Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκκοσμίκευση

«ΠΑΡΑΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΙΟΙ» Οἱ Χριστιανοί δέν μποροῦν νά διακρίνουν τό ὀρθόδοξο ἀπό τό αἱρετικό, τό ἐκκλησιαστικό ἀπό τό παρεκκλησιαστικό, τό θεολο­γικό ἀπό τό ψυχολογικό

Ὀρθόδοξη θεολογία καί «παραθεολογικοί ἰοί»

Toῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                     Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι ἡ ζωή καί ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἄσαρκος Λόγος στήν Παλαιά Διαθήκη πού ἐσαρκώθη καί εἶναι ὁ Σεσαρκωμένος Λόγος στήν Καινή Διαθήκη καί τήν Ἐκκλησία, ἀπεκάλυψε στούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρας διά μέσου τῶν αἰώνων ὅλες τίς ἀλήθειες γιά τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο καί πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ἑνωθῆ μέ Αὐτόν καί νά ζῆ αἰωνίως μαζί Του.
.                     Αὐτή ἡ θεολογία, ὡς ἀποκάλυψη στούς ἁγίους διά μέσου τῶν αἰώνων εἶναι ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἀναπνοή της.

1.Lex credendi καί lex orandi

.                     Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή πού δόθηκε στούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρας διά μέσου τῶν αἰώνων –κατά τήν ὁμολογία τοῦ Ἀδελφοθέου Ἰούδα «παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει» (Ἰούδα γ΄, 3)– καταγράφηκε στήν Ἁγία Γραφή καί τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί στήν συνέχεια πέρασε μέσα στήν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας.
.                     Εἶναι αὐτό πού γράφει ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκι, τό lex credendi (νόμος πίστεως) καί τό lex orandi (νόμος προσευχῆς). Αὐτό σημαίνει ὅτι ὑπάρχει ἑνότητα καί σχέση μεταξύ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῆς λατρείας τῆς Ἐκκλησίας.
.                     Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, τόν 8ο αἰώνα μ.Χ., κατέγραψε τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων σέ κείμενά του, ἰδιαιτέρως τό περίφημο κείμενο «Ἔκθεσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως», καί ἀκόμη τίς πέρασε μέσα στήν ἱερά ὑμνογραφία τῆς Ἐκκλησίας, ὁπότε ὑπάρχει ἄριστος συνδυασμός καί μεγάλη ἑνότητα μεταξύ τοῦ lex credendi καί lex orandi.
.                     Ἔτσι, ἡ θεολογία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἐγκεφαλική, ἀλλά εἶναι καρπός τῆς ἐμπειρίας τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι πέρασαν μέσα ἀπό τήν κάθαρση καί τόν φωτισμό τοῦ νοῦ στήν θεωρία-θεοπτία καί γνώρισαν τόν Θεό μέσα στήν δόξα Του, καί, ἑπομένως, ἀπέκτησαν κοινωνία μαζί Του.
.                     Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων πρέπει νά συνδυασθοῦν μέ τήν ὅλη ἡσυχαστική παράδοση, πού ἐξέφρασε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί οἱ Φιλοκαλικοί Πατέρες μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Ἡ Ἐκκλησία δέν ὁμιλεῖ μόνον γιά τό τί εἶναι ὁ Θεός, ἀλλά καί τό πῶς θά γνωρίση κανείς τόν Θεό, δέν ὁμιλεῖ ἁπλῶς γιά τό τἰ εἶναι ἅγιος, ἀλλά καί πῶς θά γίνη κανείς ἅγιος. Αὐτό τό «τί» εἶναι οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀλλά τό «πῶς» εἶναι ὁ ὀρθόδοξος ἡσυχασμός. Ὁ συνδυασμός μεταξύ τοῦ «τί» καί τοῦ «πῶς» εἶναι ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

2. Ἡ παραθεολογία

.                     Ἐκτός ἀπό τήν ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει ἁγίους, μέσα στούς αἰώνας παρατηρήθηκε καί μιά παραθεολογία, ἡ ὁποία διέσπασε τήν σχέση μεταξύ τοῦ lex credendi (νόμος τῆς πίστεως) καί τοῦ lex orandi (νόμος τῆς προσευχῆς-λατρείας).
.                     Ἔτσι, μέσα στήν πορεία τῶν αἰώνων, ἄλλοτε ἀλλοιώθηκε τό lex credendi ἀποδεσμευόμενο ἀπό τό lex orandi καί ἄλλοτε ἀλλοιώθηκε τό lex orandi ἀποδεσμευόμενο ἀπό τό lex credendi.
.                     Ὁπότε, ἄλλοτε παρατηρήθηκε μιά παραθεολογία πού ἐκφράζεται μέσα ἀπό τήν φιλοσοφία, ὅπως εἶναι ἡ σχολαστική θεολογία, ἡ ὁποία παρέκαμψε τήν θεολογία τῶν Πατέρων ὡς κατώτερη ἀπό τήν φιλοσοφοῦσα θεολογία, καί ἄλλοτε ἐμφανίσθηκε μιά ἄλλη παραθεολογία πού ἐκφράσθηκε ὡς ἠθικισμός καί ἀποκοπή τῆς λατρείας τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.                     Ἐπί πλέον ἡ ὀρθόδοξη θεολογία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων, διά μέσου τῶν αἰώνων, συνδέθηκε καί μέ μιά πολιτειοκρατία, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ ἐξωτερικά νομικά σχήματα.
.                     Βεβαίως, κανείς δέν μπορεῖ νά παραθεωρήση τούς νόμους τῆς Πολιτείας καί τούς Κανονισμούς, μέ τούς ὁποίους εἶναι ὑποχρεωμένη νά κινῆται ἐξωτερικά ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά δέν εἶναι δυνατόν μέ αὐτά τά ἐξωτερικά νομικά σχήματα νά ἀλλοιώνεται ὁ πυρήνας τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, γιατί αὐτό σαφῶς λέγεται πολιτειοκρατία.
.                     Μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νά συμφωνῆ μέ τήν Πολιτεία γιά τόν τρόπο πού θά συνυπάρχουν καί οἱ δύο στήν κοινωνία, ἀλλά ἐσωτερικά ἡ Ἐκκλησία ἔχει τήν δική της ζωή, τήν δική της ἀναπνοή. Συμβαίνει ὅ,τι μέ τόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά προσαρμόζεται στίς συνθῆκες τοῦ περιβάλλοντος καί νά τηρῆ τούς ἐξωτερικούς νόμους, ἀλλά ὅμως ἔχει ἕναν ἐσωτερικό δικό του ρυθμό.
.                     Ὅ,τι γίνεται μέ τόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό, γίνεται καί μέ τήν Ἐκκλησία, ὅπως ἐκφράσθηκε ἀπό τήν πρός Διόγνητον ἐπιστολή, πού εἶναι ἕνα κείμενο τοῦ 2ου αἰῶνος μ.Χ. Σύμφωνα μέ αὐτό, οἱ Χριστιανοί «πατρίδας οἰκοῦσι ἰδίας, ἀλλ’ ὡς πάροικοι· μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται, καί πάνθ’ ὑπομένουσιν ὡς ξένοι· πᾶσα ξένη πατρίς ἐστίν αὐτῶν καί πᾶσα πατρίς ξένη». Καί συνεχίζει τό κείμενο ὅτι οἱ Χριστιανοί «ἐπί γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ’ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται. Πείθονται τοῖς ὁρισμένοις νόμοις, καί τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τούς νόμους».
.                     Τό περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ κειμένου εἶναι καταπληκτικό καί δείχνει πῶς ζοῦν οἱ Χριστιανοί μέσα στήν κοινωνία, πῶς συμμετέχουν σέ ὅλα τά κοινωνικά δρώμενα, ἀλλά ὁ νοῦς τους ἔχει ἄλλα ἐνδιαφέροντα. Εἶναι αὐτό πού ἐκφράζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡμῶν γὰρ τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄, 20) καί «οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄, 14). Τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν ἁγίων εἶναι ὅτι δέν περιορίζονται στήν «μένουσαν πόλιν», ἀλλά ἀναζητοῦν τήν «μέλλουσαν».
.                     Ἐάν οἱ Χριστιανοί, καί μάλιστα οἱ Ὀρθόδοξοι, δέν ζοῦν κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, ἀλλά ἀναμειγνύουν τήν ὀρθόδοξη θεολογία μέ τήν φιλοσοφία, τήν κοινωνική ἠθική καί τήν πολιτειοκρατία, τότε αὐτό λέγεται ἐκκοσμίκευση καί ἀλλοίωση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας.

3. Κυκλοφοροῦν πολλοί «παραθεολογικοί ἰοί»

.                     Πρίν μερικά χρόνια σχεδόν ἀπουσίαζαν οἱ ἀπόψεις Ἱεραρ­χῶν καί Κληρικῶν ἀπό τόν ἔντυπο τύπο, ἐννοῶ τίς Ἐφη­μερίδες καί τά Περιοδικά. Κάποτε-κάποτε δημοσιεύονταν ἄρθρα μερικῶν Μητροπολιτῶν γιά ἐπίκαιρα ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ὅταν, βέβαια, ἐγ­κρίνονταν ἀπό τίς διευθύνσεις τῶν Ἐφημερίδων πανελλα­δικῆς ἐμβέ­λειας. Ἡ ἐκκλησιαστική ζωή ἐκινεῖτο μέσα στήν θεία Λει­τουργία καί τίς ἱερές Ἀκολουθίες, καί τά κηρύγματα πού ἀκού­γονταν ἀφοροῦσαν κυρίως τούς ἐκκλησιαζομένους.
.                    Στίς ἡμέρες μας τά πράγματα ἄλλαξαν πρός τήν ἀντίθετη κατεύθυνση. Ἡ πληθώρα τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων ἐνημέρωσης (ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο, ἱστοσελίδες, προσωπικές ἱστοσελίδες, διαδικτυακή τηλεόραση, μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης κλπ) φέρνουν τόν λόγο κάθε Κληρικοῦ παντός βαθμοῦ, κάθε μονα­χοῦ καί λαϊκοῦ στήν ἐπικαιρότητα καί ὁ κάθε Χριστιανός ἔχει τήν δυνατότητα νά βλέπη εἰκόνες ἀπό κάθε Ἐνορία καί κάθε χωριό καί νά ἀκούη συγκροτημένο ἤ πρόχειρο λόγο μέ ποικίλες συν­θη­ματικές φράσεις ὅτι «ὁ Χριστός εἶναι Θεός», «ἡ Ἐκκλησία σώζει» κλπ.
.                     Ἔτσι, φθάσαμε στό ἄλλο ἄκρο. Ἐνῶ προηγουμένως παρε­τη­ρεῖτο βραχυλογία ἤ καί ἀφωνία, τώρα παρατηρεῖται πολυλογία καί ἀλογία! Ὅλοι μιλοῦν γιά ὅλα, μερικοί μποροῦν νά παραπλανοῦν ὅλους ἤ τούς εὐπίστους, πολλοί συμμετέχουν σέ ἕνα παιχνίδι ἐντυ­πώσεων, κρίσεως καί κατα­κρίσεως, ἀλλά καί παρερμηνείας βιβλικῶν καί πατερικῶν κειμένων. Ἡ μυστική ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἔγινε εἴδηση, ὁ εἰδικός λόγος σέ συγκεκριμένο ἐκκλησίασμα, ἔγινε λόγος παγκόσμιος, καί ὁ κάθε Κληρικός ξεπερνᾶ τά ὅρια τῆς Ἐπισκο­πῆς του καί τῆς Ἐνορίας του. Μᾶς κατέκλυσε μία κυριολεκτικῶς πανδημία λόγου!
.                     Τό σημαντικότερο, ὅμως, εἶναι ὅτι ὁ ἐκκλησιαστικός λόγος ἔχει ἐκκοσμικευθῆ σέ μεγάλο βαθμό, οἱ ἐκκλησιαστικές συνει­δή­σεις ἔχουν ἀμβλυνθῆ, ἐπικρατεῖ μιά σύγχυση στόν ἐκκλησια­στικό καί θεολογικό λόγο, μεταφέρονται διάφοροι «παρα-θεολογικοί ἰοί», ἀφοῦ μερικοί χρησιμοποιοῦν ἀκόμη καί πατερικά κείμενα μέ στοχαστικές ἑρμηνεῖες πού τά ἀλλοιώνουν. Κυριο­λεκτικά ἐπικρατεῖ μιά παραθεολογική καί παρεκκλησιαστική πανδημία μέ ἐπικίνδυνους «παρα-θεολογικούς ἰούς».
.                     Ὅπως οἱ ἰοί, καί ὁ κορωνοϊός, εἰσέρχονται μέσα στόν ὀργανισμό τοῦ ἀνθρώπου καί ἰδιαιτέρως μέσα στά κύτταρά του καί χρησιμοποιοῦν τήν δομή τῶν κυττάρων γιά νά ἀναπτυχθοῦν, νά σκοτώσουν τά κύτταρα καί νά προσβάλουν τά ὄργανα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ἔτσι λειτουργοῦν καί οἱ «παρεκκλησιαστικοί καί παραθεολογικοί ἰοί» μέσα στήν Ἐκκλησία.
.                     Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ «ἰοί» αὐτοί χρησιμοποιοῦν τήν δομή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς γιά νά μεταφέρουν τήν πνευματική ἀσθένεια στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καί ἔτσι δημιουργεῖται μεγάλο πρόβλημα. Πρόκειται γιά σκέψεις, ἰδέες, λόγια, πράξεις πού εἶναι ἀντίθετες μέ τό φρόνημα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων καί, φυσικά, τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.
.                     Μοῦ λένε πολλοί ἄνθρωποι: «Τί εἶναι αὐτά πού ἀκούγονται ἀπό Κληρικούς καί θεολόγους; Γιατί ὑπάρχει τέτοια ἐκκλησιαστική καί θεολογική ἀντιφατικότητα καί σύγχυση; Ποιόν τελικά νά πιστεύσουμε;».
.                    Νομίζω ὅτι τό πρόβλημα εἶναι πολύ βαθύτερο. Ἡ ἐλεύθερη καί ἀσύδοτη διακίνηση τοῦ λόγου ἔφερε στήν ἐπικαιρότητα τήν ἔκπτωση τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ καί θεολογικοῦ λόγου, τήν «θεολογική φτώχεια» καί κυρίως τήν θεο­λο­γική σύγχυση, ἀλλά καί τήν φοβερή παρερμηνεία του.
.                     Στίς ἡμέρες πού ζοῦμε ἔχουν γραφεῖ πάμπολλα κείμενα γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας τοῦ covid-19, ἀπό ἐκκλησιαστικῆς καί θεολογικῆς πλευρᾶς. Ὅμως, ἐκπλήττομαι ἀπό τά κηρύγματα καί ἀπό τά κεί­με­να τῶν Κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμῶν, πού δείχνουν ὄχι ἁπλῶς μιά θεολογική φτώχεια, ἀλλά καί μιά ἀφέλεια μεγίστου βαθμοῦ, μιά θεολογική ἀπαιδευσία, καί θά ἔλεγα μιά θεολογική γύμνια, γιά νά ἐφαρμόζεται ὁ λόγος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὅτι οἱ ἄνθρωποι «τεχνολογοῦσι καί οὐ θεολογοῦσι».
.                     Ἁλιεύω συχνά φράσεις ἀπό κείμενα πού δημοσιεύονται, οἱ ὁποῖες δείχνουν τήν θεολογική σύγχυση πού ἐπικρατεῖ στήν ἐκκλησιαστική μας ζωή. Ἀκόμη καί θεολόγοι ἑνός «ὑψηλοῦ ἐπιπέδου» στοχάζονται προκλητικά πάνω στά πατερικά κείμενα καί αὐθαιρετοῦν στά συμπεράσματά τους. Δέν κάνουν κειμενική ἀνάλυση τῶν Πατέρων, ἀλλά στοχαστικές εἰσπηδήσεις μέσα στό νόημα τῶν πατερικῶν κειμένων.
.                     Θά μποροῦσα νά παρουσιάσω τά «μαργα­ριτάρια» αὐτά, ἀλλά δέν θά τό κάνω, γιατί, δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἀφήνουν τήν οὐσία τοῦ θέματος καί ἀσχολοῦνται «ἐπί προσωπικοῦ», καί μάλιστα προσβάλλονται αὐτοί πού προσβάλ­λουν τήν Ὀρθόδοξη θεολογία μας.
.                     Πολλές τέτοιες φράσεις προέρχονται ἀπό τήν σχολαστική θεολογία, τίς ποικίλες προτεσταντικές ἀπόψεις, τήν ρωσική θεολογία, τόν Διαφωτισμό, τόν ἄθεο ὑπαρξισμό, τόν γερμανικό ἰδεαλισμό, τίς ἀρχαῖες καί νεώτερες φιλοσοφίες, τήν μεταπα­τε­ρική θεολογία, τήν σύγχρονη ὑπαρξιακή ψυχολογία κλπ. καί παρουσιάζονται ὡς ὀρθόδοξη θεολογία.
.                     Καί ἀνα­στενάζω μέ πικρία: «Τόση ἄγνοια καί φτώχεια! Τόση σύγχυση καί ἀφέλεια! Πῶς εἶναι δυνατόν φράσεις πού ἐκφράζουν ἄλλες θεολογικές παραδόσεις νά χρησιμοποιοῦνται ἀπό λεγόμενους συντηρητικούς καί παραδοσιακούς Κληρικούς καί θεολόγους ὡς ὀρθόδοξες διδασκαλίες; Δέν ἔχουν συνείδηση τί λέγουν καί πράττουν; Δέν ἔχουν ἀνοίξει κάποια σοβαρά βιβλία γιά νά δοῦν τήν ἔννοια τοῦ λόγου πού χρησιμοποιοῦν;».
.                     Ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία, ὅπως προαναφέρθηκε, εἶναι σαφέστατη, ἐκφράζεται μέ καθαρό λόγο πού ἔχει καταγραφῆ στά Πρακτικά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί εἶναι διατυπωμένη στούς ὕμνους τῆς λατρείας τῆς Ἐκκλησίας. Καί εἶναι λυπηρό αὐτό πού γίνεται σήμερα, νά συμμετέχουμε στήν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία μοσχομυρίζει ἀπό ὀρθόδοξη δογματική θεολογία, καί τό κήρυγμα στόν ἴδιο χῶρο νά ἀποτελῆ παραφωνία, ἀφοῦ εἶναι σχολαστικό, προτεσταν­τικό, ψυχολογικό, κοινωνιολογικό, μεταπατερικό καί τελικά μετα­ορ­θό­δοξο.
.                     Καί ἐπειδή δέν διδάσκεται ὁ καθαρός θεολογικός ὀρθόδοξος λόγος, γι’ αὐτό καί ἐπικρατεῖ σύγχυση καί ὡς πρός τά κριτήρια τῆς θεολογίας. Οἱ Χριστιανοί δέν μποροῦν νά διακρίνουν τό ὀρθόδοξο ἀπό τό αἱρετικό, τό ἐκκλησιαστικό ἀπό τό παρεκκλησιαστικό, τό θεολο­γικό ἀπό τό ψυχολογικό.
.                     Ἔλεγε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ὅτι ἀκούει κανείς ἕναν λόγο ἀπό ὀρθόδοξο Κληρικό καί θεολόγο καί σκέπτεσαι: Ἀπό ποῦ κόλλησε αὐτόν τόν «παραθεολογικό ἰό»; Ἔπειτα ἰχνηλατεῖ τούς ἀνθρώ­πους μέ τούς ὁποίους συναναστρέφεται καί καταλαβαίνει ἀπό ποῦ κόλλησε αὐτόν τόν «παραθεολογικό ἰό». Τόν κόλλησε ἀπό κάποιον Καθη­γητή θεολογίας, ἐκεῖνος ἀπό κάποιον Καθηγητή τοῦ ἐξωτερικοῦ ἤ τοῦ ἐσωτερικοῦ. Καί μεταφέρεται αὐτή ἡ παρεκκλησιαστική καί παραθεολογική πανδημία στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

4. Τί δέον γενέσθαι

.                     Τό ἐρώτημα εἶναι τί πρέπει νά γίνη σέ τέτοιες περιπτώσεις σάν αὐτές πού συμβαίνουν στίς ἡμέρες μας, πού ὁ καθένας αὐτοσχεδιάζει, πού Κληρικοί εἴτε φανατίζονται εἴτε ἐλευθεριάζουν, πού μοντέρνοι Κληρικοί λειτουργοῦν σάν Προτεστάντες ψυχολόγοι, ἀλλά συγχρόνως ἀναμειγνύουν τό Γεροντικό μέ τά πάθη τους, τόν ἅγιο Πορφύριο μέ τόν ἐμπαθῆ ἑαυτό τους. Καί ὄχι μόνον αὐτοσχεδιάζουν θεολογικά, ἀλλά καί αὐτοαποσχηματίζονται καί καυχῶνται γι’ αὐτό, σάν νά εἶναι μιά θαρραλέα πράξη, σάν νά εἶναι ἕνας ἄλλος δρόμος πρός τό Φῶς, χωρίς νά ξέρουν τί εἶναι ρασοφορία, τί εἶναι μοναχός, τί εἶναι ἱερωσύνη, τί εἶναι θεολογία, ὄχι ἀπό πολιτειοκρατικῆς ἀπόψεως, ἀλλά ἀπό καθαρά ὀρθοδόξου προοπτικῆς.
.                     Ὅμως, τί πρέπει νά γίνη, ὅταν παρερμηνεύονται κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων καί μεταφέρονται στήν σημερινή ἐποχή μέ ἄλλο νόημα καί ἄλλη προοπτική;
.                     Νομίζω, αὐτήν τήν ἐποχή, τήν δύσκολη καί ἐπικίνδυνη, πού ψευτοδιδάσκαλοι παραπλανοῦν τά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, χρειάζεται νά μελετᾶμε τήν καθαρή θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Φιλοκαλικῶν Πατέρων μας. Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι δείχνουν τά ὅρια τοῦ «ὀρθοδόξως θεολογεῖν», καί οἱ Φιλοκαλικοί Πατέρες καθορίζουν τίς καθαρές προϋποθέσεις τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας.
.                    Καί, βεβαίως, πρέπει νά ὑπακούουμε στήν φωνή τῆς Ἐκ­κλη­σίας, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος παρατηρεῖ: «Μή τοίνυν, τῶν τελειοτέρων ἐπανατρέχωμεν, μηδέ ἡμέρας καί καιρούς καί ἐνιαυτούς παρατη­ρῶμεν, ἀλλά πανταχοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ μετ’ ἀκριβείας ἐπώμεθα, τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην προτιμῶντες ἁπάντων. Εἰ γάρ καί ἐσφάλλετο ἡ Ἐκκλησία, οὐ τοσοῦτον κατόρθωμα ἀπό τῆς τῶν χρόνων ἀκριβείας ἦν, ὅσον ἔγκλημα ἀπό τῆς διαιρέσεως καί τοῦ σχίσματος τούτου».
.                    Γενικά, πρέπει νά ἀκολουθοῦμε τίς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας, προτιμώντας ἀπό ὅλα τήν ἀγάπη καί τήν εἰρήνη, ὥστε νά ἀποφεύγονται οἱ διακρίσεις καί τά σχίσματα.
.                     Ἔχουμε, λοιπόν, τήν Ἐκκλησία στήν ὁποία θά κάνουμε ὑπακοή, καί δέν θά ἀκοῦμε κάθε Κληρικό, θεολόγο, διδάσκαλο πού εἰσάγει στήν ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ξένες παραδόσεις, ξένα ἤθη, ξένες διδασκαλίες, ἀτομικές ἑρμηνεῖες, ξένους καί ἐπικίνδυνους «παρεκκλησιαστικούς καί παραθεολογικούς ἰούς».
.                     Τελικά, ἡ σωτηρία μας εἶναι τόσο μεγάλη πού δέν μποροῦμε νά τήν ἐμπιστευθοῦμε στόν καθένα μέ τίς ὁποιεσδήποτε αὐταπάτες του καί μέ τήν θεολογική του ἀνεπάρκεια πού παρουσιάζεται ὡς αὐθεντία.

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙΣΤΑΥΡΙΚΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Ἀντισταυρικοὶ καιροί

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2205, 1/15.09.2019

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

.             Ὅταν ἀνέβαινε στὸν Γολγοθᾶ, λύγισε κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ Σταυροῦ Του. Ὄχι τόσο ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ ξύλου, ὅσο ἀπὸ αὐτὸ μὲ τὸ ὁποῖο τὸ ξύλο ἦταν ποτισμένο· τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, τὴν ἁμαρτία μας…
.               Ὅταν τὸν κάρφωναν πάνω στὸ «καταραμένο» αὐτὸ ξύλο, ἱκέτευε: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ´ 34). Ὁ παράφρων ὄχλος, παρασυρμένος ἀπὸ τὴν φθονερὴ ἡγεσία του , κραύγαζε «οὐά»! Ἐκεῖνος ὅμως συγχωροῦσε μὲ ἀγάπη δίχως ὅρους καὶ ὅρια.
.               «Οὐά»!
.               Στὴν διάρκεια τῶν εἴκοσι αἰώνων ποὺ ἀκολούθησαν, τὸ «οὐὰ» ἀκούστηκε ἀναρίθμητες φορὲς ὑβριστικό, θρασύ, χαιρέκακο. Ὅμως ὁ Γολγοθᾶς, ἐπανελάμβανε σταθερὰ τὴν ἠχὼ τοῦ ματωμένου Σταυροῦ Του: «ἄφες αὐτοῖς»!
.               Δύο χιλιετίες μετά, στὰ δίσεκτα τοῦτ α χρόνια, ποὺ ἄνεμοι ἄγριοι φυσοῦν μανιασμένοι, τὰ «οὐά» πνίγουν τὴν ἀτμόσφαιρα. Ἐκστομίζονται μὲ πάθος, μὲ ψυχοπαθολογικὴ μανία.
.              «Οὐά»! Νὰ ἀφαιρεθεῖ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴ Σημαία.
.             «Οὐά»! Νὰ φύγει ὁ Ἐσταυρωμένος, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ εἰκονες ἀπὸ τὰ ΔΙκαστήρια, ἀπὸ τὶς αἴθουσες τῶν Σχολείων, ἀπὸ τὰ Νοσοκομεῖα.…
.             «Οὐά»! Νὰ ἐξαλειφθεῖ ἀπὸ τὸ Σύνταγμα τοῦ κράτους ἡ ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδος. Νὰ γίνει τὸ κράτος οὐδετερόθρησκο. Νὰ ὁρκίζονται οἱ ὑπουργοὶ στὴν συνείδησή τους. (Ποιά συνείδηση!)
.             «Οὐά»! Νὰ παύσει νὰ θεωρεῖται παράνομη ἡ βλασφημία, ἡ μεγάλη αὐτὴ πληγὴ τοῦ τόπου, ἡ κατάρα τῆς καθημερινῆς ζωῆς πολλῶν.
.             Οἱ ἄνθρωποι διώχνουμε τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴν ζωή μας καὶ ἀγριεύουμε. Ἀγριεύουμε πρωτίστως στὶς μεταξύ μας σχέσεις. Μίση, φόνοι, ἀπάτες, ἐγκλήματα φρικτά. Οἱ φυλακὲς γεμίζουν ἀσφυκτικά. Κτίζονται καινούργιες καὶ πάλι ἀσφυκτιοῦ. Οἱ κρατούμενοι ἀποφυλακίζονται πρόωρα, ἀλλὰ τὸ πρόβλημα παραμένει ὀξύ. Τὰ Δικαστήρια ἔχουν παραλύσει.
.               Γιατί τόση ἀγριότητα; Ἂς πάψουμε νἀ ψάχνουμε ἔξω καὶ μακριὰ τὴν αἰτία. Οἱ ἄνθρωποι ἀγριεύουμε μεταξύ μας, ἀκριβῶς διότι δὲν ἔχουμε ὑψωμένο τὸν Σταυρὸ στὴν ζωή μας.
.              Ἴσως τὸ ἐκφραστικότερο σύμπτωμα αὐτῆς τῆς τάσεως ὑπῆρξε ἡ ἱστορία μὲ τὸν Σταυρὸ στὴν Μυτιλήνη, τὸν ὀποῖον κάποιοι ἐπανειλημμένως γκρέμιζαν, ἕως ὅτου μιὰ μαζικὴ ἀντίδραση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τὸν ἔστησε ἀκλόνητο καὶ μεγαλοπρεπῆ στὸν βράχο.
.               Ἀρκεῖ ἆραγε αὐτό; Ναί, νὰ ὑψωθεῖ ὁ Σταυρὸς στὸν βράχο… νὰ ὑψωθεῖ ὅμως καὶ στὴν ζωὴ ὅλων μας.
.             Διότι ὁ Σταυρὸς καὶ πολεμεῖται ἀπροκάλυπτα, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε προηγουμένως, ἀλλὰ καὶ περιφρονεῖται καὶ ἀγνοεῖται καὶ ὑπτιμᾶται. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἐξ ἴσου θλιβερό. Μήπως καὶ θλιβερότερο; Ἐδῶ εἶναι ποὺ καλούμαστε σὲ βαθύτερη αὐτογνωσία. Διότι ἂν θελήσουμε νὰ δοῦμε κατάματα τὴν ἀλήθεια, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι καὶ κάποιοι ἀπὸ μᾶς τοὺς πιστοὺς τὸν Σταυρὸ τὸν ἔχουμε ὑποτιμημένο. Τί νὰ τὸν κάνουμε νὰ μένει ὑψωμένος πάνω στὸν βράχο τῆς Μυτιλήνης, ἂν κάποιοι οὔτε κἂν κάνουμε σωστὰ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ; Πόσοι Τὸν φέρουμε ἐπάνω μας; Λίγοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ προτιμοῦν νὰ κρεμουν στὸν λαιμό τους ὅ,τι παράξενο μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ποὺ εἶναι καὶ τὸ μόνο ἀναγκαῖο; Πόσοι ἔχουμε στὸ σπίτι μας ἕνα σωστὸ εἰκονοστάσι μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο, κι ὄχι ἁπλῶς ἕνα καντήλι πάνω στὸ ψυγεῖο;
.               Κι ἂν αὐτὰ τὰ ἔχουμε σωστά, ὡς τρόπος ζωῆς ὁ Σταυρὸς ἆραγε ὑπάρχει, ἢ τείνει νὰ ἐξαφανιστεῖ; Ἂς ὁμολογήσουμε τὴν ἀλήθεια: Οἱ ἄνθρωποι, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὴν ἄνεση καὶ τὸ ἔντονο κοσμικὸ πνεῦμα, συχνὰ ἀρνούμαστε τὸν Σταυρὸ στὴν ζωή μας. Κάποιοι δὲν θέλουμε νὰ σταυρώσουμε τὰ πάθη μας, νὰ ἀντισταθοῦμε στὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες μας. Πολλοὶ ἐπιχειροῦμε νὰ συνδυάσουμε τὴν Χριστιανικὴ Πίστη μας μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ κοσμικὸ πνεῦμα. Κι αὐτὸ εἶναι ἴσως ὁ χειρότερος διωγμὸς τοῦ Σταυροῦ, καὶ ἡ μεγάλη ἀρρώστια τῶν καιρῶν μας.
.              Ἀλλὰ Χριστιανισμὸς χωρὶς Σταυρὸ εἶναι ἁλάτι ἀνάλατο, ἕνα ἄχρηστο πράγμα.
.               Γι᾽ αὐτὸ καὶ μέσα στὸ διάχυτο ἀντισταυρικὸ πνεῦμα καὶ τὴν ἀντισταυρικὴ μανία τῆς ἐποχῆς μας οἱ πιστοὶ ὀφείλουμε νὰ προσκολληθοῦμε στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας. Νὰ τὸν στήσουμε στὴν ζωή μας ἀκλόνητο. Νὰ τὸν κρατοῦμε ὑψωμένο! Στὴν ζωή μας καὶ στὴν Πατρίδα μας!

, , ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ καὶ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ «Πῶς θά ἠδύνατο νά “ἐκσυγχρονισθῇ” ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ἡ ζωηφόρος Ἀνάστασις, ἡ Θεία εὐχαριστία καί ἡ χριστιανική ἄσκησις, ἡ μετάνοια καί ἡ συγχώρησις, ἡ οὐδέποτε ἐκπίπτουσα ἀγάπη;» (Πρωτοχρονιάτικος Χαιρετισμὸς Οἰκουμ. Πατριάρχου)

Xαιρετισμὸς
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου
ἐπὶ τῇ πρώτῃ τοῦ ἔτους 2018

Ἱερώτατοι καί προσφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατε Πρέσβυ κύριε Εὐάγγελε Σέκερη, Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα τῆς ἡμῶν Μετριότητος ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.         Ὁλοθύμως εὐχαριστοῦμεν τούς προλαλήσαντας διά τόν μεστόν λόγον καί τάς ἑορτίους εὐχάς, πρῶτον τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Νικαίας κύριον Κωνσταντῖνον, ὁμιλήσαντα ἐκ προσώπου τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, καί εἶτα τόν Ἄρχοντα Ἱερομνήμονα κύριον Ἀντώνιον Χατζόπουλον, ἐκ μέρους τῶν ὀφφικιαλίων τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας.
.         Ὁμοθυμαδόν, ἐν λειτουργικῇ συνάξει καί ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ, εἰσήλθομεν εἰς τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, ἐν τῷ πανιέρῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ἐν Φαναρίῳ, ἐδῶ, εἰς τόπον μαρτυρίας καί μαρτυρίου, εὐχαριστίας καί διακονίας, κληρονόμοι καί φύλακες τῶν πατρῴων παραδόσεων, τῆς ὀρθῆς καί ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, τῆς ὀρθῆς δοξολογικῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς κατά Χριστόν ὀρθοπραξίας.
.         Δι᾿ ἡμᾶς τούς ὀρθοδόξους πιστούς, ἡ Πρωτοχρονιά συμπίπτει μέ τήν ἑορτήν τῆς κατά Σάρκα Περιτομῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν ἱεράν μνήμην τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, καί αὐτό δίδει εἰς τό χαρμόσυνον τοῦτο γεγονός ἰδιαίτερον πνευματικόν καί πανηγυρικόν χαρακτῆρα. Ὅλαι αἱ χριστιανικαί ἑορταί συνδέονται ἀρρήκτως μέ τέλεσιν Θείας Λειτουργίας. Κατά τάς ἑορτάς, βιοῦται ἡ ἄρρητος φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ἀποκαλύπτεται τό βάθος τῶν πραγμάτων, ὁ χρόνος γίνεται αἰωνιότης, καιρός κοινωνίας τῆς ζωῆς, ἀνοίγει ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ, διαλύεται ἡ ἀχλύς τῶν βιωτικῶν μεριμνῶν.
.         Τό Εὐαγγέλιον τῆς «συγκαταβάσεως τοῦ Σωτῆρος τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων», καί τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως ὅλης ἐκ τῆς φθορᾶς, καθώς καί ὁ ἔνθεος, ἐκκλησιαστικός, ἀσκητικός καί βαθέως θεολογικός λόγος τοῦ οὐρανοφάντορος Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ φιλοθέου καί φιλανθρώπου, τοῦ φιλερήμου, κοινωνικοῦ καί πτωχοτρόφου, ἠχεῖ καί ἐφέτος μέσα εἰς ἕνα πλήρη ἀντιφάσεων κόσμον, ὅπου ἡ ἀφόρητος ἐξαθλίωσις ἀναριθμήτων ἀνθρώπων συνυπάρχει μέ τήν προκλητικήν σπατάλην τῶν κατεχόντων, ὅπου εἰς τήν ἰσοπεδωτικήν παγκοσμιοποίησιν ἀνθίσταται ἀκραίως καί βιαιομαχῶν ὁ θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ὅπου οἱ θιασῶται τῆς ἰδιονομίας τῆς οἰκονομίας καί τῆς τεχνολογικῆς ἀναπτύξεως δέν φαίνεται ὅτι πτοοῦνται ἀπό τήν σφοδράν ἀντίδρασιν τῶν οἰκολογικῶν κινημάτων καί τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν, ὅπου ἐκτυλίσσονται πρωτοβουλίαι καί συζητήσεις περί εἰρήνης, ἐνῷ συγχρόνως ἀνθεῖ ἡ παραγωγή καί τό ἐμπόριον καταστροφικῶν ὅπλων. Ὁ νέος ἐνιαυτός εὑρίσκει ἀμετρήτους ἀνθρώπους νά ἀδιαφοροῦν διά τά μείζονα καί τά ἀληθῆ, διά τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀλληλεγγύην, καί νά ἐνδιαφέρωνται ζωηρῶς διά τά ἀτομικά των δικαιώματα καί τήν εὐδαιμονιστικήν αὐτοπραγμάτωσίν των. Στατιστικαί ἔρευναι ἀποκαλύπτουν ὅτι ἀτονεῖ βαθμηδόν τό αἰσθητήριον διά τό μυστήριον, καί ὅτι μειοῦται συνεχῶς ὁ ἀριθμός τῶν ἀτόμων μέ κοινωνικόν καί ἀγαπητικόν προσανατολισμόν.
.         Ἐνώπιον τῶν πρωτογνώρων ἀπειλῶν κατά τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῆς ἀκεραιότητος τῆς δημιουργίας, ἡ Ἐκκλησία καλεῖται σήμερον νά δώσῃ τήν καλήν μαρτυρίαν αὐτῆς, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ὁμιλῇ, τό πράττει διά νά ὑπερασπισθῇ τόν ἄνθρωπον, τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ». Ἐπίσης, δύναται νά σιωπᾷ διά τόν ἴδιον λόγον. Εἶναι ἀδύνατον ὅμως νά παραμένῃ ἀδρανής ἔναντι τῆς κραυγῆς τῶν ἀδικουμένων καί τοῦ στεναγμοῦ τῆς κτίσεως.
.         Ἡ Ἐκκλησία ποτέ δέν ἠγνόησε τόν κόσμον, ἀλλά καί ποτέ δέν ἐταυτίσθη μέ αὐτόν.
.         Προφανέστατα, ἡ εὐαισθησία καί τό ἐνδιαφέρον διά τόν ἄνθρωπον καί τάς περιπετείας του δέν ὁδηγεῖ εἰς ἐκκοσμίκευσιν τῆς Ἐκκλησίας, εἰς ἕνα «ἐκσυγχρονισμόν» της, ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς ἀναποφεύκτου υἱοθετήσεως ὑπ᾿ αὐτῆς ἀρχῶν καί μεθόδων δράσεως, ξένων πρός τό Εὐαγγέλιον καί τήν Παράδοσιν τῶν Πατέρων. Πῶς θά ἠδύνατο νά «ἐκσυγχρονισθῇ» ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ἡ ζωηφόρος Ἀνάστασις, ἡ Θεία εὐχαριστία καί ἡ χριστιανική ἄσκησις, ἡ μετάνοια καί ἡ συγχώρησις, ἡ οὐδέποτε ἐκπίπτουσα ἀγάπη;
.         Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πιστή εἰς τόν Κύριον αὐτῆς, ὅστις «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι» (Ματθ. κ´ 28), ζῇ ὡς «διακονική Έκκλησία». Ἁγιάζει τήν ζωήν τῶν πιστῶν διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων της. Ἀκούει τό «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» τῶν τραγικῶν θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν διώξεων, τῶν διακρίσεων, τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας καί τῆς ἐκμεταλλεύσεως.
.         Συμπαρίσταται, ἀνακουφίζει, παρηγορεῖ, τρέφει, ἀγωνίζεται κατά τῆς ἀδικίας, σώζει τήν ἐλπίδα διά τήν ζωήν, κρατᾷ ἀνοικτήν τήν πύλην τοῦ οὐρανοῦ. Διακηρύσσει θαρσαλέως ὅτι, ἐξ ἐπόψεως χριστιανικῆς, ὁ ὑποτιμῶν τόν ἄνθρωπον ὑποτιμᾷ τόν ἴδιον τόν Θεόν, καί ὁ μή ἀγαπῶν τόν ἄνθρωπον εἶναι ἀδύνατον νά ἀγαπᾷ τόν Θεόν.
.         Ὄντως, ἡ ἀδιάσπαστος συνάφεια καί ἑνότης τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τῆς οὐ ζητούσης τά ἑαυτῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον εἶναι τό ὑψηλότερον ἦθος, τό ὁποῖον ἐγνώρισεν ἡ ἀνθρωπότης εἰς τήν ἱστορικήν της πορείαν. Ἐν Χριστῷ, ὁ πιστός ἔλαβε πολλά, «τά πάντα», καί δίδει πάμπολλα, «τά πάντα τοῖς πᾶσι». Τό «λαμβάνειν», τό δώρημα τῆς Θείας χάριτος, καί τό «διδόναι», ἡ θυσιαστική ἀγάπη, εἶναι ἡ οὐσία τῆς ταυτότητος τοῦ καινοποιηθέντος, ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ Ἐκκλησία Του, ἀνθρώπου..
.         Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, προγευομένη ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί ἐν τῇ ζωῇ τῆς ἀγάπης καί τῆς διακονίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, τῆς ἐσχατολογικῆς τελειώσεως τῶν πάντων, καί εἰκονίζουσα αὐτήν, πορεύεται πρός τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ παντελής φανέρωσις καί ἡ τελεία ἀποκάλυψις αὐτῶν, τά ὁποῖα ζῶμεν καθ᾿ ὁδόν, ἐν Ἐκκλησίᾳ καί ὡς Ἐκκλησία. «Ἰησοῦς Χριστός, χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ´ 8).
.         Ὅταν ἀπουσιάζῃ ἡ πίστις εἰς τήν αἰωνιότητα, τότε ὅλη ἡ ζωή καί ἡ δρᾶσις μας ἔχει τό στίγμα τῆς ματαιότητος. Τό νά δίδωμεν εἰς τήν ζωήν μας ὅ,τι νόημα ἐπιθυμοῦμεν, δέν εἶναι γνησία ἐλευθερία. Δέν ὑπάρχει ἀληθής ἐλευθερία χωρίς τήν Ἀλήθειαν καί ἔξω ἀπό τήν Ἀλήθειαν, ἡ ὁποία δι᾿ ἡμᾶς εἶναι «πρόσωπον», ὁ ἐνανθρωπήσας, σταυρωθείς καί ἀναστάς, ἀνελθών εἰς τούς οὐρανούς καί πάλιν ἐρχόμενος Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ἡ ἐλπίς ἡμῶν». Χωρίς αὐτήν τήν ζωοπάροχον ἐλπίδα συρρικνοῦνται αἱ δημιουργικαί δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἔγκλειστος εἰς τόν ἑαυτόν του, ὁ αὐτόνομος «ἀνθρωπο-θεός», δέν ἔχει προοπτικήν καί μέλλον.
.         Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
.         Ἔρχονται καί παρέρχονται αἱ γενεαί τῶν ἀνθρώπων καί ἐν τῇ εὐλογημένῃ Πόλει τῶν Πόλεων σώζονται, χάριτι τοῦ ἀγαθοπαρόχου Θεοῦ τῆς ἀγάπης, τά τιμαλφῆ τοῦ Γένους, ἡ πίστις, τό ἦθος καί ὁ πολιτισμός τῆς Ὀρθοδοξίας. Παρελαύνουν ἐνώπιον ἡμῶν, κατά τήν ἑόρτιον καί ἱεράν αὐτήν στιγμήν, αἱ φωτειναί μορφαί τῶν προκατόχων ἡμῶν Πατριαρχῶν καί πάντων τῶν εὐόρκως διακο-νησάντων τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, πάλαι τε καί ἐπ᾿ ἐσχάτων. Ἐν συγκινήσει βαθείᾳ καί κατανύξει τούς μνημονεύομεν καί τούς εὐγνωμονοῦμεν.
.         Εἰς δέ πάντας ὑμᾶς τούς παρόντας, τούς συνεορτάζοντας καί συμπνευματιζομένους, καί εἰς τά ἐγγύς καί τά μακράν φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἀπευθύνομεν ἐγκάρδιον ἑόρτιον χαιρετισμόν καί εὐχόμεθα, διά τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, ὁμόνοιαν καί εἰρήνην, τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην καί δαψιλῆ καρποφορίαν ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς, ἐπικαλούμενοι ἐφ᾿ ὑμᾶς, μεσιτείᾳ καί πρεσβείαις τοῦ οὐρανοφάντορος Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ σήμερον ἐν εὐλαβείᾳ καί εὐχαριστίᾳ, ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις ἑορταζομένου καί τιμωμένου, οὗ τά ρήματα καί τά ἔργα καί τά τίμια λείψανα πάσης ἁγιότητος πλήρη ὑπάρχουσι, τήν ζείδωρον χάριν καί τό ἀμέτρητον ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί Κυρίου τῶν ὅλων.
.         Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!

 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, ,

Σχολιάστε

ΧΑΙΡΕ ΓΑΛΛΙΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΕ ΣΤΗΝ “ΕΞΥΠΝΗ” ΒΛΑΚΕΙΑ! (Διέκοψαν ταινία σὲ σχολεῖο, γιατί «ἀναφερόταν στὸν Χριστό»!)

Διέκοψαν τὴν προβολὴ χριστουγεννιάτικης ταινίας σὲ μαθητές,
γιατί «μιλοῦσε γιὰ τὸν Χριστό».

Λευτέρης Σαββίδης
25 Δεκεμβρίου 2017 17:58

.           Οἱ δάσκαλοι στὸ δημοτικὸ τῆς νοτιοανατολικῆς Γαλλίας συνειδητοποίησαν πὼς τὸ περιεχόμενό της βασιζόταν στὴν Καινὴ Διαθήκη, γεγονὸς ποὺ κατὰ τὴ γνώμη τους δὲν συνάδει μὲ τὸν κοσμικὸ χαρακτήρα τοῦ γαλλικοῦ σχολείου.
.           Οἱ δάσκαλοι δημοτικοῦ σχολείου στὴ νοτιοανατολικὴ Γαλλία σταμάτησαν προβολὴ χριστουγεννιάτικης ταινίας γιὰ 83 μαθητές, καθὼς διαπίστωσαν πὼς τὸ περιεχόμενό της δὲν ἦταν ἀρκετὰ ἐκκοσμικευμένο. Ἡ ἀμερικανικὴ ταινία κινουμένων σχεδίων “Τὸ Ἀστέρι τῶν Χριστουγέννων” περιγράφει τὴν ἱστορία ἑνὸς γαϊδουριοῦ ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν Παρθένο Μαρία καὶ τὸν Ἰωσὴφ ὢς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τὴν γέννηση τοῦ θείου Βρέφους. Οἱ ὑπεύθυνοι ἐκπαιδευτικοὶ ἀναφέρουν πὼς θεώρησαν ἀπὸ τὴν περίληψη τῆς ταινίας πὼς τὸ ἔργο θὰ ἐκτυλισσόταν σὲ χριστουγεννιάτικη περίοδο, ὄχι ὅμως πὼς θὰ περιέγραφε τὴν χριστιανικὴ ἱστορία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Αὐτὸ τὸ τελευταῖο τοὺς ἀνάγκασε, ὅπως διαβάζουμε στὴν τοπικὴ ἐφημερίδα Le Republicain Sud-Gironde, νὰ σταματήσουν τὴν προβολή.
.         «Συνειδητοποιήσαμε, ὅσο παιζόταν ἡ ταινία, πὼς δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα φὶλμ σὲ χριστουγεννιάτικο κλίμα, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Γέννησης, τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ, τῆς περιπλάνησης τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Ἰωσὴφ ὢς τὴ Βηθλεέμ. Τὸ ἔργο βασίζει λοιπὸν τὸ περιεχόμενό του στὰ Εὐαγγέλια, κάτι ποὺ δὲν εἶναι κοσμικό», ἀναφέρουν οἱ ἐκπαιδευτικοί, σὲ μία εἴδηση ποὺ ἔχει προκαλέσει ἔντονη συζήτηση στὴ Γαλλία.
.           Πέρσι, ὁ δημόσιος διάλογος εἶχε περιστραφεῖ γύρω ἀπὸ τὴν ἐπιλογὴ Δήμων ἀνὰ τὴν χώρα νὰ τοποθετήσουν φάτνες σὲ δημόσια κτίρια, κάτι ποὺ θεωρήθηκε πλῆγμα ἐνάντια στὸ κοσμικὸ κράτος. Τὸ γαλλικὸ ΣτΕ συνεδρίασε τὸ 2016 προκειμένου νὰ ἀποφασίσει ἂν θὰ ἐπιτραπεῖ ἢ ὄχι ἡ ἐγκατάσταση φάτνης σὲ δημόσια κτίρια ἐν ὄψει Χριστουγέννων.
.           Ἡ Γαλλία ἔχει διαχωρίσει τὸ γαλλικὸ κράτος ἀπὸ τὴν καθολικὴ ἐκκλησία μὲ νόμο ἀπὸ τὸ 1905 καὶ οἱ ὀπαδοὶ τῆς αὐστηρῆς του ἐφαρμογῆς καὶ τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας στὴ δημόσια σφαίρα, ἐκτιμοῦν πὼς ἡ φάτνη δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἁπλὸ σύμβολο «λαϊκῆς τέχνης», ἀλλὰ εἶναι ἕνα σύμβολο τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ ἄρθρο 28 τοῦ νόμου ἀπαγορεύει κάθε «σύμβολο ἢ ἔμβλημα θρησκευτικοῦ χαρακτήρα σὲ δημόσια κτίρια».

ΠΗΓΗ: news247.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΛΛΗΛΟΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ «μὲ συμπαραστάτες βουλευτές, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀγέλη νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι»

Ἀπόσπασμα μακροσκελοῦς ἄρθρου
ὀξείας ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκριτικῆς
τοῦ θεολόγου Γιώργου Δημόπουλου
ὑπὸ τὸν τίτλο «
Διακονία Σατραπεία;»

ΠΗΓΗ: xanemo.blogspot.gr

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πικρὲς ἀλήθειες, ζωηρὰ διαζωγραφισμένες ποιητικῇ ἀδείᾳ, ποὺ πονᾶνε πολύ.

βλ. σχετ.: ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΤΗΣ «ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
ΟΧΕΤΟΣ ΦΩΤΟΚΙΤΣΑΡΙΑΣ καὶ ΑΥΤΕΙΔΩΛΙΣΜΟΥ!
«ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ» (π. Διον. Τάτσης)
«ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»
ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ!
ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ (τῆς “Βασίλως”) ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ (ἐπικοινωνιακῆς) ΦΑΚΗΣ!
ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ «κατ᾽ ἐπάγγελμα»!

[…]
.            Bullying εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν εὐρύτερη Ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια, τὸ πέρα δῶθε, τὸ σύρε κι ἔλα, μεγάλου ἀριθμοῦ δεσποτάδων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ξεπεράσει στὰ ταξίδια τοὺς Ὑπουργοὺς Ἐξωτερικῶν. Οἱ ἐν λόγῳ γλάστρες μαϊντανῶν δεσποτάδες, δὲν ἔχουν ἀφήσει ἑσπερινοὺς καὶ λειτουργίες, πανηγύρια καὶ ὀνομαστήρια, γενέθλια καὶ χειροτονίες, ποὺ νὰ μὴν εἶναι παρόντες, φιγουράροντας σὰν φουσκωμένα παγώνια μὲ σταυροὺς καὶ ἐγκόλπια, μὲ μίτρες καὶ πατερίτσες, ἐνδεδυμένοι προκλητικὰ μὲ «πορφύραν καὶ βύσσον», μὲ τὰ αὐτοκρατορικὰ σύμβολα, (τοῦ κὶτς ἡ μάνα), μὲ πανάκριβα φανταχτερὰ ἄμφια, (μὲ αὐτὴ τὴν κρίση; Ναὶ μὲ αὐτὴ τὴν κρίση, δὲν τοὺς κρατάει τίποτα) λικνιζόμενοι ὡς ἄλλες σταρλέτες, φωτογραφιζόμενοι σὲ διάφορες στάσεις, μὲ πλήρη ἀνάπτυξη τὶς κίβδηλες φιλοφρονήσεις, διαγκωνιζόμενοι σὰν κοράκια γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπή, σὲ ἕνα «games of thrones», πιὸ ἁπλὰ σὲ μία παράσταση ποὺ παραπέμπει στὶς «κουμπάρες» ποὺ ἔπαιζαν τὰ κορίτσια μίας ἀλλοτινῆς ἐποχῆς. Ἀκόμη καὶ νὰ βρεθεῖ ἕνας κληρικὸς τῆς προκοπῆς, αὐτοπαραδίνεται διαλυμένος ἢ τρομοκρατημένος σ’ αὐτὸν τὸν ἐκκλησιαστικό!, στὴν κυριολεξία, ὑπόκοσμο.
.             Φύλαρχοι, τριτοκοσμικοὶ αὐτοκράτορες, ἑκατόνταρχοι, ἡγέτες, ἐπιτελάρχες, πρόεδροι, δεσποτάδες ἐν μιᾷ νυκτί, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά, ἐκτὸς ἀπὸ ἐπίσκοποι. Ὕφος ἀγέρωχο, φόντο ἀναληθές, μέσα «τάφοι κεκονιαμένοι». Οἱ ἔξτρα ρόλοι βαρίδια στὶς τσέπες τους, ἔστω καὶ ἂν πρόκειται γιὰ ράβδους χρυσοῦ πειραγμένου μείγματος. Τὰ στολίδια τους μίας ἄλλης ἐποχῆς, μακρινῆς, ἀνούσια, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ συναισθήματά τους μπερδεμένα. Στὰ παραπάνω πλουμίδια προσθέτουν συνειδητὰ τὴν ἀδικία, τὴν σκληρότητα, τὶς μάταιες ἐπιδόσεις, τὴν ἄγονη πρόοδο, τὰ ψέματα, τὴν οἴηση, τὴν κοσμικότητα.
.             Κύριοι, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ λεβεντιὰ δὲν ἐκφράζεται ἀπὸ τὸ φαίνεσθαι ἀλλὰ ἀπὸ τὸ φέρεσθαι. Δοκιμαστήκατε στὴν ἱστορικὴ διαμετακόμιση ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐποχὲς στοὺς νέους καιρούς, στὰ νέα δεδομένα, στὶς νέες ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. Ζοριστήκατε, ἀπομυθοποιηθήκατε, δὲν καθοδηγεῖτε, καταϊδρωμένοι ἀκολουθεῖτε ἀσθμαίνοντας. Μὲ μνήμη χρυσόψαρου, ἔχετε χρόνο νὰ σουλατσάρετε, νὰ ξοδεύετε ἀλόγιστα τόσο χρήματα ὅσο καὶ φαιὰ κύτταρα, σὲ μία θεατρικὴ προσπάθεια ὑπεράσπισης καὶ προβολῆς τῆς μικρόνοιάς σας. Συμπαραστάτες σας, βουλευτὲς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, σὲ ἕνα ἀλληλοξεσκόνισμα ματαιότητας, πολὺ μακριὰ ἀπὸ ἐπεξεργασμένους, εὐαγγελικὰ εὐανάγνωστους τρόπους πλησιάσματος τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.
.             Ἀφειδώλευτος δεσποτικὸς δημοσιογραφικὸς χῶρος δαπανᾶται γιὰ τὴν κατασκευὴ «ὑπερθεάματος» προκειμένου νὰ γοητεύσουν τὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγέλης. Ἡ ὁμαδικὴ τηλεοπτικὴ ἢ ἡ φωτογραφικὴ προβολὴ ἐξωραΐζει τὴν ντροπὴ τοῦ καρναβαλισμοῦ σὲ «ὑπερθέαμα». Ἀπενοχοποιεῖ τὸν αὐτεξευτελισμό, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ μάζα νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι.

[…]

, , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΑΣΑΦΕΙΑ, ΤΗΝ ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΣΧΕΣΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ» (Μητροπ. Μεσογαίας Νικόλαος) «Περιμένουμε ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ μᾶς μιλήσει πειστικὰ γιὰ τὴ μοναδικότητα, τὴν ἁγιότητα, τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ μία διάλεκτο αὐθεντικοῦ λόγου, μετανοίας καὶ ἔμπρακτης ἁγιότητος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ὄχι μὲ ὑπερφίαλες θριαμβολογίες ἢ μὲ γλυκόλογα κούφιων κοσμικῶν ἰσορροπιῶν».

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 15 Μαΐου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 117Η
Πρὸς τοὺς εὐλαβεῖς ἐφημερίους
καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

.             Ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε πληροφορηθεῖ ὅτι τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ γιὰ ἕνα περίπου δεκαήμερο πρόκειται νὰ συνέλθει στὴν Κρήτη ἡ, ὅπως ὀνομάζεται, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι Πανορθόδοξος, μὲ ἄλλα λόγια συμμετέχουν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες μὲ ἀντιπροσωπεῖες τους ἐξ ἀρχιερέων, ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τοὺς προέδρους τους, δηλαδὴ τοὺς Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους τους. Μερικοὶ τῆς δίνουν χαρακτῆρα Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἂν καὶ γιὰ κάποιους λόγους, ἰδίως τελευταῖα, ἀποφεύγουν νὰ τὴν ὀνομάσουν ἔτσι. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἴσως τέτοιου μεγέθους στὴ δεύτερη χιλιετία, δηλαδὴ ἡ μόνη μετὰ τὴν ἀπόσχιση τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῶν ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν, ἤτοι ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀντιλαμβάνεται λοιπὸν κανεὶς τὴ βαρύτητά της καὶ τὶς ἐλπίδες καὶ προσδοκίες ποὺ ἡ σύγκλησή της γεννᾶ. Ὡς ἐκ τούτου, θεωρῶ μέγιστη ποιμαντικὴ εὐθύνη μου νὰ ἀπευθυνθῶ σὲ σᾶς, γιὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὴ σημασία της, διότι ὁ λαὸς κατὰ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση δὲν εἶναι ἁπλὸς θεατὴς τῶν τεκταινομένων, ἀλλὰ συμμετέχει μὲ τὴν προσευχή, τὸν λόγο του ἢ καὶ τὴν ὑγιῆ ἀντίδρασή του στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Μία τέτοια Σύνοδος συνέρχεται στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μὲ σκοπὸ κυρίως πνευματικό, προκειμένου νὰ ἑνώσει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν, νὰ τοὺς στηρίξει, νὰ δείξει τὸν δρόμο τῆς ἀληθείας, νὰ θεραπεύσει τὴ σύγχυση καὶ ταυτόχρονα νὰ δώσει τὴ μαρτυρία της στὸν σύγχρονο κόσμο μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἀποστολῆς της, δηλαδὴ νὰ φανερώσει τὴ μία ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» κατὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου (Ματθ. κη΄ 29). Αὐτὸ ὀφείλει νὰ τὸ κάνει στηριζόμενη στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὀρθὰ ἑρμηνευόμενο, στὴν Ἱερὰ Παράδοση τῶν προηγούμενων Συνόδων, στὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ φυσικὰ σὲ ἀναφορὰ μὲ τὰ προβλήματα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς.
.             Κατόπιν τούτου, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι τὸ μήνυμα καὶ ὁ λόγος μιᾶς τέτοιας Συνόδου πρέπει νὰ εἶναι ξεκάθαρα, πολὺ δυνατά, προφητικά, θεόπνευστα. Προσβλέπουμε σὲ αὐτὴν σὰν νὰ ἀνοίγει τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια συνοδικῆς σιωπῆς, μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ «σκολιὰ καὶ διεστραμμένη» (Δευτ. λβ´ 5), γεμάτη σύγχυση, συμβιβασμούς, ἀδιέξοδα, πλάνες, αἱρέσεις, ἄρνηση, ἀθεϊστικὴ μανία, ἀνατροπὲς διαχρονικῶν ἠθικῶν σταθερῶν, πολυμέτωπη προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, σὲ μία ἐποχὴ παγκόσμιας ἀνασφάλειας, τεχνολογικῆς παντοδυναμίας, ψηφιακῆς αὐτοφυλάκισης, συντονισμένων ὕβρεων κατὰ τοῦ Θεοῦ, μαζικῆς καταστροφῆς ἀρχαιότατων πολιτισμῶν, βίαιας μετακίνησης λαῶν ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τους, ἀποκαλυπτικοῦ διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν.
.             Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ εἶναι «φωνὴ ὑδάτων πολλῶν» (Ψαλμ. κη´ 3), «φωνὴ καταρρακτῶν» (Ψαλμ. μα´ 8), νὰ συγκλονίσει τὸν κόσμο, νὰ ἀναστήσει νεκρωμένες ζωές. Ἂν γιὰ κάτι τέτοιο δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι, τότε καλύτερα νὰ περιμένουμε, τότε καλύτερα, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή νὰ ἀναβληθεῖ ἡ Σύνοδος γιὰ ἀργότερα. Τὸ νὰ φωτογραφηθοῦν στὴν Κρήτη τετρακόσιοι ἐπίσκοποι μαζί, μὲ συμβατικὰ χαμόγελα, ἔχοντας προηγουμένως ἀνακατέψει τὸ τίποτα, ἢ ἔχοντας ὑπογράψει κείμενα χωρὶς αἷμα ἀλήθειας καὶ ὕδωρ ζωῆς, χωρὶς τὴ μάχαιρα τοῦ πνευματικοῦ λόγου, μὲ ἀκατανόητες θεολογικὲς διατυπώσεις στοχαστικοῦ ὑποβάθρου, μὲ διάθεση συγκάλυψης τῆς ἀλήθειας καὶ ὡραιοποίησης τῆς πραγματικότητας, ὅλα αὐτὰ ὄχι μόνον θὰ ἀκυρώσουν τὴν οὐσία τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καίρια θὰ πλήξουν τὸ κῦρος τῆς Ὀρθόδοξης μαρτυρίας σήμερα καὶ γιὰ πάντα.
.             Ἡ Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει, μόνο ἂν ἔχει νὰ πεῖ καὶ νὰ δείξει κάτι τόσο δυνατό, ποὺ θὰ ἀναστήσει τὶς ἐλπίδες ὅλων μας, ποὺ θὰ φωτίσει τὸ σκοτάδι μας, ποὺ θὰ ἀκυρώσει τὶς ὑποψίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐγωιστικῶν σκοπιμοτήτων τῆς ἐποχῆς μας, ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικῶν. Διψᾶμε γιὰ ἀλήθεια, ὅλη ἡ οἰκουμένη, γιὰ ἐλπίδα, γιὰ φῶς, γιὰ δύναμη, γιὰ ζωή, γιὰ αὐθεντικότητα. Αὐτὰ λείπουν στὶς μέρες μας. Εἴμαστε κορεσμένοι ἀπὸ ψέμα, συμβιβασμό, μετριότητα, ὑποψιάζουσες σκοπιμότητες, πεθαμένες θρησκεῖες, ἄνευρη πίστη, θρησκευτικὲς ὑπερβολὲς χωρὶς περιεχόμενο, ρηχὴ καὶ ἀνόητη ἐπίδειξη, ὑποκριτικοὺς ἐναγκαλισμούς. Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο τὴν ἐκκοσμίκευση, τὸν συγκρητισμό, τὴν ἀσάφεια, τὴ διγλωσσία, τὴ δημοσιοσχεσίτικη θεολογία, τὸν ἐκφυλισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ μυστήριο ἀποκάλυψης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ φανέρωσης τοῦ θελήματός Του σὲ θρησκειακὸ κατασκεύασμα ἐγκόσμιου προσανατολισμοῦ. Ἐλπίζουμε καὶ προσευχόμαστε ἡ Σύνοδος νὰ δώσει καὶ μαρτυρία ἑνότητος, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι λίγο, ἀλλὰ ὅμως καὶ λόγο προφητικό. Πράγματι τὸ ὅτι θὰ συναντηθοῦν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ θὰ διακηρύξουμε ὅτι παρὰ τὶς ποικίλες γλῶσσες καὶ νοοτροπίες, παρὰ τὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, παρὰ τὶς μεταξύ μας παρεξηγήσεις καὶ ἀντιθέσεις, ἴσως διαφορὲς ἢ καὶ συγκρούσεις, μοιραζόμαστε ὅμως τὴν μία καὶ αὐτὴν πίστη στὴν Τριαδικὴ θεότητα καὶ στὸν Θεάνθρωπο Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ αὐτὴν τὴν κοινὴ πίστη διακηρύσσουμε καὶ ὁμολογοῦμε, αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγάλο καὶ ἅγιο καὶ καθιστᾶ ἀπὸ μόνο του τὴν Σύνοδο Μεγάλη καὶ Ἁγία. Χρειάζεται ὅμως καὶ ὁ λόγος της νὰ εἶναι θεόπνευστος. Πρέπει νὰ κάνει, ὅπως καὶ οἱ προηγούμενες Σύνοδοι, τομὴ στὴν ἱστορία, νὰ προσδώσει τιμὴ καὶ ἀξία στὴν ἐποχή μας ὅσο τίποτε ἄλλο, νὰ βάλει ἀνεξίτηλη σφραγίδα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ σήμερα! Ἀλλιῶς δὲν ἀξίζει. Μᾶς ἀρκεῖ ἡ σιωπή Του. Δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὸν ἀνθρώπινο λόγο τῶν συγχρόνων ἐπισκόπων οὔτε νὰ μάθουμε πῶς σκέπτονται οἱ πιὸ ἔξυπνοι καὶ μορφωμένοι ἀπὸ αὐτούς. Θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χείλη τῶν ἐπισκόπων μας καὶ πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν κραυγὴ τῆς Συνόδου μας. Ἂν οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ δὲν παρηγορηθοῦμε, δὲν στηριχθοῦμε καὶ δὲν φωτισθοῦμε, ἂν οἱ ἐπερχόμενες ἐποχὲς δὲν προστρέχουν σὲ αὐτὴν τὴν Σύνοδο ὡς πηγὴ ἀδιάψευστης ἀλήθειας, τότε ποιός ὁ λόγος τῆς συγκλήσεώς της; Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε τετριμμένος οὔτε μισὸς οὔτε λίγος.
.             Καὶ βέβαια δὲν εἶναι λίγα αὐτὰ ποὺ ἔχει νὰ πεῖ καὶ ποὺ πρέπει νὰ πεῖ ἡ Σύνοδος. Μιὰ χιλιετία ἐμπνευσμένη ἀπὸ θεολογικὴ σοφία σὰν αὐτὴν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, μιὰ ἐμπειρία ἀδιάκοπης συνεχοῦς λατρείας, μάλιστα ἀναλυμένη ἀπὸ θεολόγους Ἁγίους ὅπως ὁ Νικόλαος Καβάσιλας καὶ ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, μιὰ ζωὴ γεμάτη ὁμολογία καὶ αἷμα νεομαρτύρων, ποτισμένη ἀπὸ ἱδρῶτες μεγάλων ἀσκητικῶν μορφῶν, ὅπως ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος, σφραγισμένη ἀπὸ σημεῖα καὶ θαύματα ἁγίων, μέχρι καὶ τὶς μέρες μας, ὅπως ὁ ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Κριαίμας, οἱ ἅγιοι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τῶν Βαλκανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς οἰκουμένης, μιὰ πορεία μέσα στὴ θάλασσα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἀποτυπωθεῖ ὡς «καινὸς λόγος» στὸ μήνυμα τῆς Μεγάλης Συνόδου. Σήμερα ποὺ ὁ ἄνθρωπος κατάντησε μία βιολογικὴ μηχανὴ ἢ μία κοινωνικὴ μονάδα ἢ ἐκφυλίσθηκε σὲ ἐφήμερη ὀντότητα ἢ συσκευὴ ἐλεγχόμενης σκέψης, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, διατυπωμένη καὶ ἐμπειρικὰ τεκμηριωμένη μέσα στοὺς ναούς μας καὶ τὰ μοναστήρια μας, στὰ μυστήρια καὶ τὴ ζωή μας νὰ μὴν κατατεθεῖ ὡς στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στὴν ἐποχή μας; Μᾶς εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε ὅτι σὲ μιὰ ἐποχὴ ὕπουλου καὶ ἀπηνοῦς διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πρωτοφανοῦς πνευματικῆς ἀσφυξίας, σύγχυσης καὶ «συνοχῆς ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου» (Λουκ. κα´ 25), σὲ μιὰ ἐποχὴ μὲ ἔντονη τὴν ἀγωνία τῶν ἐσχάτων, ἡ Μεγάλη καὶ μοναδικὴ αὐτὴ Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων θὰ ἀρκεσθεῖ σὲ δελτία τύπου, ἀνακοινωθέντα καὶ φωτογραφήσεις, ὅλα γυμνὰ ἀπὸ νόημα καὶ στεγνὰ ἀπὸ περιεχόμενο.
.             Ἡ Σύνοδος ὅμως εἶναι καὶ ἡ μόνη ἀπὸ τοῦ Σχίσματος καὶ ἐντεῦθεν. Ἡ ἀπόσχιση τῆς Δύσεως ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἔχει γεννήσει πλάνες, ἑτεροδιδασκαλίες καὶ αἱρετικὲς δοξασίες, γιὰ τὶς ὁποῖες ἴσως ἡ εὐθύνη τῶν σημερινῶν χριστιανῶν τῆς Δύσεως νὰ μὴν εἶναι τόση ὅση συχνὰ παρουσιάζεται. Ἡ εὐθύνη ὅμως τῆς Συνόδου νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ κάθε τέτοιο κίνδυνο, ὄχι ἐλέγχοντας σκληρὰ καὶ ἀνελέητα αὐτοὺς ποὺ ἀνυποψίαστοι κληρονόμησαν τὴν πλάνη, ἀλλὰ προσδιορίζοντάς την μὲ πόνο, ἀγάπη καὶ θεολογικὴ ἀκρίβεια εἶναι τεράστια. Ὅπως καὶ ἡ εὐθύνη της νὰ προσκαλεῖ πρωτίστως καὶ ταυτόχρονα τοὺς Ὀρθοδόξους σὲ μετάνοια, προκειμένου νὰ ζήσουμε μὲ συνέπεια τὴν ἀλήθεια ἐμεῖς, ποὺ εἴχαμε τὴ μεγάλη εὔνοια τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ τὴν κληρονομήσουμε ἢ νὰ τὴν συναντήσουμε στὸν δρόμο μας, εἶναι ἀπροσμέτρητη. Γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἄλλοι, πρέπει νὰ μετανοοῦμε προηγουμένως ἐμεῖς. Ἂν δὲν ζοῦμε αὐτό, τότε πάσχει ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ ὁμολογοῦμε. Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν μᾶς τὸ πεῖ ἡ Σύνοδος, τότε μπορεῖ νὰ εἶναι Μεγάλη, ἀλλὰ δὲν θὰ εναι Ὀρθόδοξος.
.             Εἶναι ἆραγε ὁ οἰκουμενισμὸς αἵρεση; Θὰ μποροῦσε ὑπὸ ὅρους νὰ ἀποτελεῖ εὐλογημένη πρωτοβουλία; Εἶναι ὁ ἀντιοικουμενισμὸς πάντοτε θεάρεστη ὁμολογία; Μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι μία καὶ ὄχι καθολικὴ καὶ ἁγία, δηλαδὴ νὰ δίνει ἔμφαση στὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία καὶ ὄχι ἀντίστοιχη ἱεραποστολικὴ μαρτυρία; Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καθολικὴ χωρὶς νὰ εἶναι μία, δηλαδὴ νὰ ἐπιδιώκει τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν θυσιάζοντας τὴν μοναδικότητά της, μὲ ἄλλα λόγια τὴν αὐτοσυνειδησία της ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία; Περιμένουμε ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ μᾶς μιλήσει πειστικὰ γιὰ τὴ μοναδικότητα, τὴν ἁγιότητα, τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ μία διάλεκτο αὐθεντικοῦ λόγου, μετανοίας καὶ ἔμπρακτης ἁγιότητος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ὄχι μὲ ὑπερφίαλες θριαμβολογίες ἢ μὲ γλυκόλογα κούφιων κοσμικῶν ἰσορροπιῶν. Ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μάθουμε ποιὸ εἶναι τὸ «πατροπαράδοτον σέβας», ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ μυριάκις οἱ πρόγονοί μας στὴν Κωνσταντινούπολη δήλωναν ὅτι εἶναι διατεθειμένοι νὰ ἀποθάνουν («Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας·… ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα», Ἰωσὴφ Βρυέννιος)
.             Ἂν ὁ οἰκουμενισμός μας δὲν εἶναι ἱεραποστολικὸς καὶ προφητικός, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος καὶ ἐκκλησιαστικός.
.             Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, σᾶς καλῶ ὅλους σὲ ταπεινὴ ἐπαγρύπνηση, σὲ θερμὴ προσευχή, σὲ ἀγῶνα καὶ μετάνοια, ὥστε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἡ Σύνοδος αὐτὴ νὰ ἐκφράσει τὴ δική Του φωνή, ὁ λόγος της νὰ εἶναι πραγματικὰ θεόπνευστος καὶ νὰ ἀναστηθεῖ ἔτσι στὶς καρδιές μας ἡ πεποίθηση ὅτι «ζῇ Κύριος» καὶ σήμερα. Τὸ ἔχουμε ὅλοι μας, ὅλος ὁ κόσμος, τόση ἀνάγκη! Μόνον ἔτσι ἡ Σύνοδος θὰ εἶναι Ἁγία κατ’ ἀκρίβειαν καὶ ὄχι κατ’ οἰκονομίαν.
.             Ἂν ἡ Σύνοδος δὲν εἶναι Ἁγία, δὲν θὰ εἶναι οὔτε Μεγάλη, καὶ ἂν δὲν εἶναι Μεγάλη, τότε μεγάλο θὰ παραμείνει τὸ ἐρώτημα τῆς συγκλήσεώς της.

Μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἀναστάσιμες εὐχές,

† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imml.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ τῶν Ι. ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

.            Μὲ τὴν ὑπ᾽ ἀριθμ. 2968/08.06.2015 Ἐγκύκλιο τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ. κατωτέρω ἐκτενῆ ἀποσπάσματα) ἐπιχειρεῖται ἡ ἀναχαίτιση ἑνὸς ἐπικινδύνου ἀντιεκκλησιαστικοῦ φαινομένου, ποὺ ἔχει λάβει διαστάσεις ἐπιδημίας: Τέλεση Ἱεροπραξιῶν (Γάμων καὶ Βαπτίσεων) σὲ ἰδιωτικὰ «Παρεκκλήσια» ἐντὸς «Κτημάτων» καὶ ἡ συνεπακόλουθη ἐμπορευματοποίηση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων μὲ τὴν ἔνταξή τους σὲ «πακέτα προσφορῶν»…! Μακάρι τὸ περιεχόμενο τῆς Ἐγκυκλίου νὰ γίνει σεβαστὸ πρῶτα ἀπὸ ψηλά, ἐκεῖ ποὺ πρωταρχικὰ ἀπευθύνεται!
.          Παρεμπιπτόντως χρειάζεται νὰ ἐπισημανθεῖ ἀπὸ ἐδῶ ὅτι φαινόμενα ἐκκοσμικεύσεως δὲν εἶναι μόνον ἡ «ἐπίδειξη πλούτου», ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιο, ἀλλὰ καὶ ἄλλες ΝΕΟΦΑΝΕΙΣ καὶ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΕΣ συνήθειες, ὅπως τὸ καινούργιο «φροῦτο» ποὺ ὀνομάζεται «Βραδυνὴ Λειτουργία» (σημ.: ὄχι Ἀγρυπνία), δηλ. Ὄρθρος καὶ Θ. Λειτουργία ἀπὸ τὶς 8:00 τὸ βράδυ μέχρι τὶς 10:30 τὸ ἴδιο βράδυ! Αὐτὲς οἱ νέες ΑΝΤΙΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ καὶ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ πρακτικὲς τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ ἐξάπτουν τὸ συναίσθημα τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, νὰ τοὺς καθοδηγοῦν ἐμμέσως στὴν καταπάτηση τοῦ Κανόνος τῆς Νηστείας, στὴν ἄμβλυσνη τοῦ ὀρθοδόξου αἰσθητηρίου τους, στὴν ἀθέτηση τῆς παραδοσιακῆς Τάξεως καὶ στὴν ἐμπέδωση τοῦ «λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ»! (Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ παπικοὶ τελοῦν «λειτουργίες» ὁποιαδήποτε ὥρα τῆς ἡμέρας). (Ἀλλὰ ἐπ᾽ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθει ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»)

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2968
τῆς Δ. Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

[…]

Συνοδικῇ Ἀποφάσει, ληφθείσῃ ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς 3ης μηνὸς Ἰουνίου 2015, γνωρίζομεν Ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα:

.             «Φαινόμενα ἐκκοσμικεύσεως καὶ ἐμπορικῆς ἐκμεταλλεύσεως κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐπιτείνουν τὸν εὐτελισμὸ τῆς τελέσεως Ἱερῶν Μυστηρίων, ἰδίως τοῦ Γάμου καὶ τοῦ Βαπτίσματος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ στρεβλώνεται ἡ ἔννοια τῆς συμμετοχῆς σὲ αὐτὰ καὶ νὰ ὑποβαθμίζεται στὸ ἐλάχιστο ὁ ἱερὸς χαρακτήρας τῆς ἀναγκαίας παρουσίας τους ἐντὸς εὐρύτερης κοινωνικῆς ἐκδηλώσεως, ἡ ὁποία ὀργανώνεται ἁπλῶς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ τελουμένου Μυστηρίου καὶ συχνὰ πρὸς δημόσια ἐπίδειξη τῆς οἰκονομικῆς στάθμης καὶ τῆς ματαιοδοξίας τῶν οἰκογενειῶν τῶν νυμφευομένων ἢ βαπτιζομένων.
.             Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, κατόπιν τῆς Ἐγκυκλίου ὑπ’ ἀριθ μ. 2850/19.1.2007 καὶ τῆς ἀπὸ 8.5.2008 ἀποφάσεως Αὐτῆς, περιιδοῦσα ταῦτα τὰ φαινόμενα καὶ ἔχουσα πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τὸν προαγόμενο σκοπὸ περιχαρακώσεως τῆς ἱερότητος τῶν Μυστηρίων ἔκρινε ἐπάναγκες νὰ ὁρίσει ἐκ νέου ὅτι:

Α. Κέντρο τῆς μυστηριακῆς ζωῆς τῶν πιστῶν εἶναι ὁ Ἐνοριακὸς Ναὸς καὶ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια δέον νὰ τελεσιουργοῦνται ἐντὸς αὐτοῦ. Ἡ ἀνέγερση καὶ λειτουργία ἰδιωτικῶν Ναῶν ἐντὸς τοῦ ἐδάφους κανονικῆς δικαιοδοσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπιτρέπεται κατ᾽ ἐξαίρεσιν, μὲ τὴν ἄδεια καὶ εὐλογία τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτου.

Β. Ἡ τέλεση Ἱερῶν Μυστηρίων σὲ πάσης φύσεως ἰδιωτικοὺς Ναοὺς ἐπιτρέπεται κατ᾽ ἐξαίρεσιν μόνον γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ἰδιοκτήτου ὡς φυσικοῦ προσώπου καὶ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας του, καὶ τῶν μελῶν τoυ γιὰ νομικὰ πρόσωπα, πάντοτε δὲ κατόπιν ἀδείας τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου, ὁ ὁποῖος δὲν ὑποχρεοῦται στὴν χορήγησή της. Ἀπαγορεύεται νὰ τεθεῖ σὲ δημόσια λατρεία ἰδιωτικὸς Ναὸς καὶ δὴ καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τρίτων. Στὴν τελευταία περίπτωση ὁ ἰδιωτικὸς Ναὸς σφραγίζεται ἢ ἁπαλλoτριώνεται ἀναγκαστικῶς ὑπέρ τοῦ πλησιέστερου Ἐνοριακοῦ ἢ Προσκυνηματικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.  […]
.          Ὑπενθυμίζεται ὅτι κατὰ τὰ ἄρθρα 6 τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου 2200/1940 (ΑΙ 42), 13 παρ. 1-2 τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμ. 8/1979 (ΑΙ 1/1980) Κανονισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, 2 παρ. 2 περ. Θ´ τοῦ ν. 4030/2011, ὅπως προσετέθη διὰ τοῦ ἄρθρου 53 τοῦ ν. 4178/2013 (ΑΙ 174), ἰδιωτικοὶ ὀρθόδοξοι Ναοὶ ἀνεγείρονται καὶ λειτουργοῦν κατόπιν ἀδείας τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτου καὶ ἐπιτρέπεται νὰ ἐξυπηρετοῦν τὶς ἀνάγκες τοῦ ἰδιοκτήτου ἢ τῆς οἰκογενείας του ἢ τῶν μελῶν του, γιὰ νομικὰ πρόσωπα. Κλείονται κατόπιν ἐντολῆς τοῦ ἐπιχωρίου Μητροπολίτου ἢ ἀπαλλοτριώνονται ὑπὲρ τοῦ πλησιεστέρου Ἐνοριακοῦ ἢ Προσκυνηματικοῦ Ναοῦ, ὅταν δὲν πληροῦν καὶ δὲν τηροῦν τοὺς ὅρους αὐτούς. […]

Γ. Στὴν ὑπὸ τοὺς ἀνωτέρω ὅρους ἀπαγόρευση τελέσεως Μυστηρίων ἐντάσσονται, ὡς ἰδιωτικoὶ Ναοὶ καὶ οἱ εὑρισκόμενοι ἐντὸς ἀκινήτων ξενοδοχειακῶν ἢ ἄλλων ἐπιχειρήσεων ὀργανώσεως ἐκδηλώσεων οἱασδήποτε μορφῆς. Εἶναι ἀδιανόητη καὶ ἀπoσυνάγωγη πρὸς τὴν φύση καὶ λειτουργία τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὡς αἰσθητῶν σημείων τῆς Θείας Χάριτος ἡ ἔνταξή τους, ὡς ἀμέσου ἢ ἐμμέσου σκοποῦ στὴν ἐμπορικὴ δραστηριότητα οἱουδήποτε φυσικοῦ ἢ νομικοῦ προσώπου. […]

Δ. […] iii) Ἡ τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου στοὺς μοναστηριακοὺς Ναούς, περιλαμβανομένων καὶ τῶν Ναῶν τῶν Μετοχίων, ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς

, ,

Σχολιάστε

Η ΝΕΑ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ

.             «Ἔχουμε φτάσει σὲ μία νέα μορφὴ ἐκκοσμίκευσης, τῆς ὁποίας ὁ μηχανισμὸς καὶ στρατηγικὴ δὲν βασίζονται πλέον στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Θείου, ἀλλὰ στὴν παραλλαγὴ καὶ παρεκτροπὴ τῆς θείας καὶ ἀληθινῆς Παρακαταθήκης».

 Ἐπίσκοπος Πατάρων Ἰωσήφ

,

Σχολιάστε

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐκκοσμίκευση εἶναι ἐνδημικὴ πνευματικὴ νόσος τῆς Ρώμης».

Ἡ ἀπομυθοποίηση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Ἡ εἰκόνα τοῦ Πάπα ποὺ περνᾶ στὰ διεθνῆ ΜΜΕ εἶναι τοῦ κήρυκα τῆς ἁπλότητας. Αὐτὴ καταρρίφθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν πραγματικότητα, νὰ καταστήσει μέλος τῆς Κουρίας τὸν 56χρονο Γερμανὸ «ἐπίσκοπο τῆς πολυτέλειας» Φρὰντζ-Πέτερ Τέμπαρτζ-βάν Ἔλστ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕδρα τὸ Λιμβοῦργο. Μὲ προφανῆ ἀμηχανία τὰ φιλικὰ πρὸς τὸ Βατικανὸ ΜΜΕ ἔφεραν στὴ δημοσιότητα τὸ γεγονός, στὶς 10 Φεβρουαρίου 2015.  Πρόκειται γιὰ τὸν Ἐπίσκοπο, ποὺ λόγῳ τοῦ σκανδάλου τῆς πολυτελοῦς ζωῆς του ὑποχρεώθηκε νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπισκοπή του, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2013. Ἀκολούθησε ἔρευνα ἀπὸ τὸ Βατικανό, ἐνῶ συνεχιζόταν ὁ σάλος στὴν Γερμανία. Τελικὰ ὁ σημερινὸς Πάπας «δέχθηκε τὴν παραίτησή του» τὸν Μάρτιο τοῦ 2014. Τώρα τὸν ἐπαναφέρει ὡς ἀνώτερο στέλεχος τῆς Κούριας καὶ συγκεκριμένα τοῦ «Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν προώθηση τοῦ νέου εὐαγγελισμοῦ»! Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διδάξει τρόπους σύγχρονης ἱεραποστολῆς στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία καὶ γενικὰ στοὺς ἀπόρους ὅλου τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ ἴδιος ἔχει ὡς πρότυπο ζωῆς τὸν πολυτελῆ βίο.
.                    Ὁ πρώην Ἐπίσκοπος Λιμβούργου σκανδάλισε τὴν γερμανικὴ κοινὴ γνώμη καὶ γενικότερα τὸν κόσμο ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν Πάπα, ὅταν ἀποκαλύφθηκε ὅτι ἡ ἐπισκευὴ καὶ ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τοῦ ἐπισκοπείου του ἦταν προϋπολογισμοῦ ἑπτὰ περίπου ἑκατομμυρίων Εὐρὼ καὶ τελικὰ ἔφτασε στὰ σαράντα ἑκατομμύρια! Μετὰ τὸ ξέσπασμα τοῦ σκανδάλου τὰ διεθνῆ ΜΜΕ ἄρχισαν νὰ γράφουν λεπτομέρειες γιὰ τὸ κτίριο. Ἐγράφη τότε ὅτι μόνο ὁ κῆπος στοίχισε 783.000 Εὐρὼ καὶ τὸ ἰδιωτικὸ τοῦ ἐπισκόπου παρεκκλήσιο 2,9 ἑκατομμύρια Εὐρώ! Ἐπίσης γράφτηκε ὅτι εἶχε ἀδυναμία στὰ αὐτοκίνητα BMW καὶ πὼς ὅταν ταξίδεψε μὲ τὴν Lufthansa στὴν Ἰνδία, γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὰ παιδιὰ τῶν ἐκεῖ παραγκουπόλεων, προτίμησε νὰ ἀπολαύσει τὴν πρώτη θέση, μαζὶ μὲ τὸ χαβιάρι, τὴν σαμπάνια καὶ τὶς ἄλλες ἀπολαύσεις ποὺ προσφέρονται σ’ αὐτήν. Τὸ θέμα ἐξετάστηκε ἀπὸ τὰ πολιτικὰ δικαστήρια τῆς Γερμανίας, ἀλλὰ αὐτὰ τελικὰ δὲν ἐξέτασαν ἐπὶ τῆς οὐσίας τὴν ὑπόθεση, γιατί ἐπικράτησε ἡ ἄποψη ὅτι εἶναι ἐσωτερικὸ ζήτημα τοῦ Βατικανοῦ.
.                    Ἀπὸ ρωμαιοκαθολικὰ ἔντυπα γράφτηκε  ἡ πληροφορία, ὅτι τὸν συγκεκριμένο ἐπίσκοπο πολέμησαν οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ἐπειδὴ εἶχε ἐκφραστεῖ ἐναντίον τους καὶ ἐπειδὴ τιμώρησε ἱερέα ποὺ «εὐλόγησε γάμο ὁμοφύλων». Ὅμως ὅταν γίνεται ἕνας πόλεμος, ὀφείλει ὁ ἐμπλεκόμενος σ’ αὐτὸν νὰ εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικὸς στὴ ζωή του. Ὁ Μονσενιὸρ Φρὰντζ-Πέτερ Τέμπαρτζ-βάν Ἒλστ ἔδωσε ὁ ἴδιος ὄπλα στοὺς ἐχθρούς του νὰ τὸν πολεμήσουν καί, ἐπὶ πλέον, σκανδάλισε τοὺς πιστοὺς σὲ ὅλο τὸν κόσμο, μὲ τὴν ἀποκάλυψη τῆς πολυτελοῦς ζωῆς του καὶ τῶν δαπανῶν, μὲ τὶς ὁποῖες ἐπιβάρυνε τοὺς Γερμανοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς στὸ θρήσκευμα πολίτες.
.                    Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ πιστοὶ στὴ Γερμανία πληρώνουν στὴν Ἐφορία γιὰ τὶς Ἐκκλησίες ἢ Θρησκεῖες, στὶς ὁποῖες ἀνήκουν καὶ τὰ χρήματα ἀποδίδονται σ’ αὐτές. Λόγῳ τοῦ σκανδάλου τοῦ πρώην ἐπισκόπου Λιμβούργου παρατηρήθηκε μείωση τῶν ἐσόδων τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας, γιατί πολλοὶ Γερμανοὶ διαγράφηκαν ἀπὸ αὐτήν. Τὸ πρῶτο πλῆγμα στὰ ἔσοδα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἦταν μὲ τὸ σκάνδαλο τῆς παιδοφιλίας. Τὸ δεύτερο ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν πολυτελῶς ζῶντα Γερμανὸ ἐπίσκοπο.  Τὸ σκάνδαλο τώρα παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις, μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ κατὰ τὰ ἄλλα «ἁπλοῦ» Πάπα, νὰ ἀποκαταστήσει καὶ μάλιστα σὲ περίοπτη θέση «τὸν ἐπίσκοπο τῆς πολυτέλειας», τὸν ὁποῖο πρὶν ἀπὸ ἕνα περίπου χρόνο εἶχε «παραιτήσει».
.                    Πλῆγμα δέχθηκε ἡ  εἰκόνα τοῦ Πάπα καὶ ἀπὸ τὸν ἐπίτιμο Λατίνο ἐπίσκοπο Καζακστὰν Γιαν Πάβελ Λένγκα. Ὁ ἐν λόγῳ ἐπίσκοπος σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του, ποὺ δημοσιεύεται, τὴν 10η Φεβρουαρίου 2015 στὸ «Blog de Jeanne Smits», καταγγέλλει ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ σημερινοῦ Πάπα ἡ Λατινικὴ Ἐκκλησία διέρχεται βαθιὰ κρίση. Κατηγορεῖ συγκεκριμένα τὸν Πάπα Φραγκίσκο ὅτι ἡ ἀφοσίωσή του στὶς δημόσιες σχέσεις καὶ στὴν ἐξωστρέφεια εἰσήγαγε στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, μὲ συνέπεια νὰ λείψει πλήρως ἡ ἱερότητα στὴ ζωή της. Ἐπίσης κατηγορεῖ τὸ Βατικανὸ ὅτι «ἔχει περιβληθεῖ ἀπὸ ἕνα τεῖχος πλήρους σιγῆς» καὶ πὼς «ἡ φωνὴ τῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων μοιάζει περισσότερο στὴ σιωπὴ τῶν ἀμνῶν μπροστὰ στοὺς πεινασμένους λύκους καί, γι’ αὐτό, οἱ πιστοὶ συχνὰ εἶναι ὡς πρόβατα χωρὶς προστασία». Ἡ ἐκκοσμίκευση εἶναι ἐνδημικὴ πνευματικὴ νόσος τῆς Ρώμης καὶ στοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ διέρχεται ὁ κόσμος αὐτὴ φαίνεται περισσότερο, ἰδιαίτερα μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ σημερινοῦ Ἰησουίτη Πάπα.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΣΕΜΝΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ Μιὰ θανατηφόρα ἐπιδημία «Ἐὰν τὸ ἄσεµνο ντύσιµο εἶναι ἔνοχο στὸν δρόµο, εἶναι πολὺ περισσότερο ἔνοχο, ὅταν αὐτὸ παρουσιάζεται µέσα στὸν ἅγιο ναὸ τοῦ Θεοῦ».

Η ΑΣΕΜΝΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ
Μιὰ θανατηφόρα ἐπιδημία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2096, 01.10.14

 Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ «ἐκκοσμίκευση» ἐντοπίζεται πολλὲς φορὲς στὶς «δραστηριότητες» τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας. Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι, διότι ἔχει διαβρώσει τοὺς χριστιανούς. Τὸ κατωτέρω ἄρθρο ἐπισημαίνει μιὰ δυσάρεστα “ἀνεξέλεγκτη” κατάσταση (μᾶλλον χωρὶς ἐλπίδα διορθώσεως), ὄχι μόνον ἠθικῆς τάξεως ἀλλὰ καὶ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου! 

.                  Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι ἡ σύγχρονη κοινωνία κατακλύζεται ἀπὸ σαρωτικὸ χείμαρρο ἀπρέπειας, γυμνισμοῦ καὶ ἀναισχυντίας στὴν ἐνδυμασία στὶς διαφημίσεις, στὶς εἰκόνες στὸν Τύπο, στὴν Τηλεόραση, στὸ Διαδίκτυο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν τέλειο αὐτὸ δημιούργημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἶναι ὅ,τι ὡραιότερο στὸν κόσμο μας. Τὰ δύο φύλα, ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα, ὅπως τὰ ἔπλασε ὁ Δημιουργὸς κατ᾽ εἰκόνα δική Του καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν, συμπληρώνουν ἄριστα τὸ ἕνα τὸ ἄλλο -ὥστε νὰ ἀποτελοῦν ἕνα ὑπέροχο σύνολο μὲ διακριτοὺς ρόλους- γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ προορισμοῦ τους, τὴν διαιώνιση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ τὴν δημιουργία πολιτισμοῦ.
.                 Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ συνιστᾶ σεβασμὸ τῆς προσωπικότητος, τῆς ἰδιαιτερότητος καὶ τῆς ἱερότητος τοῦ σώματος ἑκάστου φύλου. Ἡ φωνὴ μάλιστα τοῦ Ἀποστόλου ὅτι τὰ σώματά μας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο ἔχουμε λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸ (Α´ Κορ. ϛ´ 19), εἶναι φωνὴ ἀληθινῆς ἀγάπης καὶ εὐθύνης πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἰδιαίτερα γιὰ τὸ θεόπλαστο σῶμα του, διότι βοηθεῖ στὴν καλλιέργεια μιᾶς συμπεριφορᾶς καὶ ἑνὸς ἤθους γνήσιου πνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ διαχρονικὴ αὐτὴ ἀποστολικὴ ἀλήθεια συμβάλλει στὴν καλλιέργεια εὐπρεποῦς συμπεριφορᾶς, ἰδιαίτερα στὴν γυναίκα, ποὺ εἶναι ἐκ φύσεως φιλάρεσκη καὶ αὐτάρεσκη. Βοηθεῖ καὶ τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ πρὸ παντὸς τὴν γυναίκα στὸ θέμα τῆς ἐμφανίσεως, ἔτσι ὥστε νὰ στολίζεται, ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μὲ σωφροσύνη καὶ ὄχι μὲ τὰ φιλάρεσκα πλεξίματα τῶν μαλλιῶν ἢ μὲ χρυσὰ ἢ μαργαριταρένια κοσμήματα ἢ μὲ πολυτελῆ ροῦχα (βλ. Α´ Τιμ. β´ 9). Ἂν ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος ζοῦσε σήμερα, θὰ προσέθετε: καὶ ὄχι μὲ τρόπο ἄσεμνο, ποὺ νὰ προκαλεῖ ἁµαρτωλοὺς λογισµοὺς καὶ πειρασµικὲς ἐπιθυµίες.
.                 Ὑπάρχουν κάποιοι κανόνες στὴ ζωή µας ποὺ ἀποτελοῦν ἀσφαλιστικὲς δικλεῖδες γιὰ τὴ συνοχή, τὴν ὀρθὴ πορεία καὶ τὴν ἀνοδικὴ πρόοδο τῆς ἴδιας τῆς κοινωνίας. Ὅταν οἱ κανόνες αὐτοὶ περιφρονοῦνται, ἐπέρχεται νοµοτελειακὰ ἡ κοινωνικὴ ἀλλοίωση καὶ ὁ ὄλεθρος. Τέτοια «βαλβίδα ἀτοµικῆς καὶ βεβαίως κοινωνικῆς ἀσφάλειας», ποὺ σήµερα ἀχρηστεύθηκε, εἶναι ἡ ἐνδυµασία ὄχι µόνο τῶν γυναικῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνδρῶν. Γι᾽ αὐτὸ ἔχουµε καὶ τὰ ἔντονα ἐκφυλιστικὰ φαινόµενα: τὴν ἀπουσία σεµνότητας καὶ αἰδοῦς καὶ τὴν προβολὴ ἀναίδειας καὶ ἀναισχυντίας.
.            Ὀρθῶς ὁ Πλάτων ἔλεγε: «θεωρῶ χαµένο ἐκεῖνον ποὺ ἔχασε τὴν αἰδώ» (τὴν ἐντροπή). Ὁ Σωκράτης δίδαξε: «ὅποιος δὲν σέβεται τὴν αἰδώ, πρέπει νὰ τιµωρεῖται µὲ τὴν µεγαλύτερη τῶν ποινῶν, διότι αὐτὸ θεωρεῖται ἀσθένεια τῆς πόλεως». Ὁ δὲ Ἀριστοτέλης νουθετοῦσε τὸν µαθητή του Μέγα Ἀλέξανδρο µἐ τὰ ἑξῆς λόγια: «τὸ χρῶµα τῆς ἐντροπῆς (τὸ ἐρυθρὸ) εἶναι τὸ ὡραιότερο χρῶµα».
.                 Μὴν ξεχνᾶµε ὅτι ἡ αἰδὼς προστατεύει τὴν ἁγνότητα, ὅπως τὰ φύλλα τοὺς καρπούς. Ἡ αἴσθηση τῆς ἐντροπῆς εἶναι ἡ πρώτη ἄµυνα ἔναντι τῆς ἠθικῆς πτώσεως. Ἡ σεµνότητα στὴν ἐµφάνιση προστατεύει τὴν γυναίκα καὶ προφυλάσσει τοὺς ἄνδρες ἀπὸ τὸν πειρασµὸ τῶν ἁµαρτωλῶν βλεµµάτων καὶ κλίσεων. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγµα τοῦ πολυάθλου Ἰώβ, ὁ ὁποῖος εἶχε θέσει νόµο καὶ κανόνα στὰ µάτια του νὰ µὴ παρασύρονται ἀπὸ τὰ ἁµαρτωλὰ βλέµµατα (βλ. Ἰὼβ λα´ [31] 1). Δηλαδή, αὐτὸ ποὺ νοµοθέτησε αἰῶνες ἀργότερα ὁ Χριστός, ὁ Ἰὼβ τὸ τηροῦσε µὲ ἀκρίβεια. Παιδαγωγοῦσε τὰ µάτια του, σηµειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστοµος, στὸ νὰ µὴ περιεργάζονται τὸ γυναικεῖο κάλλος. Διατηροῦσε καθαρὸ τὸ βλέµµα του, γιὰ νὰ διατηρεῖ καθαρὴ τὴν καρδιά του (Εἰς τὸν µακάριον Ἰώβ, κεφ. 31, 1, PG 64,653D).
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος µᾶς βεβαιώνει: «καλὸν ἄνθος ἡ αἰδὼς» (Ἠθικά, 637, 4). Ὁ δὲ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος διδάσκει ὅτι, ἐπειδὴ ὁ ἅγιος φόβος, δηλαδὴ ὁ βαθὺς σεβασµὸς πρὸς τὸν Θεό, δὲν µᾶς ἀνεχαίτιζε, ὁ Δηµιουργὸς «ἐνέσπειρε τὴν αἰδὼ» στὴν φύση µας (PG 62, 210). Ἕνεκα τῆς αἰδοῦς ντυνόµαστε σεµνὰ προφυλάσσοντας τὸν ἑαυτό µας ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ἀπὸ τὴν φιληδονία, καὶ δὲν σκανδαλίζουµε τοὺς συνανθρώπους µας. Ἡ ἀναισχυντία, ἡ γύµνια, κάνουν τὴ µάχη κατὰ τῆς ἀµαρτίας, ποὺ ποτὲ δὲν ἦταν εὔκολη, πολὺ δύσκολη, διότι µολύνεται ὄχι µόνο τὸ βλέµµα ἀλλὰ καὶ ὁ λογισµός. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ Δαβὶδ µἐ ἕνα µόνο ἀπρόσεκτο βλέµµα ὁδηγήθηκε σὲ δυὸ φοβερὰ ἁµαρτήµατα: τὸν φόνο καὶ τὴν µοιχεία.
.         Ἀλλ᾽ ἐὰν τὸ ἄσεµνο ντύσιµο εἶναι ἔνοχο ἔξω, στὸν δρόµο, εἶναι πολὺ περισσότερο ἔνοχο, ὅταν αὐτὸ παρουσιάζεται µέσα στὸν ἅγιο ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ σεβασµὸς στὸν ἱερὸ χῶρο πρέπει νὰ δεικνύεται κατ᾽ ἐξοχὴν µἐ τὴν σεµνότητα τῆς ἐνδυµασίας µέσα στὸν ναό. Μὲ τὴν σεµνὴ ἐµφάνιση µέσα στὸν ναὸ ἐκφράζουµε τὴν γνήσια ἀπόδοση τιµῆς στὸν Θεό, σεβασµοῦ στὴν ἱερότητα τοῦ χώρου καὶ τὴν βούλησή µας τίποτε τὸ πειρασµικὸ καὶ ἁµαρτωλὸ νὰ µὴ προβάλλουµε στοὺς συνεκκλησιαζοµένους µας.
.          Εἶναι ὕβρις, θράσος, νὰ εἰσέρχεται κανεὶς µὲ ἄσεµνο ντύσιµο στὸ ναό, στὴν Ἁγία Τράπεζα τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, καὶ τὴν ὁποία περιστοιχίζουν ὄχι µόνον οἱ ἱερεῖς ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι! Αὐτοὶ ἀπὸ βαθύτατο σεβασµὸ µὲ τὶς φτεροῦγες τους κατακαλύπτουν τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πόδια τους, σύµφωνα µὲ τὸ ὅραµα ποὺ εἶδε ὁ Προφήτης Ἠσαΐας. Εἶναι θράσος µὲ ἄσεµνη ἐνδυµασία νὰ ἀτενίζουµε τὸ πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὸ πάναγνο πρόσωπο τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Εἶναι ἐσχάτη ὕβρις νὰ πλησιάζουµε τὸ Ἅγιο Ποτήριο γιὰ νὰ κοινωνήσουµε τὸν Χριστὸ ντυµένοι προκλητικά! …
.             Ἐπιτέλους ἂς τὸ ἐννοήσουµε: ἡ σεµνότητα εἶναι µεγάλη ἀρετή, εἶναι πολιτισµὸς καὶ ὄχι ἀναχρονισµός. Ἡ σεµνότητα τῶν γυναικῶν ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ ἰσχυρὰ ὅπλα, µὲ τὰ ὁποῖα ὁ Χριστιανισµὸς κατέλυσε τὴν ἀναίσχυντη εἰδωλολατρία. Σήµερα πο διαφθορ κα ναισχυντία ργιάζουν, παιτεται µολογία πίστεως χι µόνο µὲ τ δογµατικ κα κατηχητικ κήρυγµα λλ κα µὲ τ σεµν θος λων µας. Οἱ Χριστιανοί, µάλιστα δὲ οἱ γυναῖκες, ἄµεµπτοι στὴν ὅλη συµπεριφορά τους, πρέπει νὰ φαίνονται ὡς φωτεινὰ ἀστέρια µέσα στὸν σκοτεινὸ κόσµο µας (βλ. Φιλιπ. β´ 15).
.         Ἂς ἐνθυµοῦνται ὅτι τὶς ψυχὲς ποὺ τυχὸν θὰ καµφθοῦν ἀπὸ τὸ ἄσεµνο ντυσιµό τους, θὰ τοὺς τὶς ζητήσει ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἠµέρα τῆς Κρίσεως.

,

Σχολιάστε