Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκπαίδευση

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀρχίζει τὸ σχολεῖο…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Μὲ τὴν καρδιὰ σφιγμένη ἀπὸ μαθητές, μαθήτριες καὶ γονεῖς ξεκίνησε τὸ σχολικὸ ἔτος. Ὁ ὕπουλος καὶ ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ὑγεία ἰὸς καραδοκεῖ. Ἡ θερμὴ εὐχὴ ὅλων μας εἶναι νὰ μὴν ἐπαναληφθεῖ ἡ θλιβερὴ κατάσταση τῆς περασμένης χρονιᾶς. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὑπάρχουν τὰ ἐνδημικὰ προβλήματα τῆς ἐκπαίδευσης στὴ χώρα μας.
.                     Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ζητούμενο νὰ βρεθεῖ ἡ σωστὴ σχέση μεταξύ τῆς ἠθικῆς καὶπνευματικῆς καλλιέργειας τῶν μαθητῶν καὶ τῆς ἀπόκτησης πρακτικῶν γνώσεων, ὠφέλιμων στὴν μελλοντικὴ ἐπαγγελματική τους ζωή. Ἡ Πολιτεία δὲν ἔχει μόνο τὴν εὐθύνη νὰ ἀναδείξει πετυχημένους ἐπαγγελματίες, ἔχει κυρίως τὴν εὐθύνη νὰ  διαπλάσσει ἠθικούς, ἔντιμους καὶ δημοκρατικοὺς πολίτες, ποὺ νὰ ἔχουν ἐπίγνωση τῆς ταυτότητάς τους καὶ ἀγάπη στὴν Πατρίδα τους.
.                     Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ποιότητα τῆς διδασκαλίας. Ὁ διδάσκων μὲ τὴν ἀπόκτηση ἑνὸς πτυχίου δὲν σημαίνει ὅτι κατέστη ἱκανὸς νὰ μεταδώσει ἀποδοτικὰ τὶς γνώσεις, ποὺ χρειάζονται οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριες. Ἐπίσης ἡ Πολιτεία ὡς πρὸς τὴν ποιότητα τῆς διδασκαλίας δὲν πρέπει νὰ ὑπολογίζει μόνο τοὺς συνδικαλιστὲς καὶ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν, ἀλλὰ καὶ τὴν πικρία καὶ ταλαιπωρία τῶν πολυπληθέστερων μαθητῶν, μαθητριῶν, γονέων καὶ κηδεμόνων.
.                     Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος ἀπὸ τὸ Σύνταγμα ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀγωγῆς τῶν νέων. Τὸ Κράτος τὸ δικό μας, ὅπως καὶ τὰ περισσότερα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δὲν εἶναι οὐδέτερο, ἔχει ταυτότητα, εἶναι Ἑλληνικό. Κουβαλάει μίαν Παράδοση, ὅσο καὶ ἂν ὁρισμένοι Τὴν ἀπορρίπτουν. Μὲβάση αὐτὴν τὴν Παράδοση διατηρηθήκαμε ὡς Ἔθνος, χάρη σὲ Αὐτὴν ξεκινήσαμε τὸν Ἀγώνα τὸ1821 καὶ πετύχαμε νὰ ἀπελευθερωθοῦμε, νὰ ἀναπτυχθοῦμε καὶ νὰ ἀναδείξουμε μεγάλες, ἀκόμη καὶπαγκόσμιας ἀκτινοβολίας προσωπικότητες σὲ ὅλους τους τομεῖς τῆς Ἐπιστήμης, τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν  Τεχνῶν. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ὁ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἀποθανὼν Μίκης Θεοδωράκης.
.                     Ἂν τὸ Κράτος καταστεῖ οὐδέτερο, ὅπως τὸ ἐπιδίωξε ὁ Ἀλ. Τσίπρας, αὐτὸ θὰσημάνει ὅτι διακόπτεται ἡ Παράδοση τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἔχει ἡλικία 3000 ἐτῶν, ἀφοῦ καὶ οἱ εἰδωλολάτρες πρόγονοί μας θρησκεύονταν. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀθέους καὶ ἀντιεκκλησιαστικοὺς ἀρθρογράφους ἐπιδιώκουν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει τὸ ἄθεο καὶ ἀντιθρησκευτικὸ καθεστὼς τῆς Γαλλίας. Οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν ἰδεολογικό τους φανατισμὸ θέλουν νὰ ἀγνοοῦν τί περνάει ἐπὶ 116 χρόνια ἡ ἐν λόγῳ χώρα γενικὰ στὴν κοινωνία καὶ εἰδικότερα στὴν ἐκπαίδευση. Ἀπὸ τὸ 1905, ὅταν οἱ ἀριστεροὶ καὶ ἄθεοι  πολιτικοὶ Brian, Dejeante καὶ Sarraut πέρασαν τὸν Νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο καθιέρωσαν τὸ ἄθρησκο καὶ ἀντιχριστιανικὸ καθεστὼς στὴ Γαλλία, ἕως σήμερα ἡ χώρα ταλανίζεται ἀπὸ προσπάθειες νὰ ρυθμίσει τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο.
.                     Γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ ζητήματος μόνο στὸν 21ο αἰώνα δημιουργήθηκαν ἀλλεπάλληλες Ἐπιτροπές: Τὸ 2003 ἡ Ἐπιτροπὴ Stasi, τὸ 2005 ἡ Ἐπιτροπὴ Rossinot, τὸ 2006 ἡἘπιτροπὴ Machelon, τὸ 2013 παρουσιάζεται ἡ Χάρτα τοῦ οὐδέτερου κράτους, ποὺ συμπληρώνεται τὸ 2018. Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2021, τὸ Γαλλικὸ Ὑπουργεῖο Ἐκπαίδευσης ἐξέδωσε ὁδηγίες γιὰ τὸπῶς γονεῖς καὶ μαθητὲς ὀφείλουν νὰ σέβονται τὸ οὐδέτερο κράτος στὸ σχολεῖο… Ἡ Γαλλία ἐπί,ἐπαναλαμβάνω, 116 χρόνια δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ λύση στὸ πρόβλημα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ οὐδετερόθρησκου κράτους στὸ σχολεῖο καὶ στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν.  Γάλλοι διανοούμενοι τὸ1931 ὀρθῶς παρομοίασαν τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ προσπάθεια τῆς χώρας τους μὲ τὸ θεώρημα τοῦ Γκέντελ, δηλαδὴ ὅτι εἶναι ἄλυτη… Τὸ πρόβλημα τῆς σχέσης θρησκειῶν καὶ κράτους καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας στὴ Γαλλία ἔχει καταστεῖ ἀκόμη πιὸ περίπλοκο μὲ τὴν παρουσία τῶν μουσουλμάνων, ποὺ προβλέπεται ὅτι τὸ 2050 θὰ εἶναι ἕνα πέμπτο τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ. Οἱ μουσουλμάνοι δέχονται ἰσχυρότατη ὑποστήριξη ἀπὸ ἰσλαμικὲς χῶρες καὶ ἡ προσέλευση στὰ τζαμιὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει αὐξηθεῖ κατὰ 62% σὲ σχέση μὲ  παλαιότερα. Σύμφωνα μὲ πρόσφατες δημοσκοπήσεις τὸ59% τῶν Γάλλων ἔχουν τὴ σκέψη ὅτι «τὸ Ἰσλὰμ εἶναι μία ἀπειλὴ γιὰ τὴν ταυτότητα τῆς Γαλλίας»… (“Le Monde”, 12-13/9/2021, p. 34).
.                     Ὁ ἀριστερὸς διανοούμενος Regis Debray, σύντροφος τοῦ Τσὲ Γκεβάρα, ἀσχολήθηκε ἐπὶ χρόνια ἀπὸ ὑπεύθυνες θέσεις μὲ τὸ πρόβλημα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦοὐδετερόθρησκου κράτους στὴν ἐκπαίδευση καὶ   κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι, ἐνῶ νόμιζε ὅτι μὲτὴν ὑποχρεωτικὴ προώθηση τοῦ Διαφωτισμοῦ θὰ ἐξαλειφόταν ἡ θρησκεία, ἀπέτυχε, γιατί ὅπως στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἔτσι καὶ στὴ Γαλλία ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ Πίστη εἶναι ἀνίκητη. Ἡ Γαλλία στὴν ἐπιδίωξή της νὰ ἐξοντώσει τὴ θρησκεία κατάντησε ἕνας σύγχρονος Τάνταλος. Στὴν τραγελαφικὴ κατάστασή της  ἐπιζητοῦν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν φανατικοὶ ἄθεοι παράγοντες. Ξεχνοῦν ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι Γαλλία.-

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΕ ΤΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ; ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΚΥΡΙΑ». (Δ. Νατσιός)

«Μ τί ν ρχίσουμε τν νέα σχολικ χρονιά;
Μ
τν τουαλέτα, κυρία».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                            Νέα σχολικὴ χρονιά. Μὲ μάσκες, μὲ ὑγειονομικὸ ἔλεγχο ἄδειας εἰσόδου σὲ δασκάλους καὶ μαθητές, μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ «Ἁγιασμοῦ» σὲ λίγους μαθητὲς ποὺ θὰ παραστοῦν στὸν προαύλιο χῶρο. «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ» καὶ φόβος. (Ἡ πρωινὴ προσευχή, ὅπως καὶ ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας μὲ ταυτόχρονη ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου εἶναι πιὰ παρελθόν. Ἐπιτέλους, θὰ μονολογήσει ἡ ἐθνομηδενιστικὴ κακοήθεια, γλιτώσαμε ἀπὸ τὰ σκοταδιστικὰ κατάλοιπα. Τὸ σχολεῖο, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τοὺς μοιάζει. Οὔτε ἱερότητα ἀναδίδει οὔτε «συλλαβίζουν» οἱ μαθητὲς τὰ πολυτίμητα μαθήματα τοῦ Γένους. Οὔτε ἑλληνικὰ  γράμματα, οὔτε τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα, μόνο θεάματα καὶ παιδεία γιά… κλάματα). Πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο καὶ θυμήθηκα παλαιότερό μου κείμενο. (Τοῦ 2010). Τὸ μεταφέρω τροποποιημένο.
.                            «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο» τιτλοφορεῖται κι ἕνα κείμενο ποὺ περιέχεται στὸ «Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων Α΄ καὶ Β΄ Δημοτικοῦ», σελ. 30-31. Στὸ κείμενο αὐτὸ «προσφέρονται», ἀνεπιγνώστως προφανῶς ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς, ὅλα τὰ τρέχοντα ἰδεολογήματα καὶ τὰ κενοεπῆ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ «νέο σχολεῖο».
.                            Ἕνας μικρὸς μαθητής, πρωτάκι, διηγεῖται τὶς ἐντυπώσεις του ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο. Μετὰ τὶς γνωστὲς ἀγωνίες, τὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου, τὴ σπαραξικάρδιες «ἀπαγκιστρώσεις» ἐκ τῆς μητρικῆς ἀγκάλης καὶ τὰ συναφῆ τῆς παρθενικῆς «ἀκαδημαϊκῆς» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴ φωνάζουμε Γεωργία καὶκυρίως ὄχι δασκάλα. Ὁ Κυριάκος ποὺ καθόταν δίπλα μου, εἶπε: – Δασκάλα, μπορῶ… Σταμάτησε. Ἡ δασκάλα μᾶς χαμογέλασε. Μετὰεἴπαμε ὅλοι τὰ ὀνόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ἰουλία, Ἀναστασία…. Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας.
Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι.
– Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία».
.                    Τί ἀχνοφέγγει πίσω ἀπὸ τὶς χαζοχαρούμενες αὐτὲς ἀράδες, ὁπωσδήποτε ἀ(κατα)νόητες γιὰ νεοεισερχόμενο στὸ σχολεῖο μαθητή, ἀπαξιωτικὲς καὶ προσβλητικὲς γιὰ τὸν δάσκαλο; Ἐδῶ ἔχουμε μία «προοδευτικιὰ» δασκάλα, ποὺ ἀποποιεῖται τὴν ἀποστολή της. Ἐφ’ ὅσον ἀπορρίπτει τὸν σεβασμό. ποὺ περιέχει ἡ προσφώνηση «κυρία», προκρίνει τὴν «κακὴ» οἰκειότητα, ἡὁποία συνηθως παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ καταντᾶ ἡ μητέρα τῆς καταφρονήσεως καὶ τῆς ἀπειθαρχίας. Πολλοὶἐκπαιδευτικοὶ πράττουν τὸ ἴδιο, ἔχοντας θολὰ ἐντυπωμένη στὸ νοῦ τους τὴν θεωρία τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἢ ἀντιαυθεντικῆς ἀγωγῆς. Καλλιεργοῦν μὲ τοὺς μαθητὲέ τους δῆθεν φιλικὴ σχέση. Ὄμως ὅταν ὁ ἐκπαιδευτικὸς παρουσιάζεται ὑπερβολικὰ ἐπιεικής, σημαίνει ἢ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ διαδραματίσει σωστὰ τὸν ἡγετικὸ ρόλο του ἢ ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ παιδιά. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ ἐπιείκεια ἀποτελεῖ τὴν χειρότερη μορφὴ ἀδιαφορίας. (Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς γονεῖς, ποὺ προσπαθώντας νὰ κερδίσουν τὴν ἐκτίμηση τῶν παιδιῶν τους, διαβάζοντας καὶ κάποια «βίπερ», περὶ «δημοκρατικῆς» οἰκογενειακῆς ἀγωγῆς, ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ σὲ μπακάλικα, λένε στὰ παιδιά τους: «Μὴν μὲ βλέπεις σὰν πατέρα. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου». Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση καὶ ὁ γονέας εἶναι ἕνα ἀνώριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἢ τὴν μητρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδὶ αἴσθημα ἀνασφάλειας, ποὺ θὰφτάσει ὣς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλο πατέρα ἢ ἄλλη μητέρα). Ἡ δασκάλα τοῦ κειμένου, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν προσφωνοῦν οἱ μαθητές της – καὶ μάλιστα τῆς πρώτης τάξης – Γεωργία (ἤ, γιατί ὄχι, Γωγὼ ἢ Τζόρτζια), αὐτοακυρώνεται καὶ ταυτόχρονα, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, «διδάσκει» στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀπόσταση μεταξὺ δασκάλου καὶ μαθητῆ, τὸ μυστικὸ ὑφάδι ποὺ συνέχει αὐτὴ τὴ σχέση, ποὺ ὀνομάζεται σέβας. Μὲτὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς κολακεῖες δὲν βγάζεις γεροὺς μαθητές. Δάσκαλος, σημαίνει ἐλευθερία καὶ σοφία, μαθητής, σημαίνει ἄσκηση, σεβασμὸς καὶ ὑπακοή. Ἡ σχέση δασκάλου καὶ μαθητῆ εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
.                   «Δεῖ δ’ αὐτοὺς μηδὲ τοῖς ἐγκωμίοις ἐπαίρειν καὶ φυσᾶν· χαυνοῦνται γὰρ ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν ἐπαίνων καὶ θρύπτονται», δηλαδή, πρέπει νὰ μὴν παινεύουμε ὑπερβολικὰ καὶ φουσκώνουμε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ἐγκώμια, γιατί μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶ κακομαθημένα». (Πλούταρχος, «περὶ παίδων ἀγωγῆς», ἔκδ. «Κάκτος», σελ. 69).
.                         Καὶ ὁ ἅγιος γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἑπόμενος τοῖς θείοις πατράσι, ἔλεγε κάτι σημαντικό: «Στὰ παιδιὰ ὁἔπαινος κάνει κακό. Τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ; «Λαός μου οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὴν τρῖβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν». Ὅποιος μᾶς ἐπαινεῖ, μᾶς πλανάει καὶ μᾶς χαλάει τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μας. Πόσο σοφὰ εἶναι τὰ λόγια του Θεοῦ! Ὁἔπαινος δὲν προετοιμάζει τὰ παιδιὰ γιὰ καμιὰ δυσκολία στὴ ζωή. Καὶ βγαίνουν ἀπροσάρμοστα καὶ τὰ χάνουν καὶ τελικὰ ἀποτυγχάνουν. Τώρα ὁ κόσμος χάλασε. Στὸ μικρὸ παιδάκι λένε ὅλο ἐπαινετικὰ λόγια. Μὴν τὸ μαλώσουμε, μὴν τοῦ ἐναντιωθοῦμε, μὴν τὸ πιέσουμε τὸπαιδί. Μαθαίνει, ὅμως, ἔτσι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει σωστὰ καὶ στὴν πιὸ μικρὴ δυσκολία. Μόλις κάποιος τοῦ ἐναντιωθεῖ, τσακίζεται, δὲν ἔχει σθένος.
.                            Οἱ γονεῖς εὐθύνονται πρῶτοι γιὰ τὴν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στὴ ζωὴ καὶ οἱ δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς μετά. Τὰ ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τοὺς λένε ἐγωιστικὰ λόγια. Δὲν τὰ φέρνουν στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τ’ ἀποξενώνουν ἀπ’ τὴν Ἐκκλησία. Ὅταν μεγαλώσουν λίγο τὰ παιδιὰ καὶ πᾶνε στὸ σχολεῖο μ’ αὐτὸ τὸν ἐγωισμό, φεύγουν ἀπ’ τὴ θρησκεία καὶ τὴν περιφρονοῦν, χάνουν τὸ σεβασμὸ πρὸς τὸ Θεό, πρὸς τοὺς γονεῖς, πρὸς ὅλους. Γίνονται ἀτίθασα καὶ σκληρὰ καὶ ἄπονα, χωρὶς νὰ σέβονται οὔτε τὴ θρησκεία, οὔτε τὸν Θεό. Βγάλαμε στὴ ζωὴ ἐγωιστὲς καὶ ὄχι χριστιανούς».(Γέροντος Πορφυρίου, «Βίος καὶ Λόγοι»», ἔκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγῆς, σελ. 427).
.                            Τὸ κείμενο τοῦ σχολικοῦ βιβλίου τελειώνει μὲ τὴν ὀμορφότατη καὶ παιδαγωγικότατη «ἐπιθυμία» τοῦ μαθητῆ νὰἀρχίσει ἡ σχολικὴ χρονιά, ἡ διδαχή, μὲ τὴν… τουαλέτα. Σαφὲς τὸ μήνυμα, ἐλήφθη. Εὖγε στοὺς ἰθύνοντες, τὰ σαΐνια τοῦ ἁμαρτωλοῦΠαιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Παιδεία, ἀγωγή, σμίλευση ψυχῶν, προσιδιάζουσα… στὶς τουαλέτες. Αὐτὸ τὸ μνημειῶδες κείμενο βρῆκαν, γιὰ νὰ ὑποδεχτοῦν τοὺς νιόφερτους μαθητὲς στὸ γοητευτικὸ ταξίδι τῆς γνώσης. Ἀντὶ γιὰ ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, ἕνα κείμενο ἀπὸτὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας, ἡ δυσωδία τοῦ βόθρου. Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ σεξουαλικὲς ἀγωγὲς ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μᾶς μάραναν…

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΥΡΕΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ ἀετοὶ καὶ οἱ σαῦρες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Πανεκπαιδευτικὸ συλλαλητήριο. Μάλιστα. Τὸ ὁποῖο, ὡς συνήθως, μετατρέπεται σέ… συλλ-αλιτήριο. Καὶ τί σημαίνει πανεκπαιδευτικό; Ὅτι ὅλη (πᾶσα) ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, δηλαδὴ οἱχαραμοφάηδες συνδικαλιστές, πλαισιωμένοι καὶ ἀπὸ τὰ γνωστὰ πεζοπόρα τμήματα τῶν εὐφημιστικῶς λεγομένων ἀναρχικῶν, πού, ὡσὰν τὰ σαλιγκάρια κατόπιν ὄμβρου πολλοῦ, ξετρυπώνουν ἀπὸ τὰ κρησφύγετά τους καὶ ἐπιδίδονται σὲ λιθοτριψίες πεζοδρομίων καὶ πετροπόλεμο. Καὶ γιατί ἀντιδρᾶ ἡ πανεκπαίδευση; Διότι προβλέπει τὸ νομοσχέδιο σύστασης Ὁμάδας Προστασίας τῶν Πανεπιστημιακῶν Ἱδρυμάτων. (ΟΠΠΙ). Καὶ ὠρύονται καὶ ἀνεμίζουν (ζουρλο)παντιέρες πάλαι ποτὲ «κοινωνικῶν ἀγώνων». «Ἡ ἀστυνομία στὸ πανεπιστήμιο», λὲς καὶ εἴμαστε ἐν ὄψει μίας ἐπερχόμενης χούντας. Καὶ ἐλλείψει σοβαρῶν ἐπιχειρημάτων καταφεύγουν στὴν …πατραγαθία. Οἱ λαμπράκηδες, ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου, ἐνίοτε καὶ τὸ ΕΑΜ. Ἕνας ὁλόκληρος πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος ποὺ συντηρεῖται καὶ ἐπιβιώνει μὲ ἰδεοληψίες, μνῆμες πικρὲς ποὺ ὁδήγησαν τελικὰ σὲ ἐθνικὲς ταπεινώσεις καὶ σὲ ἀποστράγγιση τῶν ὅποιων ἀξιῶν.
.                       Γιὰ «μετρημένα στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ περιστατικὰ βίας καὶ παρανομίας στὰπανεπιστήμια», μίλησαν οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ… βουλεύτριες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ψεῦδος ἀσύστολο. Ὅποιος ἔτυχε νὰπερπατήσει, ὄχι βράδυ, «ὄρθρου βαθέος», ἀλλὰ τὸ σούρουπο, «περὶ λύχνων ἀφάς», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι, στὸ Ἀριστοτέλειο, γιὰ παράδειγμα, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τί συνάντησε; Περιθωριακοὺς τύπους, διακίνηση ναρκωτικῶν-ἀπανωτὲς οἱ καταγγελίες γιὰ τὸ φαινόμενο-ἐγκληματικότητα. Μήπως δὲν διάβασαν γιὰτὸν ὁμαδικὸ βιασμὸ ποὺ ὑπέστη φοιτήτρια στὸ ἐν λόγῳ πανεπιστήμιο, ἀπὸ τρεῖς κτηνώδεις ἀλλοδαπούς, μπροστὰ στὸν φίλο της, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, γεγονὸς ποὺ φιλοξενήθηκε σὲ ὅλα τὰ ΜΜΕ; Μήπως δὲν διάβασαν γιὰ τὴν ἀπόπειρα βιασμοῦ ποὺ κατήγγειλε φοιτήτρια, τοῦ τμήματος Ἰατρικῆς, στὶς τουαλέτες, ἀπὸ«ἄγνωστο πανεπιστημιακὸ ἄνδρα», ὅπως καταγράφει ἡ ἐφ. «ΕΘΝΟΣ», στὶς 11-5-2019; (Ὅσοι ἔχουν παιδιὰ καὶκυρίως κορίτσια στὸ πανεπιστήμιο θὰ μὲ καταλάβουν καλύτερα καὶ θὰ διασταυρώσουν πληροφορίες). Εἶναι ψέματα καὶ μεμονωμένα ἐπεισόδια ὅτι τὰ ἴδια συνέβαιναν καὶ σὲ τουαλέτες ἄλλων τμημάτων, ὅπως τῆς Νομικῆς; Ἂς ρωτήσουν φοιτήτριες κάποιας σχολῆς, ἂν τολμοῦσαν νὰ ἀποχωρήσουν τὸ βράδυ, μετὰ τὸ τέλος τῶν μαθημάτων, ἀπὸ τὴν σχολὴ μόνες τους ἢ νὰ διασχίσουν τὸν πανεπιστημιακὸ χῶρο; Νὰ βαδίζει μέρα μεσημέρι φοιτήτρια τὴν πανεπιστημιούπολη καὶ νὰ ἀκούει προστυχιὲς καὶ χυδαιότητες καὶ νὰ ὑφίσταται ἄσεμνες χειρονομίες, ἀπὸ ὁμάδες λαθρομεταναστῶν ποὺ «λιάζονταν», καταπῶς ἔλεγε ἡ χαριτόβρυτος κυρὰ Τασία, ξεφρόντιστοι καὶ ξαπλωτοὶ στὸ χλωρὸ χορτάρι; Φόβος καὶ τρόμος κυριαρχεῖ στὶς ψυχὲς τῶν φοιτητῶν καὶ πολὺ περισσότερο ἡμῶν τῶν γονέων τους.
.                       Γιὰ τὸ διαβόητο πιὰ ἄσυλο, νὰ μεταφέρω τὴν ἄποψη τοῦ καθ. Ν. Ἀλιβιζάτου, ποὺ ἔγραφε στὶς 1-6-2008, στὴν ἐφ. “Καθημερινὴ” σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἄσυλο, ἡ ντροπὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου». «Ἡ ἔννοια τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου λειτούργησε τὰ τελευταῖα χρόνια ὡς ἄλλοθι γιὰ τὰ πιὸ ἀκραῖα περιστατικὰ ὠμῆς βίας». Καὶ τί θὰ πεῖ ἄσυλο; Μία δημοκρατία εἶναι ἕνα ἄσυλο καὶ δὲν ὑπάρχουν … ὑποάσυλα. Δηλαδὴ στὴν πλατεία Ἀριστοτέλους δὲν λειτουργεῖ τὸ ἄσυλο καὶ 500 μέτρα πιὸ μακριά, στὴν φιλοσοφικὴσχολή, λειτουργεῖ; ἀστεῖα πράγματα.
Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶναι πολὺ μεγαλύτερο καὶ συνθετότερο. Καμμιὰ κυβέρνηση δὲν κατανοεῖ ἢ φοβᾶται νὰθέσει τὸν δάκτυλόν της ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Ἡ Παιδεία καὶ τὰ σχολεῖα της, θεωρεῖται χῶρος προνομιακὸς γιὰ τὴν λεγόμενη Ἀριστερά. Εἶναι τὸ φυτώριό της, τὸ θερμοκήπιο παραγωγῆς αὐριανῶν στελεχῶν της, ἀφισοκολλητῶν της, διαδηλωτῶν της, ψηφοφόρων της. Μέσῳ τῆς Παιδείας ἐλέγχει καὶ κρατᾶ αἰχμάλωτο ἕνα ὁλόκληρο λαό. Προωθεῖ – εἶναι τὸ ἀπαραίτητο διαπιστευτήριο, πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ διδακτορικὰ καὶ λοιπὲς περγαμηνὲς – στὶς πανεπιστημιακὲς θέσεις, μόνο ἀνθρώπους ποὺ ἀσπάζονται καὶ ὑπηρετοῦν δουλοπρεπῶς τὰἐντάλματα καὶ τὶς ἐθνομηδενιστικὲς θέσεις της. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἀκαλλιέργητοι, τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι διὰ βίου εἶναι ἀφοσιωμένοι στὴν κυρίαρχη ἰδεολογία, φιλοῦν, «λείχουν» καὶπροσκυνοῦν τὸ χέρι ποὺ τοὺς ἀνέβασε σὲ τέτοια θέση. (Ὅπως πάντα ὑπάρχουν καὶ οἱ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις καὶτὰ φωτεινὰ παραδείγματα).  Οὐδεὶς μπορεῖ βεβαίως νὰ παρεισφρήσει στὸ «κλειστὸ σύστημα», ἂν δὲν προπαγανδίζει τὶς νεοταξικὲς μαγαρισιές, ἀφιλοπατρία, ἐκκλησιομαχία καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ ἱζήματα. Διαβάζω στὸβιβλίο τοῦ Θ. Λαζαρίδη «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου», στὸν πρόλογο τοῦ καθ. Χαρ. Τσούκα. «Ἡ ἐνδογαμία ἀφθονεῖ στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια. Γι’ αὐτὸ οἱ μέτριοι διορίζουν μέτριους, οἱ κολλητοί τοὺς κολλητούς τους καὶ οἱ συγγενεῖς τοὺς συγγενεῖς τους… (Ὁ Ἀθ. Σμοκοβίτης στὸ βιβλίο του «οἱ φυλὲς τῶν πανεπιστημιακῶν θὰ γράψει:
«Ἂν στοὺς πανεπιστημιακοὺς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς αἵματος συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ δεσμοὶ ἐξ ἀγχιστείας- σύζυγοι, παιδιά, ἐγγόνια, ἀδέλφια, ἀνίψια, ξαδέλφια, γαμπροὶ νύφες, κουμπάροι- τὸ μισὸ πανεπιστήμιο συγγενεύει μὲ τὸ ἄλλο μισό. Τὰ βολέματα εἶναι συνήθως ἀμοιβαῖα ἢ διασταυρωμένα, δηλαδή, ὁ ἕνας πανεπιστημιακὸς βολεύει –μὲ τὶς διασυνδέσεις του- τὸν γιό, τὴν κόρη, τὸν γαμπρό, τὴν νύφη, τὸν “προστατευόμενο” τοῦ ἄλλου πανεπιστημιακοῦ, μὲ τὴν ὑποχρέωση, βέβαια, τοῦ δευτέρου νὰ προβεῖ σὲἀνάλογες ἐξυπηρετήσεις καὶ βολέματα σὲ συγγενεῖς ἢ σὲ “προσφιλῆ” πρόσωπα τοῦ πρώτου… ὄμορφος κόσμος, ἀγγελικός…). «Καθηγητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους πολλὲς φορὲς τὸ πανεπιστήμιο εἶναι πάρεργο, ἀφοῦ τὸ κύριο ἐπάγγελμά τους βρίσκεται καὶ ἀσκεῖται ἐκτὸς πανεπιστημίου. Φοιτητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸπανεπιστήμιο δὲν εἶναι κοινότητα μάθησης, ἀλλὰ μηχανισμὸς ἔκδοσης πτυχίων, προθάλαμος γιὰ τὴν εἰσαγωγὴτῶν φοιτητοπατέρων στὴν πολιτική, χῶρος ἰδεοληπτικὴς γυμναστικῆς κατὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, τοῦκαπιταλισμοῦ, τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ πάντων τῶν σεσημασμένων ἐχθρῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἕνα πράγμα δὲν εἶναι: χῶρος μαθησιακῆς καὶ ἐρευνητικῆς ἀριστείας.» (σελ. 22, ἐκδ «Κριτική»). Ἐνῶ ὁ ἀκαδημαϊκὸς Χ. Μουτσόπουλος θὰ γράψει στὸν ἐπίλογο τοῦ ἰδίου βιβλίου: « Οἱ συνδικαλιστὲς (τῶν πανεπιστημίων), παλεύουν λυσσαλέα γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὰ κεκτημένα τους, ἐνῶ εὐαγγελίζονται τὴν πρόοδο. Οἱ πράξεις τους ποὺὑπηρετοῦν μόνο τὴν προώθηση τῶν δικῶν μας παιδιῶν, τὴν μετριότητα, τὴν ἀναξιοκρατία καὶ συγκαλύπτονται ἀπὸ μεγαλόστομες κραυγὲς τῆς σωτηρίας τοῦ Δημόσιου πανεπιστημίου. Αὐτὸ καθημερινὰ ὁδηγεῖται σὲμαρασμὸ καὶ ἀπαξίωση. Δροῦν “ἐπαναστατικὰ” καταλαμβάνοντας χώρους ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν, σταματώντας τὴν λειτουργία τοῦ πανεπιστημίου, διαδηλώνοντας κατὰ τῆς ἀξιολόγησης. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ τὸ κοντόφθαλμο συμφέρον τους, τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων». (σελ. 258). Νὰ κλείσω  παραφράζοντας κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο τοῦ Σμοκοβίτη καὶ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς ἐπωνυματοφόρους τῆς σήμερον, πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, ἠθοποιούς…
.             Ὑπάρχουν, λοιπόν, ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν στὸν χῶρο τους ἀετοὶ καὶ βγῆκαν μὲ τὸν χρόνο πάλι ἀετοί, ἔστω καὶκάποιοι μὲ σπασμένα τὰ φτερά. Ὑπάρχουν καὶ ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν ἀετοὶ καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ἄλλοι ποὺμπῆκαν σαῦρες καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν οἱ σαῦρες δὲν μποροῦν βγάλουν φτερὰ καὶ νὰ γίνουν ἀετοί….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΡΟΔΙΝΑ; (Δ. Νατσιός)

Τηλεκπαίδευση: μήπως δὲν εἶναι ὅλα ρόδινα;
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. – – – – – – – – – – – – . Μπορεῖ νὰ καυχᾶται ἡ ἡγεσία τοῦ ὑπουργείου Παιδείας γιὰ τὴν τηλεδιδασκαλία ὅμως «ἐνδέχεται ἄλλως ἔχειν», ὅπως ἀκουγόταν στὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου τὰ ἀρχαῖα χρόνια. Δὲν εἶναι ὅλα ρόδινα. Τὸ διαδίκτυο καὶ ἡ ἔκθεσή του σ’ αὐτὸ ἐπὶ ὧρες, γιὰ μικροὺς μαθητές, εἶναι πολλὲς φορὲς καταστρεπτικό. Ἀκόμη καὶ ἂν ὁ σκοπὸς εἶναι ἱερός, τὰ μέσα δὲν ἁγιάζονται.
. – – – – – – – – – – – – . Πρῶτον: Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸ χρήστη του, ἰδίως στὶς νεώτερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει καὶ ἔχει κατακτήσει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ, τρόπον τινά, ὡς προέκταση, ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ ἡ μελέτη θεωρεῖται πιὰ χάσιμο χρόνου, γίνεται ἀντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλώσσα καὶ τὴν σκέψη. «Μελέτη τὸ πᾶν», ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ βιβλίο μορφώνει, τὸ διαδίκτυο πληροφορεῖ καί… παραπληροφορεῖ.
. – – – – – – – – – – – – . Δεύτερον: Γιὰ πολλὰ χρόνια, μετὰ τὴν λεγόμενη ἐπανάσταση τῶν νέων τεχνολογιῶν, πολλοί, ἐπιπόλαια, ὑπέθεσαν ὅτι ἡ Παιδεία θὰ ἀνεβεῖ ὀκτάνια καὶ θὰ λυθοῦν μύρια προβλήματά της. Τὸ λειτούργημα τοῦ δασκάλου ὑποτιμήθηκε. Περίπου μὲ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις σήμερα καὶ τὴν κατ᾽ οἶκον ἐργασία. Λάθος μέγα. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑποκατασταθεῖ ἡ διὰ ζώσης διδασκαλία. Ἔπρεπε νὰ συμβεῖ ὅ,τι βιώνουμε σήμερα μὲ τὸ κλείσιμο τῶν σχολείων, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ὅσο ὄμορφος καὶ νὰ εἶναι ἕνας πίνακας ζωγραφικῆς ποὺ ἀπεικονίζει τριαντάφυλλα, δὲν συγκρίνεται μὲ τὸ ἄγγιγμα καὶ τὸ ἄρωμα ποὺ ἀπολαμβάνεις, ὅταν πιάσεις στὸ χέρι σου μία ἀνθοδέσμη μὲ ρόδα τοῦ ἀγροῦ. Δάσκαλος καὶ μαθητὴς εἶναι μία σχέση ἱερή. Ἡ λέξη ἀλληλοπεριχώρηση τὸ ἐκφράζει ὡραιότατα αὐτό. Σημαίνει πλησίασμα, κάνω χῶρο στὴν καρδιά μου, γιὰ νὰ μπεῖ καὶ ὁ πλησίον. «Οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι». (Ἅγιος Χρυσόστομος). Τὰ δύο αὐτὰ ἀπαρέμφατα, τὸ «φιλεῖν» καὶ «φιλεῖσθαι» περικλείουν τὴν οὐσία τῆς σχέσης δασκάλου καὶ μαθητῆ.
. – – – – – – – – – – – – . Τρίτον: Ἐκτὸς ἀπὸ ἀποικία χρέους, κράτος ὑποτελὲς καὶ γονατισμένο, εἴμαστε καὶ ἀποικία… γλώσσας. Ὁ Σεφέρης κάποτε ἀγωνιοῦσε, ὄχι γιὰ τὴν διένεξη καθαρεύουσας καὶ δημοτικῆς, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἂν ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ ὑποκύψει στὴν μοναρχοῦσα ἀγγλική. Βαυκαλίζεται τὸ ὑπουργεῖο γιὰ τὶς δωρεὲς ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν σὲ ὅσους μαθητὲς δὲν ἔχουν. Ὅλη ὅμως ἡ “πλατφόρμα” -ὅπως λέγεται- τηλεκπαίδευσης εἶναι στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα. Προϋποθέτει ἡ πρόσβαση σ’ αὐτὴν ἄριστη γνώση τῆς ἀγγλικῆς. Πόσα παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ τὴν κατέχουν ἢ πόσοι ἀπὸ τοὺς γονεῖς ἢ ἀκόμη καὶ ἡμῶν τῶν δασκάλων; (Τὰ προγράμματα Webex (γουέμπεξ) ἤ Cisco). Καὶ ἂν στὸν πρῶτο περιορισμὸ –καραντίνα, πιάστηκε τὸ ὑπουργεῖο «ἐξαπίνης» (ἔτσι γράφεται), ἦταν πρωτόγνωρη κατάσταση, γιατί δὲν φρόντισε, στὸ μεσοδιάστημα, νὰ μεταφραστοῦν στὴν γλῶσσα μας οἱ δυσνόητοι καὶ ἀκατανόητοι ἀγγλικοὶ ὅροι;
. – – – – – – – – – – – – . Τέταρτον: Ἀπόρροια τοῦ προηγουμένου. Ἡ ἀποδυνάμωση τῆς γλώσσας μας. (Καὶ «ὅπου γλῶσσα πατρίς», θὰ γράψει ὁ Ἐλύτης). Ὁ πρόωρος συγχρωτισμὸς μὲ τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα τῶν παιδιῶν, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, λειτουργεῖ εἰς βάρος τῆς μητρικῆς. Ὅσοι διδάσκουμε ἀντικρίζουμε μὲ θλίψη τὴν τρομακτικὴ λεξιπενία καὶ ἀνορθογραφία τῶν παιδιῶν. Τίς ἢ τί πταίει; Ἂς προσεχθεῖ καὶ αὐτό. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία ἢ δραπετεύουν ἕως ἐθισμοῦ στὸν χαώδη κόσμο τῆς εἰκονικῆς αὐταπάτης καὶ ἐπικοινωνίας, γιατί δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν. «Πάρε τὸν λόγο του, δῶσ’ μου τὸ χέρι σου», θὰ πεῖ ἀριστοτεχνικὰ ὁ Ἐμπειρίκος. Πληγή πυορρέουσα κατάντησε ἡ ἀνορθογραφία. Τὸ δὲ ὑπουργεῖο «φρόντισε» νὰ καταργήσει καὶ τὸ μάθημα, τὸ τετράδιο τῆς ὀρθογραφίας σὲ μία γλῶσσα ποὺ ἡ ὀμορφιὰ καὶ ἡ ἀπαράμιλλη σαφήνειά της ἑδράζονται στὶς ἐννοιολογικὲς καὶ ὀρθογραφικές της ἀποχρώσεις. Ἡ ὀρθογραφία, ἡ ὑπακοὴ στοὺς κανόνες της, εἶναι μάθημα πειθαρχίας γιὰ τὰ παιδιά, πράγμα ποὺ δὲν συνάδει μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη ἐποχή μας. («Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει», ἔλεγε σοφὸς Ρῶσος γλωσσολόγος). Ὀρθογραφία ἐξ ἄλλου μαθαίνεις κυρίως μέσῳ τῆς ἐτυμολογίας, ἀντικείμενο ποὺ ἀγνοεῖται τελείως στὰ ἀναλυτικὰ προγράμματα. Γιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὴν “νικήτρα τοῦ θανάτου” (Παλαμᾶς) γλῶσσα μας τὰ παιδιά, πρέπει νὰ ἀρωματιστοῦν ἀπὸ τὴν εὐωδιαστὴ ἐτυμολογία της. Καὶ εὐτυχῶς πολλοὶ δάσκαλοι χρησιμοποιοῦν τετράδιο ὀρθογραφίας, κατὰ παράβασιν τῶν ἄνωθεν ἐντολῶν καὶ διασώζουν ὅ,τι μπορεῖ νὰ περισωθεῖ. (Κάποτε εἴχαμε καὶ τετράδιο καλλιγραφίας, διότι μᾶς ἐνδιέφερε καὶ ἡ φιλοκαλία, ἡ νοικοκυροσύνη, ἡ ὀμορφιά, ὁ καλλωπισμός. Στὰ χωριά μας, στὴν Μακεδονία μας, ἀκόμη οἱ μάνες μας χρησιμοποιοῦν τὸ φουκάλι –ἡ σκούπα, τὸ σάρωθρον– καὶ φουκαλίζουν τὶς αὐλές. Καὶ ὅμως ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ φιλοκαλῶ, τὴν φιλοκαλία. Τὸ ἀναφέρει καὶ ὁ σπουδαῖος Φ. Κουκουλὲς στὸ “Βυζαντινῶν βίος καὶ πολιτισμός”).
. – – – – – – – – – – – – . Πέμπτον: Καὶ σοβαρότερον. Το ἔχω ξαναγράψει παλαιότερα, ἀλλὰ τὸ ἐπαναλαμβάνω. Διδάσκω ἀνελλιπῶς ἐδῶ καὶ τριάντα περίπου χρόνια καὶ δὲν ἔχω ἀκούσει ποτὲ ἢ σχεδὸν ποτέ, μαθητὴ τῆς τάξης μου, νὰ μεταφέρει, τὰ τελευταῖα χρόνια, ἐξωσχολικὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν ἑξῆς κοινότοπη φράση: «κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση ἢ στὸ διαδίκτυο». Τὸ «ἄκουσα ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου ἢ τὴ γιαγιὰ ἢ τὸν παππού μου» ἔχει πλέον ἐκλείψει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν παιδιῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο παράδειγμα ἐξεικονίζει τὴν φοβερὴ ἀλήθεια: τὴν σαρωτικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ ἐπίδραση τῆς εἰκόνας. Καὶ τὸ φαινόμενο δὲν περιορίζεται μόνο στὶς μικρὲς ἡλικίες. Στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία, ἡ ὁποία εἶναι ἀναπτυξιακὰ εὐάλωτη σὲ ἐθισμό, ἔχει ἀναγνωριστεῖ πλέον ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα, τὸ νόσημα ποὺ ὀνομάζεται διαδικτυακὸς ἐθισμός. Σύμφωνα μὲ τὴν Ἀμερικανικὴ Ψυχολογικὴ Ἐταιρία ὁ διαδικτυακὸς ἐθισμός, ἢ «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη» ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε, διαγιγνώσκεται σὲ ἄτομα ποὺ πληροῦν τὰ ἑξῆς κριτήρια:
α. Ἀνοχή, δηλαδὴ ἀνάγκη αὔξησης τοῦ χρόνου σύνδεσης μὲ τὸ διαδίκτυο.
β. Συμπτώματα στέρησης (ἀνησυχία, εὐερεθιστικότητα, ἄγχος, φαντασιώσεις, ἀκούσιες ἢ ἑκούσιες κινήσεις δακτυλογράφησης, μετὰ ἀπὸ διακοπὴ ἢ μείωση τῆς χρήσης).
γ. Ὑποχώρηση τῶν πιὸ πάνω συμπτωμάτων μόνο μετὰ ἀπὸ χρήση.
δ. Χρήση γιὰ πολὺ μεγαλύτερο διάστημα ἀπὸ ὅ,τι τὸ ἄτομο εἶχε πρόθεση.
ε. Επιλογή πολλῶν δραστηριοτήτων μέσῳ διαδικτύου (ἀγορά, ἐπικοινωνία, παιχνίδια).
ϛ´. Διακοπή ἢ σημαντικὴ μείωση τῆς κοινωνικῆς, προσωπικῆς, δημιουργικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς δραστηριότητας λόγῳ χρήσης τοῦ διαδικτύου. (Τὶς πληροφορίες τὶς ἄντλησα ἀπὸ τὸ ἐγκυρότερο ἐν Ἑλλάδι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πιὸ σοβαρὰ πανευρωπαϊκῶς, περιοδικὸ «Παιδιατρική», τεῦχος 6, Νοε-Δεκ 2008).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΒΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΑΕΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Προβληματισμὸς ἀπὸ βάσεις στὰ ΑΕΙ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ πρόβλεψη γιὰ τὴ διαμόρφωση τῶν βάσεων στὰ Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα προκαλεῖ προβληματισμὸ ὄχι τόσο σὲ ὅσους ἀσχολοῦνται μηχανιστικὰ μὲ τὴν Ἐκπαίδευση, ὅσο σὲ ἐκείνους ποὺ πονᾶνε γιὰ τὴν πορεία τῆς Παιδείας στὸν τόπο μας. Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 τὸ ὠφελιμιστικὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα βάλλει συστηματικὰ κατὰ τῆς Ἠθικῆς, τῆς Ἀξιοκρατίας, τῆς Ἐθνικῆς Παράδοσης καὶ ἐξιδανικεύει τὸν ἄνθρωπο ρομπότ, ποὺ δὲν σκέφτεται, δὲν συζητάει, δὲν διαβάζει.
.               Ὁ νέος ἄνθρωπος δέχεται πληροφορίες καὶ διαμορφώνει χαρακτήρα μὲ βάση τὰ ὅσα βομβαρδίζουν τὸν ἐγκέφαλό του, γιατί προηγουμένως καθόλου δὲν ἔχει καλλιεργήσει τὴν κριτική του ἱκανότητα. Δαπανᾶ πολλὲς ὧρες τρεφόμενες ἀπὸ ἄχρηστες πληροφορίες, καὶ σχεδὸν καμία γιὰ οὐσιαστικὴ γνώση. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι οἱ μαθητὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 – μὲ ὅλα ὅσα συνέβησαν στὴν Ἐκπαίδευση ἐκείνη τὴ δεκαετία – εἶναι σήμερα αὐτοὶ ποὺ κατέχουν καίριες θέσεις στὴν Πολιτική, Κοινωνική, Ἰδεολογικὴ καὶ Παιδαγωγικὴ κοινότητα.
.               Θεωρώντας ὅτι τὰ θέματα εἶναι περίπου τῆς ἴδιας δυσκολίας, ὅσο περνάει ὁ καιρὸς τόσο καὶ οἱ βάσεις πέφτουν. Εἰδικότερα στὰ μαθήματα – βάσεις τῆς ἐθνικῆς αὐτογνωσίας τῶν νέων οἱ ἐπιδόσεις στὴ Νέα Ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ στὴ Λογοτεχνία σταθερὰ καὶ κάθε χρόνο γίνονται χειρότερες. Στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ στὴν Ἱστορία τὰ θέματα εἶναι συγκεκριμένα καὶ ἕνας μαθητὴς μπορεῖ νὰ τὰ μάθει ἀπ᾽ ἔξω, χωρὶς νὰ ἀφομοιώσει κάτι ἀπὸ αὐτὰ – ἡ ἐπιτυχία εἶναι ὁ στόχος του καὶ ὄχι ἡ ἀπόκτηση γνώσης. Παρὰ ταῦτα καὶ σὲ αὐτὰ οἱ ἐπιδόσεις ἦσαν χειρότερες στὶς χαμηλότερες κλίμακες τῆς βαθμολογίας.
.               Σοβαρὸ πρόβλημα εἶναι ἡ εἴσοδος στὰ ΑΕΙ ὑποψηφίων μὲ βαθμολογία κάτω της βάσης (10.000). Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ὑπάρχει καὶ μία ἐξόφθαλμη ἀδικία. Λόγου χάριν Σχολὲς Ἠλεκτρολόγων Μηχανικῶν καὶ Μηχανικῶν Ὑπολογιστῶν, ποὺ θεωροῦνται οἱ πιὸ «ἐμπορικές», εἶναι ὀκτώ: Εἰς ΕΜΠ, Πολυτεχνεῖο Κρήτης, καὶ στὰ Πανεπιστήμια Θεσσαλίας, Ἀριστοτέλειο Θεσσαλονίκης, Διεθνὲς Θεσσαλονίκης, Δυτικῆς Μακεδονίας, Πελοποννήσου, καὶ Πατρῶν. Ἡ βάση γιὰ τὴν ἐπιτυχία στὸ ΕΜΠ θὰ κυμανθεῖ περὶ τὶς 18.000 μονάδες. Στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πελοποννήσου εἶναι περὶ τὶς 8.000 μονάδες. Τὸ ζήτημα τῆς ἀξιοκρατίας γιὰ τὸν νέο ὑποψήφιο δὲν τὸ ρυθμίζει ἡ ἀγορά. Αἰσθάνεται ἀδικία ὅποια δικαιολογία καὶ ἂν τοῦ λεχθεῖ. Καὶ μὲ αὐτὴ τὴ γάγγραινα τῶν πολλῶν ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἰδίου ἀντικειμένου σχολῶν, μὲ ἀπολύτως ἄνισες συνθῆκες φοίτησης ἀλλὰ μὲ ἰσότιμα πτυχία, δὲν γίνεται τίποτε, μὲ τὸν φόβο τῆς ἀπώλειας ψήφων.
.               Τὸ μόνο ἐνθαρρυντικὸ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ διατήρηση ὑψηλῶν τῶν βάσεων στὶς στρατιωτικὲς σχολές, ποὺ σημαίνει πὼς ὑπάρχουν πολλὰ νέα παιδιά, ποὺ θέλουν νὰ ὑπηρετήσουν τὴν πατρίδα. Ἀντίθετα ἀπογοητευτικὴ εἶναι ἡ κατάσταση στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ στὶς Ἀνώτατες Ἐκκλησιαστικὲς Ἀκαδημίες, στὶς ὁποῖες, μὲ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καὶ τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ, οἱ βάσεις εἶναι πολὺ κάτω τῶν 10.000 μονάδων. Ἡ Ἐκκλησία βιώνει τὴν ὑποβάθμιση τοῦ ἐπιπέδου Παιδείας πολλῶν στελεχῶν τῆς ἡγεσίας της καὶ τὸ ΕΔΠ στερεῖται, πλὴν ὀλίγων ἐξαιρέσεων, ἀνεκτοῦ ἐπιστημονικοῦ ἐπιπέδου θεολόγων.-

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΗΡΩΙΝΗ” (Δ. Νατσιός)

Γονες προστατέψτε τ παιδιά σας
π τν «λεκτρονικ ρωίνη»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐδὲν καινὸν ὅλα κενὰ» (Μ. Χάκκας)

.                     Ὡς γνωστὸν κάθε νέος ὑπουργὸς Παιδείας μᾶς ἀπειλεῖ, ἔχει δυστυχῶς καὶ ἕνα «νέο ὅραμα» γιὰ τὴν Παιδεία. Καὶ ὑποστυλώνει τὸ «ὅραμά» του μὲ μία ἐμβληματικὴ λέξη, μία λέξη – σύνθημα, ποὺ σὰν ἀφηρημένο ἀναφορικὸ ὑποκατάστατο σημαίνει δυνητικὰ τὰ πάντα, χωρὶς στὴν πραγματικότητα νὰ περιέχει τίποτε. Ἂς δοῦμε κάποιες λέξεις – καραμέλες, ποὺ ἀναθρώσκουν ἀνάλαφρες σὰν φυσαλίδες ἀέρος, «κελύφη ἔρημα ἐννοίας», ὅπως θὰ ἔλεγε κι ὁ Ροΐδης. Πλὴν τῆς χιλιομασημένης «μεταρρύθμισης» σ’ αὐτὸν τὸν τομέα διαπρέπουν λέξεις ποὺ ἔχουν πρῶτο συνθετικὸ τὴν πρόθεση «ἀνά». Ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀναγέννηση, ἀνακαίνιση, ἀναδόμηση, ὅλες γενικὲς καὶ ἀόριστες, γι’ αὐτὸ καὶ μεγάλης ἐμβέλειας, ὅπως διδάσκει ἡ κοινωνικὴ ψυχολογία
.                     Τώρα μὲ τὴν γρίπη καὶ τὸν ἀναγκαστικὸ ἐγκλεισμό μας, παρουσιάστηκε ἡ λαμπρὴ εὐκαιρία γιὰ ἐξάπλωση τῶν νέων τεχνολογιῶν καὶ  πάνδημο «συγχρωτισμὸ» μὲ αὐτές. Καὶ ἀπὸ μικρὰ παιδιά. Συμμετοχὴ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἅπαντες καλωδιωμένοι. Ἡ παραδοσιακὴ διδασκαλία, μὲς στὴν αἴθουσα, ξεθωριάζει. Ἂς ὑποδεχτοῦμε «τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος», τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι κτίριο μὲ αὐλὴ καὶ παιδιά. Αὐτὸ εἶναι εἰκόνα τοῦ παρελθόντος, εἰκόνα ἐλευθερίας, χαρᾶς καὶ ξεχείλισμα ζωῆς. Τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος εἶναι εἰκονικὸ καὶ ἀπάνθρωπο.
.                     Στὴν «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» Α´ Γυμνασίου στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν», βιβλίο ποὺ ἐκπονήθηκε πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια περίπου διαβάζω τὴν ζοφερὴ εἰκόνα τοῦ «σχολείου τοῦ μέλλοντος» ὅπως τιτλοφορεῖται καὶ τὸ κείμενο:
«Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο “βοηθὸ μάθησης”- τὸν δάσκαλο- ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιά, ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι, θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν καὶ ἀποκεῖ (σ.σ. μὲ μία λέξη: «ἀποκεῖ»), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι καὶ ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων του θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». (Σελ. 71).
.                     Μάλιστα. Ὁλοταχῶς λοιπὸν  γιὰ τὸν ψηφιοποιημένο μετάνθρωπο. Ἤδη ἄρχισαν νὰ ψηφίζονται οἱ σχετικὲς τροπολογίες. Ἀπὸ τὴν Πρωτοβάθμια Ἐκπαίδευση ἡ ἐφαρμογή. Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ τὸ «ἐκπαιδευτικὸ ἀπόρρητο», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε. Ἀναφέρομαι στὴν ἐγκληματικὴ διαδικασία ποὺ θὰ ὁδηγήσει πολλὰ παιδιὰ στὴν ἐξάρτηση, στὴν «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», στὸν διαδικτυακὸ ἐθισμό.
.                     Τὸ ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντηθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς: εἶναι ὠφέλιμες οἱ νέες τεχνολογίες σὲ μικρά, νηπιαγωγείου καὶ δημοτικοῦ, παιδιά; Ἀκόμη καὶ σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις εἶναι χρήσιμο παιδαγωγικῶς  νὰ διδάσκονται μέσῳ διαδικτύου; Ὑπάρχουν μελέτες γι’ αὐτό, ποὺ νὰ ἀποδεικνύουν τὴν χρησιμότητά τους; Ὄχι.
Προσφεύγω στὸ βιβλίο «Ἡ ἀνονοκλήρωτη ἐπανάσταση» τοῦ Μ. Δερτούζου (μακαρίτη πιά), ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθηγητὴς στὸ ΜΙΤ, ἐπιστήμονας παγκόσμιας ἐμβέλειας καὶ αὐθεντία στοὺς ὑπολογιστές. Γράφει: «Σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀγέλες πολιτικῶν, ὁδηγούμενες ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Η.Π.Α., ἐπαναλαμβάνουν τὸ ἀκατάληπτο δόγμα τοῦ συρμοῦ ὅτι ἑκατομμύρια παιδιῶν σὲ χιλιάδες σχολεῖα πρέπει νὰ εἶναι διασυνδεδεμένα. Μπορεῖτε νὰ αἰσθανθεῖτε τὴ ζέση τους; Δὲν  εἶναι τόσο  ὑπεύθυνο καὶ μοντέρνο νὰ θέσουμε τὴ νέα τεχνολογία στὴν ὑπηρεσία τοῦ εὐγενικότερου κοινωνικοῦ στόχου τῆς ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν μας; Ὄχι ἀκριβῶς. Μετὰ ἀπὸ 35 χρόνια πειραματισμῶν μὲ τοὺς ὑπολογιστὲς σὲ διάφορους τομεῖς τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν ἔχει βρεθεῖ ἀκόμη ἀπάντηση στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα: “Οἱ ὑπολογιστὲς εἶναι πράγματι ἀποτελεσματικοὶ στὴν ἐκπαίδευση;”. Τὰ στοιχεῖα ἀπὸ πολυάριθμες μελέτες πάνω στὸ ἂν οἱ ὑπολογιστὲς βελτιώνουν τὴν οὐσιαστικὴ μαθησιακὴ διαδικασία εἶναι συντριπτικὰ ἐκκρεμῆ… Ἂς ἀσχοληθοῦμε ἁπλῶς μὲ μία στατιστικὴ ἀπὸ τὸν σωρὸ τῶν στοιχείων. Οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς γυμνασίου καὶ λυκείου κατατάσσονται σταθερὰ ἀπὸ δωδέκατοι μέχρι δέκατοι ὄγδοοι, διεθνῶς, στὶς ἱκανότητες ποὺ ἐμφανίζουν στὰ μαθηματικὰ καὶ τὴ φυσική, ἐνῶ οἱ Ἀσιάτες μαθητὲς ἔρχονται πρῶτοι. Καὶ ὅμως οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς ἔχουν πολὺ μεγαλύτερη πρόσβαση σὲ ὑπολογιστὲς ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἀντίστοιχοι Ἀσιάτες. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ Ἀσιάτες ἐκπαιδευτικοὶ χωρὶς τὴν τεχνολογία, ποὺ καλὸ θὰ ἦταν νὰ μιμηθοῦν οἱ Ἀμερικανοὶ ἐκπαιδευτικοί; Ἕνας λόγος ποὺ οἱ ἀπόψεις συνεχίζουν νὰ εἶναι διχασμένες ἔχει ἄμεση σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ κάνουν καλύτερα οἱ ἄνθρωποι – δάσκαλοι. Δηλαδὴ νὰ νάβουν τ φλόγα στν ψυχ το μαθητ, ν τν στηρίζουν, ν ποτελον πρότυπο. Κανένα π ατ τ χαρακτηριστικ δν μεταφέρεται εκολα μέσ τς πληροφορικς». (Ἔκδ. «Λιβάνη», σελ. 243-244).
.                 Τί λέει στὸ τέλος ὁ σοφὸς καθηγητής;  «Σχολεῖο  ἴσον δάσκαλος» καὶ  τὸ ἀειθαλὲς τοῦ Δημοκριτου «παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρία πληρῶσαι ἀλλὰ ἀνάψαι αὐτήν», ἡ παιδεία εἶναι φλόγα ψυχῆς καὶ ὄχι γέμισμα ἄδειου δοχείου. Ἂν στήσουμε 5χρονα καὶ 6χρονα παιδιὰ μπροστὰ σὲ ὑπολογιστή, θὰ μιλᾶμε γιὰ πλήρη ἀποχαύνωση, γιὰ ἀδιανόητη καταστροφὴ τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Παρῆλθαν 30 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ γράφτηκε τὸ βιβλίο καὶ ἤδη στὴν Ἀμερικὴ- «ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ»-  ὑπάρχει τρομερὴ ἀνησυχία γιὰ τὸν διαδικτυακὸ ἐθισμό, τὴν «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», ὅπως ὀνομάζεται.
.                 Παρένθεση: τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸν χρήστη του, ἰδίως στὶς νεότερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μελέτη θεωρεῖται χάσιμο χρόνου πιά. Ἔχω τὸ κινητὸ στὴν τσέπη μου, ξέρω τὰ πάντα. Ἀμέσως καὶ ἄμεσα τὴν πληροφορία, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν σκέψη.
.                     Στὸ βιβλίο ὁ «Θαυμαστὸς Καινούργιος Κόσμος» τοῦ Ἄλντους Χάξλεϋ, στὸν πρόλογο, διαβάζουμε μία προφητικὴ σύγκριση μεταξύ τοῦ ἔργου τοῦ Χάξλεϋ καὶ τοῦ περίφημου «1984» τοῦ Ὄργουελ. (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγεῖ μέσα σ᾽ ἕνα ὠκεανὸ πληροφοριῶν καὶ συγχύσεως» ΥΠΕΡ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: «ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ»-1, ΥΠΕΡ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: «ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ»-2
.                     «…Ὁ Ὄργουελ προειδοποιοῦσε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἐπιβληθεῖ ἕνας ἔξωθεν αὐταρχισμός. Ἀντιθέτως γιὰ τὸν Χάξλεϋ, δὲν χρειάζεται Μεγάλος Ἀδερφὸς γιὰ νὰ στερηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν αὐτονομία, τὴν ὡριμότητα καὶ τὴν ἱστορική του μνήμη. Ἐκεῖνος πίστευε ὅτι σιγὰ σιγὰ οἱ ἄνθρωποι θὰ καταλήξουν νὰ ἀγαποῦν τὴν καταπίεσή τους, νὰ λατρεύουν τὴν τεχνολογία καὶ νὰ ἀποδομήσουν τὴν ἱκανότητά τους γιὰ σκέψη. Τὸν Ὄργουελ τὸν φόβιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀπαγόρευαν τὰ βιβλία. Τὸν Χάξλεϋ τὸν φόβιζε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀπαγορευτεῖ ἕνα βιβλίο, γιατί δὲν θὰ βρισκόταν ἄνθρωπος πρόθυμος νὰ διαβάσει. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς στεροῦσαν τὴν πληροφόρηση. Ὁ Χάξλεϋ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς ὑπερπληροφοροῦσαν τόσο ὥστε νὰ καταντήσουμε πλάσματα παθητικὰ καὶ ἐγωιστικά. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγόταν σὲ ἕναν ὠκεανὸ σύγχυσης… Μὲ λίγα λόγια, ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ μισοῦμε. Ὁ Χάξλεϋ ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε». (…Οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω», ἔχουν εἰπωθεῖ πρὸ αἰώνων αὐτά, στὴν πρὸς Ρωμαίους ζ´ 19). Ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν τηλεόραση. Μᾶς ἕλκει. Εἴμαστε ἐθισμένοι, εἰσπνέουμε χαιρέκακα τὶς ἀναθυμιάσεις της, νομίζοντας πὼς μένουμε ἀπρόσβλητοι. Ἀπὸ μικρὲς δόσεις ὅμως ἀρχίζει ὁ καταστροφικὸς ἐθισμὸς καὶ ἡ ψυχοκτόνος ἐξάρτηση. Πὲς σὲ ἕνα νέο παιδί, ἀπείλησέ το ὅτι θὰ  τοῦ στερήσεις τὸ κινητὸ καὶ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα. Αἰσθάνεται ὅτι περίπου χάνει τὸν κόσμο του, τὴν οἰκογένειά του, τὴν προσωπικότητά του. Οἱ ἀντιδράσεις του λίγο ἀπέχουν ἀπὸ τὰ συμπτώματα ἑνὸς ἡρωινομανοῦς. Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ὑποσχέθηκα σὲ μαθητές μου, ϛ´ δημοτικοῦ, ἐκδρομή, διδακτικὴ ἐπίσκεψη στὴν Βεργίνα, μὲ μία προϋπόθεση: νὰ ἀφήσουν τὰ κινητὰ καὶ τὸ διαδίκτυο γιὰ 20 ἡμέρες. Ἐλάχιστα παιδιὰ δέχτηκαν. Πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα κάποτε «πετοῦσαν ἀπὸ χαρά», μία ἐκδρομή, τώρα πιὰ δὲν ἐνθουσιάζουν. Ἕνα ἔξυπνο κινητὸ τελευταίας κοπῆς εἶναι τὸ ἀγαπημένο τους καὶ ποθητὸ ἀπόκτημα. Μᾶλλον θὰ μᾶς καταστρέψουν – μὲ τὴν συναίνεσή μας, γιὰ τὸ καλὸ τῶν παιδιῶν μας, ὅπως διατείνονται οἱ εἰδικοὶ καὶ οἱ ὑπουργοὶ – αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε….

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ «Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ἢ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΣΑΝΤΑΣ; «περιέχονται 3 ἰσοϋψεῖς εἰκόνες, ὁ Καραγκιόζης, ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ καλοῦνται οἱ ἐμβρόντητοι μαθητὲς νὰ γράψουν μία περιπέτεια μὲ πρωταγωνιστὲς καὶ τοὺς τρεῖς… ἥρωες; Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶς φταῖνε οἱ σκοπιανοὶ ἀπατεῶνες».(Δ. Νατσιός)

Τ πρόβλημα εναι « τσάντα στ σχολεο»
τ περιεχόμενο τς τσάντας;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος -Κιλκίς

.             Χαρᾶς εὐαγγέλια. Βρέθηκε  τὸ φάρμακο, ἡ συνταγὴ γιὰ τὴν ἀνάταξη τῆς ἡμιθανοῦς Παιδείας μας. Ρίγη συγκινήσεως καὶ χαρὰ ἀνεκλάλητος  ἐπικρατεῖ στὸ λαό. Οὐρανομήκεις  ζητωκραυγὲς ἠχοῦν ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἑλλάδας -δὲν μπορῶ νὰ τιθασσεύσω τὸν ἐνθουσιασμό μου- σκιρτᾶ καὶ ἀγάλλεται ἡ φύσις. Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ δὴ τὸ Ἰνστιτοῦτο  Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ), ἐξαπέστειλε ἐγκύκλιο διὰ τῆς ὁποίας καλοῦνται τὰ σχολεῖα νὰ «ὑλοποιήσουν δράση» -τί ὡραῖα ἑλληνικά- μὲ τίτλο «Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο». Καὶ ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἀπεστάλη στὰ σχολεῖα:
.               «Μὲ τὴ συγκεκριμένη δράση καθιερώνεται ἡ παραμονὴ τῆς σχολικῆς τσάντας τῶν μαθητῶν/τριῶν τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου γιὰ τουλάχιστον ἕνα Σαββατοκύριακο τὸ μήνα, στὸ σχολεῖο  τὴν Παρασκευὴ πρὶν ἀπὸ τὸ Σαββατοκύριακο ποὺ ἔχει ἀποφασιστεῖ ἀπὸ τὸν Σύλλογο Διδασκόντων τοῦ σχολείου, ἕως τὴν Δευτέρα. Ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ παραμονὴ τῆς τσάντας στὸ σχολεῖο δὲν ἀποτελεῖ μία συμβολικὴ παρέμβαση, ἀλλὰ ἐπιδιώκεται οἱ μαθητές  καὶ οἱ μαθήτριες νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν προετοιμασία μαθημάτων κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Σαββατοκύριακου. Ἡ ὀργάνωση τῆς μελέτης τῶν μαθητῶν καὶ τῶν μαθητριῶν καθὼς καὶ ὁ χρόνος ποὺ ἀπαιτεῖται  καθημερινὰ γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῶν κατ’ οἶκον ἐργασιῶν ἀποτελοῦν ζητήματα ποὺ συνδέονται  ἄμεσα μὲ τὴν μάθηση, τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὸν ἐλεύθερο χρόνο τῶν παιδιῶν. Τὸ ΥΠΠΕΘ  στὸ πλαίσιο ἀναβάθμισης τῆς σχολικῆς ζωῆς καὶ σύνδεσής της μὲ τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα ἐφαρμόζει τὴ δράση: “Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο”. Ἡ δράση ὑλοποιεῖται  μὲ σεβασμὸ στὶς ἀνάγκες τῆς παιδικῆς ἡλικίας μὲ γνώμονα τὴν πολύπλευρη ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν τῆς σχολικῆς ἡλικίας (συναισθηματική, κοινωνικὴ καὶ ψυχοκινητικὴ) καὶ μὲ σκοπὸ νὰ ὑποστηρίξει οὐσιαστικὰ τὸν μειωμένο χρόνο δημιουργικῆς ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας γονέων-παιδιῶν»
.             Λαμπρές, ἐκπληκτικὲς σκέψεις!! Ἐφ’ ὅσον θὰ ἀπουσιάζει ἡ ἐνοχλητικὴ τσάντα καὶ κυρίως τὸ ἀνεπιθύμητο περιεχόμενό της, γονεῖς καὶ παιδιά, τὸ Σαββατοκύριακο, περιχαρεῖς,  διότι τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα «συνωστίζονται» στὴν τσάντα τῶν παιδιῶν, λύθηκαν, θὰ χοροπηδοῦν ἀγκαλιασμένοι, θὰ προβαίνουν σὲ «δημιουργικὲς ἐπαφές», θὰ ἀναπέμπουν εὐχὲς καὶ δεήσεις γιὰ μακροημέρευση καὶ εὐτυχία τῶν ὑπευθύνων του ὑπουργείου καὶ τοῦ ΙΕΠ. Πολλὰ τὰ ἔτη αὐτῶν.
.                Αἴφνης ὁ ἄνεργος πατέρας θὰ ξεχάσει τα  «πάθια καὶ τοὺς καημούς του», τὴν λεηλατημένη ἀπὸ τοὺς ἀνίκανους πολιτικοὺς ζωή του καὶ θὰ γελάσει τ’ ἀχείλι του. Ἡ ἀπολυμένη, ἀπὸ τὴν χρεωκοπημένη ἐπιχείρηση μάνα, θὰ λησμονήσει τὴν ἀγωνία, τὸν τρόμο γιὰ νὰ τὰ βγάλει πέρα καὶ νὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά της.
.            Ὅλα θὰ ξεχαστοῦν,  θὰ εἶναι ἕνα θαυμάσιο Σαββατοκύριακο. Καὶ γιατί ὄχι, νὰ μένει ἡ τσάντα συνεχῶς στὸ σχολεῖο, νὰ μὴν διακόπτεται ἡ… δημιουργικὴ ἐπαφή. Ἡ βδομάδα ὄλη νὰ εἶναι «Κυριακὴ γιορτὴ καὶ σχόλη», κατὰ τὸ γνωστὸ ἀσμάτιον. Εἶναι ὄντως ἱστορικὴ ἡ ἀπόφαση-δράση. Μετὰ τὴν κατάργηση Ἐθνικοῦ Ὕμνου, τὴν ἀπαγγελία του ἀπ’ ὅλο τὸ σχολεῖο τὴν πρώτη Δευτέρα τοῦ μήνα μὲ τὴν ἔπαρση τῆς σημαίας, τὴν κατασυκοφάντηση τῆς ἀριστείας, τὶς ἔμφυλες ταυτότητες καὶ τὶς ἀλλαγὲς φύλου σὲ δεκαπεντάχρονα παιδιά, ἔρχεται καὶ ἡ κατάργηση τῆς μελέτης στὸ σπίτι. (Καὶ ἂς ὑποστηρίζεται τὸ ἀντίθετο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνομολόγητη ἐπιδίωξή τους, ἡ αἰχμαλωσία τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἡ καταστροφικὴ ἐξάρτησή τους ἀπὸ τὰ σκληρὰ ἠλεκτρονικὰ ναρκωτικά. Κοπάδια θέλουν ποὺ θὰ ἀναμασοῦν τὸν νεοταξικὸ σανό).
.                  Δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνέλθουμε ἀπὸ τὴν μία ἱστορική… δράση καὶ ἐκσφενδονίζεται ἡ ἑπόμενη. Τί ἄλλο κρύβει, τί μᾶς ἑτοιμάζει ἡ διάνοια τῶν μαθητευόμενων μάγων τοῦ ΙΕΠ; Ἀνυπομονοῦμε!!
.             Γιὰ νὰ βοηθήσω στὴν διαδικασία, προτείνω τὶς ἑξῆς «δράσεις» στὸ σχολεῖο, πού, ἂν ὑλοποιηθοῦν, θὰ μπορούσαμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὁλικὴ ἐπαναφορὰ τῆς ἐθνικῆς καὶ ὄχι τῆς νῦν κακοπαιδείας. (Νὰ σημειώσω γιὰ τὴν «τσάντα στὸ σχολεῖο» ὅτι ἡ τσάντα εἶναι ἀγορασμένη ἀπὸ τοὺς γονεῖς, εἶναι τρόπον τινά, «κινητὴ περιουσία» τους. Ἄρα ἂν ἀντιδροῦν στὸ μέτρο, ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ μὴν ἐπιτρέψουν νὰ μείνει στὸ σχολεῖο).
.         Πρῶτον: Νὰ ἀποσυρθοῦν τὰ νῦν βιβλία Γλώσσας -περιοδικὰ ποικίλης ὕλης- νὰ ἐπανέλθουν τὰ παλαιὰ πρὸ τοῦ 2006, μέχρι νὰ γραφοῦν νέα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν ἄρωμα Ἑλλάδας καὶ Ὀρθοδοξίας
.         Δεύτερον: Νὰ ξαναβρεῖ ἡ γλώσσα μας τὰ στολίδια της, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα, τὸ λεγόμενο πολυτονικό, ἡ ἀρτιμελὴς μορφὴ τῆς γλώσσας μας. Νὰ ξαναπλουμιστοῦν οἱ λέξεις μας, τὶς ὁποῖες «ξεβρακώσαμε» καὶ κυκλοφοροῦν γυμνὲς καὶ ντροπιασμένες.
.         Τρίτον: Νὰ διδάσκεται μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα μάθημα ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές, δίδοντας βαρύτητα στὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων καὶ στὸ διδακτικὸ περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν μύθων.
.         Τέταρτον: Νὰ ἐξοβελιστοῦν στὸ «πῦρ τὸ ἐξώτερον» οἱ «φάκελοι Θρησκευτικῶν», τὰ βλάσφημα βιβλία καὶ νὰ ξαναγραφτοῦν νέα Προγράμματα Σπουδῶν μὲ κέντρο καὶ ἄξονα ἀναφορᾶς τὴν ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Στὴν δὲ Ϛ´ Δημοτικοῦ νὰ ἐπανέλθει τὸ βιβλίο τῶν Εὐαγγελικῶν Περικοπῶν. Τὰ παιδιὰ θέλουν «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» καὶ ὄχι «τῶν ἐθνῶν τὰ δαιμόνια». (Ψαλμὸς 95,5: «Πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια»).
.         Πέμπτον: Νὰ καταργηθοῦν ὅλα τὰ τελευταῖα διατάγματα τῆς μαγαρισιᾶς περὶ ἔμφυλων ταυτοτήτων, κατάργησης τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου καὶ τῆς ἀριστείας. Δὲν ἔχουν καμμιὰ δουλειὰ στὸ σχολεῖο οἱ δυσωδίες τῆς κοινωνίας.
.         Ξέρω, κάποιοι θὰ κουνήσουν τὸ κεφάλι μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι θὰ μιλήσουν γιὰ ὀπισθοδρομικότητα, «ὁ κόσμος πάει μπροστά», δὲν συνάδουν αὐτὰ σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα, ὀφείλουμε νὰ προσαρμοστοῦμε στὶς σύγχρονες ἐξελίξεις, στὶς νέες τεχνολογίες καὶ λοιπὰ συναφῆ καὶ ἠχηρὰ παρόμοια. Μήπως, ἐρωτῶ, ἐπειδὴ ἐκπαραθυρώσαμε ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα περιγράφουν μία Παιδεία ἀνθρωποποιίας, ἀρδευομένη ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα, καθάρια στοιχεῖα τῆς Παράδοσής μας, κατρακυλήσαμε «στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ ἡ κατρακύλα μας δὲν ἔχει τελειωμό;
.         Τὸ πρόβλημα εἶναι «ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο» ἢ τὸ περιεχόμενο τῆς τσάντας; Πῶς μπορεῖ νὰ προοδεύσει καὶ νὰ ἀνθίσει στὴν πατρίδα μας, ἡ πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, ὅταν ἔχουμε βιβλία ποὺ συκοφαντοῦν τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ἥρωές της; (Παραπέμπω στὴ σελ. 39 τοῦ τετραδίου ἐργασιῶν Ϛ´ Δημοτικοῦ, β´ τεῦχος ὅπου περιέχονται 3 σοϋψες εκόνες, Καραγκιόζης, Κοκκινοσκουφίτσα κα Μέγας λέξανδρος κα καλονται ο μβρόντητοι μαθητς ν γράψουν μία περιπέτεια μ πρωταγωνιστς κα τος τρες… ρωες; Κατ τ λλα μς φτανε ο σκοπιανο πατενες).
.         Ὅταν ἔχουμε βιβλία-φακέλους Θρησκευτικῶν στὰ ὁποῖα βλασφημεῖται ἡ Πίστη μας, ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος καὶ οἱ ἅγιοι;
.        Ὅταν ὁ ἀκατήχητος σήμερα μαθητὴς διαβάζει στὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ τὰ “Ἱερὰ βιβλία τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου”, ὅτι τὸ «Κοράνιο παραδόθηκε στὸ Μωάμεθ ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ», φράση ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ σχετικὴ εἰκόνα, τί συμπέρασμα βγάζει; Εἶναι «ἱερὸ βιβλίο» τὸ κοράνι; Ὁ μαθητὴς τῆς Δ´ Δημοτικοῦ, τὸ 9χρονο παιδὶ τί συμπεραίνει; Ὅτι καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι προφήτης τοῦ Ἰσλάμ.
.         Τὰ συλλαλητήρια ἔδειξαν ὅτι ὑπάρχει σὲ τούτη τὴ γῆ ἀκόμη «ὅμαιμον, ὁμόθρησκον καὶ ὁμότροπον», δηλαδὴ ΕΘΝΟΣ. Γιατί ἐπιτρέπουμε νὰ συνεχίζεται ἡ ὑπονόμευσή του στὰ σχολειά; Γιατί;

Σημείωση: τὸ ἄρθρο γράφτηκε πρὶν ἀπὸ τὰ συλλαλητήρια, γι’ αὐτὸ δὲν δημοσιεύτηκε, ὅταν βγῆκε τὸ φροῦτο τῆς «τσάντας στὸ σχολεῖο».

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ «ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΗ ΖΩΗ»; «Ἡ λέξη “μαθητὴς” κατονομάζει μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες διαστάσεις τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὴν ἀλήθεια τῆς σχέσης, τῆς ἄσκησης, τῆς ὑπακοῆς, τοῦ σεβασμοῦ, τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν πνευματική μας κληρονομιά». [Δ. Νατσιός]

Τί θ πε «σχολεο νοιχτ στ ζωή»;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ’ ἕνα μύθο. Τὸν μύθο τοῦ χταποδιοῦ. Ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακώνουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: «Μὲ πιάσανε μάνα». Ἡ μάνα τοῦ λέγει: «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: «Μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴ θάλασσα». Πάλι λέγει ἡ μάνα: «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: «Μὲ σγουρίζουνε» (μὲ τρίβουνε στὰ βράχια). «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». «Μὲ μασᾶνε». «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου». «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Ἄχ! σ᾽ ἔχασα, παιδί μου». Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ τὴν φᾶνε», τρῶνε, ἀλλὰ μένει καὶ μαγιά. Χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδα. Τὸ κρασὶ συμβολίζει τὰ φῶτα τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτους τῆς μάθησης. Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι…
.             Ἔγραψε ὁ Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 καὶ λόγιος, γιὰ τοὺς τότε ψαλιδόκωλους ποὺ κατέφταναν σωρηδὸν ἀπὸ τὴ Δύση, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν. «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καὶ τῆς θρησκείας ἀκόμη, ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη, δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς. Ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδέστατοι ἐπιδείξεις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή». Παράδειγμα. Βιώνουμε στὶς μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις καὶ παρανοήσεις στὴν Παιδεία (ἢ μᾶλλον ἐκπαίδευση). Ὁ κοινὸς νοῦς βεβαιώνει πὼς δὲν λείπουν ἁπλῶς αἴθουσες διδασκαλίας ἢ διδακτικὸ προσωπικό, ἐποπτικὰ μέσα καὶ λοιπά, τὰ ὁποῖα θὰ λείπουν καὶ θὰ συμπληρώνονται ἀενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ὁ μαθητὴς δὲν καταλαβαίνει γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι μαθητής, ὁ δάσκαλος γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι δάσκαλος, ἡ πολιτεία τί θέλει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Δὲν πρόκειται γιὰ κάποια ἐπιγενόμενη κρίση ἀξιῶν, πρόκειται περὶ κρίσεως νοήματος, ὄχι δηλαδὴ τί ἀξίζει καὶ τί ὄχι, ἀλλὰ τί σημαίνει καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.
.             Ἐπειδὴ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι μεγάλα, θὰ περιοριστῶ σὲ δύο τρέχοντα ἰδεολογήματα ἢ καλύτερα, ὅρους–γλειφιτζούρια ἀναγκαστικῆς κατανάλωσης, τῶν ὁποίων τὰ πλεονεκτήματα δὲν μπαίνουν κὰν στὸν κόπο νὰ μᾶς τὰ ἐξηγήσουν οἱ νεόκοποι παιδαγωγοί. Πρῶτον ὅτι κέντρο τοῦ σχολείου εἶναι ὁ μαθητὴς καὶ ὄχι ὁ δάσκαλος καὶ δεύτερον ὅτι τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ ἀνοίξει στὴ ζωή, σχολεῖο ἀνοικτὸ στὴ ζωή, τὸ ὁποῖο συνοδεύεται μὲ τὰ γνωστὰ συριζαίικα καρυκεύματα περὶ δημοκρατικοῦ, προοδευτικοῦ, νέου σχολείου καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ παρόμοια.
.             Σήμερα ἡ ἰδέα ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σχολείου, ὅποια καὶ ἂν εἶναι ἡ γενεαλογία της καὶ ὅσοι κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιστημονικοί της καρποί, ἔχει ἀποβεῖ ἕνα ὀλέθριο ἰδεολόγημα, καταστρεπτικό τῆς ἴδιας τῆς ὑπόστασης τοῦ σχολείου. Ἱδρυτικὴ συνθήκη τοῦ σχολείου εἶναι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ γνωρίζει (ὁ δάσκαλος) καὶ κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει (ὁ μαθητὴς) καὶ ὅτι ὁ δεύτερος προσέρχεται στὸν πρῶτο γιὰ νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ μάθει. Ὁ μαθητὴς πηγαίνει σχολεῖο, γιὰ νὰ μάθει γράμματα, γιὰ νὰ μάθει συγκεκριμένα περιεχόμενα καὶ ὄχι «γιὰ νὰ μαθαίνει πῶς νὰ μαθαίνει», ὅπως λέει ἕνα τρέχον εὐφυολόγημα, τὸ ὁποῖο εἶναι μία πελώρια ἀνοητολογία- «κέλυφος ἔρημο ἐννοίας» κατὰ τὸ Ροΐδη- γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα πράγματα μαθαίνει κανεὶς τελικὰ νὰ μαθαίνει. Ἡ περιβόητη κριτικὴ ἱκανότητα, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὁποίας ἔχει ἀναχθεῖ σὲ πρωταρχικὸ στόχο τῆς ἐκπαίδευσης, προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστικὴ μελέτη. Ὅλα αὐτὰ τὰ μορφωτικὰ ἀγαθὰ τὰ μεταδίδει ὁ ἀφοσιωμένος δάσκαλος –ἔχει μεταδοτικότητα ἔλεγαν παλιὰ– καὶ τότε παίρνει καὶ αὐτός, ὡς ἀντίδωρο, τὴν εὐλογημένη ἀγάπη τῶν μαθητῶν του. Σήμερα δυστυχῶς καταστρέψανε τὸ δάσκαλο, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλλουνε σὲ συνδικαλιστὴ καὶ φροντιστή, σὲ μίζερο πενταροκυνηγό, ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ κομματί(ά)ζεται. Καὶ βέβαια, ὅλα ἀκυρώνονται, ἂν ὁ δάσκαλος δὲν διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του. («Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ αὐτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», διδάσκει ὁ ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅπως οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ χωρὶς νὰ ἔχουν στόμα, ἀλλὰ διὰ τοῦ κάλλους τους, ἔτσι καὶ ὁ δάσκαλος, τὸ ξαναγράφω, πρέπει νὰ ἔχει ζωὴ φωτεινή, γιὰ νὰ φωτίζει).
.             Τὸ δεύτερο, τώρα, ἀερόπλαστο ἰδεολόγημα, περὶ σχολείου «ἀνοιχτοῦ στὴ ζωή». Ὅσοι μιλοῦν γιὰ ζωή, σίγουρα ὑπονοοῦν ὅτι ζωὴ σημαίνει χαμόγελο, εὐτυχία, σοφία, καλοσύνη καὶ λοιπὰ χαζοχαρούμενα, κάτι τέλος πάντων ἀπεριόριστα θετικό. Στὴ ζωὴ ὅμως ἀνήκουν ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ βία, ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία, ὁ δόλος καὶ ἡ ἀπάτη, ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ βλακεία. Ὑποστηρίζω πὼς τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ κλείσει στὴ ζωή. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ γίνει κάστρο συντήρησης, καὶ χρησιμοποιῶ τὴ λέξη μὲ τὴν πρωταρχική, κυριολεκτική της σημασία. Νὰ συντηρεῖ δηλαδὴ ὅ,τι παρέλαβε –τὴν παράδοση– καὶ νὰ τὸ παραδίδει στοὺς νεώτερους. Ἡ παράδοση μὲ τὴν παιδαγωγική της ἐξοχότητα, ἀποτελεῖ πνευματικὸ θησαυρό, ἀδαπάνητο, ὁ ὁποῖος μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά. Ἡ παράδοση προσφέρει τὰ ἠθικὰ πρότυπα ὡς βιωμένες ἀξίες, τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἥρωα, τὸν Πατροκοσμᾶ καὶ τὸν Καραϊσκάκη, καὶ ὄχι ὡς ἄνωθεν ἐπιταγές. Ἀφοῦ προσλάβουν οἱ νεώτεροι τὰ τιμαλφῆ καὶ τὶς ἀξίες, ὅταν ἀποφοιτήσουν καὶ «βγοῦν» στὴ ζωή, ὅταν ἁπλώσουν τὰ φτερά τους σὰν θαλασσοπούλια πάνω στὸ πέλαγος, θὰ καινοτομήσουν. Ἔλεγε ἡ Χάννα Ἄρεντ, ἤδη ἀπὸ τὸ 1958, στὸ ἀπροσπέραστο δοκίμιό της «Ἡ κρίση τῆς ἐκπαίδευσης»: «Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ συντηρητισμὸς νοούμενος ὡς συντήρηση, ἀποτελεῖ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία ἔχει πάντοτε ὡς ἔργο της νὰ περιβάλλει καὶ νὰ προστατεύει κάποιο πράγμα, τὸ παιδὶ ἔναντι τοῦ κόσμου, τὸν κόσμο ἔναντι τοῦ παιδιοῦ, τὸ καινούργιο ἔναντι τοῦ παλαιοῦ, τὸ παλαιὸ ἔναντι τοῦ καινούργιου». Σήμερα ὅμως ὄχι μόνο δὲν προστατεύουμε τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τύρβη καὶ τὴν βλακεία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ μετατρέψαμε σὲ κακέκτυπό του, ἀφήσαμε τὰ πορτοπαράθυρά του ἀνοιχτὰ καὶ εἰσβάλλει ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια.
.             Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος, ἔλεγε ὁ Παλαμᾶς. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν ἀφοσιωμένους δασκάλους, συντηρητὲς τῆς παράδοσης καὶ μεταλαμπαδευτὲς ἀξιῶν, ποὺ θὰ διδάσκουν σ’ ἕνα σχολεῖο, κλειστὸ στὸν ἀφόρητο «ἔξω» κόσμο.
.             «Γιατί σήμερα φαίνεται ὅτι ὁ δάσκαλος μετατρέπεται σὲ ἐκπαιδευτικό, ποὺ περισσότερο διεκδικεῖ, παρὰ διακονεῖ, πράγμα ποὺ ἐπιδεινώθηκε λόγῳ κρίσεως -ποὺ μεταδίδει «πληροφορίες» στὴ νέα γενιά, ἀλλὰ δὲν ἔχει πρόταση ζωῆς. Καὶ ὁ μαθητὴς γίνεται ἐκπαιδευόμενος, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ ἀκούει, δὲν μαθαίνει νὰ ἀκούει, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἄποψη γιὰ ὅλα καὶ νὰ κρίνει. «κπαιδευτοποίηση» το δασκάλου κα πώλεια τς δέας τς μαθητείας μπορον ν ποβον μοιραία γι τν παιδεία μας. Γιατί ὁ δάσκαλος δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι εἰδικὸς ἐπιστήμονας τῆς ἀγωγῆς καὶ παράγοντας τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν φτάνει νὰ ἔχει ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, πρέπει νὰ ἔχει καὶ τὸ «ἦθος τοῦ δασκάλου», τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ σοφία, ποὺ δὲν ἀποκτῶνται μὲ τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῆς ἐκπαίδευσης τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἀλλὰ εἶναι ὑπόθεση ἀληθινῆς μαθητείας, ὑπευθυνότητας καὶ αὐθυπέρβασης. Καὶ γιατί λέξη «μαθητς» κατονομάζει μία π τς σημαντικότερες διαστάσεις τς νθρώπινης παρξης, τν λήθεια τς σχέσης, τς σκησης, τς πακος, το σεβασμο, τς γάπης γι τν πνευματική μας κληρονομιά.
.             Δάσκαλος καὶ μαθητὴς εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλο καὶ τὸν μαθητὴ ἀπειλεῖται σήμερα καὶ ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς παιδείας ὡς ἀνθρωποποιίας, ἀφοῦ, μέσα στὴ γενικότερη σύγχυση ἀξιῶν, κυριαρχεῖ ὁ χρησιμοθηρικὸς προσανατολισμὸς στὸν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἀπεμπολοῦνται ἀλήθειες ζωτικὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία του. Οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες, ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος, δὲν φαίνεται σήμερα νὰ μᾶς ἀγγίζουν. Χάνεται ἡ ἀλήθεια ὅτι παιδεία ἀναφέρεται στὴν ἱκάνωση τῆς νέας γενιᾶς νὰ ἀνακαλύπτει νόημα ζωῆς καὶ ἀξιολογικὸ προσανατολισμὸ μέσα ἀπὸ τὴ συνάντηση μὲ τὰ πολύτιμα στοιχεῖα τῆς παράδοσης, ἡ ὁποία δὲν εἶναι «τὸ δικαίωμα ψήφου τῶν νεκρῶν», ἀλλὰ ἀνεξάντλητη πηγὴ νοηματοδότησης τῆς ἐλευθερίας μας.
.             «Παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων καὶ ὄχι ἡ νεκρὴ φωνὴ τῶν ζωντανῶν», σύμφωνα μὲ μία εὐφυῆ ἑρμηνεία.

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (Δ. Νατσιός))

Περὶ τοῦ νέου συστήματος ἐπιλογῆς διευθυντῶν στὰ σχολεῖα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             Τὸ καλὸ πρέπει νὰ λέγεται καὶ νὰ ἐπαινεῖται. «Κι ἂν εἶναι πλῆθος τ’ ἄσχημα /κι ἂν εἶναι τ’ ἄδεια ἀφέντες» ποὺ λέει κι ὁ Παλαμᾶς, συμβαίνουν καὶ πράγματα στὴν σάπια πολιτεία ποὺ μοιάζουν μὲ ρωγμές, ἀπὸ τὶς ὁποῖες τρυπώνει καὶ μία «στάλα ἡλιαχτίδας».
.             Φέτος γιὰ πρώτη φορὰ εἴχαμε ἐπιλογὲς στελεχῶν τῆς Ἐκπαίδευσης μὲ ψηφοφορία. Διευθυντὲς καὶ ὑποδιευθυντὲς σχολικῶν μονάδων ἀναδείχτηκαν μέσω ψηφοφορίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν.
.             Κάθε σχολεῖο, μὲ μυστικὴ ψηφοφορία, ἐπέλεξε τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔκρινε ἱκανὸ νὰ ἀναλάβει τὴν διευθυντική του καθοδήγηση καὶ ἐποπτεία. Τὰ προηγούμενα χρόνια ἡ ἐπιλογὴ γινόταν δι’ ἀπευθείας ἀναθέσεως ἀπὸ ἕνα ὑπηρεσιακὸ συμβούλιο, μὲ κριτήριο τοὺς τίτλους σπουδῶν καὶ τὴν κοινωνική του, ἐν γένει, προσφορά. Βεβαίως, ὡς εἴθισται σὲ τοῦτο τὸν τόπο, ὁ κομίζων πιστοποιητικὸ κομματικῆς ἀφοσιώσεως καὶ ὑποταγῆς καὶ μάλιστα τοῦ κυβερνῶντος σχηματισμοῦ, κατεῖχε ὅπλον δύσμαχον καὶ πανσθενές. Μία ὑψηλὴ (κομματικὴ) βαθμολογία ἐξουδετέρωνε καὶ καθήλωνε τὸν ἄξιο καὶ ἱκανό, ὁ ὁποῖος συνήθως ἀποστρέφεται μετὰ βδελυγμίας τὰ κομματικὰ ποιμνιοστάσια.
.               Πρὸς ἄρσιν παρεξηγήσεων σπεύδω καὶ ἐξηγῶ ὅτι πολλοὶ ἄξιοι καὶ ἐργατικοὶ ἐκπαιδευτικοὶ τὰ προηγούμενα χρόνια, ἀναρριχήθηκαν σὲ θέσεις διευθυντῶν, οἱ ὁποῖοι κυριολεκτικὰ «ἔλιωναν» γιὰ τὸ καλό τοῦ σχολείου. Ἦταν ὅμως τὸ λαμπρὸ «λεῖμμα», ἡ ἐξαίρεση ποὺ ξεντροπιάζει καὶ τὸ σεσηπὸς ὑπόλοιπο. (Γιὰ νὰ μὴν μοῦ καταλογιστεῖ μνησικακία καὶ ἐκδικητικὸ μένος δηλώνω ὅτι ἐδῶ καὶ 26-27 χρόνια εἶμαι μάχιμος δάσκαλος, «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι» καί, σὺν Θεῷ, ἔτσι θέλω νὰ ἀποχωρήσω ἀπὸ τὸν στίβο τῆς ἐκπαίδευσης).
.             Ποιά εἶναι τώρα τὰ καλὰ κι εὐοίωνα τοῦ νέου συστήματος ἐπιλογῆς στελεχῶν;
Πρῶτον: Ὁ κάθε διευθυντὴς ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς μπορεῖ νὰ καυχᾶται ὅτι εἶναι ἐκλεγμένος δημοκρατικὰ ἀπὸ τοὺς ἐκπαιδευτικούς τοῦ σχολείου του. Αὐτὸ προσπορίζει κύρος καὶ σεβασμό, τιμητικότατες καὶ πολύτιμες συνοδεῖες γιὰ ἕνα διευθυντή. Αἴρονται οἱ ὑποψίες καὶ οἱ ψιθυρισμοὶ γιὰ τὸν τρόπο ἀνάδειξής του. Ὄχι ὅτι τὸ παρὸν σύστημα εἶναι ἄτρωτο, ὅμως ἡ εὐθύνη μετατοπίστηκε στοὺς ὤμους τῶν δασκάλων. Κυρίαρχο ὄργανο πιὰ ὁ σύλλογος διδασκόντων καὶ ὄχι τὰ μυστικοσυμβούλια τοῦ βαθέος κομματικοῦ κράτους. Ὅπως προσφυῶς εἰπώθηκε, τὸ κράτος… παρακράτησε.

Δεύτερον: Ἐπειδὴ ὁ ἀπύθμενος κομματικὸς ἀπόπατος, ὅπου ἁπλώνει τὸ μακρὺ χέρι του, ἀφήνει πίσω του στάχτες καὶ ἀποκαΐδια, τὸ νέο σύστημα, τὸν ἐκπαραθυρώνει ἀπὸ τὸν κρισιμότερο δημόσιο τομέα: τὴν πολύπαθη Παιδεία.

Τρίτον: Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ θαυμάσιο δοκίμιο τοῦ Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου «ΕΡΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»: «Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κουρταλεῖ (=κρούει ἐντόνως), καθὼς θὰ ἔλεγε ὁ Σολωμός, ὅλες τὶς πόρτες καὶ μεταβάλλει τὴ σπονδυλική του στήλη σὲ λαστιχένιο σωλήνα, γιὰ νὰ κατορθώσει νὰ πάρει μία θέση, μόλις πάρει τὴ θέση, μόλις καθήσει σὲ μία καρέκλα, μόλις ἀποκτήσει – αὐτὸ πιὰ εἶναι τὸ ἀπίστευτο ὄνειρο – ἕνα ἰδιαίτερο γραφεῖο καὶ τηλέφωνο, μερικὰ κιλὰ φακέλους γεμάτους ἔγγραφα ποὺ σπανιότατα ἐξυπηρετοῦν πρακτικοὺς σκοπούς, δηλαδὴ μόλις γίνει ἐξουσία, χάνει καὶ ὅση ἀρετὴ κατεῖχε καὶ γίνεται βασανιστής, μόνο βασανιστὴς καὶ τίποτε ἄλλο». («Οἱ ἐκδόσεις τῶν φίλων», σελ. 55, Ἀθήνα 1974). Ὅλοι οἱ συνάδελφοί μου ἔχουν νὰ διηγηθοῦν καὶ ἀπὸ μία τέτοια περίπτωση. Ἀνεπρόκοποι, ἀκατάρτιστοι καὶ ἀνίκανοι κηφῆνες, δάσκαλοι ἀποτυχημένοι, οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦσαν νὰ σταθοῦν οὔτε λεπτὸ μὲς στὴν τάξη – οἱ μαθητὲς ὀσμίζονται τὴν ἀνθυπομετριότητα καὶ τότε ἀλλοίμονό σου – προσκολλήθηκαν στὸ κόμμα, διάγοντας τὸν βίο τους παρασιτικῶς σὲ κάποια διεύθυνση ἢ σὲ κομματικὸ γραφεῖο, συνάζοντας χαρτιὰ» γιὰ μόρια καί, ὅταν ἔφτανε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ… προστάτης τους, φρόντιζε γιὰ τὰ περαιτέρω. Τὸ κέλυφος τῆς διευθυντικῆς θέσης ἀπέκρυπτε τὴν ἀναξιότητά τους. Ἔτσι νόμιζαν, διότι, κατὰ τὴν ἀείχλωρη λαϊκὴ παροιμία, «ὅσο ψηλότερα πηδάει ἡ μαϊμοὺ τόσο περισσότερο φαίνεται ὁ κῶλος της».
.           Θρηνοῦν καὶ ὀδύρονται, κάποια λαμόγια τώρα ποὺ οἱ συνάδελφοι τοὺς γύρισαν τὴν πλάτη. Ἔχασαν τὴν ὅποια ἐξουσία καὶ κατάντησαν «ἀμελητέες ποσότητες». Τὰ «μαρμαρένια ἁλώνια» τῆς τάξης τοὺς περιμένουν…

Τέταρτον: Ἐπιρρωστικὸ τοῦ προαναφερομένου. Ἡ προηγούμενη κυβέρνηση εἶχε ἀποφασίσει νὰ ἐπιβάλει τὴν διαβόητη ἀξιολόγηση, τὴν ὁποία παραχώρησε κυρίως στὴν δικαιοδοσία τοῦ διευθυντῆ τοῦ σχολείου. Νὰ πῶ παρενθετικὰ πὼς ὅποιος δάσκαλος πατάει γερὰ στὰ πόδια του, δὲν φοβᾶται καμμιὰ ἀξιολόγηση, γιατί καθημερινῶς ἀξιολογεῖται πρωτίστως ἀπὸ τὴν συνείδησή του καί, κατὰ δεύτερον, ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Οἱ ράθυμοι καὶ ἀνεπαρκεῖς τὴν τρέμουν. Τὸ θέμα εἶναι ποιός ἀξιολογεῖ; Μὲ τὴν περιρρέουσα ἀναξιοκρατία καὶ καχυποψία οὐδεὶς ἔχει ἐμπιστοσύνη στοὺς ἐκπαιδευτικούς…. θεσμούς. Ἂν τὸ μέτρο δημοκρατικῆς ἐκλογῆς ἐπεκταθεῖ καὶ στοὺς σχολικοὺς συμβούλους, τότε τὰ πράγματα ἀλλάζουν. Θὰ ἦταν πολὺ σπουδαῖο νὰ ψηφίζονται καὶ οἱ σχολικοὶ σύμβουλοι. Θὰ σταματήσει ἔτσι τὸ πολλὲς φορὲς νοσηρὸ φαινόμενο, νὰ μᾶς «φορτώνονται» σύμβουλοι ἄγνωστοί μας παντελῶς, ἀπὸ ἄλλες περιφέρειες. (Καὶ πάλι μὲ λαμπρές, ἐπαναλαμβάνω, ἐξαιρέσεις).
.           Ὑπάρχουν ἐκπαιδευτικοὶ πραγματικὰ διαμάντια, ποὺ μὲ τὸν νῦν τρόπο ἐπιλογῆς συμβούλων οὔτε κἂν δοκιμάζουν νὰ ὑποστοῦν τὴν διαδικασία. Χωρὶς κομματικὰ καρυκεύματα στὰ ὑπουργικὰ μαγειρεῖα δὲν ἔχεις καμμιὰ τύχη. Γιὰ νὰ ἐπανέλθω. Ὅσο αἰωροῦνταν ἡ ἀξιολόγηση, συνέβησαν ἀρκετὰ ἀξιοδάκρυτα καὶ ἀξιογέλαστα πράγματα. «Ψήλωσε ὁ νοῦς» κάποιων διευθυντῶν (καὶ διευθυντριῶν) καὶ ἔνιωσαν αἴφνης πανίσχυροι. Ξεβράστηκαν ἐλαττώματα καὶ ἀπωθημένες κακοήθειες. Αὐταρχισμοί, ἀσέβεια πρὸς τοὺς συναδέλφους, ἀπειλές, ὑπονοούμενα, γελοῖες ἐπιδείξεις ἐξουσίας καὶ λοιπὲς ἀσημαντότητες. Δυστυχῶς καὶ κάποιοι ὑφιστάμενοι συνάδελφοι ἐπιστράτευσαν τὶς κολακεῖες καὶ τὴν συνήθη γλοιώδη συμπεριφορὰ τῶν δειλῶν καὶ ξεφτιλισμένων. Μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἀξιολόγησης καὶ μὲ τὶς ἐκλογὲς ἐπανῆλθαν χαμόγελα, ἀγάπες καὶ λουλούδια. (Ἀθάνατη Ἑλλάδα!! «Τὸ πονηρότερον καὶ τὸ μᾶλλον εὐκόλως ἐξαπατώμενον ζῶον τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Ἕλλην», ἔγραφε ὁ Μητσάκης, ὄχι ὁ τραγουδοποιός, ἀλλὰ ὁ πεζογράφος καὶ δημοσιογράφος ἀπὸ τὴν Σπάρτη 1863-1916).
.             Κλείνοντας προστρέχω στὸν Αἴσωπο, σ’ ἕναν λαμπρό του μύθο, τὸν ὁποῖο ἀφιερώνω σ’ ὅσους διευθυντὲς (καὶ διευθύντριες) – κομματικὰ ἀπολειφάδια, δὲν ἐξελέγησαν μὲ τὸ τωρινὸ σύστημα, διότι ὅπως ἔστρωσαν ἔτσι καὶ κοιμήθηκαν! Τίτλος «Σκώληξ καὶ δράκων», σκουλήκι καὶ μεγάλο φίδι. «Συκέα παρ’ ὁδὸν ἦν, σκώληξ δὲ θεασαμένη δράκοντα κοιμώμενον ἐζήλωσεν αὐτοῦ τὸ μῆκος, βουλομένη δὲ αὐτῷ ἐξισωθῆναι παραναπεσοῦσα ἐπειρᾶτο ἑαυτὴν ἐκτείνειν, μέχρις οὗ ὑπερβιαζομένη ἔλαθε ραγεῖσα. Τοῦτο πάσχουσιν οἱ τοῖς κρείττοσιν ἀνθαμιλλώμενοι, θᾶττον γὰρ αὐτοὶ διαρρήγνυνται ἢ ἐκείνων ἐφικέσθαι δύνανται». Μετάφραση: «Μία συκιὰ ἦταν πλάι σ’ ἕναν δρόμο. Ἕνα σκουλήκι, ποὺ εἶδε ἕνα μεγάλο φίδι νὰ κοιμᾶται, ζήλεψε τὸ μῆκος του. Θέλοντας νὰ τὸ φτάσει, ξάπλωσε καὶ προσπαθοῦσε νὰ τεντωθεῖ, ὥσπου ἀπ’ τὸ πολὺ ζόρι τὴν πάτησε καὶ κόπηκε στὰ δύο. Αὐτὸ παθαίνουν ὅσοι συναγωνίζονται τοὺς καλύτερούς τους, γρηγορότερα κόβονται στὰ δύο παρὰ τοὺς φτάνουν».

 

,

Σχολιάστε

ΣΧΟΛΕΙΟ: Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΤΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχολεῖο: Ἡ σφαγὴ τῶν ἀθώων καὶ ἀδύνατων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἐντυπωσιακὸς ὁ πρωτοσέλιδος τίτλος τοῦ πρόσφατου τεύχους τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ «Mariane»: «Σχολεῖο: Ἡ σφαγὴ τῶν ἀθώων» (ἀρ. τ. 941, 1-7 Μαΐου 2015). Ἀναφέρεται στὴ Γαλλία καὶ στὸ ἔγκλημα σὲ βάρος τῶν νέων ἀνθρώπων ποὺ ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση τῆς κυβέρνησης τοῦ προέδρου Φρανσουᾶ Ὀλάντ.
.                 Ὁ τίτλος ταιριάζει πολὺ μὲ τὰ ὅσα τελευταίως ἐπιχειροῦνται στὴν ἐκπαίδευση καὶ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οἱ ἐπεξηγήσεις – ὑπότιτλοι τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ ἀποσαφηνίζουν ποιὸ εἶναι τὸ ἔγκλημα στὴ Γαλλία καί, κατ’ ἐπέκταση, στὴν Ἑλλάδα. Ἀναγράφονται ὡς χαρακτηριστικά του: «Ἡ ἀνόητη μεταρρύθμιση στὸ λύκειο – Ἡ περιφρόνηση τῶν γνώσεων – Τὸ τέλος τοῦ δημοκρατικοῦ ἐλιτισμοῦ – Ἕνα σύστημα ποὺ ὅλο καὶ περισσότερο εὐνοεῖ τὶς ἀνισότητες». Σημειώνεται ὅτι ἕνα ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ποὺ ἰσοπεδώνει τὶς ἱκανότητες καὶ τὶς δεξιότητες τοῦ παιδιοῦ καὶ τοῦ νέου ἀνθρώπου, εὐνοεῖ τὴ δικτατορία τῶν μετριοτήτων καὶ παγιώνει ἕνα ἄρρωστο πολιτικὸ – ἰδεολογικὸ καὶ κοινωνικὸ κατεστημένο.
.                 Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Πολιτισμοῦ κ. Ἄρ. Μπαλτάς, ποὺ προωθεῖ τὴ μεταρρύθμιση στὴ μέση καὶ στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση, ἔχει ἀποφοιτήσει ἀπὸ τὸ Κολλέγιο Ἀθηνῶν, ὅπου ἡ ἀριστεία βραβευόταν καὶ βραβεύεται. Ὁ ἴδιος τὸ χαρακτηρίζει «πολὺ καλὸ σχολεῖο». Καὶ ἐπεξηγεῖ:
.             «Οἱ δάσκαλοι καὶ οἱ καθηγητές του ἦταν κατὰ κανόνα ἀπὸ καλοὶ ὡς ἐξαιρετικοί, οἱ μαθητές του ἐπιτύγχαναν, καὶ συχνὰ μὲ πολὺ καλὴ σειρά, στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις στὰ Πανεπιστήμια καὶ στὸ Πολυτεχνεῖο, ἐνῶ τὸ ἴδιο προσπαθοῦσε νὰ καλλιεργήσει ὁλόπλευρα τὴν προσωπικότητα τῶν μαθητῶν του. (Πλῆθος κατ’ ἐπιλογὴν μαθημάτων, πολλὰ μαθήματα εἰσαγωγῆς στὶς τέχνες, συστηματικὴ χρήση βιβλιοθήκης καὶ ἐργαστηρίων, ἐργασίες στὴν ἱστορία καὶ ρητορικὰ γυμνάσματα, ὀργανωμένη μαθητικὴ κοινότητα, μηνιαῖο περιοδικὸ μὲ ἀποκλειστικὴ εὐθύνη τῶν μαθητῶν, ὅμιλοι ποὺ συγκέντρωναν μαθητὲς μὲ εἰδικὰ ἐνδιαφέροντα –ἀπὸ τὸ θέατρο μέχρι τὴν ἱστορία τῶν μαθηματικῶν -, πολὺ πλούσιο πρόγραμμα ἀθλητικῶν δραστηριοτήτων κ.λπ.). Συγχρόνως τὸ ἦθος καὶ ἡ παρρησία συνιστοῦσαν ἔμπρακτα ἀξίες ἀνώτερες ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα, ἐνῶ ὅλοι ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς ἴδιους κανόνες. Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ τάξη φαίνονταν νὰ βασιλεύουν παντοῦ. Ἐπιπλέον, τὸ ἐξαιρετικὰ εὐρὺ πρόγραμμα ὑποτροφιῶν καθιστοῦσε τὸ μαθητικὸ σῶμα τοῦ Κολεγίου κοινωνικὰ πολὺ πιὸ διαφοροποιημένο ἀπὸ ὅ, τι ἤθελε ὁ μύθος. Τουλάχιστον ἐκείνη τὴν ἐποχή, τὸ Κολέγιο δὲν ἀποτελοῦσε κατὰ κανένα τρόπο σχολεῖο ἀποκλειστικὰ τῶν πλουσίων».
.             Αὐτὸ εἶναι τὸ Κολλέγιο Ἀθηνῶν, σύμφωνα μὲ παλαιότερη ὁμιλία τοῦ κ. Μπαλτᾶ. Τὸ λογικὸ θὰ ἦταν νὰ ἤθελε αὐτὸ ὡς πρότυπο γιὰ τὰ δημόσια σχολεῖα. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἐπιζητεῖ νὰ τὰ ὑποβαθμίσει καὶ ἄλλο. Ἡ προωθούμενη μεταρρύθμιση στὴν παιδεία ὁδηγεῖ σὲ «σφαγὴ» τῶν μελλοντικῶν μαθητῶν, ἀποστερώντας τους τὴν προσπάθεια γιὰ ἀριστεία καὶ ἀπογυμνώνοντας τὴν χώρα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντιμετωπίζουν τὸν διεθνῆ ἐπιστημονικὸ καὶ τεχνολογικὸ ἀνταγωνισμό.
.             Στὴν κοινωνία, στὴν ὁποία κυριαρχοῦν ὁ ὑλισμός, ὁ ἡδονισμὸς καὶ ὁ ὠφελιμισμὸς σὲ δυσμενέστερη θέση εἶναι τὰ ἀδύναμα μέλη της. Εἶναι τὰ ἔμβρυα, ποὺ ὁ ἐπιθανάτιος σπαραγμός τους πνίγεται στὸ πέλαγος τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τοῦ κέρδους. Εἶναι τὰ παιδιὰ ποὺ κανεὶς δὲν τὰ ρωτάει σὲ τί οἰκογένεια ἐπιθυμοῦν νὰ μεγαλώσουν καὶ πέφτουν θύματα, ἀθῶα θύματα, τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῶν παθῶν τῶν γονέων ἢ κηδεμόνων τους. Εἶναι τὰ παιδιά, οἱ νέοι καὶ οἱ νέες, μαθητὲς καὶ σπουδαστές, στοὺς ὁποίους ἐπιβάλλεται ἕνα σύστημα ἐκπαίδευσης, στὸ ὁποῖο ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἐφαρμόζει τὶς τεχνοκρατικὲς ἢ ἰδεολογικὲς ἀντιλήψεις της. Μὲ τὴν τρέχουσα μεταρρύθμιση ὅσες ἔχουν γίνει μεταπολιτευτικά, μέσα σὲ σαράντα περίπου χρόνια, ξεπερνοῦν τὶς δεκαπέντε. Δηλαδὴ ἀνὰ περίπου τρία χρόνια καὶ μία μεταρρύθμιση…
.           Ὁ Ὑπουργὸς κ. Ἄρ. Μπαλτὰς εἶναι πολυγραφότατος. Στὸ διάβα τῶν ἐτῶν ἔχει γράψει πολλὰ ἰδεολογικὰ κείμενα καὶ ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀρκετὰ βιβλία του. Μέσα στὸ περίπλοκο τῶν κειμένων ξεχωρίζουν οἱ φιλόσοφοι καὶ διανοούμενοι ποὺ ἐκτιμᾶ, ὅπως τοὺς Σπινόζα, Νίτσε, Φρόϊντ, Λακάν, Ἀλτουσέρ, Ντεριντά, Πουλαντζᾶς, Σνίντ, Χάμπερμας, Ἐλεφάντη κ.ἄ. Ἐπίσης ὡς πρὸς τὴν εἰσαγωγικὴ διδασκαλία τῆς φιλοσοφίας, ποὺ δείχνει καὶ τὴν ἐν γένει ἄποψή του γιὰ τὴ διδασκαλία, ἡ φιλοσοφία ποὺ προσπαθεῖ νὰ τὸν συγκροτεῖ τοῦ ὑπαγορεύει περίπου τὰ παρακάτω:
.             «Πρῶτον ἡ τυπολατρία καὶ ὁ ὑπερβολικὸς σεβασμὸς στὶς αὐθεντίες εἶναι ἐν γένει πράγματα λίαν ἀνθυγιεινά. Τὸ βασικὸ σύνθημα τοῦ Διαφωτισμοῦ “Τολμῆστε νὰ σκεφθεῖτε γιὰ λογαριασμό σας”, σύνθημα ποὺ ἐπανέλαβε καὶ ὁ Πρόεδρος Μάο (τὸν ὁποῖο πολλοὶ κακῶς, κάκιστα, ἔχουν ξεχάσει), εἶναι ἐν προκειμένῳ ὅ,τι καλύτερο. Νὰ διευκρινίσω, ὡστόσο, ὅτι ἡ ἁπλὴ λέξη “σκέψη” ἔχει ἐδῶ ἰδιαίτερο βάρος. Τὸ νὰ ξεφουρνίζει ὁ καθένας ὅ,τι τοῦ ἔρχεται στὸ κεφάλι γιατί, λέει, “τόλμησε νὰ σκεφτεῖ γιὰ λογαριασμό του”, δὲν καλύπτεται καθόλου ἀπὸ τὸ μεγάλο σύνθημα τοῦ Διαφωτισμοῦ (καὶ τοῦ Προέδρου Μάο). Σκέψη χωρὶς αὐστηρὴ πειθαρχία δὲν νοεῖται, καὶ ὅσα ἰσχυρίζονται συναφῶς διάφοροι θιασῶτες τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἐκπαίδευσης εἶναι ἁπλῶς ὀδοντόκρεμες».
.             Τὸ κείμενο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο τὸ ἀπόσπασμα, εἶναι τοῦ 1997 καὶ προκαλεῖ ἀνατριχίλα ἡ ἐκτίμηση ποὺ τρέφει ὁ κ. Μπαλτὰς στὸν «Πρόεδρο Μάο». Ἡ παραίνεση τοῦ κινέζου ἡγέτη « τολμῆστε νὰ σκεφθεῖτε γιὰ λογαριασμό σας» ἦταν πρὸς τοὺς Ἐρυθροφρουροὺς καὶ ἦταν σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν αὐστηρὴ πειθαρχία στὴ σκέψη, τὴ βία σὲ βάρος διανοουμένων ἀλλὰ καὶ ἁπλῶν ἀνθρώπων, τὶς καταστροφὲς σὲ ἱστορικὰ μνημεῖα, τὴν ἀπαγόρευση ἀνάγνωσης συγγραφέων, ὅπως τοῦ Σαίξπηρ καὶ τοῦ Γκαῖτε καὶ ἀκούσματος μουσικῆς τοῦ Μπάχ, τοῦ Σοστακόβιτς καὶ ἄλλων. Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ σκέψη τοῦ Μάο εἶχε γοητεύσει τὸν Ἀλτουσὲρ καὶ γενικὰ μερίδα τῆς Ἀριστερᾶς πιστεύει ὅτι ἡ Μεγάλη Προλεταριακὴ Πολιτιστικὴ Ἐπανάσταση «ἦταν μία γνήσια πολιτικὴ ἐπανάσταση ἐνάντια στὴ γραφειοκρατία» καὶ λειτουργοῦσε στὰ πρότυπά της κομμούνας τοῦ Παρισιοῦ.
.          Ἡ τρέχουσα μεταρρύθμιση στὰ Πανεπιστήμια καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ἔντονη παρουσία τῶν συνδικαλιστῶν τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος στὴ διοίκησή τους ἔχει μία μυρωδιὰ ἀπὸ τὴ Μαοϊκὴ Πολιτιστικὴ Ἐπανάσταση. Ὅμως ἡ ἐξέλιξη καὶ τὸ τέλος τῆς Ἐπανάστασης αὐτῆς θάπρεπε νὰ εἶχε προβληματίσει ἀπὸ τοὺς κυβερνῶντας τουλάχιστον αὐτοὺς ποὺ δὲν εἶναι τυφλὰ ὀπαδοί, γιὰ τοὺς ὁποίους σημειώνεται ὅτι ὁ κ. Μπαλτὰς ἔχει τὴν ἄποψη ὅτι «ἀποτελοῦν ἰδιαίτατα βαρετὸ εἶδος ἀνθρώπων καὶ συνιστοῦν ἕνα ἐπαχθέστατο φορτίο ποὺ μειώνει τὴ δύναμη καὶ ἐμποδίζει τὴν ἐλευθερία». Στὰ ὅσα συμβαίνουν σήμερα σὲ βάρος μαθητῶν καὶ σπουδαστῶν χρειάζεται νὰ ὑπάρξει ἀντίδραση, μὲ βάση τὴν ὑπόμνηση ὅτι εἶναι ἀρνητικὸ γιὰ τὴν κοινωνία νὰ ὑπάρχουν ἐμμονὲς στὴν ἐφαρμογὴ ἀποτυχημένων ἐκπαιδευτικῶν, ἰδεολογικῶν, πολιτικῶν καὶ πολιτισμικῶν μοντέλων.-

, ,

Σχολιάστε