Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐκκλησία

ΕΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ΕΘΝΟΣ «Αὐτός πού θεσμοθέτησε “οὐδέτερο” γένος στοὺς ἀνθρώπους, ὁ ἴδιος θέλει συνταγματικά νά κάνη “οὐδέτερη” πνευματικά καί τή χώρα μας»

Ἐκκλησία καί Ἔθνος

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη

.           Ἐκκλησία καί Ἔθνος. Ἐκκλησία καί Γένος. Μᾶλλον οἱ δύο αὐτοί συνδυασμοί ταιριάζουν καλύτερα στή συνοχή καί τή συνύπαρξι τῶν δύο θεσμῶν στόν τόπο μας. Ἐκκλησία καί κράτος! Εἶναι συνδυασμός πού κρατικοποιεῖ τήν Ἐκκλησία ἤ ἱεροποιεῖ τό κράτος.
.           Στήν πατρίδα μας ὑπάρχει καί ἡ Ἐκκλησία. Δέν εἶναι «κράτος ἐν κράτει». Εἶναι ἡ καρδιά τοῦ σώματος. Χωρίς τήν καρδιά τό σῶμα δέν λειτουργεῖ. Χωρίς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει κράτος, ἀλλ᾽ ὄχι Ἑλληνικό κράτος. Ἡ Ἐκκλησία χωρίς τήν Ἑλλάδα θά ζήση. Θά πορεύεται πρός τά ἔθνη (Πράξ. κη´ 28). Ἡ Ἑλλάδα χωρίς τήν Ἐκκλησία δέν θά ζήση.
.           Δέν ἔχει ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τά «δεκανίκια» τοῦ κράτους. Κάποτε ἡ δέσμευσίς της ἀπό τό κράτος τήν βλάπτει κιόλας. Τό κράτος ὅμως ὀφείλει σεβασμό πρός τήν Ἐκκλησία. Καί ὅταν λέμε Ἐκκλησία, ἐννοοῦμε τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του. Ἐννοοῦμε τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὅλους τούς πιστούς Ὀρθοδόξους, πού δέχονται καί προσδέχονται τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.           Ἡ Ἐκκλησία δέν ὀφείλει τήν ὑπόστασί της στό κράτος. Τό ἔχει ἀποδείξει ἐπανειλημμένως ἐπί εἴκοσι αἰῶνες. Ἔζησε, ὄχι γαντζωμένη στήν κρατική ἐξουσία, ἀλλά διωγμένη ἀπό τόν ἑκάστοτε «Καίσαρα».
.           Εἰδικά τό ἑλληνικό ἔθνος ὅμως, ὀφείλει τήν ὑπόστασί του στήν Ἐκκλησία. Καί κατά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία δέν ἐπιτρέπει στόν ὁποιονδήποτε περαστικό ἀπό τόν κυβερνητικό θῶκο νά ξερριζώνη ἀσύστολα θεσμούς καί δεσμούς ἱερούς, πού τούς παραγγέλλει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι πολύ μικροί ὅσοι νομίζουν ὅτι θά γκρεμίσουν τίς αἰώνιες ἀλήθειες ἤ ὅτι θά μετακινήσουν το βράχο τῶν αἰώνων τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.           Γιά τό Ἑλληνικό κράτος εἶναι τιμή νά ἀρχίζει τό Σύνταγμά του μέ τήν εὐλογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀλλοίμονο δέ, ἄν νομίζουν ὅτι τούς χρωστάει ὁ Θεός εὐεργεσία Του, ἐπειδή Τόν ἔχουν προμετωπίδα στό Σύνταγμα!
.           Πάντως, οἱ πιστοί χριστιανοί, δέν θά θέλαμε τήν προμετωπίδα «Εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος» σέ ἕνα Σύνταγμα πού νομιμοποιεῖ ὅλα τά ἐξαμβλώματα τῆς ἀνηθικότητας καί ἐκπαραθυρώνει τήν ἐλληνορθόδοξη ἀγωγή τῶν παιδιῶν καί τῶν νέων. Ἕνα τέτοιο Σύνταγμα, πού στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἱδρύεται οὐσιαστικά ἕνα… ἄθεο κράτος, μοιάζει μέ συνταγή γιατροῦ, πού ἔχει τό «cum Deo», ἀλλά προσφέρει… δηλητήριο!
.             Ἄς μήν ἐπιζητῆ ὁ ἄθεος πρωθυπουργός συμφωνία μέ τήν Ἐκκλησία. Και ἄς μήν σπεύδη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά εὐχαριστῆ (!) τόν ἄθεο συνομιλητή του.
Ἡ Ἐκκλησία βλέπει τήν Ἑλλάδα ὡς εὐλογημένο χῶρο. Καί φυσικά ὅσοι διάκονοι τοῦ Εὐαγγελίου, ἱερεῖς, σπέρνουν τήν Ἀλήθεια, ὅσοι ἀγωνίζονται γιά τή φιλανθρωπία καί τήν ἀγάπη καί καλοῦν τό λαό στήν ἀρετή καί τήν εὐσέβεια, αὐτοί εἶναι «ἄξιοι τοῦ μισθοῦ αὐτῶν» (Λουκ. ι´ 17). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γιά τόν ἑαυτό του, δέν ἤθελε τίποτε! Ἀλλά γιά τούς ἐργάτες, γενικῶς, τῆς Ἐκκλησίας λέγει: «Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τά πνευματικά ἐσπείραμεν, μέγα εἰ τά σαρκικά θερίσομεν;» (Α´ Κορ. θ´ 11).
.           Ἀκούγεται, ἄλλοτε ὑπόκωφα, ἄλλοτε ἀναιδέστατα, ὅτι θά κοπῆ ἡ μισθοδοσία τοῦ Κλήρου. Λησμονοῦν ἄραγε ὅτι οἱ περισσότεροι κληρικοί εἶναι τίμιοι, πολύτεκνοι συνήθως, οἰκογενειάρχες καί ὅτι τό λειτούργημά τους εἶναι χωρίς «ὀκτάωρα» καί «ὡράρια»;
.           Ἀλλ᾽ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἄν ὁ ἄθεος πρωθυπουργός καί ἡ συμμοριακή παρέα του καταδικάσουν τόν κλῆρο τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Πατρίδα θά θρηνήση. Αὐτός πού θεσμοθέτησε «οὐδέτερο» γένος στό ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὁ ἴδιος θέλει συνταγματικά νά κάνη «οὐδέτερη» πνευματικά καί τή χώρα μας! Μόνο πού ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δέν ὑφίσταται «οὐδετερότητα»: «Ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι…» (Ματθ. ιβ´ 30).

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

Η ΣΤΟΡΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΤΟΥ «ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟΥ» ΚΡΑΤΟΥΣ

(«ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟ») ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ –
(«ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΗ») ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Παρὰ τὸ σκιάξιμο τῆς (οἰκονομικῆς) φοβέρας (τῶν Μνημονίων) καὶ τὸ πλάκωμα τῆς (λενινιστικῆς-σταλινικῆς) σκλαβιᾶς (τῶν ἰδεοληπτικῶν τῆς κυβερνήσεως) ἡ Ἐκκλησία διατηρεῖ ἄσβεστη τὴν φλόγα τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης σὲ μιὰ κοινωνία, ἡ ὁποία παραπαίοντας δείχνει ἕτοιμη νὰ συναινέσει μαζοχιστικὰ καὶ αὐτοκαταστροφικὰ στὴν ἀπελπισία καὶ στὴν ἀπανθρωπία τοῦ ψυχεδελικοῦ ἰδεολογήματος περὶ «οὐδετερόθρησκου κράτους». Τοῦ ἀνίκανου καὶ ἀνθρωποκτόνου.

 

.             Σὲ συνέχεια τοῦ Δελτίου Τύπου – Ἐνημέρωσης τῆς 13ης Αὐγούστου ἐ.ἔ., καὶ τρεῖς μῆνες μετὰ τὴν καταστροφικὴ πυρκαγιὰ τῆς 23ης Ἰουλίου στὸ Μάτι καὶ τὴ Ραφήνα, ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς, ἐπιθυμεῖ πρωτίστως νὰ ἀναφερθεῖ προσευχητικῶς στὴ μνήμη τῶν θυμάτων, κατὰ δεύτερο λόγο νὰ ἐκφράσει τὶς εὐχαριστίες της γιὰ τὴν πρόθυμη ἀνταπόκριση στὶς ἐκκλήσεις της καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη σὲ ὅσους συνέβαλαν κατὰ τὸ τελευταῖο διάστημα στὴν ἀνακούφιση τῶν πυροπαθῶν τῆς Ραφήνας καὶ τέλος νὰ ἐνημερώσει γιὰ τὶς ἐνέργειές της τῶν τελευταίων τριῶν μηνῶν.
.             Ἡ πυρκαγιὰ τῆς 23ης Ἰουλίου, ὅπου ἔχασαν τὴ ζωή τους 99 συνάνθρωποί μας, ἄφησε πίσω της μία ἀνυπολόγιστη περιβαλλοντικὴ καταστροφή, μεταξὺ δὲ ἄλλων καὶ 1110 περίπου πληγεῖσες κατοικίες τοῦ Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 560 κατέστησαν μὴ κατοικήσιμες καὶ οἱ 550 ἐπισκευάσιμες.
.             Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος λειτούργησε στὸν Ναὸ τῶν Ἁγίου Θωμᾶ καὶ Ὁσίου Πορφυρίου στὸ Κόκκινο Λιμανάκι τὴν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ τὴν Κυριακὴ 2 Σεπτεμβρίου, ὁπότε μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας τέλεσε καὶ 40θήμερη ἐπιμνημόσυνη δέηση γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν θυμάτων, ὅπως καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Παναγίας Παντοβασιλίσσης Ραφήνας καὶ ἐπιπλέον διατηρεῖ συνεχῆ ἐπαφὴ μὲ τὶς οἰκογένειες ποὺ ἐπλήγησαν ἀπὸ τὴν πυρκαγιά, μέσῳ συχνῶν ἐπισκέψεων καὶ μὲ τὴ βοήθεια τῶν ἐφημερίων τῆς Ραφήνας.
.             Ἤδη ἔχει διορισθεῖ Ἐπιτροπὴ Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου τῆς Διαχειρήσεως τῶν χρημάτων ποὺ διατίθενται πρὸς στήριξη τῶν πυροπαθῶν, προεδρευομένη ὑπὸ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου καὶ ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς κ. Χαράλαμπο Μυλωνᾶ, ἐπιχειρηματία – πλοιοκτήτη, ἀντιστράτηγο κ. Βασίλειο Τσιατούρα, Ἀρχηγὸ τῆς ΕΛΑΣ ἐ.τ., κ. Ἐλευθέριο Βορτσέλα, ἀντιεισαγγελέα Ἀρείου Πάγου ἐ.τ. καὶ ἀντιστράτηγο ἐ.ἀ. κ. Εὐθύμιο Μπούνα, τ. Διευθυντή Εἰδικῶν Δυνάμεων. Ἀποκλειστικὸς σκοπὸς τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς εἶναι ὁ ἀκριβὴς ἔλεγχος τοῦ Γενικοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου τῆς Μητροπόλεως, ὅσον ἀφορᾶ στὴ διαχείριση τῶν δωρεῶν γιὰ τοὺς πυρόπληκτους.
.             Οἱ δράσεις καὶ πρωτοβουλίες ποὺ αὐτὸν τὸν καιρὸ ἀνέλαβε ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς ἦταν οἱ ἑξῆς:

  • Ἐνοικιάσθηκε γιὰ ἕνα ἔτος ἀποθηκευτικὸς χῶρος ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Μαραθῶνος (πλησίον τῆς Ἁγίας Βαρβάρας) ἀντὶ τοῦ ποσοῦ τῶν 9.000,00€ καὶ ἀνοίχθηκε λογαριασμὸς fb μὲ τὴν ἐπωνυμία «Κέντρο Βοήθειας Πυρόπληκτων Ἱεροῦ Ναοῦ Ἀναλήψεως Ραφήνας», μὲ στόχο τὴν ἀνάρτηση τῶν ὑφισταμένων ἀναγκῶν καὶ τῶν προσφορῶν, ὁ ὁποῖος εἶχε πολὺ μεγάλη ἐπισκεψιμότητα καὶ βοήθησε πολὺ οὐσιαστικὰ στὸν συντονισμὸ τοῦ ὅλου ἔργου.

  • Ἐπειδὴ καταστράφηκε τὸ Εἰδικὸ Σχολεῖο Ραφήνας, σὲ συνεννόηση μὲ τὸν Δῆμο, ἀνέλαβε τὴν ἐπισκευὴ αἰθούσης προσωρινῆς στέγασης τοῦ Εἰδικοῦ Σχολείου, σὲ χῶρο ποὺ παρεχώρησε τὸ  Κέντρο Ὑγείας Ραφήνας. Ἡ διαμόρφωση καὶ ἐπισκευὴ τῆς Αἰθούσης κόστισε σὲ πρώτη φάση 30.139,00€, ἡ μεταφορὰ μπάζων καὶ ὁ καθαρισμὸς 5.000,00€, ἐνῶ ὑπολείπεται ἡ ἐξόφληση τῶν ἐξόδων ἐξοπλισμοῦ.

  • Διανεμήθηκε γραφικὴ ὕλη συνολικῆς ἀξίας 4.721,00€ σὲ ὅλα τὰ νηπιαγωγεῖα τῆς περιοχῆς τῆς Ραφήνας, τὰ ὁποῖα βρέθηκαν μέσα στὴν ἔκταση ποὺ κατέστρεψε ἡ πύρινη λαίλαπα.

  • Ἀπὸ τὶς οἰκονομικὲς εἰσφορές, ποὺ βέβαια συνεχίζονται, ἀγοράσθηκε καὶ προσφέρθηκε στὸν Δῆμο Ραφήνας ἕνα κλὰρκ ἀξίας 15.376,00€ καὶ κλιματιστικὰ ἀξίας 5.097,00€ πρὸς ἐξυπηρέτηση τῶν βασικῶν ἀναγκῶν τῆς ἀποθήκης συγκέντρωσης ὑλικοῦ τοῦ Δήμου.

  • Παράλληλα, κατόπιν διαδοχικῶν ἐπισκέψεων συνεργατῶν τῶν ἐνοριῶν τῆς Ραφήνας καὶ ἀξιολογήσεως τῶν ἀναγκῶν, σὲ πρώτη φάση, δόθηκαν βοηθήματα σὲ 52 οἰκογένειες συνολικοῦ ὕψους 69.000€ καὶ σὲ περισσότερα ἀπὸ 120 μεμονωμένα ἄτομα μικροβοηθήματα ὕψους 15.000€, τὰ ὁποῖα καὶ ἐπέδωσε ἰδιοχείρως ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος πρὸς ἀντιμετώπιση τῶν πρώτων τους ἀναγκῶν, μέχρις ὅτου λάβουν τὴν ἀνακοινωθεῖσα ἐνίσχυση ἀπὸ τὸ κράτος. Ἡ κατ’ ἄτομο ἢ κατ’ οἰκογένεια καὶ ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν οἰκονομικὴ συνδρομὴ συνεχίσθηκε καὶ ἤδη ξεπέρασε τὶς 100.000,00€.

  • Σὲ περίπου 95 οἰκογένειες παραχωρήθηκαν κάδοι περισυλλογῆς μπάζων, οἱ ὁποῖοι νοικιάστηκαν μὲ συνολικὸ κόστος 11.780,00€, διανεμήθηκαν περίπου 360 ἐργαλεῖα κήπου (φτυάρια, τσάπες, κασμάδες τσουγκράνες, κ.λπ), τὶς πρῶτες δὲ μέρες λόγω διακοπῆς τῆς παροχῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος μοιράσθηκαν 230 παγονιέρες μὲ καθημερινὴ ἀνακύκλωση πάγου, 1500 σακοῦλες πάγου 3 κιλῶν καὶ 300 φακοὶ κεφαλῆς μὲ 600 τετράδες μπαταρίες.

  • Τὰ βοηθήματα καθαρισμοῦ περιβόλων ποὺ δόθηκαν ἀνῆλθαν στὸ ὕψος  τῶν 20.000,00€.

  • Ἐπιπροσθέτως, μέχρι τὴν 31η Ὀκτωβρίου 2018, μοιράστηκαν:

    –  περίπου 16.550 μερίδες μαγειρεμένου φαγητοῦ
    –  τουλάχιστον 40 τόνοι τροφίμων
    –  περισσότεροι ἀπὸ 20 τόνοι ἐμφυαλωμένου νεροῦ
    –  περίπου 4,5 τόνοι ἰματισμοῦ
    –  περισσότερα ἀπὸ 60 κρεβάτια μὲ στρώματα
    –  περίπου ἕνας τόνος ἐλαιοχρωμάτων
    – εἴδη οἰκιακοῦ ἐξοπλισμοῦ (ψυγεῖα, κουζίνες, πλυντήρια, φοῦρνοι μικροκυμάτων, θερμαντικὰ σώματα, πλήρη σερβίτσια), ἔπιπλα (καναπέδες, πολυθρόνες, τραπέζια, καρέκλες, κουβέρτες, κλινοσκεπάσματα κ.λπ) σὲ 80 οἰκογένειες καὶ δωροεπιταγὲς ἀξίας 10.000,00€ γιὰ ἐξοπλισμὸ σπιτιοῦ καὶ μικροσυσκευὲς
    –  μεγάλες ποσότητες εἰδῶν καθαρισμοῦ (πάνω από 1500 σκοῦπες, σφουγγαρίστρες, κουβάδες, φαράσια, δοχεῖα ἀπορριμμάτων κ.λπ.) καὶ ὑλικῶν καθαριότητος (πάσης φύσεως ἀπορρυπαντικά, χαρτὶ κουζίνας, χαρτὶ ὑγείας κ.λπ)
    –  Καινὲς Διαθῆκες, βιβλία, προσευχητάρια, εἰκόνες σὲ 100 οἰκογένειες
    –  εἴδη πρώτων βοηθειῶν, φάρμακα

  • Ἐπίσης, προσφέρθηκαν μέσω τῆς Ἐκκλησίας 23 κατοικίες ἢ διαμερίσματα, προκειμένου νὰ φιλοξενήσουν προσωρινὰ πυρόπληκτες οἰκογένειες (κάποια δὲν ἀξιοποιήθηκαν), σὲ περισσότερες δὲ ἀπὸ 30 οἰκογένειες παρεσχέθη τεχνικὴ ὑποστήριξη ἀπὸ ὑδραυλικούς, σιδεράδες, ἠλεκτρολόγους, ἐλαιοχρωματιστές, τὴν ἀποζημίωση τῶν ὁποίων, ὅπου χρειάσθηκε, ἀνέλαβε ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐπιπλέον, σὲ συνεργασία μὲ καθαριστήρια τῆς περιοχῆς οἱ ἐνορίες φρόντισαν γιὰ τὸν καθαρισμὸ ρούχων δεκάδων οἰκογενειῶν.

  • Τέλος, οἱ ἱερεῖς τῆς περιοχῆς, ὑποβοηθούμενοι ἀπὸ τοὺς 155 ἐθελοντές συνεργάτες τους, σὲ καθημερινὴ βάση τὸν πρῶτο μῆνα ἐπισκέφθηκαν περὶ τὰ 280 σπίτια τῆς Ραφήνας ποὺ ἐπλήγησαν ἀπὸ τὴν πυρκαγιὰ (ἐπὶ συνόλου 1110), εἶχαν τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μὲ ὅσους ἐκ τῶν πυροπλήκτων μπόρεσαν καὶ οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς καταστροφῆς τῶν οἰκιῶν τους ἐγκατέλειψαν τὰ σπίτια τους, σὲ συνεννόηση μὲ συγγενεῖς καὶ φίλους τῶν θυμάτων ἐτέλεσαν ἐπιμνημόσυνες δεήσεις, προσέφεραν ψυχολογικὴ καὶ πνευματικὴ στήριξη μὲ τὴν παρουσία, τὴν πρακτικὴ συμπαράσταση καὶ τὸν λόγο τους, χειρονακτικὴ ἐργασία στὸν καθαρισμὸ τῶν αὐλῶν καὶ τῶν κήπων ἀπὸ μπάζα κλπ. καὶ ἀνέλαβαν διεκπεραιώσεις ἁπλῶν πρακτικῶν προβλημάτων (φροντίδα ἀσθενῶν, μεταφορὰ καθημερινοῦ φαγητοῦ κ.λπ.).

.             Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν ἀπὸ μικρὲς ἢ μεγάλες εἰσφορὲς ἐπωνύμων ἢ ἀνωνύμων ἰδιωτῶν καὶ ἑταιρειῶν (239 τραπεζικὲς καταθέσεις στοὺς λογαριασμοὺς τῆς Μητροπόλεως, ἑκατοντάδες δωρεὲς στὶς ἐνορίες καὶ ἀπ’ εὐθείας ἐξοφλήσεις τιμολογίων), ἀπὸ τὸ Γενικὸ Φιλόπτωχο Ταμεῖο τῆς Μητροπόλεώς μας καὶ ἀπὸ Μητροπόλεις καὶ ἐνορίες ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικό, μερικὲς ἐκ τῶν ὁποίων προσέφεραν πλούσια βοήθεια καὶ σὲ εἶδος (Μητρόπολις Μεσσηνίας, Μητρόπολις Κισάμου & Σελίνου καὶ ἀρκετὲς ἐνορίες).
.             Πρὸς τὸ παρὸν δὲν χρειάσθηκε καὶ δὲν λάβαμε χρήματα ἀπὸ τὸν εἰδικὸ λογαριασμὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, στὸν ὁποῖο συγκεντρώθηκαν χρήματα ἀπὸ τὶς δισκοφορίες καὶ τοὺς ἐράνους τῆς Κυριακῆς 29 Ἰουλίου στοὺς ναοὺς τῶν Μητροπόλεων τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ.
.             Ἡ ὅλη αὐτὴ ἐκκλησιαστικὴ δράση δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθεῖ χωρὶς τὴ συμπαράσταση, ἄριστη συνεργασία καὶ πολλαπλὲς διευκολύνσεις ποὺ εἴχαμε ἀπὸ τὸν Δήμαρχο καὶ τὶς ὑπηρεσίες τοῦ Δήμου Ραφήνας καὶ τῶν τοπικῶν φορέων καὶ συλλόγων.
.             Ἡ Μητρόπολή μας κατανοῶντας ὅτι καθὼς περνάει ὁ χρόνος θὰ ἀναφανοῦν τὰ μεγαλύτερα προβλήματα καὶ θέλοντας νὰ σταθεῖ ἀρωγὸς σὲ κάθε ἀνάγκη ποὺ θὰ ἀνακύψει, συνεχίζει νὰ συγκεντρώνει χρήματα γιὰ ἐνίσχυση τῶν πυροπαθῶν ἀδελφῶν μας στοὺς λογαριασμοὺς ποὺ εἶναι ἀναρτημένοι στὴν ἱστοσελίδα μας (θερμὴ παράκληση νὰ δηλώνετε τὸ ὀνοματεπώνυμο καὶ τὴ διεύθυνσή σας στὶς τράπεζες προκειμένου νὰ σᾶς ἀποσταλεῖ ἡ σχετικὴ ἀπόδειξη), θὰ συνεχίσει δὲ νὰ ἐνημερώνει καθηκόντως γιὰ τὸν τρόπο τῆς ἀξιοποίησης τῆς προσφορᾶς ὅλων ἀνεξαιρέτως.

(ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

ΠΗΓΗ: imml.gr

 

,

Σχολιάστε

ΕΚΚΛΗΣΙΑ: ΠΡΑΞΗ, ΑΥΤΟΠΡΟΣΦΟΡΑ καὶ ΜΕΤΟΧΗ, καὶ ΟΧΙ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑ καὶ ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ

Χωρισμός, ὁ συνεπέστερος δυνατὸς

τοῦ Χρ. Γιανναρᾶ
Ἐφημ. «Καθημερινή», 11.11.18

.             Ἡ πρωτοβουλία γιὰ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση τῶν σχέσεων Κράτους καὶ Ἐκκλησίας ξεκινάει μὲ ρητορεύματα προκλητικῆς ἄγνοιας. Ἡ ἐξόφθαλμη, στὸ συγκεκριμένο θέμα, ἀγραμματοσύνη τῶν κυβερνώντων (μᾶλλον καὶ τοῦ συνόλου τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ τῆς χώρας) συνδυάζεται μὲ τὸ πανθομολογούμενα δραματικὸ ἐπίπεδο καλλιέργειας καὶ ἱκανοτήτων τῆς συντριπτικῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων. Καὶ ὁ συνδυασμὸς καταλήγει νομοτελειακὰ σὲ φαῦλο κύκλο παρακμιακοῦ ἀδιεξόδου.
.             Οἱ πολιτικοὶ λένε «ἐκκλησία» καὶ ἔχουν στὸν νοῦ τους τὴ θεσμικὴ μήτρα τοῦ μεσαιωνικοῦ στὴν Εὐρώπη θρησκευτικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Λένε «κράτος» καὶ ἐννοοῦν τὶς νομικὲς (ὀρθολογικὲς) ἀντιστάσεις κάθε εὐρωπαϊκῆς-ἐθνικῆς συλλογικότητας σὲ αὐτὸν τὸν ὁλοκληρωτισμό. Οἱ ἐπίσκοποι δὲν καταλαβαίνουν «ποὺ πατᾶν καὶ ποῦ πηγαίνουν»: δέχονται νὰ παίξουν σὲ αὐτὸ τὸ ἀνιστορικὸ γήπεδο. Ἀπὸ τὴν «ὁρκωμοσία» τους κιόλας ἔχουν ἀδιαμαρτύρητα δεχθεῖ νὰ ταυτίζουν στὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας τὴν ἐκκλησία μὲ τὴ θρησκεία – ναί, νὰ ὁρίζεται καταστατικὰ τὸ λαϊκὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα σὰν ἀφηρημένη «ἐπικρατοῦσα ἐν Ἑλλάδι θρησκεία», ὁπότε καὶ ἀπαντοῦν οἱ ἄσχετοι ἐπίσκοποι στοὺς ἀνιστόρητους πολιτικοὺς μὲ τὴν κοινή, παρακμιακῆς ἀβελτηρίας γλῶσσα: τῶν «ἀτομικῶν δικαιωμάτων», τῶν θεσμικῶν «ἐλευθεριῶν», τῆς κατασφάλισης περιουσιῶν, τῆς «χρησιμότητας» τοῦ κλήρου, τῶν φιλανθρωπικῶν δραστηριοτήτων του, τοῦ πρωταγωνιστικοῦ ρόλου του στὶς «ἐθνικὲς» ὑποθέσεις.
.             Ὅμως, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα οἱ λέξεις εἶναι, συχνά, ἀναμμένα κάρβουνα, ποὺ κατακαῖνε ὅποιον τὶς βιάζει γιὰ νὰ παίξει τὰ παιχνίδια του. «Θρησκεία» λοιπὸν καὶ «ἐκκλησία» στὰ ἑλληνικὰ εἶναι νοήματα ἀντιθετικά, σημαίνουν πραγματικότητες ἀσύμβατες, ἀσυμβίβαστες, ἡ μία ἀποκλείει τὴν ἄλλη. Μὲ τὴ «θρησκεία» δηλώνουμε ἀτομοκεντρισμὸ (ἀτομικὲς πεποιθήσεις, ἀτομικὲς ἀρετές, ἀτομικὴ πιστότητα σὲ δόγματα καὶ σὲ ἠθικὲς προστατικές), μὲ στόχο τὸν ὑπέρτατο ὠφελιμισμό: τὴν ἀτομικὴ «σωτηρία» – νὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει τὸ «ἐγὼ» σὲ γραμμικὸ χρόνο ἀτελεύτητο.
.             Μὲ τὴ λέξη «Ἐκκλησία» σημαίνουμε τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο: τὴ μετοχή, τὴ σχέση, τὴν αὐθυπέρβαση καὶ αὐτοπροσφορά. Εἶναι ἐρωτικὸ γεγονὸς ἡ Ἐκκλησία, ἄθλημα ἐλευθερίας ἀπὸ τὴν ἰδιοτέλεια, εἶναι ἡ ζωὴ κοινωνούμενη, ἡ ζωὴ ποὺ γίνεται Γιορτὴ καὶ πανήγυρις. Νὰ χαρακτηρίζουμε «θρησκεία» τὴν Ἑκκλησία εἶναι σὰν νὰ ὀνομάζουμε «ἔρωτα» τὴν πληρωμένη ἡδονή, σὰν νὰ ἀποκαλοῦμε «χρήσιμη διασύνδεση» τὴ φιλία, σὰν νὰ τιτλοφοροῦμε «δημοκρατία» τὸν ὑποχείριο τοῦ μάρκετινγκ παρλαμενταρισμὸ ἢ μία μαφιόζικη συντεχνία. Κι ὅμως, διακόσια χρόνια τώρα, οἱ ἑλληνώνυμοι ἀπελεύθεροι προσδιορίζουμε στὸ Σύνταγμά μας τὴν ἐκκλησία σὰν ἐπικρατοῦσα θρησκεία – μηδενὸς ἀντιλέγοντος, ἐπισκόπου ἢ ἀρχιεπισκόπου.
.             Ὁ Ἑλληνισμὸς γνώρισε τὴν ἐκκλησιαστικὴ γνησιότητα στοὺς αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας. Δηλαδή, σὲ συνθῆκες τοῦ συνεπέστερου δυνατοῦ χωρισμοῦ τῆς Ἑκκλησίας ἀπὸ τὸ κράτος. Ἡ γνησιότητα πῶς ἀποδείχνεται, μὲ ποιὰ κριτήρια; Κυρίως μὲ τὴν ἀνθοφορία τῆς Τέχνης. ρχιτεκτονικ στν Τουρκοκρατία γεννοσε κοσμήματα, στ «λεύθερο» κρατίδιο γέννησε κα γεννάει τ συμφορ τς πολυκατοικίας κα τς τοιματζίδικες «τορτες» τς ναοδομίας.
.             Σήμερα Τέχνη δὲν ἀνθεῖ στὴν Ἐκκλησία, ἀναπαράγονται μόνο στερεότυπα, ὅπως καὶ ἡ πολιτικὴ δὲν γεννάει λύσεις προβλημάτων. Τόσο στὴν Ἐκκλησία ὅσο καὶ στὸ κράτος προτεραιότητα ἔχει ὁ ἀτομοκεντρισμὸς τῶν ἐντυπώσεων, ὁ ψυχολογικὸς ἐπηρεασμὸς – οἱ ἐντυπώσεις ὑποκαθιστοῦν τὴν πραγματικότητα. Βαυκαλιζόμαστε ὅτι ζοῦμε μὲ πολίτευμα «δημοκρατικό», ἐνῶ ἡ πραγματικότητα κραυγάζει τὸν αὐταρχισμὸ καὶ τὴν τυραννικὴ αὐθαιρεσία τῆς κομματοκρατίας καὶ τοῦ «χρηματοπιστωτικοῦ συστήματος». Συντηροῦμε κονσερβαρισμένη τὴ συνταγὴ (: πλασματικὸ κοινοβούλιο, τάχα ἐκλογές, δῆθεν ἐλευθεροτυπία), ὅπως συντηροῦν καὶ οἱ ἐπίσκοποι χάντρες καὶ λιλιά, τὴν αὐτοκρατορικὴ μίτρα σωστὴ ψευτιὰ ἀπὸ χαρτόνι.
.             Στοὺς αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας δὲν ὑπῆρχε «κήρυγμα» – σπανιότατο. Σήμερα ὑπάρχει μόνο καὶ παντοῦ κήρυγμα, ὅπως μόνο καὶ παντοῦ τηλεόραση καὶ πολιτική. Τότε τὴν «ἀλήθεια», τὴν κοινωνούμενη ἐμπειρία καὶ γνώση, τὴ γεννοῦσε ἡ πράξη (ὁ τρόπος τοῦ βίου), ὄχι ἡ «κατανόηση» τοῦ ὀρθοῦ καὶ τοῦ πρέποντος, ὄχι τὸ «ἀλάθητο» cogito. νηστεία μεταμόρφωνε τ λήψη τς τροφς σ μετοχ το κοινωνούμενου τρόπου, τ ναμμένο σ κάθε σπίτι καντήλι ταν δίχως λόγια προσευχή, τ ζύμωμα το πρόσφορου, γιασμός, τ κόλλυβα – λα πράξη, πουθεν δεολόγημα. Κα τ κεντρικ κοινωνικ γεγονς τς κοινότητας: κκλησιασμός, καθόλου καθκον ντολή, λλ μόνο γιορτασμός, ρθρωνε τν χρόνο σ όρτιους κύκλους, μ ξονα τ χαρ τς νίκης καταπάνω στν θάνατο.
.             Σήμερα, στὸ κράτος καὶ στὴν Ἐκκλησία, ὁ ἴδιος θανατερός (τῆς ὑπανάπτυξης) πνιγμὸς τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία «κόκκος σινάπεως» θαμμένος καὶ χαμένος, στὸ προσκήνιο ἡ συνταγματικὰ κατεστημένη «ἐπικρατοῦσα θρησκεία»: Πλημμυρίδα κηρυγματικῆς προπαγάνδας, προφορικῆς, ἔντυπης, ραδιοφωνικῆς – ὅλα καὶ παντοῦ κήρυγμα, ἰδεολογικὴ λογοδιάρροια. Ὁ ρεαλισμὸς τῆς ἐπισκοπικῆς «πατρότητας» ποὺ ἀχρηστεύει κάθε «παιδαγωγία», ὁ ρεαλισμὸς τῆς «συνοδικότητας» ποὺ χαρίζει ἱστορικὴ σάρκα στὴν «πατρότητα» καὶ διαφοροποιεῖ τὸν ἐπίσκοπο ἀπὸ τὸν «ὑψηλόβαθμο ἀξιωματοῦχο», εἶναι νοήματα χαμένα πιὰ μέσα στὸν κουρνιαχτὸ τῆς ἰδεολογικοποίησης.
.             Ὅταν ἡ «πίστη», ἀπὸ κατόρθωμα ἐμπιστοσύνης ἀλλοτριωθεῖ σὲ ἀτομοκεντρικὴ «πεποίθηση» καὶ ἡ «σωτηρία» σὲ ἐγωτικὸ κεκτημένο ὀρθοφροσύνης καὶ ὀρθοπραξίας, τότε δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἡ «ἐπίσημη» Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ «αὐθεντικὸ» ΚΚΕ – οἱ περιώνυμοι τῆς «συντηρητικῆς» ψυχοπάθειας μητροπολίτες στὸν ἴδιο χορὸ μὲ τὸν κνίτη.
.             Ἄμποτε νὰ δώσει ὁ Θεὸς χωρισμό, τὸν συνεπέστερο δυνατό.

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-15 «Ἐνώπιόν Του φανερώνεται τὸ βαθύτερο μυστικὸ ἑκάστου ἀνθρώπου».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
IΕ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 6, Νοεμ.- Δεκ. 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»
Μέρος Γ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»
Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».
Mέρος Θ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».
Μέρος Ι´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –10 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἐγγυητὴς τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας»
Μέρος ΙΑ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –11 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συμπαραστάτης στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν»
Μέρος ΙΒ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –12 «Ὁ Θεὸς ἱδρύει καὶ συντηρεῖ τὴν Ἐκκλησία»
Μέρος ΙΓ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –13 «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας »
Μέρος ΙΔ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –14 «Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας»

Ὁ Χριστὸς ὡς κριτὴς τοῦ κόσμου

.               Στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διατυπώνουμε τὴν πεποίθηση ὅτι κατὰ τοὺς ἔσχατους χρόνους ὁ Χριστὸς θὰ ἐπανέλθει στὴν ἱστορία ὡς κριτὴς τοῦ κόσμου: «… καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζώντας καὶ νεκρούς». Τί σημαίνει ὅμως ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ κρίνει; Ἡ γνώμη, ποὺ διαμορφώθηκε στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέχρι σήμερα, δὲν ἦταν πάντα αὐτονόητη, πολὺ περισσότερο δὲν ἦταν πάντοτε ἴδια στὶς διάφορες ὁμάδες πιστῶν, ἐξ αἰτίας τῶν ποικίλων ἑρμηνειῶν ποὺ ἀναπτύχθηκαν, ἀκόμη κι ὅταν ἡ βάση αὐτῶν τῶν ἑρμηνειῶν ἦταν βιβλικὲς περιγραφὲς καὶ ἀναφορές, ἴδιες τὶς περισσότερες φορὲς στὶς διαφορετικὲς ὁμάδες.
.               Ἐν συνεχείᾳ ἄρχισε νὰ προσδιορίζει τὴ νοητικὴ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐλέγχει, νὰ κατατάσσει, νὰ ἀξιολογεῖ καὶ νὰ συμπεραίνει ἐνέργειες καὶ καταστάσεις τῶν ἀνθρώπινων δραστηριοτήτων. Ὅταν οἱ λέξεις αὐτὲς χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, ἀναπτύχθηκε τὸ πλαίσιο τῶν δικονομικῶν διαδικασιῶν: κρίση εἶναι ὁ καρπὸς τοῦ δικαίου. Εἰσερχόμαστε πλέον στὴ δικανικὴ διαδικασία (καὶ ἀντίληψη) ποὺ προσδιορίζει τὸν βίο τῶν ἀνθρώπων. Ἀνάλογη ἦταν καὶ ἡ σημασία τους στὴν ἑβραϊκὴ παράδοση.
.               Ὁ Μωυσῆς εἶναι τὸ πρότυπο τοῦ ἡγέτη ποὺ γνωρίζει, ὡς προφήτης τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀναγνωρίζει τὰ σημεῖα τῆς θείας δικαιοσύνης, εἶναι ὁ νομοθέτης καὶ ἐπίσης εἶναι ὁ Κριτής. Στὴ γλῶσσα τῆς Βίβλου, saphat σημαίνει κρίση καὶ saphet σημαίνει κριτής. Μετὰ ἀπὸ τὸν Μωυσῆ τὸν ρόλο αὐτὸ θὰ συνεχίσουν οἱ ἡγέτες τοῦ λαοῦ, Κριτὲς ἢ Βασιλεῖς. Καθολικὸ αἴτημα εἶναι ἡ δικαιοσύνη, θεία καὶ ἀνθρώπινη. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν εἶναι ἐφικτὴ ἡ διασφάλισή της, οἱ προφῆτες εἰσάγουν τὸ πρότυπο ἑνὸς δικαίου ποὺ θὰ ἐμφανιστεῖ στὸ μέλλον καὶ θὰ ἀποκαταστήσει τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ Μεσσίας (=Σωτὴρ) ποὺ θὰ ἀποσταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ ὁδηγήσει στὴ θεία Βασιλεία, ὄντας αὐτὸς πλέον βασιλιὰς καὶ Κριτής.
.               Ὁ προφήτης Ἠσαΐας τὸν περιγράφει μὲ ἔξοχες διατυπώσεις: «Καὶ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται. Καὶ ἀναπαύσεται ἐπ᾽ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας· ἐμπλήσει αὐτὸν πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Οὐ κατὰ τὸν δόξαν κρινεῖ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει, ἀλλὰ κρινεῖ ταπεινῷ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοῖς ταπεινοῖς τῆς γῆς· καὶ πατάξει γῆν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελεῖ ἀσεβῆ. Καὶ ἔσται δικαιοσύνη ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ καὶ ἀληθείᾳ εἰλημμένος τὰς πλευράς» (Ἡσ. ια´15). Καὶ ὁ προφήτης Ἱερεμίας ὑπογραμμίζει: «Ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἀναστήσω τῷ Δαυὶδ ἀνατολὴν δικαίαν, καὶ βασιλεύσει βασιλεὺς καὶ συνήσει καὶ ποιήσει κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἱερ. κγ´ 5).
.               Ὁ Ἰησοῦς τῆς Ναζαρὲτ ἀποκαλύπτεται ὡς ὁ Χριστὸς Κυρίου (κατὰ τὴ βάπτισή του), καὶ συνεκδοχικὰ ὡς ὁ Κριτὴς τοῦ κόσμου. Οἱ ἀρχαῖες ἐπαγγελίες πραγματοποιήθηκαν στὸ πρόσωπό του.Ἡ ἴδια ἡ παρουσία του ἐνεργεῖ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων. Ὁ θάνατός του εἶναι τὸ σημεῖον τῆς κρίσεως τοῦ κόσμου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔχει σημασία ἡ εἰκόνα τοῦ ἐσχατολογικοῦ Χριστοῦ στὴν Ἀποκάλυψη: εἶναι τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι τοῦ Σταυροῦ ἔχει προηγηθεῖ ἡ δίκη τοῦ Ἰησοῦ (θρησκευτικὴ καὶ πολιτική), ἡ καταδίκη του σὲ θάνατο, ὁ βασανισμὸς καὶ ἡ σταύρωση. Ὁ κόσμος λοιπὸν κρίνεται διαρκῶς ἀπέναντι στὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ κριθεῖ (ζῶντες καὶ τεθνεῶτες) στοὺς ἐσχάτους καιρούς.
.               Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση ἀντιλαμβανόμαστε τὸν Θεὸ (τὸν Χριστὸ) ὡς Κριτὴ τοῦ κόσμου, ὡς τὸν ἐσχατολογικὸ Κριτή. Κατ᾽ ἀρχάς, ἡ Κ. Διαθήκη μᾶς παρέχει ἀρκετὲς προσεγγίσεις στὸ θέμα (συνοπτικὰ εὐαγγέλια, ἰωάννεια καὶ παύλεια θεολογία), ἂν καὶ μερικὲς φορὲς κατὰ τὸ φαινόμενον ἀντιφατικές. Ἀπὸ τὴ μιὰ ἔχουμε τὴ δήλωση τοῦ Χριστοῦ ὅτι ἦλθε γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο καὶ ὄχι γιὰ νὰ τὸν κρίνει («οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾽ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾽ αὐτοῦ», Ἰωάν. γ´ 17), ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν εἰκόνα ποὺ ἀποτυπώνει ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς θὰ ἀποφανθεῖ γιὰ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων. Ἡ δεύτερη αὐτὴ εἰκόνα, ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, ἔγινε κατανοητὴ ὡς ἀλήθεια, γιὰ νὰ μὴν πῶ ὡς ἡ μόνη ἀλήθεια, ἰδιαίτερα μάλιστα ἀπὸ χριστιανικὲς σέκτες ἐκτὸς τοῦ σώματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
.               Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη, ὁ ἐσχατολογικὸς Χριστὸς δικάζει καὶ ἀποφαίνεται γιὰ τὸ ποιοὺς θὰ βραβεύσει καὶ ποιοὺς θὰ καταδικάσει. Καὶ ὅμως, ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, στὸ γ´ κεφάλαιο τοῦ εὐαγγελίου του, μᾶς ξεδιπλώνει μὲ εὐκρίνεια τί σημαίνει «κρίσις»: «Ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν [τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ] οὐ κρίνεται· ὁ δὲ μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ἰωάν. γ´ 18-21). Ἡ τελικὴ Κρίση ἑπομένως θὰ φανερώσει τὴν κατάσταση τῆς καρδιᾶς ἑκάστου ἀνθρώπου ἐνώπιον τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ κατὰ τὴ δική της ἐπιλογή, δὲν θὰ εἶναι συνέπεια μιᾶς ἐτυμηγορίας τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τοῦτο λοιπὸν εἶναι Κριτὴς τοῦ κόσμου ὁ Χριστός, γιατί νώπιόν Του φανερώνεται τ βαθύτερο μυστικ κάστου νθρώπου: εναι μ τ φς εναι μ τ σκότος. Ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ συνοδεύεται ἀπὸ κρίση. Ἡ ἴδια ἡ παρουσία Του εἶναι συγχρόνως καὶ κρίση: ὅσοι εἶναι δικοί του, ὅσοι δὲν εἶναι δικοί του. Χαρὰ γιὰ τοὺς πρώτους, θλίψη –ἢ μᾶλλον βασανισμός– γιὰ τοὺς δεύτερους. Ἢ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, «Καὶ τοῦτο εἰδέναι δεῖ, ὅτι ὁ Θεὸς οὐ κολάζει τινὰ ἐν τῷ μέλλοντι, ἀλλ᾽ ἕκαστος ἑαυτὸν δεκτικὸν ποιεῖ τῆς μετοχῆς τοῦ Θεοῦ. Ἔστιν ἡ μὲν μετοχὴ τοῦ Θεοῦ τρυφή, ἡ δὲ ἀμεθεξία αὐτοῦ κόλασις» (Κατὰ Μανιχαίων, PG 94, 1545D-1548A), μιὰ κατάσταση ποὺ ἀποτυπώνει ἀργότερα ὡς στοιχεῖο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὁ Κάλλιστος Ξανθόπουλος, μαθητὴς τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, στὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω: «… τὰ ὁποῖα λαμπρῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ δεχομένη, οἴεται [= νομίζει] τρυφὴν μὲν καὶ βασιλείαν οὐρανῶν εἶναι τὴν μετὰ Θεοῦ τῶν Ἁγίων συνδιαγωγὴν καὶ τὴν ἐσομένην ἐκείνοις ἔλλαμψιν διηνεκῆ καὶ ἀνέβασιν· βάσανον δὲ καὶ σκότος καὶ τὰ τοιαῦτα, τὸν ἀπὸ Θεοῦ μακρυσμόν, καὶ τὴν τῶν ψυχῶν διὰ τοῦ συνειδότος δαπάνην». Τόσο μόνον: μετὰ τοῦ Θεοῦ οἱ μέν, χωρὶς τὸν Θεὸ οἱ δέ. Καὶ μάλιστα σὲ μιὰ προοπτικὴ ἄχρονη.
.               Ὑπάρχει ἕνα ἐρώτημα ποὺ διατρέχει τὴν ἱστορία, ἰδιαίτερα τὴν ἱστορία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου: ἡ τελικὴ κρίση εἶναι τελεσίδικη ἢ πάντα ἀνοιχτὴ σὲ μιὰ ἄχρονη πραγματικότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Τὸ ἐρώτημα δὲν ἔλαβε ποτὲ τελικὴ ἀπάντηση, ἀλλὰ ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας (βιβλική, πατερική, ἁγιολογικὴ) ἀφήνει παράθυρο γιὰ μιὰ συνεχῆ διαδικασία κρίσεως καὶ ἐπανακρίσεως τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐπιμένει νὰ ἐπιλέγει στὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν τελικὴ κρίση. Μνημονεύω τὴν ἐπιμονὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πράξης νὰ προσεύχεται γιὰ τοὺς τεθνεῶτες, γιὰ τὴ σωτηρία τους μέσῳ τῶν μνημοσύνων. Πρόκειται γιὰ πράξη ποὺ ὑπερβαίνει τὴ λεγόμενη τελικὴ κρίση.
.               Ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς μᾶς γνωρίζει τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς ὡς δικό του θέλημα.Γι᾽ αὐτὸ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ γίνεται κρίση τοῦ κόσμου, ἀφοῦ δι᾽ αὐτῆς ἀποκαθίσταται ἡ δικαιοσύνη ποὺ ἔχει διαταραχθεῖ ἀπὸ τὴν ἀνταρσία τοῦ ἀνθρώπου, πραγματοποιεῖται ἡ ἀποκατάσταση τῆς σχέσης κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου. Ὁ Υἱός, ὡς Χριστός, φέρνει τὸν Θεὸ ἀνάμεσά μας καὶ ὁδηγεῖ τοὺς πιστοὺς στὸν Θεό. Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλληλοπεριχωροῦνται. Ἡ κρίση καὶ ἡ δικαιοσύνη δὲν ἐνεργοῦνται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἐνέργεια, ὅσο καλὴ καὶ σπουδαία κι ἂν εἶναι αὐτή, ἀλλ᾽ ἐγκαθίστανται στὴν ἱστορία ὡς κρίση καὶ δικαιοσύνη ἐναρμονισμένη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι πλέον καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.
.               Κρίμα σημαίνει διάκριση τῶν ὁρίων ἀνάμεσα στὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀδικία, διάκριση τῶν δικαίων ἀπὸ τοὺς ἀδίκους. Ὁ Χριστὸς γίνεται τὸ κρίμα τοῦ κόσμου, γιατί ἡ παρουσία του ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν στάση, τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν ἔκφραση τοῦ περιεχομένου τῆς καρδιᾶς ἑκάστου ἀνθρώπου: μὲ τὸν Χριστὸ ἢ χωρὶς τὸν Χριστό. Δὲν εἶναι ὁ Θεὸς αὐτὸς ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀποφασίζουν γιὰ τὴ σχέση τους μὲ τὸν Θεό. Ὁ Ἰησοῦς διακήρυξε ὅτι ἦρθε στὸν κόσμο ὄχι γιὰ νὰ τὸν κρίνει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν σώσει. Τὸ ἔργο του δὲν εἶναι ἡ κρίση, εἶναι ἡ σωτηρία. Ἡ παρουσία του στὴν ἱστορία γίνεται κρίση, ἀποκαλύπτει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ φωτὸς καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σκότους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –14 «Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας»

 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
IΔ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 5/66, Σεπτ- Ὀκτ. 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»
Μέρος Γ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»
Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».
Mέρος Θ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».
Μέρος Ι´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –10 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἐγγυητὴς τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας»
Μέρος ΙΑ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –11 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συμπαραστάτης στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν»
Μέρος ΙΒ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –12 «Ὁ Θεὸς ἱδρύει καὶ συντηρεῖ τὴν Ἐκκλησία»
Μέρος ΙΓ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –13 «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας »

Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας

.               Τελειώνοντας τὸ προηγούμενο ἄρθρο ποὺ ἀναφερόταν στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὑπογραμμίσαμε ὅτι ὅλα τὰ μυστήρια ἔχουν ἐσχατολογικὴ προοπτική. Ἡ προοπτική τους εἶναι τὸ ἔσχατο τέλος. Τίποτα δὲν γίνεται γιὰ τὸ παρόν, ὅλα γίνονται γιὰ τὸ τέλος ἢ μᾶλλον στὰ περισσότερα μυστήρια αὐτὸ τὸ τέλος γίνεται παρόν. Στὸ βάπτισμα, στὸ χρίσμα, στὴ μετάνοια καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν στὴ θεία Κοινωνία ζοῦμε τὴν παρουσία τῶν ἐσχάτων. Ἄρα τὰ μυστήρια εἶναι κυρίως μιὰ μύηση εἰς τὸ ἔσχατον. Κάθε μυστήριο δηλαδὴ εἶναι μιὰ προτύπωση, μιὰ πρόγευση, ἕνας εἰκονισμὸς τῆς ἔσχατης πραγματικότητας. Ἡ διατύπωση αὐτὴ χρειάζεται μερικὲς διευκρινίσεις.
.               Τί ἀκριβῶς ὀνομάζουμε ἔσχατο τέλος; Ἀσφαλῶς γνωρίζουμε ὅτι ἀναφερόμαστε στὴν κατάσταση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ὀνομάζουμε «ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», ὅπως ἐξαγγέλλουμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, καὶ μάλιστα ὡς ἐπακόλουθο τῆς προσδοκίας τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Προηγουμένως ἔχουμε ἐπισημάνει στὸ ἴδιο Σύμβολο ὅτι ἀναμένουμε τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ («καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς»). Ἑπομένως ἔσχατο τέλος κατ᾽ ἀρχὴν ὀνομάζουμε ὅ,τι θὰ προκύψει μετὰ ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς ἀτελεύτητης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πολίτες τῆς ὁποίας θὰ εἶναι οἱ δίκαιοι καὶ ἀγαθοὶ πιστοί. Παράλληλα, ἀντιλαμβανόμαστε αὐτὴ τὴ Βασιλεία χωρὶς φθορά, θάνατο καὶ ἁμαρτία. Πράγματι, μιὰ τέτοια ἀντίληψη ὑπῆρχε στὴν πρώτη Ἐκκλησία, ἴσως νὰ ὑπάρχει καὶ στὴν ἀντίληψη πολλῶν πιστῶν ὣς σήμερα. Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι κατὰ τοὺς πρώτους ἀποστολικοὺς χρόνους κυριαρχοῦσε ἡ ἀντίληψη ὅτι οἱ περισσότεροι πιστοὶ δὲν θὰ γνωρίσουν βιολογικὸ θάνατο, γιατί θὰ τοὺς προλάβει ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Κυριαρχοῦσε μάλιστα ἡ αἴσθηση τῆς ὁσονούπω ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου ἐν δόξῃ, αἴσθηση ποὺ διατυπωνόταν ἀπὸ τὴ διακήρυξη «μαράν ἀθά» (= ὁ Κύριος ἐγγύς). Εἶναι γνωστὴ ἄλλωστε ἡ παρέμβαση τοῦ ἀποστόλου Παύλου στοὺς χριστιανοὺς τῆς Θεσσαλονίκης, γιὰ νὰ διευκρινίσει ὅτι μιὰ τέτοια ἀντίληψη δὲν εἶναι ὀρθή, ἀποσαφηνίζοντας μὲ τὴ θεολογία του ὅτι ἡ δεύτερη ἔνδοξη παρουσία τοῦ Κυρίου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιὰ διευκρίνιση συνεπῆ μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος, ἀπαντώντας σὲ ἐρώτημα τῶν μαθητῶν του («Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνω τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὸν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ;», Πράξ. α´ 6), ἀποσαφηνίζει ὅτι ἐναπόκειται στὴ βούληση τοῦ Πατρὸς ὁ χρόνος (καὶ ὁ τρόπος) τῆς τελικῆς ἀποκαταστάσεως.
.             Στὶς ἀρχὲς τοῦ 2οῦ αἰώνα ἐμφανίζεται οὐσιώδης διαφοροποίηση, ποὺ ὀφείλεται στὴ θεολογία τοῦ Δ´ Εὐαγγελίου. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἀναπτύσσει τὶς συνέπειες τῆς δυναμικῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο μὲ τὶς ἐνέργειές του συνδέει τὴν ἱστορία μὲ τὴ θεία Βασιλεία, φωτίζοντας τὴν πρώτη ἀπὸ τὴ δεύτερη καὶ συνδέοντας ἕκαστο πιστὸ μὲ τὸν Χριστό, ὥστε μὲ τὴν ἐγχρίστωση νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ θεία υἱοθεσία: νὰ γίνουμε υἱοὶ τοῦ ἴδιου Πατέρα ποὺ εἶναι Πατέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ «ἔσχατοι καιροὶ» ἢ ὁ «ἔσχατος καιρός», ποὺ σήμαινε στὴ θεολογία τῶν Προφητῶν τὴ σωτηρία, ποὺ ἐνήργησε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ (μὲ τὴν ἐνανθρώπηση, τὸν Σταυρό, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψη), τώρα, μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σημαίνει τὴν εἴσοδο τῆς μέλλουσας Βασιλείας στὸ παρὸν τῆς Ἐκκλησίας, ὑπὸ τὴν ἰωάννεια ἔκφραση «ἡ ἐσχάτη ἡμέρα» (βλ. Ἰωάν. ϛ´ 3 9 κ.ἑ.). Μὲ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἰσάγει ὁ Ἰωάννης, τὸ ἐσχατολογικὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας γίνεται ἐπίκαιρη πραγματικότητα. Μποροῦμε πλέον νὰ γευθοῦμε τὴν παρουσία τῆς θείας Βασιλείας ὡς παρούσης, κατάσταση ποὺ τὴν ὀνομάζουμε ἁγιότητα. Κατ᾽ ἐξοχὴν «τόπος» ὅπου ψηλαφεῖται αὐτὴ ἡ πραγματικότητα εἶναι ἡ θ. Λειτουργία, καὶ μάλιστα τὸ κέντρο τῆς θ. Λειτουργίας ποὺ ὀνομάζουμε θεία Εὐχαριστία, ὅπου χάρη στὴν παρουσία καὶ τὴ δράση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πραγματοποιεῖται ἡ δεύτερη παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ συντελεῖται ἡ κοινωνία μαζί Του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ χρόνος τῆς θείας Λειτουργίας ὀνομάζεται «ἱερὴ ὀγδοάς».
.               Ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ παρατηρήσουμε πώς, χάρη ἢ ἐξ αἰτίας τῆς θεολογίας τοῦ Κατὰ Ἰωάννην εὐαγγελίου, ἄρχισε νὰ ἀλλάζει σιγὰ σιγὰ ἡ διάταξη τῶν πιστῶν μέσα στὸν λειτουργικὸ χῶρο. Ἐνῶ στὴν ἀρχὴ ὁ λαὸς τῶν πιστῶν ἦταν συναγμένος σὲ κυκλικὸ σχῆμα μὲ ἐπικεφαλῆς τοῦ κύκλου τὸν ἐπίσκοπο, συνθήκη ποὺ διασώζεται στὸ τυπικὸ τῆς λειτουργίας τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, ἀπὸ κάποια στιγμὴ καὶ μετὰ ἀρχίζει νὰ ἐμφανίζεται τὸ σχῆμα ἑνὸς ἄξονα ἀπὸ τὴ Δύση πρὸς τὴν Ἀνατολή, μὲ ἐπικεφαλῆς πάλι τὸν ἐπίσκοπο ὡς μπροστάρη πορείας πρὸς τὴ θεία Βασιλεία. Τώρα ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ πορεύεται πρὸς τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας, ἐνεργώντας συγχρόνως γιὰ νὰ φέρει τὸν Χριστὸ σὲ κοινωνία μὲ τὸν λαό του καὶ μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ θεία υἱοθεσία. Συμπαραστάτης τοῦ λαοῦ σ᾽ αὐτὴ τὴν πορεία εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Στὰ τέλη τοῦ 2ου αἰ. μάλιστα ἔχει διαμορφωθεῖ ἡ «ἐπίκληση» γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν δώρων μας (τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου) σὲ σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ διὰ τῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μιὰ ἐπίκληση ποὺ ἀποτείνεται στὸν οὐράνιο Πατέρα. Ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι κατὰ τὴν ἐπίκληση αὐτὴ ζητᾶμε πρῶτα νὰ ἔρθει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα στοὺς πιστοὺς («κατάπεμψον τὸ Πνεῦμα σου τὸ Ἅγιον ἐφ᾽ ἡμᾶς») καὶ ἀκολούθως νὰ ἐνεργήσει γιὰ τὴ μεταβολὴ τῶν Δώρων. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη ἀποτελεῖ καὶ ἐνεργεῖ ἐντὸς τῆς ἱστορίας τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, κάνει τὴν ἱστορία Βασιλεία.
.               Ἔχει μεγάλη σημασία νὰ ἀντιληφθοῦμε αὐτὴ τὴ συνθήκη τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας σύναξης γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὥστε νὰ ἐνεργοῦμε ὡς πολίτες μιᾶς παρούσας ἀλλὰ καὶ ἀναμενόμενης πολιτείας. Ἡ ἐπισήμανση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, κἀγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ἰωάν. ϛ´ 54), σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ δήλωση, ὅτι «ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί μς ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. ε´ 24), σχετικοποιεῖ τὸν πρόσκαιρο (βιολογικὸ) θάνατο ἑκάστου πιστοῦ, τοποθετώντας τον ὡς ἐπεισόδιο ἢ σταθμὸ μιᾶς συνεχιζόμενης, μετὰ ἀπὸ τὴ μεταμόρφωση ποὺ ἔχει ἐπέλθει κατὰ τὴ βάπτιση, ἀπερίσταλτης ζωῆς ἐν Χριστῷ.
.               Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἑνότητα ἐνθάδε καὶ ἐπέκεινα καλούμαστε νὰ βιώσουμε σὲ κάθε θεία Λειτουργία, εἴτε ὡς πρόθεση, εἴτε ὡς πρόγευση, εἴτε ὡς ἀρραβώνα, εἴτε –γιατί ὄχι;– ὡς πραγματικότητα. Παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον συντέμνονται, καὶ ἀναδύεται ὁ καινὸς ἄνθρωπος, τὸ τέκνον τῆς ἁγιότητας. Μὲ τὸ τέλος κάθε θείας Λειτουργίας συντελεῖται τὸ τέλος τῆς ἁγιότητας, εἴτε τὸ ξέρουμε εἴτε δὲν τὸ ξέρουμε. Δὲν πρόκειται γιὰ γνωστικὴ διαδικασία, ἀλλὰ γιὰ μυστικὴ δυναμική, γιὰ ἁγιασμὸ κατὰ χάριν. Μπορεῖ μὲ τὴ βιωτή μας νὰ σκοτεινιάσουμε τὸ φῶς ποὺ μᾶς περιλούει («εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν»), ὡστόσο ἡ φωτοχυσία ὡς χάρη μᾶς σφραγίζει. Γι’ αὐτὸ καὶ ξαναεπιχειροῦμε σὲ κάθε ἑπόμενη θεία Λειτουργία νὰ ζήσουμε αὐτὴ τὴ δεύτερη παρουσία τοῦ ἔνδοξου Χριστοῦ καὶ νὰ κοινωνήσουμε (νὰ γίνουμε κοινωνοὶ) μὲ αὐτόν. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ γίνεται ἁπτὴ πραγματικότητα, εἴτε τὸ ἀντιλαμβανόμαστε εἴτε ὄχι.
.               Πρὸς ἐπιβεβαίωση αὐτῶν, παραπέμπω στὴν ἐντελῶς «παράλογη» γιὰ τὰ λογικά μας δεδομένα διατύπωση τῆς εὐχῆς τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς: «Μεμνημένοι τοίνυν […] πάντων τῶν ὑπὲρ ἡμῶν γεγενημένων, τοῦ σταυροῦ, τοῦ τάφου, τῆς τριημέρου ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, τῆς δευτέρας καὶ ἐνδόξου πάλιν παρουσίας, τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοὶ προσφέρομεν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα». Ἀπὸ ποῦ ἔρχεται αὐτὴ ἡ «μνήμη» τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἂν ὄχι ἀπὸ τὴ σύνδεση τῆς ἱστορίας τῆς θείας Οἰκονομίας μὲ τὴν ἴδια τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ;
.             Τελικὰ πρέπει νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀνάγεται στὸ μέλλον, ἢ μᾶλλον ἔρχεται ἀπὸ τὸ μέλλον. Ἀλλὰ καὶ ἡ ταυτότητα ἑκάστου πιστοῦ πρέπει νὰ λαμβάνεται ἀπὸ τὸ μέλλον, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ προσδιορίζουμε τὸν ἄλλον ὄχι ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἢ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶναι, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ εἶναι στὴ θεία Βασιλεία, ὅπως σφραγίστηκε κατὰ τὴ βάπτισή του: ἕνα ἅγιο τέκνο τοῦ Θεοῦ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , ,

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὅταν ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἐργαλειοποιεῖ τὴν Ἐκκλησία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Τὶς τελευταῖες ἡμέρες εἴμαστε μάρτυρες μίας ἔντασης στὴν γεωπολιτικὴ διαμάχη περὶ τὴν Βαλκανικὴ καὶ τὴν Οὐκρανία μεταξὺ Ρωσίας καὶ τῆς, ὑπὸ τὶς ΗΠΑ, Δύσης. Στὴ διαμάχη αὐτὴ ἐπιχειρεῖται καὶ ἐν πολλοῖς ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐκ μέρους τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἐργαλειοποίηση ἐπὶ μέρους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἀπόρροιά της εἶναι ἡ χειραγώγησή τους σὲ πολιτικὲς σκοπιμότητες.
.         Πιὸ συγκεκριμένα ἡ Σκοπιανὴ πολιτικὴ ἡγεσία ἔχει ἐργαλειοποιήσει τὴ σχισματικὴ ἡγεσία τῆς ἐκεῖ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἀντίστοιχη ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας τὴν ἡγεσία τῶν Ὀρθοδόξων σχισματικῶν τῆς χώρας καὶ τῶν Οὐνιτῶν, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴ γεωπολιτικὴ τοῦ Βατικανοῦ. Ἀνάλογη ἐργαλειοποίηση παρατηρεῖται στὴν κυβέρνηση τῆς Βουλγαρίας στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σόφιας. Ἐξ ἄλλου τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῆς πολιτικῆς τῆς ρωσικῆς κυβέρνησης καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης τὰ ἀντίστοιχα τῆς Δύσης….
.         Στὴν περὶ τὴν ἐδαφικὴ ἐπιρροὴ στὰ Βαλκάνια καὶ στὴν Οὐκρανία διαμάχη τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἀναμίχθηκαν καὶ οἱ μυστικὲς ὑπηρεσίες τους. Αὐτές, μὲ τὶς ἐνέργειές τους στὴν Ἑλλάδα διαμορφώνουν «πληροφορίες», ποὺ ἐξυπηρετοῦν τοὺς σκοπούς τους. Κύριος στόχος τους ἡ κάλυψη στὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν πρόκληση ἐπικοινωνιακοῦ ἀντιπερισπασμοῦ διὰ τῆς ἀποπληροφόρησης καὶ τῶν χονδροειδῶν σχολίων.
.         Ἡ προπαγάνδα τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῆς κυβέρνησης προωθεῖ τὸ ψέμα, πὼς ὅσοι πατριῶτες ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μία καὶ ἑλληνική, εἶναι «φασίστες». Σὲ αὐτὴν προσετέθη ἡ «πληροφορία» ὅτι ἑλληνικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες ὑποστηρίζουν τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας, «ἐπειδὴ χρηματοδοτοῦνται ἢ ἔχουν σχέση μὲ Ρώσους» πού, κατὰ τὴν προπαγάνδα, «ἀπεργάζονται τὴν ρωσοποίηση τῆς Ἑλλάδας (!!!), τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ»… Οἱ βαρύγδουπες ἀναφορὲς σὲ ἄσχετες, μὲ τὸ Μακεδονικό, πληροφορίες, διευκολύνουν τὸ σκοπὸ τῆς προπαγάνδας….
.         Τὸ Φανάρι ἐμφανίζεται στὶς ΗΠΑ καὶ στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ὅτι τὶς βοηθάει, ἐπιλύοντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ πτυχὴ τοῦ Μακεδονικοῦ. Ἐπιδεικνύοντας «παπικὴ ἰσχύ», ποὺ δὲν ἔχει, ἀγνοεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, στὸ ὁποῖο ἀνήκει ἐκκλησιαστικὰ ἡ γειτονική, σήμερα σχισματική, Ἐκκλησία καὶ τὸν κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο τῶν Σκοπίων καὶ προωθεῖ τὴν ἀναγνώριση στὸ γειτονικὸ κράτος αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας, μὲ τὸ ὄνομα «Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος», στὸ ὁποῖο οὐδεὶς μπορεῖ νὰ ἀποκλείσει νὰ προστεθεῖ «καὶ πάσης Μακεδονίας», ἔστω «καὶ πάσης Βόρειας Μακεδονίας»… Προφανῶς δὲν ὑπολογίζεται στὸ Φανάρι ὅτι ἡ τυχὸν ἐνέργειά του θὰ προκαλέσει σοβαρὸ ρῆγμα στὶς σχέσεις του μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος….
.           Ἡ ξύλινη γλώσσα τῶν τελευταίων ἡμερῶν προσβάλλει τὴ νοημοσύνη μας. Ἐμφανίζει τὶς ΗΠΑ καὶ τὶς ἄλλες χῶρες τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ΕΕ, μαζὶ μὲ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, νὰ προωθοῦν τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα καὶ τὴν ἑλληνικὴ κυριαρχία, ἱκανοποιώντας τὶς ἀλυτρωτικὲς ἐπιδιώξεις τῶν γειτόνων!… Καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, θέλουν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ σλαβικὴ Ρωσία ἄλλαξε στάση στὸ ὄνομα «Μακεδονία», ποὺ τὸ εἶχε ἀναγνωρίσει, ὅταν ἦταν ἤδη ἀπὸ καιρὸ γνωστὴ ἡ πρόθεση τῶν Σκοπίων νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ΝΑΤΟ καὶ στὴν ΕΕ!…-

, ,

Σχολιάστε

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –13 «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας »

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
IΓ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 4/66, Ἰούλ.- Αὔγ. 2017
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»
Μέρος Γ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»
Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».
Mέρος Θ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».
Μέρος Ι´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –10 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἐγγυητὴς τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας»
Μέρος ΙΑ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –11 «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συμπαραστάτης στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν»
Μέρος ΙΒ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –12 «Ὁ Θεὸς ἱδρύει καὶ συντηρεῖ τὴν Ἐκκλησία»

Τ Μυστήρια τς κκλησίας

.           Ὀνομάζουμε «μυστήρια» κάποιες πράξεις ἢ κάποιες καταστάσεις στὴ ζωή μας ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κατανοηθοῦν μόνον μὲ τὶς νοοητικὲς δυνάμεις μας. Ἡ Ἐκκλησία δανείστηκε αὐτὴ τὴ λέξη ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ τελετὴ τῆς μυήσεως (ἀπὸ τὸ ρῆμα «μύω», ποῦ σημαίνει «κλείνω τὰ ματιὰ» καὶ κατὰ συνεκδοχὴ «κλείνω τὸ στόμα»). Στὰ «μυστήρια» κλείνουμε τὰ μάτια καὶ τὸ στόμα, ὄχι γιατί ὑπάρχει κάτι ποὺ πρέπει νὰ κρυφτεῖ, ἀλλὰ γιατί ὅ,τι καὶ νὰ δοῦμε καὶ ὅ,τι καὶ νὰ ποῦμε γι᾽ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σ᾽ αὐτὲς δὲν ἐξαντλεῖ τὴν ἀλήθειά τους. Τὸ ἀληθὲς βρίσκεται πέραν τῆς ὁράσεως, πέραν τῆς ἐκφράσεως, πέραν τῆς ἀκοῆς, πέραν τῶν αἰσθήσεων. Ὡστόσο αὐτὸ τὸ «πέραν» εἶναι τὸ πραγματικό, τὸ ἀληθές. Δανείστηκε λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία αὐτὲς τὶς λέξεις (μυστήρια, μύηση μέλπ.) γιὰ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς καταστάσεις ποὺ ζοῦμε μέσα στὴ λειτουργική της πράξη καὶ τῶν ὁποίων τὸ πραγματικὸ περιεχόμενο δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, οὔτε νὰ τὸ ἐκφράσουμε μὲ τὰ συνήθη ἀντιληπτικὰ καὶ ἐκφραστικά μας μέσα. Παραδείγματος χάριν, τὸ βάπτισμα εἶναι ἕνα μυστήριο, διότι σ᾽ αὐτὸ καὶ δι᾽ αὐτοῦ συντελεῖται σημανικὴ πράξη ἀλλαγῆς τῆς καταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε νὰ ἰδωθεῖ αἰσθητὰ οὔτε νὰ κατανοηθεῖ λογικά. Μποροῦμε βέβαια νὰ ἔχουμε μιὰ λογικὴ ἐπεξεργασία τοῦ νοήματος τοῦ βαπτίσματος, ἢ νὰ κάνουμε μιὰ ἀνάλυση ὅλων τῶν συμβόλων του βῆμα μὲ βῆμα (νὰ ποῦμε δηλαδὴ τί σημαίνει αὐτό, τί γίνεται τώρα, τί γίνεται ἔπειτα κ.λπ.), ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει καὶ οὐσιαστικὴ κατανόηση ἢ ζωντανὴ ἀντίληψη τῆς καταστάσεως, στὴν ὁποία βρίσκεται αὐτὸς ποὺ βαπτίζεται.
.            Τὸ κυριότερο χαρακτηριστικὸ τῶν μυστηρίων εἶναι ὁ ἐκκλησιολογικός τους χαρακτήρας. Τὰ μυστήρια δὲν ἦταν ποτὲ καὶ δὲν εἶναι ἀτομικὲς τελετές, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἡ σωτηρία δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀτομικὴ πράξη. Χωρὶς νὰ μποῦμε σὲ βαθύτερη ἀνάλυση, μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ἀτομικὴ πράξη, γιατί ὁ ἄνθρωπος μόνο ὡς πρόσωπο ὑπάρχει αἰωνίως, καὶ τὸ πρόσωπο λειτουργεῖ, δημιουργεῖται, διὰ τῆς σχέσεως. Ὁ τρόπος ὑπάρξεώς μας ἀντλεῖται καὶ θεμελιώνεται κατὰ τὴν ἀναλογία τοῦ τρόπου ὑπάρξεως τῆς θεότητας, ποὺ τὸν ὀνομάζουμε τριαδικότητα καὶ ἐκφράζεται ὡς κοινωνία προσώπων. Ἐπειδὴ διὰ τῶν μυστηρίων γινόμαστε μέλη σώματος, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ μυστήρια τελοῦνται μέσα σὲ κοινωνία προσώπων. Δυστυχῶς αὐτὸ ποὺ ζοῦμε στὶς μέρες μας μὲ τὴν τέλεση τῶν μυστηρίων, εἶναι πολλὲς φορὲς ἡ διαστροφὴ αὐτοῦ ποὺ εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία τὰ μυστήρια. Ἔτσι σήμερα μποροῦν σὲ ἕνα ναὸ νὰ τελεστοῦν πέντε γάμοι, σὲ διαφορετικὴ ὥρα ὁ καθένας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ὁ ἕνας συνέχεια τοῦ ἄλλου. Αὐτὸ εἶναι διαστροφὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μυστηρίου. Καταντᾶ νὰ εἶναι μιὰ ἀτομικὴ πράξη, ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ ἐκκλησιολογικὸ περιεχόμενο. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ἐξομολόγηση ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ πράξη μὲ ἀτομικὸ χαρακτήρα: ἐγὼ καὶ ὁ ἐξομολόγος. Δὲν μαζευόμαστε ὅλοι νὰ ἐξομολογηθοῦμε, νὰ τελέσουμε τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. Ὁμοίως καὶ τὸ βάπτισμα, ἔχει γίνει καὶ αὐτὸ ἀτομικὸ γεγονός. Ἐμεῖς οἱ γονεῖς προσκαλοῦμε τοὺς γνωστούς μας, τοὺς κατὰ σάρκα συγγενεῖς καὶ τοὺς κατὰ κόσμον φίλους, νὰ βαπτίσουμε τὸ παιδί μας. Ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ κοινότητα, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα, εἶναι αὐτὴ ποὺ τελεῖ τὰ μυστήρια, μὲ προεξάρχοντά της τὸν ἐπίσκοπο (εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ) ἢ μὲ τὸν ἱερέα ποὺ ἔχει ὁριστεῖ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο. Αὐτὴ ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα εἶναι ποὺ βαπτίζει τὸ παιδί, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα παντρεύει τὸ ζευγάρι, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα κηδεύει αὐτὸν ποὺ φεύγει ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ ζωή, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα θεραπεύει, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα προσφέρει τὴ χάρη, τὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ εὐχαριστιακὴ κοινότητα προσφέρει τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἴσως τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι τὸ μόνο ποὺ ἔχει διασώσει τὸν ἐκκλησιολογικό του χαρακτήρα στὶς μέρες μας, ἂν καὶ παρουσιάστηκε στοὺς καιρούς μας τὸ φαινόμενο τῶν ἰδιωτικῶν λειτουργιῶν. Παραγγέλνεις μιὰ ἰδιωτικὴ λειτουργία καὶ ὑπάρχουν ἱερεῖς ποὺ τὸ δέχονται αὐτὸ τὸ πράγμα καὶ τὸ κάνουν.
.             Γιατί τονίζω τὸν ἐκκλησιολογικὸ χαρακτήρα τῶν μυστηρίων; Ὅλα τὰ μυστήρια πηγάζουν ἀπὸ τὴ θεία Εὐχαριστία. Ἡ θεία Εὐχαριστία κάνει καὶ τὶς ἄλλες λειτουργικὲς πράξεις νὰ εἶναι μυστήρια ἁγιασμοῦ. Γιατί μόνον ἡ θεία Εὐχαριστία παρέχει τὴ δυνατότητα τῆς τελειώσεως. Σᾶς θυμίζω ὅτι ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ἕνα γεγονὸς τῶν ἐσχάτων, ποὺ γίνεται παρόν. Κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν θεία Εὐχαριστία, ζοῦμε τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Παρὼν στὴν θεία Εὐχαριστία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος παίρνει τὰ μέλη τοῦ σώματός Του, δηλαδὴ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἔχουν βαπιστεῖ στὸ ὄνομά Του, τὴν κτίση ὅλη καὶ μᾶς ἀναφέρει ὅλους στὸν Πατέρα Του. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ κεντρικὸ γεγονὸς πηγάζουν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα γεγονότα, ὅλες οἱ ἄλλες ἁγιαστικὲς πράξεις. Παλαιότερα μάλιστα, γιὰ νὰ τονιστεῖ αὐτὸς ὁ χαρακτήρας, ὅλα τὰ μυστήρια ἦταν συνδεδεμένα μὲ τὴ θεία Εὐχαριστία κατὰ τρόπο ἁπτό. Τὸ βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα τελοῦνταν μέσα στὴ θεία Λειτουργία – ἀκριβέστερα, πρὶν ἀρχίσει ἡ θεία Εὐχαριστία καὶ μὲ οὐσιώδη καὶ σαφῆ σύνδεσμο μαζί της. Ἡ μετάνοια, ὡς ἐξομολόγηση, γινόταν ἐπίσης μέσα στὴ θεία Λειτουργία, στὸ μέρος ἐκεῖνο τῆς θείας Λειτουργίας ποὺ τὸ ὀνομάζουμε σήμερα Λειτουργία τοῦ λόγου, καὶ στὸ ὁποῖο παρευρίσκονται καὶ οἱ κατηχούμενοι. Ὁμοίως τὸ εὐχέλαιο, ἡ ἱερωσύνη καὶ ὁ γάμος τελοῦνταν μέσα στὴ θεία Λειτουργία. Ἀνέφερα τὰ γνωστά μας ἕξι μυστήρια, ποὺ μαζὶ μὲ τὴ θεία Κοινωνία μᾶς κάνουν τὸν ἀριθμὸ τῶν ἑπτὰ λεγομένων μυστηρίων. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἐπισήμανση τοῦ ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα: «Διὰ ταῦτα καὶ τοῖς ἄλλοις μυστηρίοις τὸ τελείοις εἶναι παρέχεται μόνη τελετῶν ἡ Εὐχαριστία» (Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, 4, PG 150, 585B).
.             Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ποὺ θέλω νὰ τονίσω σχετικὰ μὲ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἀνάδυση τῆς κατὰ φύσιν πραγματικότητας τοῦ ἀνθρώπου. Στὶς εὐχὲς τοῦ ἁγίου βαπτίσματος τρεῖς φορὲς ἀναφέρεται ἡ ἀνάδυση τῆς καλλιελαίου ἢ ἡ μεταμόρφωση εἰς καλλιέλαιον τῶν νεοφύτων τοῦ Χριστοῦ. Νεόφυτα λέγονται τὰ βλαστάρια ποὺ βγαίνουν ἀπὸ μιὰ ἄγρια ἐλιά. Αὐτὰ τὰ βλαστάρια, ἂν τὰ ἀφήσεις μόνα τους, θὰ δώσουν μιὰ ἄγρια ἐλιά, ποὺ δὲν θὰ δώσει καρπό. Αὐτὴ ἡ ἐλιὰ πρέπει νὰ γίνει καλὴ ἐλιά, νὰ δώσει καρπό, γι᾽ αὐτὸ λέγεται καλλιέλαιος. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μὲ τὸ μυστήριο ἡ φύση θεραπεύεται. Μιὰ φύση ποὺ προοπική της εἶναι νὰ μὴν ἀποδώσει καρπό, νὰ μὴν μπορεῖ δηλαδὴ νὰ διαλεχτεῖ μὲ τὸν Θεό, θεραπεύεται, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ διαλέγεται, νὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό.
.             Τὸ τρίτο χαρακτηριστικὸ τῶν μυστηρίων εἶναι ἡ ἐσχατολογική τους προοπική. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ μυστήρια. Καὶ γιὰ τὸ μυστήριο τῆς ἐξόδου ἑνὸς ἀνθρώπου ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ ζωή, ποὺ τὸ λέμε κηδεία (ἀκολουθία εἰς κεκοιμημένους), καὶ γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ ἁγιασμοῦ (εἴτε τοῦ μικροῦ ἁγιασμοῦ εἴτε τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ), καὶ γιὰ τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης μὲ μιὰ φιλάνθρωπη πράξη, μὲ μιὰ ἄσκηση – ὅλα γενικῶς τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἐσχατολογικὴ προοπική. Ἡ προοπική τους εἶναι τὸ ἔσχατο τέλος. Τίποτα δὲν γίνεται γιὰ τὸ παρόν, ὅλα γίνονται γιὰ τὸ τέλος. Ἢ μᾶλλον στὰ περισσότερα μυστήρια αὐτὸ τὸ τέλος γίνεται παρόν. Στὸ Βάπτισμα, στὸ Χρίσμα, στὴ Μετάνοια καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν στὴ θεία Κοινωνία, ζοῦμε τὴν παρουσία τῶν ἐσχάτων. Ἄρα τὰ μυστήρια εἶναι κυρίως μιὰ μύηση – καὶ ἔτσι ἀλλάζω λίγο τὴν ἑρμηνεία τῆς λέξης «μυστήριον»– εἰς τὸ ἔσχατον. Κάθε μυστήριο δηλαδὴ εἶναι μιὰ προτύπωση, μιὰ πρόγευση, ἕνας εἰκονισμὸς τῆς ἔσχατης πραγματικότητας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –14 «Ἡ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῆς Ἐκκλησίας»

, , ,

Σχολιάστε