Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐκκλησία

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-15 «Ἐνώπιόν Του φανερώνεται τὸ βαθύτερο μυστικὸ ἑκάστου ἀνθρώπου».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
IΕ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 6, Νοεμ.- Δεκ. 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»
Μέρος Γ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»
Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».
Mέρος Θ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».
Μέρος Ι´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –10 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἐγγυητὴς τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας»
Μέρος ΙΑ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –11 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συμπαραστάτης στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν»
Μέρος ΙΒ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –12 «Ὁ Θεὸς ἱδρύει καὶ συντηρεῖ τὴν Ἐκκλησία»
Μέρος ΙΓ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –13 «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας »
Μέρος ΙΔ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –14 «Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας»

Ὁ Χριστὸς ὡς κριτὴς τοῦ κόσμου

.               Στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διατυπώνουμε τὴν πεποίθηση ὅτι κατὰ τοὺς ἔσχατους χρόνους ὁ Χριστὸς θὰ ἐπανέλθει στὴν ἱστορία ὡς κριτὴς τοῦ κόσμου: «… καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζώντας καὶ νεκρούς». Τί σημαίνει ὅμως ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ κρίνει; Ἡ γνώμη, ποὺ διαμορφώθηκε στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέχρι σήμερα, δὲν ἦταν πάντα αὐτονόητη, πολὺ περισσότερο δὲν ἦταν πάντοτε ἴδια στὶς διάφορες ὁμάδες πιστῶν, ἐξ αἰτίας τῶν ποικίλων ἑρμηνειῶν ποὺ ἀναπτύχθηκαν, ἀκόμη κι ὅταν ἡ βάση αὐτῶν τῶν ἑρμηνειῶν ἦταν βιβλικὲς περιγραφὲς καὶ ἀναφορές, ἴδιες τὶς περισσότερες φορὲς στὶς διαφορετικὲς ὁμάδες.
.               Ἐν συνεχείᾳ ἄρχισε νὰ προσδιορίζει τὴ νοητικὴ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐλέγχει, νὰ κατατάσσει, νὰ ἀξιολογεῖ καὶ νὰ συμπεραίνει ἐνέργειες καὶ καταστάσεις τῶν ἀνθρώπινων δραστηριοτήτων. Ὅταν οἱ λέξεις αὐτὲς χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, ἀναπτύχθηκε τὸ πλαίσιο τῶν δικονομικῶν διαδικασιῶν: κρίση εἶναι ὁ καρπὸς τοῦ δικαίου. Εἰσερχόμαστε πλέον στὴ δικανικὴ διαδικασία (καὶ ἀντίληψη) ποὺ προσδιορίζει τὸν βίο τῶν ἀνθρώπων. Ἀνάλογη ἦταν καὶ ἡ σημασία τους στὴν ἑβραϊκὴ παράδοση.
.               Ὁ Μωυσῆς εἶναι τὸ πρότυπο τοῦ ἡγέτη ποὺ γνωρίζει, ὡς προφήτης τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀναγνωρίζει τὰ σημεῖα τῆς θείας δικαιοσύνης, εἶναι ὁ νομοθέτης καὶ ἐπίσης εἶναι ὁ Κριτής. Στὴ γλῶσσα τῆς Βίβλου, saphat σημαίνει κρίση καὶ saphet σημαίνει κριτής. Μετὰ ἀπὸ τὸν Μωυσῆ τὸν ρόλο αὐτὸ θὰ συνεχίσουν οἱ ἡγέτες τοῦ λαοῦ, Κριτὲς ἢ Βασιλεῖς. Καθολικὸ αἴτημα εἶναι ἡ δικαιοσύνη, θεία καὶ ἀνθρώπινη. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν εἶναι ἐφικτὴ ἡ διασφάλισή της, οἱ προφῆτες εἰσάγουν τὸ πρότυπο ἑνὸς δικαίου ποὺ θὰ ἐμφανιστεῖ στὸ μέλλον καὶ θὰ ἀποκαταστήσει τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ Μεσσίας (=Σωτὴρ) ποὺ θὰ ἀποσταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ ὁδηγήσει στὴ θεία Βασιλεία, ὄντας αὐτὸς πλέον βασιλιὰς καὶ Κριτής.
.               Ὁ προφήτης Ἠσαΐας τὸν περιγράφει μὲ ἔξοχες διατυπώσεις: «Καὶ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται. Καὶ ἀναπαύσεται ἐπ᾽ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας· ἐμπλήσει αὐτὸν πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Οὐ κατὰ τὸν δόξαν κρινεῖ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει, ἀλλὰ κρινεῖ ταπεινῷ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοῖς ταπεινοῖς τῆς γῆς· καὶ πατάξει γῆν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελεῖ ἀσεβῆ. Καὶ ἔσται δικαιοσύνη ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ καὶ ἀληθείᾳ εἰλημμένος τὰς πλευράς» (Ἡσ. ια´15). Καὶ ὁ προφήτης Ἱερεμίας ὑπογραμμίζει: «Ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἀναστήσω τῷ Δαυὶδ ἀνατολὴν δικαίαν, καὶ βασιλεύσει βασιλεὺς καὶ συνήσει καὶ ποιήσει κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἱερ. κγ´ 5).
.               Ὁ Ἰησοῦς τῆς Ναζαρὲτ ἀποκαλύπτεται ὡς ὁ Χριστὸς Κυρίου (κατὰ τὴ βάπτισή του), καὶ συνεκδοχικὰ ὡς ὁ Κριτὴς τοῦ κόσμου. Οἱ ἀρχαῖες ἐπαγγελίες πραγματοποιήθηκαν στὸ πρόσωπό του.Ἡ ἴδια ἡ παρουσία του ἐνεργεῖ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων. Ὁ θάνατός του εἶναι τὸ σημεῖον τῆς κρίσεως τοῦ κόσμου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔχει σημασία ἡ εἰκόνα τοῦ ἐσχατολογικοῦ Χριστοῦ στὴν Ἀποκάλυψη: εἶναι τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι τοῦ Σταυροῦ ἔχει προηγηθεῖ ἡ δίκη τοῦ Ἰησοῦ (θρησκευτικὴ καὶ πολιτική), ἡ καταδίκη του σὲ θάνατο, ὁ βασανισμὸς καὶ ἡ σταύρωση. Ὁ κόσμος λοιπὸν κρίνεται διαρκῶς ἀπέναντι στὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ κριθεῖ (ζῶντες καὶ τεθνεῶτες) στοὺς ἐσχάτους καιρούς.
.               Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση ἀντιλαμβανόμαστε τὸν Θεὸ (τὸν Χριστὸ) ὡς Κριτὴ τοῦ κόσμου, ὡς τὸν ἐσχατολογικὸ Κριτή. Κατ᾽ ἀρχάς, ἡ Κ. Διαθήκη μᾶς παρέχει ἀρκετὲς προσεγγίσεις στὸ θέμα (συνοπτικὰ εὐαγγέλια, ἰωάννεια καὶ παύλεια θεολογία), ἂν καὶ μερικὲς φορὲς κατὰ τὸ φαινόμενον ἀντιφατικές. Ἀπὸ τὴ μιὰ ἔχουμε τὴ δήλωση τοῦ Χριστοῦ ὅτι ἦλθε γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο καὶ ὄχι γιὰ νὰ τὸν κρίνει («οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾽ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾽ αὐτοῦ», Ἰωάν. γ´ 17), ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν εἰκόνα ποὺ ἀποτυπώνει ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς θὰ ἀποφανθεῖ γιὰ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων. Ἡ δεύτερη αὐτὴ εἰκόνα, ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, ἔγινε κατανοητὴ ὡς ἀλήθεια, γιὰ νὰ μὴν πῶ ὡς ἡ μόνη ἀλήθεια, ἰδιαίτερα μάλιστα ἀπὸ χριστιανικὲς σέκτες ἐκτὸς τοῦ σώματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
.               Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη, ὁ ἐσχατολογικὸς Χριστὸς δικάζει καὶ ἀποφαίνεται γιὰ τὸ ποιοὺς θὰ βραβεύσει καὶ ποιοὺς θὰ καταδικάσει. Καὶ ὅμως, ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, στὸ γ´ κεφάλαιο τοῦ εὐαγγελίου του, μᾶς ξεδιπλώνει μὲ εὐκρίνεια τί σημαίνει «κρίσις»: «Ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν [τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ] οὐ κρίνεται· ὁ δὲ μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ἰωάν. γ´ 18-21). Ἡ τελικὴ Κρίση ἑπομένως θὰ φανερώσει τὴν κατάσταση τῆς καρδιᾶς ἑκάστου ἀνθρώπου ἐνώπιον τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ κατὰ τὴ δική της ἐπιλογή, δὲν θὰ εἶναι συνέπεια μιᾶς ἐτυμηγορίας τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τοῦτο λοιπὸν εἶναι Κριτὴς τοῦ κόσμου ὁ Χριστός, γιατί νώπιόν Του φανερώνεται τ βαθύτερο μυστικ κάστου νθρώπου: εναι μ τ φς εναι μ τ σκότος. Ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ συνοδεύεται ἀπὸ κρίση. Ἡ ἴδια ἡ παρουσία Του εἶναι συγχρόνως καὶ κρίση: ὅσοι εἶναι δικοί του, ὅσοι δὲν εἶναι δικοί του. Χαρὰ γιὰ τοὺς πρώτους, θλίψη –ἢ μᾶλλον βασανισμός– γιὰ τοὺς δεύτερους. Ἢ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, «Καὶ τοῦτο εἰδέναι δεῖ, ὅτι ὁ Θεὸς οὐ κολάζει τινὰ ἐν τῷ μέλλοντι, ἀλλ᾽ ἕκαστος ἑαυτὸν δεκτικὸν ποιεῖ τῆς μετοχῆς τοῦ Θεοῦ. Ἔστιν ἡ μὲν μετοχὴ τοῦ Θεοῦ τρυφή, ἡ δὲ ἀμεθεξία αὐτοῦ κόλασις» (Κατὰ Μανιχαίων, PG 94, 1545D-1548A), μιὰ κατάσταση ποὺ ἀποτυπώνει ἀργότερα ὡς στοιχεῖο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὁ Κάλλιστος Ξανθόπουλος, μαθητὴς τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, στὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω: «… τὰ ὁποῖα λαμπρῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ δεχομένη, οἴεται [= νομίζει] τρυφὴν μὲν καὶ βασιλείαν οὐρανῶν εἶναι τὴν μετὰ Θεοῦ τῶν Ἁγίων συνδιαγωγὴν καὶ τὴν ἐσομένην ἐκείνοις ἔλλαμψιν διηνεκῆ καὶ ἀνέβασιν· βάσανον δὲ καὶ σκότος καὶ τὰ τοιαῦτα, τὸν ἀπὸ Θεοῦ μακρυσμόν, καὶ τὴν τῶν ψυχῶν διὰ τοῦ συνειδότος δαπάνην». Τόσο μόνον: μετὰ τοῦ Θεοῦ οἱ μέν, χωρὶς τὸν Θεὸ οἱ δέ. Καὶ μάλιστα σὲ μιὰ προοπτικὴ ἄχρονη.
.               Ὑπάρχει ἕνα ἐρώτημα ποὺ διατρέχει τὴν ἱστορία, ἰδιαίτερα τὴν ἱστορία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου: ἡ τελικὴ κρίση εἶναι τελεσίδικη ἢ πάντα ἀνοιχτὴ σὲ μιὰ ἄχρονη πραγματικότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Τὸ ἐρώτημα δὲν ἔλαβε ποτὲ τελικὴ ἀπάντηση, ἀλλὰ ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας (βιβλική, πατερική, ἁγιολογικὴ) ἀφήνει παράθυρο γιὰ μιὰ συνεχῆ διαδικασία κρίσεως καὶ ἐπανακρίσεως τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐπιμένει νὰ ἐπιλέγει στὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν τελικὴ κρίση. Μνημονεύω τὴν ἐπιμονὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πράξης νὰ προσεύχεται γιὰ τοὺς τεθνεῶτες, γιὰ τὴ σωτηρία τους μέσῳ τῶν μνημοσύνων. Πρόκειται γιὰ πράξη ποὺ ὑπερβαίνει τὴ λεγόμενη τελικὴ κρίση.
.               Ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς μᾶς γνωρίζει τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς ὡς δικό του θέλημα.Γι᾽ αὐτὸ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ γίνεται κρίση τοῦ κόσμου, ἀφοῦ δι᾽ αὐτῆς ἀποκαθίσταται ἡ δικαιοσύνη ποὺ ἔχει διαταραχθεῖ ἀπὸ τὴν ἀνταρσία τοῦ ἀνθρώπου, πραγματοποιεῖται ἡ ἀποκατάσταση τῆς σχέσης κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου. Ὁ Υἱός, ὡς Χριστός, φέρνει τὸν Θεὸ ἀνάμεσά μας καὶ ὁδηγεῖ τοὺς πιστοὺς στὸν Θεό. Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλληλοπεριχωροῦνται. Ἡ κρίση καὶ ἡ δικαιοσύνη δὲν ἐνεργοῦνται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἐνέργεια, ὅσο καλὴ καὶ σπουδαία κι ἂν εἶναι αὐτή, ἀλλ᾽ ἐγκαθίστανται στὴν ἱστορία ὡς κρίση καὶ δικαιοσύνη ἐναρμονισμένη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι πλέον καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.
.               Κρίμα σημαίνει διάκριση τῶν ὁρίων ἀνάμεσα στὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀδικία, διάκριση τῶν δικαίων ἀπὸ τοὺς ἀδίκους. Ὁ Χριστὸς γίνεται τὸ κρίμα τοῦ κόσμου, γιατί ἡ παρουσία του ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν στάση, τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν ἔκφραση τοῦ περιεχομένου τῆς καρδιᾶς ἑκάστου ἀνθρώπου: μὲ τὸν Χριστὸ ἢ χωρὶς τὸν Χριστό. Δὲν εἶναι ὁ Θεὸς αὐτὸς ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀποφασίζουν γιὰ τὴ σχέση τους μὲ τὸν Θεό. Ὁ Ἰησοῦς διακήρυξε ὅτι ἦρθε στὸν κόσμο ὄχι γιὰ νὰ τὸν κρίνει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν σώσει. Τὸ ἔργο του δὲν εἶναι ἡ κρίση, εἶναι ἡ σωτηρία. Ἡ παρουσία του στὴν ἱστορία γίνεται κρίση, ἀποκαλύπτει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ φωτὸς καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σκότους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisements

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –14 «Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας»

 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
IΔ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 5/66, Σεπτ- Ὀκτ. 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»
Μέρος Γ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»
Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».
Mέρος Θ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».
Μέρος Ι´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –10 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἐγγυητὴς τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας»
Μέρος ΙΑ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –11 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συμπαραστάτης στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν»
Μέρος ΙΒ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –12 «Ὁ Θεὸς ἱδρύει καὶ συντηρεῖ τὴν Ἐκκλησία»
Μέρος ΙΓ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –13 «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας »

Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας

.               Τελειώνοντας τὸ προηγούμενο ἄρθρο ποὺ ἀναφερόταν στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὑπογραμμίσαμε ὅτι ὅλα τὰ μυστήρια ἔχουν ἐσχατολογικὴ προοπτική. Ἡ προοπτική τους εἶναι τὸ ἔσχατο τέλος. Τίποτα δὲν γίνεται γιὰ τὸ παρόν, ὅλα γίνονται γιὰ τὸ τέλος ἢ μᾶλλον στὰ περισσότερα μυστήρια αὐτὸ τὸ τέλος γίνεται παρόν. Στὸ βάπτισμα, στὸ χρίσμα, στὴ μετάνοια καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν στὴ θεία Κοινωνία ζοῦμε τὴν παρουσία τῶν ἐσχάτων. Ἄρα τὰ μυστήρια εἶναι κυρίως μιὰ μύηση εἰς τὸ ἔσχατον. Κάθε μυστήριο δηλαδὴ εἶναι μιὰ προτύπωση, μιὰ πρόγευση, ἕνας εἰκονισμὸς τῆς ἔσχατης πραγματικότητας. Ἡ διατύπωση αὐτὴ χρειάζεται μερικὲς διευκρινίσεις.
.               Τί ἀκριβῶς ὀνομάζουμε ἔσχατο τέλος; Ἀσφαλῶς γνωρίζουμε ὅτι ἀναφερόμαστε στὴν κατάσταση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ὀνομάζουμε «ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», ὅπως ἐξαγγέλλουμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, καὶ μάλιστα ὡς ἐπακόλουθο τῆς προσδοκίας τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Προηγουμένως ἔχουμε ἐπισημάνει στὸ ἴδιο Σύμβολο ὅτι ἀναμένουμε τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ («καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς»). Ἑπομένως ἔσχατο τέλος κατ᾽ ἀρχὴν ὀνομάζουμε ὅ,τι θὰ προκύψει μετὰ ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς ἀτελεύτητης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πολίτες τῆς ὁποίας θὰ εἶναι οἱ δίκαιοι καὶ ἀγαθοὶ πιστοί. Παράλληλα, ἀντιλαμβανόμαστε αὐτὴ τὴ Βασιλεία χωρὶς φθορά, θάνατο καὶ ἁμαρτία. Πράγματι, μιὰ τέτοια ἀντίληψη ὑπῆρχε στὴν πρώτη Ἐκκλησία, ἴσως νὰ ὑπάρχει καὶ στὴν ἀντίληψη πολλῶν πιστῶν ὣς σήμερα. Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι κατὰ τοὺς πρώτους ἀποστολικοὺς χρόνους κυριαρχοῦσε ἡ ἀντίληψη ὅτι οἱ περισσότεροι πιστοὶ δὲν θὰ γνωρίσουν βιολογικὸ θάνατο, γιατί θὰ τοὺς προλάβει ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Κυριαρχοῦσε μάλιστα ἡ αἴσθηση τῆς ὁσονούπω ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου ἐν δόξῃ, αἴσθηση ποὺ διατυπωνόταν ἀπὸ τὴ διακήρυξη «μαράν ἀθά» (= ὁ Κύριος ἐγγύς). Εἶναι γνωστὴ ἄλλωστε ἡ παρέμβαση τοῦ ἀποστόλου Παύλου στοὺς χριστιανοὺς τῆς Θεσσαλονίκης, γιὰ νὰ διευκρινίσει ὅτι μιὰ τέτοια ἀντίληψη δὲν εἶναι ὀρθή, ἀποσαφηνίζοντας μὲ τὴ θεολογία του ὅτι ἡ δεύτερη ἔνδοξη παρουσία τοῦ Κυρίου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιὰ διευκρίνιση συνεπῆ μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος, ἀπαντώντας σὲ ἐρώτημα τῶν μαθητῶν του («Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνω τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὸν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ;», Πράξ. α´ 6), ἀποσαφηνίζει ὅτι ἐναπόκειται στὴ βούληση τοῦ Πατρὸς ὁ χρόνος (καὶ ὁ τρόπος) τῆς τελικῆς ἀποκαταστάσεως.
.             Στὶς ἀρχὲς τοῦ 2οῦ αἰώνα ἐμφανίζεται οὐσιώδης διαφοροποίηση, ποὺ ὀφείλεται στὴ θεολογία τοῦ Δ´ Εὐαγγελίου. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἀναπτύσσει τὶς συνέπειες τῆς δυναμικῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο μὲ τὶς ἐνέργειές του συνδέει τὴν ἱστορία μὲ τὴ θεία Βασιλεία, φωτίζοντας τὴν πρώτη ἀπὸ τὴ δεύτερη καὶ συνδέοντας ἕκαστο πιστὸ μὲ τὸν Χριστό, ὥστε μὲ τὴν ἐγχρίστωση νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ θεία υἱοθεσία: νὰ γίνουμε υἱοὶ τοῦ ἴδιου Πατέρα ποὺ εἶναι Πατέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ «ἔσχατοι καιροὶ» ἢ ὁ «ἔσχατος καιρός», ποὺ σήμαινε στὴ θεολογία τῶν Προφητῶν τὴ σωτηρία, ποὺ ἐνήργησε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ (μὲ τὴν ἐνανθρώπηση, τὸν Σταυρό, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψη), τώρα, μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σημαίνει τὴν εἴσοδο τῆς μέλλουσας Βασιλείας στὸ παρὸν τῆς Ἐκκλησίας, ὑπὸ τὴν ἰωάννεια ἔκφραση «ἡ ἐσχάτη ἡμέρα» (βλ. Ἰωάν. ϛ´ 3 9 κ.ἑ.). Μὲ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἰσάγει ὁ Ἰωάννης, τὸ ἐσχατολογικὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας γίνεται ἐπίκαιρη πραγματικότητα. Μποροῦμε πλέον νὰ γευθοῦμε τὴν παρουσία τῆς θείας Βασιλείας ὡς παρούσης, κατάσταση ποὺ τὴν ὀνομάζουμε ἁγιότητα. Κατ᾽ ἐξοχὴν «τόπος» ὅπου ψηλαφεῖται αὐτὴ ἡ πραγματικότητα εἶναι ἡ θ. Λειτουργία, καὶ μάλιστα τὸ κέντρο τῆς θ. Λειτουργίας ποὺ ὀνομάζουμε θεία Εὐχαριστία, ὅπου χάρη στὴν παρουσία καὶ τὴ δράση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πραγματοποιεῖται ἡ δεύτερη παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ συντελεῖται ἡ κοινωνία μαζί Του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ χρόνος τῆς θείας Λειτουργίας ὀνομάζεται «ἱερὴ ὀγδοάς».
.               Ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ παρατηρήσουμε πώς, χάρη ἢ ἐξ αἰτίας τῆς θεολογίας τοῦ Κατὰ Ἰωάννην εὐαγγελίου, ἄρχισε νὰ ἀλλάζει σιγὰ σιγὰ ἡ διάταξη τῶν πιστῶν μέσα στὸν λειτουργικὸ χῶρο. Ἐνῶ στὴν ἀρχὴ ὁ λαὸς τῶν πιστῶν ἦταν συναγμένος σὲ κυκλικὸ σχῆμα μὲ ἐπικεφαλῆς τοῦ κύκλου τὸν ἐπίσκοπο, συνθήκη ποὺ διασώζεται στὸ τυπικὸ τῆς λειτουργίας τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, ἀπὸ κάποια στιγμὴ καὶ μετὰ ἀρχίζει νὰ ἐμφανίζεται τὸ σχῆμα ἑνὸς ἄξονα ἀπὸ τὴ Δύση πρὸς τὴν Ἀνατολή, μὲ ἐπικεφαλῆς πάλι τὸν ἐπίσκοπο ὡς μπροστάρη πορείας πρὸς τὴ θεία Βασιλεία. Τώρα ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ πορεύεται πρὸς τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας, ἐνεργώντας συγχρόνως γιὰ νὰ φέρει τὸν Χριστὸ σὲ κοινωνία μὲ τὸν λαό του καὶ μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ θεία υἱοθεσία. Συμπαραστάτης τοῦ λαοῦ σ᾽ αὐτὴ τὴν πορεία εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Στὰ τέλη τοῦ 2ου αἰ. μάλιστα ἔχει διαμορφωθεῖ ἡ «ἐπίκληση» γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν δώρων μας (τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου) σὲ σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ διὰ τῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μιὰ ἐπίκληση ποὺ ἀποτείνεται στὸν οὐράνιο Πατέρα. Ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι κατὰ τὴν ἐπίκληση αὐτὴ ζητᾶμε πρῶτα νὰ ἔρθει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα στοὺς πιστοὺς («κατάπεμψον τὸ Πνεῦμα σου τὸ Ἅγιον ἐφ᾽ ἡμᾶς») καὶ ἀκολούθως νὰ ἐνεργήσει γιὰ τὴ μεταβολὴ τῶν Δώρων. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη ἀποτελεῖ καὶ ἐνεργεῖ ἐντὸς τῆς ἱστορίας τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, κάνει τὴν ἱστορία Βασιλεία.
.               Ἔχει μεγάλη σημασία νὰ ἀντιληφθοῦμε αὐτὴ τὴ συνθήκη τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας σύναξης γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὥστε νὰ ἐνεργοῦμε ὡς πολίτες μιᾶς παρούσας ἀλλὰ καὶ ἀναμενόμενης πολιτείας. Ἡ ἐπισήμανση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, κἀγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ἰωάν. ϛ´ 54), σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ δήλωση, ὅτι «ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί μς ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. ε´ 24), σχετικοποιεῖ τὸν πρόσκαιρο (βιολογικὸ) θάνατο ἑκάστου πιστοῦ, τοποθετώντας τον ὡς ἐπεισόδιο ἢ σταθμὸ μιᾶς συνεχιζόμενης, μετὰ ἀπὸ τὴ μεταμόρφωση ποὺ ἔχει ἐπέλθει κατὰ τὴ βάπτιση, ἀπερίσταλτης ζωῆς ἐν Χριστῷ.
.               Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἑνότητα ἐνθάδε καὶ ἐπέκεινα καλούμαστε νὰ βιώσουμε σὲ κάθε θεία Λειτουργία, εἴτε ὡς πρόθεση, εἴτε ὡς πρόγευση, εἴτε ὡς ἀρραβώνα, εἴτε –γιατί ὄχι;– ὡς πραγματικότητα. Παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον συντέμνονται, καὶ ἀναδύεται ὁ καινὸς ἄνθρωπος, τὸ τέκνον τῆς ἁγιότητας. Μὲ τὸ τέλος κάθε θείας Λειτουργίας συντελεῖται τὸ τέλος τῆς ἁγιότητας, εἴτε τὸ ξέρουμε εἴτε δὲν τὸ ξέρουμε. Δὲν πρόκειται γιὰ γνωστικὴ διαδικασία, ἀλλὰ γιὰ μυστικὴ δυναμική, γιὰ ἁγιασμὸ κατὰ χάριν. Μπορεῖ μὲ τὴ βιωτή μας νὰ σκοτεινιάσουμε τὸ φῶς ποὺ μᾶς περιλούει («εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν»), ὡστόσο ἡ φωτοχυσία ὡς χάρη μᾶς σφραγίζει. Γι’ αὐτὸ καὶ ξαναεπιχειροῦμε σὲ κάθε ἑπόμενη θεία Λειτουργία νὰ ζήσουμε αὐτὴ τὴ δεύτερη παρουσία τοῦ ἔνδοξου Χριστοῦ καὶ νὰ κοινωνήσουμε (νὰ γίνουμε κοινωνοὶ) μὲ αὐτόν. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ γίνεται ἁπτὴ πραγματικότητα, εἴτε τὸ ἀντιλαμβανόμαστε εἴτε ὄχι.
.               Πρὸς ἐπιβεβαίωση αὐτῶν, παραπέμπω στὴν ἐντελῶς «παράλογη» γιὰ τὰ λογικά μας δεδομένα διατύπωση τῆς εὐχῆς τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς: «Μεμνημένοι τοίνυν […] πάντων τῶν ὑπὲρ ἡμῶν γεγενημένων, τοῦ σταυροῦ, τοῦ τάφου, τῆς τριημέρου ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, τῆς δευτέρας καὶ ἐνδόξου πάλιν παρουσίας, τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοὶ προσφέρομεν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα». Ἀπὸ ποῦ ἔρχεται αὐτὴ ἡ «μνήμη» τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἂν ὄχι ἀπὸ τὴ σύνδεση τῆς ἱστορίας τῆς θείας Οἰκονομίας μὲ τὴν ἴδια τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ;
.             Τελικὰ πρέπει νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀνάγεται στὸ μέλλον, ἢ μᾶλλον ἔρχεται ἀπὸ τὸ μέλλον. Ἀλλὰ καὶ ἡ ταυτότητα ἑκάστου πιστοῦ πρέπει νὰ λαμβάνεται ἀπὸ τὸ μέλλον, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ προσδιορίζουμε τὸν ἄλλον ὄχι ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἢ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶναι, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ εἶναι στὴ θεία Βασιλεία, ὅπως σφραγίστηκε κατὰ τὴ βάπτισή του: ἕνα ἅγιο τέκνο τοῦ Θεοῦ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὅταν ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἐργαλειοποιεῖ τὴν Ἐκκλησία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Τὶς τελευταῖες ἡμέρες εἴμαστε μάρτυρες μίας ἔντασης στὴν γεωπολιτικὴ διαμάχη περὶ τὴν Βαλκανικὴ καὶ τὴν Οὐκρανία μεταξὺ Ρωσίας καὶ τῆς, ὑπὸ τὶς ΗΠΑ, Δύσης. Στὴ διαμάχη αὐτὴ ἐπιχειρεῖται καὶ ἐν πολλοῖς ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐκ μέρους τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἐργαλειοποίηση ἐπὶ μέρους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἀπόρροιά της εἶναι ἡ χειραγώγησή τους σὲ πολιτικὲς σκοπιμότητες.
.         Πιὸ συγκεκριμένα ἡ Σκοπιανὴ πολιτικὴ ἡγεσία ἔχει ἐργαλειοποιήσει τὴ σχισματικὴ ἡγεσία τῆς ἐκεῖ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἀντίστοιχη ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας τὴν ἡγεσία τῶν Ὀρθοδόξων σχισματικῶν τῆς χώρας καὶ τῶν Οὐνιτῶν, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴ γεωπολιτικὴ τοῦ Βατικανοῦ. Ἀνάλογη ἐργαλειοποίηση παρατηρεῖται στὴν κυβέρνηση τῆς Βουλγαρίας στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σόφιας. Ἐξ ἄλλου τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῆς πολιτικῆς τῆς ρωσικῆς κυβέρνησης καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης τὰ ἀντίστοιχα τῆς Δύσης….
.         Στὴν περὶ τὴν ἐδαφικὴ ἐπιρροὴ στὰ Βαλκάνια καὶ στὴν Οὐκρανία διαμάχη τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἀναμίχθηκαν καὶ οἱ μυστικὲς ὑπηρεσίες τους. Αὐτές, μὲ τὶς ἐνέργειές τους στὴν Ἑλλάδα διαμορφώνουν «πληροφορίες», ποὺ ἐξυπηρετοῦν τοὺς σκοπούς τους. Κύριος στόχος τους ἡ κάλυψη στὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν πρόκληση ἐπικοινωνιακοῦ ἀντιπερισπασμοῦ διὰ τῆς ἀποπληροφόρησης καὶ τῶν χονδροειδῶν σχολίων.
.         Ἡ προπαγάνδα τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῆς κυβέρνησης προωθεῖ τὸ ψέμα, πὼς ὅσοι πατριῶτες ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μία καὶ ἑλληνική, εἶναι «φασίστες». Σὲ αὐτὴν προσετέθη ἡ «πληροφορία» ὅτι ἑλληνικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες ὑποστηρίζουν τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας, «ἐπειδὴ χρηματοδοτοῦνται ἢ ἔχουν σχέση μὲ Ρώσους» πού, κατὰ τὴν προπαγάνδα, «ἀπεργάζονται τὴν ρωσοποίηση τῆς Ἑλλάδας (!!!), τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ»… Οἱ βαρύγδουπες ἀναφορὲς σὲ ἄσχετες, μὲ τὸ Μακεδονικό, πληροφορίες, διευκολύνουν τὸ σκοπὸ τῆς προπαγάνδας….
.         Τὸ Φανάρι ἐμφανίζεται στὶς ΗΠΑ καὶ στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ὅτι τὶς βοηθάει, ἐπιλύοντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ πτυχὴ τοῦ Μακεδονικοῦ. Ἐπιδεικνύοντας «παπικὴ ἰσχύ», ποὺ δὲν ἔχει, ἀγνοεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, στὸ ὁποῖο ἀνήκει ἐκκλησιαστικὰ ἡ γειτονική, σήμερα σχισματική, Ἐκκλησία καὶ τὸν κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο τῶν Σκοπίων καὶ προωθεῖ τὴν ἀναγνώριση στὸ γειτονικὸ κράτος αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας, μὲ τὸ ὄνομα «Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος», στὸ ὁποῖο οὐδεὶς μπορεῖ νὰ ἀποκλείσει νὰ προστεθεῖ «καὶ πάσης Μακεδονίας», ἔστω «καὶ πάσης Βόρειας Μακεδονίας»… Προφανῶς δὲν ὑπολογίζεται στὸ Φανάρι ὅτι ἡ τυχὸν ἐνέργειά του θὰ προκαλέσει σοβαρὸ ρῆγμα στὶς σχέσεις του μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος….
.           Ἡ ξύλινη γλώσσα τῶν τελευταίων ἡμερῶν προσβάλλει τὴ νοημοσύνη μας. Ἐμφανίζει τὶς ΗΠΑ καὶ τὶς ἄλλες χῶρες τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ΕΕ, μαζὶ μὲ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, νὰ προωθοῦν τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα καὶ τὴν ἑλληνικὴ κυριαρχία, ἱκανοποιώντας τὶς ἀλυτρωτικὲς ἐπιδιώξεις τῶν γειτόνων!… Καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, θέλουν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ σλαβικὴ Ρωσία ἄλλαξε στάση στὸ ὄνομα «Μακεδονία», ποὺ τὸ εἶχε ἀναγνωρίσει, ὅταν ἦταν ἤδη ἀπὸ καιρὸ γνωστὴ ἡ πρόθεση τῶν Σκοπίων νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ΝΑΤΟ καὶ στὴν ΕΕ!…-

, ,

Σχολιάστε

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –13 «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας »

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
IΓ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 4/66, Ἰούλ.- Αὔγ. 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»
Μέρος Γ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»
Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».
Mέρος Θ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».
Μέρος Ι´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –10 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἐγγυητὴς τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας»
Μέρος ΙΑ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –11 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συμπαραστάτης στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν»
Μέρος ΙΒ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –12 «Ὁ Θεὸς ἱδρύει καὶ συντηρεῖ τὴν Ἐκκλησία»

Τ Μυστήρια τς κκλησίας

.           Ὀνομάζουμε «μυστήρια» κάποιες πράξεις ἢ κάποιες καταστάσεις στὴ ζωή μας ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κατανοηθοῦν μόνον μὲ τὶς νοοητικὲς δυνάμεις μας. Ἡ Ἐκκλησία δανείστηκε αὐτὴ τὴ λέξη ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ τελετὴ τῆς μυήσεως (ἀπὸ τὸ ρῆμα «μύω», ποῦ σημαίνει «κλείνω τὰ ματιὰ» καὶ κατὰ συνεκδοχὴ «κλείνω τὸ στόμα»). Στὰ «μυστήρια» κλείνουμε τὰ μάτια καὶ τὸ στόμα, ὄχι γιατί ὑπάρχει κάτι ποὺ πρέπει νὰ κρυφτεῖ, ἀλλὰ γιατί ὅ,τι καὶ νὰ δοῦμε καὶ ὅ,τι καὶ νὰ ποῦμε γι᾽ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σ᾽ αὐτὲς δὲν ἐξαντλεῖ τὴν ἀλήθειά τους. Τὸ ἀληθὲς βρίσκεται πέραν τῆς ὁράσεως, πέραν τῆς ἐκφράσεως, πέραν τῆς ἀκοῆς, πέραν τῶν αἰσθήσεων. Ὡστόσο αὐτὸ τὸ «πέραν» εἶναι τὸ πραγματικό, τὸ ἀληθές. Δανείστηκε λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία αὐτὲς τὶς λέξεις (μυστήρια, μύηση μέλπ.) γιὰ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς καταστάσεις ποὺ ζοῦμε μέσα στὴ λειτουργική της πράξη καὶ τῶν ὁποίων τὸ πραγματικὸ περιεχόμενο δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, οὔτε νὰ τὸ ἐκφράσουμε μὲ τὰ συνήθη ἀντιληπτικὰ καὶ ἐκφραστικά μας μέσα. Παραδείγματος χάριν, τὸ βάπτισμα εἶναι ἕνα μυστήριο, διότι σ᾽ αὐτὸ καὶ δι᾽ αὐτοῦ συντελεῖται σημανικὴ πράξη ἀλλαγῆς τῆς καταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε νὰ ἰδωθεῖ αἰσθητὰ οὔτε νὰ κατανοηθεῖ λογικά. Μποροῦμε βέβαια νὰ ἔχουμε μιὰ λογικὴ ἐπεξεργασία τοῦ νοήματος τοῦ βαπτίσματος, ἢ νὰ κάνουμε μιὰ ἀνάλυση ὅλων τῶν συμβόλων του βῆμα μὲ βῆμα (νὰ ποῦμε δηλαδὴ τί σημαίνει αὐτό, τί γίνεται τώρα, τί γίνεται ἔπειτα κ.λπ.), ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει καὶ οὐσιαστικὴ κατανόηση ἢ ζωντανὴ ἀντίληψη τῆς καταστάσεως, στὴν ὁποία βρίσκεται αὐτὸς ποὺ βαπτίζεται.
.            Τὸ κυριότερο χαρακτηριστικὸ τῶν μυστηρίων εἶναι ὁ ἐκκλησιολογικός τους χαρακτήρας. Τὰ μυστήρια δὲν ἦταν ποτὲ καὶ δὲν εἶναι ἀτομικὲς τελετές, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἡ σωτηρία δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀτομικὴ πράξη. Χωρὶς νὰ μποῦμε σὲ βαθύτερη ἀνάλυση, μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ἀτομικὴ πράξη, γιατί ὁ ἄνθρωπος μόνο ὡς πρόσωπο ὑπάρχει αἰωνίως, καὶ τὸ πρόσωπο λειτουργεῖ, δημιουργεῖται, διὰ τῆς σχέσεως. Ὁ τρόπος ὑπάρξεώς μας ἀντλεῖται καὶ θεμελιώνεται κατὰ τὴν ἀναλογία τοῦ τρόπου ὑπάρξεως τῆς θεότητας, ποὺ τὸν ὀνομάζουμε τριαδικότητα καὶ ἐκφράζεται ὡς κοινωνία προσώπων. Ἐπειδὴ διὰ τῶν μυστηρίων γινόμαστε μέλη σώματος, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ μυστήρια τελοῦνται μέσα σὲ κοινωνία προσώπων. Δυστυχῶς αὐτὸ ποὺ ζοῦμε στὶς μέρες μας μὲ τὴν τέλεση τῶν μυστηρίων, εἶναι πολλὲς φορὲς ἡ διαστροφὴ αὐτοῦ ποὺ εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία τὰ μυστήρια. Ἔτσι σήμερα μποροῦν σὲ ἕνα ναὸ νὰ τελεστοῦν πέντε γάμοι, σὲ διαφορετικὴ ὥρα ὁ καθένας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ὁ ἕνας συνέχεια τοῦ ἄλλου. Αὐτὸ εἶναι διαστροφὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μυστηρίου. Καταντᾶ νὰ εἶναι μιὰ ἀτομικὴ πράξη, ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ ἐκκλησιολογικὸ περιεχόμενο. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ἐξομολόγηση ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ πράξη μὲ ἀτομικὸ χαρακτήρα: ἐγὼ καὶ ὁ ἐξομολόγος. Δὲν μαζευόμαστε ὅλοι νὰ ἐξομολογηθοῦμε, νὰ τελέσουμε τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. Ὁμοίως καὶ τὸ βάπτισμα, ἔχει γίνει καὶ αὐτὸ ἀτομικὸ γεγονός. Ἐμεῖς οἱ γονεῖς προσκαλοῦμε τοὺς γνωστούς μας, τοὺς κατὰ σάρκα συγγενεῖς καὶ τοὺς κατὰ κόσμον φίλους, νὰ βαπτίσουμε τὸ παιδί μας. Ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ κοινότητα, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα, εἶναι αὐτὴ ποὺ τελεῖ τὰ μυστήρια, μὲ προεξάρχοντά της τὸν ἐπίσκοπο (εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ) ἢ μὲ τὸν ἱερέα ποὺ ἔχει ὁριστεῖ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο. Αὐτὴ ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα εἶναι ποὺ βαπτίζει τὸ παιδί, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα παντρεύει τὸ ζευγάρι, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα κηδεύει αὐτὸν ποὺ φεύγει ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ ζωή, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα θεραπεύει, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα προσφέρει τὴ χάρη, τὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα προσφέρει τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἴσως τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι τὸ μόνο ποὺ ἔχει διασώσει τὸν ἐκκλησιολογικό του χαρακτήρα στὶς μέρες μας, ἂν καὶ παρουσιάστηκε στοὺς καιρούς μας τὸ φαινόμενο τῶν ἰδιωτικῶν λειτουργιῶν. Παραγγέλνεις μιὰ ἰδιωτικὴ λειτουργία καὶ ὑπάρχουν ἱερεῖς ποὺ τὸ δέχονται αὐτὸ τὸ πράγμα καὶ τὸ κάνουν.
.             Γιατί τονίζω τὸν ἐκκλησιολογικὸ χαρακτήρα τῶν μυστηρίων; Ὅλα τὰ μυστήρια πηγάζουν ἀπὸ τὴ θεία Εὐχαριστία. Ἡ θεία Εὐχαριστία κάνει καὶ τὶς ἄλλες λειτουργικὲς πράξεις νὰ εἶναι μυστήρια ἁγιασμοῦ. Γιατί μόνον ἡ θεία Εὐχαριστία παρέχει τὴ δυνατότητα τῆς τελειώσεως. Σᾶς θυμίζω ὅτι ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ἕνα γεγονὸς τῶν ἐσχάτων, ποὺ γίνεται παρόν. Κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν θεία Εὐχαριστία, ζοῦμε τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Παρὼν στὴν θεία Εὐχαριστία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος παίρνει τὰ μέλη τοῦ σώματός Του, δηλαδὴ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἔχουν βαπιστεῖ στὸ ὄνομά Του, τὴν κτίση ὅλη καὶ μᾶς ἀναφέρει ὅλους στὸν Πατέρα Του. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ κεντρικὸ γεγονὸς πηγάζουν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα γεγονότα, ὅλες οἱ ἄλλες ἁγιαστικὲς πράξεις. Παλαιότερα μάλιστα, γιὰ νὰ τονιστεῖ αὐτὸς ὁ χαρακτήρας, ὅλα τὰ μυστήρια ἦταν συνδεδεμένα μὲ τὴ θεία Εὐχαριστία κατὰ τρόπο ἁπτό. Τὸ βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα τελοῦνταν μέσα στὴ θεία Λειτουργία – ἀκριβέστερα, πρὶν ἀρχίσει ἡ θεία Εὐχαριστία καὶ μὲ οὐσιώδη καὶ σαφῆ σύνδεσμο μαζί της. Ἡ μετάνοια, ὡς ἐξομολόγηση, γινόταν ἐπίσης μέσα στὴ θεία Λειτουργία, στὸ μέρος ἐκεῖνο τῆς θείας Λειτουργίας ποὺ τὸ ὀνομάζουμε σήμερα Λειτουργία τοῦ λόγου, καὶ στὸ ὁποῖο παρευρίσκονται καὶ οἱ κατηχούμενοι. Ὁμοίως τὸ εὐχέλαιο, ἡ ἱερωσύνη καὶ ὁ γάμος τελοῦνταν μέσα στὴ θεία Λειτουργία. Ἀνέφερα τὰ γνωστά μας ἕξι μυστήρια, ποὺ μαζὶ μὲ τὴ θεία Κοινωνία μᾶς κάνουν τὸν ἀριθμὸ τῶν ἑπτὰ λεγομένων μυστηρίων. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἐπισήμανση τοῦ ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα: «Διὰ ταῦτα καὶ τοῖς ἄλλοις μυστηρίοις τὸ τελείοις εἶναι παρέχεται μόνη τελετῶν ἡ Εὐχαριστία» (Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, 4, PG 150, 585B).
.             Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ποὺ θέλω νὰ τονίσω σχετικὰ μὲ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἀνάδυση τῆς κατὰ φύσιν πραγματικότητας τοῦ ἀνθρώπου. Στὶς εὐχὲς τοῦ ἁγίου βαπτίσματος τρεῖς φορὲς ἀναφέρεται ἡ ἀνάδυση τῆς καλλιελαίου ἢ ἡ μεταμόρφωση εἰς καλλιέλαιον τῶν νεοφύτων τοῦ Χριστοῦ. Νεόφυτα λέγονται τὰ βλαστάρια ποὺ βγαίνουν ἀπὸ μιὰ ἄγρια ἐλιά. Αὐτὰ τὰ βλαστάρια, ἂν τὰ ἀφήσεις μόνα τους, θὰ δώσουν μιὰ ἄγρια ἐλιά, ποὺ δὲν θὰ δώσει καρπό. Αὐτὴ ἡ ἐλιὰ πρέπει νὰ γίνει καλὴ ἐλιά, νὰ δώσει καρπό, γι᾽ αὐτὸ λέγεται καλλιέλαιος. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μὲ τὸ μυστήριο ἡ φύση θεραπεύεται. Μιὰ φύση ποὺ προοπική της εἶναι νὰ μὴν ἀποδώσει καρπό, νὰ μὴν μπορεῖ δηλαδὴ νὰ διαλεχτεῖ μὲ τὸν Θεό, θεραπεύεται, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ διαλέγεται, νὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό.
.             Τὸ τρίτο χαρακτηριστικὸ τῶν μυστηρίων εἶναι ἡ ἐσχατολογική τους προοπική. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ μυστήρια. Καὶ γιὰ τὸ μυστήριο τῆς ἐξόδου ἑνὸς ἀνθρώπου ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ ζωή, ποὺ τὸ λέμε κηδεία (ἀκολουθία εἰς κεκοιμημένους), καὶ γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ ἁγιασμοῦ (εἴτε τοῦ μικροῦ ἁγιασμοῦ εἴτε τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ), καὶ γιὰ τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης μὲ μιὰ φιλάνθρωπη πράξη, μὲ μιὰ ἄσκηση – ὅλα γενικῶς τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἐσχατολογικὴ προοπική. Ἡ προοπική τους εἶναι τὸ ἔσχατο τέλος. Τίποτα δὲν γίνεται γιὰ τὸ παρόν, ὅλα γίνονται γιὰ τὸ τέλος. Ἢ μᾶλλον στὰ περισσότερα μυστήρια αὐτὸ τὸ τέλος γίνεται παρόν. Στὸ Βάπτισμα, στὸ Χρίσμα, στὴ Μετάνοια καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν στὴ θεία Κοινωνία, ζοῦμε τὴν παρουσία τῶν ἐσχάτων. Ἄρα τὰ μυστήρια εἶναι κυρίως μιὰ μύηση – καὶ ἔτσι ἀλλάζω λίγο τὴν ἑρμηνεία τῆς λέξης «μυστήριον»– εἰς τὸ ἔσχατον. Κάθε μυστήριο δηλαδὴ εἶναι μιὰ προτύπωση, μιὰ πρόγευση, ἕνας εἰκονισμὸς τῆς ἔσχατης πραγματικότητας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –14 «Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας»

, , ,

Σχολιάστε

«EΚΚΩΦΑΝΤΙΚH H ΣΤΡΑΤΗΓΙΚH ΝΙΚΗ ΤHΣ EΚΚΛΗΣΙΑΣ»

ΥΠΕΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΙΣΧΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ἀπόσπασμα κυρίου ἄρθρου
τῆς ἐφημ. «ΕΣΤΙΑ»
,
20.01.2018

.             Τὴν ἔκταση τῆς ἐπιρροῆς ποὺ ἀσκεῖ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ τὴν ἐπίδραση τοῦ λόγου της στὸ πλήρωμα αὐτῆς ἀναγνώρισε ἑκὼν ἄκων ὁ πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας μὲ τὴν αἰφνιδιαστικὴ ἀπόφασή του νὰ ἐνημερώσει πρῶτα τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο γιὰ τὸ Μακεδονικό, πρὶν ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγούς. Ὁ φόβος ὅτι ὁ ἐθνικὸς λόγος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνεγείρει τὰ πλήθη, θὰ ξεσήκωνε τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὥστε νὰ παραστεῖ στὰ συλλαλητήρια, ἀνάγκασε τὸν πρωθυπουργὸ νὰ προχωρήσει σ᾽ ἕναν συμβιβασμὸ μεγάλου συμβολισμοῦ: ἀνεγνώρισε κόντρα στὶς ἀνθελληνικὲς καὶ ἀντιχριστιανικὲς συνιστῶσες τοῦ κόμματός του προβάδισμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔναντι τῶν κομμάτων, ὅταν πρόκειται γιὰ μείζονες ἐθνικὲς ὑποθέσεις.
.             Ὁ ἀναγκαστικὸς αὐτὸς συμβιβασμὸς τοῦ πρωθυπουργοῦ, o ὁποῖος ἔγινε ὑπὸ τὸ κράτος πανικοῦ ἐν ὄψει τοῦ [αὐριανοῦ] συλλαλητηρίου συνιστᾶ ἧττα πρώτου μεγέθους γιὰ ὅλους ἐκείνους τοὺς ὑπουργοὺς καὶ τὰ στελέχη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ ζητοῦσαν «νὰ μὴν παρεμβαίνει ἡ Ἐκκλησία στὶς κρατικὲς ὑποθέσεις». Ποὺ ἀπαιτοῦσαν «νὰ μὴν ἀνακατεύεται στὰ πόδια τοῦ ΣΥΡΙΖΑ». Ποὺ προωθοῦν συστηματικὰ τὴν ἀτζέντα τοῦ διαχωρισμοῦ κράτους Ἐκκλησίας καὶ τὸ ἰδεολόγημα τῆς ἀποχριστιανοποιήσεως διὰ τῆς οὐδετεροθρησκείας. Ποὺ ἐπεχείρησαν ἀπαραδέκτως νὰ ταυτίσουν τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν Χρυσὴ Αὐγή. Τίποτε ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ δὲν ἰσχύει πλέον.
.             Ὁ πρωθυπουργὸς ὑπετάγη στὴν ἰσχὺ τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσει πὼς σὲ αὐτὴ τὴν φάση ἐκείνη δὲν θὰ δώσει «γραμμὴ» γιὰ συμμετοχὴ στὰ συλλαλητήρια. Ὑπετάγη, διότι ἔδωσε διαβεβαιώσεις στὸν Ἀρχιεπίσκοπο ὅτι ἔχει θέσει τέτοιες προϋποθέσεις στὴ διαπραγμάτευση –ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀλλαγὴ τοῦ Συντάγματος τῶν Σκοπίων, τὴν διόρθωση τῶν σχολικῶν βιβλίων, τὰ ζητήματα γλώσσας καὶ ἰθαγένειας– ὥστε ἂν ὑπάρξει τελικῶς συμφωνία, θὰ διασφαλίζονται τἐθνικὰ συμφέροντα. (Αὐτὸ βεβαίως μένει νὰ ἀποδειχθεῖ, γιατί ὁ Πρωθυπουργὸς ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀφερέγγυος σὲ διεθνῆ διαπραγμάτευση περισσότερές της μιᾶς φορᾶς.
.             Εἶναι τόσο ἐκκωφαντικἡ στρατηγικὴ νίκη τῆς Ἐκκλησίας τὸν πόλεμο μὲ διάφορα κέντρα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τόσο ἠχηρἦττα τῆς κυβερνήσεως […]

, ,

Σχολιάστε

ΑΔΙΚΕΣ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἄδικες οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Ἐκκλησίας
γιὰ τὸ Μακεδονικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἄδικες ἐπιθέσεις δέχεται ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ Δελτίου Τύπου, τὸ ὁποῖο ἐξέδωσε καὶ ἀναφέρεται στὴν ὀνομασία τοῦ γειτονικοῦ κράτους. Ὁ ἀρνητικὸς σχολιασμὸς προέρχεται κυρίως ἀπὸ «ρεαλιστὲς» νεοφιλελεύθερους καὶ νεοαριστερούς, καθὼς καὶ ἀπὸ «ἐκσυγχρονισμένους» ἰδεολόγους – ὀπαδοὺς τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ. Ὅλοι εἶναι ὑπὲρ ἑνὸς ἔντιμου συμβιβασμοῦ. Τὰ ἐπιχειρήματά τους περιορίζονται στὴν ἕως σήμερα πραγματικότητα καὶ οὐδεὶς τολμᾶ νὰ σκεφθεῖ τί μπορεῖ νὰ συμβεῖ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα τοῦ συμβιβασμοῦ. Κανεὶς δὲν θέλει νὰ παραδεχθεῖ πὼς μία κακὴ λύση εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴ μὴ λύση.
Τὰ ἀρνητικὰ σχόλια εἶναι γιὰ τρία σημεῖα τοῦ Δελτίου Τύπου τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου:
.         Τὸ πρῶτο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία, κλῆρος καὶ λαός, θυσιάστηκαν καὶ μαρτύρησαν γιὰ νὰ εἶναι ἐλεύθερη ἡ Μακεδονία. Οὐδεὶς μπορεῖ νὰ ἀμφισβητήσει τὴν προσφορά Της. Ἡ δράση καὶ τὰ βάσανα τῶν Δράμας Χρυσοστόμου (τοῦ μετέπειτα Ἁγίου ἐθνοϊερομάρτυρος Σμύρνης), Καστορίας Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, Γρεβενῶν Αἰμιλιανοῦ καὶ ὅλων τῶν ἄλλων Μητροπολιτῶν, κληρικῶν καὶ Μακεδονομάχων, εἶναι ὁ ἀδιάψευστος μάρτυρας αὐτῆς τῆς προσφορᾶς.
.         Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ σημειούμενο, ὅτι λόγῳ τῆς προσφορᾶς της ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τὴν ἀπονομὴ τοῦ ὅρου «Μακεδονία» ἢ παραγώγου του ὡς συστατικοῦ ὀνόματος ἄλλου Κράτους. Διερωτᾶται κανείς, ἡ ἐκφραζόμενη ἄποψη ἀποτελεῖ παρέμβαση στὴν κυβερνητικὴ πολιτική; Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐκφράζει τὴν ἄποψή της; Πρέπει νὰ φιμωθεῖ, ὅπως συνέβαινε στὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα τοῦ περασμένου αἰώνα; Καὶ αὐτὸ τὸ πολυφορεμένο «ἀπόδοτε τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι…», ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στοὺς ἀντιπάλους καὶ σταυρωτές Του, τί σχέση ἔχει μὲ τὴν ἐλευθερία νὰ ἐκφράσει τὴν ἄποψή της ἡ Ἐκκλησία; Μήπως ἡ ΔΙΣ ζήτησε νὰ ἀναλάβει τὸ ὙπΕξ;
.         Σημειώνεται ὅτι ὁρισμένοι, ποὺ διαφωνοῦν σήμερα νὰ ἐκφράζει τὴν ἄποψή της ἡ Ἐκκλησία ἦσαν μεταξὺ ἐκείνων ποὺ προσκάλεσαν τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα νὰ συμμετάσχει καὶ νὰ ὁμιλήσει στὸ παλλαϊκὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης, στὶς 14 Φεβρουαρίου 1992, ποὺ ἐξέφρασε τὴν ἀντίθεσή του στὴν ὀνομασία τοῦ γειτονικοῦ κράτους!
.         Τὸ τρίτο εἶναι ἡ διατύπωση τῆς ἀνησυχίας τῆς Συνόδου, ὅτι τυχὸν ἀποδοχὴ τοῦ ὅρου «Μακεδονία» θὰ ἔχει ἐπιπτώσεις καὶ στὴν ὀνομασία τῆς αὐτοαποκαλούμενης ἐκκλησίας τῆς «Μακεδονίας». Ἐγράφη ὅτι ἡ «Ἐκκλησία τῆς Μακεδονίας» ἱδρύθηκε τὸ 1968 καὶ ἐτέθη εἰρωνικὰ τὸ ἐρώτημα ἂν χρειάστηκε μισὸς αἰώνας γιὰ νὰ τὸ ἀντιληφθεῖ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος. Τὸ συγκεκριμένο ἀρνητικὸ σχόλιο δείχνει ἄγνοια τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας.Τὸ 1967 οἱ τέσσερις Μητροπολίτες, ποὺ κάλυπταν ποιμαντικὰ τὸ σημερινὸ γειτονικὸ κράτος καὶ ἀνῆκαν στὴ Σερβικὴ Ἐκκλησία, ἀποφάσισαν νὰ ἀνακηρύξουν τὴν «Αὐτοκέφαλη Μακεδονικὴ Ἐκκλησία». Ἡ ἀπόφασή τους δὲν ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸ Σερβικὸ Πατριαρχεῖο, στὸ ὁποῖο ἀνῆκαν. Ἡ Σερβικὴ Ἱεραρχία, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1967, ἀποφάσισε νὰ διακόψει κάθε λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ σχέση μὲ τοὺς ἐν λόγῳ Μητροπολίτες. Τὴν ἀπόφαση τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας ἀποδέχθηκαν ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες – φυσικὰ καὶ ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία. Ἔκτοτε ἕως καὶ σήμερα ἡ σχισματικὴ «Ἐκκλησία τῆς Μακεδονίας» παραμένει ἀπομονωμένη.
.         Ἡ Σερβικὴ Ἐκκλησία τὸ 2002 προχώρησε ἕνα ἀκόμη βῆμα στὴν ἀντίθεσή της πρὸς τὴν σχισματικὴ Ἐκκλησία. Τότε ἵδρυσε στὰ Σκόπια αὐτόνομη, ὑπ’ αὐτὴν Ἐκκλησία, μὲ τὸ ὄνομα Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος καὶ χειροτόνησε Ἀρχιεπίσκοπό της καὶ Μητροπολίτη Σκοπίων τὸν Ἰωάννη Ζόραν, καθὼς καὶ ἄλλους τρεῖς Ἀρχιερεῖς. Τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος ἀποδέχονται ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ὡς κανονικὴ καὶ ὄχι τοὺς σχισματικούς τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας».
.         Τὸν περασμένο Νοέμβριο οἱ σχισματικοὶ Μητροπολίτες τῶν Σκοπίων, σὲ συνεργασία μὲ τὴν Κυβέρνησή τους καὶ ἐν ὄψει τῶν διαπραγματεύσεων γιὰ τὴν ὀνομασία τοῦ κράτους τους, ἀποφάσισαν νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὸ Βουλγαρικὸ Πατριαρχεῖο καὶ διὰ μέσου αὐτοῦ νὰ πετύχουν τὴν αὐτοκεφαλία τους. Σημειώνεται ὅτι ἡ Βουλγαρικὴ Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ὀνομασία «Ἐκκλησία τῆς Μακεδονίας», μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῆς κυβερνήσεως τῆς Σόφιας. Ἔτσι, διὰ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας, ποὺ ἀναγνωρίζει ὡς «ὅμαιμους καὶ ὁμοεθνεῖς» τους σλάβους τῶν Σκοπίων, αὐτοὶ ἐπιχειροῦν νὰ περάσει στὸ κράτος τους τὸ ὄνομα «Μακεδονία». Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἀναμιγνύεται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στὴν ὀνομασία τοῦ γειτονικοῦ κράτους. –

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡEΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΝΤΟYΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΣΤΡAΦΤΟΥΝ ΟΙ AΜΒΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝIΑ… (Δ. Νατσιός)

Πρέπει ν βροντον κα ν στράφτουν ο μβωνες
γι
τν Μακεδονία… 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σὲ θέματα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας δὲν χωρᾶνε ὑποχωρήσεις. Πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ἀμετακίνητος, σταθερὸς» (ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης)

.           Στὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Λεων. Φιλιππίδου, «ὁ Σμύρνης Χρυσόστομος, ὁ μεγαλομάρτυρας Μητροπολίτης» -ὁ Φιλιππίδης διετέλεσε προσωπικῶς γραμματέας τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος- διαβάζουμε στὴν σελ. 35: «Οἱ τελευταῖοι του λόγοι πρὸς τοὺς προτρέποντας αὐτὸν νὰ φύγει ἦταν: ΟΧΙ! Παράδοσις τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι ἡ φυγὴ ἐν ὄψει κινδύνου, ἀλλ᾽ ὁ ἀγὼν μέχρις ἐσχάτων καὶ ἡ θυσία. Ἐὰν μὲν ὁ ἐχθρὸς φεισθῆ (λυπηθεῖ) τοῦ ποιμνίου μου, ποῖος θὰ τὸ περιθάλψη; Ἐὰν δὲ σφαγῇ πῶς ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ ἐπιζήσω; Εἴτε τὸ ἕνα εἴτε τὸ ἄλλο, ἡ θέσις μου εἶναι ἐδῶ, μαζὶ μὲ τὸ ποίμνιό μου». Αὐτὴ εἶναι ἀπάντηση Ὀρθοδόξου Ἱεράρχη, ἡ ὁποία ὑπογράφτηκε μὲ τὸ τίμιο αἷμα του.
.         Χαρακτηριστικὸ τῆς ἀπηχήσεως ποὺ εἶχε παγκοσμίως τὸ ἠρωϊκὸ φρόνημα καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου εἶναι τὸ ἑξῆς γεγονός: ὁ Ἀρμένιος ἀρχιεπίσκοπος τῆς Σμύρνης Γεβὰντ Τουριάν, ποὺ διασώθηκε ἀπὸ τὴ σφαγὴ καὶ κατέφυγε στὴν Ἀμερική, ὅταν ἔφθασε ἐκεῖ, φονεύθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, γιατί ἐγκατέλειψε τὸ ποίμνιό του καὶ δὲν τήρησε τὴν γενναία στάση τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ καὶ μακεδονομάχου Ἐπισκόπου Δράμας καὶ μετέπειτα Σμύρνης. Μεγαλειῶδες εἶναι καὶ τὸ συμβὰν κατὰ τὴν στιγμὴ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀποχώρησης τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὴν Δράμα, στὶς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907. Πομπὴ χιλιάδων λαοῦ προστατευτικὰ -διὰ τὸν φόβο τῶν Τούρκων καὶ τῶν Κομιτατζήδων- συνόδευε τὸν μητροπολίτη μέχρι νὰ ἐπιβιβασθεῖ στὸ τραῖνο. Τότε ὁ δημογέροντας Νίκας ἐν μέσῳ τῆς συγκινήσεως καὶ γιὰ νὰ ἀνακουφίσει τὸν πόνο ὅλων, φώναξε δυνατά:
«-Δέσποτα, μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια. Μεῖνε ἥσυχος θὰ γίνει τὸ θέλημά σου».
.             Αὐτὸ ἔκαναν οἱ τότε Ἱεράρχες-Ἐθνάρχες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. «Ἔπιαναν ἀπὸ τὸ αὐτὶ» τοὺς καθημαγμένους Ἕλληνες τῆς Μακεδονίας, σήκωναν ὄρθιους τοὺς λαγόκαρδους καὶ τοὺς ἔκαναν λιοντάρια. Ἔτσι σώθηκε ἡ Μακεδονία, σώθηκε ἡ Ἑλλάδα κατὰ τὸν ἀειθαλῆ λόγο τοῦ Ἴωνα Δραγούμη.
.           Σήμερα ἀκολουθοῦν οἱ ταγοὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀρμένιου Ἀρχιεπισκόπου. Ἐγκαταλείπουν τὸ ποίμνιο, χειροκροτοῦν ἄθεους, φοβοῦνται τοὺς νεκροθάφτες τῆς πατρίδας πολιτικούς. Ποιοί; Ὁ κλῆρος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ποὺ ὁ Ζαμπέλιος τὴν ὀνομάζει ἑλληνοσώτειρα. Ἀντὶ νὰ βροντοῦν καὶ νὰ ἀστράφτουν οἱ ἄμβωνες γιὰ τὸ θέμα τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς ἐπικείμενης προδοσίας, ἀκοῦμε «ἱερὲς μουρμοῦρες» γιὰ αὐτοσυγκράτηση, χαμηλοὺς τόνους καὶ λοιπὰ ἄνοστα καρυκεύματα τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς εὐθυγράμμισης μὲ τοὺς μειοδότες. (Καὶ ἀναφέρομαι εἰδικὰ στὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, ποὺ ἀπορρίπτουν τὰ συλλαλητήρια).
.           Εἶναι φοβερὸ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει!
.           Γίνονταν, πρὸ καιροῦ, σεμινάρια γιὰ τὰ βλάσφημα βιβλία-φακέλους τῶν θρησκευτικῶν, οἱ σύμβουλοι καὶ παρασύμβουλοι “ἐπιμορφωτές”,-κομισάριοι ἀναμασοῦσαν τὰ φληναφήματα τοῦ ὑπουργείου, σηκωνόμασταν κάποιοι καὶ ἀποστομώναμε τοὺς εἰσηγητὲς καὶ μᾶς ἀντίκρουαν μὲ τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖο μᾶς ἔφερνε σὲ πολὺ δύσκολη θέση:
.           «Τί μιλᾶτε; Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δὲν ἔβγαλε καμμιὰ ἀνακοίνωση ποὺ νὰ τὰ καταδικάζει καὶ νὰ ζητᾶ ἀπὸ τοὺς γονεῖς τὴν ἐπιστροφή τους».
.           Καὶ ἔχουν δίκαιο. Ὄχι μόνο δὲν βοηθοῦν, ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ περὶ αὐτὸν ἐπίσκοποι -εὐτυχῶς 15-20 μητροπολίτες δὲν γονάτισαν- ἀλλὰ μᾶς θέτουν προσκόμματα, μᾶς προξενοῦν ζημιὰ καὶ ἀκυρώνουν ἐν πολλοῖς τὸν ἀγώνα μας γιὰ τὴν προάσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας μας. (Καλὰ συμβουλεύουν κάποιοι νὰ ἐπιστρέφονται τὰ βιβλία στὴν Ἱερὰ Σύνοδο…).
.           Τώρα μὲ τὸ συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία γίνεται τὸ ἴδιο. Δὲν συμφωνεῖ ὁ ἀρχιεπίσκοπος. Εἰσέπραξε καὶ τὰ συγχαρητήρια τοῦ κ. Γαβρόγλου. (Τί ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι; «Ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι», ὅταν μὲ ἐπαινοῦν οἱ ἐχθροί, ἀγωνιῶ μήπως κάνω κάτι κακό. Καὶ εὐτυχῶς πολλοὶ Ἐπίσκοποι δὲν ὑπακοῦν).
.             Δυστυχῶς καὶ ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος πῆρε γραμμὴ καὶ μπῆκε στὴ γραμμὴ διαγράφοντας τὴν μέχρι τώρα γενναία του στάση. (Καὶ γι᾽ αὐτὸν ἔχουν κάτι οἱ ἀρχαῖοι: «Πρὸς γὰρ τὸ τελευταῖο ἐκβάν, ἕκαστον τῶν πρὶν ὑπαρξάντων κρίνεται», αὐτὸ ποὺ πράττεις στὸ τέλος, καθορίζει καὶ τὰ προηγούμενα. Στὴν ἱστορία θὰ μείνει αὐτὴ ἡ τελευταία του στάση. Καὶ ὁ Νενέκος καπετάνιος ὀνομαστὸς ἦταν, ὅμως ὑπέκυψε στὰ φλουριὰ τοῦ Ἰμπραήμ, κατάντησε προδότης καὶ τὸν ξέκανε ὁ Κολοκοτρώνης, γιατί οὔτε τὰ χώματα ποὺ πατοῦσε δὲν τὸν ἄντεχαν). Καὶ ἔχουμε τούτη τὴν κρίσιμη ἐποχὴ τὸ ἑξῆς ἀπαράδεκτο φαινόμενο. Ὅλος ὁ λαὸς -πλὴν τῶν ἀπάτριδων καὶ ἐκκλησιομάχων- νὰ βροντοφωνάζει καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὴν ἱστορία μας καὶ ἡ πνευματικὴ ἡγεσία τῆς δύσμοιρης πατρίδος μας νὰ ὑποσκάπτει τὸν ἀγώνα.
.           Ἐρωτῶ: θὰ ὑπακούσουν οἱ ἁπλοὶ ἱερεῖς. Στὴν μία πλευρὰ τῆς ζυγαριᾶς εἶναι ἡ παράδοση τοῦ ἑλληνορθόδοξου κλήρου -«παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων»- καὶ στὴν ἄλλη ἡ…ἄψογος στάση τοῦ ἀρχιεπισκόπου.
.             Νὰ ὑπενθυμίσω στοὺς ὀρθοδόξους ἱερεῖς μας τὰ λόγια τοῦ Μυριβήλη, εἶναι καθρέφτης: «Καὶ σωστὰ τό ᾽πανε, πὼς σὲ πολλὲς κρίσιμες ὧρες τὸ ράσο στάθηκε ἡ ἐθνικὴ σημαία τῆς Ἑλλάδας στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς… Συμπέρασμα ἀδιάσειστο. Ἂν ὑπάρχουμε σήμερα σὰν ἑλληνικὴ φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπὸ τὸ ἄμφιο τῆς θρησκείας μας ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια». (ὁμιλία τοῦ 1953, στὸ βιβλίο «Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση», σελ. 231).
.           Στὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης πρέπει νὰ «κυματίζουν» καὶ οἱ δύο σημαῖες. Καὶ ἡ γαλανόλευκη μὲ τὸν σταυρὸ καὶ τὸ ράσο τῆς ἐκκλησίας μας. Ἂν λείψει τὸ δεύτερο θὰ ἀποτελεῖ προδοσία…
.           Θὰ κλείσω μὲ κάτι ποὺ διάβασα στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο «Γράμματα καὶ Ἅρματα στὸν Ἄθωνα» τοῦ Ἁγιορείτη Ἐπισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου. Ἀναφέρεται στὸν Μακεδονομάχο, λεβέντη καπετάνιο Γ. Γιαγλή. Θεοσεβὴς καὶ εὐλαβέστατος ὁ ἀτρόμητος καπετάνιος, ἐξέφρασε τὴν ὕστατη ἐπιθυμία του νὰ καρεῖ μοναχὸς στὸ Ἅγιο Ὄρος, πράγμα ποὺ ἔγινε. Περιγράφει ὁ συγγραφέας τὴν τελευταία ἐξομολόγηση τοῦ γέροντα καπετάνιου, μοναχοῦ Γαβριὴλ πλέον, στὸν συνονόματο πνευματικό του παπα-Γαβριήλ. «Περίδακρυς καὶ συντετριμμένος ἀπὸ μετάνοια τὸν παρακαλοῦσε: [Ὁ διάλογος δὲν εἶναι… λογοτεχνικός. Εἶναι ἀληθινὸς καὶ αὐθεντικότατος. Τὸν ἀπεκάλυψε -χρόνια ἀργότερα- ὁ Πνευματικός. Μοῦ μεταφέρθηκε ἀπὸ μέλος τῆς συνοδείας του (π.Μελέτιος)].
-Θέλω ν᾽ ἀκούσουνε τ᾽ ἀφτιά μου τὴ διαβεβαίωσί σου. Πνευματικέ, γιὰ ν᾽ ἀναθαρρήση καὶ γλυκάνη ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἐλπίδα πὼς θά δῶ πρόσωπο Θεοῦ καὶ Παράδεισο… Δὲν σκότωνα γιὰ νὰ σκοτώνω. Γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τ᾽ ἅγια της τό ᾽κανα. Μὲ βαραίνει ὅμως καὶ μὲ πονάει, ποὺ στὰ γιουρούσια, στὶς μάχες καὶ στὸ νὰ προστατευθῶ καὶ προστατέψω, ἔκανα ἔτσι, ποὺ “χάθηκαν” κι “ἄφταιγοι”. Τὰ ξέρεις ὅλα. Σκληρὸς ὁ πόλεμος. Σοῦ “πετρώνει” τὴν καρδιά, σοῦ “θολώνει τὸ μάτι”. Εἶχα, βλέπεις, στὸ λαιμό μου καὶ τὴν ὑπακοή μου καὶ ἕνα σωρὸ παλικάρια. Ἀλλὰ γιὰ ὅλους καὶ τὰ ὅλα ἤμουν ὑπεύθυνος ἐγώ. Πές μου ὁ Θεὸς θὰ μὲ σχωρέση;…
-Ὁ Χριστὸς σ᾽ ἔχει ἤδη σχωρεμένο καὶ μάλιστα τώρα, ποὺ στὰ χέρια σου δὲν κρατᾶς πιστόλι, ἀλλὰ τοῦτο τὸ περίστροφο (κομποσχοίνι), ποὺ σώζει. Καὶ γιὰ τοὺς «ἄφταιγους» σὲ σχωρνάει ὁ Θεός, γιατί βλέπει τὰ δάκρυα καὶ τὸν πόνο τῆς καρδιᾶς σου. Ὅσο γιὰ τὰ ἄλλα σου… ἄξιος ὁ μισθός σου, γιατί ἂν δὲν ἤσουν σύ, ἡ Μακεδονία μας σήμερα θὰ ἦταν Βουλγαρικὴ κι οἱ συμπατριῶτες μας βασανισμένοι, ξέκλῆροι, μακριὰ ἀπ᾽ τὶς ἐκκλησίες, στὶς ὁποῖες βαπτίσθηκαν κι ἀπ᾽ τὰ σπιτικά τους φευγάτοι. Δὲν σκότωνες γιὰ νὰ σκοτώνης. Ἐπιδρομεῖς κυνηγοῦσες καὶ σχέδια πονηρὰ ματαίωνες. Θεὸς σχωρές, ἄξιος ὁ μισθός σου…».
.           Τότε ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ πνευματικοί της εὐλογοῦσαν τ’ ἅρματα τῶν ἀντρειωμένων…
Τώρα…“φυγὴ ἐν ὄψει κινδύνου”, ἀπὸ Ἀθήνα καὶ Θεσσαλονίκη, τὶς μεγαλύτερες καὶ πολυπληθέστερες μητροπόλεις, ὅπου θὰ γίνουν συλλαλητήρια.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε