Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκκοσμίκευση

ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ καὶ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ (εἶδος “ἔμπολα”)

Σύμπλευσις ντίστασις ες τν οκουμενισμν κα τν κκοσμίκευσιν;

τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Κατωτέρω ἐπισημαίνονται πικρὲς καὶ ἀλλοπρόσαλλες πραγματικότητες τοῦ λεγομένου «ἐκκλησιαστικοῦ χώρου». Χρειάζεται ὅμως νὰ τονισθεῖ ὅτι ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος» δὲν εἶναι «Ἡ Ἐκκλησία».
.       Ἡ Ἁγία Κεφαλή Της, ὁ Χριστός, διασχίζει ὅλη αὐτὴ τὴν παθολογία μὲ τὸ Ἔλεός Του καὶ τὴν ὑπερνικᾶ. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ τέτοιες “παθολογίες” καὶ “ἀσυναρτησίες” . Οἱ Ἀληθινοὶ Προφῆτες πάντα ἦταν ΛΙΓΟΙ. Ὁ δὲ Θεὸς μὲ τοὺς Λίγους κάνει τὴν “δουλειά” Του.
.         Ἂς μὴ διαφεύγει πάντως τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ Ἐκκοσμίκευση δὲν εἶναι νόσος μόνον τῶν ἀρχόντων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρχομένων.  Μᾶλλον πρόκειται γιὰ μιὰ “ἀμφίδρομη” πανδημία. Ἕνα εἶδος “πνευματικοῦ ἔμπολα”, ποὺ κατατρώει τὰ σωθικὰ τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας, ἀπὸ κορυφῆς μέχρι ὀνύχων!
(Ἆραγε ὁ ἰὸς ἔμπολα θεραπεύεται μὲ τὴν διάδοση ἑνὸς ἄλλου ἰοῦ;…)

.           Ἱεράρχες τινὲς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εὐτυχῶς ὀλιγιστοὶ σὲ ἀριθμὸ ἀλλὰ ἰκανοποιητικῶς  θορυβοῦντες, πέραν τῶν οἰκουμενιστικῶν τους ἀπόψεων καὶ δράσεων, πέραν τῶν ἀλληλοασπασμῶν μὲ ἑτεροδόξους καὶ τῶν συμπροσευχῶν μὲ αὐτούς, ἐναλλάσσουν εὐκαίρως ἀκαίρως τὸ χρῶμα τοῦ ράσου τους ἀπὸ μαῦρο σὲ γαλάζιο, κόκκινο, λευκὸ ἢ μώβ. Καὶ δὲν εἶναι παράδοξη ἡ ἐκκοσμικευμένη ἀμφίεση τῶν ἐν λόγῳ Ἱεραρχῶν καθότι ὡς γνωστὸν τὸ ἦθος, ἡ συμπεριφορὰ καὶ ἡ βιωτὴ καθενὸς ἀκολουθεῖ τὴν πίστη καὶ τὰ πιστεύω του. Ἀλλοιωμένη οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία καὶ πίστη ἀναπόδραστα ὁδηγεῖ σὲ ἐκκοσμικευμένη συμπεριφορὰ καὶ τρόπους.
.           Τὸ παράδοξον ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ προαναφερθέντες ἀπολαμβάνουν τῆς ἐκτιμήσεως μεγάλου ἀριθμοῦ ἄλλων Ἱεραρχῶν καὶ κληρικῶν. Καὶ ἐνῶ οἱ δεύτεροι δὲν υἱοθετοῦν στὴν καθημερινή τους ἀναστροφὴ τὴν συμπεριφορὰ καὶ τοὺς τρόπους τῶν πρώτων, μάλιστα δὲ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι κατὰ τὰ λοιπὰ παραδοσιακοί, πολλάκις δὲ καὶ αὐστηροὶ στοὺς ἐλέγχους τῶν ἀποκλίσεων τῶν ἑτεροδόξων καὶ τῶν ἐν μέσῳ ἡμῶν φιλοπαπικῶν καὶ φιλοπροτεσταντῶν, ὡστόσο συχνὰ καλοῦν τοὺς πρώτους στὶς μητροπόλεις τους ἢ τοὺς ἐπισκέπτονται στὶς δικές τους, συλλειτουργοῦν, ἀνταλλάσσουν ἀσπασμοὺς καὶ λόγους ἐγκωμίων, γεμίζουν μὲ φωτογραφίες τὸ διαδίκτυο καὶ τὶς ἱστοσελίδες τῶν μητροπόλεών τους καὶ ἔπειτα ἐπανέρχονται εἰς τὰ ἴδια.
.         Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ πιὸ σοβαρά, ἂν ἀναλογιστεῖ κανεὶς ὅτι παρὰ τὶς κάποιες ἀντιρρήσεις τους γιὰ ἐπιμέρους θέματα οἱ περισσότεροι τῶν Ἱεραρχῶν εἶναι ἕτοιμοι νὰ στηρίξουν ἐκλογικὰ τοὺς νεωτεριστὲς αὐτοπροβαλλομένους ὑποψηφίους σὲ ἐπικειμένη, ὅποτε κι ἂν προκύψει, ἐκλογὴ γιὰ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο. Οἱ ἀγῶνες κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς καταστροφικῆς ἐκκοσμίκευσης μποροῦν νὰ περιμένουν, ὅταν ἔρχεται ἡ κρίσιμη στιγμὴ τῆς ἐκλογῆς νέων μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, πολὺ δὲ περισσότερο τῆς ἐκλογῆς νέου Ἀρχιεπισκόπου. Παράδοξοι συνασπισμοὶ μεταξὺ νεωτεριστῶν καὶ παραδοσιακῶν, οἰκουμενιστῶν καὶ ἀντιοικουμενιστῶν ἐνώπιον τῆς κάλπης. Εἶναι πραγματικὰ λυπηρό.
.         Εὐτυχῶς –δόξα τῷ Θεῷ- κάποιοι Ἱεράρχες «ἀσημάντων» μητροπόλεων στὶς ἀκριτικὲς περιοχὲς ἢ στὶς ὀλιγάνθρωπες μητροπόλεις βαστοῦν ἀκόμη πνευματικὲς Θερμοπύλες καὶ δὲν ἐπιτρέπουν νὰ εἰσέλθει σὲ ἐκείνους τὸ πνεῦμα τῆς «ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας». Ἀκέραιοι στὶς θέσεις τους, τίθενται ἀπὸ τοὺς πολλοὺς στὸ περιθώριο τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων. Παραμένουν ὅμως στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς διάχυτης ἐκκοσμίκευσης. Δὲν συχνάζουν στὰ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα τῶν ὀνομαστικῶν ἑορτῶν τῶν αὐτοπροβαλλομένων ὑποψηφίων τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνου οὔτε συγκαταλέγονται στοὺς συμπανηγυριστὲς τῶν μεγάλων προσκυνημάτων ποὺ ὑπάρχουν στὶς μητροπόλεις τῶν προαναφερθέντων. Προτιμοῦν τὶς λακωνικὲς πλὴν δυναμικὲς ἀντιδράσεις ἐπὶ καιρίων ζητημάτων, κάποτε δὲ καὶ τὴν εὔλαλο σιωπὴ μπροστὰ στὴν κατηφορικὴ πορεία τῆς πλειονότητας. Τοῦτοι οἱ ὀλίγοι, «μικροὶ» κατὰ ἄνθρωπον, «γραφικοὶ» γιὰ τοὺς μοντέρνους, «συντηρητικοὶ» γιὰ τοὺς νεωτεριστές, «ἀκραῖοι» γιὰ τοὺς πρωτεργάτες τῆς «ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας» ἀποτελοῦν τὴ μικρὴ ζύμη τῆς Ἱεραρχίας καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ ποὺ πολλάκις παρακολουθεῖ ἄφωνος τὶς ἐξελίξεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου.

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 26.09.2014

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ πολυεθνικὲς σπόνσορες τοῦ Βατικανοῦ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.     Τὸ ἀμερικανικὸ τηλεοπτικὸ δίκτυο ΝΒC ἀποκάλυψε πὼς χρηματοδότες τῆς τελετῆς τοῦ Βατικανοῦ γιὰ τὴν ἁγιοποίηση τῶν Παπῶν Ἰωάννου ΚΓ´ καὶ Ἰωάννου Παύλου Β´ ἦσαν μεγάλες πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες! Μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸ ἀνταγωνιστικὸ τοῦ NBC πολυεθνικὸ δίκτυο CBS, τὸ ὁποῖο ὁ Πάπας Φραγκίσκος παλαιότερα εἶχε ἐπικρίνει γιὰ τὴν ἐκ μέρους του προώθηση «τῆς τυραννίας τοῦ παγκόσμιου καπιταλισμοῦ καὶ τῆς εἰδωλολατρίας τοῦ χρήματος». Μεταξὺ τῶν ἄλλων χορηγῶν τῆς ἐκδήλωσης εἶναι ἡ πολυεθνικὴ ἑταιρεία Νεστλέ, ποὺ δέχεται σκληρὴ κριτικὴ γιὰἐπιχειρηματικὲς δραστηριότητές της, ὁἰταλικὸς πετρελαϊκὸς ὅμιλος ΕΝΙ, ἡ Τράπεζα Σὰν Πάολο καὶ ἄλλες.

.                Ἡ ὅλη ἐκδήλωση τοῦ Βατικανοῦ πολὺ περισσότερο ἔμοιαζε μὲ αὐτοκρατορικὸ θρίαμβο καὶ μὲ κοσμικὴ ρωμαϊκὴ φιέστα, παρὰ γιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἐκδήλωση. Καὶ φυσικὰ ἦταν ἡ πλήρης διάψευση τῶν ὅσων προωθεῖ ἡ προπαγάνδα τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ἐπικοινωνιολόγων τοῦ Πάπα, περὶ «ταπεινοφροσύνης» του, λιτότητας στὸν βίο του καὶ ἁπλότητας. Ἐν μέσῳ παγκόσμιας οἰκονομικῆς κρίσης, ποὺ πλήττει ἰδιαίτερα τὴν Ἰταλία, ὅπου ἑκατομμύρια εἶναι οἱἄνεργοι καὶ ὅσοι βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸὅριο τῆς φτώχειας, τὸὕψος τῆς δαπάνης τῆς φιέστας ξεπέρασε τὰἑφτὰἑκατομμύρια Εὐρώ, χωρὶς νὰ ὑπολογίζονται οἱ δαπάνες τοῦ ταξιδίου στὴ Ρώμη ἑκατοντάδων χιλιάδων ἀνθρώπων. Γιὰ τὴ διατήρηση τῆς τάξεως ἀπασχολήθηκαν περίπου 20.000 ἄνδρες, ἐνῶὀργανώθηκε ἡ ὑποδομὴ γιὰ τὴν παρακολούθηση τῆς τελετῆς, τόσο ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν παρόντων, ὅσο καὶ μέσα ἀπὸ τὰ τηλεοπτικὰ δίκτυα 21 χωρῶν. Εἰδικότερα χρησιμοποιήθηκαν 18 γιγαντοοθόνες γιὰ νὰ παρακολουθοῦν τὰ πλήθη στὴν πλατεία τοῦ Ἁγίου Πέτρου καὶ στοὺς γύρω δρόμους τὴν «Παπικὴ Λειτουργία»… Στὴν τελετὴ συμμετέσχον 24 ἀρχηγοὶ κρατῶν, δέκα πρωθυπουργοὶ καὶ σαράντα ὑπουργοὶ ἐκπρόσωποι κυβερνήσεων.
.     Ἡ συγκεκριμένη τελετὴ ἔδειξε γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ τί σημαίνει κκοσμίκευση τς κκλησίας καὶ τὸὅτι τὰ πρόσωπα τῶν Παπῶν ἀλλάσσουν, ἀλλὰ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα εἶναι ριζωμένο στὴν παποσύνη. Τὸ κράτος τοῦ Βατικανοῦ καὶ ὁἡγεμόνας του δίνουν ἔμφαση στὴ μεγαλοπρέπεια καὶ παραγνωρίζουν τὴν πνευματικότητα, τὴ βίωση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τὴν μέσῳ τῆς Θείας Λειτουργίας «ζωὴ σὺν τῷ Χριστῷἐν τῷ Θεῷ», ὅπως ἔγραψε ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος, ὁ Πόποβιτς. Ο τελετς γιοκατάταξης στ Βατικαν μπορε νὰ ντυπωσιάζουν, λλ δν μπνέουν, δὲν οἰκοδομοῦν. Καὶ βεβαίως ὁ παπικὸς «ἀστυνομικὸς» τρόπος τῆς ἔρευνας γιὰ τὴν ἁγιότητα καὶ ἡ ἐκ τῶν ἄνω ἐπιβολή της δὲν ταιριάζουν στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση.
.     Κοσμικὸς εἶναι καὶὁ τρόπος ποὺ ἀναγνωρίζονται οἱ Ἅγιοι στὴν Παποσύνη. Αὐτὴ ξεκινάει τὴ διαδικασία, αὐτὴὁρίζει τὴν ἐπιτροπὴ ἐξέτασης τῆς ἁγιότητος, αὐτὴ ἐλέγχει τὰ στοιχεῖα, αὐτὴἀναγνωρίζει. Ὁ λαὸς ἔρχεται στὸ τέλος νὰἀναγνωρίσει σὲ μία τελετὴ καὶ νὰ χειροκροτήσει ὅσα ἀποφάσισε ὁ Πάπας καὶ ἡ Κουρία… Πόση διαφορὰ π τν Παράδοση τς ρθόδοξης κκλησίας, στν τρόπο συναριθμήσεως μ τος λλους γίους, ἀνθρώπων ποὺ διακρίθηκαν γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου τους. Στὴν Παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Σύνοδος νὰἀποφασίζει, ἀφοῦ γίνει ἀποδέκτης τοῦ φρονήματος ποὺ ἔχει ἤδη δημιουργηθεῖ στοὺς πιστούς, ὅπως γράφει ὁἈρχιεπίσκοπος Εὐγένιος Βούλγαρης: «Ἐκ τῆς κοινῆς καὶ δημώδους βεβαιούμενα φήμης καὶ τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ φερέγγυον προϊσχόμενα, ἅ τε δὴ πᾶσαν μὲν γνώμην, πᾶσαν δὲ γλῶσσαν ἐφ᾽ ἑαυτὰ (= τὰ θαύματα καὶ τὸν βίο τοῦἁγίου) ἑλκύσαντα…».

.     Δυστυχς στν ρθόδοξη κκλησία τς τελευταες δεκαετίες τείνουμε πρς να περτονισμ το ρόλου τς Συνόδου, κυρίως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, στὴ διακήρυξη τῆς ἁγιότητας, ποὺ ὁδηγεῖ ἐνίοτε στὴν ἀντίληψη ὅτι μία Σύνοδος μπορεῖ μὲ δική της πρωτοβουλία νὰ κινήσει τὴ διαδικασία διακηρύξεως, ἀντίληψη ποὺ προσεγγίζει αὐτὴν τῆς παποσύνης. Ἐπίσης ἡ Σύνοδος εἶναι ἐκείνη ποὺ ἐγκρίνει ἢ ἀπορρίπτει, ἢ ἀναβάλλει τὴν ἁγιοκατάταξη ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ ἤδη ἀναγνωρίζεται ὡς Ἅγιος ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὴ διακήρυξη τῆς ἁγιότητας ἀπὸ τὴ Σύνοδο ἐρήμην τοῦ λαοῦ σημειώνει ὁἀείμνηστος καθηγητὴς Στ. Γ. Παπαδόπουλος: «Στὴν περίπτωση αὐτὴἡ Σύνοδος δρᾶ ἐρήμην τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πρέπει νὰ ἐνεργεῖ ὡς ἐκφραστὴς τοῦ  ὑγιοῦς φρονήματος τοῦ πληρώματος. Ἕνα τοπικὸ δηλαδὴ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα, τὸὁποῖο συναποτελοῦν κλῆρος καὶ λαός, βιώνει τὴν ἁγιότητα κάποιου καὶἡ Σύνοδος διακηρύσσει τὴ βίωση αὐτὴἤ, ἐκφράζει, ὅπως συνήθως λέγεται, τὴ συνείδηση τοῦ πληρώματος γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ τάδε. Ὁἱερὸς ἄνδρας, τοῦὁποίου τὴν ἁγιότητα διακήρυξε μὲ πρωτοβουλία της μία Σύνοδος, δὲν εἶναι στὴ συνείδηση τοῦ πληρώματος ἅγιος, οἱ πιστοὶ δὲν προσφεύγουν στὶς πρεσβεῖες του, οὔτε προσβλέπουν στὸν τρόπο τῆς ζωῆς του, ὡς εἰς πρότυπο. Ὁπότε πρὸς τί ἡ διακήρυξη; Ἡἐμφύτευση ἐξ ὑστέρων στὸ λαὸ τῆς ἰδέας τῆς ἁγιότητας κάποιου εἶναι ἄγνωστη στὴν Παράδοση καὶ κατὰ κανόνα χωρὶς ἐρείσματα». (Στ. Γ. Παπαδοπούλου «Διαπίστωση καὶ διακήρυξη τῆς ἁγιότητας τῶν Ἁγίων», Ἔκδ. «Τέρτιος», Κατερίνη, Α΄ Ἔκδοση, 1990, σελ. 36). Ἡ Σύνοδος ὀφείλει νὰἀποδέχεται τὸὑγιὲς φρόνημα τῶν πιστῶν γιὰ τὴν ἁγιότητα ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ νὰ προστατεύει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς ἐπιτήδειους Ταρτούφους καὶἀπὸ τοὺς ἀπατεῶνες ἀντίχριστους ἁγιεμπόρους.-

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙΗΣΥΧΑΣΤΙΚΟΣ ΜΕΤΑΠΡΑΤΙΣΜΟΣ «Ἡ ἀλλοίωση τῆς ὀρθόδοξης ὁρολογίας συνιστᾶ ἐκκοσμίκευση» (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ἀπόσπασμα ἄρθρου
τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
ὑπὸ τὸν τίτλο «Πρόσωπο καί ἄτομο»

Περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ», ἀρ. τ. 211

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καίριες ἐπισημάνσεις. Κυριολεκτικῶς σῆμα κινδύνου γιὰ τὸν ἐπελαύνοντα (ὑπούλως) ἀντιησυχασμό.

.         […] Ἡ θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου μέ τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς αἰώνιας μοναδικότητας τῆς ὕπαρξης φαίνεται ὡς σαγηνευτική πού προκαλεῖ τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἀλλά ἐνέχει πολλούς κινδύνους στό νά ὑπονομευθῆ ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν ἐπικρατήση μιά τέτοια ἀντίληψη, τότε ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐλευθερία θά συνδέεται μέ τό πρόσωπο, ὁπότε κάθε πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος θά ἔχει ἰδιαίτερη ἀγάπη καί ἐλευθερία, καθώς ἐπίσης θά ταυτίζεται τό ἄκτιστο μέ τό κτιστό, θά συγχέεται ἡ τριαδολογία μέ τήν ἀνθρωπολογία, θά ἀποδίδονται στόν Θεό καταστάσεις πού συμβαίνουν στούς ἀνθρώπους, θά ἀποσυνδέεται ἡ θέληση ἀπό τήν φύση καί πολλά ἄλλα. Αὐτό συνιστᾶ ἀλλοτρίωση τοῦ θεολογικοῦ λόγου.
.        Ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ἡ μετάβαση τῆς σύγχρονης θεολογίας ἀπό τήν θεολογική ἔννοια τοῦ κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ ἀνθρώπου, στήν ὁρολογία τοῦ προσώπου καί τοῦ ἀτόμου γίνεται γιά δύο βασικούς λόγους.
.         Ὁ πρῶτος λόγος εἶναι γιά νά δοθῆ μιά νέα ἑρμηνεία περί τοῦ ἀνθρώπου καί στήν πραγματικότητα γιά νά ὑπονομευθῆ ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν πορεία πρός τήν θέωση, πού γίνεται μέ τήν πρακτική φιλοσοφία, τήν φυσική θεωρία καί τήν μυστική θεολογία, κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή ἤ κατ’ ἄλλη ἑρμηνεία ἀπό τήν πράξη στήν θεωρία μέ τήν μέθεξη τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καί θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ὅσοι κάνουν λόγο γιά πρόσωπο καί ἄτομο στόν ἄνθρωπο ἀποφεύγουν νά ἀναφέρονται στήν διδασκαλία τῶν Πατέρων γιά κάθαρση, φωτισμό καί θέωση, τήν ὁποία θεωροῦν ὡς νεοπλατωνισμό, καί στήν πράξη εἶναι ἀντιησυχαστές καί ἀντίθετοι σέ ὅλη τήν ἀσκητική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
.         Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί κάνουν λόγο γιά τήν συμμετοχή στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ὑπονομεύουν τήν φιλοκαλική ζωή. Αὐτό εἶναι βαρύτατο σφάλμα. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἐπισημαίνει: «ἐάν δέ ἐν τῷ φωτί περιπατῶμεν, ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί, κοινωνίαν ἔχομεν μετ᾿ ἀλλήλων, καί τό αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπό πάσης ἁμαρτίας» (Α´ Ἰω. α´, 7). Τό πνευματικό νόημα εἶναι σαφέστατο. Ὁ Χριστός εἶναι μέσα στό Φῶς, εἶναι Φῶς ἄκτιστο, πού εἶναι τό Φῶς τῆς θεοπτίας, καί ὅσοι περιπατοῦν μέσα σέ αὐτό τό Φῶς, ἔχουν κοινωνία μεταξύ τους, καί βεβαίως καθαρίζονται ἀπό κάθε ἁμαρτία, ἀφοῦ ἡ ἁμαρτία εἶναι στέρηση τοῦ Φωτός καί ὅσοι μετέχουν τοῦ Φωτός ἐλευθερώνονται ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἔτσι, δέν πρόκειται γιά κάποια ἀφηρημένη «κοινωνία προσώπων», γιά κάποια συγχώρηση ἀπό ἐνοχές, γιά μιά τυπική μετοχή στήν θεία Κοινωνία, ἀλλά γιά κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τούς ἀνθρώπους ἐν τῷ Φωτί.
.         Ὁ δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο γίνεται πολύς λόγος σήμερα γιά πρόσωπο καί ἄτομο στόν ἄνθρωπο καί ὄχι γιά κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση εἶναι ἡ μετάβαση ἀπό τήν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας στήν κοινωνιολογία καί ἠθικολογία, στά λεγόμενα ἀνθρώπινα δικαιώματα. Βεβαίως, πρέπει νά σεβόμαστε τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν ἄλλων, ἀλλά δέν εἶναι δυνατόν ὁ θεολογικός καί ἐκκλησιαστικός λόγος νά μετατρέπεται σέ κοινωνιολογικό λόγο καί νά ἐκκοσμικεύεται. Τά ἀνθρώπινα δικαιώματα εἶναι σεβαστά γιά νά ὑπάρχουν μερικά βασικά στηρίγματα στήν κοινωνία, ὥστε νά μή γίνη ζούγκλα. Ὅμως, ὁ Χριστιανός ἀποβλέπει σέ μιά ἄλλη ζωή, θυσιάζει ὅλα τά δικά του ἀτομικά δικαιώματα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Τό νά στηρίζεται κανείς στήν ἱκανοποίηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων εἶναι ἕνας πνευματικός θάνατος.
.               Στήν Ἐκκλησία διδασκόμαστε καί τό λέμε θριαμβευτικά στήν δοξολογία: «Εὐλογητός εἶ Κύριε δίδαξόν με τά δικαιώματά Σου, εὐλογητός εἶ Δέσποτα συνέτισόν με τά δικαιώματά Σου, εὐλογητός εἶ Ἅγιε φώτισόν με τοῖς δικαιώμασί Σου». Ὁ Χριστιανός ἀγωνίζεται στήν ζωή του συνεχῶς γιά νά διαφυλάξη τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ καί ὄχι νά ἱκανοποιῆ τά δικά του δικαιώματα. Δυστυχῶς, ἡ πλειονότητα τῶν Χριστιανῶν τό «Σου» τό μετέτρεψε σέ «Μου», δηλαδή ζῆ καί προσεύχεται μέ τήν προσευχή «δίδαξόν με τά δικαιώματά Μου».
.         Ὅταν γινόμαστε Χριστιανοί, καί κυρίως ὅταν γινόμαστε μοναχοί καί Κληρικοί ἀπεκδυόμαστε ὅλα τά ἀτομικά μας δικαιώματα καί ὑποτασσόμαστε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Στηρίζουμε τήν ζωή μας στήν ὑπακοή, στήν ἐπιθυμία νά φθάσουμε ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὁμοίωση καί ὄχι στήν ἱκανοποίηση τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων.
.         Ὅλα τά ἀνωτέρω δείχνουν ὅτι ὡς Κληρικοί, θεολόγοι μοναχοί καί Χριστιανοί πρέπει νά ὁμιλοῦμε γιά ἀνθρωπολογικά θέματα μέσα ἀπό τούς βιβλικοπατερικούς λόγους «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση» καί ὄχι μέ τούς σχολαστικούς, φιλοσοφικούς ὅρους πρόσωπο καί ἄτομο, προσωπικότητα καί ἀτομικότητα. Ἡ ἀλλοίωση τῆς ὀρθόδοξης ὁρολογίας συνιστᾶ ἀλλοίωση τοῦ στόχου τοῦ ἀνθρώπου, πού συνιστᾶ ἐκκοσμίκευση. Ἐπί τέλους δέν πρέπει νά παρασυρόμαστε ἀπό μερικούς «μεταπράτες» πού μεταφέρουν κάποια ἄλλη παράδοση στήν καρδιά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἔτσι νά συντελοῦμε καί ἐμεῖς στήν ὑπονόμευση τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καί ζωῆς.

.         Ἑπομένως, ἄν θέλουμε νά βρισκόμαστε μέσα στήν ἐκκλησιαστική παράδοση δέν πρέπει νά κάνουμε λόγο γιά τόν ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο καί ἄτομο, ἀλλά ὡς κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ, γιατί αὐτό συντονίζεται στήν ὅλη ὀρθόδοξη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ὀρθόδοξη ποιμαντική.

, ,

Σχολιάστε

ΘΕΟΦΙΛΗΣ “ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ”

Ἀντίδρασις εἰς τοὺς οἰκουμενιστάς

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Ἀντίδρασις στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ στοὺς Οἰκουμενιστές. Βεβαιότατα. Θεοφιλῶς, πατερικῶς  καὶ ἐκκλησιαστικῶς, ὥστε τὸ κινδυνευόμενον, ποὺ εἶναι ἡ Πίστις, νὰ μὴ …κινδυνεύσει καὶ ἀπὸ τὰ …δεξιά, μὲ τὶς  ἀναλώσιμες καὶ πρὸς «πορισμόν» κραυγές!
Μιὰ καλὴ, θεοφιλὴς ἀντίδρασις εἶναι ἡ θεάρεστη ζωὴ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὶς θεοφιλεῖς ἀρετὲς καὶ τὴν τήρηση τῶν Ἁγίων Ἐντολῶν. Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἀπότοκο τῆς ὑποβαθμισμένης πνευματικῆς ζωῆς. Εἷναι προϊὸν τῆς Ἐκκοσμικεύσεως. Ἐκεῖ ποιά θὰ εἶναι ἡ “ἀντίδρασις”; Μήπως οἱ πολυφωτογραφιζόμενες ἀρχιερατικὲς φιέστες καὶ οἱ γενέθλιες παιδαριωδίες;

.            Ἡ δημόσια ἀντίδραση στὶς πρωτοβουλίες καὶ δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν ἐπικρίνεται ἀπὸ μερικοὺς πνευματικοὺς μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι, ἀφοῦ πρωτοστατεῖ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅλοι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ δεχόμαστε μὲ ἐμπιστοσύνη τὶς ἐπιλογές του καὶ νὰ μὴ τὶς ἀμφισβητοῦμε, γιατὶ εἶναι μεγάλη ἁμαρτία! Ἐξ ἄλλου ποιοὶ εἴμαστε ἐμεῖς μπροστὰ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν Σύνοδό του; Γιὰ τοὺς πνευματικοὺς αὐτοὺς ὁ ἔλεγχος εἶναι κατάκριση καὶ ἡ ἀντίδραση καὶ διαφωνία ἀνεξήγητη ἐμπάθεια.
.            Χωρὶς νὰ ἐξετάζουν τοὺς λόγους καὶ τὶς πράξεις τῶν οἰκουμενιστῶν, θεωροῦν δεδομένο ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο πάντα ἐνεργεῖ θεοφιλῶς καὶ καθένας, ποὺ ἀντιδρᾶ, εἶναι ἀσεβὴς καὶ ἐπικίνδυνος.
.            Ἡ τακτικὴ τῶν συγκεκριμένων κληρικῶν εἶναι ἀκατανόητη καὶ ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ οἱ νεώτεροι Γέροντες. Ἀλήθεια, γιατὶ νὰ δεχτοῦμε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐνεργεῖ ὀρθά, ὅταν μὲ τὶς οἰκουμενιστικές του δραστηριότητες καταπατεῖ τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ ἐξισώνει τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὶς «ἐκκλησίες» τῶν αἱρετικῶν; Ὅταν οἱ μεγαλόσχημοι τοῦ Φαναρίου ἔχουν δουλικὴ συμπεριφορὰ ἀπένατι στὸν Πάπα, ὅταν συμπροσεύχονται μὲ τοὺς ἑτερoδόξους καὶ τοὺς ἀλλoθρήσκους, ὅταν μιλοῦν γιὰ διηρημένη Ἐκκλησία, ὅταν μεθοδεύουν τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καὶ περιφρονοῦν τὶς δογματικὲς διαφορές, ὅταν διαλέγονται μὲ τοὺς αἱρετικούς, γιὰ νὰ συσκοτίσουν τὴν ἁπλὴ καὶ ξεκάθαρη ἀλήθεια τῆς πίστεως; Γιατὶ νὰ μὴ συμπεράνουμε μετὰ ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν, ὅτι ἡ πορεία τους εἶναι πορεία καταστροφῆς; Εἶναι σὲ θέση οἱ «θεοφώτιστοι» αὐτοὶ πνευματικοὶ νὰ δοῦν τὴν πραγματικότητα καὶ νὰ μὴ ταλαιπωροῦνται οἱ ἴδιοι, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ καθησυχάζουν τὰ τέκνα τους μὲ τὴν εἰκονικὴ πραγματικότητα, ποὺ περιγράφουν οἱ οἰκουμενιστὲς χρησιμοποιώντας τὴν ὑποκρισία. Ποῦ εἶναι ἡ κατὰ Θεὸν σοφία καὶ διάκριση; Ποῦ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐγρήγορση; Ποῦ εἶναι ὁ καθαρὸς νοῦς;
.            Εἶναι ἀνάγκη νὰ δείχνουμε στὸν λαὸ ποιοὶ εἴμαστε. Νὰ γίνουμε γνωστοὶ ὡς ἀληθινοὶ ἀντιοικουμενιστές. Δὲν πρέπει νὰ βρισκόμαστε στὸ ἡμίφως τῆς σκιᾶς, ὑπολογίζοντας ὅτι θὰ δυσαρεστήσουμε κάποιους. Ἰδιαίτερα οἱ Ἀρχιμανδρίτες, ποὺ εἶναι γραμμένοι στὸν πρὸς ἀρχιερατείαν κατάλογο, πρέπει νὰ ἀποκτήσουν παρρησία. Ἴσως κάτι τέτοιο νὰ ματαιώσει ὁριστικὰ τὸν μύχιο πόθο τους νὰ γίνουν ἐπίσκοποι. Δὲν πειράζει ὅμως. Θὰ ἔχουν τὴν ἱκανοποίηση ὅτι ἔκαναν τὸ καθῆκον τους ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ὥρα ποὺ ἄλλοι τὴν μειώνουν καὶ τὴν περιφρονοῦν.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 14.03.2014

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ, ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ»

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΜΕ
τοῦ  Μητροπολίτου Φθιώτιδος Νικολάου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μόνον εὐχαριστίες πρέπουν γιὰ τὴν θεολογικὴ παρέμβαση ποιμαντικῆς αὐτοσυνειδησίας!

.         Ἔγινε πλέον μόδα στὴν πατρίδα μας νὰ νομιμοποιοῦνται οἱ προγαμιαῖες σχέσεις μὲ τὴν τέλεση πολιτικοῦ γάμου. Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀποφανθεῖ ὅτι ὁ πολιτικὸς γάμος καὶ τὰ σύμφωνα συμβιώσεως εἶναι «πορνογαμία», ἐν τούτοις ἔχει περάσει στὴν κοινὴ γνώμη ἡ ἀθώωση τοῦ πολιτικοῦ γάμου, μὲ ἀποτέλεσμα παιδιὰ χριστιανικῶν οἰκογενειῶν γιὰ διαφόρους οἰκονομικοὺς λόγους νὰ τελοῦν πρῶτα πολιτικὸ γάμο, εἰς τὸν ὁποῖον μάλιστα παρίστανται καὶ πιστοὶ χριστιανοὶ συγγενεῖς του ζεύγους.
.         Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι, ὅτι μερικὰ ἀπὸ τὰ ζευγάρια αὐτὰ συνδυάζουν τὸν Ἐκκλησιαστικὸ γάμο μὲ τὴν βάπτιση τοῦ ἐκτὸς γάμου παιδιοῦ τους μπαίζοντας μ τν τρόπο ατ τν ερολογία το Μυστηρίου το γάμου. Σ’ ατ τν μπαιγμ κκλησία κυριολεκτικ «σέρνεται» μ ποτολμοσα ν ρθρώσει δι τν πισκόπων κα ερέων τς τν λόγον τς ληθείας. Ἡ τακτικὴ αὐτὴ τῆς ἰσοπεδώσεως δὲν ὠφελεῖ κανένα, διότι οἱ μὲν ἐμπλεκόμενοι δὲν ἐπιδεικνύουν καμία θρησκευτικὴ εὐαισθησία, οἱ δὲ πιστοὶ σκανδαλίζονται γιὰ τὴν κκοσμίκευση κα τν συμβιβασμ τς κκλησίας μ τς νέες περίεργες συνήθειες, οἱ ὁποῖες προβάλλονται ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως καὶ δημιουργοῦν μόδα.
.         Τὸ τραγικὸ εἶναι, ὅτι ὡς διοίκηση ἀποφασίζομε, ὡς πρόσωπα ὅμως δὲν ἐφαρμόζομε. Ἡ ἀνησυχία μερικῶν θεολόγων καὶ πνευματικῶν, ὅτι οἱ σύγχρονοι χριστιανοὶ κατεδαφίζουμε ρους κα κανόνες πο θέσπισαν μ Πνεμα γιον ο Θεοφόροι Πατέρες, δὲν εἶναι ἀβάσιμη.
.         Αὐτὴ ἡ ἀνομοιομέρεια, ἡ ἀντιγνωμία καὶ ὁ αὐτοσχεδιασμὸς θὰ μᾶς κοστίσει, ἀλλά, ὅταν τὸ ἀντιληφθοῦμε θὰ εἶναι ἀργά. Ὅσο εἶναι καιρὸς ἐπιβάλλεται νὰ λάβωμε ἀποφάσεις. Ὁ λαὸς ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ πορεύεται μὲ βάση τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων.

ΠΗΓΗ: imfth.gr

, , ,

Σχολιάστε

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ 2 «Ἐπιχειροῦν νὰ “κάνουν τὸ καλὸ” ἀγνοώντας τὴν θρησκεία καὶ δημιουργοῦν κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸν ἐξαναγκασμό».

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ 
ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ
[B´]
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Frank Schaeffer:
«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ 
ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»
σελ. 376-378,
Ἐκδ. «Μακρυγιάννης», Κοζάνη 2000
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/13/ἡ-χριστιανικὴ-προσωπικὴ-ὑπευθυνότ/

.              Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ γράφει: «Ἡ ἐπάνοδος τοῦ κόσμου στὴν Χριστιανικὴ Πίστη εἶναι αὐτὸ ποὺ ὀφείλομε νὰ κηρύξουμε στὶς μέρες μας. Ατὴ εναι μόνη διέξοδος π τ διέξοδο, στ ποο χει δηγηθε κόσμος μ τν ποτυχία τν χριστιανν ν εναι ληθινο χριστιανοί. Εναι προφανς τι χριστιανικ διδασκαλία δν παντ μεσα σ κάθε πρακτικ ρώτημα πολιτικς οκονομικς φύσης. Οὔτε τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ τὸ κάνει αὐτό. Ὅμως ἡ ἐπίδρασή του στὴν ὅλη ἐξέλιξη τῆς ἀνθρώπινης Ἱστορίας εἶναι τεράστια. ναγνώριση τς νθρώπινης ξιοπρέπειας, φιλευσπλαχνία κα δικαιοσύνη χουν τς ρίζες τους στ εαγγέλιο»4.
.              Οἱ προσπάθειές μας νὰ «μεταρρυθμίσουμε τὴν κοινωνία», χωρὶς νὰ ἀπαιτοῦμε ἠθικὴ ὑπευθυνότητα, ἀποτελοῦν τὸν πυρήνα τῆς ἀποτυχίας τοῦ σοσιαλισμοῦ τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα καὶ ἰδιαίτερα τὴν μεγάλη ἀνικανότητα τῆς κυβέρνησής μας νὰ ἐπιτύχει μιὰ ἑκούσια ἀνθρώπινη ἀλλαγὴ μὲ τοὺς βαρεῖς της φόρους καὶ τὰ προγράμματα κοινωνικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ ἢ κοινωνικῆς πρόνοιας.
.              ναποτελεσματικότητα τς μεγάλης κυβερνητικς προσπάθειας ν πιβάλει μι κοσμικ «θικ» στν κοινωνία φάνηκε π τν ποτυχία κάθε οτοπικο, σοσιαλιστικο κα κομμουνιστικο κράτους, συμπεριλαμβανομένου κα το δικο μας μ τν μεγάλη εημερία, ν κπληρώσει τς κοινωνικές του ποσχέσεις5. Αὐτὲς οἱ ἀποτυχίες ὀφείλονται ἐν μέρει στὴν ἐκκοσμίκευση τῆς σύγχρονης πολιτικῆς κουλτούρας, ἡ ὁποία προκάλεσε αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὁ  ἱστορικὸς Macaulay ὀνόμασε «τὸ πιὸ τρομερὸ ἀπὸ ὅλα τὰ θεάματα, τὴν δύναμη το πολιτισμο χωρς λεος». Γιατί τὰ σύγχρονα ὑπερκράτη δημιούργησαν τὰ λουτρὰ αἵματος καὶ διακρίνονται ὡς τὰ πιὸ αἱματηρὰ καὶ τὰ πιὸ κοσμικὰ καὶ πολιτειοκρατικὰ ἀπὸ τὰ κράτη ὅλων τῶν αἰώνων; πειδ πιχειρον ν «κάνουν τ καλ» γνοώντας τν θρησκεία.

.             Ὁ Ἱστορικὸς Paul Johnson περιγράφει τὶς ἀντιανθρωπιστικὲς παρορμήσεις, ποὺ ἔχουν διαποτίσει τὶς σύγχρονες κοσμικὲς προσπάθειες νὰ δημιουργήσουν ἄθεες πολιτικὲς οὐτοπίες. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς τὰ ἐρωτήματα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς βαθύτερης σημασίας τῶν προσώπων καὶ τῶν πραγμάτων ἔχουν ὑποβαθμιστεῖ σὲ ἁπλὲς παρεμβάσεις στὶς κοινωνικὲς δομές, καὶ ἡ πνευματικότητα καὶ ἡ θρησκεία ἔχουν ὑποβιβασθεῖ στὸ περιθώριο τοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ Johnson γράφει: «Ἡ ἐπιθυμία γιὰ δύναμη δημιούργησε ἕνα νέο εἶδος Μεσσία (πρῶτα μὲ τοὺς δικτάτορες τῶν δεκαετιῶν τοῦ 20 καὶ τοῦ 30 καὶ ὕστερα μὲ τὰ κομμουνιστικὰ καὶ σοσιαλιστικὰ ὑπερκράτη τῶν δεκαετιῶν ἀπὸ τὸ 40 ἕως τὸ 90) πόλυτου κα χαλίνωτου π κάθε θρησκευτικ περιορισμ κα μ μιὰ κόρεστη διάθεση γι τν λεγχο λοκλήρου του νθρωπίνου γένους… μὲ ἕναν ἀκυβέρνητο κόσμο, ἕρμαιο σ᾽ ἕναν παγκόσμιο σχετικισμό. Αὐτὸ ἦταν μία πρόσκληση προς τοὺς … γκάγκστερς-πολιτικοὺς ἔνδρες νὰ προελουν στὸ προσκήνιο». Τὸ ματωμένο μάθημα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα μᾶς διδάσκει περισσότερο ἀπ᾽ ὅλα ὅτι τὰ ἰδεολογικὰ κοινωνικὰ καὶ πολιτικὰ προγράμματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὶς ὑπερβατικὲς θρησκευτικὲς ἀξίες, δημιουργοῦν κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸν ἐξαναγκασμό7. Ἀπεναντίας ἡ Ἱερὰ Παράδοσις διδάσκει ὅτι   δρόμος το Χριστο βρίσκεται σ διαφωνία μ τν πολιτικοποιημένο κόσμο μας κα τι ο πιδράσεις τς μαρτίας δν μπορον ν διορθωθον μ τν κοινωνικ κσυγχρονισμό, παρ᾽ λη τν πολυπλοκότητά του (Ματθ. ι´ 34-39).

1. «Ἐφ᾽ ὅσον μεταβιβάζουμε τὶς αἰτίες τῆς ἀδυναμίας μας στοὺς ἄλλους, δὲν μποροῦμε νὰ πετύχουμε τὴν τελείωση … », ἁγίου Ἰωάννου Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου, Περὶ τῶν ὀκτὼ τῆς κακίας λογισμῶν, Φιλοκαλία, τ. Α´.

2. «Ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ γνώση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Ἀρετὴ εἶναι μᾶλλον τὸ νὰ πράττει κανεὶς τὸ καλὸ καὶ νὰ μὴν πράττει τὸ κακό», Lactantius, The Divine Institutions, 6,5,10, The Faith of the Early Fathers, τ. 1, σ. 268.

3. « … Ὁ χειρότερος οὐτοπικὸς πειρασμὸς εἶναι ἡ ἐπιθυμία νὰ μετατοπίσουμε τὴν ἑστία τῆς ὑπευθυνότητας ἀπὸ τὸ ἄτομο στὸ σύστημα … Ἕνα ἄτομο, ποὺ κατευθύνεται ἀπὸ τὴν οὐτοπικὴ φαντασία, δὲν βλέπει ἠθικὰ προβλήματα, βλέπει τεχνικ προβλήματα, καὶ σὰν ἀποτέλεσμα, οἱ προτεινόμενες λύσεις εἶναι τεχνικές: καθαρὲς βελόνες, ἀσφαλῆ σύνεργα γιὰ τὸν ἔρωτα … », Wi1liam Κ. Kilpatrick, Why John Cant Tell Right from Wrong, σ. 222.

4. Γ. Φλορόφσκυ, «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις», σ. 43.

5. « Ὁ σοσιαλισμὸς δὲν ἀποτελεῖ βελτίωση τοῦ δημοκρατικοῦ καπιταλισμοῦ ἀλλὰ ἐπάνοδο στὴν τυραννικὴ πολιτειοκρατεία, ἀπὸ τὴν ὁποία προῆλθε ὁ  δεύτερος. Ἡ ἐπιβολὴ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἰδανικῶν διὰ τῆς βίας τοῦ νόμου ἔχει ἐπιχειρηθεῖ καὶ πρὶν … ἡ ἐξάντληση τῶν σοσιαλιστικῶν οὐτοπικῶν ἰδανικῶν ἀποτελεῖ μιὰ μόνιμη ἀπειλὴ τῆς πολιτειοκρατείας… Γενικά, ἡ Ἀριστερὰ ἐπιθυμεῖ νὰ ἰσχυροποιήσει τὸ πολιτικὸ σύστημα εἰς βάρος τοῦ … ἠθικοπολιτιστικοῦ συστήματος», Michael Novak, The Spirit of Democratic Capitalism (New York, 1982), σ. 334.

6. Paul Johnson, Modern Times, σ. 48

7.  Michael Novak, The Spirit of Democratic Capitalism (New York, 1982), σ. 336.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ 1 (Ἕνα δυνατὸ μήνυμα γιὰ τὴν ἐπικαιρότητα)

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ
ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ
[Α´]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Frank Schaeffer:

«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ 
ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»
σελ. 376-378,
Ἐκδ. «Μακρυγιάννης», Κοζάνη 2000

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πρόκειται γιὰ μιὰ πολὺ διαφωτιστικὴ προσέγγιση, ποὺ “φωτογραφίζει” ἀλλὰ συγχρόνως καὶ φωτίζει ἰδιαίτερα τὴν τρέχουσα ἑλληνικὴ κατάσταση. Ὁ Κύριος δὲν δίδαξε τὴν ἀλλαγὴ μὲ πολιτικοὺς ὅρους ἀλλὰ τὴν ἐσωτερικὴ ἀναμόρφωση τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἠθική τους ἀνόρθωση, διότι τὸ μέγα ΠΡΟΒΛΗΜΑ εἶναι ἡ ΑΜΑΡΤΙΑ. « Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ προσπάθεια γιὰ κοινωνικὴ ἀλλαγή, χωρὶς προηγουμένως νὰ πεισθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀλλάξουν τὴν ἠθική τους συμπεριφορὰ εἶναι ΜΑΤΑΙΗ».
.                  Κατὰ συνέπειαν ὁ οἰκονομικὸς ὄλεθρος στὸν ὀποῖο βυθίζεται ἡ Ἑλλάδα κάθε μέρα καὶ περισσότερο εἶναι προϊὸν ΑΦΡΟΝΟΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΟΣ καὶ ΚΑΚΩΝ ΗΘΙΚΩΝ ἐπιλογῶν -τῶν πολλῶν προηγουμένων ἐτῶν- καὶ δὲν ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ μὲ τὶς πολιτικὲς ψευτοασπιρίνες ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ καὶ ΑΝΙΚΑΝΩΝ, ΗΘΙΚΩΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΝ, ΕΘΝΙΚΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ καὶ κυρίως ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Ἂς μὴ τρέφουμε αὐταπάτες. Πλέον
! Μόνο μιὰ πανστρατιὰ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ μπορεῖ νὰ δώσει διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι «χλωμό» ἐνδεχόμενο.
.         «Ἡ κρίση εἶναι βαθύτατη κι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ὅτι ὑπερτιμήσαμε τὰ Ἐδῶ καὶ ὑποτιμήσαμε τὰ Ἄνω» (Ἀνώνυμος ἱερομόναχος, περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ», ἀρ. τ. 126, Ἀπρ.-Ἰούν. 2012, σελ. 54) Ὡς ἐκ τούτου οἱ ἐλπίδες στρέφονται ἀποκλειστικῶς ΑΝΩ. 

————————-

Η ΑΜΑΡΤΙΑ

.           Εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν δική μας ἐποχιακὴ καὶ ἐκκοσμικευμένη πολιτικὴ σοφία, ἡ ἱερὰ Παράδοσις μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἁμαρτία, δηλαδὴ κάθε ἀνθρώπινη ἐπιλογή, ποὺ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀποτελεῖ τὴν πραγματικὴ αἰτία γιὰ τὸ ἀνθρώπινο ἄγχος (Ρωμ. η´ 1-8).
.           Ἀπὸ τὶς ἅγιες Γραφὲς μαθαίνουμε ὅτι ὁ Χριστὸς ἀντιμετώπισε τὴν ἀσπλαχνία, τὸ κακό, τὴν ἐχθρότητα, τὴν ἀδικία, τὴν κλοπή, τὸ μίσος καὶ τὴν καταπίεση ὡς μία σταθερὴ κατάσταση στὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔπεσε (Ματθ. κϛ´ 11). Ὁ Χριστὸς δὲν παρουσίασε ἕνα οὐτοπικὸ ἢ χιλιαστικὸ πρόγραμμα γιὰ τὸ πῶς θὰ φέρει πολιτική, οἰκονομικὴ ἢ κοινωνικὴ «εἰρήνη» καὶ «δικαιοσύνη» στὸν κόσμο σ᾽ αὐτὸν τὸν αἰώνα (Ματθ. κδ´ 6-14). Οὔτε παρουσίασε κάποια σχεδὸν πολιτικὴ λύση στὸ πρόβλημα τῆς ἁμαρτίας, μέσῳ τῆς ὁποίας θὰ μπορούσαμε νὰ ὁδηγήσουμε βίαια τοὺς ἀνθρώπους στὴν «γῆ τῆς ἐπαγγελίας» μὲ ἐκσυγχρονιστικὰ κοινωνικὰ προγράμματα.
.           Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις ποτὲ δὲν ταυτίζει τὴν ἁμαρτία μὲ ἕνα ζήτημα συλλογικῆς, κοινωνικῆς, πολιτικῆς, φυλετικῆς ἢ σχετικῆς μὲ τὸ γένος ἐνοχῆς, ἀλλὰ πάντοτε τὴν βλέπει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς προσωπικῆς ἠθικῆς ἐπιλογῆς καὶ ὑπευθυνότητας. Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις βλέπει ὅλα τὰ κοινωνικά, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ προβλήματα ὡς τὸ ἀποτέλεσμα καὶ ὄχι τὴν αἰτία τῶν ἠθικῶν ἢ ἀνήθικων ἐπιλογῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες ὑπεύθυνα εἶναι τὰ πρόσωπα.
.           Στὴν Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει κανένα δόγμα γιὰ μοιραλατρικὴ κληρονόμηση τῆς ἐνοχῆς, ὅπως ὑπάρχει στὴν αὐγουστινιακὴ σχολαστικὴ Δύση. Ἡ δυνατότητά μας νὰ ἐκφράζουμε τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλεύθερη βούληση καὶ τὴν ἐπιλογή μας θεωρεῖται ὡς ἡ οὐσία τῆς πίστεώς μας ὅτι εἴμαστε πλασμένοι «κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ»2.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ

.         Στὸν σύγχρονο κόσμο ἔχουμε τὴν τάση νὰ μιλοῦμε γιὰ τὴν δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀδικία σχεδὸν ἀποκλειστικὰ μὲ πολιτικούς, νομικούς, κοινωνικοὺς ἢ οἰκονομικοὺς ὅρους. Τείνουμε νὰ ἐλαχιστοποιήσουμε τὴν προσωπικὴ ἠθικὴ ὑπευθυνότητα χάριν τῆς συλλογικῆς ἐνοχῆς. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος πολιτικοῦ «προπατορικοῦ ἁμαρτήματος», τὸ ὁποῖο μὲ τὴν σειρά του ἔχει δημιουργήσει τὴν νοοτροπία τοῦ «ἄψογου» ἀνεύθυνου πολίτη. Αὐτὸς ὁ τρόπος σκέψης μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν δύσκολη θέση, ὅσον ἀφορᾶ στὶς ἀτομικές μας πράξεις· συχνὰ ἡ κατηγορία γιὰ τὴν κακὴ προσωπική μας συμπεριφορὰ ἐπιρρίπτεται στὴν κοινωνία3. Γιὰ παράδειγμα, ἐγκλήματα ποὺ διαπράττονται ἀπὸ νέους, κατὰ κανόνα συγχωροῦνται κάτω ἀπὸ τὴν λαϊκὴ πίεση, ἐπειδὴ πιστεύεται ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι «ὑπεύθυνη» γιὰ τὴν παραγωγὴ τῶν συνθηκῶν τῆς φτώχειας ἢ τοῦ ρατσισμοῦ, τὰ ὁποία μὲ τὴν σειρὰ τοὺς «παράγουν» τοὺς νεαροὺς ἐγκληματίες.
.         Ἀσθένειες ποὺ μεταδίδονται μὲ τὶς σεξουαλικὲς σχέσεις, ὅπως τὸ AIDS, περιγράφονται ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης μὲ τέτοιο τρόπο σν θικ νήθικη συμπεριφορ ν μν ταν νας παράγοντας πο συνέβαλε στν διάδοσή τους. Αὐτὴ ἡ γεμάτη φαντασία προσέγγιση παρουσιάζει τὰ προβλήματα αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἁπλῶς ὡς ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς «κοινωνικῆς πολιτικῆς», τῆς ἔλλειψης ἴσως «σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης» ἢ τῆς ἀνεπαρκοῦς χρηματοδότησης γιὰ «ἐπιστημονικὴ ἔρευνα». Ἀδυνατεῖ νὰ τὰ θεωρήσει ὡς συνέπεια συχν τῆς νευθυνότητας κα τς μαρτωλς συμπεριφορς, γι τν ποία κάθε νας πρέπει ν ναλαμβάνει τν προσωπική του εθύνη.
.          Ἡ ερ Παράδοσις μς λέγει τι Χριστς δίδαξε τν θικ πευθυνότητα ποκλειστικ μ προσωπικος κα χι πολιτικος ρους. Τὸ ὅραμά του ἦταν οἱ ἄνθρωποι νὰ κάνουν τὶς ὀρθὲς ἢ λανθασμένες ἠθικὲς ἐπιλογές, γιὰ τὶς ὁποῖες εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνοι (Ματθ ιβ´35-37). Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστό, εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνοι νὰ διαλέξουν νὰ κάνουν τὸ καλὸ στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἐπειδὴ πρέπει νὰ τοὺς ἀγαποῦν, ὅπως ὁ  Θεὸς ἀγάπησε ὅλους μας (Ματθ. ε´ 7). Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι μία συναισθηματικὴ κατάσταση. Κάνοντας τὸ καλὸ καὶ δείχνοντας τὴν εὐσπλαχνία συχνὰ ἐμπλεκόμαστε σὲ μία ἐπίπονη καὶ δυσάρεστη προσπάθεια ἀντίστασης κατὰ τοῦ κακοῦ, ἀκόμη καὶ ἐπίπληξης τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φαυλότητας, καθὼς προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε τὸ ἅλας καὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Μερικὲς φορὲς τὸ τίμημα γιὰ τὴν προσήλωσή μας στὸ καλὸ εἶναι ὁ  διωγμός.
.              Φυσιολογικά, ἐὰν πολλοὶ ἄνθρωποι κάνουν τὸ καλὸ -νὰ συμπεριλάβουμε ἐδῶ καὶ τὴν θέλησή τους νὰ ἐπιπλήττουν τὴν κακὴ συμπεριφορὰ- τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει «κοινωνικὰ ἀποτελέσματα». Ὅμως ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ προσπάθεια γιὰ κοινωνικὴ ἀλλαγή, χωρὶς προηγουμένως νὰ πεισθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀλλάξουν τὴν ἠθική τους συμπεριφορὰ εἶναι μάταιη. Νομίζω ὅτι ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει τὸ ἴδιο ἀκριβῶς μάθημα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/15/ἡ-χριστιανικὴ-προσωπικὴ-ὑπευθυνότ2/

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΟΨΕΙΣ “ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗΣ” ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Frank Schaeffer:

«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ 
ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»
σελ. 332-333,
Ἐκδ. «Μακρυγιάννης», Κοζάνη 2000

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.    […] Τέτοιου εἴδους ἐπιχειρήματα ἀκούει κανεὶς συχνά, τὰ ὁποῖα κατασκευάσθηκαν ἀπὸ τοὺς προτεσταντοποιημένους καὶ δημοκρατικοποιημένους Ρωμαιοκαθολικούς, ἀκόμη δὲ καὶ ἀπὸ μερικοὺς ἐκκοσμικευμένους «Ὀρθοδόξους», ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ «ἐκδημοκρατίσουν» ἢ νὰ συγχρονίσουν τὴν ἱστορικὴ Ἐκκλησίανὰ τὴν κάνουν περισσότερο «κοσμική», «ΑΝΟΙΧΤΗ», ἢ «σύγχρονη»! […]
.      ῾Ο φιλελεύθερος προτεσταντισμός μπορεῖ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἀρκετὰ εὔκολα. Εἶναι μιὰ τάση ποὺ θεωρεῖ τὴν λογικὴ ὡς ὑπέρτατη δύναμη καὶ θεολογεῖ ξεκινώντας ἀπὸ τὶς προτεραιότητες τοῦ κόσμου…, μιὰ προσπάθεια νὰ δημιουργήσει ἕνα εἶδος χριστιανισμοῦ στηριγμένου στὴν διανόηση […]
.      Καὶ οἱ συντηρητικοὶ καὶ οἱ φιλελεύθεροι Προτεστάντες ἀπορρίπτουν ἐξ ἴσου τὴν αὐθεντία τῆς ἱστορικῆς ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ θεμελιώθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό. Χωρὶς τὴν καθοδήγηση τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ οἱ δύο ἔμειναν σχεδὸν μόνο στὴν ἀτομικὴ κριτικὴ καὶ ὑποκειμενικὴ μελέτη τῶν Γραφῶν, ἐπάνω στὴν ὁποία ἐπιχειροῦν νὰ θεμελιώσουν ἀναταγωνιζόμενες θεολογικὲς καὶ ἠθικὲς ἀρχές. […] Καυχῶνται ἀπὸ μόνοι τους  ὅτι προχωροῦν πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια, τὰ ὁποῖα θεωροῦν ὡς περιττοὺς περιορισμοὺς τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ τῆς ἀποστολικῆς αὐθεντίας, μέσα στὸν οὐτοπικὸ κόσμο τῆς ἀτομικῆς βιβλικῆς ἑρμηνείας, τῆς κοινωνικῆς μεταβολῆς, τῆς χιλιαστικῆς εὐημερίας καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας.

,

Σχολιάστε

«ΠΡΟΟΔΟΣ» ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Frank Schaeffer)

 Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Frank Schaeffer:

«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ 
ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»
Ἐκδ. «Μακρυγιάννης», Κοζάνη 2000

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Ὁ κοσμικὸς ἄνθρωπος ὡς φερέφωνο τοῦ ἀναγεννημένου Προτεστάντη ἀναζητεῖ κι αὐτὸς γιὰ τὰ προβλήματά του ἄμεσα λύσεις, τοῦ τύπου τῶν «ἀναγεννημένων». Ἀντὶ νὰ ἀντικρύσουν τὴν ζωὴ ὡς ἕνα μακροχρόνιο ἀγώνα καὶ πολὺ περισσότερο ὡς ἕνα ταξίδι θυσίας μὲ στόχο τὴν ἐπίτευξη ἑνὸς πνευματικοῦ σκοποῦ, ὁ φιλελεύθερος καὶ ὁ συντηρητικὸς Προτεστάντης μοιράζονται τὴν ἴδια ἀντίληψη γιὰ τὸν κόσμο καὶ δεσμεύονται ἐξ ἴσου γιὰ τὴν εὑρεία καὶ ἄμεση ἀμερικανικὴ τακτοποίηση τῶν πάντων. Ὁ ἕνας προσβλέπει στὴν κυβέρνηση καὶ ὁ ἄλλος στὸν Ἰησοῦ. Κανένας τους ὅμως δὲν φαίνεται πρόθυμος νὰ ἀκολουθήσει τὸν δύσκολο καὶ ἰσόβιο δρόμο τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Ὅλοι ζητοῦν ἄμεσα ἀποτελέσματα. Γι’ αὐτὸν τὸν σκοπὸ οἱ δεξιοὶ ἀμερικανοὶ ρωμαιοκαθολικοὶ ἐπίσκοποι, οἱ ἀριστεροὶ συντηρητικοὶ Προτεστάντες, οἱ ἀθεϊστὲς ἰουδαῖοι ἢ οἱ μαχητικοὶ ὁμοφυλόφιλοι, ὅλοι φαίνεται νὰ συναντῶνται στὴν κοινὴ ἀφοσίωσή τους στὰ καλὰ αἰσθήματα καὶ στὴν κοινωνικὴ καὶ ὑλιστικὴ «πρόοδο». Ὅλοι αὐτοὶ συμφωνοῦν ὅτι ἡ πρόοδος μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ πολιτικὰ ἢ νομικὰ μέσα ἢ ἁπλῶς μὲ μία ἄμεση ἀναγεννητικὴ ἀλλαγὴ τῆς καρδιᾶς, μὲ μία μεταστροφὴ πρὸς τὴν ἀμερικανικὴ θρησκεία τῆς αὐτοεκτίμησης, τῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς «διεκδίκησης τῶν δικαιωμάτων».

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

.        Ἡ διδασκαλία τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας περιέχει μία πολὺ διαφορετικὴ θεώρηση γιὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς ἀπὸ ἐκείνη τῶν συγχρόνων μας. Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ὕπαρξής μας εἶναι ἡ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ ὄχι ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἡ ἀνακατανομὴ τοῦ πλούτου ἢ ἔστω τὰ καλὰ αἰσθήματα. Ἡ ἱστορικὴ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι τὰ μυστήρια εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἀντικείμενα διαλέξεων ἢ ὑπόμνηση τῆς ἀλήθειας χωρὶς περιεχόμενο, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἐνεργοποημένη. Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς, διδάσκει ἡ Ἐκκλησία, δὲν εἶναι ἡ εὐημερία· εἶναι ὁ ἀγιασμός[1]. Αὐτὸς ὁ σκοπός, ὅπως ἔχουμε διδαχθεῖ, δὲν εἶναι ἡ αὐτογνωσία ἀλλὰ ἡ ἀνακαίνιση τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ. Τὸ γεγονὸς ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ παρ’ ὅλα αὐτὰ μποροῦμε ἐλεύθερα νὰ γίνουμε ὅμοιοι μὲ τὸν Θεό, αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν καρδιὰ τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας[2].
. Ὁ Λακτάντιος (250-317 μ.Χ.), πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, γράφει: «Εἶναι γεγονὸς ὅτι δημιουργηθήκαμε μὲ αὐτὴ τὴν προϋπόθεση, ὅτι θὰ ἐκπληρώσουμε τὸ χρέος τῆς λατρείας, ποὺ κατὰ λόγο δικαιοσύνης ὀφείλεται στὸν Θεό, διότι αὐτὸς μᾶς ἔφερε στὴν ὕπαρξη, καὶ ἀκόμη ὅτι θὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ θὰ ἀκολουθήσουμε μόνον αὐτόν. Συνδεόμαστε δηλαδὴ στενὰ μὲ τὸν Θεὸ μὲ τὸν δεσμὸ τῆς εὐσέβειας…
.       Ὁ κόσμος δημιουργήθηκε γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ γεννηθοῦμε ἐμεῖς. Γεννηθήκαμε λοιπόν, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ γνωρίσουμε τὸν Θεό, ποὺ δημιούργησε τὸν κόσμο καὶ ἐμᾶς. Ἔτσι γνωρίζουμε ὅτι μποροῦμε νὰ τὸν λατρεύουμε. Καὶ πάλι λατρεύουμε τὸν Θεὸν οὕτως ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ λάβουμε τὴν ἀθανασία ὡς ἀνταμοιβὴ στοὺς κόπους μας, διότι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ συνεπάγεται πράγματι μεγάλους κόπους. Ὕστερα πάλι ἀποζημιωνόμαστε μὲ τὴν ἀμοιβὴ τῆς ἀθανασίας, ὥστε, ἐφ’ὅσον γίνουμε ὅπως οἱ ἄγγελοι, νὰ μποροῦμε νὰ λατρεύουμε τὸν ὕψιστο Θεὸ Πατέρα καὶ Κύριο γιὰ πάντα καὶ νὰ μποροῦμε νὰ εἴμαστε στὴν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ γενικὸ συμπέρασμα· αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο τῆς δημιουργίας»[3].
.  Ξεκινώντας ἀπὸ τὴν ἀμετάβλητη Πίστη τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, διαπιστώνουμε ὅτι ἡ ἀνιδιοτελὴς λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μυστηριακὰ σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τῆς ζωῆς, ἀποτελεῖ τὸ ἀποκορύφωμα αὐτῆς. Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς δὲν εἶναι ἡ ἀλλαγὴ πρὸς τὴν κοινωνικὴ ἀγαθότητα, γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὴν ἀνθρώπινη «τελειότητα». Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀναγνωρίσουμε ὅτι στὴν οὐσία της ἡ ζωὴ εἶναι πρωταρχικὰ μυστηριακὴ καὶ ὄχι πολιτική. Καὶ ἔτσι συμπεραίνουμε ὅτι στὴν πραγματικότητα οἱ χριστιανικὲς πολιτικὲς ἰδέες γιὰ τὴν ἐλευθερία ἢ τὴν δικαιοσύνη χάνουν τὸ νόημά τους, ἐὰν γίνουν αὐτοσκοπὸς καὶ ἐὰν ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ ἱστορικό, θρησκευτικὸ καὶ ἠθικὸ θεμέλιο, στὸ ὁποῖο στηρίζονται οἱ ἠθικὲς ἀρχὲς μὲ μηνύματα ποὺ ξεπερνοῦν τὰ ἁπλὰ ἀτομικὰ συμφέροντα[4].

.             Ἡ ζωή, ὅπως κατανοεῖται ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ ἕνα ζωντανὸ καὶ ἀνεξιχνίαστο μυστήριο. Ἐὰν τὸ πιστεύουμε αὐτό, οἱ ἰδέες μας γιὰ τὴν ζωή μας, τὴν κοινωνία καὶ τὰ πολιτικὰ πράγματα θὰ εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὲς ἀπὸ ἐκεῖνες τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι ἡ μεταστροφή, κοσμικὴ ἢ θρησκευτική, πρὸς τὸν ὀρθὸ τρόπο σκέψης καὶ τὴν αὐτοπραγμάτωση ἀποτελεῖ τὸ ὕψιστο νόημα τῆς ζωῆς.


[1] Βλ. Matthew the Poor, The Communion of Love (Crestwood, NY, 1984), ἰδιαίτερα τὸ κεφάλαιο 5, σ. 79-84.

Σημ. Μεταφρ.: Ὁ Ματθαῖος ὁ Πτωχὸς εἶναι Κόπτης συγγραφέας. Ἂν καὶ τὰ ὅσα γράφει γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα εἶναι ὀρθά, πρέπει νὰ διευκρινισθεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ποὺ ἀποδέχεται καὶ ἐκφράζει τὶς θέσεις τῶν Ἀντιχαλκηδονίων δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς διδάσκαλος τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ὅλη του διδασκαλία νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία.

[2] «Ὁ κόσμος εἶναι ὁ κόσμος τῆς πτώσεως, ἐπειδὴ ἐξέπεσε ἀπὸ τὴν ἐπίγνωση ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών», Alexander Schmemann, For the Life of the World (Grestwood, NY, 1963), σ. 16.

[3] Lactantius, On the Divine Institutions (304 μ.Χ.), στὸ βιβλίο, The Faith of the Early Fathers τ. 2, μετ. W.A. Jurgens (Collegeville, MN, 1970), σ. 266-268.

[4] «Ἐὰν δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ (στὴν ὑπερβατικὴ θρησκευτικὴ ἀλήθεια) πέρα ἀπὸ τὸν βασιλιὰ καὶ τὸ δικαστήριο, ὁ νόμος εἶναι σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἰδιότροπος», Richard John Neuhaus, The Naked Pablic Square, σ. 256.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ: «ΑΙΡΕΣΗ Η “ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ” – μία μεγάλη κυοφορουμένη αἵρεση μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει νὰ παραθεωρήση τὴν γνήσια προφητική, ἀποστολική, καὶ πατερικὴ διδασκαλία, δηλαδὴ τὴν ἐκκλησιαστικὴ θεολογία, καὶ νὰ τὴν χαρακτηρίση “μεταπατερική”».

«Μιὰ κυοφορουμένη αἵρεση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»

Τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

[Θ´, τελευταῖο]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/15/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατερι/

Β´ Μέρος:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/15/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-β´/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/17/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-γ´/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/17/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-δ´/

 Ε´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/18/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-ε´/

Ϛ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/20/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-ϛ´/

Ζ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/21/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-ζ´/

Η´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-η´/

Ἡ ἑρμηνεία τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη

.        ποψη τν νέων θεολόγων κα φιλοσοφούντων, ποναφέρθηκε στν ρχ το κειμένου ατο, περ δθεν δύο κκλησιολογιν, τς «ρχεγόνου παραδόσεως» κα τς «μεταγενέστερης», πονομεύει λη τν Παράδοση τς κκλησίας, ὅπως ἐκφράζεται στὴν Ἁγία Γραφή, τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, τὴν Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ ὁποία Παράδοση ἀναφέρεται οὐσιαστικὰ στὴν κάθαρση, τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση, στὴν βίωση τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καὶ θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Μία τέτοια πεπλανημένη ἄποψη εἶναι ἕνα σαράκι ποὺ θέλει νὰ καταστρέψη τὸν πνευματικὸ ὀργανισμὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἀλλοιώση ὅλην τὴν ὀρθόδοξη θεολογία. Τὸ ἐρώτημα ὅμως ποὺ τίθεται εἶναι ἀπὸ ποῦ ἔφθασε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ὁ πνευματικὸς αὐτὸς ἰὸς καὶ μολυσμός»;
.        Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι διάφοροι θεολόγοι ἢ διανοούμενοι ποὺ μαθήτευσαν σὲ προτεσταντικὲς Σχολὲς καὶ εἶχαν διδασκάλους Προτεστάντες, ποὺ τοὺς ἐξιδανίκευσαν, ἢ ποὺ μελέτησαν προτεσταντικὲς ἀναλύσεις, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ἐπαρκῶς τὴν νηπτικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μετέφεραν ἄκριτα αὐτὲς τὶς ἀπόψεις καὶ μέσα στὸ ἅγιο περιβάλλον τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας καὶ Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προσβάλλωνται τὰ ἐπὶ μέρους μέλη τοῦ ὀργανισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας.
.        Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ποὺ γνώρισε σὲ Προτεσταντικὲς Σχολὲς τῆς Ἀμερικῆς αὐτὴν τὴν νοοτροπία παρατηρεῖ εὔστοχα: «Ὑπάρχει μία ἄποψη, ὅτι ἡ διδασκαλία περὶ τελειότητος, κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι εἰδωλολατρικῆς προελεύσεως καὶ ὅτι τάχα οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἦταν ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὶς διακρίσεις αὐτὲς μεταξὺ καθάρσεως, φωτισμοῦ καὶ θεώσεως –διότι ὑπάρχουν καὶ παράλληλα καὶ στὸν Νεοπλατωνισμὸ– ὑπάρχει σαφὴς αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς δηλαδὴ τῶν σταδίων τῆς τελειώσεως. Καὶ λόγῳ μιᾶς ὁμοιότητας αὐτῶν τῶν δύο, οἱ δικοί μας ἔχουν υἱοθετήσει τὴν ἄποψη αὐτή, ποὺ κυρίως προέρχεται ἀπὸ μελέτες ποὺ ἔχουν κάνει οἱ Προτεστάντες. Δηλαδή, οἱ Προτεστάντες ἀφοῦ ἔχουν ἀπορρίψει τὸν μοναχισμὸ καὶ υἱοθέτησαν ἢ τὸν ἀπόλυτο προορισμὸ τοῦ Καλβίνου ἢ τὴν διδασκαλία τοῦ Λουθήρου περὶ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου διὰ μόνης τῆς πίστεως κλπ., καὶ εἶναι ἀντιμέτωποι ἑνὸς μοναχισμοῦ τῆς παραδόσεως ποὺ συνάντησαν (Φραγκολατίνων), ἡ ὁποία ἐβασίζετο σὲ ἀξιομισθίες, ἐφ’ ὅσον ἀνακάλυψαν ὅτι ἡ διδασκαλία περὶ ἀξιομισθιῶν εἶναι ἐσφαλμένη διδασκαλία, γι’ αὐτὸν τὸν λόγο κατήργησαν καὶ τὴν ἀγαμία, τὸν μοναχισμό. Μαζὶ μὲ αὐτὰ ὁ Λούθηρος, κυρίως, καὶ ὁ Καλβίνος, εἴχανε μεγάλη ἀπήχηση ἐναντίον τῶν σταδίων τῆς τελειότητος.
.           Μετά, οἱ ἱστορικοὶ Προτεστάντες ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ θέμα καὶ χάρηκαν τόσο πολὺ ὅταν βρῆκαν τὴν καταπληκτικὴ ὁμοιότητα μεταξύ της πατερικῆς διδασκαλίας καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ ἰσχυρίσθηκαν ὅτι εἶναι εἰδωλολατρικῆς προελεύσεως τὰ περὶ σταδίων τελειώσεως. Καὶ γι’ αὐτὸ οἱ δικοί μας, οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν μὲ τόση μεγάλη ὄρεξη καὶ σπουδάζουν –δὲν λέω νὰ μὴν πᾶνε νὰ σπουδάσουν, τουλάχιστον νὰ πᾶνε μὲ κρίση νὰ σπουδάσουν, γιατί πηγαίνουν χωρὶς κρίση– στὰ ξένα Πανεπιστήμια καὶ βλέπεις τώρα ἐκεῖ τὰ συγγράμματα τῶν ὀρθοδόξων θεολόγων γεμάτα, παντοῦ βλέπεις αὐτὴν τὴν ἰδέα ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἐπηρεασθῆ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ συγκεκριμένα περὶ τῶν σταδίων τῆς τελειώσεως».
.           Ἡ ἑρμηνεία αὐτὴ εἶναι καταλυτική, ἐκφραστικὴ καὶ ἀποστομωτική.

Συμπέρασμα

.        κτιμτι μέσα στν κκλησία μας κυοφορεται πουλα, λλ κα μ «πιστημονικ» τρόπο ατ αρετικ νοοτροπία ποναφέραμε στν ρχ το κειμένου ατο, περ τν δθεν δύο τύπων κκλησιολογιν, πο μεταγενέστερη νατρέπει τν «ρχέγονη» τουλάχιστον συμβαδίζουν παράλληλα, κα δυστυχς λίγοι πισημαίνουν ατν τν πνευματικσθένειαΟἱ περισσότεροι ἀσχολοῦνται μὲ ἐπιφανειακὰ θέματα, μὲ τὶς ἀτομικὲς ἐλευθερίες καὶ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων, τὴν οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία μερικῶν Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ποὺ καὶ αὐτά, βεβαίως, ἔχουν τὴν σοβαρότητά τους, ἀλλὰ παραγνωρίζουν αὐτὴν τὴν πονόμευση τς ρθοδόξου θεολογίας, ποία γίνεται μ παρερμηνεες κα μ ατβρίζονται κα βλασφημονται ο Πατέρες τς κκλησίας.
.        Μέσα σ ατν τν κυοφορούμενη αρεση κρύβεται σαφέστατα νας προτεσταντικς ομανισμός, πο εναι ξένος πρς τν ρθόδοξη Παράδοση. Γίνεται προσπάθεια νπογυμνωθλη ρθόδοξη Πατερικ Παράδοση, πως διατυπώθηκε στν γία Γραφή, κφράσθηκε π τος μεγάλους Πατέρας τς κκλησίας καλαβε συνοδικ κατοχύρωση στς Οκουμενικς Συνόδους, λλ καταγράφηκε κα στ Εχολόγιο κα τν λατρεία τς κκλησίας. σοι σχυρίζονται τέτοιες θεωρίες δν χουν καταλάβει τίποτα π τν οσία τς ρθοδόξου θεολογίας.
.        Ἀκόμη, ὅσοι διδάσκουν τέτοιες θεωρίες γιὰ τὴν λεγόμενη «διπλὴ ἐκκλησιολογία καὶ πνευματικότητα», δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὴν βασικὴ πατερικὴ διδασκαλία ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ βίωση τοῦ Θεοῦ μὲ ἄρρητα ρήματα, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ ἄλλο εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ἀποκαλυπτικῆς αὐτῆς ἐμπειρίας μὲ κτιστὰ ρήματα καὶ νοήματα, ὅπως ἔλεγε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἀφοῦ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας προσλαμβάνεται, ὅταν χρειασθῆ, ἡ ὁρολογία κάθε ἐποχῆς γιὰ τὴν ἔκφραση τῆς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας τῆς θεώσεως.
.        Αὐτὸ λέγεται ἀπὸ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή: «νοῦς μὲν καθαρός, ὀρθὰ βλέπει τὰ πράγματα, λόγος δὲ γεγυμνασμένος, ὑπ’ ὄψιν ἄγει τὰ ὁραθέντα».
.        Ἄλλοτε, θὰ δημοσιεύσω σχετικὸ κείμενο, γιὰ νὰ περιγράψω περισσότερο αὐτοὺς ποὺ ἀνήκουν μὲν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τέτοιες ἀπόψεις, τοὺς ὁποίους ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀπεκάλεσε βαρλααμίτες καὶ ἡ Σύνοδος τοῦ 1351 ἐξεκκλησίασε, δηλαδὴ καθήρεσε καὶ ἀπεκήρυξε. Ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως διατυπώθηκε στὸ Συνοδικό της Ὀρθοδοξίας, σαφῶς διακηρύσσει: «Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν…. Αὕτη ἡ πίστις τῶν ἀποστόλων, αὔτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν οἰκουμένην ἐστήριξεν».
.        Στὸ κείμενο αὐτὸ φαίνεται ὅτι ὑπάρχει ταυτότητα μπειρίας κα διδασκαλίας τν Προφητν, τν ποστόλων κα τν Πατέρων, ὁπότε δὲν μπορεῖ νὰ χωρέση καμμιὰ «διπλὴ ἐκκλησιολογία», ποὺ δῆθεν ἀντιμάχονται μεταξύ τους ἢ ὅτι δῆθεν ἡ μία ὑποτιμᾶ τὴν ἄλλη ἢ ἀκόμη ὅτι οἱ δύο αὐτὲς κινοῦνται παράλληλα. Αὐτὲς οἱ θεωρίες ἐκφράζονται ἀπὸ Προτεστάντες ἢ προτεσταντίζοντες κύκλους καὶ ὑπονομεύουν τὴν ἴδια τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία.
.        Στὴν πραγματικότητα μία εναι κκλησιολογία, ατ πο βιώθηκε π τος Προφήτας, τος ποστόλους κα τος Πατέρας τς κκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Ἀναστάντος καὶ Ἀναληφθέντος Χριστοῦ. Κέντρο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ δοξαζόμενος Χριστός, ὅπως τὸν εἶδαν οἱ Μαθητὲς στὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ ὅπως ἀπέκτησαν κοινωνία μαζί Του, μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατὰ τὴν Πεντηκοστή.
.        Αὐτὸ εἶναι τὸ κλειδὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἀλλὰ ἡ συμμετοχὴ σὲ αὐτὸ τὸ σῶμα καὶ ἡ παραμονὴ σὲ αὐτὸ γίνεται μὲ τὰ Μυστήρια καὶ τὴν ἄσκηση. Προϋπόθεση δ τς βιώσεως τς Χάριτος το Θεο δι τν Μυστηρίων εναι ερς συχασμός, δηλαδὴ ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση. ξω π ατν τν σύνδεσμο Μυστηρίων κασκήσεως δημιουργεται μεγάλο κκλησιολογικ πρόβλημα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μετοχ στν κκλησία χωρς προϋποθέσεις, πλ συμμετοχ στν θεία Εχαριστία κα ασθηση δθεν τς Βασιλείας το Θεο, «χωρς τ στάδια μεθέξεως στ σμα το Χριστο», εναι μία «εχαριστιακ κακκλησιολογικ εδωλολατρία» (π. Ἰωάννης Ρωμανίδης), ἀφοῦ ἡ μετοχὴ στὰ Μυστήρια ἐκλαμβάνεται ὡς μία ἰδεολογικὴ καὶ κυρίως μαγικὴ πράξη.
.         Μία τέτοια ἄποψη εἶναι βατικανίζουσα καὶ προτεσταντίζουσα, ποὺ προωθεῖται σὲ μία οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι μία μεγάλη κυοφορουμένη αρεση μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ ποία πιδιώκει ν παραθεωρήση τν γνήσια προφητική, ποστολική, κα πατερικ διδασκαλία, δηλαδ τν κκλησιαστικ θεολογία, κα ν τν χαρακτηρίση «μεταπατερική».

.        Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω γίνεται φανερὸ ὅτι ὅσοι μέχρι τώρα δὲν ἔχουν καταλάβει ἐπαρκῶς τί εἶναι καὶ τί πρεσβεύει ἡ λεγόμενη «μεταπατερικὴ» θεολογία, μὲ αὐτὰ ποὺ ἐγράφησαν ἐδῶ μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ποιὰ εἶναι ἡ οὐσία τῆς εἰσαγόμενης, μεταπρατικῆς, «μεταπατερικῆς θεολογίας».
.        Ὅσοι διατυπώνουν τέτοιες θεωρίες, στὴν πραγματικότητα θεωροῦν ὅτι οἱ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸν 3ο αἰώνα καὶ μετὰ παρεσύρθησαν ἀπὸ (νεο)πλατωνικὲς παραδόσεις, καὶ τώρα βρέθηκαν ατο οξυπνοι, πο κατάλαβαν τ λάθος τν μεγάλων ατν Πατέρων κα θέλουν νπαναφέρουν, κατ τρόπο προτεσταντικό, τν κκλησία στν πρ το 3ου αἰῶνος περίοδο.

.        σοι διακατέχονται π τέτοιες πόψεις δείχνουν τι στν πραγματικότητα τος νοχλεσυχασμός, τὰ περὶ ἱερᾶς ἡσυχίας, καθάρσεως, φωτισμοῦ καὶ θεώσεως, καὶ θέλουν νὰ ἀποβάλουν αὐτὴν τὴν «ἐκκλησιολογία», γιὰ νὰ μποροῦν νὰ στοχάζωνται περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν θείων. Ἂν ὅμως ἀποβάλη κανεὶς τὶς προϋποθέσεις τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, ποὺ εἶναι ὁ ἱερὸς ἡσυχασμός, τότε ἀνοίγεται διάπλατα ὁ δρόμος νὰ ἔλθη στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ σχολαστικὴ καὶ ἡ ἠθικολογικὴ θεολογία τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν.
.        Αὐτὴ εἶναι, στὴν πραγματικότητα, ἡ ἐκκοσμίκευση στὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν θεολογία ἢ καλύτερα ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν ὀρθοδόξων θεολόγων.

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε