Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκκοσμίκευση

ΤΟ ΑΛΛΗΛΟΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ «μὲ συμπαραστάτες βουλευτές, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀγέλη νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι»

Ἀπόσπασμα μακροσκελοῦς ἄρθρου
ὀξείας ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκριτικῆς
τοῦ θεολόγου Γιώργου Δημόπουλου
ὑπὸ τὸν τίτλο «
Διακονία Σατραπεία;»

ΠΗΓΗ: xanemo.blogspot.gr

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πικρὲς ἀλήθειες, ζωηρὰ διαζωγραφισμένες ποιητικῇ ἀδείᾳ, ποὺ πονᾶνε πολύ.

βλ. σχετ.: ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΤΗΣ «ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
ΟΧΕΤΟΣ ΦΩΤΟΚΙΤΣΑΡΙΑΣ καὶ ΑΥΤΕΙΔΩΛΙΣΜΟΥ!
«ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ» (π. Διον. Τάτσης)
«ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»
ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ!
ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ (τῆς “Βασίλως”) ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ (ἐπικοινωνιακῆς) ΦΑΚΗΣ!
ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ «κατ᾽ ἐπάγγελμα»!

[…]
.            Bullying εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν εὐρύτερη Ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια, τὸ πέρα δῶθε, τὸ σύρε κι ἔλα, μεγάλου ἀριθμοῦ δεσποτάδων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ξεπεράσει στὰ ταξίδια τοὺς Ὑπουργοὺς Ἐξωτερικῶν. Οἱ ἐν λόγῳ γλάστρες μαϊντανῶν δεσποτάδες, δὲν ἔχουν ἀφήσει ἑσπερινοὺς καὶ λειτουργίες, πανηγύρια καὶ ὀνομαστήρια, γενέθλια καὶ χειροτονίες, ποὺ νὰ μὴν εἶναι παρόντες, φιγουράροντας σὰν φουσκωμένα παγώνια μὲ σταυροὺς καὶ ἐγκόλπια, μὲ μίτρες καὶ πατερίτσες, ἐνδεδυμένοι προκλητικὰ μὲ «πορφύραν καὶ βύσσον», μὲ τὰ αὐτοκρατορικὰ σύμβολα, (τοῦ κὶτς ἡ μάνα), μὲ πανάκριβα φανταχτερὰ ἄμφια, (μὲ αὐτὴ τὴν κρίση; Ναὶ μὲ αὐτὴ τὴν κρίση, δὲν τοὺς κρατάει τίποτα) λικνιζόμενοι ὡς ἄλλες σταρλέτες, φωτογραφιζόμενοι σὲ διάφορες στάσεις, μὲ πλήρη ἀνάπτυξη τὶς κίβδηλες φιλοφρονήσεις, διαγκωνιζόμενοι σὰν κοράκια γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπή, σὲ ἕνα «games of thrones», πιὸ ἁπλὰ σὲ μία παράσταση ποὺ παραπέμπει στὶς «κουμπάρες» ποὺ ἔπαιζαν τὰ κορίτσια μίας ἀλλοτινῆς ἐποχῆς. Ἀκόμη καὶ νὰ βρεθεῖ ἕνας κληρικὸς τῆς προκοπῆς, αὐτοπαραδίνεται διαλυμένος ἢ τρομοκρατημένος σ’ αὐτὸν τὸν ἐκκλησιαστικό!, στὴν κυριολεξία, ὑπόκοσμο.
.             Φύλαρχοι, τριτοκοσμικοὶ αὐτοκράτορες, ἑκατόνταρχοι, ἡγέτες, ἐπιτελάρχες, πρόεδροι, δεσποτάδες ἐν μιᾷ νυκτί, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά, ἐκτὸς ἀπὸ ἐπίσκοποι. Ὕφος ἀγέρωχο, φόντο ἀναληθές, μέσα «τάφοι κεκονιαμένοι». Οἱ ἔξτρα ρόλοι βαρίδια στὶς τσέπες τους, ἔστω καὶ ἂν πρόκειται γιὰ ράβδους χρυσοῦ πειραγμένου μείγματος. Τὰ στολίδια τους μίας ἄλλης ἐποχῆς, μακρινῆς, ἀνούσια, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ συναισθήματά τους μπερδεμένα. Στὰ παραπάνω πλουμίδια προσθέτουν συνειδητὰ τὴν ἀδικία, τὴν σκληρότητα, τὶς μάταιες ἐπιδόσεις, τὴν ἄγονη πρόοδο, τὰ ψέματα, τὴν οἴηση, τὴν κοσμικότητα.
.             Κύριοι, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ λεβεντιὰ δὲν ἐκφράζεται ἀπὸ τὸ φαίνεσθαι ἀλλὰ ἀπὸ τὸ φέρεσθαι. Δοκιμαστήκατε στὴν ἱστορικὴ διαμετακόμιση ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐποχὲς στοὺς νέους καιρούς, στὰ νέα δεδομένα, στὶς νέες ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. Ζοριστήκατε, ἀπομυθοποιηθήκατε, δὲν καθοδηγεῖτε, καταϊδρωμένοι ἀκολουθεῖτε ἀσθμαίνοντας. Μὲ μνήμη χρυσόψαρου, ἔχετε χρόνο νὰ σουλατσάρετε, νὰ ξοδεύετε ἀλόγιστα τόσο χρήματα ὅσο καὶ φαιὰ κύτταρα, σὲ μία θεατρικὴ προσπάθεια ὑπεράσπισης καὶ προβολῆς τῆς μικρόνοιάς σας. Συμπαραστάτες σας, βουλευτὲς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, σὲ ἕνα ἀλληλοξεσκόνισμα ματαιότητας, πολὺ μακριὰ ἀπὸ ἐπεξεργασμένους, εὐαγγελικὰ εὐανάγνωστους τρόπους πλησιάσματος τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.
.             Ἀφειδώλευτος δεσποτικὸς δημοσιογραφικὸς χῶρος δαπανᾶται γιὰ τὴν κατασκευὴ «ὑπερθεάματος» προκειμένου νὰ γοητεύσουν τὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγέλης. Ἡ ὁμαδικὴ τηλεοπτικὴ ἢ ἡ φωτογραφικὴ προβολὴ ἐξωραΐζει τὴν ντροπὴ τοῦ καρναβαλισμοῦ σὲ «ὑπερθέαμα». Ἀπενοχοποιεῖ τὸν αὐτεξευτελισμό, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ μάζα νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι.

[…]

, , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΑΣΑΦΕΙΑ, ΤΗΝ ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΣΧΕΣΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ» (Μητροπ. Μεσογαίας Νικόλαος) «Περιμένουμε ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ μᾶς μιλήσει πειστικὰ γιὰ τὴ μοναδικότητα, τὴν ἁγιότητα, τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ μία διάλεκτο αὐθεντικοῦ λόγου, μετανοίας καὶ ἔμπρακτης ἁγιότητος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ὄχι μὲ ὑπερφίαλες θριαμβολογίες ἢ μὲ γλυκόλογα κούφιων κοσμικῶν ἰσορροπιῶν».

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 15 Μαΐου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 117Η
Πρὸς τοὺς εὐλαβεῖς ἐφημερίους
καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

.             Ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε πληροφορηθεῖ ὅτι τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ γιὰ ἕνα περίπου δεκαήμερο πρόκειται νὰ συνέλθει στὴν Κρήτη ἡ, ὅπως ὀνομάζεται, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι Πανορθόδοξος, μὲ ἄλλα λόγια συμμετέχουν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες μὲ ἀντιπροσωπεῖες τους ἐξ ἀρχιερέων, ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τοὺς προέδρους τους, δηλαδὴ τοὺς Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους τους. Μερικοὶ τῆς δίνουν χαρακτῆρα Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἂν καὶ γιὰ κάποιους λόγους, ἰδίως τελευταῖα, ἀποφεύγουν νὰ τὴν ὀνομάσουν ἔτσι. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἴσως τέτοιου μεγέθους στὴ δεύτερη χιλιετία, δηλαδὴ ἡ μόνη μετὰ τὴν ἀπόσχιση τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῶν ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν, ἤτοι ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀντιλαμβάνεται λοιπὸν κανεὶς τὴ βαρύτητά της καὶ τὶς ἐλπίδες καὶ προσδοκίες ποὺ ἡ σύγκλησή της γεννᾶ. Ὡς ἐκ τούτου, θεωρῶ μέγιστη ποιμαντικὴ εὐθύνη μου νὰ ἀπευθυνθῶ σὲ σᾶς, γιὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὴ σημασία της, διότι ὁ λαὸς κατὰ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση δὲν εἶναι ἁπλὸς θεατὴς τῶν τεκταινομένων, ἀλλὰ συμμετέχει μὲ τὴν προσευχή, τὸν λόγο του ἢ καὶ τὴν ὑγιῆ ἀντίδρασή του στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Μία τέτοια Σύνοδος συνέρχεται στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μὲ σκοπὸ κυρίως πνευματικό, προκειμένου νὰ ἑνώσει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν, νὰ τοὺς στηρίξει, νὰ δείξει τὸν δρόμο τῆς ἀληθείας, νὰ θεραπεύσει τὴ σύγχυση καὶ ταυτόχρονα νὰ δώσει τὴ μαρτυρία της στὸν σύγχρονο κόσμο μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἀποστολῆς της, δηλαδὴ νὰ φανερώσει τὴ μία ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» κατὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου (Ματθ. κη΄ 29). Αὐτὸ ὀφείλει νὰ τὸ κάνει στηριζόμενη στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὀρθὰ ἑρμηνευόμενο, στὴν Ἱερὰ Παράδοση τῶν προηγούμενων Συνόδων, στὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ φυσικὰ σὲ ἀναφορὰ μὲ τὰ προβλήματα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς.
.             Κατόπιν τούτου, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι τὸ μήνυμα καὶ ὁ λόγος μιᾶς τέτοιας Συνόδου πρέπει νὰ εἶναι ξεκάθαρα, πολὺ δυνατά, προφητικά, θεόπνευστα. Προσβλέπουμε σὲ αὐτὴν σὰν νὰ ἀνοίγει τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια συνοδικῆς σιωπῆς, μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ «σκολιὰ καὶ διεστραμμένη» (Δευτ. λβ´ 5), γεμάτη σύγχυση, συμβιβασμούς, ἀδιέξοδα, πλάνες, αἱρέσεις, ἄρνηση, ἀθεϊστικὴ μανία, ἀνατροπὲς διαχρονικῶν ἠθικῶν σταθερῶν, πολυμέτωπη προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, σὲ μία ἐποχὴ παγκόσμιας ἀνασφάλειας, τεχνολογικῆς παντοδυναμίας, ψηφιακῆς αὐτοφυλάκισης, συντονισμένων ὕβρεων κατὰ τοῦ Θεοῦ, μαζικῆς καταστροφῆς ἀρχαιότατων πολιτισμῶν, βίαιας μετακίνησης λαῶν ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τους, ἀποκαλυπτικοῦ διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν.
.             Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ εἶναι «φωνὴ ὑδάτων πολλῶν» (Ψαλμ. κη´ 3), «φωνὴ καταρρακτῶν» (Ψαλμ. μα´ 8), νὰ συγκλονίσει τὸν κόσμο, νὰ ἀναστήσει νεκρωμένες ζωές. Ἂν γιὰ κάτι τέτοιο δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι, τότε καλύτερα νὰ περιμένουμε, τότε καλύτερα, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή νὰ ἀναβληθεῖ ἡ Σύνοδος γιὰ ἀργότερα. Τὸ νὰ φωτογραφηθοῦν στὴν Κρήτη τετρακόσιοι ἐπίσκοποι μαζί, μὲ συμβατικὰ χαμόγελα, ἔχοντας προηγουμένως ἀνακατέψει τὸ τίποτα, ἢ ἔχοντας ὑπογράψει κείμενα χωρὶς αἷμα ἀλήθειας καὶ ὕδωρ ζωῆς, χωρὶς τὴ μάχαιρα τοῦ πνευματικοῦ λόγου, μὲ ἀκατανόητες θεολογικὲς διατυπώσεις στοχαστικοῦ ὑποβάθρου, μὲ διάθεση συγκάλυψης τῆς ἀλήθειας καὶ ὡραιοποίησης τῆς πραγματικότητας, ὅλα αὐτὰ ὄχι μόνον θὰ ἀκυρώσουν τὴν οὐσία τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καίρια θὰ πλήξουν τὸ κῦρος τῆς Ὀρθόδοξης μαρτυρίας σήμερα καὶ γιὰ πάντα.
.             Ἡ Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει, μόνο ἂν ἔχει νὰ πεῖ καὶ νὰ δείξει κάτι τόσο δυνατό, ποὺ θὰ ἀναστήσει τὶς ἐλπίδες ὅλων μας, ποὺ θὰ φωτίσει τὸ σκοτάδι μας, ποὺ θὰ ἀκυρώσει τὶς ὑποψίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐγωιστικῶν σκοπιμοτήτων τῆς ἐποχῆς μας, ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικῶν. Διψᾶμε γιὰ ἀλήθεια, ὅλη ἡ οἰκουμένη, γιὰ ἐλπίδα, γιὰ φῶς, γιὰ δύναμη, γιὰ ζωή, γιὰ αὐθεντικότητα. Αὐτὰ λείπουν στὶς μέρες μας. Εἴμαστε κορεσμένοι ἀπὸ ψέμα, συμβιβασμό, μετριότητα, ὑποψιάζουσες σκοπιμότητες, πεθαμένες θρησκεῖες, ἄνευρη πίστη, θρησκευτικὲς ὑπερβολὲς χωρὶς περιεχόμενο, ρηχὴ καὶ ἀνόητη ἐπίδειξη, ὑποκριτικοὺς ἐναγκαλισμούς. Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο τὴν ἐκκοσμίκευση, τὸν συγκρητισμό, τὴν ἀσάφεια, τὴ διγλωσσία, τὴ δημοσιοσχεσίτικη θεολογία, τὸν ἐκφυλισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ μυστήριο ἀποκάλυψης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ φανέρωσης τοῦ θελήματός Του σὲ θρησκειακὸ κατασκεύασμα ἐγκόσμιου προσανατολισμοῦ. Ἐλπίζουμε καὶ προσευχόμαστε ἡ Σύνοδος νὰ δώσει καὶ μαρτυρία ἑνότητος, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι λίγο, ἀλλὰ ὅμως καὶ λόγο προφητικό. Πράγματι τὸ ὅτι θὰ συναντηθοῦν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ θὰ διακηρύξουμε ὅτι παρὰ τὶς ποικίλες γλῶσσες καὶ νοοτροπίες, παρὰ τὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, παρὰ τὶς μεταξύ μας παρεξηγήσεις καὶ ἀντιθέσεις, ἴσως διαφορὲς ἢ καὶ συγκρούσεις, μοιραζόμαστε ὅμως τὴν μία καὶ αὐτὴν πίστη στὴν Τριαδικὴ θεότητα καὶ στὸν Θεάνθρωπο Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ αὐτὴν τὴν κοινὴ πίστη διακηρύσσουμε καὶ ὁμολογοῦμε, αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγάλο καὶ ἅγιο καὶ καθιστᾶ ἀπὸ μόνο του τὴν Σύνοδο Μεγάλη καὶ Ἁγία. Χρειάζεται ὅμως καὶ ὁ λόγος της νὰ εἶναι θεόπνευστος. Πρέπει νὰ κάνει, ὅπως καὶ οἱ προηγούμενες Σύνοδοι, τομὴ στὴν ἱστορία, νὰ προσδώσει τιμὴ καὶ ἀξία στὴν ἐποχή μας ὅσο τίποτε ἄλλο, νὰ βάλει ἀνεξίτηλη σφραγίδα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ σήμερα! Ἀλλιῶς δὲν ἀξίζει. Μᾶς ἀρκεῖ ἡ σιωπή Του. Δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὸν ἀνθρώπινο λόγο τῶν συγχρόνων ἐπισκόπων οὔτε νὰ μάθουμε πῶς σκέπτονται οἱ πιὸ ἔξυπνοι καὶ μορφωμένοι ἀπὸ αὐτούς. Θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χείλη τῶν ἐπισκόπων μας καὶ πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν κραυγὴ τῆς Συνόδου μας. Ἂν οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ δὲν παρηγορηθοῦμε, δὲν στηριχθοῦμε καὶ δὲν φωτισθοῦμε, ἂν οἱ ἐπερχόμενες ἐποχὲς δὲν προστρέχουν σὲ αὐτὴν τὴν Σύνοδο ὡς πηγὴ ἀδιάψευστης ἀλήθειας, τότε ποιός ὁ λόγος τῆς συγκλήσεώς της; Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε τετριμμένος οὔτε μισὸς οὔτε λίγος.
.             Καὶ βέβαια δὲν εἶναι λίγα αὐτὰ ποὺ ἔχει νὰ πεῖ καὶ ποὺ πρέπει νὰ πεῖ ἡ Σύνοδος. Μιὰ χιλιετία ἐμπνευσμένη ἀπὸ θεολογικὴ σοφία σὰν αὐτὴν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, μιὰ ἐμπειρία ἀδιάκοπης συνεχοῦς λατρείας, μάλιστα ἀναλυμένη ἀπὸ θεολόγους Ἁγίους ὅπως ὁ Νικόλαος Καβάσιλας καὶ ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, μιὰ ζωὴ γεμάτη ὁμολογία καὶ αἷμα νεομαρτύρων, ποτισμένη ἀπὸ ἱδρῶτες μεγάλων ἀσκητικῶν μορφῶν, ὅπως ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος, σφραγισμένη ἀπὸ σημεῖα καὶ θαύματα ἁγίων, μέχρι καὶ τὶς μέρες μας, ὅπως ὁ ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Κριαίμας, οἱ ἅγιοι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τῶν Βαλκανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς οἰκουμένης, μιὰ πορεία μέσα στὴ θάλασσα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἀποτυπωθεῖ ὡς «καινὸς λόγος» στὸ μήνυμα τῆς Μεγάλης Συνόδου. Σήμερα ποὺ ὁ ἄνθρωπος κατάντησε μία βιολογικὴ μηχανὴ ἢ μία κοινωνικὴ μονάδα ἢ ἐκφυλίσθηκε σὲ ἐφήμερη ὀντότητα ἢ συσκευὴ ἐλεγχόμενης σκέψης, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, διατυπωμένη καὶ ἐμπειρικὰ τεκμηριωμένη μέσα στοὺς ναούς μας καὶ τὰ μοναστήρια μας, στὰ μυστήρια καὶ τὴ ζωή μας νὰ μὴν κατατεθεῖ ὡς στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στὴν ἐποχή μας; Μᾶς εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε ὅτι σὲ μιὰ ἐποχὴ ὕπουλου καὶ ἀπηνοῦς διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πρωτοφανοῦς πνευματικῆς ἀσφυξίας, σύγχυσης καὶ «συνοχῆς ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου» (Λουκ. κα´ 25), σὲ μιὰ ἐποχὴ μὲ ἔντονη τὴν ἀγωνία τῶν ἐσχάτων, ἡ Μεγάλη καὶ μοναδικὴ αὐτὴ Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων θὰ ἀρκεσθεῖ σὲ δελτία τύπου, ἀνακοινωθέντα καὶ φωτογραφήσεις, ὅλα γυμνὰ ἀπὸ νόημα καὶ στεγνὰ ἀπὸ περιεχόμενο.
.             Ἡ Σύνοδος ὅμως εἶναι καὶ ἡ μόνη ἀπὸ τοῦ Σχίσματος καὶ ἐντεῦθεν. Ἡ ἀπόσχιση τῆς Δύσεως ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἔχει γεννήσει πλάνες, ἑτεροδιδασκαλίες καὶ αἱρετικὲς δοξασίες, γιὰ τὶς ὁποῖες ἴσως ἡ εὐθύνη τῶν σημερινῶν χριστιανῶν τῆς Δύσεως νὰ μὴν εἶναι τόση ὅση συχνὰ παρουσιάζεται. Ἡ εὐθύνη ὅμως τῆς Συνόδου νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ κάθε τέτοιο κίνδυνο, ὄχι ἐλέγχοντας σκληρὰ καὶ ἀνελέητα αὐτοὺς ποὺ ἀνυποψίαστοι κληρονόμησαν τὴν πλάνη, ἀλλὰ προσδιορίζοντάς την μὲ πόνο, ἀγάπη καὶ θεολογικὴ ἀκρίβεια εἶναι τεράστια. Ὅπως καὶ ἡ εὐθύνη της νὰ προσκαλεῖ πρωτίστως καὶ ταυτόχρονα τοὺς Ὀρθοδόξους σὲ μετάνοια, προκειμένου νὰ ζήσουμε μὲ συνέπεια τὴν ἀλήθεια ἐμεῖς, ποὺ εἴχαμε τὴ μεγάλη εὔνοια τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ τὴν κληρονομήσουμε ἢ νὰ τὴν συναντήσουμε στὸν δρόμο μας, εἶναι ἀπροσμέτρητη. Γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἄλλοι, πρέπει νὰ μετανοοῦμε προηγουμένως ἐμεῖς. Ἂν δὲν ζοῦμε αὐτό, τότε πάσχει ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ ὁμολογοῦμε. Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν μᾶς τὸ πεῖ ἡ Σύνοδος, τότε μπορεῖ νὰ εἶναι Μεγάλη, ἀλλὰ δὲν θὰ εναι Ὀρθόδοξος.
.             Εἶναι ἆραγε ὁ οἰκουμενισμὸς αἵρεση; Θὰ μποροῦσε ὑπὸ ὅρους νὰ ἀποτελεῖ εὐλογημένη πρωτοβουλία; Εἶναι ὁ ἀντιοικουμενισμὸς πάντοτε θεάρεστη ὁμολογία; Μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι μία καὶ ὄχι καθολικὴ καὶ ἁγία, δηλαδὴ νὰ δίνει ἔμφαση στὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία καὶ ὄχι ἀντίστοιχη ἱεραποστολικὴ μαρτυρία; Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καθολικὴ χωρὶς νὰ εἶναι μία, δηλαδὴ νὰ ἐπιδιώκει τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν θυσιάζοντας τὴν μοναδικότητά της, μὲ ἄλλα λόγια τὴν αὐτοσυνειδησία της ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία; Περιμένουμε ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ μᾶς μιλήσει πειστικὰ γιὰ τὴ μοναδικότητα, τὴν ἁγιότητα, τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ μία διάλεκτο αὐθεντικοῦ λόγου, μετανοίας καὶ ἔμπρακτης ἁγιότητος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ὄχι μὲ ὑπερφίαλες θριαμβολογίες ἢ μὲ γλυκόλογα κούφιων κοσμικῶν ἰσορροπιῶν. Ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μάθουμε ποιὸ εἶναι τὸ «πατροπαράδοτον σέβας», ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ μυριάκις οἱ πρόγονοί μας στὴν Κωνσταντινούπολη δήλωναν ὅτι εἶναι διατεθειμένοι νὰ ἀποθάνουν («Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας·… ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα», Ἰωσὴφ Βρυέννιος)
.             Ἂν ὁ οἰκουμενισμός μας δὲν εἶναι ἱεραποστολικὸς καὶ προφητικός, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος καὶ ἐκκλησιαστικός.
.             Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, σᾶς καλῶ ὅλους σὲ ταπεινὴ ἐπαγρύπνηση, σὲ θερμὴ προσευχή, σὲ ἀγῶνα καὶ μετάνοια, ὥστε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἡ Σύνοδος αὐτὴ νὰ ἐκφράσει τὴ δική Του φωνή, ὁ λόγος της νὰ εἶναι πραγματικὰ θεόπνευστος καὶ νὰ ἀναστηθεῖ ἔτσι στὶς καρδιές μας ἡ πεποίθηση ὅτι «ζῇ Κύριος» καὶ σήμερα. Τὸ ἔχουμε ὅλοι μας, ὅλος ὁ κόσμος, τόση ἀνάγκη! Μόνον ἔτσι ἡ Σύνοδος θὰ εἶναι Ἁγία κατ’ ἀκρίβειαν καὶ ὄχι κατ’ οἰκονομίαν.
.             Ἂν ἡ Σύνοδος δὲν εἶναι Ἁγία, δὲν θὰ εἶναι οὔτε Μεγάλη, καὶ ἂν δὲν εἶναι Μεγάλη, τότε μεγάλο θὰ παραμείνει τὸ ἐρώτημα τῆς συγκλήσεώς της.

Μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἀναστάσιμες εὐχές,

† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imml.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ τῶν Ι. ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

.            Μὲ τὴν ὑπ᾽ ἀριθμ. 2968/08.06.2015 Ἐγκύκλιο τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ. κατωτέρω ἐκτενῆ ἀποσπάσματα) ἐπιχειρεῖται ἡ ἀναχαίτιση ἑνὸς ἐπικινδύνου ἀντιεκκλησιαστικοῦ φαινομένου, ποὺ ἔχει λάβει διαστάσεις ἐπιδημίας: Τέλεση Ἱεροπραξιῶν (Γάμων καὶ Βαπτίσεων) σὲ ἰδιωτικὰ «Παρεκκλήσια» ἐντὸς «Κτημάτων» καὶ ἡ συνεπακόλουθη ἐμπορευματοποίηση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων μὲ τὴν ἔνταξή τους σὲ «πακέτα προσφορῶν»…! Μακάρι τὸ περιεχόμενο τῆς Ἐγκυκλίου νὰ γίνει σεβαστὸ πρῶτα ἀπὸ ψηλά, ἐκεῖ ποὺ πρωταρχικὰ ἀπευθύνεται!
.          Παρεμπιπτόντως χρειάζεται νὰ ἐπισημανθεῖ ἀπὸ ἐδῶ ὅτι φαινόμενα ἐκκοσμικεύσεως δὲν εἶναι μόνον ἡ «ἐπίδειξη πλούτου», ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιο, ἀλλὰ καὶ ἄλλες ΝΕΟΦΑΝΕΙΣ καὶ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΕΣ συνήθειες, ὅπως τὸ καινούργιο «φροῦτο» ποὺ ὀνομάζεται «Βραδυνὴ Λειτουργία» (σημ.: ὄχι Ἀγρυπνία), δηλ. Ὄρθρος καὶ Θ. Λειτουργία ἀπὸ τὶς 8:00 τὸ βράδυ μέχρι τὶς 10:30 τὸ ἴδιο βράδυ! Αὐτὲς οἱ νέες ΑΝΤΙΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ καὶ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ πρακτικὲς τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ ἐξάπτουν τὸ συναίσθημα τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, νὰ τοὺς καθοδηγοῦν ἐμμέσως στὴν καταπάτηση τοῦ Κανόνος τῆς Νηστείας, στὴν ἄμβλυσνη τοῦ ὀρθοδόξου αἰσθητηρίου τους, στὴν ἀθέτηση τῆς παραδοσιακῆς Τάξεως καὶ στὴν ἐμπέδωση τοῦ «λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ»! (Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ παπικοὶ τελοῦν «λειτουργίες» ὁποιαδήποτε ὥρα τῆς ἡμέρας). (Ἀλλὰ ἐπ᾽ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθει ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»)

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2968
τῆς Δ. Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

[…]

Συνοδικῇ Ἀποφάσει, ληφθείσῃ ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς 3ης μηνὸς Ἰουνίου 2015, γνωρίζομεν Ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα:

.             «Φαινόμενα ἐκκοσμικεύσεως καὶ ἐμπορικῆς ἐκμεταλλεύσεως κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐπιτείνουν τὸν εὐτελισμὸ τῆς τελέσεως Ἱερῶν Μυστηρίων, ἰδίως τοῦ Γάμου καὶ τοῦ Βαπτίσματος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ στρεβλώνεται ἡ ἔννοια τῆς συμμετοχῆς σὲ αὐτὰ καὶ νὰ ὑποβαθμίζεται στὸ ἐλάχιστο ὁ ἱερὸς χαρακτήρας τῆς ἀναγκαίας παρουσίας τους ἐντὸς εὐρύτερης κοινωνικῆς ἐκδηλώσεως, ἡ ὁποία ὀργανώνεται ἁπλῶς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ τελουμένου Μυστηρίου καὶ συχνὰ πρὸς δημόσια ἐπίδειξη τῆς οἰκονομικῆς στάθμης καὶ τῆς ματαιοδοξίας τῶν οἰκογενειῶν τῶν νυμφευομένων ἢ βαπτιζομένων.
.             Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, κατόπιν τῆς Ἐγκυκλίου ὑπ’ ἀριθ μ. 2850/19.1.2007 καὶ τῆς ἀπὸ 8.5.2008 ἀποφάσεως Αὐτῆς, περιιδοῦσα ταῦτα τὰ φαινόμενα καὶ ἔχουσα πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τὸν προαγόμενο σκοπὸ περιχαρακώσεως τῆς ἱερότητος τῶν Μυστηρίων ἔκρινε ἐπάναγκες νὰ ὁρίσει ἐκ νέου ὅτι:

Α. Κέντρο τῆς μυστηριακῆς ζωῆς τῶν πιστῶν εἶναι ὁ Ἐνοριακὸς Ναὸς καὶ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια δέον νὰ τελεσιουργοῦνται ἐντὸς αὐτοῦ. Ἡ ἀνέγερση καὶ λειτουργία ἰδιωτικῶν Ναῶν ἐντὸς τοῦ ἐδάφους κανονικῆς δικαιοδοσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπιτρέπεται κατ᾽ ἐξαίρεσιν, μὲ τὴν ἄδεια καὶ εὐλογία τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτου.

Β. Ἡ τέλεση Ἱερῶν Μυστηρίων σὲ πάσης φύσεως ἰδιωτικοὺς Ναοὺς ἐπιτρέπεται κατ᾽ ἐξαίρεσιν μόνον γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ἰδιοκτήτου ὡς φυσικοῦ προσώπου καὶ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας του, καὶ τῶν μελῶν τoυ γιὰ νομικὰ πρόσωπα, πάντοτε δὲ κατόπιν ἀδείας τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου, ὁ ὁποῖος δὲν ὑποχρεοῦται στὴν χορήγησή της. Ἀπαγορεύεται νὰ τεθεῖ σὲ δημόσια λατρεία ἰδιωτικὸς Ναὸς καὶ δὴ καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τρίτων. Στὴν τελευταία περίπτωση ὁ ἰδιωτικὸς Ναὸς σφραγίζεται ἢ ἁπαλλoτριώνεται ἀναγκαστικῶς ὑπέρ τοῦ πλησιέστερου Ἐνοριακοῦ ἢ Προσκυνηματικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.  […]
.          Ὑπενθυμίζεται ὅτι κατὰ τὰ ἄρθρα 6 τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου 2200/1940 (ΑΙ 42), 13 παρ. 1-2 τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμ. 8/1979 (ΑΙ 1/1980) Κανονισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, 2 παρ. 2 περ. Θ´ τοῦ ν. 4030/2011, ὅπως προσετέθη διὰ τοῦ ἄρθρου 53 τοῦ ν. 4178/2013 (ΑΙ 174), ἰδιωτικοὶ ὀρθόδοξοι Ναοὶ ἀνεγείρονται καὶ λειτουργοῦν κατόπιν ἀδείας τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτου καὶ ἐπιτρέπεται νὰ ἐξυπηρετοῦν τὶς ἀνάγκες τοῦ ἰδιοκτήτου ἢ τῆς οἰκογενείας του ἢ τῶν μελῶν του, γιὰ νομικὰ πρόσωπα. Κλείονται κατόπιν ἐντολῆς τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτου ἢ ἀπαλλοτριώνονται ὑπὲρ τοῦ πλησιεστέρου Ἐνοριακοῦ ἢ Προσκυνηματικοῦ Ναοῦ, ὅταν δὲν πληροῦν καὶ δὲν τηροῦν τοὺς ὅρους αὐτούς. […]

Γ. Στὴν ὑπὸ τοὺς ἀνωτέρω ὅρους ἀπαγόρευση τελέσεως Μυστηρίων ἐντάσσονται, ὡς ἰδιωτικoὶ Ναοὶ καὶ οἱ εὑρισκόμενοι ἐντὸς ἀκινήτων ξενοδοχειακῶν ἢ ἄλλων ἐπιχειρήσεων ὀργανώσεως ἐκδηλώσεων οἱασδήποτε μορφῆς. Εἶναι ἀδιανόητη καὶ ἀπoσυνάγωγη πρὸς τὴν φύση καὶ λειτουργία τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὡς αἰσθητῶν σημείων τῆς Θείας Χάριτος ἡ ἔνταξή τους, ὡς ἀμέσου ἢ ἐμμέσου σκοποῦ στὴν ἐμπορικὴ δραστηριότητα οἱουδήποτε φυσικοῦ ἢ νομικοῦ προσώπου. […]

Δ. […] iii) Ἡ τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου στοὺς μοναστηριακοὺς Ναούς, περιλαμβανομένων καὶ τῶν Ναῶν τῶν Μετοχίων, ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς

, ,

Σχολιάστε

Η ΝΕΑ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ

.             «Ἔχουμε φτάσει σὲ μία νέα μορφὴ ἐκκοσμίκευσης, τῆς ὁποίας ὁ μηχανισμὸς καὶ στρατηγικὴ δὲν βασίζονται πλέον στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Θείου, ἀλλὰ στὴν παραλλαγὴ καὶ παρεκτροπὴ τῆς θείας καὶ ἀληθινῆς Παρακαταθήκης».

 Ἐπίσκοπος Πατάρων Ἰωσήφ

,

Σχολιάστε

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐκκοσμίκευση εἶναι ἐνδημικὴ πνευματικὴ νόσος τῆς Ρώμης».

Ἡ ἀπομυθοποίηση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Ἡ εἰκόνα τοῦ Πάπα ποὺ περνᾶ στὰ διεθνῆ ΜΜΕ εἶναι τοῦ κήρυκα τῆς ἁπλότητας. Αὐτὴ καταρρίφθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν πραγματικότητα, νὰ καταστήσει μέλος τῆς Κουρίας τὸν 56χρονο Γερμανὸ «ἐπίσκοπο τῆς πολυτέλειας» Φρὰντζ-Πέτερ Τέμπαρτζ-βάν Ἔλστ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕδρα τὸ Λιμβοῦργο. Μὲ προφανῆ ἀμηχανία τὰ φιλικὰ πρὸς τὸ Βατικανὸ ΜΜΕ ἔφεραν στὴ δημοσιότητα τὸ γεγονός, στὶς 10 Φεβρουαρίου 2015.  Πρόκειται γιὰ τὸν Ἐπίσκοπο, ποὺ λόγῳ τοῦ σκανδάλου τῆς πολυτελοῦς ζωῆς του ὑποχρεώθηκε νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπισκοπή του, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2013. Ἀκολούθησε ἔρευνα ἀπὸ τὸ Βατικανό, ἐνῶ συνεχιζόταν ὁ σάλος στὴν Γερμανία. Τελικὰ ὁ σημερινὸς Πάπας «δέχθηκε τὴν παραίτησή του» τὸν Μάρτιο τοῦ 2014. Τώρα τὸν ἐπαναφέρει ὡς ἀνώτερο στέλεχος τῆς Κούριας καὶ συγκεκριμένα τοῦ «Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν προώθηση τοῦ νέου εὐαγγελισμοῦ»! Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διδάξει τρόπους σύγχρονης ἱεραποστολῆς στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία καὶ γενικὰ στοὺς ἀπόρους ὅλου τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ ἴδιος ἔχει ὡς πρότυπο ζωῆς τὸν πολυτελῆ βίο.
.                    Ὁ πρώην Ἐπίσκοπος Λιμβούργου σκανδάλισε τὴν γερμανικὴ κοινὴ γνώμη καὶ γενικότερα τὸν κόσμο ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν Πάπα, ὅταν ἀποκαλύφθηκε ὅτι ἡ ἐπισκευὴ καὶ ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τοῦ ἐπισκοπείου του ἦταν προϋπολογισμοῦ ἑπτὰ περίπου ἑκατομμυρίων Εὐρὼ καὶ τελικὰ ἔφτασε στὰ σαράντα ἑκατομμύρια! Μετὰ τὸ ξέσπασμα τοῦ σκανδάλου τὰ διεθνῆ ΜΜΕ ἄρχισαν νὰ γράφουν λεπτομέρειες γιὰ τὸ κτίριο. Ἐγράφη τότε ὅτι μόνο ὁ κῆπος στοίχισε 783.000 Εὐρὼ καὶ τὸ ἰδιωτικὸ τοῦ ἐπισκόπου παρεκκλήσιο 2,9 ἑκατομμύρια Εὐρώ! Ἐπίσης γράφτηκε ὅτι εἶχε ἀδυναμία στὰ αὐτοκίνητα BMW καὶ πὼς ὅταν ταξίδεψε μὲ τὴν Lufthansa στὴν Ἰνδία, γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὰ παιδιὰ τῶν ἐκεῖ παραγκουπόλεων, προτίμησε νὰ ἀπολαύσει τὴν πρώτη θέση, μαζὶ μὲ τὸ χαβιάρι, τὴν σαμπάνια καὶ τὶς ἄλλες ἀπολαύσεις ποὺ προσφέρονται σ’ αὐτήν. Τὸ θέμα ἐξετάστηκε ἀπὸ τὰ πολιτικὰ δικαστήρια τῆς Γερμανίας, ἀλλὰ αὐτὰ τελικὰ δὲν ἐξέτασαν ἐπὶ τῆς οὐσίας τὴν ὑπόθεση, γιατί ἐπικράτησε ἡ ἄποψη ὅτι εἶναι ἐσωτερικὸ ζήτημα τοῦ Βατικανοῦ.
.                    Ἀπὸ ρωμαιοκαθολικὰ ἔντυπα γράφτηκε  ἡ πληροφορία, ὅτι τὸν συγκεκριμένο ἐπίσκοπο πολέμησαν οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ἐπειδὴ εἶχε ἐκφραστεῖ ἐναντίον τους καὶ ἐπειδὴ τιμώρησε ἱερέα ποὺ «εὐλόγησε γάμο ὁμοφύλων». Ὅμως ὅταν γίνεται ἕνας πόλεμος, ὀφείλει ὁ ἐμπλεκόμενος σ’ αὐτὸν νὰ εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικὸς στὴ ζωή του. Ὁ Μονσενιὸρ Φρὰντζ-Πέτερ Τέμπαρτζ-βάν Ἒλστ ἔδωσε ὁ ἴδιος ὄπλα στοὺς ἐχθρούς του νὰ τὸν πολεμήσουν καί, ἐπὶ πλέον, σκανδάλισε τοὺς πιστοὺς σὲ ὅλο τὸν κόσμο, μὲ τὴν ἀποκάλυψη τῆς πολυτελοῦς ζωῆς του καὶ τῶν δαπανῶν, μὲ τὶς ὁποῖες ἐπιβάρυνε τοὺς Γερμανοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς στὸ θρήσκευμα πολίτες.
.                    Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ πιστοὶ στὴ Γερμανία πληρώνουν στὴν Ἐφορία γιὰ τὶς Ἐκκλησίες ἢ Θρησκεῖες, στὶς ὁποῖες ἀνήκουν καὶ τὰ χρήματα ἀποδίδονται σ’ αὐτές. Λόγῳ τοῦ σκανδάλου τοῦ πρώην ἐπισκόπου Λιμβούργου παρατηρήθηκε μείωση τῶν ἐσόδων τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας, γιατί πολλοὶ Γερμανοὶ διαγράφηκαν ἀπὸ αὐτήν. Τὸ πρῶτο πλῆγμα στὰ ἔσοδα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἦταν μὲ τὸ σκάνδαλο τῆς παιδοφιλίας. Τὸ δεύτερο ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν πολυτελῶς ζῶντα Γερμανὸ ἐπίσκοπο.  Τὸ σκάνδαλο τώρα παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις, μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ κατὰ τὰ ἄλλα «ἁπλοῦ» Πάπα, νὰ ἀποκαταστήσει καὶ μάλιστα σὲ περίοπτη θέση «τὸν ἐπίσκοπο τῆς πολυτέλειας», τὸν ὁποῖο πρὶν ἀπὸ ἕνα περίπου χρόνο εἶχε «παραιτήσει».
.                    Πλῆγμα δέχθηκε ἡ  εἰκόνα τοῦ Πάπα καὶ ἀπὸ τὸν ἐπίτιμο Λατίνο ἐπίσκοπο Καζακστὰν Γιαν Πάβελ Λένγκα. Ὁ ἐν λόγῳ ἐπίσκοπος σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του, ποὺ δημοσιεύεται, τὴν 10η Φεβρουαρίου 2015 στὸ «Blog de Jeanne Smits», καταγγέλλει ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ σημερινοῦ Πάπα ἡ Λατινικὴ Ἐκκλησία διέρχεται βαθιὰ κρίση. Κατηγορεῖ συγκεκριμένα τὸν Πάπα Φραγκίσκο ὅτι ἡ ἀφοσίωσή του στὶς δημόσιες σχέσεις καὶ στὴν ἐξωστρέφεια εἰσήγαγε στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, μὲ συνέπεια νὰ λείψει πλήρως ἡ ἱερότητα στὴ ζωή της. Ἐπίσης κατηγορεῖ τὸ Βατικανὸ ὅτι «ἔχει περιβληθεῖ ἀπὸ ἕνα τεῖχος πλήρους σιγῆς» καὶ πὼς «ἡ φωνὴ τῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων μοιάζει περισσότερο στὴ σιωπὴ τῶν ἀμνῶν μπροστὰ στοὺς πεινασμένους λύκους καί, γι’ αὐτό, οἱ πιστοὶ συχνὰ εἶναι ὡς πρόβατα χωρὶς προστασία». Ἡ ἐκκοσμίκευση εἶναι ἐνδημικὴ πνευματικὴ νόσος τῆς Ρώμης καὶ στοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ διέρχεται ὁ κόσμος αὐτὴ φαίνεται περισσότερο, ἰδιαίτερα μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ σημερινοῦ Ἰησουίτη Πάπα.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΣΕΜΝΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ Μιὰ θανατηφόρα ἐπιδημία «Ἐὰν τὸ ἄσεµνο ντύσιµο εἶναι ἔνοχο στὸν δρόµο, εἶναι πολὺ περισσότερο ἔνοχο, ὅταν αὐτὸ παρουσιάζεται µέσα στὸν ἅγιο ναὸ τοῦ Θεοῦ».

Η ΑΣΕΜΝΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ
Μιὰ θανατηφόρα ἐπιδημία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2096, 01.10.14

 Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ «ἐκκοσμίκευση» ἐντοπίζεται πολλὲς φορὲς στὶς «δραστηριότητες» τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας. Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι, διότι ἔχει διαβρώσει τοὺς χριστιανούς. Τὸ κατωτέρω ἄρθρο ἐπισημαίνει μιὰ δυσάρεστα “ἀνεξέλεγκτη” κατάσταση (μᾶλλον χωρὶς ἐλπίδα διορθώσεως), ὄχι μόνον ἠθικῆς τάξεως ἀλλὰ καὶ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου! 

.                  Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι ἡ σύγχρονη κοινωνία κατακλύζεται ἀπὸ σαρωτικὸ χείμαρρο ἀπρέπειας, γυμνισμοῦ καὶ ἀναισχυντίας στὴν ἐνδυμασία στὶς διαφημίσεις, στὶς εἰκόνες στὸν Τύπο, στὴν Τηλεόραση, στὸ Διαδίκτυο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν τέλειο αὐτὸ δημιούργημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἶναι ὅ,τι ὡραιότερο στὸν κόσμο μας. Τὰ δύο φύλα, ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα, ὅπως τὰ ἔπλασε ὁ Δημιουργὸς κατ᾽ εἰκόνα δική Του καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν, συμπληρώνουν ἄριστα τὸ ἕνα τὸ ἄλλο -ὥστε νὰ ἀποτελοῦν ἕνα ὑπέροχο σύνολο μὲ διακριτοὺς ρόλους- γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ προορισμοῦ τους, τὴν διαιώνιση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ τὴν δημιουργία πολιτισμοῦ.
.                 Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ συνιστᾶ σεβασμὸ τῆς προσωπικότητος, τῆς ἰδιαιτερότητος καὶ τῆς ἱερότητος τοῦ σώματος ἑκάστου φύλου. Ἡ φωνὴ μάλιστα τοῦ Ἀποστόλου ὅτι τὰ σώματά μας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο ἔχουμε λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸ (Α´ Κορ. ϛ´ 19), εἶναι φωνὴ ἀληθινῆς ἀγάπης καὶ εὐθύνης πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἰδιαίτερα γιὰ τὸ θεόπλαστο σῶμα του, διότι βοηθεῖ στὴν καλλιέργεια μιᾶς συμπεριφορᾶς καὶ ἑνὸς ἤθους γνήσιου πνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ διαχρονικὴ αὐτὴ ἀποστολικὴ ἀλήθεια συμβάλλει στὴν καλλιέργεια εὐπρεποῦς συμπεριφορᾶς, ἰδιαίτερα στὴν γυναίκα, ποὺ εἶναι ἐκ φύσεως φιλάρεσκη καὶ αὐτάρεσκη. Βοηθεῖ καὶ τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ πρὸ παντὸς τὴν γυναίκα στὸ θέμα τῆς ἐμφανίσεως, ἔτσι ὥστε νὰ στολίζεται, ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μὲ σωφροσύνη καὶ ὄχι μὲ τὰ φιλάρεσκα πλεξίματα τῶν μαλλιῶν ἢ μὲ χρυσὰ ἢ μαργαριταρένια κοσμήματα ἢ μὲ πολυτελῆ ροῦχα (βλ. Α´ Τιμ. β´ 9). Ἂν ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος ζοῦσε σήμερα, θὰ προσέθετε: καὶ ὄχι μὲ τρόπο ἄσεμνο, ποὺ νὰ προκαλεῖ ἁµαρτωλοὺς λογισµοὺς καὶ πειρασµικὲς ἐπιθυµίες.
.                 Ὑπάρχουν κάποιοι κανόνες στὴ ζωή µας ποὺ ἀποτελοῦν ἀσφαλιστικὲς δικλεῖδες γιὰ τὴ συνοχή, τὴν ὀρθὴ πορεία καὶ τὴν ἀνοδικὴ πρόοδο τῆς ἴδιας τῆς κοινωνίας. Ὅταν οἱ κανόνες αὐτοὶ περιφρονοῦνται, ἐπέρχεται νοµοτελειακὰ ἡ κοινωνικὴ ἀλλοίωση καὶ ὁ ὄλεθρος. Τέτοια «βαλβίδα ἀτοµικῆς καὶ βεβαίως κοινωνικῆς ἀσφάλειας», ποὺ σήµερα ἀχρηστεύθηκε, εἶναι ἡ ἐνδυµασία ὄχι µόνο τῶν γυναικῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνδρῶν. Γι᾽ αὐτὸ ἔχουµε καὶ τὰ ἔντονα ἐκφυλιστικὰ φαινόµενα: τὴν ἀπουσία σεµνότητας καὶ αἰδοῦς καὶ τὴν προβολὴ ἀναίδειας καὶ ἀναισχυντίας.
.            Ὀρθῶς ὁ Πλάτων ἔλεγε: «θεωρῶ χαµένο ἐκεῖνον ποὺ ἔχασε τὴν αἰδώ» (τὴν ἐντροπή). Ὁ Σωκράτης δίδαξε: «ὅποιος δὲν σέβεται τὴν αἰδώ, πρέπει νὰ τιµωρεῖται µὲ τὴν µεγαλύτερη τῶν ποινῶν, διότι αὐτὸ θεωρεῖται ἀσθένεια τῆς πόλεως». Ὁ δὲ Ἀριστοτέλης νουθετοῦσε τὸν µαθητή του Μέγα Ἀλέξανδρο µἐ τὰ ἑξῆς λόγια: «τὸ χρῶµα τῆς ἐντροπῆς (τὸ ἐρυθρὸ) εἶναι τὸ ὡραιότερο χρῶµα».
.                 Μὴν ξεχνᾶµε ὅτι ἡ αἰδὼς προστατεύει τὴν ἁγνότητα, ὅπως τὰ φύλλα τοὺς καρπούς. Ἡ αἴσθηση τῆς ἐντροπῆς εἶναι ἡ πρώτη ἄµυνα ἔναντι τῆς ἠθικῆς πτώσεως. Ἡ σεµνότητα στὴν ἐµφάνιση προστατεύει τὴν γυναίκα καὶ προφυλάσσει τοὺς ἄνδρες ἀπὸ τὸν πειρασµὸ τῶν ἁµαρτωλῶν βλεµµάτων καὶ κλίσεων. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγµα τοῦ πολυάθλου Ἰώβ, ὁ ὁποῖος εἶχε θέσει νόµο καὶ κανόνα στὰ µάτια του νὰ µὴ παρασύρονται ἀπὸ τὰ ἁµαρτωλὰ βλέµµατα (βλ. Ἰὼβ λα´ [31] 1). Δηλαδή, αὐτὸ ποὺ νοµοθέτησε αἰῶνες ἀργότερα ὁ Χριστός, ὁ Ἰὼβ τὸ τηροῦσε µὲ ἀκρίβεια. Παιδαγωγοῦσε τὰ µάτια του, σηµειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστοµος, στὸ νὰ µὴ περιεργάζονται τὸ γυναικεῖο κάλλος. Διατηροῦσε καθαρὸ τὸ βλέµµα του, γιὰ νὰ διατηρεῖ καθαρὴ τὴν καρδιά του (Εἰς τὸν µακάριον Ἰώβ, κεφ. 31, 1, PG 64,653D).
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος µᾶς βεβαιώνει: «καλὸν ἄνθος ἡ αἰδὼς» (Ἠθικά, 637, 4). Ὁ δὲ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος διδάσκει ὅτι, ἐπειδὴ ὁ ἅγιος φόβος, δηλαδὴ ὁ βαθὺς σεβασµὸς πρὸς τὸν Θεό, δὲν µᾶς ἀνεχαίτιζε, ὁ Δηµιουργὸς «ἐνέσπειρε τὴν αἰδὼ» στὴν φύση µας (PG 62, 210). Ἕνεκα τῆς αἰδοῦς ντυνόµαστε σεµνὰ προφυλάσσοντας τὸν ἑαυτό µας ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ἀπὸ τὴν φιληδονία, καὶ δὲν σκανδαλίζουµε τοὺς συνανθρώπους µας. Ἡ ἀναισχυντία, ἡ γύµνια, κάνουν τὴ µάχη κατὰ τῆς ἀµαρτίας, ποὺ ποτὲ δὲν ἦταν εὔκολη, πολὺ δύσκολη, διότι µολύνεται ὄχι µόνο τὸ βλέµµα ἀλλὰ καὶ ὁ λογισµός. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ Δαβὶδ µἐ ἕνα µόνο ἀπρόσεκτο βλέµµα ὁδηγήθηκε σὲ δυὸ φοβερὰ ἁµαρτήµατα: τὸν φόνο καὶ τὴν µοιχεία.
.         Ἀλλ᾽ ἐὰν τὸ ἄσεµνο ντύσιµο εἶναι ἔνοχο ἔξω, στὸν δρόµο, εἶναι πολὺ περισσότερο ἔνοχο, ὅταν αὐτὸ παρουσιάζεται µέσα στὸν ἅγιο ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ σεβασµὸς στὸν ἱερὸ χῶρο πρέπει νὰ δεικνύεται κατ᾽ ἐξοχὴν µἐ τὴν σεµνότητα τῆς ἐνδυµασίας µέσα στὸν ναό. Μὲ τὴν σεµνὴ ἐµφάνιση µέσα στὸν ναὸ ἐκφράζουµε τὴν γνήσια ἀπόδοση τιµῆς στὸν Θεό, σεβασµοῦ στὴν ἱερότητα τοῦ χώρου καὶ τὴν βούλησή µας τίποτε τὸ πειρασµικὸ καὶ ἁµαρτωλὸ νὰ µὴ προβάλλουµε στοὺς συνεκκλησιαζοµένους µας.
.          Εἶναι ὕβρις, θράσος, νὰ εἰσέρχεται κανεὶς µὲ ἄσεµνο ντύσιµο στὸ ναό, στὴν Ἁγία Τράπεζα τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, καὶ τὴν ὁποία περιστοιχίζουν ὄχι µόνον οἱ ἱερεῖς ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι! Αὐτοὶ ἀπὸ βαθύτατο σεβασµὸ µὲ τὶς φτεροῦγες τους κατακαλύπτουν τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πόδια τους, σύµφωνα µὲ τὸ ὅραµα ποὺ εἶδε ὁ Προφήτης Ἠσαΐας. Εἶναι θράσος µὲ ἄσεµνη ἐνδυµασία νὰ ἀτενίζουµε τὸ πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὸ πάναγνο πρόσωπο τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Εἶναι ἐσχάτη ὕβρις νὰ πλησιάζουµε τὸ Ἅγιο Ποτήριο γιὰ νὰ κοινωνήσουµε τὸν Χριστὸ ντυµένοι προκλητικά! …
.             Ἐπιτέλους ἂς τὸ ἐννοήσουµε: ἡ σεµνότητα εἶναι µεγάλη ἀρετή, εἶναι πολιτισµὸς καὶ ὄχι ἀναχρονισµός. Ἡ σεµνότητα τῶν γυναικῶν ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ ἰσχυρὰ ὅπλα, µὲ τὰ ὁποῖα ὁ Χριστιανισµὸς κατέλυσε τὴν ἀναίσχυντη εἰδωλολατρία. Σήµερα πο διαφθορ κα ναισχυντία ργιάζουν, παιτεται µολογία πίστεως χι µόνο µὲ τ δογµατικ κα κατηχητικ κήρυγµα λλ κα µὲ τ σεµν θος λων µας. Οἱ Χριστιανοί, µάλιστα δὲ οἱ γυναῖκες, ἄµεµπτοι στὴν ὅλη συµπεριφορά τους, πρέπει νὰ φαίνονται ὡς φωτεινὰ ἀστέρια µέσα στὸν σκοτεινὸ κόσµο µας (βλ. Φιλιπ. β´ 15).
.         Ἂς ἐνθυµοῦνται ὅτι τὶς ψυχὲς ποὺ τυχὸν θὰ καµφθοῦν ἀπὸ τὸ ἄσεµνο ντυσιµό τους, θὰ τοὺς τὶς ζητήσει ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἠµέρα τῆς Κρίσεως.

,

Σχολιάστε

ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ καὶ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ (εἶδος “ἔμπολα”)

Σύμπλευσις ντίστασις ες τν οκουμενισμν κα τν κκοσμίκευσιν;

τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Κατωτέρω ἐπισημαίνονται πικρὲς καὶ ἀλλοπρόσαλλες πραγματικότητες τοῦ λεγομένου «ἐκκλησιαστικοῦ χώρου». Χρειάζεται ὅμως νὰ τονισθεῖ ὅτι ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος» δὲν εἶναι «Ἡ Ἐκκλησία».
.       Ἡ Ἁγία Κεφαλή Της, ὁ Χριστός, διασχίζει ὅλη αὐτὴ τὴν παθολογία μὲ τὸ Ἔλεός Του καὶ τὴν ὑπερνικᾶ. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ τέτοιες “παθολογίες” καὶ “ἀσυναρτησίες” . Οἱ Ἀληθινοὶ Προφῆτες πάντα ἦταν ΛΙΓΟΙ. Ὁ δὲ Θεὸς μὲ τοὺς Λίγους κάνει τὴν “δουλειά” Του.
.         Ἂς μὴ διαφεύγει πάντως τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ Ἐκκοσμίκευση δὲν εἶναι νόσος μόνον τῶν ἀρχόντων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρχομένων.  Μᾶλλον πρόκειται γιὰ μιὰ “ἀμφίδρομη” πανδημία. Ἕνα εἶδος “πνευματικοῦ ἔμπολα”, ποὺ κατατρώει τὰ σωθικὰ τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας, ἀπὸ κορυφῆς μέχρι ὀνύχων!
(Ἆραγε ὁ ἰὸς ἔμπολα θεραπεύεται μὲ τὴν διάδοση ἑνὸς ἄλλου ἰοῦ;…)

.           Ἱεράρχες τινὲς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εὐτυχῶς ὀλιγιστοὶ σὲ ἀριθμὸ ἀλλὰ ἰκανοποιητικῶς  θορυβοῦντες, πέραν τῶν οἰκουμενιστικῶν τους ἀπόψεων καὶ δράσεων, πέραν τῶν ἀλληλοασπασμῶν μὲ ἑτεροδόξους καὶ τῶν συμπροσευχῶν μὲ αὐτούς, ἐναλλάσσουν εὐκαίρως ἀκαίρως τὸ χρῶμα τοῦ ράσου τους ἀπὸ μαῦρο σὲ γαλάζιο, κόκκινο, λευκὸ ἢ μώβ. Καὶ δὲν εἶναι παράδοξη ἡ ἐκκοσμικευμένη ἀμφίεση τῶν ἐν λόγῳ Ἱεραρχῶν καθότι ὡς γνωστὸν τὸ ἦθος, ἡ συμπεριφορὰ καὶ ἡ βιωτὴ καθενὸς ἀκολουθεῖ τὴν πίστη καὶ τὰ πιστεύω του. Ἀλλοιωμένη οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία καὶ πίστη ἀναπόδραστα ὁδηγεῖ σὲ ἐκκοσμικευμένη συμπεριφορὰ καὶ τρόπους.
.           Τὸ παράδοξον ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ προαναφερθέντες ἀπολαμβάνουν τῆς ἐκτιμήσεως μεγάλου ἀριθμοῦ ἄλλων Ἱεραρχῶν καὶ κληρικῶν. Καὶ ἐνῶ οἱ δεύτεροι δὲν υἱοθετοῦν στὴν καθημερινή τους ἀναστροφὴ τὴν συμπεριφορὰ καὶ τοὺς τρόπους τῶν πρώτων, μάλιστα δὲ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι κατὰ τὰ λοιπὰ παραδοσιακοί, πολλάκις δὲ καὶ αὐστηροὶ στοὺς ἐλέγχους τῶν ἀποκλίσεων τῶν ἑτεροδόξων καὶ τῶν ἐν μέσῳ ἡμῶν φιλοπαπικῶν καὶ φιλοπροτεσταντῶν, ὡστόσο συχνὰ καλοῦν τοὺς πρώτους στὶς μητροπόλεις τους ἢ τοὺς ἐπισκέπτονται στὶς δικές τους, συλλειτουργοῦν, ἀνταλλάσσουν ἀσπασμοὺς καὶ λόγους ἐγκωμίων, γεμίζουν μὲ φωτογραφίες τὸ διαδίκτυο καὶ τὶς ἱστοσελίδες τῶν μητροπόλεών τους καὶ ἔπειτα ἐπανέρχονται εἰς τὰ ἴδια.
.         Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ πιὸ σοβαρά, ἂν ἀναλογιστεῖ κανεὶς ὅτι παρὰ τὶς κάποιες ἀντιρρήσεις τους γιὰ ἐπιμέρους θέματα οἱ περισσότεροι τῶν Ἱεραρχῶν εἶναι ἕτοιμοι νὰ στηρίξουν ἐκλογικὰ τοὺς νεωτεριστὲς αὐτοπροβαλλομένους ὑποψηφίους σὲ ἐπικειμένη, ὅποτε κι ἂν προκύψει, ἐκλογὴ γιὰ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο. Οἱ ἀγῶνες κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς καταστροφικῆς ἐκκοσμίκευσης μποροῦν νὰ περιμένουν, ὅταν ἔρχεται ἡ κρίσιμη στιγμὴ τῆς ἐκλογῆς νέων μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, πολὺ δὲ περισσότερο τῆς ἐκλογῆς νέου Ἀρχιεπισκόπου. Παράδοξοι συνασπισμοὶ μεταξὺ νεωτεριστῶν καὶ παραδοσιακῶν, οἰκουμενιστῶν καὶ ἀντιοικουμενιστῶν ἐνώπιον τῆς κάλπης. Εἶναι πραγματικὰ λυπηρό.
.         Εὐτυχῶς –δόξα τῷ Θεῷ- κάποιοι Ἱεράρχες «ἀσημάντων» μητροπόλεων στὶς ἀκριτικὲς περιοχὲς ἢ στὶς ὀλιγάνθρωπες μητροπόλεις βαστοῦν ἀκόμη πνευματικὲς Θερμοπύλες καὶ δὲν ἐπιτρέπουν νὰ εἰσέλθει σὲ ἐκείνους τὸ πνεῦμα τῆς «ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας». Ἀκέραιοι στὶς θέσεις τους, τίθενται ἀπὸ τοὺς πολλοὺς στὸ περιθώριο τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων. Παραμένουν ὅμως στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς διάχυτης ἐκκοσμίκευσης. Δὲν συχνάζουν στὰ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα τῶν ὀνομαστικῶν ἑορτῶν τῶν αὐτοπροβαλλομένων ὑποψηφίων τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνου οὔτε συγκαταλέγονται στοὺς συμπανηγυριστὲς τῶν μεγάλων προσκυνημάτων ποὺ ὑπάρχουν στὶς μητροπόλεις τῶν προαναφερθέντων. Προτιμοῦν τὶς λακωνικὲς πλὴν δυναμικὲς ἀντιδράσεις ἐπὶ καιρίων ζητημάτων, κάποτε δὲ καὶ τὴν εὔλαλο σιωπὴ μπροστὰ στὴν κατηφορικὴ πορεία τῆς πλειονότητας. Τοῦτοι οἱ ὀλίγοι, «μικροὶ» κατὰ ἄνθρωπον, «γραφικοὶ» γιὰ τοὺς μοντέρνους, «συντηρητικοὶ» γιὰ τοὺς νεωτεριστές, «ἀκραῖοι» γιὰ τοὺς πρωτεργάτες τῆς «ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας» ἀποτελοῦν τὴ μικρὴ ζύμη τῆς Ἱεραρχίας καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ ποὺ πολλάκις παρακολουθεῖ ἄφωνος τὶς ἐξελίξεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου.

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 26.09.2014

, ,

Σχολιάστε