡ ἐκτίμηση ποὺ τρέφει ὁ κ. Μπαλτὰς στὸν «Πρόεδρο Μάο». Ἡ παραίνεση τοῦ κινέζου ἡγέτη « τολμῆστε νὰ σκεφθεῖτε γιὰ λογαριασμό σας» ἦταν πρὸς τοὺς Ἐρυθροφρουροὺς καὶ ἦταν σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν αὐστηρὴ πειθαρχία στὴ σκέψη, τὴ βία σὲ βάρος διανοουμένων ἀλλὰ καὶ ἁπλῶν ἀνθρώπων, τὶς καταστροφὲς σὲ ἱστορικὰ μνημεῖα, τὴν ἀπαγόρευση ἀνάγνωσης συγγραφέων, ὅπως τοῦ Σαίξπηρ καὶ τοῦ Γκαῖτε καὶ ἀκούσματος μουσικῆς τοῦ Μπάχ, τοῦ Σοστακόβιτς καὶ ἄλλων. Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ σκέψη τοῦ Μάο εἶχε γοητεύσει τὸν Ἀλτουσὲρ καὶ γενικὰ μερίδα τῆς Ἀριστερᾶς πιστεύει ὅτι ἡ Μεγάλη Προλεταριακὴ Πολιτιστικὴ Ἐπανάσταση «ἦταν μία γνήσια πολιτικὴ ἐπανάσταση ἐνάντια στὴ γραφειοκρατία» καὶ λειτουργοῦσε στὰ πρότυπά της κομμούνας τοῦ Παρισιοῦ.
.          Ἡ τρέχουσα μεταρρύθμιση στὰ Πανεπιστήμια καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ἔντονη παρουσία τῶν συνδικαλιστῶν τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος στὴ διοίκησή τους ἔχει μία μυρωδιὰ ἀπὸ τὴ Μαοϊκὴ Πολιτιστικὴ Ἐπανάσταση. Ὅμως ἡ ἐξέλιξη καὶ τὸ τέλος τῆς Ἐπανάστασης αὐτῆς θάπρεπε νὰ εἶχε προβληματίσει ἀπὸ τοὺς κυβερνῶντας τουλάχιστον αὐτοὺς ποὺ δὲν εἶναι τυφλὰ ὀπαδοί, γιὰ τοὺς ὁποίους σημειώνεται ὅτι ὁ κ. Μπαλτὰς ἔχει τὴν ἄποψη ὅτι «ἀποτελοῦν ἰδιαίτατα βαρετὸ εἶδος ἀνθρώπων καὶ συνιστοῦν ἕνα ἐπαχθέστατο φορτίο ποὺ μειώνει τὴ δύναμη καὶ ἐμποδίζει τὴν ἐλευθερία». Στὰ ὅσα συμβαίνουν σήμερα σὲ βάρος μαθητῶν καὶ σπουδαστῶν χρειάζεται νὰ ὑπάρξει ἀντίδραση, μὲ βάση τὴν ὑπόμνηση ὅτι εἶναι ἀρνητικὸ γιὰ τὴν κοινωνία νὰ ὑπάρχουν ἐμμονὲς στὴν ἐφαρμογὴ ἀποτυχημένων ἐκπαιδευτικῶν, ἰδεολογικῶν, πολιτικῶν καὶ πολιτισμικῶν μοντέλων.-

, ,

Σχολιάστε

ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΤΤΑ (Δ. Νατσιός) «Γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό. Νὰ μπεῖ ὁ Χριστὸς στὶς τάξεις, νὰ “ξεμουχλιάσουν” οἱ αἴθουσες, νὰ διασκορπιστοῦν οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς φραγκοεκπαίδευσης, στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας».

Μιᾶς οἰκονομικῆς κατάρρευσης προηγεῖται μία πνευματικὴ ἧττα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Πλησίασε κάποτε ἕνας Εὐρωπαῖος, ἕνας Φράγκος, τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιῶργο Σεφέρη, πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων: «Μά, πιστεύετε σοβαρὰ ὅτι εἶστε ἀπόγονοι τοῦ Λεωνίδα, τοῦ Θεμιστοκλῆ; Ἀπάντησε ὁ ποιητής: Ὄχι, εἴμαστε ἀπόγονοι μονάχα τῆς μάνας μας, ποὺ μᾶς μίλησε ἑλληνικά, ποὺ προσευχήθηκε ἑλληνικά, ποὺ μᾶς νανούρισε μὲ παραμύθια γιὰ τὸν Ὀδυσσέα, τὸν Ἡρακλῆ, τὸν μαρμαρωμένο βασιλιὰ καὶ τὸν Παπαφλέσσα, ποὺ ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιὰ τὴν βασιλόπιτα καὶ ἔνιωθε τὴν ψυχή της νὰ βουρκώνει τὴν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστὰ στὸ ξόδι τοῦ νεκροῦ Θεανθρώπου». Βαθιὰ θεολογικὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ ποιητῆ. Τὸ ἐρώτημα εἶναι πόσοι ἀπὸ μᾶς μποροῦν νὰ δώσουν σήμερα τὴν ἴδια ἀπόκριση.
.             Χριστούγεννα σὲ λίγες μέρες. «Ἡ πασῶν τῶν ἑορτῶν ἐπεδήμησεν ἑορτὴ καὶ τὴν οἰκουμένην εὐφροσύνης ἐπλήρωσεν. Ἑορτὴ ἡ τῶν ἁπάντων ἀκρόπολις, ἡ πηγὴ καὶ ἡ ρίζα τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθῶν δι’ ἧς ὁ οὐρανὸς ἠνεώχθη, πνεῦμα κατεπέμφθη, τὰ διεστῶτα ἡνώθη, τὸ σκότος ἐσβέσθη, τὸ φῶς ἔλαμψεν, οἱ δοῦλοι γενόνασιν ἐλεύθεροι, οἱ ἐχθροὶ υἱοί, οἱ ἀλλότριοι κληρονόμοι…».
.             Εἶναι λόγια τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπὸ ἐχθροί, λέει ὁ ἅγιος, χάρις στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γίναμε υἱοί. Ὅμως τὰ τελευταῖα χρόνια ἐγκαταλείψαμε τὸν πατρικὸ οἶκο καὶ περιπλανιόμαστε στὶς Λόντρες καὶ τὰ Βερολίνα.
.             Ἄλλους ἡ στείρα προγονολατρία, ἄλλους ἡ ξενομανία καὶ ὁ ἄκρατος πιθηκισμός, ἄλλους ὁ παρασιτικὸς καταναλωτισμὸς καὶ τὸ διογκωμένο σύμπλεγμα κατωτερότητας μᾶς ὁδήγησαν στὴν περιφρόνηση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ θησαυροῦ, τῆς παράδοσης τῆς Ρωμηοσύνης. Γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό. Μιᾶς οἰκονομικῆς κατάρρευσης καὶ κρίσης προηγεῖται μία πνευματικὴ ἧττα. Ἡττηθήκαμε, γιατί ξεχάσαμε τὸ ρωμαίικο ἦθος. Τὸ ἦθος αὐτὸ εἶναι ἡ «ἔντιμος πενία» τοῦ Παπαδιαμάντη, τὸ καθαρὸ μέτωπο τῶν γονέων μας, τὸ δόξα τῷ Θεῷ τῶν παππούδων μας, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο τοῦ λαοῦ μας. Ἡττηθήκαμε, μὰ ὁ πόλεμος δὲν χάθηκε. «Ἡμεῖς νικῶμεν, νικώντων τῶν ἄλλων». (ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας). Ρώτησαν ἕναν ἁγιορείτη μοναχό. Γέροντα ἡ κρίση θὰ περάσει; Καὶ αὐτὸς ἀπάντησε: «Δυστυχῶς, παιδί μου, θὰ περάσει». Τὰ ὁλονύχτια ρεβεγιόν, τὰ πανάκριβα δῶρα, τὰ διακοποδάνεια, τὸ “φάγωμεν-πίωμεν” δὲν εἶναι Χριστούγεννα. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς τῆς ταπεινῆς φάτνης, ἄλλα μᾶς διδάσκει.
.             «Τιμήσατε τὸν Θεὸν πλέον τῆς συνηθείας», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ κρίση εἶναι καὶ εὐκαιρία νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μας, στὴν ἡλιόλουστη Ὀρθοδοξία μας, νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ ξαναγίνουμε Ρωμιοί. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρὸς πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ σοφὸς ἀθηναιογράφος Δημ. Καμπούρογλου. Πίσω, ὄχι ὡς στεῖρος συντηρητισμός, ἀλλὰ ὡς ἀναζήτηση τῆς πηγῆς ἐξ ἧς ρέει τὸ ὕδωρ τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον, ὁ Χριστός. Καί, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση, πολλὰ ρουσφέτια ζητήσαμε ἀπὸ διάφορους τὰ προηγούμενα χρόνια. Γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθόδοξους μόνο ἕνα ρουσφέτι μᾶς ἐπιτρέπεται. «Ταῖς πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς». Τὴν μεσιτεία, τὸ «πνευματικὸ ρουσφέτι» τῆς Θεομάνας μας, ἂς ζητήσουμε γονυπετῶς.
.             Ἡ Παναγία μας εἶναι ἑλληνοσώτειρα. Διαβάζω τὴν ἀφήγηση τοῦ Γάλλου Ἰησουίτη, περιηγητῆ Richard στὰ μέσα τοῦ 17αἰ., γιὰ τὴν ζωὴ τῶν ὑπόδουλων Ρωμηῶν.
.             «Πολλὲς φορὲς ἀπορῶ πῶς κατόρθωσε νὰ ἐπιβιώση ἡ χριστιανικὴ πίστη στὴν Τουρκία καὶ πῶς ὑπάρχουν στὴν Ἑλλάδα ἑκατομμύρια Ὀρθόδοξοι. Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Νέρωνος, τοῦ Δομητιανοῦ καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔχει ὑποστεῖ ὁ Χριστιανισμὸς διωγμοὺς σκληρότερους ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία… Καὶ ὅμως οἱ Ἕλληνες εἶναι εὐτυχισμένοι ποὺ παραμένουν χριστιανοί. Νομίζω πὼς αὐτὸ ὀφείλεται στὴ λατρεία ποὺ τρέφουν στὴν Παναγία… Σὲ ὅλα τὰ σπίτια βλέπεις εἰκόνες τῆς Παναγίας. Εἶναι ὁ φρουρὸς ἢ καλύτερα ἡ νοικοκυρὰ τοῦ σπιτιοῦ. Σ’ αὐτὴν τὴν εἰκόνα στρέφουν τὸ βλέμμα, ὅταν τοὺς συμβεῖ κάτι κακό, ἱκετεύοντας τὴ βοήθειά της. Σ’ αὐτὴν ἀπευθύνονται γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Θεό, ἂν μὲ τὴ δική της μεσολάβηση ἔλθει κάτι καλὸ στὸ σπιτικό τους… Ὁ ἴδιος διαπίστωσα μὲ πόση φυσικότητα, μὲ πόση εὐγλωττία καὶ συγκίνηση μιλοῦν στὶς οἰκογενειακές τους κουβέντες γι’ αὐτὴ τὴ βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν». (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τόμ. 10, Ἀθήνα 1974, σ. 150).
.            Στὰ σχολεῖα, ἂς ἀφήσουν οἱ δάσκαλοι τὶς «Φρικαντέλες τὶς μάγισσες, ποὺ μισοῦν τὰ κάλαντα καὶ διώχνουν τὰ σκουπιδόπαιδα ποὺ τὰ ψέλνουν» (βιβλίο γλώσσας Ε´ Δημοτικοῦ, α´ τεῦχος, σελίδα 26-27), τὶς «συνταγὲς μαγειρικῆς» κι ἂς συλλαβίσουν στοὺς μαθητές τους τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας. Νὰ τοὺς μάθουν καὶ κάποιο «τραγούδι τοῦ Θεοῦ», ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ καὶ ὁ μπάρμπα-Ἀλέξανδρος ὁ Παπαδιαμάντης, τὸ ἀπολυτίκιο τῶν Χριστουγέννων, τὸ ἐξαίσιο κοντάκιον «Ἡ Παρθένος σήμερον». Νὰ μπεῖ ὁ Χριστὸς στὶς τάξεις, νὰ «ξεμουχλιάσουν» οἱ αἴθουσες, νὰ διασκορπιστοῦν οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς φραγκοεκπαίδευσης, στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας. (Ἐκπαίδευση ποὺ βγάζει «Ρωμανούς», ἐγωτικὰ μειράκια, μοσχοαναθρεμμένα ἀπὸ ἀξιολύπητους γονεῖς, «κατάλληλα» γιὰ τὸ παρανοϊκὸ κράτος).
.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες οἱ μασκαράδες τῆς τηλεοπτικῆς κερδεμπορίας, βάλθηκαν νὰ μαγαρίσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὶς βρωμοδιαφημίσεις τρισάθλιων παιχνιδιῶν. Ἀντὶ γιὰ τὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἄνοιξαν τὰ σπήλαια τοῦ θεοῦ μαμωνᾶ τῆς κατανάλωσης. «Τέτοια μασκαριλίκια βλέπουν κι ἀκοῦνε τὰ παιδιά μας, κι ἡ ψυχή τους πλάθεται “ἑλληνοπρεπῶς”…. Κακόμοιρη Ἑλλάδα! Ἄλλες φορὲς παίδευες τὸν κόσμο κι ἔκανες παιδιά σου τοὺς ξένους. Μὰ τώρα ἀπόμεινες ἄκληρη, γιατί καὶ τὰ δικά σου παιδιὰ δὲν θέλουνε νὰ σὲ ξέρουνε», βροντοφωνάζει ὁ Κόντογλου.
.              Ἂς προσθέσω καὶ τὰ προφητικά, ἀπὸ τὸ 1849, λόγια τοῦ περίφημου Μοναχοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου, ποὺ ἔχουν διαχρονικὴ καὶ ετεροχρονικὴ ἰσχύ. Ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος στιγματίζει τοὺς Εὐρωπαίους, τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως, ὅπως τοὺς ὀνομάζει, δηλαδὴ τοὺς παράνομους καὶ πονηροὺς Εὐρωπαίους, ὡς τοὺς κύριους αἴτιους κάθε «κρίσης» καὶ γράφει: (Περιέχεται σὲ ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε, τὸ 2013, ἡ ἐξαιρετικὴ καθηγήτρια Μαρία Μαντουβάλου, στὴν Ἱ. Μ. Ὁσίου Νικοδήμου -κάστρο πραγματικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ δεσπόζει στὸ ὄρος Πάικο τοῦ ν. Κιλκὶς- κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης). «Ὁ υἱὸς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως εἶναι ὁ ὑπερόπτης, ὁ ἐπηρμένος, ἀλαζονικὸς καὶ ὑπερφίαλος ἀπατεώνας καὶ χλευαστὴς τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ δραστηριοποιεῖται, μὲ ὕπουλες κινήσεις, ὥστε νὰ ἀνεβάζει σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα καὶ νὰ ἐπιβραβεύει μὲ ἀνταμοιβὲς ἄτομα τῆς ἀπάτης καὶ τῆς διαφθορᾶς. Δὲν ἀναπτύσσει δραστηριότητα μόνο γιὰ νὰ ψηφίζονται νόμοι ὀλεθριότατοι, ποὺ προκαλοῦν καταστροφή, φθορὰ καὶ ἀφανισμό, ἀλλὰ φροντίζει κρυφὰ μὲ ὕπουλες σκέψεις, μηχανορραφίες καὶ δολοπλοκίες νὰ καθιερώνονται πολιτικὰ συστήματα γιὰ τὴν ἀπονέκρωση καὶ τὸν πλήρη μαρασμὸ τῆς γεωργίας, τῆς κτηνοτροφίας, τῆς βιομηχανίας, τῆς ναυτιλίας καὶ τοῦ ἐμπορίου, ὥστε μὲ τὴν γενικὴ ἔνδεια, τὴν ἔλλειψη τῶν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων, τὴ φτώχεια καὶ τὴν πλήρη καταστροφή, οἰκονομικὴ καὶ ἠθική, αὐτῶν ποὺ ἐπιβουλεύεται καὶ σκευωρεῖ σὲ βάρος τους, νὰ μπορεῖ ὁ δόλιος νὰ ἐνεργεῖ, ὥστε νὰ καταδυναστεύεται ὁ λαός, ἐνῶ αὐτὸς ὑποκρίνεται τὸν φίλο καὶ σύμμαχο προκειμένου νὰ διορθώσει τὰ ἐπικείμενα δεινά, τὶς ἐπαπειλούμενες συμφορὲς καὶ δραστηριοποιεῖται ἔτσι, ὥστε νὰ φέρνει χρεωκοπία στὰ ταμεῖα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνεργεῖ ὕπουλα καὶ δόλια, ὥστε νὰ ἐπιβραβεύονται καὶ νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Ταμεῖο τοῦ κράτους καὶ ἀπὸ τοὺς ἱδρῶτες τοῦ ἐπιβουλευόμενου λαοῦ πολλὰ ὄργανα τῆς προδοσίας».

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΡΜΑΤΟΛΙΚΙ (Δ. Νατσιός) «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων».

 Ἡ πατρίδα μᾶς καλεῖ σὲ πνευματικὸ ἀρματολίκι

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.              Τί ἦταν οἱ ἀρματολοί; Ἕλληνες, πολεμιστὲς ἀτρόμητοι, ποὺ δὲν «ἔκατσαν φρόνιμα, νὰ γίνουν νοικοκύρηδες», ἀλλὰ πολεμοῦσαν τὴν Τουρκιὰ «ψηλὰ στὰ κορφοβούνια». Καὶ ἐπειδὴ οἱ «μωχαμετάνοι» δὲν μποροῦσαν νὰ τοὺς ἐξοντώσουν, τοὺς ἀνέθεταν τὴν τήρηση τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς εἰρήνης σὲ δυσυπότακτες περιοχές. Λάμβαναν «μιστοὺς» καὶ δῶρα ἀπὸ τοὺς Τούρκους, συνεργαζόμενοι δῆθεν μαζί τους, ἀλλά, σὺν τῷ χρόνω, μαζὶ μὲ τοὺς Κλέφτες, (δυσδιάκριτοι οἱ ρόλοι, γι’ αὐτὸ Κλεφταρματολοί), χρησίμευσαν ὡς ἡ βάση τῆς ἐθνικῆς ἐναντίον τῶν τυράννων Ἐπανάστασης, στάθηκαν ἡ «μαγιὰ» τῆς λευτεριᾶς μας. Ἀρματολοὶ ὑπῆρξαν τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα, ὅπως τὸ ἐπιμαρτυρεῖ καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι: «Τοῦ Ἀντρούτσου ἡ μάνα χαίρεται / τοῦ Διάκου καμαρώνει / γιατί ἔχουνε γιοὺς ἀρματολοὺς καὶ γιοὺς καπεταναίους…». Σήμερα ζοῦμε μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ἡ «οἰκονομία» τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ καριοφίλι τῶν Κλεφταρματολῶν, μᾶς λευτέρωσε καὶ νεκραναστήθηκε ἡ ματοκυλισμένη Πατρίδα μας. Ἡ οἰκονομία τῶν τωρινῶν προσκυνημένων στὶς διεθνεῖς συμμορίες, ἀκυρώνει στὴν οὐσία τὴν Εὐλογημένη Ἐπανάσταση. Ὑποδουλωνόμαστε, ὄχι ἐπειδὴ ἡττηθήκαμε σὲ πόλεμο, ἀλλὰ διότι προδίδουν τὴν Πατρίδα οἱ ἀνθρωποκάμπιες ποὺ ὑποδύονται τοὺς κυβερνῆτες. Παρένθεση: Ὅλα, μὰ ὅλα, ὀφείλονται στὴν ἔλλειψη φιλοπατρίας. «Ὅσῳ πλεονάζεις τῷ πλούτῳ, τοσοῦτον ἐλλείπεις τῇ ἀγάπῃ», ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σέβας πρὸς τὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν μία ἔχουμε τοὺς μπουκωμένους ἀπὸ καταθέσεις «σωτῆρες» τοῦ κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὰ ἀντιπολιτευτικὰ ναυάγια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ καὶ τῆς κακολόγου ἐκκλησιομαχίας. Καὶ στὴ μέση ὁ λαὸς νὰ ἐπαιτεῖ, νὰ αὐτοκτονεῖ καὶ νὰ ἀφήνει τὰ καλύτερα παιδιά του νὰ λεηλατοῦνται ἀπὸ τὰ «ξένα»… Γράφει στὰ “Ἀπομνημονεύματά” του ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, σὲ στιγμὴ ποὺ ξεχείλιζε ἡ καρδιά του ἀπὸ πόνο γιὰ τὴν φτωχὴ μάνα μας, τὴν Πατρίδα. «Σύρε, πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=τὸν δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνη νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτ᾽ρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». (σελ. 483, ἔκδ. «Ζαχαρόπουλος»). Διαβάζεις καὶ δακρύζεις. Τὸ «κάτ᾽ρο» τοῦ λαοῦ ἔπρεπε νὰ πίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ καθάρματα, ποὺ πλούτισαν εἰς βάρος του…
.              Μιᾶς καὶ σήμερα, ὅπως προεῖπα, βιώνουμε τὴν νέα Τουρκοκρατία, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ τόπος, γιὰ νὰ ἀπομείνει μαγιά, ἡ λύση εἶναι νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἡρωικοὺς ραγιάδες: Τὸ πνευματικὸ ἀρματολίκι. Καὶ ἀναφέρομαι στοὺς συναδέλφους καὶ ἀδελφοὺς ἐν Χριστῷ, δασκάλους. Τί ἐννοῶ;  Ἔρχεται ἡ λεγόμενη ἀξιολόγηση. Ὅλοι συμφωνοῦν ὅτι πρέπει καὶ ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, νὰ ἀξιολογεῖται, νὰ κρίνεται, ὥστε νὰ ἀποπέμπονται ἀπὸ τὴν τάξη οἱ ἀκατάλληλοι καὶ ράθυμοι. Συμφωνῶ. Παρεισέφρησε πολλὴ μετριότητα, ἄνθρωποι κυριολεκτικῶς ἐπικίνδυνοι γιὰ σχολικὴ αἴθουσα. (Ἐπὶ ΠΑΣΟΚ, τὴν δεκαετία τοῦ ’80, περίπου 20.000 δάσκαλοι μετεγγράφησαν ἀπὸ πανεπιστήμια τῆς Γιουγκοσλαβίας, στὶς ἡμέτερες παιδαγωγικὲς ἀκαδημίες. Θυμᾶμαι στὴν Θεσσαλονίκη «περάσαμε» τριακόσιοι, καὶ τὴν ἡμέρα τῆς ὁρκομωσίας ἤμασταν πάνω ἀπὸ χίλιοι πεντακόσιοι. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ἀνδρέα, ὅπου θυσιάζονταν τὰ πάντα καὶ γίνονταν τὰ πάντα, ἀρκεῖ νὰ ἐξασφαλιζόταν ἡ παραμονὴ τοῦ ΠΑΣΟΚ στὴν ἐξουσία γιὰ μία ἀκόμη τετραετία. Βεβαίως, ἀρκετοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐπήλυδων, στὴν πορεία ἐξελίχθηκαν σὲ λαμπροὺς δασκάλους. Δὲν παύει ὅμως νὰ ἀποτελεῖ ἀδικία, δηλωτικὴ τῆς βορβορώδους εὐτέλειας καὶ τῆς αἴσθησης πὼς ὅλα ἐπιτρέπονταν ἄνω ὁρίων καὶ χαλινοῦ, μὲ λίγα λόγια τὸ κράτος ΠΑΣΟΚ).Ἡ ἀξιολόγηση, λοιπὸν καὶ κατ’ ἀρχήν, εἶναι σωστή. Θὰ «κοσκινιστεῖ», θὰ ξεχωρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, μὲ στόχο «τὴν βελτίωση τῆς ποιότητας καὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας τῆς ἐκπαίδευσης», σύμφωνα μὲ τὶς ἀφόρητες κοινοτοπίες τοῦ σχεδίου ἀξιολόγησης τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ, Ἀθλητισμοῦ, Νέας Γενιᾶς, διὰ βίου Μάθησης, Ἀναρύσεως τῶν Αἰχμαλώτων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς Γῆς καὶ λοιπὰ συνοδευτικά….

.              Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πρόβλημα.

Πρῶτον: Ὅλοι μας ὑποψιαζόμαστε, ὅτι ἡ ἀξιολόγηση, στὴν νῦν συγκυρία, εἶναι τὸ κέλυφος, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο κρύβεται ἡ ἀπαίτηση τῆς συμμορίας («τρόικας») γιὰ μαζικὲς ἀπολύσεις ἐκπαιδευτικῶν.

Δεύτερον: σὲ συνάφεια μὲ τὸ προηγούμενο. Λιγότεροι δάσκαλοι σημαίνει λιγότερα σχολεῖα, ὁ ἀνομολόγητος στόχος τους. Θὰ κλείσουν καὶ ἄλλες ἐκπαιδευτικὲς μονάδες, ἰδίως σὲ ἀπομακρυσμένες καὶ ἀκριτικὲς περιοχές, οἱ ὁποῖες θὰ μεταβληθοῦν σὲ γηροκομεῖα, εὔκολη λεία ἀνεξέλεγκτων συμμοριῶν.

Τρίτον: Ἡ ἀξιολόγηση ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο σκέλη. Τὴν διοικητικὴ ἀπὸ τὸν διευθυντή, ἡ ὁποία, λίγο ἕως πολύ, γίνεται. Καὶ τὴν ἐκπαιδευτική, ἀπὸ τὸν οἰκεῖο σχολικὸ σύμβουλο· μὲ λίγα λόγια ὁ σχολικὸς σύμβουλος θὰ ἐλέγχει τί διδάσκεις στὴν τάξη. Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ σχολικοὶ σύμβουλοι -πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων- εἶναι «προοδευτικῆς» κοπῆς, φερέφωνα τοῦ ὑπουργείου, ποὺ «παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή».
.              Ἄρα κραδαίνοντας τὸν πέλεκυ τῆς κακῆς βαθμολογίας, ἴσως καὶ ἀπόλυσης, θὰ ἐξαναγκάζουν τοὺς δασκάλους νὰ αὐτολογοκρίνονται, νὰ συμμορφώνονται μὲ τὶς ὁδηγίες τῆς ἐξουσίας καὶ νὰ σιωποῦν. Αὐτὸ ἀκυρώνει τὸ θεμέλιο, τὸ ὑπόβαθρο τῆς Παιδείας, τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ τῆς σκέψης.

Τέταρτον: Πολλοὶ ἐκπαιδευτικοί, τρομοκρατημένοι, θὰ ἀναπτύξουν γλοιώδη συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς ἀξιολογητές, θὰ καταστοῦν εὐάλωτοι καὶ ὑποχωρητικοὶ  στοὺς μαθητές, τὰ φαινόμενα ἀπειθαρχίας θὰ πολλαπλασιαστοῦν, ἀφοῦ κανεὶς δὲν θὰ θέλει νὰ δημιουργηθεῖ «ἐπεισόδιο» ἢ νὰ συγκρουστεῖ μὲ ἀνώριμους γονεῖς «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων».
.          Γιὰ παράδειγμα: Προσωπικῶς (φέτος ἔχω ϛ´ Δημοτικοῦ) δὲν διδάσκω τὰ βιβλία γλώσσας-περιοδικὰ ποικίλης ὕλης. Χρησιμοποιῶ κείμενα ἀπὸ τοὺς μεγάλους μάστορες τοῦ λόγου μας, Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς (γιὰ τὰ Θρησκευτικά), κείμενα τῶν Πατέρων, Μακρυγιάννη, Κολοκοτρώνη (ἀπομνημονεύματα, τὸν λόγο στὴν Πνύκα), δηλαδὴ τὰ παλιὰ δικά μας πλούτη, τὰ καλούδια, ποὺ μᾶς περιμένουν στὸ πατρογονικὸ κελάρι. Προφανῶς μὲ τὴν ἀξιολόγηση θὰ χαρακτηριστῶ «ἐλλιπὴς» καὶ ἴσως ἀπολυθῶ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ πολλοὺς δασκάλους, ποὺ διδάσκουν «ψυχὴ καὶ Χριστό». Βρισκόμαστε ἐνώπιον διωγμῶν, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ πρόσφορο, γιὰ τέτοια πράγματα, ἔδαφος. (Ἡ Τρόικα ἀλυχτεῖ καὶ πάλι ἀπαιτώντας κεφάλια…).

.              Τί κάνουμε; Πνευματικὸ ἀρματολίκι. (Ἡ φράση ἀνήκει στὸν μακαριστὸ Δάσκαλό μας στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης Ἀπόστολο Ἰωαννίδη). Δὲν φοβόμαστε γιατί «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Β´ Τιμ. α´7). Ὅταν θὰ κλείνει πίσω μας ἡ πόρτα τῆς τάξης, θὰ διδάσκουμε «τί εἴχαμε, τί χάσαμε καὶ τί μᾶς πρέπει». Νὰ γνωρίσουν οἱ μαθητὲς τὴν Πατρίδα τους, τὴν ἀληθινὴ καὶ ὄχι τὸ ἄβουλο ἀπολειφάδι ποὺ τὴν κατάντησαν οἱ ἐλεεινοί. Στὶς τάξεις θὰ θεριεύουμε τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους, τῆς ἁλυσόδετης Πατρίδας, ἐνῶ τὸ αἰχμάλωτο κράτος, ὅπως οἱ ἀρματολοὶ μὲ τοὺς Τούρκους, θὰ νομίζει ὅτι εἴμαστε ὄργανά του. Ἔτσι διασώζεται ἡ μαγιά, ποὺ θὰ φέρει τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι τῆς αὐγῆς, τὴν λευτεριά μας. Καὶ θέλει λίγο ἀπὸ τὴν «τρέλλα» τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμεθα τρελλοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν Ἐπανάστασιν». «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων», μονολογοῦσε ὁ Νικόλαος Ἰβανώφ, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ἡ «τρέλλα» τῶν Κλεφταρματολῶν σώζει πατρίδες καὶ ὄχι ἡ ἠττοπάθεια καὶ ἡ δειλία τῶν «γνωστικῶν», ποὺ κυβερνοῦν γονατισμένοι.

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟΝ ΘΗΡΙΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ» (Ὁμιλία Δ. Νατσιοῦ)

Ὁ δάσκαλος Δημ. Νατσις ς κεντρικς μιλητς
στ
ν κδήλωση πρς τιμν τν κπαιδευτικν τς . Μητροπόλεως Πειραις

.             Ἐκδήλωση πρὸς τιμὴν τῶν ἐκπαιδευτικῶν μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τῶν προστατῶν τῆς παιδείας Τριῶν Ἱεραρχῶν, διοργανώνει ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς. Φετινὸς ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ κ. Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος καὶ συγγραφέας καὶ τακτικὸς ἀρθρογράφος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναπτύξει τὸ θέμα «Ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στὸν θηριάνθρωπο τῆς ἐκπαίδευσης».
.             Ἡ Ἐκδήλωση θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Δευτέρα 30 Ἰανουαρίου 2012, στὶς 6:30 τὸ ἀπόγευμα, στὴν αἴθουσα τελετῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πειραιῶς (Καραολῆ καὶ Δημητρίου 80).
.           Ἡ εἴσοδος εἶναι ἐλεύθερη γιὰ ὅλους, ἐνῶ θὰ ἀκολουθήσει καὶ δεξίωση.

 ΠΗΓΗ: synodoiporia.blogspot.com

, , ,

Σχολιάστε