Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐκκλησιαστικὴ περιουσία

ΠΟΙΑ Η ΑΛHΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ καὶ ΤΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ

Ποιὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν ἱερὴ περιουσία
καὶ τοὺς μισθοὺς τοῦ κλήρου

Ὁ καθηγητὴς στὸ Τμῆμα Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ π. Βασίλειος Καλλιακμάνης ἐξηγεῖ ἀναλυτικὰ τί ἰσχύει καὶ τί ὄχι σὲ σχέση μὲ τὸ ἐπίμαχο αὐτὸ θέμα, ποὺ ἀπασχολεῖ καὶ πάλι τὴν ἐπικαιρότητα

Ἀπὸ τὸν
Γιάννη Ζάννη
ἐφημ. «Δημοκρατία», 26. 11.18

.             Τὸ ζήτημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ τῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου βρίσκεται ξανὰ στὴν ἐπικαιρότητα. Ἡ «Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια» προσπαθεῖ νὰ ἐνημερώσει γιὰ τὸ θέμα αὐτό, ζητώντας τὴν πολύτιμη βοήθεια τοῦ π. Βασιλείου Καλλιακμάνη, καθηγητῆ τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ.
.             «Τό ζήτημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας δέν ἀπασχόλησε τήν ἀκαδημαϊκή θεολογική σκέψη γενικότερα οὔτε ἦταν καί ἐντός των δικῶν μου ἐρευνητικῶν ἐνδιαφερόντων. Ἤθελα νά βλέπω τήν Ἐκκλησία πέρα καί πάνω ἀπό τά ὅρια μιᾶς μή κυβερνητικῆς ὀργάνωσης ἤ μιᾶς ἐπιχείρησης. Ἐξ ἄλλου οἱ κληρικοί, σύμφωνα μέ τούς ἱερούς κανόνες, δέν ἐπιτρέπεται νά ἀσχολοῦνται μέ τό ἐμπόριο. Πράγματι, ἐάν ἡ Ἐκκλησία χάσει τόν ἐσχατολογικό προσανατολισμό της, κινδυνεύει ἀπό χῶρος φανερώσεως χάριτος καί ἁγιασμοῦ τῶν ἀνθρώπων νά μεταβληθεῖ μόνο σέ χῶρο ἐξυπηρέτησης θρησκευτικῶν ἀλλά καί πάσης φύσεως ἀνθρώπινων ἀναγκῶν. Ἀπό εἰκόνα καί σημάδι τοῦ Παραδείσου καί χῶρος δράσεως τοῦ Παρακλήτου, ποὺ συγκροτεῖ τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, νά μετατραπεῖ σέ συμβατική δημόσια ὑπηρεσία» σημειώνει ο π. Βασίλειος.

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

.                  Καί προσθέτει: «Αὐτή ἡ θεώρηση ἐνδέχεται νά εἶναι μονομερής, ἀφοῦ μπορεῖ νά ὑποκρύπτει καί μανιχαϊστικά στοιχεῖα. Διότι ἡ Ἐκκλησία, καί ὡς ἀνθρώπινος ὀργανισμός πού δραστηριοποιεῖται ἐντός του κόσμου, προσλαμβάνει, ἐκκλησιοποιεῖ καί μεταμορφώνει τή ζωή τῶν ἀνθρώπων καί τά πράγματα τοῦ κόσμου. Ἔτσι, πρέπει νά οἰκοδομήσει, νά συντηρήσει καί νά ἀνακαινίσει ἱερούς ναούς, ὅπου συνάγεται ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Καί οἱ ναοί αὐτοί ἀποτελοῦν κατεξοχήν πνευματικά καί πολιτιστικά κέντρα. Χρειάζεται, ἐπίσης, νά ἀπασχολήσει προσωπικό, νά τό ἀσφαλίσει καί παράλληλα νά φανερώσει ἔστω ἀμυδρά ἀλλά ἐμπειρικά τό πρόσωπο τῆς ἔμπονης ἀγάπης, πού ἀποτελεῖ κεντρικό εὐαγγελικό μήνυμα. Ὁπότε τό ζήτημα εἶναι πιό σύνθετο ἀπό ὅ,τι φαίνεται. Ἐξ ἄλλου, ὅπως σέ ὅλα τά σύγχρονα θέματα, συχνά στή δημόσια σφαῖρα χάνεται κι ἐδῶ τό μέτρο μέ τήν ἀριστοτελική ἐκδοχή του».
.                 Ποιά εἶναι ὅμως ἡ θεολογική διάσταση τοῦ θέματος; «Ὁρισμένοι σύγχρονοι θεολόγοι», λέει ο π. Βασίλειος, «ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία σώζει τόν κόσμο μέ αὐτό πού εἶναι κι ὄχι μέ αὐτό πού κάνει. Ἡ θέση αὐτή εἶναι καταρχήν ὀρθή, ἀρκεῖ νά μήν αὐτονομεῖται. Διότι ἔχει μεγάλη σημασία καί “αὐτό πού κάνει”. Ἀπό τό ἄλλο μέρος, δημοσιογράφοι καί σχολιαστές τῆς σύγχρονης κοινωνικῆς πραγματικότητας βλέπουν τήν Ἐκκλησία ὡς κοσμική κοινωνική ὀργάνωση, ἀναζητώντας καί ἀναγνωρίζοντας σέ αὐτή μόνο τό κοινωνικό ἔργο, παραβλέποντας προφανῶς ὅτι τό πνευματικό καί τό μυστηριακό ἔργο της ἔχει κοινωνικές διαστάσεις».
.                 Ὁ π. Βασίλειος Καλλιακμάνης ὑπογραμμίζει: «Στά πρῶτα χριστιανικά χρόνια ὑπῆρξε προβληματισμός σχετικά μέ τήν προτεραιότητα ἤ μή τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος, πού συνοψίζεται στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο ἔναντι τῆς ἀνάπτυξης κοινωνικοῦ ἔργου, στό πλαίσιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας τῶν Ἱεροσολύμων. Τελικά ἐξελέγησαν οἱ ἑπτά διάκονοι γιά τό ἔργο αὐτό, ἀφήνοντας ἀπερίσπαστους τούς Δώδεκα Ἀποστόλους στήν προσευχή καί τή διακονία τοῦ λόγου. Ἐδῶ δίδεται προτεραιότητα στή διδαχή, ἐνῶ ἡ ἐνασχόληση μέ τήν κοινωνική προσφορά ἀκολουθεῖ. Ὅμως οἱ ἐκλεγμένοι διάκονοι δέν εἶναι τυχαῖοι ἄνθρωποι ἀλλά “πλήρεις Ἁγίου Πνεύματος καί σοφίας”. Κι αὐτή ἡ προϋπόθεση τούς καθιστά ἱκανούς νά διαχειρίζονται δίκαια τά οἰκονομικά καί κοινωνικά ζητήματα τῆς κοινότητας. Ἀντίστοιχα, ἡ διακονία πού τούς ἀνατίθεται δέν θεωρεῖται ὑποδεέστερη καί δευτερεύουσα, ἀλλά λογίζεται ὡς μιά σημαντική καί βασική λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου καί μέ τήν ἀναγνώριση στίς χριστιανικές κοινότητες ἀκόμη καί ἀπό Ρωμαίους αὐτοκράτορες, ὅπως ὁ Σεβῆρος, νά διαθέτουν συλλογική ἰδιοκτησία γιά τίς ἀνάγκες τους, θεμελιώθηκε ἡ ἀντίληψη περί ἱερῶν κτημάτων καί πραγμάτων. Κύριος ὑπεύθυνος γιά τή διαχείρισή τους ἔγινε ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶχε ὡς βοηθό τόν “οἰκονόμο”, “ὥστε μή ἀμάρτυρον εἶναι τήν οἰκονομίαν τῆς ἐκκλησίας, καί ἐκ τούτου σκορπίζεσθαι τά τῆς ἐκκλησίας πράγματα, καί λοιδορίαν τή ἱερωσύνη προστρίβεσθαι”. Ἀκόμη, στήν πατερική παράδοση γίνεται ἔντονη κριτική τοῦ ἔντοκου δανεισμοῦ, καταγγέλλονται ὡς αἰτίες οἰκονομικῆς ἐξαθλίωσης ἡ βαριά φορολογία καί ἡ τοκογλυφία, καί ἀπαγορεύεται στούς κληρικούς νά ἀποδέχονται χορηγίες γιά τίς ἀνάγκες τῆς ἐκκλησίας οἱ ὁποῖες προέρχονται ἀπό ἐκμετάλλευση καί ἀδικία».

ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ

.                 Πῶς ὅμως ἀποκτήθηκε ἡ ἐκκλησιαστική περιουσία; Ὁ π. Βασίλειος ἀπαντᾶ: «Ἡ χρησικτησία, ποὺ ἀφορᾶ τήν καλλιέργεια καί τή χρήση κτημάτων πάνω ἀπό 40 χρόνια, ἀποτελεῖ πάγια πρακτική ἀναγνώρισης κυριότητας. Γιά τούς ἰδιῶτες τό διάστημα ἦταν μικρότερο. Τά μοναστήρια ἀπέκτησαν περιουσία καί ἀπό τήν ἐργασία τῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐκτός ἀπό τήν καλλιέργεια τῆς γῆς, κατασκεύαζαν πλῆθος ἐργοχείρων καί τά πωλοῦσαν γιά τή συντήρησή τους. Σημαντικό μέρος τῆς μοναστηριακῆς περιουσίας ὀφείλεται καί σέ δωρεές ἀκινήτων καί χρημάτων, ἀφοῦ μέ τήν εὐθύνη τῶν μοναστηριῶν συντηροῦνταν σχολεῖα, συγκροτοῦνταν βιβλιοθῆκες καί φυλάσσονταν κειμήλια μεγάλης ἀξίας. Οἱ δωρητές προέρχονταν ἀπό ὅλες τίς τάξεις τῆς κοινωνικῆς ζωής. Βυζαντινοί αὐτοκράτορες καί μέλη τῶν οἰκογενειῶν τους, ἡγεμόνες, κληρικοί ὅλων των βαθμῶν ἀλλά καί ἁπλοί χριστιανοί προσέφεραν διάφορες δωρεές».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΗΤΕΣ

.                 Ὅπως τονίζει ὁ π. Βασίλειος, «ἄλλη πηγή ἀπόκτησης τῆς μοναστηριακῆς περιουσίας εἶναι ἡ προσωπική ἰδιοκτησία τῶν μοναχῶν, τήν ὁποία μετά τήν κουρά τους συνήθως διαθέτουν στό μοναστήρι. Μέ τόν ἴδιο τρόπο τά μοναστήρια κληρονομοῦν τήν περιουσία πλήθους μοναχῶν πού ἐγκαταβιώνουν σέ αὐτά. Μαρτυροῦνται ἀκόμη ἀγοραπωλησίες γιά ἀπόκτηση καλλιεργήσιμης γῆς, ἐργαστηρίων, μύλων κ.λπ. Καί ἀκόμη, πολλοί ὑπόδουλοι κατά τήν Τουρκοκρατία ἀφιέρωναν ἐθελουσίως τίς περιουσίες τους σέ ἐκκλησιαστικές κοινότητες, ναούς καί μοναστήρια καί οἱ ὀθωμανικές Ἀρχές τά ἀναγνώριζαν ὡς βακούφια, δηλαδή ὡς κοινωφελῆ ἱδρύματα. Ἄραγε αὐτό ἀποτελεῖ λόγο ἀφαίρεσής τους ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τήν Ἀπελευθέρωση; Ποιός θά μποροῦσε νά διερμηνεύσει τήν ἐπιθυμία τῶν δωρητῶν; Ἀλλά καί ἡ Ἐκκλησία γιά ποιόν ἀξιοποιεῖ τήν περιουσία, γιά τόν ἑαυτό της ἤ γιά τό κοινωνικό σύνολο, τόν λαό τοῦ Θεοῦ;»

Πῶς τό σπάταλο κράτος «ἔγδυνε» σταδιακά τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος

.                 Καί πῶς ἀντιμετώπισε τό θέμα ἡ ἑλληνική Πολιτεία; «Ὑπάρχουν πολλοί σταθμοί στήν πορεία τοῦ νέου ἑλληνικοῦ κράτους» ἀπαντᾶ ὁ π. Βασίλειος «κατά τούς ὁποίους μέ τόν ἕναν ἤ τόν ἄλλο τρόπο ἡ ἑλληνική Πολιτεία ἀπαλλοτρίωσε, οἰκειοποιήθηκε, δήμευσε, δέσμευσε, φορολόγησε ἤ “ἀξιοποίησε” τήν ἐκκλησιαστική περιουσία. Θά ἀναφερθοῦν τρεῖς ἀπό αὐτούς. Ἀπό τό 1917 μέχρι τό 1930 ἀπαλλοτριώθηκαν ἐκκλησιαστικές ἐκτάσεις ἀξίας ἄνω του 1.000.000.000 προπολεμικῶν δραχμῶν γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν προσφύγων τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς. Τό κράτος κατέβαλε στό τότε Γενικό Ἐκκλησιαστικό Ταμεῖο, πού εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπό τό ἴδιο γιά τή συντήρηση τοῦ κλήρου, μόνο 40.000.000. Τά ὑπόλοιπα 960.000.000 ὀφείλονται ἀκόμη. Τό 1952 τό κράτος, μέ τήν ἀπειλή τῆς διακοπῆς μισθοδοσίας τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου καί ὕστερα ἀπό ἀφόρητες πιέσεις, ὑπέγραψε μέ τήν Ἐκκλησία “Σύμβασιν περί ἐξαγορᾶς ὑπό τοῦ Δημοσίου κτημάτων […] τῆς Ἐκκλησίας […] πρός ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν καί ἀκτημόνων κτηνοτρόφων”. Ἔτσι παραχωρήθηκαν στό κράτος τά 4/5 τῆς καλλιεργούμενης ἤ καλλιεργήσιμης ἀγροτικῆς περιουσίας καί τά 2/3 τῶν βοσκοτόπων, μέ ἀντάλλαγμα νά λάβει ἡ Ἐκκλησία τό 1/3 τῆς πραγματικῆς ἀξίας, κάποια ἀστικά ἀκίνητα ἀμφίβολης ἀξίας καί 45.000.000 προπολεμικές δραχμές».
.                 Ὅπως σημειώνει, «στή σύμβαση αὐτή (1952) ἀναφέρεται ρητά, πρῶτον, ὅτι “ἡ ἀπαλλοτρίωση αὐτή εἶναι ἡ τελευταία, δέν πρόκειται νά ὑπάρξει νεότερη στό μέλλον” καί, δεύτερον, τό κράτος δεσμεύεται νά παρέχει κάθε ἀναγκαία ὑποστήριξη (ὑλική καί τεχνική), ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά ἀξιοποιήσει τήν ἐναπομείνασα περιουσία της. Καί οἱ δύο ὅροι τῆς σύμβασης δέν τηρήθηκαν ποτέ. Ἀντίθετα, οἱ ὑπηρεσίες τοῦ κράτους, ἄλλοτε ἀμφισβητώντας τήν κυριότητα, ἄλλοτε χαρακτηρίζοντας δασικές ἤ “διακατεχόμενες” τίς μοναστηριακές ἐκτάσεις, ἄλλοτε κωλυσιεργώντας τήν ἔκδοση σχετικῶν ἀποφάσεων, ἐμπόδισαν τήν ἀξιοποίησή της σέ βάρος τοῦ λαοῦ».

ΝΟΜΟΣ ΤΡΙΤΣΗ

.                 Ὁ π. Βασίλειος συνεχίζει: «Ὁ τρίτος σταθμός τῆς πορείας αὐτῆς ἦταν τό 1987, μέ τόν νόμο 1700, τόν γνωστό ὡς νόμο Τρίτση. Μέ τίς διατάξεις του ἔγινε ἀπόπειρα ἀλλαγῆς τῶν κανόνων διαχείρισης καί διοίκησης τοῦ ΟΔΕΠ. Στόν ΟΔΕΠ, ποὺ τά μέλη του θά διορίζονταν ἀπό τό κράτος, “περιέρχεται αὐτοδικαίως ἡ ἀποκλειστική διοίκηση, διαχείριση καί ἐκπροσώπηση ὁλόκληρης της ἀκίνητης περιουσίας τῶν Ἱερῶν Μονῶν”. Στόν νόμο αὐτό προβλέπονταν ὅτι “μέσα σέ ἀποκλειστική προθεσμία ἕξι μηνῶν ὁ ΟΔΕΠ καί οἱ ΟΔΜΠ (Κρήτης) μποροῦν νά μεταβιβάσουν πρός τό ἑλληνικό Δημόσιο […] τήν κυριότητα τῆς ἐν λόγω περιουσίας”».
.                 Καί προσθέτει: «Τό 1988 ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ὑποχώρησε καί, παρά τούς ἱερούς κανόνες, δέχθηκε νά ὑπογραφεῖ σύμβαση παραχώρησης στό Δημόσιο τῆς δασικῆς καί ἀγροτολιβαδικής περιουσίας τῶν Ἱερῶν Μονῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τή σύμβαση ὑποχρεώθηκαν καί ὑπέγραψαν 149 μονές, ἐνῶ ἄλλες ἀρνήθηκαν νά τήν ὑπογράψουν. Ἐννέα ἀπό αὐτές προσέφυγαν στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης καί δικαιώθηκαν. Ἡ ἱστορία δείχνει ὅτι τό κράτος μέχρι τώρα δέν τήρησε τίς δεσμεύσεις του. Ἁπλῶς ἀπογύμνωνε σταδιακά τήν Ἐκκλησία ἀπό τά περιουσιακά της στοιχεῖα, τά ὁποῖα “χάνονταν” μέσα στή γενικότερη σπατάλη. Τό μέλλον θά δείξει ἐάν θά σεβασθεῖ τούς ὅρους τῆς συμφωνίας πού ἀνακοινώθηκε στις 6/11/2018».

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

.                 Ἐν τέλει εἶναι ἀμύθητη ἡ ἐκκλησιαστική περιουσία ἢ πρόκειται γιὰ ἀκόμη ἕνα μύθευμα; «Γιά νά ὑπάρχει σαφέστερη εἰκόνα γιά τό μέγεθος τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, ἡ ὁποία ἀνήκει σέ πολλά ΝΠΔΔ (πού δημοσιογραφικές πληροφορίες τά ἀνεβάζουν σέ 10.000, ἐννοεῖται προφανῶς ὅτι κάθε ἐνορία ἔχει καί μιά αὐλή στήν ὁποία παίζουν τά παιδιά καί πρέπει νά φορολογηθεῖ!), θά ἤθελα νά ἀναφέρω κάποια στοιχεῖα ἀπό μελέτη τῆς Ἀγροτικῆς Τράπεζας τοῦ 1983 πού δημοσιεύτηκε τό 1986» λέει ο π. Βασίλειος και συνεχίζει: «Ἡ Ἑλλάδα ἔχει συνολική ἔκταση 131.957.4004 στρέμματα. Ἀπό αὐτά ἀγροτική γῆ γεωργοκτηνοτροφικοῦ ἐνδιαφέροντος εἶναι 29.500.000 στρέμματα δάση (22%), 52.500.000 στρέμματα βοσκότοποι (40%), 39.500.000 στρέμματα γεωργική γῆ (30%). Ἀπό τίς παραπάνω ἐκτάσεις τά 61.441.900 στρέμματα ἀνήκουν κατά κυριότητα 43.598.000 στό Δημόσιο, 15.553.200 στήν Τοπική Αὐτοδιοίκηση, 1.098.400 στίς συνεταιριστικές ὀργανώσεις, 1.292.300 στήν Ἐκκλησία. Δηλαδή στήν Ἐκκλησία ποσοστιαία ἀνήκει τό 1,4% τῶν δασικῶν ἐκτάσεων, τό 2,3% τῶν βοσκοτόπων καί τό 2,19% τῆς γεωργικῆς γῆς (ὅπου ὅμως τό Δημόσιο κατέχει τό 45,6% καί ἡ Τοπική Αὐτοδιοίκηση τό 30,8%). Ἀπό τίς ἐκτάσεις πού ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία (δηλαδή ἀπό τό 1.292.300), 367.000 στρέμματα εἶναι δάση, 735.300 βοσκότοποι καί 189.900 γεωργική γῆ. Τά δάση καί οἱ βοσκότοποι εἶναι σχεδόν ἀνεκμετάλλευτα καί τό 53% τῆς καλλιεργήσιμης γῆς βρίσκεται σέ ὀρεινές ἤ ἡμιορεινές περιοχές. Σημαντικό στοιχεῖο τῆς ἐν λόγω ἔρευνας εἶναι ὅτι κατά τή δεκαετία 1974-1983 “ἐγκαταλείπονται κάθε χρόνο καί κατά μέσο ὅρο 162.400 στρέμματα ἀγροτικῆς γῆς, πού περιλαμβάνουν 117.500 στρέμματα βοσκοτόπους, 32.800 στρέμματα δάση, 9.300 στρέμματα γεωργικῆ γῆ». Κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες οἱ ρυθμοί καί τά ποσοστά τῆς ἐγκαταλελειμμένης ἀγροτικῆς γῆς ἔχουν αὐξηθεῖ ἀκόμη περισσότερο λόγω τῆς γήρανσης τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ καί ἄλλων παραγόντων. Ὅταν μελετοῦσα τά στοιχεῖα αὐτά, ἄκουσα τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος νά ἀνακοινώνει τήν πρόθεσή του νά δοθοῦν γιά καλλιέργεια ἐκτάσεις πού ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία, καί ἀναρωτήθηκα: Ποιός θά ἐπιστρέψει στήν ἐπαρχία νά καλλιεργήσει τή γῆ πού ἀνήκει στήν Ἐκκλησία; Ἐδῶ οἱ Νεοέλληνες ἔχουν ἐγκαταλείψει τίς δικές τους καλλιεργήσιμες ἐκτάσεις…»

Πῶς δικαιολογοῦνται οἱ μισθοί τῶν ἱερέων, τί ισχύει στήν Ε.Ε. καί τό τεράστιο κοινωνικό ἔργο

.                  Στό ἐρώτημα πῶς αἰτιολογεῖται ἡ μισθοδοσία τοῦ κλήρου ἀπό τό κράτος ὁ π. Βασίλειος ξεκαθαρίζει: «Ὡς ἀντιστάθμισμα τῶν ἀπαλλοτριώσεων χωρίς οὐσιαστική ἐξόφληση ἀλλά καί τῶν παραχωρήσεων μέ συμβάσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἦταν ἡ μισθοδοσία τοῦ κλήρου ἀπό τό κράτος. Παράλληλα, εἶχε ὁρισθεῖ ἀρχικά φορολόγηση κατά 25% καί ἀργότερα 35% τῶν εἰσπράξεων τῶν ναῶν γιά τήν ἐνίσχυση τοῦ σχετικοῦ ταμείου. Ἡ φορολόγηση αὐτή καταργήθηκε τό 2004. Ἰσχύουν ὅμως ἄλλες φορολογήσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, οἱ ὁποῖες ἔφτασαν τό 2011 τό ποσό τῶν 12.584.139,92 ευρώ.
.                 Ἐπειδή ἡ μισθοδοσία τοῦ κλήρου εἶναι ἀποτέλεσμα συμβάσεων, σημαίνει ὅτι ὁποιαδήποτε διακοπή της θά ἔχει ἀποτέλεσμα τή λύση τῶν συμβάσεων καί τήν ἐπιστροφή τῶν παραχωρηθέντων στήν Ἐκκλησία. Ὁπότε θά προκύψει τεράστιο πρόβλημα».

9.500 ΚΛΗΡΙΚΟΙ

.                 Συνεχίζοντας, προσθέτει: «Ἀλλά πόσοι εἶναι οἱ κληρικοί ποὺ μισθοδοτοῦνται ἀπό τό κράτος; Σήμερα ὑπολογίζονται σέ 8.500 στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί περίπου 1.000 στήν Κρήτη καί στά Δωδεκάνησα, ἐνῶ ὑπάρχει ἱκανός ἀριθμός ἀποσπασμένων πού ὑπηρετοῦν τούς Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Σέ ὁρισμένες χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης οἱ θρησκευτικοί λειτουργοί ἀμείβονται ἀπό τό κράτος, ὅπως στό Βέλγιο, στήν Τσεχία, ὅπου ἔχουν μάλιστα ἀνταποδοτικό χαρακτήρα καί ἀφοροῦν τίς κατασχέσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἀπό τό πρώην κομμουνιστικό καθεστώς. Στή Γαλλία, στίς περιφέρειες τῆς Ἀλσατίας καί της Μοζέλ, μέ 3.500.000 πληθυσμό, οἱ κληρικοί τῶν ρωμαιοκαθολικῶν, τῶν προτεσταντῶν καθώς καί οἱ ραβίνοι πληρώνονται ἀπό τό δημόσιο ταμεῖο τοῦ κράτους. Στό Λουξεμβοῦργο οἱ κληρικοί καί οἱ ραβίνοι πληρώνονται ἀπό τό κράτος. Στή Ρουμανία οἱ λειτουργοί τῶν ἀναγνωρισμένων θρησκειῶν πληρώνονται ἀπό τό κράτος. Στή Σλοβακία τό κράτος ἐπιδοτεῖ τούς μισθούς τῶν κληρικῶν.
.                  Στήν Ἑλβετία, στά περισσότερα ἀπό τά 26 καντόνια, οἱ ἰδιωτικές ἑταιρεῖες πληρώνουν ὑποχρεωτικά φόρο ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας. Στήν Ἑλλάδα οἱ ἐφημέριοι, ἄν καί μισθοδοτοῦνται ἀπό τό Δημόσιο, δέν ἀποκτοῦν τή δημοσιοϋπαλληλική ἰδιότητα οὔτε καί τήν ἰδιότητα ὑπαλλήλου ΝΠΔΔ, παρότι ἡ Ἐκκλησία καί τά νομικά της πρόσωπα εἶναι δημοσίου δικαίου, ἀφοῦ οἱ ἐφημέριοι εἶναι κυρίως θρησκευτικοί καί πνευματικοί λειτουργοί καί ὄχι συνήθεις διοικητικοί ὑπάλληλοι. Καί ἡ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν ἀπό τό Δημόσιο δέν τούς προσδίδει τήν ἰδιότητα δημοσίου ὑπαλλήλου. Καταβάλλεται ἀπό τήν Πολιτεία γιά χάρη τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἀποτελεῖ ὅμως ἀντιπαροχή γιά τήν ἐπιτέλεση τῶν ἱερατικῶν τους καθηκόντων, ἀλλά κάλυψη ἀπό τήν Ἐκκλησία τῶν βιοτικῶν τους ἀναγκῶν».
.                 Ἀποδίδουν στήν κοινωνία οἱ κληρικοί ὅσα εἰσπράττουν; Ἐδῶ ὁ π. Βασίλειος ἐπισημαίνει καί ἕνα ἄλλο γεγονός, πού δέν ἔχει προσεχθεῖ: «Οἱ κληρικοί εἶναι οἱ μόνοι στόν δημόσιο χῶρο πού μέ πρωτοβουλία τους χτίζουν, διακοσμοῦν, συντηροῦν, ἀνακαινίζουν καί γενικά φροντίζουν τό χῶρο στόν ὁποῖο ἐργάζονται. Σέ κάθε Μητρόπολη ὑπάρχουν ἀνοιχτά πολλά ἐργοτάξια γιά δεκαετίες, ὅπου ἀπασχολοῦνται οἰκοδόμοι ὅλων των εἰδικοτήτων, τεχνίτες ἀλλά καί μαραγκοί, ξυλογλύπτες, ἁγιογράφοι, ἀργυροχόοι καί ἄλλοι. Τά χρήματα γιά ὅλα αὐτά τά ἔργα δέν προέρχονται ἀπό ἐπιχορηγήσεις τοῦ κράτους, ἀλλά κατά κανόνα ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ καί μικρούς δωρητές, πού βλέπουν τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας νά προάγεται. Οἱ Ἐπίσκοποι καί ἐφημέριοι πού ἀναλαμβάνουν τό ἔργο αὐτό γίνονται συχνά “ζητιάνοι”, γιά νά τό ὁλοκληρώσουν. Νά σημειωθεῖ ὅτι τά τελευταῖα χρόνια πολλοί ναοί, λόγω τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, ἔχουν ἀναστείλει τίς οἰκοδομικές ἐργασίες τους, δίνοντας προτεραιότητα στό κοινωνικό ἔργο. Ἀκόμη, σέ κάθε ναό ἀπασχολοῦνται μέ ἔμμισθη σχέση καί ἀσφάλιση ψάλτες, νεωκόροι, καθαριστές κ.λπ. Δέν εἶναι εὔκολο νά ὑπολογίσει κάποιος πόσες χιλιάδες οἰκογένειες ζοῦν σήμερα ἀπό τά “ἐργοτάξια τῆς Ἐκκλησίας”, χωρίς τήν παραμικρή ἐπιβάρυνση γιά τό κράτος».
.                 Ὁ π. Βασίλειος σημειώνει ἐπίσης: «Ἀνάλογο ἔργο γίνεται στά μοναστήρια ἀπό τούς μοναχούς, ποὺ ὄχι μόνο ἀνακαινίζουν καί συντηροῦν τίς κτιριακές ἐγκαταστάσεις καί διαφυλάσσουν τό φυσικό περιβάλλον, ἀλλά γίνονται ταυτόχρονα καί ἄμισθοι φύλακες τῶν μνημείων καί τῶν κειμηλίων μεγάλης ἀξίας πού θησαυρίζονται ἐκεῖ».
.               Παράλληλα, επισημαίνει: «Ἁφοῦ τόσα λέγονται ἔνθεν κἀκεῖθεν, ἄς ἀναφερθεῖ καί μιά ὑπόθεση ἐργασίας γιά τό μέλλον, πού εὔχομαι νά διαψευσθεῖ: Οἱ ἱεροί ναοί καί τά μοναστήρια πού χτίζονται σήμερα θά ἀποτελοῦν μετά ἀπό 150 καί πλέον χρόνια μέρος τῆς πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς τοῦ τόπου. Τότε πιθανὸν νά ἐρίζουν οἱ ὑπεύθυνοι τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Πολιτείας (ἀρχαιολόγοι, συντηρητές, ἀρχιτέκτονες, τοπικοί παράγοντες καί φορεῖς μέ ἀρκετή πονηρία) μέ τούς ἐφημερίους καί τούς μοναχούς γιά την προστασία τῶν πολιτισμικῶν αὐτῶν θησαυρῶν, γιά τό “πῶς καί τό γιατί τῶν μνημείων”! Τότε θά “τρέχουν” οἱ “πολιτιστικά εὐαίσθητοι ὑπάλληλοι” πού ζοῦν ἀπό τόν πολιτισμό τῆς Ἐκκλησίας νά ἐπιτιμήσουν τούς κληρικούς, διότι “καταστρέφουν τά μνημεῖα πού ἀνήκουν στόν λαό”. Βέβαια, αὐτό συμβαίνει καί σήμερα, διότι ὑπάρχει διαφορετική θεώρηση: Οἱ μέν κρατικοί ὑπάλληλοι τά βλέπουν ὡς ἀπολιθώματα καί μνημεῖα τοῦ παρελθόντος, οἱ δέ κληρικοί καί ὁ πιστός λαός, ὡς χώρους ζωντανῆς ἔκφρασης τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀνάπτυξης ὑψηλοῦ πολιτισμοῦ».

Ο ΑΔΑΠΑΝΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

.                 Ὁλοκληρώνοντας, τονίζει τὰ ἑξῆς: «Σε κάθε περίπτωση, ἡ μεγαλύτερη περιουσία τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι τά κτήματα καί τά χρήματα, ἀλλά τό Εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ της. Σέ ἕναν κόσμο πού μετά τόν “θάνατο τοῦ Θεοῦ” ἀκολούθησε δυστυχῶς καί ὁ “θάνατος τοῦ πλησίον”, ἡ πίστη στόν Τριαδικό Θεό ἀποτελεῖ ἀδαπάνητο θησαυρό. Κι ἀκόμη περιουσία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ στενή σύνδεσή της μέ τόν λαό καί τό συλλογικό του ὑποσυνείδητο. Οἱ πρωτογενεῖς σχέσεις τῶν κληρικῶν μέ τούς ἁåπλούς ἀνθρώπους σέ ἐπίπεδο ἐνορίας καί γειτονιᾶς, καί κυρίως ἡ παντοειδής στήριξη στά ἀδύναμα καί ἀπροστάτευτα μέλη τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπένδυσή της. Περιουσία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό κεφάλαιο τῆς πίστης, τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐλπίδας. Τῆς ἐλπίδας πού χάνεται. Καί χωρίς ἐλπίδα, ἡ κοινωνία μας δέν μπορεῖ νά προαχθεῖ καί δέν μπορεῖ νά προοδεύσει καί νά ἀναπτυχθεῖ. Τήν ἐλπίδα αὐτή καλεῖται νά ἀναστήσει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μέ τόν προφητικό της λόγο, τήν ἐνοποιό κοινωνική της πρακτική καί τή διαυγῆ διδασκαλία της εἴτε τήν ἐμποδίζει εἴτε τή διευκολύνει τό κράτος».

Ἀπό τήν Ἐφημερίδα Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ καὶ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΣΥΜΦΩΝΙΑ» ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Ὄντως ἱστορικὴ ἡ συμφωνία Ἐκκλησίας-Πολιτείας
Οἱ ἀλλαγὲς εἶναι σημαντικές, πρωτοφανεῖς, ἱστορικές.

   Σωτήρης Μητραλέξης
Ἐντεταλμένος διδάσκων φιλοσοφίας
στὸ Ἐθνικὸ καὶ Καποδιστριακὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν
καὶ ἐρευνητικὸς ἑταῖρος στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Winchester.

.                 Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς κριτικῆς στὴν πρόθεση συμφωνίας Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας τῆς 6ης Νοεμβρίου συνίσταται στὸ ὅτι αὐτὴ δὲν εἶναι ἀρκετὰ ριζοσπαστική, ὅτι οὐσιαστικὰ συντηρεῖ τὸ status quo. Αὐτὸ ὅμως ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ μᾶλλον δείχνει τὴν ἔλλειψη σφαιρικῆς ἀντίληψης τῶν ἐπικριτῶν γιὰ τὰ ζητήματα Ἑκκλησίας καὶ Κράτους. Οἱ ἀλλαγὲς εἶναι σημαντικές, πρωτοφανεῖς, ἱστορικές.
.                 Γιὰ ἀρχή, τὸ Κράτος γνωρίζει καλὰ πὼς ὀφείλει νὰ θωρακιστεῖ ἀπὸ μελλοντικὲς ἀξιώσεις τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ ἀναποζημίωτες ἀπαλλοτριώσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ δικαιωθεῖ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οἱ οἰκονομικὲς ἐκκρεμότητες ἀνάμεσα στὰ εὐρωπαϊκὰ κράτη καὶ στὶς ἐκκλησίες στὰ ἐδάφη τους, ποὺ προϋπάρχουν τῶν κρατῶν, εἶναι ζήτημα διακριτὸ ἀπὸ τὸν χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους. «Χωρισμὸς ἐκκλησίας-κράτους» δὲν σημαίνει πὼς μηδενίζονται ὅλες οἱ ἐκκρεμότητες, πὼς τίποτα πλέον δὲν χρειάζεται διευθέτηση, πὼς δὲν ἐπιβιώνουν ἀνάγκες ἀποζημίωσης ἀπὸ τὴ μία ἢ τὴν ἄλλη πλευρά. Καὶ ἂν κάποιο κράτος τὸ ξεχάσει αὐτό, μετὰ τὴν ἀπαραίτητη προσφυγὴ θὰ σπεύσει νὰ τοῦ τὸ θυμίσει τὸ ΕΔΑΔ. Μὲ τὴ συμφωνία, αὐτὸ τὸ ζήτημα διευθετεῖται ἅπαξ καὶ διαπαντός. Ἡ Ἐκκλησία δεσμεύεται ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς λαμβάνει μία ἐτήσια ἀφηρημένη ἀποζημίωση, παραιτεῖται κάθε τέτοιας ἀξίωσης ὡς πρὸς τὶς ἀποζημιούμενες περιουσίες (σημεῖο 5 τῆς συμφωνίας).
.               Παράλληλα, ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καταργεῖται. Ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἐπιμείνω στὸ «καταργεῖται»: δὲν παραλλάσσεται, δὲν μεταμφιέζεται, καταργεῖται. Θυμίζουμε ὅτι τὸ κράτος θὰ δίνει αὐτὸ τὸ ἐτήσιο ποσὸ ὡς ἀποζημίωση γιὰ ἀναποζημίωτες ἀπαλλοτριώσεις, οὕτως ὥστε νὰ ἀκυρωθεῖ κάθε ἐνδεχόμενο (ἐπιτυχῶν!) ἀξιώσεων. Ἂν ὑπάρχει ἕνας λόγος νὰ διατυπωθεῖ ρητῶς στὴ συμφωνία καὶ στὸ ἐπερχόμενο σχέδιο νόμου ὅτι αὐτὰ τὰ ποσὰ πρέπει, δεσμευτικά, νὰ διοχετευθοῦν στὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καὶ ὄχι ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, αὐτὸ συνίσταται μᾶλλον σὲ μία εὔλογη καὶ εὐπρόσδεκτη καχυποψία γιὰ τὸ πῶς θὰ διασφαλιστεῖ ὅτι, σὲ ἕναν ὀργανισμὸ μὲ πλημμελῆ γραφειοκρατικὴ λειτουργία καὶ (αὐτο-)ἔλεγχο ὅπως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, δὲν θὰ συμβοῦν ἀτυχήματα ποὺ θὰ προξενοῦσαν προβλήματα σὲ 10.000 κληρικοὺς καὶ τὶς οἰκογένειές τους, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἔχει, πλέον, τὴ ρευστότητα νὰ τοὺς μισθοδοτεῖ. Ὅμως, εἶναι σημαντικὸ νὰ καταστεῖ κατανοητὸ πὼς ἄλλο ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καὶ ἄλλο οἱ οἰκονομικὲς ἐκκρεμότητες ὀργανισμῶν τοῦ μεγέθους τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μεταξύ τους. Εἰδάλλως κάθε πόρος ποὺ θὰ διδόταν γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο ἀπὸ ὁποιοδήποτε κράτος σὲ ὁποιαδήποτε ἐκκλησία θὰ συνιστοῦσε «ἔμμεση κρατικὴ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν». Ἀλλὰ οὔτε ὁ πιὸ μπερδεμένος νοῦς δὲν τόλμησε νὰ φανταστεῖ ὅτι τὸ μισὸ δισεκατομμύριο ποὺ παρέχει –πέραν τοῦ περίφημου «ἐκκλησιαστικοῦ φόρου»!– τὸ γερμανικὸ κράτος στὴ ρωμαιοκαθολικὴ καὶ εὐαγγελικὴ ἐκκλησία γιὰ παρόμοιους περιουσιακοὺς λόγους συνιστᾶ «γερμανικὴ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου».
.               Θὰ μποροῦσε νὰ διερωτηθεῖ κανείς: «Δὲν θὰ ἔπρεπε τὸ κράτος νὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ξοφλήσει αὐτὲς τὶς ἀπαλλοτριώσεις κάποτε; Πληρώνει ἤδη ἑβδομήντα χρόνια ἀξιοσημείωτα ποσά, καὶ τώρα δεσμεύεται ξανὰ εἰς τὸ διηνεκές;» Τὸ θέμα εἶναι ὅτι δὲν συμφέρει τὸ κράτος οἰκονομικὰ μία ἐφ’ ἅπαξ διευθέτηση/ἐξόφληση, καὶ τὸ κράτος τὸ ξέρει. Λόγ συμφέροντος το κράτους γίνεται παρν διακανονισμός. κριβς τ διο γίνεται στ Γερμανία. Στὴ Γερμανία μάλιστα ἡ Εὐαγγελικὴ ἐκκλησία εἶπε «Δὲν τὰ θέλουμε τὰ λεφτὰ» καὶ τὸ κράτος οὐσιαστικὰ εἶπε «Ὄχι θὰ τὰ πάρετε, διότι εἰδάλλως θὰ ἔχουμε μπελάδες ἐμεῖς». («Ἡ Γερμανικὴ Εὐαγγελικὴ Ἐκκλησία θὰ δεχόταν διακοπὴ τῶν κρατικῶν ἐπιχορηγήσεων», 12/11/2013, skai.gr/news/world/article/245796/i-germaniki-euaggeliki-ekklisia-tha-dehotan-diakopi-ton-kratikon-epihorigiseon)
.               Τὴν ἀποζημίωση γιὰ τὰ ἀπαλλοτριωθέντα περιουσιακὰ θὰ μποροῦσε νὰ τὴν παρέχει τὸ κράτος καὶ χωρὶς κάποια, τρόπον τινά, ἀνταποδοτικὴ πηγὴ –μόνο καὶ μόνο λόγῳ τῆς ἱστορικῆς ἐκκρεμότητας καὶ τῆς δυνατότητας τῆς Ἐκκλησίας νὰ τὴν διεκδικήσει νομικὰ σὲ ἕνα μέλλον, τοὺς μπελάδες τοῦ ὁποίου τώρα ἀποφεύγουμε. Ὅμως στὴ συμφωνία ἔχουμε καὶ τὴν ἐνεργοποίηση τοῦ ταμείου ἀξιοποίησης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, μὲ τοὺς πόρους νὰ περιέρχονται κατὰ 50% στὸ κράτος καὶ κατὰ 50% στὴν Ἐκκλησία: οἱ ἐν μέρει ἐκκλησιαστικοὶ πόροι ποὺ θὰ περιέρχονται στὸ κράτος, δηλαδή, θὰ χρηματοδοτοῦν κατ’ οὐσία τὴν κρατικὴ ἀποζημίωση στὴν Ἐκκλησία– δυνητικὰ δὲ καὶ μὲ τὸ παραπάνω.
.               Ἂν κάποιοι δηκτικὰ σχολίασαν στὰ κοινωνικὰ μέσα ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος «τὰ πῆρε ὅλα κι ἔφυγε», μήπως πρέπει νὰ σκεφτοῦν τὸ ἐνδεχόμενο νὰ εἶναι ὁ Πρωθυπουργὸς ποὺ χαρακτηρίζεται καλύτερα ἀπὸ αὐτὴ τὴ φράση; Δεδομένης, δηλαδή, τῆς κατάργησης τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου καὶ τῆς εἰσαγωγῆς μίας ἀποζημίωσης ποὺ θά… αὐτο-χρηματοδοτεῖται, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία δεσμεύεται πὼς παραιτεῖται τῶν ἀξιώσεών της; Ἐπίσης, ὅσοι φαντάζονται πὼς ἡ κυβέρνηση «τὰ ἔδωσε ὅλα στὴν Ἐκκλησία», πῶς ἀκριβῶς ἐπεξηγοῦν τὶς ὀργίλες ἀντιδράσεις τοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος; Γιατί καὶ τὰ δύο ταυτόχρονα δὲν γίνεται, καὶ νὰ εἶναι ἡ συμφωνία ἀποκλειστικὰ ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ προκαλεῖ ἔντονες ἀντιδράσεις τοῦ σωματείου τῶν κληρικῶν.
.               Καὶ ἐδῶ ἐρχόμαστε στὸ καίριο: «Ἔμοιαζε μὲ χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους αὐτὸ ποὺ ἔγινε, ἔστω καὶ στὸ ἐλάχιστο;» Γιὰ νὰ ἀπαντηθεῖ αὐτὴ ἡ ἐρώτηση, πρέπει νὰ ἀποσαφηνιστεῖ τὸ τί συνιστᾶ σχέσεις καὶ χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους. Ποιός θὰ ἦταν ὁ ὁρισμός τους; Τί εἶναι στὴν πραγματικότητα ἐκτὸς θέματος, ἀκόμα κι ἂν εἶναι σημαντικὸ θέμα; Στὸν χαοτικὸ δημόσιο λόγο μάθαμε νὰ τὰ βάζουμε ὅλα σὲ ἕνα τσουβάλι:

(1) τὴν ἀντίθεση σὲ μία κοινωνικὴ ἐπιρροὴ καὶ παρρησία τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία δὲν ἀκυρώνεται νομοθετικὰ μὲ κανέναν χωρισμὸ («χωρισμό, γιὰ νὰ μὴν πολιτικολογεῖ ὁ Μητροπολίτης!»)
(2) ἀλλαγὲς ποὺ ἔχουν ἤδη γίνει καὶ συνιστοῦν ἤδη πλήρως πρακτική τῆς Πολιτείας, ἀλλὰ προβάλλονται ὡς αἰτούμενα («Νὰ φορολογηθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος! Νὰ πληρώνει ΕΝΦΙΑ!» μά, φορολογεῖται κανονικά, μά, πληρώνει κανονικὰ πλὴν εὐκτηρίων οἴκων)
(3) πολιτικὰ ζητήματα ποὺ πρέπει νὰ συζητήσει ἡ Πολιτεία μὲ τὸν ἑαυτό της καὶ δὲν ἀφοροῦν τὶς σχέσεις/χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους (π.χ. τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 16.2 τοῦ συντάγματος, θὰ ἄλλαζε μὲ ἀναθεώρησή του, ἀλλὰ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας-Κράτους καθ’ αὑτές, εἶναι θέμα ποὺ ἡ Πολιτεία πρέπει νὰ λύσει μὲ τὸν ἑαυτό της)
(4) ζητήματα ἁπτόμενα τῆς «θρησκείας» ἀλλὰ ἄσχετα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν μποροῦν νὰ ἀποτελοῦν ἀτζέντα συζήτησης μαζί της, ὡς ὅλως ἀναρμόδιας (π.χ. ἡ ἐντελῶς ἰδιαίτερη περίπτωση τῆς μοναστικῆς αὐτοδιοίκητης πολιτείας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῶν διακριτῶν φορολογικῶν του θεμάτων κλπ.), καὶ στὸ τέλος τῆς λίστας,
(5) ζητήματα σχέσεων Ἐκκλησίας-Κράτους καὶ χωρισμοῦ τους, ὅπως ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου.

.               Ἂν κανεὶς ξεχωρίσει τὸ ποιὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα τῆς ἀτζέντας τοῦ δημοσίου λόγου γιὰ τὸν χωρισμὸ «Ἐκκλησίας-Κράτους» ὄντως εἶναι ἐντὸς θέματος, δηλαδὴ ὄντως ἐμπίπτουν στὸ (5) καὶ δὲν ἀποτελοῦν γενικῶς περιρρέοντα ζητήματα θρησκείας στὸ δημόσιο χῶρο, τότε θὰ δεῖ ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσα πολλά: οἱ ἐκκρεμότητες εἶναι μᾶλλον εὔκολα μετρήσιμες. Στὴ ἱστορικὴ καὶ ἐντυπωσιακὰ συναινετικὴ συμφωνία Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, μία ἀπὸ αὐτὲς διευθετήθηκε, μὲ τρόπο ὄντως ἀμοιβαία ἐπωφελῆ. Τὸ ζήτημα εἶναι ἀκριβῶς ὁ ὁρισμὸς τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας-Κράτους.
.               Ὅσο δὲ γιὰ τοὺς φόβους ἐξ ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς, ἀρκεῖ νὰ ἀποσαφηνιστεῖ πώς, ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, ἡ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν θὰ γίνεται πλέον ἀπὸ κεντρικὸ ἐκκλησιαστικὸ φορέα (γραφεῖο μισθοδοσίας) καὶ ὄχι διὰ μέσου τῶν μητροπόλεων (καὶ ἄρα ὄχι σὲ ἐξάρτηση μὲ τοὺς αὐθέντες αὐτῶν). Κάποιες δημόσιες ἐκκλησιαστικὲς διευκρινήσεις ἐπ’ αὐτοῦ θὰ βοηθοῦσαν.
.               Παράλληλα, διανοίγεται ἡ δυνατότητα νὰ διευθετηθεῖ μὲ ἐκκλησιαστικοὺς πλέον πόρους καὶ ἡ κατάσταση τῶν ἄμισθων σήμερα κληρικῶν λόγῳ τοῦ μνημονιακοῦ 5:1, γιὰ τὴν τύχη τῶν ὁποίων δὲν φαινόταν νὰ ἐνδιαφέρεται κανένας ἐκ τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ status quo.
.               Ὡς πρὸς τὸν διοικητικὸ κατακερματισμὸ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς συμφωνίας (ὀψέποτε καὶ μὲ τὸ ἀκριβὲς περιεχόμενο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ νομοθετηθεῖ) σὲ αὐτὴ τὴ συνάφεια, δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει πρόβλημα. Οἱ ἀριθμητικὰ πολὺ λιγότεροι κληρικοὶ τῆς Κρήτης καὶ τῶν Δωδεκανήσων, ποὺ ὑπάγονται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, παραμένουν στὸ παλαιὸ καθεστὼς μισθοδοσίας μέχρι νεωτέρας. Οἱ δὲ «Νέες Χῶρες» ὑπάγονται διοικητικὰ καὶ νομικὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (ἐκκλησιαστικὰ/πνευματικὰ δὲ στὸ Πατριαρχεῖο), καὶ ὡς ἐκ τούτου συμπεριλαμβάνονται στὴ συμφωνία. Ἂν ὑπάρχει κάποια προβληματικὴ ἑστία, αὐτὴ μᾶλλον ἐντοπίζεται στὴ χρήση τῆς λέξης «ἐπιδότηση» στὸ σχέδιο συμφωνίας, τὸ ὁποῖο πάντως δὲν εἶναι σχέδιο νόμου: μία «ἀποζημίωση» δίδεται, ἐπειδὴ ἀναγνωρίζεται ἡ ὑποχρέωση νὰ δοθεῖ, ἐνῶ ἕνα «ἐπίδομα» δίδεται, ὅπως θὰ λέγαμε, ἐπιδοματικά. Δὲν στερεῖται σημασίας τὸ νὰ ἀποσαφηνιστεῖ πὼς μιλᾶμε γιὰ ἐτήσια ἀποζημίωση, ὄχι γιὰ ἐπίδομα –ἂν μή τι ἄλλο, διότι ἕνα ἐπίδομα σὲ συγκεκριμένη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ἐγείρει ἄλλα ζητήματα μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, εἰδικὰ σὲ μία ρητὴ συνταγματικὴ κατοχύρωση τῆς οὐδετεροθρησκείας τοῦ κράτους, κάτι ποὺ ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἰσχύει στὴν περίπτωση ἀποζημιώσεων λόγῳ ἐκκρεμοτήτων.
.               Κάτι ποὺ πρέπει ἐπίσης νὰ σημειωθεῖ ἐπὶ τοῦ γενικότερου ζητήματος, τώρα ποὺ ἡ συζήτηση ἄνοιξε ἐπισήμως, εἶναι πὼς στὸ δημόσιο λόγο, πέρα ἀπὸ τὴ μισθοδοσία, ἐγείρεται συχνὰ καὶ τὸ αἴτημα νὰ εἶναι τὰ νομικὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα Νομικὰ Πρόσωπα Ἰδιωτικοῦ Δικαίου καὶ θρησκευτικῆς φύσεως ἀντὶ γιὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, ὅπως εἶναι σήμερα. Ὀφείλουμε νὰ σημειώσουμε πώς, στὸ βαθμὸ ποὺ δυνάμεθα νὰ ἔχουμε ἐποπτεία τῶν πιθανῶν ἐπιπλοκῶν, ἡ πρακτικὴ διαφορὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἀνάμεσα στὸ νὰ εἶναι τὰ νομικὰ πρόσωπά της ΝΠΔΔ ἢ ΝΠΙΔ εἰδικοῦ τύπου εἶναι ἥκιστα σημαντική, οὔτε εὐνοϊκὴ οὔτε δυσμενής. Πρακτικὲς διαφορὲς καὶ ἐπιπτώσεις βέβαια θὰ προκύψουν, ἀλλὰ αὐτὲς φαίνεται πὼς θὰ ἦταν σὲ κάθε περίπτωση ἀρκούντως ἐλάσσονες. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀκόμη ζήτημα ποὺ ἐγείρεται περισσότερο λόγῳ τῆς συμβολικῆς του φόρτισης, παρὰ λόγῳ τοῦ πραγματικοῦ καὶ πρακτικοῦ ἀντικρύσματος ποὺ μία ἀλλαγὴ θὰ σηματοδοτοῦσε.
.               Ἀφ’ ἧς στιγμῆς λοιπὸν τηρηθεῖ ἡ συμφωνία, διότι εἰδάλλως αὐτοδικαίως θὰ κενωθεῖ, ἔχουμε τὰ ἑξῆς: παύση τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δέουσα ἀποζημίωση γιὰ ἀναποζημίωτες ἀπαλλοτριώσεις, διευκόλυνση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πλέον μισθοδοσίας, συνεκμετάλλευση περιουσίας, πρόληψη μελλοντικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀξιώσεων. Συναινετικά, μὲ κοινὴ δήλωση Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πρωθυπουργοῦ. Ὁ χαρακτηρισμὸς «ἱστορικὴ» γι’ αὐτὴν τὴ συμφωνία κυριολεκτεῖ ἀπολύτως.

 

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

,

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἐκκλησία μέγας χορηγός του Δημοσίου;

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία της «εὐχαρίστως» προσφέρει τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία στὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, μὲ τὴν φροῦδα ἐλπίδα τῆς ἀξιοποίησής της. Ἕως τώρα ΟΛΟΙ οἱ ἀρχιεπίσκοποι καὶ ἰδιαίτερα αὐτοὶ τοῦ 20οῦ αἰώνα ἀμύνθηκαν σθεναρὰ στὶς ἀπαλλοτριώσεις, ποὺ οὐσιαστικὰ ἦσαν δημεύσεις, τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Ἰδιαίτερα οἱ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, Δαμασκηνὸς Παπανδρέου, Σεραφεὶμ Τίκας καὶ Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης ἔδωσαν σκληροὺς ἀγῶνες γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, ἡ ὁποία σήμερα, μὲ ἔκφραση μάλιστα μεγάλης ἱκανοποίησης, παραδίδεται στὴν Πολιτεία, πρὸς ἀξιοποίηση.
.           Σημειώνεται ὅτι οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἀπαγορεύουν τὴν πώληση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Ὁ κϛ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου τονίζει «πράγμα ἐκκλησιαστικὸν μηδεὶς πιπράσκει (πωλεῖ)» καὶ ὁ β΄ Κανόνας τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας ὑπογραμμίζει: « Κειμήλια γὰρ καὶ κτήσεις ἀκινήτους ἀνεκποιήτους ταῖς Ἐκκλησιαις σώζεσθαι χρή».
.           Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδωνας (1949-1956), ἀπὸ τὴν πικρὴ ἐμπειρία του, δὲν εἶχε καμία ἐμπιστοσύνη ὅτι ἡ περιερχόμενη μὲ διάφορους τρόπους στὸ κράτος ἐκκλησιαστικὴ περιουσία πήγαινε πρὸς τὴν βοήθεια τῶν ἀκτημόνων. Σὲ ἐπιστολή του, στὶς 19.6.1951 πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ Σοφ. Βενιζέλο ἔγραψε: «Διὰ τὴν Ἐκκλησίαν εἶναι πικρὰ ἡ πεῖρα τοῦ παρελθόντος, δεδομένου ὅτι εἰς πάσας τὰς ἐνεργηθείσας παραχωρήσεις, ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, γαῖαι καὶ ἀστικὰ κτήματα μοναστηριακὰ παρεχωρήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους οὐχὶ εἰς ἀκτήμονας, χάριν τῶν ὁποίων καὶ μόνον ἐδόθησαν, ἀλλ’ εἰς πλουσίους καὶ κτηματίας καὶ εἰς ἐπισήμους ἀκόμη, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς πολιτικοὺς φίλους τῶν τότε κυβερνώντων, χαρακτηρισθέντας ἀκτήμονας, οἵτινες ἐπώλησαν μετὰ ταῦτα τὰς ἐκτάσεις αὐτὰς καταστάντες πλουσιότεροι ἐν ὀνόματι τῆς φιλανθρωπίας καὶ ἀναλώμασι τῶν πτωχῶν καὶ ἀναπήρων ἀκτημόνων». Δὲν ὑπονοοῦμε τίποτε. Ἁπλῶς οἱ ἀδιάφθοροι ἐλεγκτικοὶ μηχανισμοὶ πρέπει νὰ ἔχουν ἀνοικτὰ τὰ μάτια νὰ μὴν ἐπαναληφθοῦν προβλήματα στὶς πωλήσεις ἀκινήτων της Ἐκκλησίας.
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος πλὴν τοῦ ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἐρήμην της Ἱεραρχίας συμφωνεῖ μὲ τὸν πρωθυπουργὸ νὰ παραχωρηθεῖ, ἔστω ὑπὸ ὅρους, ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία στὸ Κράτος ἔχει καὶ μία ἀκόμη πρωτιά. Ὅτι σὲ μία τόσο κρίσιμη ἀπόφαση γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καταπάτησε τὸ Συνοδικὸ Σύστημα. Ἡ θέση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου δὲν ἐξομοιώνεται μὲ αὐτὴ τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Ὁ Πρωθυπουργός, σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα, ἔχει τὴν ὅλη εὐθύνη τῆς συγκρότησης τὴ κυβέρνησης καὶ τῆς καλῆς λειτουργίας της.
.           Ἀντίθετα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐκπροσωπεῖ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μόνο μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἢ τῆς Ἱεραρχίας καὶ ὀφείλει πρὶν ἀπὸ κάθε σοβαρὸ ζήτημα πρῶτα νὰ συγκαλεῖ τὴν Ἱεραρχία καὶ μετὰ νὰ προσέρχεται σὲ συζήτηση μὲ τὸν πρωθυπουργὸ ἐκφράζον ὄχι τὶς δικές του ἀπόψεις καὶ τοὺς δικούς του σχεδιασμούς, ἀλλὰ αὐτοὺς τῆς Ἱεραρχίας. Ἀκόμη ἠχοῦν οἱ λόγοι τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου, μετὰ τὴν ἀνάληψη τῶν Ἀρχιεπισκοπικῶν καθηκόντων ἀπὸ τὸν κ. Ἱερώνυμο, ὅτι ἀρχίζει μία νέα ἐποχὴ στὴ λειτουργία τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος… Τὸ «βλέπουμε» στὶς ἐκλογὲς τῶν Ἀρχιερέων, τὸ βιώνουμε, κατὰ ὠμὸ τρόπο, στὴ συμφωνία γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν Ἀλ. Τσίπρα…
.           Πέραν αὐτῶν, κατὰ τὶς δηλώσεις στὸ Μέγαρο Μαξίμου γιὰ τὴ συμφωνία περὶ τῆς τύχης τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ συγχαρεῖ τὸν πρωθυπουργό, γιατί δείχνει μεγάλη καρδιὰ καὶ διατηρεῖ τὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος καθὼς καὶ τὰ ἱστορικά της σύμβολα, ὅπως ἐπίσης, διότι ἀναγνώρισε τὴν προσφορὰ καὶ τὸν ἱστορικὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στὴ γέννηση καὶ στὴ διαμόρφωση τῆς ταυτότητας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ τοῦ Λαοῦ.
.           Στὶς διπλωματικὲς σχέσεις συνηθίζεται νὰ σημειώνονται τὰ θετικὰ αὐτῶν τῶν σχέσεων καὶ νὰ ἀποσιωπῶνται τὰ ἀρνητικά. Ὀρθῶς θὰ ἔλεγε ἕνας διπλωμάτης. Ὅμως ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἄνδρας ἔχει ἄλλη ἀποστολή, ὄχι τοῦ διπλωμάτη, ἢ τοῦ εἰδικοῦ στὶς δημόσιες σχέσεις. Καὶ τὰ ἀρνητικὰ τοῦ Ἀλ. Τσίπρα εἶναι πολλά. Θυμίζουμε μερικά: Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, σύμφωνο συμβίωσης ὁμοφύλων, κατάργηση θρηκευτικοῦ ὅρκου ἀνωτάτου ἄρχοντος, ἀναγνώριση ταυτότητας φύλου στὰ 15 χρόνια, κατάργηση τοῦ «Πάτερ ἡμῶν» ἀπὸ τὴν πρωινὴ ἔναρξη τοῦ Γ΄ Προγράμματος, Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν…. Σὲ αὐτὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μᾶλλον συμφωνεῖ ἢ ἁπλῶς σιωπᾶ.-

, ,

Σχολιάστε

«ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΓΚΗ» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

Γραφειοκρατικ μπόδια στν ξιοποίηση ἐκκλησιαστικῶν κινήτων

Ἀντώνης Τριανταφύλλου
dimokratianews.gr
18.10.2017

Ξεμπλοκάρισμα ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας πρὸς ὄφελος τῶν ἀναξιοπαθούντων ζήτησε ὁ Ἱερώνυμος στὸ τέτ α τὲτ μὲ τὸν Γαβρόγλου

.             Ἁπτὲς κινήσεις ἀπὸ ὅλους τοὺς συναρμοδίους φορεῖς τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, προκειμένου νὰ κινηθοῦν τὰ γραφειοκρατικά, τὰ δικαστικὰ καὶ τὰ διοικητικὰ γρανάζια, γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῆς περιουσίας τῆς Ἐκκλησίας πρὸς ὄφελος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ζήτησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου κατὰ τὴ χθεσινὴ συνάντησή τους. «Θὰ πρέπει νὰ κουραστοῦμε, νὰ κάνουμε πολλὴ ἐργασία, ὄχι γιὰ νὰ φᾶμε ἕνα κομμάτι ψωμί, ἔχουμε. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κάνουμε κάτι γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν μεγάλη ἀνάγκη, ὅπως βλέπουμε κάθε μέρα. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός μας. Προσπαθοῦμε. Ἂν κάτι καταφέρουμε, θὰ εἴμαστε ὅλοι μαζὶ εὐχαριστημένοι, ἂν δὲν πᾶμε καλά, θὰ εἴμαστε ἄξιοι τῆς τύχης μας», τόνισε μὲ νόημα ὁ κ. Ἱερώνυμος. Ἔμφαση στὴ συζήτηση, ποὺ διήρκεσε μιάμιση ὥρα, δόθηκε στὴν ἀξιοποίηση περιουσιακῶν στοιχείων τῆς Ἐκκλησίας, εἰδικότερα ἀκινήτων της Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ ἄλλων 11 μητροπόλεων.

Ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη

.           Σύμφωνα μὲ πληροφορίες ἀπὸ ἐκκλησιαστικὲς πηγές, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τόνισε ἐπιτακτικὰ καὶ μὲ συγκεκριμένα παραδείγματα τὴν ἀδήριτη ἀνάγκη νὰ κινήσει τὸ κράτος ὅλες τὶς ἀπαραίτητες διαδικασίες ποὺ τὸ ἀφοροῦν, ὥστε νὰ γίνει δυνατὸ τὸ ξεμπλοκάρισμα ἐκκλησιαστικῶν περιουσιακῶν στοιχείων. Ὁ Κώστας Γαβρόγλου τόνισε τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη καταγραφῆς καὶ ψηφιοποίησης τῶν περιουσιακῶν στοιχείων τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ ὅσων ἀκόμη μητροπόλεων τὸ ἐπιθυμοῦν, οὕτως ὥστε νὰ δρομολογηθεῖ ἐν τέλει ἡ ὅποια ἀξιοποίησή τους.
.           Ἡ διαδικασία, ἂν εὐοδώσει, θὰ γίνει μέσῳ τῆς κοινῆς ἐταιρίας ποὺ συστάθηκε τὸ 2013 μὲ ἑταίρους τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν καὶ τὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν. Τὰ ἔσοδα ἀπὸ τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα, ποὺ θὰ διαχειρίζεται ἡ ἐν λόγῳ ἑταιρία, θὰ διανέμονται 50-50 ἀνάμεσα στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ καὶ τὸ κράτος. Ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἐκκλησίας, οἱ πρόσοδοι αὐτὲς θὰ διατίθενται γιὰ τὰ λειτουργικὰ ἔξοδα τῶν ἱδρυμάτων της, τὸ κοινωνικὸ καὶ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο της καὶ γιὰ τὴ συντήρηση μνημείων καὶ ναῶν.
.           Γιὰ τὴ διδασκαλία τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὑπουργὸς Παιδείας συμφώνησαν ὅτι θ σχύσει τ καθεστς τς διαρκος ξιολόγησης τν φακέλων μαθήματος καὶ ἡ τελικὴ ἔγκριση τῶν νέων βιβλίων θὰ γίνει ἀπὸ τὴν ἁρμόδια ἐπιτροπὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
.           Ἕνα ἰδιαίτερα φλέγον γιὰ τὴν Ἐκκλησία ζήτημα, ποὺ ἔθεσε μὲ ἰδιαίτερη ἔνταση ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἀφορᾶ τὴν ἀνάγκη πρόσληψης ἱερέων σὲ ἀκριτικὲς περιοχές. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, σύμφωνα μὲ πληροφορίες, περιέγραψε στὸν ὑπουργὸ Παιδείας μὲ μελανὰ χρώματα τὴν κατάσταση ποὺ ἀντίκρισε στὴν ἀκριτικὴ Γουμένισσα τὸ Σαββατοκύριακο. «Πέθανε ἕνας γηραιὸς ἱερέας καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος νὰ τὸν διαδεχθεῖ. Τί νὰ κάνουμε, νὰ πάρουμε μεταγραφὴ ἱερέα ἀπὸ τὴν ΠΓΔΜ;» φέρεται ὅτι εἶπε στὸν Κώστα Γαβρόγλου.
.           Ἕνα τέταρτο θέμα ποὺ συζητήθηκε ἦταν διαδικαστικὰ ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐκπαίδευση.

 

 

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ μὲ τὴν «νέα ἰδεολογικὴ πλατφόρμα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΡΩΜΑ ΑΛΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝ» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

.            «Δὲν ἀνήκει στὸ κράτος καὶ δὲν ὑποθηκεύεται» ξεκαθάρισε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐνῶ μίλησε ἀκόμη καὶ γιὰ «διακριτοὺς ρόλους»!
.            Αὐστηρὸ μήνυμα στὴν κυβέρνηση καὶ σὲ ὅσους «ὀνειρεύονται» νὰ βάλουν… χέρι στὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἔστειλε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος, κατὰ τὴν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τῆς 1ης Πανθεσσαλικῆς Ἱερατικῆς Σύναξης. «Ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία εἶναι δική μας. Δὲν ἀνήκει στὸ κράτος, δὲν πωλεῖται, δὲν ὑποθηκεύεται. Ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία θὰ τὴ διαχειριστεῖ» ξεκαθάρισε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, σχολιάζοντας τὶς φῆμες ποὺ κυκλοφοροῦν τὸ τελευταῖο διάστημα περὶ ἀπώλειας τοῦ δημόσιου χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας καὶ διακοπῆς τῆς μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν.
.            «Ὑπάρχουν πολλοὶ σὲ αὐτὸν τὸν τόπο ποὺ κινοῦνται ἐπιπόλαια. Ἀλλὰ ἐμεῖς θὰ τολμήσουμε καὶ θὰ κερδίσουμε», εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ἐνῶ, κάνοντας μία ἱστορικὴ ἀναδρομή, ἀναφέρθηκε σὲ ἐκείνους ποὺ συμπεριφέρονται ἐχθρικὰ στὴν Ἐκκλησία, στὸ ὄνομα τοῦ δῆθεν ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς χώρας. «Πολλοὶ Ἕλληνες κατέλαβαν ἀξιώματα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ρίζες ἑλληνικὲς καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία. χουν δημιουργήσει μία νέα δεολογικ πλατφόρμα κα εσηγονται τρόπους γι ν γίνει χώρα μας δθεν κσυγχρονισμένη, λλάζοντας τ δθεν παρχαιωμένα κα παλιά. Ο νθρωποι ατο δν χουν χρμα, λλ συμφέρον. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ κλῆρος δὲν εἴμαστε ἀρεστοί, δὲν μᾶς θέλουν», τόνισε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἐνῶ κλείνοντας τὴν ὁμιλία του μίλησε γιὰ τὸ πλέγμα τῶν σχέσεων μεταξὺ Ἐκκλησίας καὶ κράτους στὴ σημερινὴ ἐποχή.
.            «Χρειαζόμαστε καθαρούς, διακριτοὺς ρόλους. Πρέπει νὰ ἀποκαλύψουμε τὸ διαβρωτικὸ ἔργο αὐτῆς τῆς ἰδεολογικῆς πλατφόρμας καὶ νὰ θέσουμε ὅλους πρὸ τῶν εὐθυνῶν τους. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο – αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος μας. Δὲν ξέρουμε ἂν αὔριο θὰ ἔχουμε περισσότερες δυσκολίες, ξέρουμε μως τι κκλησία πάντοτε νικ, πως θ πράξει κα τώρα» κατέληξε, καταχειροκροτούμενος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.

«Ἀποστολὴ» τροφίμων γιὰ δέκα μῆνες σὲ 1.000 νοικοκυριὰ

.           «Χεῖρα βοηθείας» σὲ 1.000 οἰκογένειες μὲ ἀνήλικα παιδιά, ποὺ ζοῦν στὸ ὅριο τῆς ἀκραίας φτώχειας, ἁπλώνει ὁ Φιλανθρωπικὸς Ὀργανισμὸς «Ἀποστολὴ» τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Στὸ πλαίσιο τῶν δράσεών της γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν νοικοκυριῶν ποὺ ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν κρίση, ἡ «Ἀποστολὴ» ἀνακοίνωσε ὅτι θὰ προσφέρει, γιὰ 10 μῆνες, σὲ 1.000 ἄπορες οἰκογένειες φρέσκα φροῦτα, λαχανικὰ γιαούρτι, ἀβγὰ καὶ νωπὸ κοτόπουλο, ἀποκλειστικὰ ἑλληνικῆς παραγωγῆς.
.            Ἡ πρωτοβουλία ἐντάσσεται στὸ πλαίσιο τοῦ νέου προγράμματος «Give For Greece III», τοῦ Διεθνοῦς Ἀνθρωπιστικοῦ Ὀργανισμοῦ International Orthodox Christian Charities (IOCC), μὲ τὴ στήριξη τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἑλληνοαμερικανικῶν ἱδρυμάτων καὶ Ἀμερικανῶν πολιτῶν. Στόχος τοῦ προγράμματος, ποὺ ὑλοποιεῖται γιὰ τέταρτη συνεχῆ χρονιά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ βοήθεια τῶν ἀνθρώπων ποὺ προμηθεύονται τὰ τρόφιμα, εἶναι καὶ ἡ ἐνίσχυση τῆς ἑλληνικῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς.
.            Χτές, ὁ γενικὸς διευθυντὴς τῆς «Ἀποστολῆς» Κωνσταντῖνος Δήμτσας παρέδωσε τὶς πρῶτες κάρτες στοὺς δικαιούχους, μὲ τὶς ὁποῖες θὰ προμηθεύονται, σὲ μηνιαία βάση, φρέσκα προϊόντα ἀξίας 45 εὐρώ. Ὁ κ. Δήμτσας χαρακτήρισε τὴ συνεργασία τῆς «Ἀποστολῆς» μὲ τὸν IOCC «συνεργασία ἀμοιβαίας ἀγάπης καὶ στήριξης οἰκογενειῶν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση», ἐνῶ παράλληλα ἐξέφρασε τὶς εὐχαριστίες καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀμερικῆς καὶ ἰδιαίτερα στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Δημήτριο. Τὸ πρόγραμμα «Give For Greece III» ἔχει στηρίξει 6.367 ἄτομα, 3.354 οἰκογένειες μὲ παιδιά, 342 μονογονεϊκὲς οἰκογένειες καὶ 124 οἰκογένειες ἈμεΑ.

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία καὶ μεθοδεύσεις ἀπὸ τὴν Πολιτεία στὸ πρότυπο ἐκείνων τοῦ ἀείμνηστου Τρίτση, ἢ τῆς κεμαλικῆς – ἐρντογκανικῆς Τουρκίας δὲν περνοῦν».

Ἐκκλησιαστικὴ περιουσία: Ἀρχιεπίσκοπος καὶ Πρωθυπουργὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

βλ. σχετ.: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΘΑ «ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΝΥΦΗ»;

.           Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ περὶ «ἀξιοποίησης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Περιουσίας πρὸς ὄφελος τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου» ἦταν λάθος καὶ τὴν ἐκμεταλλεύθηκε ὁ πρωθυπουργὸς κ. Ἀλ. Τσίπρας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐκτίμηση πολλῶν Μητροπολιτῶν. Μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Προκαθήμενο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία κοινοποίησε στὰ ΜΜΕ, ὁ πρωθυπουργὸς εὐχαρίστησε τὸν κ. Ἱερώνυμο γιὰ τὴν «πρωτοβουλία» του, ἡ ὁποία θὰ εἶναι «πρὸς ὄφελος ὄχι μόνο τῶν κρατικῶν ταμείων, ἀλλὰ τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου γενικά, καθὼς ἡ Πολιτεία ἔχει ἀνάγκη κάθε δυνατῆς ὑποστήριξης…». Μὲ τὴν εὐκαιρία ὁ κ. Τσίπρας προτείνει στὸν κ. Ἱερώνυμο: «Νὰ ὑπάρξει ἄμεση ἐνεργοποίηση τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴ μελέτη καὶ ἐπίλυση θεμάτων ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος προκειμένου νὰ ἐκκινήσει ἄμεσα ὁ διάλογος γιὰ τὴν ἐπεξεργασία σχεδίου ὑλοποίησης τῆς πρότασής Σας».
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πληροφορήθηκε τὸ περιεχόμενο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Τσίπρα εὑρισκόμενος στὸ ἐξοχικό τῆς Ζάλτσας, στὴ Βοιωτία, γιὰ μεταπασχαλινὴ ἀνάπαυση καὶ δὲν ἀπέκρυψε τὴν ἐνόχλησή του. Προφανῶς στὴ συνέντευξή του δὲν εἶπε ὅτι ἡ Ἐκκλησία παραχωρεῖ τὴν περιουσία της στὸ Δημόσιο. Οὔτε ὁ ἴδιος τὸ θέλει, οὔτε ἔχει αὐτὸ τὸ δικαίωμα ἀπὸ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ βέβαια οὔτε εἶχε κάποια σχετικὴ ἐξουσιοδότηση ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία. Ὅμως, ὅπως ἀκούστηκε, ἡ δήλωσή του στὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ ἄφηνε περιθώριο στὸν κ. Τσίπρα νὰ τὴν ἐκμεταλλευτεῖ. Ἴσως ἀπὸ ὑπερβάλλοντα ζῆλο καὶ γιὰ νὰ δείξει τὸ ἀνθρωπιστικὸ πρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔκαμε τὸ λάθος.
.           Ἀκολούθησε νέο λάθος, πὼς δὲν βγῆκε ὁ ἴδιος νὰ ἀπαντήσει στὴν ἐπιστολὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ, εἴτε κοινοποιώντας στὰ ΜΜΕ ἐπιστολὴ ἀπάντησή του σ’ αὐτόν, εἴτε προβαίνοντας σὲ σχετικὴ διευκρινιστικὴ δήλωση στὰ ΜΜΕ. Ἀφέθηκε στὰ σημειώματα «κύκλων τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς», στὶς διευκρινίσεις τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς κ. Χάρη Κονιδάρη καὶ σὲ ἄρθρα ποὺ γράφτηκαν σὲ ἐφημερίδες, ὅπως ἡ «Καθημερινὴ» καὶ «ΤΑ ΝΕΑ». Ἡ προβολὴ τῆς ἔκφρασης τῆς δυσαρέσκειας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς στὰ ΜΜΕ ἦταν πετυχημένη, ἀλλὰ ὄχι ἐπαρκής.
.           Ὅπως διευκρινίστηκε στὰ ἄρθρα, στὰ ρεπορτὰζ καὶ στὶς δηλώσεις, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπε στὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ θέλησε νὰ ὑπενθυμίσει μὲ ἔμμεσο τρόπο στὴ σημερινὴ κυβέρνηση νὰ ἐνεργοποιήσει τὴν Ἀνώνυμη Ἑταιρεία μὲ τὴν ἐπωνυμία «Ἑταιρεία Ἀξιοποίησης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκίνητης Περιουσίας Α.Ε.» (Ε.Α.Ε.Α.Π. Α.Ε.), τὴν ὁποία συνέστησαν τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο, ἐπὶ κυβερνήσεως Σαμαρᾶ καὶ ἡ Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, μὲ μετοχικὸ κεφάλαιο 300.000 Εὐρὼ καὶ μὲ ποσοστὸ 50% καθένας τῶν συμβαλλομένων (Νόμος ὑπ. ἀριθμ. 4182, «Κώδικας κοινωφελῶν περιουσιῶν, σχολαζουσῶν κληρονομιῶν καὶ λοιπὲς διατάξεις», ἄρθρα ἀπὸ 83 ἕως καὶ 89, ΦΕΚ ἀριθμ. 185, τεῦχος Α´, 10 Σεπτεμβρίου 2013). Τὰ καθαρὰ ἔσοδα ἀπὸ τὴ διαχείριση, δηλαδὴ ἀφοῦ ἀφαιρεθοῦν οἱ λειτουργικὲς δαπάνες καὶ δημιουργηθεῖ τὸ σχετικὸ ἀποθεματικό, προβλέπεται νὰ περιέρχονται κατὰ ποσοστὸ 50% στὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ 50% στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν. Τὴ διαχείριση προβλέπεται νὰ τὴν ἔχει ἡ Ἀρχιεπισκοπή, ποὺ ἔχει καὶ τὴν πλειονοψηφία στὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο.
.           Ἡ σκέψη τοῦ κ. Ἱερωνύμου, ὅπως ὁ ἴδιος τὴν ἔχει ἐκμυστηρευθεῖ σὲ Ἀρχιερεῖς, εἶναι πὼς ἐπειδὴ μεγάλο μέρος τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Περιουσίας παραμένει μὲ διαφόρους τρόπους δεσμευμένο, εἴτε μὲ ἀμφισβήτηση ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ ἰδιῶτες τῆς ἰδιοκτησίας της, εἴτε μὲ παρεμβάσεις τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν ΟΤΑ, ἐλπίζει ὅτι τὸ Δημόσιο μὲ κίνητρο τὴν ἀπόκτηση τοῦ 50% τῶν καθαρῶν ἐσόδων τῆς συσταθείσας ΑΕ θὰ συναινέσει νὰ ἀπελευθερωθεῖ καὶ νὰ ἀξιοποιηθεῖ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία. Προφανῶς ἄλλες εἶναι οἱ σκέψεις τῆς κυβέρνησης Τσίπρα…
.           Ἕνα ἀκόμη λάθος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἶναι πὼς ἐπέλεξε οἱ ἑταῖροι στὴν Ε.Α.Ε.Α.Π. Α.Ε. νὰ μὴν εἶναι τὸ Δημόσιο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ τὸ Δημόσιο καὶ ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, δηλαδὴ μία ἀπὸ τὶς 82 Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Προφανῶς ἔτσι ἔχει μεγαλύτερη εὐχέρεια στὶς κινήσεις του καὶ δὲν χρειάζεται νὰ δίνει λόγο στοὺς ἄλλους Ἀρχιερεῖς, μέλη τῆς ΔΙΣ καὶ τῆς Ἱεραρχίας. Αὐτὸ τὸ ἔκανε ἤδη στὴν «Ἀποστολή», ποὺ διαδέχθηκε τὴν «Ἀλληλεγγύη» καὶ φαίνεται ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν ἀνεξαρτητοποίησή της ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Βεβαίως ἡ ἐνέργειά του δὲν συνάδει μὲ τὸ Συνοδικὸ Σύστημα καὶ μὲ τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν μεγαλύτερη διαφάνεια καὶ ἔλεγχο ἀπὸ τὶς ἁρμόδιες Συνοδικὲς Ὑπηρεσίες.
.           Λάθος τοῦ κ. Ἱερωνύμου εἶναι ἐπίσης νὰ φαίνεται πρὸς τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, τὴ χθεσινὴ καὶ τὴ σημερινή, ὅτι ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ κατέχει καὶ διαχειρίζεται μεγάλη περιουσία, τὴ δική της καὶ τῶν Μονῶν Πετράκη καὶ Πεντέλης, ποὺ βρίσκονται στὰ ὅριά της. Τὴν ὅλη περιουσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ὅπως τὸ Ὀρφανοτροφεῖο τῆς Βουλιαγμένης, τὴ διαχειρίζεται ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Κεντρικὴ Ὑπηρεσία Οἰκονομικῶν (ΕΚΥΟ)! Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τὸ γνωρίζει ἄριστα, ἀφοῦ ἐπὶ πολλὰ χρόνια, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ἦταν μέλος τῆς Διοικούσας Ἐπιτροπῆς της. Ὁ ἴδιος, ὡς μέλος της ΔΕ τῆς ΕΚΥΟ, ἔχει διαχειριστεῖ τὴν πώληση πολλῶν οἰκοπέδων τῆς Βουλιαγμένης λ.χ., ὅπως ἡ σημερινὴ ΔΕ διαχειρίζεται τὰ ἀκίνητα ποὺ βρίσκονται στὰ ὅρια τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Εἶναι ἀξιοπερίεργο ὅτι ἀφήνεται νὰ κυκλοφορεῖται αὐτὴ ἡ ἀνακρίβεια.
.           Μὲ ἀφορμὴ τὸ θέμα ποὺ προέκυψε μὲ τὴ συνέντευξη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μητροπολίτες ἐκφράζουν τὴ δυσφορία τους, διότι γιὰ τὴν ἵδρυση τῆς Ε.Α.Ε.Α.Π. Α.Ε. ἐλάχιστα γνωρίζουν, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προχώρησε στὴν ἵδρυσή της, χωρὶς νὰ ἔρθει τὸ θέμα στὴν Ἱεραρχία καὶ αὐτὴ νὰ τὸ ἐγκρίνει, ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς «Ἀποστολῆς», ὅτι γενικότερα γιὰ τὴν κατάσταση τῶν οἰκονομικῶν τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχουν συζητήσει στὴν Ἱεραρχία. Πάντως, προσθέτουν, κκλησιαστικ περιουσία νήκει στν κκλησία κα μεθοδεύσεις π τν Πολιτεία στ πρότυπο κείνων το είμνηστου Τρίτση, τς κεμαλικς – ρντογκανικς Τουρκίας δν περνον. τσι χει ποφανθε τελεσίδικα τ Ερωπαϊκ Δικαστήριο.-

,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΦΟΡΟΛΟΓΕΙΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ»!

Βαρουφάκης: « κκλησία στν λλάδα
δ
ν φορολογεται πως θ πρεπε».

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: «Λάκκον ὤρυξε καὶ ἀνέσκαψεν αὐτόν, καὶ ἐμπεσεῖται εἰς βόθρον, ὃν εἰργάσατο· ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ κορυφὴν αὐτοῦ ἡ ἀδικία αὐτοῦ καταβήσεται» (Ψαλμ. Ζ´16-17)

.              Ὁ Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν Γιάννης Βαρουφάκης ἔδωσε συνέντευξη στὸ γαλλικὸ σατυρικὸ περιοδικὸ Charlie Hebdo. Σύμφωνα μὲ τὰ ἀποσπάσματα ποὺ δημοσιεύει ἡ ἐφημ. «Le Figaro», ὁ Γιάνης Βαρουφάκης ἀναφέρεται καὶ στὴν φορολόγηση τῆς Ἐκκλησίας. Σημειώνει λοιπόν ὅτι «ἡ ἑλληνικὴ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διαθέτει τεράστια ἀκίνητη περιουσία καὶ δὲν φορολογεῖται ὅπως θὰ ἔπρεπε… Ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ μποροῦσε νὰ συνεισφέρει στὴν ἐξισορρόπηση τοῦ δημοσιονομικοῦ χρέους. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι ἡ μεγάλη περιουσία ποὺ διαθέτει δὲν τῆς προσφέρει ἕνα ὑψηλὸ εἰσόδημα γιὰ νὰ μπορέσει νὰ φορολογηθεῖ».

 

Σχολιάστε