Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκλογές

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ – ΔΕΛΕΑΣΜΟΣ – ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ

Μέθη ατοχειρίας

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «Καθημερινή», 06.07.2019

.               Στὴν προεκλογικὴ περίοδο ποὺ τερματίζεται σήμερα, τὸ κυρίως ἀποκαρδιωτικὸ φαινόμενο ἦταν ἡ ὁλοκληρωτικὴ μετάθεση τῆς πολιτικῆς στὸ πεδίο τῶν ἐντυπώσεων. Οὔτε ἀντιπαράθεση προγραμμάτων, οὔτε ἀντιμαχία ἐπιχειρημάτων, οὔτε ἀντιπαραβολὴ ἡγετικῶν προσωπικοτήτων στὰ κομματικὰ ἐπιτελεῖα. Μοναδικὴ ἀρένα ἀνταγωνισμοῦ, τὰ «εὑρήματα» καὶ τεχνάσματα τῶν διαφημιστῶν. Οἱ πολιτικοὶ δέσμιοι τῶν μαστόρων τῆς εὐφραντικῆς παραπλάνησης, τοῦ δελεασμοῦ καὶ τῆς ἐξαπάτησης.
               Νὰ ὑποτάσσεις τὴ διαχείριση τῆς ζωῆς ἐννέα ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων στὴ λογικὴ τῆς μεθοδευμένης ἐξαπάτησής τους, νὰ τὴν καθιστᾶς συνάρτηση μίας μάχης ἐντυπώσεων, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀμοραλισμός, εἶναι «ὕβρις». Ἡγεσίες κομμάτων καὶ ὑποψήφιοι διαχειριστὲς τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ νὰ υἱοθετοῦν «ὑβριστικὴ» ἀδιαφορία γιὰ τὸ παρελθὸν τοῦ κόμματος ποὺ ἐκπροσωποῦν καὶ λανσάρουν. Ὡσὰν τὸ κόμμα τους νὰ μὴν ὑπέγραψε ποτὲ «μνημόνια» αὐτεξευτελισμοῦ, νὰ μὴν πρόδωσε τὴν ἐτυμηγορία τῶν πολιτῶν ἢ νὰ μὴν κακούργησε τὸν ἐξωφρενικὸ δανεισμὸ τοῦ κράτους, τὴν ὑποτέλεια, τὸν διεθνῆ διασυρμό, τὴ φτώχεια τὴν προγραμματισμένη γιὰ δεκάδες χρόνια.
.               Προεκλογικά, οἱ κομματικὲς ἡγεσίες καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ τῶν ψηφοδελτίων τους συμπεριφέρονταν καὶ ρητόρευαν μὲ τὸν «τουπὲ» τοῦ ἄσπιλου καὶ ἀμόλυντου πολιτευτῆ. Καμία σκι νοχς κα ντροπς, τουλάχιστον γιὰ τὰ ἰλιγγιώδη ποσὰ ποὺ ἄρμεξε τὸ κόμμα τους ἀπὸ τὶς Τράπεζες, κανένας δισταγμὸς νὰ καμαρώνουν γιὰ ὀνόματα ἀρχηγῶν, ποὺ τὸ «ἀνάστημά» τους ἔχει μετρηθεῖ καὶ κριθεῖ – θὰ συντρόφευαν τώρα Τσοχατζόπουλο καὶ Παπαντωνίου, ἂν δὲν εἶχαν αὐτο-ἀμνηστευθεῖ μὲ καταγέλαστα νομοθετήματα «περὶ εὐθύνης»!
.               «Ὕβρις», στὴν κυριολεξία. Γιατί ὅμως ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία νὰ πάσχει τόσην ἀμνησία, τέτοιαν ἀπώλεια ἀξιοπρέπειας καὶ αὐτοσεβασμοῦ; Ἀκριβῶς ἐπειδὴ κάθε ἕρμα παιδείας ἔχει (σκόπιμα, μεθοδικὰ καὶ ἐγκληματικὰ) ἀποσαθρωθεῖ, πολλὰ χρόνια τώρα. Ἡ περίπου πιὰ ἑλληνόφωνη συλλογικότητα (ὄχι κοινωνία) ἔχει μεταθέσει τὴ γνώση-ἀντίληψη ἀπὸ τὴν ἐμπειρικὴ πιστοποίηση καὶ τὴν ὀρθὴ κατανόηση στὴν παθητικὴ κατάποση τηλεοπτικῶν ἐντυπώσεων.
.                Ἡ παραίτηση ἀπὸ τὴ μνήμη, τὴ σκέψη καὶ τὴν κρίση, στὴν προεκλογικὴ εἰδικὰ περίοδο, ἔμοιαζε νόσημα ἐπιδημικό: Σὰν νὰ ἔχει ἐκλείψει ὁ κοινὸς νοῦς, τὰ στοιχειώδη ἀντανακλαστικὰ αὐτοάμυνας. Ἐξωφρενική, σκέτη παράνοια ἡ κοινωνικὴ ἀνοχὴ γιὰ τὸν κομματάρχη πού, μὲ τὴ λεοντὴ τῆς «ριζοσπαστικῆς» Ἀριστερᾶς, χωρὶς μετονομασίες, μεταπήδησε στοὺς πειθήνιους λακέδες τῶν «Ἀγορῶν» ἀτιμάζοντας τὴ λαϊκὴ δημοψηφισματικὴ ἐτυμηγορία.
.               Ἀλλὰ ἐξ ἴσου νόσημα συλλογικῆς ἀμνησίας προδίδει καὶ ἡ παραμονὴ στὸ προσκήνιο τοῦ θλιβερὰ ὀλίγιστου πρώην πρωθυπουργοῦ, ποὺ σημάδεψε κωμικοτραγικὰ τὴν Ἱστορία παραδίνοντας τὴ χώρα καὶ τὸν λαό της σὲ πολυώδυνο ἐξανδραποδισμὸ – μὲ «γραφικότητα»: ἀπὸ τὸ Καστελόριζο, μέσα σὲ κομψὴ βαρκούλα! Ποιά λογικ κα ποιά επρέπεια χει πομείνει σ ατ τν περιώνυμο λαό, πο πιτρέπει ν το πευθύνονται, μ διαγγέλματα μ ρθρογραφία, πρώην πρωθυπουργοί, φυσικο ατουργο το γκληματικο κα παρανοϊκο περδανεισμο τς χώρας;
.               Ἡ ἀπόλυτη προτεραιότητα τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ γεννάει ἕναν καινούργιο ἀνθρωπολογικὸ τύπο «πολιτικοῦ», μία διαφορετικὴ «ἡγέτιδα τάξη»: Στὰ ἐκλογικὰ ψηφοδέλτια, μετρστε τν ριθμ τν τηλεοπτικν στέρων (δημοσιογράφων, τηλεπαρουσιαστριών, ἐκφωνητῶν, σταθερῶν «μαϊντανῶν» σὲ τηλεοπτικὲς συζητήσεις) – εἶναι καταιγιστικὸς ὁ ἀριθμητικὸς πλεονασμός τους. Κάποτε στὴ Βουλὴ μᾶλλον ὑπερτεροῦσαν οἱ νομικοί, γνῶστες (κατὰ τεκμήριο) τῶν ἀρχῶν Δικαίου στὸν δημόσιο βίο. Σήμερα τὰ κόμματα ἀναζητοῦν καὶ ἔμπειρους τζογαδόρους τοῦ διεθνοῦς χρηματιστηριακοῦ παιγνίου (τοὐπίκλην «οἰκονομολόγους»). Ἀλλὰ τὸ προβάδισμα ἔχουν οἱ φυσιογνωμίες, ποὺ μὲ τὴν παρουσία τους στὴ μικρὴ ὀθόνη, φαντάζουν στὴ μάζα οἰκεῖοι, φιλαράκια τῆς καθημερινῆς ἀναστροφῆς στὸ «καθιστικὸ» ἢ στὴν κουζίνα μας.
.               Ἀναμφισβήτητα, «νέα» ἡγέτιδα τάξη, καινούργιο πολιτικὸ προσωπικὸ τῆς χώρας, εἶναι οἱ ἀστέρες (ἢ καὶ κομπάρσοι) τοῦ τηλεοπτικοῦ θεάματος: Περισσότερο ἠθοποιοὶ καὶ λιγότερο ἢ καθόλου δημοσιογράφοι, ἐκτοπίζουν προοδευτικὰ καὶ ὑποκαθιστοῦν τοὺς πολιτικούς. Θηλυκὲς τηλεπερσόνες, ἐπιλεγμένες κάποτε γιὰ τὸ sex-appeal τους καὶ καθόλου γιὰ τὰ διανοητικά τους χαρίσματα. Ἢ ἀρσενικές, μὲ προσὸν τὸν «ἀέρα» (αὐθάδεια) τοῦ ἡμιεγγράμματου, τὴ μαγκιὰ τῆς «στυλάτης» ἀνδροπρέπειας, τὴν τόλμη τῆς ἀναίδειας. Αὐτὰ τὰ προσόντα κερδίζουν τηλεθέαση, «κι ἂς πάει καὶ τὸ παλιάμπελο»!
.               Ποιό ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ ἔχει τὶς προϋποθέσεις νὰ συνειδητοποιήσει τὴν πραγματικότητα; Μία Ἑλλάδα, μακάβριο πολειφάδι κοινωνίας, χωρς χωριά, χωρς γειτονιά, χωρς νορία, μ βάναυσα στρεβλωμένη στορικ συνείδηση, ξευτελιστικ γλωσση, ασθητικ κβαρβαρισμένη, πνιγμένη στ σκουπίδι κα στ ψυχανώμαλο γκράφιτι. Οἱ οἰκισμοί, ἀσφυκτικὴ μονοκρατορία σταθμευμένων ὀχημάτων, ἡ τροφοδοσία ἀπὸ «ντελίβερι», ἡ ἐκκλησία παιδαριωδῶς θρησκειοποιημένη, τὸ σχολειὸ βαριεστημένα χρηστικό, ἡ ἀναξιοπρέπεια πιὸ βασανιστικὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνεργία, ἡ ἀδικία πιὸ σαδιστικὴ καὶ ἀπὸ τὴν πείνα.
.               Αὔριο τὸ βράδυ ἡ καφρίλα θὰ ξεχυθεῖ στοὺς δρόμους πανηγυρίζοντας τὴν αὐτοχειρία μας.

 

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Γιὰ πέντε λεπτὰ ἐλεύθερος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Γιὰ πέντε λεπτὰ κάθε τετραετία εἴμαστε ἐλεύθεροι καὶ ἔχουμε δύναμη ὡς πολίτες. Εἶναι τὰ λεπτὰ τῆς ψήφου μας. Ὅταν ψηφίσουμε, τελείωσε ἡ δύναμή μας. Τὴν ἀναθέτουμε, καθὼς ἐξουσιοδοτοῦμε τοὺς τριακόσιους νὰ ἀποφασίζουν γιὰ μᾶς τὰ χρόνια ἕως τὶς ἑπόμενες ἐκλογές. Αὐτὰ τὰ πέντε λεπτὰ ποὺ μᾶς ἀνήκουν εἶναι κρίσιμα γιὰ τὴν Πατρίδα μας. Σὲ αὐτὰ τὰ πέντε λεπτὰ ὅσο μεγάλη εἶναι ἡ ἰσχύς μας, ἄλλο τόσο μεγάλη εἶναι ἡ εὐθύνη μας.
.                 Γιὰ τὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια εἶναι πικρὴ ἡ ἐμπειρία μας. Σὲ αὐτὰ τὰ χρόνια ἕνα μεγάλο μέρος τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ψήφισε ΠΑΣΟΚ. Ἀπογοητεύθηκε οἰκτρά. Ἡ σπατάλη τοῦ δημοσίου χρήματος καὶ διαφθορὰ ἔκαμαν τοὺς περισσότερους ψηφοφόρους του προτροπάδην νὰ τὸ ἐγκαταλείψουν. Τὰ ἀπομεινάρια του εἶναι στὸν θάλαμο τῆς ἐντατικῆς. Τὰ ἀπομεινάρια τῶν ἀπομειναριῶν κατάντησαν πολιτικοὶ ἐπαῖτες, σὲ μία ἀπέλπιδα προσπάθεια νὰ ἐπιβιώσουν…
.                 Πικρότερη καὶ μὲ ἐπίσης ὑψηλὸ ἐθνικό, κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ κόστος εἶναι ἡ ἐμπειρία ἀπὸ τὴ διακυβέρνηση τῆς χώρας ἀπὸ τὸ δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καὶ ἀπὸ γυρολόγους ἄλλων Κομμάτων. Οἱ ψηφοφόροι, κακομαθημένοι ἀπὸ τὴν πλαστὴ εὐημερία πίστεψαν στὰ λόγια τὰ παχιὰ τῶν Τσίπρα καὶ Καμμένου. Τοὺς ψήφισαν, μὲ συνέπεια ἕναν καταιγισμὸ φόρων, μία αἰσθητὴ μείωση τῶν εἰσοδημάτων καὶ μία καταστροφικὴ αὔξηση τοῦ χρέους. Ὁ Καμμένος ἐστάλη σπίτι του. Ὁ Τσίπρας ἑτοιμάζεται.
.                 Πικρὴ εἶναι ἡ ἐμπειρία καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ προσπάθησαν νὰ κομματικοποιήσουν τὴν Ὀρθοδοξία. Στὴν Ἑλλάδα ἡ νοοτροπία εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη Δύση. Ὁ Ἕλληνας δὲν δέχεται Κόμμα μὲ συνθετικὸ τὸ “Χριστιανικό”. Ξεχωρίζει τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν πολιτική. Ἡ Ἐκκλησία ἑνώνει, δὲν ζητάει ταυτότητες κομματικές. Ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ στὸν κομματικὸ ἀνταγωνισμὸ μόνο ἀρνητικὲς συνέπειες ἔχει.
.                 Ὅμως καὶ ὁ πολίτης, ποὺ εἶναι συνειδητοποιημένος χριστιανός, ψηφίζει. Ἔχει καὶ αὐτὸς στὴ διάθεσή του τὰ πέντε κρίσιμα λεπτά. Καὶ πρέπει καὶ αὐτὸς νὰ ἐπιλέξει μὲ ἀξιοκρατικὰ κριτήρια ποιοὶ ἀξίζουν νὰ εἶναι στὴ Βουλή. Ἀρκετὰ αὐτὴ ὑποβαθμίστηκε τὰ τελευταῖα χρόνια…
.                 Εἶναι γεγονὸς ὅτι ζοῦμε σὲ μία παρακμιακὴ ἐποχή, σὲ μία ἡδονιστικὴ καὶ ὠφελιμιστικὴ ἐποχή. Ἔφτασαν ἄνθρωποι νὰ περηφανεύονται γιὰ τὰ πάθη τους. Ἔφτασαν ἄνθρωποι νὰ εἶναι ὑπερήφανοι ποὺ παρέδωσαν ἀνεκτίμητες ἀξίες μὲ ἀντάλλαγμα τὸν ἔπαινο τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς…
.                 Σὲ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, ποὺ οἱ ἀξίες καταρρέουν, τὸ ἀνήθικο θεωρεῖται προοδευτικό, καὶ οἱ ἀρετὲς καὶ τὰ ἰδανικὰ λοιδοροῦνται, ὁ Ἕλληνας πολίτης καλεῖται σὲ αὐτὰ τὰ κρίσιμα πέντε λεπτὰ νὰ ἐπιλέξει αὐτὸν τὸν ὁποῖο θὰ ἐξουσιοδοτήσει στὴν Βουλὴ καὶ δὲν θὰ τὸν ἀπογοητεύσει, ποὺ δὲν θὰ ἔχει μίαν ἀκόμη πικρὴ ἐμπειρία.
.                 Ἡ ἐπιλογὴ δὲν εἶναι εὔκολη, ὅμως ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἀφιερώσουμε λίγο χρόνο γιὰ τὴν καλύτερη ἐπιλογή. Θὰ ἔχουμε τουλάχιστον τὴν ἐλπίδα ὅτι δὲν θὰ μετανιώσουμε. Καὶ μὴν ἀπατώμεθα. Δὲν θὰ ψηφίσουμε τοὺς ἀσκητὲς καὶ ἁγίους τῆς πολιτικῆς. Αὐτοὶ δὲν ὑπάρχουν. Τὸν συγκριτικὰ ἐντιμότερο, εἰλικρινέστερο καὶ γνησιότερο καλούμεθα νὰ ψηφίσουμε. Καὶ κυρίως αὐτὸν ποὺ ἔχει τὶς ἴδιες Ἀρχὲς μὲ μᾶς. Δὲν μπορεῖ ὀλίγιστες μειοψηφίες νὰ προβάλλονται στὴν πολιτικὴ ἐξουσία ὡς ἰσχυρότατες ὁμάδες πίεσης καὶ ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν πολιτῶν νὰ μὴν δείχνει τὴ δύναμή της, ψηφίζοντας αὐτοὺς ποὺ δὲν θὰ προδώσουν τὰ ἰδανικά της. Εἶναι ἡ ὥρα ποὺ πρέπει νὰ ἀναβαθμίσουμε ποιοτικά, ἠθικὰ καὶ ἐθνικὰ τὸ Κοινοβούλιο.-  

,

Σχολιάστε

Η ΤΙΜΩΡΙΑ τῶν ΠΡΕΣΠΩΝ

τιμωρία τν Πρεσπν

τοῦ Λεωνίδα Κουμάκη

.           Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν τῆς 26ης Μαΐου (καθὼς καὶ τῆς 2ας Ἰουνίου ποὺ ἀκολουθοῦν), ἀποτελεῖ «ψῆφο τιμωρίας» τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τῶν στενῶν συνεργατῶν του. «Ψῆφο τιμωρίας» κυρίως γιὰ τὸ Σκοπιανὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα προβλήματα ποὺ δημιούργησε στὴν κοινωνία ἡ ἀλαζονεία τῆς «ἀριστερῆς» ἐξουσίας. Εἰδικὰ στὸ Σκοπιανὸ ποὺ ἀπειλεῖ νὰ διαλύσει ὁλόκληρο τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία θὰ κριθοῦν ἀκόμα πιὸ αὐστηρά.
.           Στὶς ἀρχὲς τοῦ χρόνου (6/1/2019) ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἀναφέρθηκε στὸ Σκοπιανὸ ἀπὸ τὴν ἀκριτικὴ Σαμοθράκη, μὲ μία περισσὴ δόση ὑπεροψίας: «Μπροστὰ σὲ αὐτὸ ποὺ ἐγὼ τουλάχιστον ἀντιλαμβάνομαι καί ­–πιστεύω- ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων ὡς ἐθνικὰ ὠφέλιμο γιὰ τὴ χώρα, δὲν πρόκειται -οὔτε τὸ ἔκανα τὰ τρεισήμισι αὐτὰ χρόνια, οὔτε θὰ τὸ κάνω ποτὲ ὡς πρωθυπουργὸς- νὰ δειλιάσω μπροστὰ στὸ κόστος ἢ στὸ ρίσκο».
.           Ὅταν ἔκανε τὶς δηλώσεις αὐτὲς γνώριζε βέβαια πολὺ καλὰ πὼς «ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων», ὅπως ἀπέδειξαν τὰ μεγαλειώδη συλλαλητήρια σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, δὲν συμφωνοῦσε καθόλου μὲ τὶς ἰδιόρρυθμες ἀντιλήψεις του γιὰ τὸ τί εἶναι «ἐθνικὰ ὠφέλιμο» γιὰ τὴν χώρα. Γιὰ τὸν λόγο ἀκριβῶς αὐτὸν ἐπιστράτευσε, στὶς 20 Ἰανουαρίου 2019, ὅλο τὸ γνωστὸ παρακράτος μὲ τὶς ἄριστα ὀργανωμένες ὁμάδες κουκουλοφόρων προκειμένου νὰ διαλυθοῦν οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες εἰρηνικοὶ διαδηλωτὲς ποὺ συνέρρεαν στὴν πλατεία Συντάγματος ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὴν ἀντίθεσή τους στὴν κατὰ Τσίπρα «ἐθνικὰ ὠφέλιμη» Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.
.           Ὁ πρωθυπουργός, εἶχε ἁπλὰ ἀποφασίσει νὰ ἀγνοήσει αὐτοὺς ποὺ τὸν ἔστειλαν μὲ τὴν ψῆφο τους στὸ Μέγαρο Μαξίμου, πιστεύοντας προφανῶς πὼς δὲν ἀντιμετώπιζε κανένα κίνδυνο, οὔτε κάποιο πολιτικὸ κόστος.
.           Μάλιστα, λίγες μέρες ἀργότερα (13/1/2013) ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δὲν δίστασε νὰ χαρακτηρίσει  «γνωστοὺς ἀκροδεξιοὺς» καὶ «ἐθνικιστικοὺς κύκλους» ὅλους ὅσους δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὴν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀγνοήθηκαν προκλητικὰ καὶ ὑποτιμήθηκε ἡ νοημοσύνη τους μὲ τὶς «μεταγραφὲς» ἀποστατῶν καὶ περιπλανώμενων βουλευτῶν, προκειμένου νὰ ψηφίσει ὅπως-ὅπως, τὴν λεγόμενη «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν».
.           Τέτοια ἦταν μάλιστα ἡ πρεμούρα καὶ ἡ βιασύνη του νὰ τὴν ἐπικυρώσει, ὥστε ἀμέσως μετὰ τὴν ψήφισή της ἀπὸ τοὺς περιπλανώμενους βουλευτὲς ποὺ ντρόπιασαν τὸ λειτούργημά τους, ἐστάλη στὸν (συνένοχο) Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καὶ ἀμέσως μετὰ στὸ ΦΕΚ γιὰ νὰ γίνει νόμος τοῦ κράτους, χωρὶς καμιὰ καθυστέρηση!
.           Ατο μως πο γνοήθηκαν, χτυπήθηκαν κα κακοποιήθηκαν π τ «ριστερ» ΜΑΤ, λοιδορήθηκαν μ τν λάσπη κραίων χαρακτηρισμν, ποτελον τν συντριπτικ πλειοψηφία το λληνικο λαο, ποὺ δὲν ἤθελε νὰ ἀντικρύσει οὔτε ὁ πρωθυπουργός, οὔτε καὶ οἱ ἐπιτελεῖς του. Βρίσκονταν στὸν δικό τους κόσμο, ποὺ θεωροῦσαν βέβαιο πὼς δὲν κινδύνευε καθόλου!
.           Σὲ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ προσθέσει κανεὶς καὶ ὁρισμένα πολὺ ἐνοχλητικὰ γιὰ τὶς λαϊκὲς μάζες φαινόμενα κυβερνητικῆς συμπεριφορᾶς ἢ ἀδιαφορίας μὲ «ἀριστερὴ ἀλαζονεία»:
.           Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας «δὲν ξεχνάει ἀπὸ ποῦ προέρχεται» καὶ «πολεμάει τὴν διαπλοκή», καπνίζοντας πανάκριβα ποῦρα πάνω σὲ ὑπερπολυτελὲς σκάφος ζάπλουτου ἐπιχειρηματία.
.           Ὁ «κατ᾽ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁμοίωση» συνεργάτης του στὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας, αἰσθάνεται τέτοια ἔπαρση καὶ παντοδυναμία, ὥστε λυπᾶται γιατί δὲν ἔχωσε ἐνοχλητικοὺς δημοσιογράφους «τρία μέτρα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ», ἐπιτίθεται μὲ κυνισμὸ σὲ ἄξιους ἀνθρώπους, στοὺς ὁποίους ὀφείλει στοιχειώδη σεβασμὸ γιὰ τὴν ἄδικη ταλαιπωρία τους ἀπὸ τὴν φύση καὶ καπνίζει προκλητικὰ τσιγάρα σὲ χώρους ποὺ τὸ κάπνισμα ἀπαγορεύεται δίνοντας πρακτικὰ τὸ μήνυμα πὼς οἱ νόμοι ποὺ φτιάχνονται εἶναι εἴτε μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους, εἴτε γιὰ τὰ σκουπίδια.
.           Γίνονται εὐρύτερα γνωστὲς ὑποθέσεις ποὺ βάζουν σὲ σοβαρὴ ἀμφισβήτηση τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς «ἀριστερᾶς», ὅπως π.χ. ὁ Μανώλης Πετσίτης ποὺ ἂν καὶ κολλητός τοῦ Μεγάρου Μαξίμου μπαινόβγαινε μὲ τὸ ἀζημίωτο σὲ μεγαλο-ἐπιχειρηματίες ἢ ὁ Νίκος Καρανίκας, ποὺ ἂν καὶ ἀρνητὴς στράτευσης, ἀδιόριστος ἐκπαιδευτικὸς καὶ ἁπλά… σερβιτόρος, διορίστηκε σὰν «στρατηγικὸς σύμβουλος» στὸ Μέγαρο Μαξίμου!
.           Ἕνας κατὰ συρροὴ δολοφόνος ποὺ ἐκτέλεσε ἐν ψυχρῷ δεκατρεῖς ἀνθρώπινες ζωὲς βυθίζοντας σὲ ἀνείπωτη δυστυχία δεκάδες οἰκογένειες καὶ βρίσκεται φυλακισμένος, ἀπολαμβάνει μία ἀπίστευτα προνομιακὴ μεταχείριση, λὲς καὶ τὰ φρικιαστικά του ἐγκλήματα εἶναι … πταίσματα!
.           Γνωστὲς παρακρατικὲς ὁμάδες (Ρουβίκωνας, ἀναρχικοὶ μὲ διάφορα ὀνόματα καὶ χρηματοδότηση ἀπὸ σκοτεινὲς πηγὲς) κυκλοφοροῦν καὶ ὁπλοφοροῦν ἐλεύθερα καὶ ἀνεξέλεγκτα, κυρίως στὰ Ἐξάρχεια ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα σημεῖα, καταστρέφοντας περιουσίες, τραυματίζοντας ἀνθρώπους, παρεμβαίνοντας στὶς διεθνεῖς σχέσεις τῆς χώρας, παραλύοντας τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ πόλεων κάτω ἀπὸ τὸ ἀδιάφορο βλέμμα κυβερνητικῶν «ὑπευθύνων», οἱ ὁποῖοι εἴτε προέρχονται, εἴτε ὑπακούουν στὸν ἐθνομηδενιστικὸ «πυρήνα» τοῦ 4% τῆς ἀφετηρίας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.
.           Ἡ λαθρομετανάστευση, μὲ τὶς πολιτικὲς «ἀνοικτῆς ἀγκαλιᾶς στὰ ἁπανταχοῦ ταξικὰ ἀδέλφια μας» καὶ τὶς «ἐλεύθερες δομὲς φιλοξενίας» τῆς κυρίας Τασίας, ὁδήγησε στὴν Ἑλλάδα δεκάδες χιλιάδες δυστυχισμένους ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν νὰ φᾶνε, δὲν μποροῦν νὰ ἐργαστοῦν, δὲν μποροῦν νὰ στεγαστοῦν μὲ στοιχειώδεις συνθῆκες ὑγιεινῆς καὶ δὲν μιλοῦν καμιὰ γλώσσα ἐπικοινωνίας μὲ τὸν τοπικὸ πληθυσμό. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς σταδιακὰ «ἑλληνοποιοῦνται», ἀποκτοῦν δικαιώματα καὶ  ἀπαιτοῦν νὰ ἐκτελοῦν τὰ «θρησκευτικά» τους καθήκοντα μὲ τὴν δημιουργία νέων τζαμιῶν! Ἤδη στὴν Ἑλλάδα λειτουργοῦν περισσότερα ἀπὸ 320 τζαμιά, ἀλλὰ ἐμεῖς συνεχίζουμε…
.           Ἡ κατὰ βούληση ἐπαιτεία ἐπεκτείνεται ἀνεξέλεγκτα: Ἡ κεντρικὴ πλατεία τῆς πρωτεύουσας καὶ οἱ γύρω δρόμοι, τὰ κατ᾽ ἐξοχὴν τουριστικὰ σημεῖα ὑποδοχῆς ξένων ἐπισκεπτῶν, τὰ μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς πρὸς κάθε προορισμό, τὰ φανάρια κεντρικῶν δρόμων – ὅλα πλημμύρισαν ἀπὸ ἐπαγγελματίες ἐπαῖτες, ποὺ καταφθάνουν ἀπὸ τὴν Ρουμανία, τὴν Βουλγαρία καὶ τὴν Ἀσία. Οἱ αὐθεντικοί, ντόπιοι ἐπαῖτες σχεδὸν ἐξαφανίστηκαν λὲς καὶ πλούτισαν ξαφνικά!
.           Ἡ μετατροπὴ πολλῶν Ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων σὲ χώρους ἀναρχίας, μὲ σωματικὴ ἢ ψυχολογικὴ βία σὲ Πρυτάνεις καὶ καθηγητές, ἐλεύθερη κυκλοφορία ναρκωτικῶν οὐσιῶν, παραεμπόριο, ἀνομία καὶ ἀνασφάλεια, ὁδηγεῖ ὁλόκληρη τὴν Ἑλληνικὴ παιδεία σὲ δραματικὴ ὑποβάθμιση.
.             Φυσικὸ ἐπακόλουθο ὅλων τῶν παραπάνω ἀποτελεῖ ἡ ραγδαία αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας καὶ ἡ ἀνασφάλεια, ὄχι μόνο στὰ Ἑλληνικὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ποὺ πλημμυρίζουν ἀπὸ χιλιάδες δυστυχισμένους ἀνθρώπους τοὺς ὁποίους στέλνει μεθοδικὰ ἡ Τουρκία, ἀλλὰ καὶ μέσα σὲ κάθε Ἑλληνικὸ σπίτι.
.           Τὰ τεράστια οἰκονομικὰ προβλήματα τῆς μέσης Ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἡ ἀνεργία, ἡ ὑπερβολικὴ φορολόγηση, ἡ φυγὴ τῶν νέων καὶ ἡ παράνομη μετανάστευση ἀποτελοῦν διαχρονικὰ προβλήματα τῆς τελευταίας δεκαετίας καὶ φυσικὰ δὲν ἀφοροῦν μόνο τὴν κυβέρνηση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα. Οὔτε φυσικὰ ἡ διαχρονικὴ προκλητικότητα τῆς Τουρκίας.
.           Τὸν ἀφοροῦν ὅμως οἱ ἁπλουστευμένες ὑποσχέσεις μαγικῆς ἐξάλειψης τῶν προβλημάτων αὐτῶν ποὺ μοίραζε πλουσιοπάροχα, προκειμένου νὰ ἀνέλθει στὴν ἐξουσία καὶ ἡ «ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ στὰ ταξικὰ ἀδέλφια μας» μὲ τὶς «ἐλεύθερες δομὲς φιλοξενίας» τῆς κυρίας Τασίας, ποὺ ὁδήγησε τὴν παράνομη μετανάστευση σὲ μία ἀνεξέλεγκτη κατάσταση, μὲ πολλαπλὲς παρενέργειες.

.           Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Ἡ συντριπτικὴ ἧττα ποὺ ὑπέστη ἡ ἀλαζονεία τῆς «ἀριστερῆς» ἐξουσίας γιὰ τὰ περίσσια προβλήματα ποὺ πρόσθεσε σὲ μία ἤδη προβληματισμένη κοινωνία, ἔχει σὰν βάση της τὴν τιμωρία γιὰ τὶς Πρέσπες. Σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα οἱ κατὰ τὸν Ἀλέξη Τσίπρα «ἀκροδεξιοὶ» (ὅπως π.χ. ὁ Μίκης Θεοδωράκης ἀλλὰ καὶ τόσοι ἄλλοι), τὸν τιμώρησαν μὲ τὴν ψῆφο τους καὶ θὰ τὸν ξανα-τιμωρήσουν ἀκόμα πιὸ σκληρὰ στὶς βουλευτικὲς ἐκλογές, ἂν ἐπιμένει στὴν ἴδια ἀδιέξοδη κατεύθυνση.
.           Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν Εὐρωεκλογῶν, τῶν περιφερειακῶν καὶ τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀποτελοῦν ὅμως «ἐν λευκῷ» ψῆφο ἐμπιστοσύνης στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη ἢ στὴν Νέα Δημοκρατία καὶ ἂς «βάφτηκε μπλὲ» ὁλόκληρη σχεδὸν ἡ Ἑλλάδα – ἀκόμα καὶ ἕνα μέρος τῆς Κρήτης. Ἄλλωστε, ἡ παραμικρὴ ἔνδειξη «ἀλαζονείας ἐξουσίας» θὰ ἔχει ἀπείρως μεγαλύτερες πολιτικὲς συνέπειες γιὰ τὴν Νέα Δημοκρατία, χωρὶς κανένα ἴχνος ἀνοχῆς.
.           Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν τῆς 26ης Μαΐου (καθὼς καὶ τῆς 2ας Ἰουνίου ποὺ ἀκολουθοῦν), ἀποτελεῖ «ψῆφο τιμωρίας» τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τῶν στενῶν συνεργατῶν του.
.           «Ψῆφο τιμωρίας» κυρίως γιὰ τὸ Σκοπιανὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα προβλήματα ποὺ δημιούργησε στὴν κοινωνία ἡ ἀλαζονεία τῆς «ἀριστερῆς» ἐξουσίας.
.           Εἰδικὰ στὸ Σκοπιανὸ ποὺ ἀπειλεῖ νὰ διαλύσει ὁλόκληρο τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία θὰ κριθοῦν ἀκόμα πιὸ αὐστηρά. Πολὺ σύντομα, ἡ σημερινὴ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση θὰ κληθεῖ νὰ ἀποδείξει στὴν πράξη ἂν ἡ συμμετοχὴ καὶ ἡ συμπαράσταση στὶς διαδηλώσεις γιὰ τὸ Σκοπιανὸ ἦταν ἁπλὰ γιὰ νὰ ψαρέψει ψήφους ἢ ἂν ἔχει κάποιο πρακτικὸ σχέδιο ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσει ἀποτελεσματικὰ τὴν καταστροφὴ τῆς λεγόμενης «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν».
.           Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀπέδειξε πανηγυρικὰ πὼς ὅσοι τολμοῦν νὰ τὸν θεωροῦν ἄβουλο «πρόβατο», τὸ πληρώνουν ἀκριβὰ -ἀργὰ ἢ γρήγορα.
.           Ἐπιτέλους, ἂς τὸ καταλάβουν καλὰ οἱ πολιτικοί μας, μήπως καὶ ἡ πατρίδα μας δεῖ καμιὰ ἄσπρη μέρα…

 

ΠΗΓΗ: analyst.gr

,

Σχολιάστε

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ περὶ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΧΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ (Δ. Νατσιός)

Εθυμογράφημα περ τν προσεχν κλογν

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Τὴν πλιατσικολογίαν διεδέχθη ἡ φορολογία, καὶ ἔκτοτε ὅλος ὁ περιούσιος λαὸς ἐξακολουθεῖ νὰ δουλεύη διὰ τὴν μεγάλην κεντρικήν, γαστέρα, τὴν ὦτα οὐκ ἔχουσαν». (Παπαδιαμάντης, «Φόνισσα»)

.                 Φαρμάκια καταπίνουμε νυχθημερόν. «Καπνίζουν τὰ μάτια μας» ἀπὸ ὀργὴ βλέποντας καὶ ἀκούγοντας τὴν περιρρέουσα εὐήθεια. Δὲν γίνεται ἔτσι. Εὐτυχῶς ποὺ μπαίνω καθημερινὰ στὴν αἴθουσα καὶ ἀντικρίζω τὴν χαρὰ τοῦ παραδείσου, τὸ γέλιο τῶν μαθητῶν μου. Δημοσιεύω ἕνα εὐθυμογράφημα, μὴν τὸ πάρει κανεὶς στὰ σοβαρά, γιατί τὸ θέμα εἶναι μὲν πολὺ σοβαρό, ἀλλά, ὡς συνήθως, στὴν χώρα τῆς «φαιδρᾶς πορτοκαλέας» οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸ ὑπηρετοῦν εἶναι σπουδαιογελοῖοι. Ὑπακούω ἐξ ἄλλου στὴν παρότρυνση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ποὺ συμβουλεύει ὑπέροχα: «Διεγέλα τὰ πάντα, γέλωτος ὁρῶν ἄξια τὰ τοῖς πολλοῖς σπουδαζόμενα».
.                   Πῶς κατορθώνουν οἱ πολιτικοὶ , ἀντὶ νὰ ἀσχολοῦνται αὐτοὶ μὲ τὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ, νὰ ἀσχολεῖται ὁ λαὸς μὲ τὰ δικά τους, τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶναι προβλήματα πολυτελείας, ἔναντι τῆς τρομερῆς δυσπραγίας καὶ φτώχειας ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ ἁπλὸς πολίτης Πετυχαίνουν τὸ ἀκατόρθωτο ὄντως.
.                   Ἡ προεκλογικὴ περίοδος ἔχει κάποια ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐπισημανθοῦν. Οἱ ὑποψήφιοι ἀκολουθοῦν κάποιες συγκεκριμένες μεθόδους ὑφαρπαγῆς τῆς ψήφου, οἱ κυριότερες τῶν ὁποίων εἶναι οἱ ἑξῆς:
.                   Πρῶτον: θριαμβεύει, βρίσκεται στὶς καλύτερες στιγμές της, ἡ ψηφοθηρία. Αὐτὴν μετέρχονται κυρίως οἱ ἀτάλαντοι, οἱ τυχοδιῶκτες. Κληροδοτημένη ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἡ τακτικὴ αὐτή. Ὁ Πλούταρχος στὰ περίφημα «Πολιτικὰ παραγγέλματα» (802 D-E), στηλιτεύει κάποιους «ἄμουσους» καὶ «ἄτεχνους», δηλαδὴ ἀπαίδευτους καὶ ἀπελέκητους, ὑποψηφίους, ποὺ ἁλίευαν ἐκλογικὴ πελατεία μὲ τραπεζώματα καὶ φαγοπότια, μὲ χοροστάσια, μὲ ἄμεσο χρηματισμό. Δὲν εἶναι ἐξ ἄλλου κρυφὸ ὅτι διακινοῦνται φάκελοι «εὐρωγεμεῖς» μὲ τοὺς ὁποίους δελεάζονται οἱ ἀνεμιαίας καὶ ὑδαροῦς συνείδησης ψηφοφόροι. Γενικῶς ἡ ψηφοθηρία ἀνθεῖ καὶ φέρει ψήφους πολλοὺς καὶ μονάκριβους.
.                   Δεύτερον: μέσο ἀπόσπασης τῆς περιποθήτου ψήφου εἶναι ἡ ὑπενθύμιση στὴν ἐκλογικὴ «πελατεία» κάποιας ὑποχρέωσης ἢ ἑνὸς ρουσφετιοῦ. Νῦν καιρὸς ἀνταπόδοσης τῆς εὐεργεσίας. Ἐδῶ βέβαια ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τῆς ἀχαριστίας. Σύμφωνα μὲ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι αὐτὴ ποὺ γερνάει γρηγορότερα ἀπ’ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα. «Τί γηράσκει τάχιστα;», τὸν ρώτησαν οἱ μαθητές του. «Χάριτος μνήμη», ἀπάντησε ὁ μέγας φιλόσοφος.
.                   Τρίτον: εἶναι ἡ ἐπιλογὴ κατάλληλων προσώπων, αὐλοκολάκων, ἀφοσιωμένων σφουγγοκωλάριων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναλάβουν τὴν «βρώμικη», τὴν βάναυση δουλειά. Δηλαδή: ἀφισοκόλληση, διακίνηση προεκλογικοῦ ὑλικοῦ, προσέγγιση μὲ πιθανὰ θύματα, ψηφοφόρους, περιφρούρηση, στελέχωση κομματικοῦ κέντρου ἢ γιάφκας, ἀπειλὲς ἢ ὑποσχέσεις σὲ ἀναποφάσιστους τενεκέδες, ὀργάνωση μεγαλειώδους ὑποδοχῆς στὰ μέρη, ποὺ ἐξορμᾶ ὁ λαοφιλὴς ὑποψήφιος, (τὸ ὁποῖο ἔχει ἀτονήσει κάπως σήμερα, διότι ἐνίοτε, ἀντὶ γιὰ κομματοτσιρίδες καὶ λιβανωτούς, οἱ ὑποψήφιοι εἰσπράττουν αὐγὰ καὶ ντομάτες), συντονισμὸς χειροκροτημάτων, ζητωκραυγῶν, ὑλακῶν, οὐρλιαχτῶν καὶ χρεμετισμῶν τῶν ὀπαδῶν κατὰ τὴν ἐκφώνηση ἑνὸς βαρυσήμαντου ἀερογεμοῦς λόγου, σύμπηξη σωματοφυλακῆς γιὰ περιφρούρηση τοῦ λεγόμενου ἀπὸ τυχὸν παρεκτρεπόμενους ἀντιπάλους ἢ ἀβόλευτους ὀπαδοὺς καὶ λοιπὰ συμπαρομαρτοῦντα. Οἱ ἐν λόγῳ παρακεντέδες εἶναι ἀπαραίτητοι,  δορυφοροῦν τὸν ἐθνοσωτήρα, εἶναι πιστοὶ ἄχρι θανάτου. (Οἱ λεγόμενοι καὶ «χρήσιμοι ἠλίθιοι»).
.                   Τέταρτον: Βασικὸ μέσο ἐντυπωσιασμοῦ ἡ διαφήμιση, ἡ εἰκόνα τοῦ ὑποψηφίου. ς γνωστν στν εκονικ δημοκρατία, χλοκρατία κα σαχλοκρατία, πο ζομε, κα ψφος εναι μπόρευμα, ρα σο πι φανταχτερ τ περιτύλιγμα, τ καρύκευμα κα εστοχη προώθησή του, τόσο εκολότερη προσέλκυση το καταναλωτ– ψηφοφόρου. Πρῶτα-πρῶτα οἱ φωτογραφίες τῶν ὑποψηφίων ὑπόκεινται σὲ ἐξωραϊστικὴ ἐπεξεργασία. Σημάδια γήρανσης, ρυτίδες, λευκότριχες, «ἀποψιλωμέναι κεφαλαὶ» (κοινῶς φαλάκρα), ἐνοχλητικὰ στίγματα (θυμόμαστε τὴν ἀψεγάδιαστη φυσιογνωμία τοῦ ἀξιοδάκρυτου, ἐξαφανισθέντος νῦν, ἐκσυγχρονιστῆ Κ. Σημίτη), ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ ἀφανιστοῦν. Καὶ ἐξαφανίζονται, ὅπως συμβαίνει μὲ κάποιες γηραλέες, λαϊκὲς τραγουδίστριες, ποὺ ἀνασύρουν γιὰ διαφήμιση, δροσερὲς φωτογραφίες τους ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ᾽60. Ἡ εἰκόνα τοῦ ὑποψηφίου πρέπει νὰ τονίζει τὴν ἐπιβλητικότητα, τὴν γοητεία, τὸν δυναμισμό, τὴν προσήνειά του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπανδρώνουν τὰ ἕδρανα τῆς Βουλῆς ἠθοποιοί, τραγουδιστές, καλλίγραμμες τῆς πασαρέλας ὀδαλίσκες, ποδοσφαιριστὲς καὶ λοιποὶ ἀπελέκητοι τηλεαστέρες. Ὁ Ἕλλην στὶς μεγαλουπόλεις ψηφίζει μὲ τὴ λογική του Σοῦπερ-Μάρκετ: ψηφίζει τὸ προϊὸν ποὺ διαφημίζεται περισσότερο, τὸ ἐντυπωμένο στὸ ὑποσυνείδητο, αὐτὸ ἀγοράζει, αὐτὸ ξέρει, αὐτὸ παίρνει, ὅπως μᾶς λέει διαφήμιση γνωστοῦ ἀπορρυπαντικοῦ.
.                   Πέμπτον: Ὁ ὑποψήφιος ὀφείλει «νὰ ἀγγίξει τὶς εὐαίσθητες χορδὲς» τῶν ψηφοφόρων, ὅπως λέγεται. Κατ’ ἀρχὰς πρέπει ὅλοι γύρω του νὰ εἶναι οἰκεῖοι καὶ γνώριμοι. (Εἶναι γνωστὸ πὼς ἀειθαλὴς πολιτικὸς ἐξασφάλιζε ψήφους μέσῳ κουμπαριῶν. Βάφτισε τὸ μισὸ νησί. Γιὰ νὰ μὴν μπερδεύει τὰ ὀνόματα τῶν βαφτιστικῶν του καὶ ἐκτίθεται, ἔδινε σ’ ὅλα τὸ ἴδιο. Ὁ Κολοκοτρώνης, ἐπειδὴ ἦταν περιζήτητος «σύντεκνος» – ὡραία λέξη, ὀρθοδοξότατη, μαζὶ στὴν ἀνατροφὴ τοῦ τέκνου). Δὲν λησμονοῦν βέβαια οἱ ὑποψήφιοι νὰ δείξουν τὴν προσήλωσή τους στὶς παραδοσιακὲς ἀξίες, τὶς ὁποῖες μετὰ τὴν ἐκλογή τους ποδοπατοῦν ποικιλοτρόπως καὶ… ἀσυστόλως. Ἔτσι καὶ οἰκογενειάρχες καὶ πατριῶτες καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι καὶ προσηλωμένοι στὴν ἐντιμότητα παρουσιάζονται καὶ τρυφεροὶ σύζυγοι, στοργικοὶ γονεῖς, ἐνίοτε καὶ ποδοσφαιρόφιλοι. (Ποιός Θεσσαλονικιὸς τολμᾶ νὰ μὴ δηλώσει ὀπαδὸς τοῦ ΠΑΟΚ ἢ τοῦ Ὀλυμπιακοῦ στὸν Πειραιά; Τὸ γήπεδο, ἡ κερκίδα βγάζει κυβέρνηση).
.                   Γενικά, πρέπει, ὁ ὑποψήφιος, κατὰ τὴν ἀχώνευτη γι’ αὐτὸν προεκλογικὴ περίοδο, «νὰ κλαίει μετὰ κλαιόντων καὶ νὰ χαίρει μετὰ χαιρόντων». Ὅπου γάμος καὶ χαρὰ ἢ κηδεία καὶ μνημόσυνο, ἀπαιτεῖται ἡ παρουσία του. (Ἕνα δάκρυ, ἕνας λυγμὸς χαρᾶς ἢ θλίψης προσπορίζει ἀρκετὲς ψήφους. Οἱ εὐσυγκίνητοι… συγκινοῦν τὸν φτωχολαό).
.                   Ἕκτον: Παρουσία στὴν τηλεόραση, τὸ ἀκαταμάχητο, τὸ ἀπόλυτο μέσο προβολῆς καὶ ἀναγνώρισης. Ὁ μόνος κίνδυνος εἶναι μόνο μήπως βρεθεῖ ἀπέναντί σου κάποιος μοσχόμαγκας δημοσιογράφος, τύπου Τράγκα γιὰ παράδειγμα, καὶ τὸν ξεπουπουλιάσει.
.                   Τέλος πάντων οἱ ἐκλογές, πλὴν τῶν ἀερόπλαστων συνθημάτων, τῆς ὑποκρισίας, τοῦ θεατρινισμοῦ, τῆς γελοιότητας, τῆς ἀνοησίας καὶ τῆς καταδημαγώγησης τῶν μαζῶν, εἶναι μία ἐνδιαφέρουσα στιγμὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου. Μιὰ καὶ τὸ ἄρθρο κινεῖται σὲ σκωπτικὸ τόνο (πῶς ἀλλιῶς νὰ ἀντέξεις ) θὰ παραθέσω ὀλιγόστιχα ποιήματα ποὺ ἀναφέρονται στὶς ἐκλογές. Τὸ πρῶτο τιτλοφορεῖται ὁ «ἀντιπολιτευόμενος». Δὲν ἐκλέγεται ὁ ταλαίπωρος καὶ αὐτὸ στάθηκε μοιραῖο, τὸν ὁδήγησε «εἰς τὸν τάφον». Γράφει ὁ Δ. Κόκκος στὴν τελευταία του στροφή: «Ἀντιπολιτευόμενος ὁ μακαρίτης ἦτο /εἶχε εὐγενῆ αἰσθήματα, ἀρχὰς καὶ πεποιθήσεις καὶ/ ὑπὸ τούτων πάντοτε ἁγνῶς ἐνεφορεῖτο/ ἀλλ’ ὅμως τὸν κατέλαβον στομαχικαὶ παθήσεις/ Ἀπέθανε φιλόπατρις καὶ ὁμιλῶν καὶ γράφων/ μὲ ἄλλους λόγους: νηστικὸς κατῆλθεν εἰς τὸν τάφον».
.                   Τὸ ἄλλο εἶναι τοῦ Γ. Σουρῆ, ἐξαιρετικό, μὲ τίτλο «Ἐκλογεύς», ὁ ψηφοφόρος δηλαδή, ποὺ εἶναι τὸ ἀφεντικὸ μιᾶς Κυριακῆς. Ἀπευθύνεται λοιπόν, ὁ «ἐκλογεύς», πασιχαρὴς στοὺς ὑποψηφίους λέγοντάς τους:

«Φέρτε μου κανάτες, φέρτε μου βαρέλες
στρώσατε γιὰ μένα περσικὰ χαλιὰ
φέρτε μου κουζίνες, φέρτε μου κοπέλες
φέρτε μου λαοῦτα, φέρτε μου βιολιὰ
Ἄϊντε πάλι γλέντι καὶ χουβαρνταλίκι
Λύστε τὸ πουγγί σας, δῶστε χαρτζηλίκι!
Χύνω τοὺς καφέδες καὶ τὰ βάζα ἀπάνω
Ὤχ! Χριστὲ κι ἂς φέξει… Ὤχ! ψυχή μου γλέντι!
Ἐκλογὲς καὶ πάλι…σ’ ὅ,τι κι ἂν σᾶς κάνω
σεῖς νὰ λέτε ὅλοι «μάλιστα ἀφέντη»
Ὅλων σας τὰ σπίτια ἀνοιχτὰ νὰ τὰ βρῶ
εἰδ’ ἀλλιῶς σκεφθεῖτε πὼς θὰ φᾶτε μαῦρο».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΩΣ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΠΙ ΣΦΑΓΗΝ, ΜΟΝΟΝ καὶ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ! «Οἱ Ἕλληνες, ἀφοῦ δοκίμασαν ἐπὶ πέντε χρόνια ὅλους τοὺς τρόπους γιὰ νὰ ἀπορρίψουν τὸν μνημονιακὸ κορσέ, κατέληξαν στὸ συμπέρασμα πὼς δὲν ὑπάρχει διέξοδος, ἀποδεχόμενοι μία ἥττα, μὲ τοὺς χειρότερους δυνατοὺς ὅρους».

π τ ζενθ το δημοψηφίσματος στ ναδρ τν κλογν

Τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ
Περιοδικὸ Ἄρδην – Ἐφημερίδα Ρήξη

.           Μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια οἱ δανειστὲς κατόρθωσαν νὰ κάμψουν τοὺς Ἕλληνες καὶ νὰ τοὺς ὑποχρεώσουν νὰ παραδεχτοῦν τὸν μοιραῖο καὶ ἀναπόδραστο χαρακτήρα τῶν μνημονίων ὁδηγώντας τους σὲ ἐκλογές, ὅπου τὸ μόνο καὶ πραγματικὸ διακύβευμα θὰ εἶναι ποιὸς συνδυασμὸς κομμάτων θὰ ἀναλάβει τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ μνημονίου. Θὰ εἶναι τρία ἢ τέσσερα κόμματα; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀποκλειστικὸ ἐπίδικο τῶν ἐκλογῶν. Καὶ ἐπειδὴ στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ ἔλλειψη πραγματικοῦ διακυβεύματος, ἐπιστρέφουν οἱ παλιοὶ καλοὶ διαχωρισμοί: δεξιὰ ἢ κεντροαριστερά, (διότι προφανῶς ὁ “Σύριζα” δὲν ἀπευθύνεται πλέον στὴν ἀριστερά), καλύτερη διαχειριστικὴ δυνατότητα, νέο ἢ παλιὸ κ.λπ., κ.λπ.
.           Ἔτσι, μέσα σὲ συνθῆκες ἥττας καὶ ἀπογοήτευσης, ὁδηγοῦνται οἱ Ἕλληνες, κυριολεκτικά, ὡς πρόβατα ἐπὶ σφαγήν, σὲ ἀναγκαστικὲς ἐπιλογὲς καὶ γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀδιαφορία τοῦ κόσμου γιὰ τὶς πολιτικὲς διαμάχες (σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν ἔντονη πολιτικοποίηση τῆς ἐποχῆς τοῦ δημοψηφίσματος) ἡ αὐξημένη τάση πρὸς ἀποχὴ καὶ ἡ ἐπιλογὴ κομμάτων τῆς «πλάκας» ὅπως ὁ Λεβέντης.
.           Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ δημοψηφίσματος ὅσοι θεωρούσαμε καταστροφικὴ τὴν ἐμπλοκὴ στὰ ψευδεπίγραφα διλήμματα ποὺ προέτασσε καὶ ἐπιλέγαμε τὴν ἀποχὴ ἢ τὸ ἄκυρο ἀντιμετωπίσαμε πολὺ ἰσχυρὲς καὶ ἔντονες ἐπικρίσεις γι’ αὐτὴ τὴν ἐπιλογή μας. Καὶ ὅμως τονίζαμε πὼς ἡ συμμετοχὴ στὸ δημοψήφισμα, ἡ ἐμπλοκὴ στὴ μεγαλύτερη «σύγκρουση» ποὺ πραγματοποιήθηκε κατὰ τὰ πέντε χρόνια τοῦ μνημονίου γύρω ἀπὸ ἕνα αἴτημα ψευδεπίγραφο (ποιός ἄραγε θὰ συμφωνοῦσε μὲ τὴν καρατόμησή του ψηφίζοντας “Ναὶ” στὴν ἐφαρμογὴ τῶν μέτρων Γιουνκέρ;) καὶ μάλιστα κάτω ἀπὸ μία ἡγεσία πολιτικῶν τυχοδιωκτῶν (Τσίπρας), δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ ὁδηγήσει στὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀποτέλεσμα καὶ νὰ ἐπιφέρει μία συντριπτικὴ ἥττα στὸ λαϊκὸ καὶ ἀντιμνημονιακὸ κίνημα. Διότι ὅταν ἐπιλέγεις νὰ δώσεις τὴ σύγκρουση σὲ ἕνα πεδίο, ὅπου καὶ οἱ δύο πιθανὲς ἐπιλογὲς ὁδηγοῦν σὲ ἥττα καὶ ἀδιέξοδο, (εἴτε ὑπογραφὴ τοῦ μνημονίου εἴτε grexit,) τότε οἱ συνέπειες θὰ εἶναι ἀναπόφευκτα ἀρνητικές. Καὶ αὐτὸ ἀνέλαβε νὰ μᾶς τὸ παρουσιάσει μὲ τὸν πιὸ παραστατικὸ τρόπο ὁ ἴδιος ὁ Τσίπρας μὲ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ μνημονίου μία ἑβδομάδα μετὰ καὶ τὴν ἐμπλοκὴ τῆς χώρας σὲ μία νέα ἐκλογικὴ περιπέτεια, ἡ ὁποία εἶχε σὰν στόχο ἁπλῶς νὰ ἐπικυρώσει αὐτὴ τὴ μεγάλη στροφή.
.           τσι ο λληνες, φο δοκίμασαν π πέντε χρόνια λους τοὺς τρόπους γι ν πορρίψουν τν μνημονιακ κορσέ, (πλατεες, γανακτισμένοι, Σπίθες, Σαμαρς ρχικς, κα ν τέλει Σύριζα-νλ) κατέληξαν στ συμπέρασμα πς δν πάρχει διέξοδος, ποδεχόμενοι μία ττα, μ τος χειρότερους δυνατος ρους. Διότι  ὅταν ἡ ἐπιλογὴ τοῦ πεδίου τῆς σύγκρουσης γίνεται στὸ χῶρο ποὺ ἐπιλέγει ὁ ἀντίπαλος, τότε ἡ ἥττα εἶναι ἀκόμα πιὸ συντριπτικὴ καὶ ἐπώδυνη.
.           Θὰ ἰσχυριστεῖ κάποιος ὅτι ὑπάρχουν καὶ κόμματα τὰ ὁποῖα θέλουν νὰ ἀποτελέσουν τὴν συνέχεια καὶ τὴν ἔκφραση τοῦ 62% τοῦ δημοψηφίσματος. Ἀκριβῶς ὅμως ἡ ἀδυναμία τοῦ κόμματος ποὺ προέκυψε ὡς ὁ ἐκφραστὴς τῆς συνέπειας καὶ τοῦ “Ὄχι” νὰ ἀναδειχθεῖ σὲ σοβαρὸ πόλο τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου (ἡ ΛΑΕ στὶς δημοσκοπήσεις συγκεντρώνει 3,5% μὲ 4,5% τῶν ψήφων) καταδεικνύει τὴν τεράστια ἀναντιστοιχία της μὲ τὸ τεράστιο 62% τοῦ “Ὄχι”, καὶ ἐν τέλει τὶς σαθρὲς βάσεις αὐτοῦ του ἴδιου τοῦ ἐγχειρήματος. Κάποιοι μάλιστα, ὡς τελευταία γραμμὴ ἄμυνας, προτάσσουν τὴν ἄποψη πὼς ἡ εὐθύνη δὲν βρίσκεται στὸ ἴδιο τὸ δημοψήφισμα –ἡ ἀπήχηση τοῦ ὁποίου συρρικνώθηκε τόσο δραματικὰ καὶ μετασχηματίστηκε σὲ “ναὶ”– ἀλλὰ γι’ αὐτὸ εὐθύνεται ὁ παλαιοκομματικὸς χαρακτήρας τοῦ κόμματος Λαφαζάνη.
.           Ὅσο καὶ ἐὰν αὐτὸ εἶναι ἐν μέρει ἀλήθεια, ἐν τούτοις δὲν ἀλλάζει ποιοτικὰ τὰ δεδομένα τοῦ προβλήματος. Ἀρκεῖ νὰ δοῦμε τὰ στοιχεῖα τῶν δημοσκοπήσεων ποὺ ἐμφανίζουν σὲ ποσοστὰ 65% ὡς λανθασμένη τὴν ἐπιλογὴ τοῦ δημοψηφίσματος ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ στήριξαν τὸ “Ὄχι”!  Ἀκόμα χαρακτηριστικότερη εἶναι ἡ προτροπὴ τῶν ἴδιων τῶν ψηφοφόρων τοῦ Σύριζα νὰ «συμβάλλει στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ μνημονίου». Ὄντως, στὴ σχετικὴ ἐρώτηση τῆς ἑταιρείας Pulse σὲ δημοσκόπηση τῆς 8ης Σεπτεμβρίου, τὸ 68% τῶν ψηφοφόρων τοῦ Σύριζα τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 2015, ἀπαντοῦν καταφατικὰ (ὑπὲρ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ μνημονίου δηλαδὴ) καὶ μόνον τὸ 20% αὐτῶν τῶν ψηφοφόρων εἶναι ἐνάντιο, ἐνῶ ἕνα 12% ἀνῆκε στὴν κατηγορία «δὲν γνωρίζω, δὲν ἀπαντῶ». Πρόκειται γιὰ ἕνα τεράστιο ποσοστὸ «μνημονιακῆς» εὐθυγράμμισης, ἐνῶ εἶναι ἐντυπωσιακὰ μικρὸ τὸ 20% τῶν ψηφοφόρων τοῦ Σύριζα ποὺ ἀρνεῖται τὴ συμμετοχή του στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ μνημονίου! Δηλαδή, πίσω ἀπὸ τὰ σχετικὰ ὑψηλὰ ποσοστὰ τοῦ Σύριζα, στὶς δημοσκοπήσεις, παρὰ τὴν μνημονιακὴ στροφή του θὰ βροῦμε τὴν ἴδια τὴ μνημονιακὴ στροφὴ τῆς πλειοψηφίας τῶν ἀντιμνημονιακῶν δυνάμεων. Αὐτὸ λοιπὸν εἶναι ποὺ ἐξηγεῖ ἐν τέλει τὰ χαμηλὰ ποσοστὰ τῆς ΛΑΕ καὶ ὄχι ἁπλῶς ὁ ξύλινος λόγος τοῦ Λαφαζάνη. Ἢ μᾶλλον, αὐτὸς ὁ ξύλινος λόγος ταιριάζει ἀπολύτως μὲ τὴ συρρίκνωση τοῦ ποσοστοῦ ἐκείνων ποὺ ἐμμένουν στὴν ἀντιμνημονιακὴ στρατηγική. Διότι πράγματι ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ συνεχίζουν νὰ ἐμφανίζονται ὡς ἀντιμνημονιακοί; Ἡ Χ.Α., τὸ ΚΚΕ, ἡ ΛΑΕ, ἡ Ἀνταρσύα, καὶ διάφορες ὁμαδοῦλες τύπου ΕΠΑΜ κ.λπ. Ἡ ποιότητα καὶ τὰ χαρακτηριστικά τους, ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς κατάρρευσης καὶ τῆς ἥττας ἑνὸς πλειοψηφικὰ ἀντιμνημονιακοῦ κινήματος τέτοιου ποὺ γνώρισε τὸ κύκνειο ἄσμα του μὲ τὸ “ὄχι” στὸ δημοψήφισμα.
.           Ἀπὸ πολὺ παλιὰ ἐπιμέναμε πώς, δυστυχῶς, τὸ ἀντιμνημονιακὸ κίνημα ἔχει πήλινα πόδια, παραμένει ἐπικεντρωμένο σὲ ἕνα οἰκονομίστικο λαϊκισμό, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράσει μία αὐθεντικὴ ἐναλλακτικὴ πρόταση μὲ συνέχεια καὶ ἐπιμονή. Ἀναπόφευκτα λοιπόν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔγινε καμία ποιοτικὴ ἀλλαγὴ στὸ ἐσωτερικό του, θὰ ὁδηγοῦσε σὲ ἀδιέξοδο καὶ ἥττα.
.           Ἐν τούτοις, δὲν θεωροῦμε πὼς ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων εἶναι συμβιβασμένοι ἐνῶ ἀσυμβίβαστοι εἶναι οἱ χρυσαυγίτες. Πιστεύουμε ἀντίθετα πὼς τὸ πιὸ συγκροτημένο καὶ συνειδητὸ κομμάτι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἴτε ψηφίσει τὴ ΛΑ.Ε εἴτε τὸ ΚΚΕ, εἴτε κάποιο ἀπὸ τὰ μνημονιακὰ κόμματα, μετὰ τὸ τέλος τῆς ἀντιπαράθεσης μνημονιακοὶ – ἀντιμνημονιακοί, ὡς κεντρικοῦ ἐπίδικου τῆς κοινωνίας μας, θὰ ἀποκτήσει τὴ δυνατότητα ἐπιτέλους νὰ ἀρχίσει νὰ σκέφτεται συνολικότερα καὶ θετικότερα. Πῶς δηλαδὴ θὰ οἰκοδομηθεῖ μία οἰκονομία, πῶς νὰ πατάει στὰ πόδια τῆς ἐγχώριας παραγωγῆς, πῶς ἡ χώρα μας θὰ ἀντιμετωπίσει τὶς προκλήσεις τοῦ μεταναστευτικοῦ, καὶ τοῦ τουρκικοῦ νεοθωμανισμοῦ, πῶς θὰ ἐπιτελέσει ἕναν ἐκσυγχρονισμὸ δεμένο καὶ στηριγμένο στὴν ἐγχώρια παράδοση.
.           Δυστυχῶς, παρὰ τὶς προσπάθειες ἀρκετῶν, τὰ προηγούμενα χρόνια, νὰ μετασχηματισθεῖ ἄμεσα καὶ ἀπευθείας τὸ ἀντιμνημονιακὸ κίνημα σὲ ἕνα συνολικὸ ἐθνοαπελευθερωτικὸ πρόταγμα, ἀποφεύγοντας τὸν μονοδιάστατο καὶ ἀδιέξοδο ἐγκλωβισμὸ στὸ σχῆμα μνημόνιο- ἀντιμνημόνιο, δὲν κατέστη δυνατὸ νὰ εὐοδωθεῖ. Χρειάστηκε νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸ ζενὶθ τῆς ἀντιμνημονιακῆς φενάκης τοῦ δημοψηφίσματος γιὰ νὰ καταλήξουμε στὸ μνημονιακὸ ναδὶρ τῶν ἐκλογῶν τῆς 20ης Σεπτεμβρίου. Κα μόνον φο λοκληρωθε ατς κύκλος, θ νοίξει πραγματικ δρόμος νς πιθανο μετασχηματισμο τν συνειδήσεων καὶ τῶν εὐαισθησιῶν ποὺ ἀναδύθηκαν αὐτὰ τὰ πέντε χρόνια, σὲ μία αὐθεντικὴ πρόταση γιὰ τὴ σωτηρία τῆς πατρίδας καὶ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἐλεύθερου ἐπιτέλους –ἴσως!

Υ.Γ. Τί ἄραγε νὰ ψηφίσουμε σ’ αὐτὲς τὶς ἐκλογές; Προφανῶς θὰ μαυρίσουμε πρὶν ἀπ’ ὅλα τὰ δύο κόμματα ποὺ ἐξαπάτησαν τοὺς Ἕλληνες καὶ προκάλεσαν τὶς μεγαλύτερες οἰκονομικὲς καταστροφὲς ποὺ ἔχει πραγματοποιήσει κυβέρνηση σὲ τόσο μικρὸ χρονικὸ διάστημα· ἐκείνους ποὺ κατέστρεψαν τὶς ἐλπίδες γιὰ μία ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ μνημονίου. Ἑπομένως σὲ καμία περίπτωση Τσίπρα – Καμμένο. Δὲν ψηφίζουμε σὲ καμία περίπτωση τὴ Χ.Α. ἀλλὰ οὔτε καὶ τὰ λοιπὰ μνημονιακὰ κόμματα. Ὅσο γιὰ τὴ ΛΑ.Ε καὶ τὸ ΚΚΕ παρ’ ὅτι μποροῦν νὰ φαίνονται πιὸ συνεπεῖς στὶς ἐξαγγελίες τους, θεωροῦμε ὅτι βαδίζουν σ’ ἕνα ἀδιέξοδο δρόμο χωρὶς καμία προοπτική. Κατανοοῦμε βέβαια ἐκείνους ποὺ καταψηφίζοντας τὸ δίδυμο τῆς συμφορᾶς, κάνουν ἄλλες ἐπιλογὲς ἀλλὰ μες ρνούμαστε ν πιλέξουμε κάποιον π τ παρν πολιτικ σκηνικό. Καταλαβαίνουμε καὶ ὅσους ἐπιλέξουν τὴν ἀποχή, θεωροῦμε ὅμως πιὸ σωστὴ καὶ ἐνεργητικὴ στάση τὴν ἄκυρη καὶ λευκὴ ψῆφο.

,

Σχολιάστε

ΕΝΑ “ΕΡΓΟ” ΠΟΥ ΠΟΛΥ ΘΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ! («Ἔδρασαν, ἀντέδρασαν καὶ καβγάδισαν ὡς νὰ πολιτεύονται σὲ μία χώρα ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ πρόβλημα»)

Σόιμπλε θ τος «μεταλλάξει» λους

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Αὐτὰ ὅλα καὶ ἄλλα πολλὰ συμβαίνουν, ἐπειδὴ ὡς λαὸς ἔχουμε χάσει τὸν προσανατολισμό μας καὶ τὸ νόημά μας καὶ τὶς παραδοσιακὲς ἀρχές μας. Προσκολληθήκαμε σὲ ἄλλους “θεούς”, «ἐλατρεύσαμεν τοῖς Βααλίμ» (Κριτ. β´11), πιστέψαμε σὲ ἄλλα πρότυπα: εὐρωπαϊκά, οἰκουμενιστικά, μεταμοντέρνα, μεταπατερικά, μεταπρατικά καὶ μετα-«φραστικά», ψυχιατρικά καὶ τελικῶς …ψυχοπαθολογικά.
Ἔτσι τὰ βάσανά μας θὰ συνεχίζονται, μέχρις ὅτου «παρακληθῇ ὁ Κύριος ἀπὸ τοῦ στεναγμοῦ ἡμῶν»
(Κριτ. β´ 18).

.               Ποιό εἶναι τὸ μοναδικὸ συμπέρασμα ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ μονομαχία τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν τῆς πολύπαθης Ἑλλάδας μας; Ὅτι ἔδρασαν, ἀντέδρασαν καὶ καβγάδισαν ὡς νὰ πολιτεύονται σὲ μία χώρα ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ πρόβλημα. Πόσῳ μᾶλλον ὅταν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς μαστίζεται ἀπὸ μία ἄνευ προηγουμένου οἰκονομικὴ κρίση, τὸ τέλος τῆς ὁποίας δὲν εἶναι ὁρατό.
.               Γιὰ νὰ καταλάβουν οἱ ἀναγνῶστες τὸ μέγεθος τῆς ζημίας ποὺ θὰ προκαλέσει ἡ ἐκλογικὴ ἀναμέτρηση, οἱ δανειστὲς ὑπολογίζουν ὅτι θὰ χρειαστοῦν καὶ ἄλλα μέτρα καὶ ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀπαιτηθεῖ νὰ λάβει καὶ ἄλλα δανεικὰ πέραν τῶν 86 δισ. ποὺ ἐξασφάλισε ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα μὲ τὸ ἀριστερὸ Μνημόνιό της.
.               Ἂς ποῦμε ὅτι παρακολουθοῦσε τὴν τηλεοπτικὴ μονομαχία ἕνας ἀνεξάρτητος παρατηρητής, ἕνας, ἂς ποῦμε, Ἑλβετὸς πολίτης… Τί θὰ ἀποκόμιζε, ἐὰν ἔβλεπε τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς τῆς χώρας; Τίποτα καὶ ἡ διαπίστωση αὐτὴ εἶναι ἡ σκληρὴ πραγματικότητα.
.               Πρῶτον, δὲν ἔχουν θέσεις γιὰ τὴν ἔξοδο τῆς χώρας ἀπὸ τὸ Μνημόνιο. Λένε ἕνα σωρὸ ἀσυναρτησίες – γιὰ νὰ εἶμαι εἰλικρινής, ἄλλη λέξη ἤθελα νὰ χρησιμοποιήσω.
.               Δεύτερον, δὲν ἔχουν τὸ παραμικρὸ σχέδιο γιὰ τὴν πατρίδα καὶ ἐπιμένουν σὲ πρὸ κρίσης λογικές, ποὺ ὁδήγησαν τὴν Ἑλλάδα στὴ σημερινὴ κατάσταση, καὶ
.               Τρίτον, ἡ ἀποχώρησή τους ἀπὸ τὸ κυβερνητικὸ προσκήνιο λόγῳ τῆς προεκλογικῆς περιόδου φανέρωσε μία πραγματικότητα ποὺ γνωρίζανε μὲν οἱ πολιτικοί μας, ἀλλὰ δὲν ἐπιδιώκανε. Ὅτι ἡ προσωρινὴ κυβέρνηση τῶν τεχνοκρατῶν ἔπραξε σὲ μερικὲς ἡμέρες πράγματα ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὰ χαρακτηρίσουμε καὶ μικρὰ «θαύματα».
.               Δυστυχῶς, τὸ πολιτικὸ προσωπικό τῆς χώρας εἶναι χαμηλοῦ ἐπιπέδου. Δὲν κομίζω γλαύκας εἰς Ἀθήνας διαπιστώνοντας τὴν πραγματικότητα ποὺ ζοῦμε ἀλλὰ ἀναρωτήθηκα τί θὰ συμβεῖ στὴν περίπτωση ποὺ ὁ σοφὸς λαὸς ψηφίσει μὲ τρόπο ποὺ θὰ ἐξαναγκάζει τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὴ ΝΔ σὲ ὑποχρεωτικὴ κυβερνητικὴ συγκατοίκηση. Εἶναι να «ργο» πο θ πολαύσουμε, ἰδιαίτερα τὶς στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες θὰ ἀναζητοῦν «ἐπιχειρήματα» καὶ ψευτοδικαιολογίες γιὰ νὰ σχηματίσουν κυβέρνηση «ἐθνικῆς σωτηρίας».
.               Παρακολουθώντας τὸν ζῆλο καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν μελῶν τῆς ὑπηρεσιακῆς κυβέρνησης, καταθέτω τὴν ἄποψη ποὺ πρωτοέγραψα τὸν περασμένο Μάρτιο, ὅτι ὁ Γερμανὸς ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν θὰ τοὺς «μεταλλάξει» ὅλους καὶ στὴ συνέχεια θὰ ἐπιβάλει τοὺς τεχνοκράτες, γιὰ νὰ ὑλοποιήσουν τὴ συμφωνία τοῦ κ. Τσίπρα μὲ τοὺς δανειστές. Εἶναι τὸ πιὸ πιθανὸ σενάριο…

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ: ΑΠΟ ΤΑ «ΜΥΞΟΜΑΝΤΙΛΑ» ΣΤΟΥΣ «ΣΦΟΥΓΓΟΚΩΛΑΡΙΟΥΣ» (Δ. Νατσιός) «Τὰ ποικιλώνυμα “μυξομάντιλα” νὰ τὰ στείλουμε στὴν θέση τους: στὸν κάδο ἀπορριμμάτων».

Προεκλογικὸ εὐθυμογράφημα:
Ἀπὸ τὰ «μυξομάντιλα» στοὺς «σφουγγοκωλάριους»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Τί φωνάζεις καὶ τοὺς βρίζεις/ἀφοῦ πᾶς καὶ τοὺς ψηφίζεις»
Σύνθημα σὲ πανεπιστημιακὸ ντουβάρι

.               «…ἀνθυπνωτικὸν φάρμακον ἐσκέφθην κἀγὼ νὰ μεταχειρισθῶ κατὰ τῆς ἀπαθείας τοῦ Ἕλληνος ἀναγνώστου καταφεύγων ἀνὰ πᾶσαν σελίδα εἰς ἀπροσδοκήτους παρεκβάσεις, ἰδιοτρόπους παρομοιώσεις ἢ ἀλλοκότους λέξεων συγκρούσεις». (Ἐμμ. Ροΐδης). Ὁ πολὺς Ροΐδης κατέφευγε, ὅπως γράφει, σὲ ἀλλόκοτες συνθέσεις λέξεων ἢ σπαρταριστὲς φράσεις, γιὰ νὰ ἀφυπνίσει τοὺς ἀπαθεῖς Ἕλληνες. Σ’ αὐτὸν ἀνήκει ἐξ ἄλλου ἡ ἀπαράμιλλη σὲ εὐστοχία φράση «ἕκαστος τόπος ἔχει τὴν πληγήν του… καὶ ἡ Ἑλλὰς τοὺς Ἕλληνες».
.            Ὡραῖο εἶναι καὶ τὸ λίαν ἐπίκαιρο:
.           «Καθὼς ὑπάρχουν ἀλλαχοῦ ἐταιρεῖαι πρὸς προστασίαν τῶν ἀνυπερασπίστων πλασμάτων, ἀλόγων, γάτων, περιστερῶν καὶ ἄλλων πτερωτῶν καὶ μαστοφόρων, οὕτω νὰ συστηθεῖ καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα προστατευτικὴ τῶν ψηφοφόρων». Νὰ προσθέσουμε καὶ ἐκεῖνο τὸ ἀμίμητο καὶ ἀειθαλὲς ποὺ εἶχε γράψει γιὰ πολυφημισμένο γιὰ τὴν ἠθική του παχυδερμία πολιτικὸ τῆς ἐποχῆς του: «Πτυόμενος σπογγίζεται, οὐδόλως δὲ θεωρεῖται προσβεβλημένος, ἂν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες φρονοῦσι, γράφουσι καὶ κηρύττουσι περὶ αὐτοῦ, ὅτι γνωρίζει εἰκοσιτέσσαρας τρόπους νὰ προμηθεύεται χρήματα, ἐξ ὧν (=ἀπὸ τοὺς ὁποίους) ὁ τιμιώτερος εἶναι ἡ κλοπή». (Ὅλα τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐμ. Ροΐδη, «τὰ ἀνθελληνικά», ἔκδ. «Ροές»).
.             Κατὰ καιροὺς ἐπινοητικοὶ συγγραφεῖς, ἄριστοι γνῶστες τῆς γλώσσας μας, κατασκεύασαν εὐμνημόνευτες λέξεις ἢ φράσεις, οἱ ὁποῖες ἀπέδωσαν μὲ σαφήνεια ἀσχημονίες τοῦ καιροῦ τους ἢ περιέγραψαν εὐκρινῶς καὶ συντόμως, ἀξιοκατάκριτους «ἀνθρωπολογικοὺς» τύπους τῆς ἐποχῆς τους. Γιὰ παράδειγμα, «τουρκοπιασμένους», ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης τοὺς τότε ὀπαδοὺς τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας. «Προσκυνημένους», τοὺς ὀνόμαζε ὁ Κολοκοτρώνης. «Ἀρχοντοχωριάτες», ἀποκάλεσε, ὁ Σουρῆς νομίζω, τοὺς νεόπλουτους (κι αὐτὴ ἡ λέξη νεολογισμός, ὅπως καὶ τὸ ἀντίθετό της, νεόπτωχος).
«Κοχλιαροφόρους», ἔλεγε ὁ Ροΐδης τοὺς πολιτικούς, γιατί κρατοῦν κοχλιάριον (=κουτάλι), γιὰ νὰ ἀδειάσουν τὴν χύτρα τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὁπότε, «χυτρομαχίαι», οἱ κομματικὲς διενέξεις καὶ λοιπὲς βατραχομυομαχίες, ὅπως πρέπει νὰ μεταφράζουμε στὴν ρωμαίικη λαλιὰ τὰ λεγόμενα «ντιμπέιτ».
«Σοφολογιότατους», χαρακτήριζε ὁ Σολωμός τούς, κατὰ τὸν Σεφέρη, «νεόπλουτους τοῦ πνεύματος», τοὺς ἡμιμαθεῖς.
«Ταρτοῦφοι», ὀνομάζονταν οἱ ἠθικολογοῦντες ὑποκριτές, λέξη ἐμπνεόμενη ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη κωμωδία τοῦ Μολιέρου.
«Ψαλιδόκωλους», εἶπε ὁ λαὸς τοὺς φραγκοφερμένους πολιτικάντηδες, οἱ ὁποῖοι ἐπέπεσαν σὰν τὶς μύγες πάνω στὸ αἱμόφυρτο ἀκόμη σῶμα τῆς νεοσύστατης Ἑλλάδας, τάχα γιὰ νὰ τὴν κυβερνήσουν. Ἡ ἔμπνευση γιὰ τὴν ὀνοματοδοσία προῆλθε ἀπὸ τὸ «φράκο», τὴν ἐπίσημη στολὴ ποὺ κατέληγε «ὄπισθεν» σὲ δύο πτερύγια σὰν τοῦ ψαλιδιοῦ.
«Μυξομάντιλα», ἔλεγε ὁ λαὸς τοὺς κηφῆνες ποὺ προσκολλοῦνταν στοὺς κομματάρχες γιὰ νὰ ἀναρριχηθοῦν καὶ νὰ ζήσουν εἰς βάρος τοῦ δημοσίου ταμείου. Ὁ ὑπέροχος αὐτὸς χλευασμὸς ἐπαναλήφθηκε μετὰ ἀπὸ 150 χρόνια, ὡς «σφουγγοκωλάριοι» πλέον, ὁ ὁποῖος στηλίτευε τὸν ἀδηφάγο ἑσμὸ τῶν «λακέδων» τῆς ἐξουσίας. Πολὺ ἐπιτυχημένη ἦταν καὶ ἡ ἀνάσυρση ἀπὸ τὴν ρωμαϊκὴ ἱστορία τῆς λέξεως «γραικύλοι», ποὺ σημαίνει τὸν μηδαμινό, τὸν τιποτένιο, λέξη ἡ ὁποία χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Παπαδιαμάντη μὲ τὴν ἑξῆς χρονολογικὴ προσθήκη «γραικύλοι τῆς σήμερον». Ἡ λέξη εἶναι ὑποκοριστικὸ τοῦ Γραικὸς καὶ εἶχε ἐπινοηθεῖ ἀπὸ τὸν ρήτορα Κικέρωνα, ὁ ὁποῖος βδελυσσόταν τοὺς Ἕλληνες, ποὺ κολάκευαν «χαμερπῶς» τοὺς κυρίαρχους Ρωμαίους. «Ἀνθρωποκάμπιες», ὀνόμασε ὁ Κόντογλου τοὺς διεφθαρμένους πολιτικούς. Ἂς θυμηθοῦμε καὶ τὸ ἐπίθετο «μαλλιαροί», μὲ τὸ ὁποῖο ὀνόμαζαν οἱ ὀπαδοὶ τῆς καθαρεύουσας τοὺς δημοτικιστές, προσωνυμία ἐφευρεθεῖσα ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Κονδυλάκη. Ἀντίθετα οἱ καθαρευουσιάνοι ὀνομάστηκαν ὑποτιμητικῶς «μακαρονιστές, διότι ἔγραφαν σὲ ὕφος σχοινοτενές, μὲ ἐξεζητημένη λεξιθηρία, ἡ ὁποία ἔφτανε στὰ ὅρια τοῦ γελοίου. Νὰ προσθέσουμε καὶ τὰ γνωστὰ ἀπὸ τὶς ἐμφυλιοπολεμικὲς ἐποχὲς «γερμανοτσολιάς», «ἐαμοβούλγαρος» ἢ τὰ παρακρατικὰ «χαφιὲς» ἢ «μίασμα».
.             Καὶ ἡ νεότερη ὅμως ἐποχὴ δὲν στερεῖται εὐφάνταστων νεολογισμῶν, οἱ ὁποῖοι πλουτίζουν τὴν γλώσσα καὶ ἀπαλλάσσουν τὸν ἁπλὸ λαὸ ἀπὸ τὴν βάσανο τῆς περιγραφῆς ἑνὸς νοσηροῦ φαινομένου.
.                 Κάπου στὴ χαραυγὴ τῆς δεκαετίας τοῦ ’80 πλάστηκε ὁ πασίγνωστος «πρασινοφρουρός», γιὰ νὰ ἀντικρούσει τὴν μομφὴ τοῦ «χουντοβασιλικοῦ» ποὺ ἐκτόξευε τὸ ἀντίπαλον δέος. Στὰ πολὺ κοντινά μας χρόνια, ξεχωρίζουν «τὰ παπαγαλάκια». Ὀνομάστηκαν ἔτσι οἱ ἀργυρώνητοι δημοσιογραφίσκοι ποὺ παρότρυναν τὸν κόσμο νὰ ριχθεῖ στὸ χρηματιστηριακὸ μακελειό. Σήμερα βεβαίως προπαγανδίζουν ἀσυστόλως καὶ ἀνερυθριάστως τὸ δόγμα τῆς ἄνευ ὅρων ὑποταγῆς στὰ μερκελικὰ κελεύσματα. Λέγονται καὶ μπαμπουΐνοι ἀπὸ τὸν γνωστὸ κυρ-Μπάμπη. Λαμπρὴ φήμη ἀπέκτησε καὶ ὁ «εὐρωλιγούρης» τοῦ Ζουράρι, ὁ ὁποῖος χαρακτήριζε ἔτσι τοὺς ἐκσυγχρονιστές, ποὺ μᾶς ἄλλαξαν τὰ φῶτα «ἐξευρωπαϊζοντάς» μας. Νέας κοπῆς εἶναι καὶ ὁ τηλεοπτικὸς ὅρος «γλάστρα», ποὺ περιγράφει τὶς καλλίπυγες νεάνιδες, ποὺ ταλαιπωροῦν καὶ «πειράζουν» τοὺς μικροαστούς. Ἀξιοπρόσεκτη κυκλοφορία ἔχει καὶ ἡ ἀμερικανόφερτη λέξη «γιάπις», ἡ ὁποία ἐξοβέλισε τὶς παλαιότερες «φλῶρος» ἢ «τζιτζιφιόγκος».
.             Σήμερα γενέθλιοι τόποι παραγωγῆς λέξεων-ἐτικετῶν εἶναι οἱ δύο διακριτοὶ ἰδεολογικοὶ χῶροι: τῶν «προοδευτικῶν» καὶ τῶν «παραδοσιακῶν», οἱ ζητωκραυγαστὲς τοῦ πολυπολιτισμοῦ ἀπὸ τὴν μία καὶ οἱ ὑμνητὲς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐν τῇ διαχρονίᾳ του.
.               Ἔτσι ἔχουμε τοὺς «νεοταξοσκώληκες» ἢ «νεοεποχίτες». Αὐτοὶ ντρέπονται γιὰ τὴν Ἑλλάδα, εἶναι πάντα μὲ τοὺς κυβερνῶντες, ὑπερασπίζονται ἀνύπαρκτες μειονότητες, κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία, ἐπιθυμοῦν διακαῶς γάμο «θηλύγλωσσων» καὶ τὰ λοιπὰ συμπαραμαρτοῦντα.
.             Νὰ σημειώσουμε πὼς ἡ πολὺ γνωστὴ λέξη «κουλτουριάρης», ὁ δῆθεν πνευματώδης καὶ εὐφυὴς τῶν περασμένων δεκαετιῶν, ἔγινε «θολοκουλτουριάρης», μᾶλλον μετὰ τὴν πτώση τοῦ «ὑπαρκτοῦ». Τότε πολλοὶ ὀπαδοὶ τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῆς προόδου, μεταβλήθηκαν σὲ ὀπαδοὺς τῆς «ἀριστερόεσσας» («ἀστερόεσσα λέγεται ἡ ἀμερικανικὴ σημαία), διότι… θόλωσαν, ξέμειναν ἀπὸ βαρβάρους καὶ στράφηκαν σ’ ἄλλους βαρβάρους, γιὰ νὰ βροῦν μία κάποια λύσιν στὴν ζωή τους. Εὔηχο καὶ καλὸ εἶναι καὶ τὸ «Βρυξέλληνες» (Βρυξέλλες + Ἕλληνες), εὐφυὲς συνώνυμο τῶν εὐρωλιγούρηδων. Οἱ προοδευτικοὶ τώρα ὅσους τοὺς κατονομάζουν, ὡς ἀνωτέρω, ἀπαντοῦν μὲ προσδιορισμοὺς ὅπως «Ἑλληναράδες», «σκοταδιστές», «φανατικοί», «ρατσιστές», «φασιστόμουτρα», «θρησκόληπτοι», «ὑπερπατριῶτες», «ἐθνικιστὲς» καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά.
.               Βεβαίως, καὶ ἡ κρίση, μπορεῖ νὰ κένωσε τὶς τσέπες μας, ἀλλὰ πλούτισε τὸ λεξιλόγιό μας. Τούτη τὴν ἐποχὴ ἔχουμε τοὺς μνημονιακοὺς ἢ ναιναίκους καὶ τοὺς ἀντιμνημονιακούς. Γιὰ τὶς ἐπικείμενες ἐκλογὲς μία εἶναι ἡ λύση: Τ ποικιλώνυμα «μυξομάντιλα» ν τ στείλουμε στν θέση τους: στν κάδο πορριμμάτων.
.           Τελειώνοντας τὴν περιήγηση στὶς «ἐπώνυμες» λέξεις τοῦ νεοελληνικοῦ βίου, θὰ μεταφέρουμε ἕναν ἀκόμη «ἀνθυπνωτικὸν» ὁρισμὸ τοῦ Ἕλληνα, συνταχθέντα ἀπὸ τὸν Ροΐδη: «ἐκ πάντων τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἕλλην εἶναι ὁ μείζων ἔχων κλίσιν εἰς τὸ νὰ νομίζη ἑαυτὸν μόνην αἰτίαν παντὸς κύκλῳ του γινομένου θορύβου, ὡς ὁ μέθυσος ἐκεῖνος ὅστις οὐρῶν πλησίον βρύσεως ἔμεινεν ἐκεῖ ὅλην τὴν νύκτα, νομίζων ὅτι ἐξ αὐτοῦ ἐκπορεύεται ὅλον τὸ ὕδωρ τὸ ὁποῖον ἤκουε νὰ τρέχη».

,

Σχολιάστε