Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας

ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΝΟΣ («τὸ πραξικόπημα κατὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἦταν, γιὰ τὴν λογικὴ τῶν Μοσχοβιτῶν ἁπλὰ ἡ “φυσικὴ” συνέχεια τῶν δρομολογουμένων ἀπὸ πολὺ καιρὸ πρὶν παρανόμων ἐνεργειῶν τους»)[Μητροπολ. Πισιδίας Σωτήριος]

Ὁ Μητροπολίτης Πισιδίας Σωτήριος
γιὰ τὴν ρωσικὴ εἰσπήδηση στὴν Ἀφρικὴ

Μεγάλος πόνος!

.                    Ποτὲ δὲν περίμενα στὰς δυσμὰς τοῦ βίου μου νὰ νιώσω τόσο μεγάλο πόνο, ὅπως ἔνιωσα μὲ τὴν ἀνακοίνωση τῶν ἀποφάσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας νὰ εἰσπηδήσουν ἐντελῶς ἀδιάντροπα καὶ στὴν Ἀφρική!
.                    Ὅλοι γνωρίζουμε τὰ σχέδια τοῦ Πανσλαβισμοῦ καὶ τῆς Τρίτης Ρώμης αἰῶνες τώρα, τὰὁποία μὲ ὁποιοδήποτε πολιτικὸ καθεστώς, τσαρικό, κομμουνιστικὸ ἢ δημοκρατικὸ προωθοῦσαν πάντοτε οἱ Ρῶσοι ἡγέτες. Ἀλλὰ βλέποντας τὰ τώρα νὰ ὑλοποιοῦνται μὲ καταλαμβάνει μεγάλη ἀπογοήτευση γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ λυπᾶμαι βαθύτατα γιὰ τοὺς Ρώσους ἀδελφούς, ποὺτόσο πολὺ παιδιόθεν ἀγαπῶ καὶ ἐπὶ δεκατίες διακονῶ τόσον στὴν Ἐπαρχία μου ὅσον καὶ στὴν Κορέα παλαιότερα. Πίστευα μέχρι σήμερα ὅτι ὅσο κι ἐὰν ἡ πολιτικὴ ἐξουσία πίεζε τὴν σημερινὴ διοικοῦσα ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, οἱ ἡγέτες της δὲν θὰ ὑποχωροῦσαν στὶς ἀξιώσεις τους, ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ ποιμένες της στὴν πλειοψηφία τους ἐπὶ Στάλιν. Μὲ ἄλλα λόγια πίστευα, ἀφελῶς ἴσως, ὅτι δὲν θὰδιέγραφαν μὲ μία μονοκοντυλιὰ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διευρύνουν τὴν ἐξουσία τους.
.                    Νομίζω ὅτι ὅσοι διαβάσουν, ἐκκλησιαστικοὶ ἢ κοσμικοί, σημερινοὶ ἢ αὐριανοὶ ἱστορικοί, τὸσκεπτικὸ τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὅτι: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, δήλωσε ἀδυναμία περαιτέρω ἄρνησης σὲ κληρικοὺς τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, οἱ ὁποῖοιὑπέβαλαν αἰτήσεις γιὰ νὰ ὑπαχθοῦν στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας» καὶ γι᾽ αὐτὸ «ἀποφάσισε τὴν δημιουργία Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας στὴν Ἀφρικὴ μὲ τὸν τίτλο “Κλίνσκι”» δὲν θὰ ἔχουν καμμιὰἀμφιβολία ὅτι οἱ διοικοῦντες τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἔπαψαν πλέον νὰ σκέπτονται μὲ ἐκκλησιαστικὰκριτήρια καὶ ἔγιναν, ἀπροκάλυπτα πλέον, ἐξαρτήματα τῆς ἐπεκτατικῆς ρωσικῆς πολιτικῆς. Διότι, ἀπὸπότε ἡ Ἐκκλησία ὑπακούει στὶς αἰτήσεις κάποιων κληρικῶν ἄλλης δικαιοδοσίας (ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι δολία πρόφαση γιὰ ἀφελεῖς) καὶ προχωρεῖ σὲ δημιουργία ἀντικανονικῶν μορφωμάτων; Ἐὰν αὐτὴ ἦταν ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τότε θὰ εἴχαμε πλῆθος παρόμοιων ἀντικανονικῶν πράξεων. Γιατί πάντοτε ὑπάρχουν καὶ κάποιοι κληρικοί, ποὺ γιὰ τοὺς δικούς τους προσωπικοὺς λόγους, ὄχι ἀσφαλῶς ἐκκλησιαστικούς, ζητοῦν παράλογα πράγματα.
.                    Στὸν μισὸ περίπου αἰώνα ποὺ βρίσκομαι στὴν Κορέα καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Πισιδία ἔγινα παραλήπτης πολλῶν παρόμοιων «αἰτήσεων» δυσαρεστημένων ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, τοὺς ὁποίους ποτὲ δὲν δικαίωσα, ἀλλὰ πάντοτε τοὺς συμβούλευα νὰμείνουν ἐν ὑπακοῇ στὴν ἐκκλησιαστική τους Ἀρχή.
.                    Χωρὶς νὰ γνωρίζω πόσο ἀληθινὲς εἶναι οἱ πληροφορίες γιὰ τὶς «αἰτήσεις» 102 Ἀφρικανῶν κληρικῶν ἀπὸ ὀκτὼ ἀφρικανικὲς χῶρες νὰ προσχωρήσουν στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἐγκαταλείποντες τὸ παλαίφατο καὶ ἱστορικὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, τὸ ὁποῖο ἵδρυσε ὁ ἀπόστολος Μάρκος, καὶ τὸὁποῖο γέννησε ἐν Χριστῷ τὶς χιλιάδες τῶν σημερινῶν Ὀρθοδόξων Ἀφρικανῶν, ἀλλὰ καὶ χωρὶς ἐπίσης νὰ γνωρίζω κάποιον ἀπὸ τοὺς τολμητίες, μπορῶ νὰ βεβαιώσω ἐκ τῆς πείρας μου ὅτι κανένας δὲν θὰ εἶναι σοβαρὸς κληρικὸς μἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καἦθος, ἀλλὰ θὰ εἶναι καιροσκόπος καὶ συμφεροντολόγος τοῦ χειρίστου εἴδους. Σὰν κάποιους Ἀσιάτες ἱερεῖς παλαιότερα ποὺπροσεχώρησαν στὴν ROCOR, γιατί ἤθελαν νὰ εἶναι ἀνεξάρτητοι ἀπὸ τὸν κανονικό τους Μητρόπολη καὶ τοὺς μάγεψε ἡ Ρωσσικὴ ἀρχιερατικὴ Μίτρα.
.                    Μετὰ καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ μέγα ἀτόπημα τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας κατὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ τὰ ὅσα ἔκνομα καὶ ἀντικανονικὰ ἔπραξε καὶ πράττει στὴν Μητέρα καὶΤροφό του, δηλαδὴ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, καὶ μάλιστα μέσα στὴν ἀπὸ αἰώνων Ἕδρα Του στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ πραξικόπημα κατὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἦταν, γιὰ τὴν λογικὴ τῶν Μοσχοβιτῶν ἁπλἡ «φυσικὴ» συνέχεια τῶν δρομολογουμένων ἀπὸ πολὺ καιρὸ πρὶν τῶν παράνομων ἐνεργειῶν τους. Καὶ τώρα νὰ περιμένουμε νὰ δοῦμε νὰ συμβεῖ τἴδιο καὶ στὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Κύπρου καἙλλάδος καὄχι μόνον!
.                    Ἂς ξυπνήσουν, λοιπόν, ὅσοι ἑκουσίως ἢ ἀκουσίως, ὑποστηρίζουν τὶς ἀντικανονικὲς πράξεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καὶ ἂς καταλάβουν τί κακὸ θὰ βρεῖ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν προτεσταντικῆς νοοτροπίας τακτική, νὰ ἱδρύουν ὅπου θέλουν ρωσικὲς σέκτες. Ἂς σκεφθοῦν ὅλοι οἱὑπεύθυνοι αὐτῆς τῆς τραγικῆς συμφορᾶς τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ θὰ γίνει στὴν ἱερὴ ὑπόθεση τοῦεὐαγγελισμοῦ τῶν Ἀφρικανῶν Ἀδελφῶν μας καὶ πόσο θὰ χαίρεται ὁ διάβολος. Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα νὰἀποφανθεῖ συνοδικῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅπως τὸ ἔπραξε τὸ 1872 καταδικάζοντας τὸν ἐπάρατο ἐθνοφυλετισμό;

+ Ὁ Πισιδίας Σωτήριος

ΠΗΓΗ: nyxthimeron.com

, , ,

Σχολιάστε

«ΘΕΙΑ ΤΙΜΩΡΙΑ»!

Πατριάρχης Μόσχας:
Θεία τιμωρία γιὰ Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη
ἡ μετατροπὴ Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμὶ

Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.: (ἢ μήπως ἀνθρώπινη χαιρεκακία;)

.                      Οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ὁ Ρῶσος Πατριάχης δήλωσε ὅτι ἡ μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲτζαμὶ εἶναι τιμωρία ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἐξαιτίας τῆς παραχώρησης Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας.
.                      Σὲ προκλητικὲς δηλώσεις, τὴν ἡμέρα μάλιστα ποὺ οἱ Ὀρθόδοξοί της Ἀνατολικῆς Εὐρώπης γιορτάζουν τὰ Χριστούγεννα, προχώρησε ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος κατὰ τὴδιάρκεια τηλεοπτικῆς συνέντευξης ποὺ ἔδωσε σὲ κεντρικὸ κανάλι τῆς Ρωσίας.
.                      Ὅπως ἀναφέρει τὸ ORTHODOXTIMES, oύτε λίγο οὔτε πολύ, ὁ Ρῶσος Πατριάχης δήλωσε ὅτι ἡ μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμὶ εἶναι τιμωρία ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν ΟἰκουμενικὸΠατριάρχη Βαρθολομαῖο ἐξ αἰτίας τῆς παραχώρησης Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας.
.                      «Δὲν θέλω νὰ ἐκφράσω καμία κριτικὴ στὸν Κωνσταντινουπολίτη συν-άδελφό μου, ὡστόσο, ἀδιαμφισβήτητα, ὅλα αὐτὰ ποὺ συνέβησαν μετὰ στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸ Σταμπούλ, ἀποδεικνύουν τὴ Θεία Τιμωρία. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔβαλε τοὺς σχισματικούς τοῦ Κιέβου στὸ ἱερό τοῦ Κιέβου, στὴ Σοφία τοῦ Κιέβου (σ.σ. ἐννοεῖ τὴν Ἁγία Σοφία Κιέβου), καὶ ἔχασε τὴν Σοφία τῆς Κωνσταντινουπόλεως – μετατράπηκε σὲ τζαμί», εἶπε ὁ Πατριάρχης Κύριλλος.
.                      «Πῆρες τὴν Ἁγία Σοφία τοῦ Κιέβου ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους ἀνθρώπους, ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ ἔχασες τὴ δική σου προσωπικὴ Σοφία … Θεωρῶ ὅτι περισσότερο προφανῆσυνέπεια, ἐκπορευόμενη ἀπὸ τὴ Θεία Βούληση, δύσκολο νὰ φανταστεῖ κανείς. Καὶ οἱ συνέπειες ἦρθαν χωρὶς καθυστέρηση, γιατί τὸ ἁμάρτημα ἦταν πολὺ μεγάλο», προσέθεσε ὁ προκαθήμενος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
.                      Ὁ ἴδιος χαρακτήρισε ὡς ἔγκλημα καὶ ὄχι ὡς σφάλμα τὴν πράξη τῆς ἀναγνώρισης τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, ὡστόσο ἄφησε νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι θὰ προσεύχεται γιὰ τὸν ΟἰκουμενικὸΠατριάρχη καθὼς ἡ “κρίση” θὰ πρέπει νὰ ξεπεραστεῖ “ἀπὸ κοινοῦ”.
.                      «Πρέπει νὰ προσευχόμαστε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον. Τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στὶς ἰδιωτικὲς προσευχές, καθὼς εἶναι δύσκολο νὰ γίνει κάτι τέτοιο κατὰ τὴ διάρκεια λειτουργιῶν, καθὼς δὲν ἀναφέρουμε [σ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: μνημονεύουμε] τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στὰ δίπτυχα. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ προσευχόμαστε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον καὶ αὐτὸ προκειμένου αὐτὴ ἡ κρίση στὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ ἀπ’ ἔξω, νὰ περάσει ὅσο τὸ δυνατὸν συντομότερα» συμπλήρωσε ὁΠατριάρχης Μόσχας.

ΠΗΓΗ: skai.gr/news/world/

, , ,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ «Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ σύγγραμμα:
Θεόδωρος Ζήσης,
καθηγητὴς Πανεπιστημίου,
Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα,
ἐκδ. “Βρυέννιος”,
Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 33-38

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

[…] Ἐξ αὐτῶν πάντως ἔγινεν αἰσθητὴ ἡ ἀνάγκη νὰ ἀποκτήση ἡ Ρωσσία τὸν ἰδικόν της πατριάρχην, ὥστε νὰ μὴ καταφεύγη εἰς ξένην αὐθεντίαν. Τὴν ἐπιθυμίαν αὐτὴν τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰβὰν Δ´ αὐτοκράτορος Θεοδώρου, ἐξέφρασε πρὸς τὸν πατριάρχην Ἀντιοχείας Ἰωακεὶµ ὁ γυναικάδελφός του Βόρις Γκοντούνωφ, µὲ τὴν παράκλησιν νὰ μεσολαβήση εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ τὴν χορήγησιν τῆς πατριαρχικῆς ἀξίας. Πράγµατι δὲ ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἱερεµίας Β´, ταξειδεύσας εἰς τὴν Ρωσσίαν, πρὸς συλλογὴν χρηµάτων διὰ τὸ Πατριαρχεῖον, ἐδέχθη τὴν πρότασιν καὶ ὑπὸ τὴν προεδρείαν αὐτοῦ σύνοδος ἐπισκόπων ἐξέλεξε τὸν μητροπολίτην Μόσχας Ἰὼβ εἰς πατριάρχην. Τὴν χειροτονίαν του ἐτέλεσεν ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

.               Μετὰ τὴν ἐπιστροφήν του εἰς Κωνσταντινούπολιν ὁ Ἱερεµίας συνεκάλεσε σύνοδον τὸν Μάιον τοῦ 1590, εἰς τὴν ὁποίαν μετέσχον οἱ πατριάρχαι Ἀντιοχείας Ἰωακεὶµ καὶ Ἱερoσoλύµων Σωφρόνιος, μετὰ πολλῶν μητροπολιτῶν καὶ ἐπισκόπων. Ἡ σύνοδος ἐπεκύρωσε τὴν πρᾶξιν ἀνυψώσεως εἰς πατριάρχην τοῦ μητροπολίτου Μόσχας, κατατάξασα αὐτὸν πέµπτον εἰς τὴν σειρὰν τῶν πατριαρχῶν. Εἰς τὸ σχετικὸν πατριαρχικὸν χρυσόβουλον ὡρίζετο χαρακτηριστικῶς «ἵνα ὁ χειροτονηθεὶς Μοσκοβίου πρὸ ὀλίγου κύριος Ἰὼβ πατριάρχης, καὶ ὀνοµάζηται πατριάρχης καὶ συναριθµῆται τοῖς λοιποῖς πατριάρχαις καὶ ἔχῃ τὴν τάξιν καὶ τὸ µνηµόσυνον μετὰ τὸν πατριάρχην Ἱεροσολύµων, χρεωστῶν µνηµονεύειν ἡµῶν τοῦ ὀνόµατος καὶ τῶν λοιπῶν καὶ κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ πρῶτον ἔχειν καὶ νοµίζειν τὸν ἀποστολικὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἔχουσι πατριάρχαι».
.               Τὸν συνοδικὸν αὐτὸν τόµον ἔφερεν εἰς τὴν Μόσχαν τὸ 1592 ὁ μητροπολίτης Τυρνόβου καὶ Λαρίσης Διονύσιος. Ἐπειδὴ ὅµως ὁ τσάρος καὶ ὁ πατριάρχης δὲν ἐθεώρησαν ἱκανοποιητικὴν τὴν τελευταίαν θέσιν εἰς τὴν σειρὰν τῶν πατριαρχῶν καὶ ἤθελον νὰ δοθῇ ἡ τρίτη θέσις, μετὰ τὸν Ἀλεξανδρείας, πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν συνεκλήθη καὶ πάλιν ἡ σύνοδος τὸ 1593, παρόντος τώρα καὶ τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ, ὅστις ἀρχικῶς εἶχεν ἀντιδράσει, ἐξέδωκε νέαν συνοδικὴν πράξιν ὁπού εἶναι ἐµφανὴς ἡ ἀξιόλογος θεολογικὴ συµβολὴ καὶ τοῦ σοφοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ἐπανέλαβε τὴν προηγουμένην ἀπόφασιν περὶ τῆς σειρᾶς τῶν θρόνων, χωρὶς ἀλλαγήν, ὥστε «τὰ πρεσβεῖα φέρεσθαι σωζόµενα ταῖς Ἐκκλησίαις».
.               Μὲ βάσιν λοιπὸν τὴν πανορθόδοξον αὐτὴν ἀπόφασιν οἱ κατὰ καιροὺς πατριάρχαι Μόσχας ἀνεγνώριζον τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον ὡς πρῶτον καὶ κεφαλὴν ἐν τῷ συστήµατι τῶν αὐτοκεφάλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν. Ἀκόµη καὶ μετὰ τὴν ὕψωσιν τοῦ Μόσχας εἰς πατριάρχην ἡ ρωσσικὴ Ἐκκλησία ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ ζητήµατα, τὰ ὁποῖα, ἐξεταζόµενα ὑπὸ τὴν σηµερινὴν ἔννοιαν τοῦ αὐτοκεφάλου, θὰ ἠµποροῦσε νὰ λύση µόνη της ὡς ἐσωτερικά. Ἀνεγνωρίζετο ἄλλωστε εἰς τὸν Κωνσταντινουπόλεως τὸ δικαίωµα τοῦ ἐκκλήτου, ὄχι µόνον ἀπὸ μέρους τῶν ἱεραρχῶν τῆς δικαιοδοσίας του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μέρους ἱεραρχῶν τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔδειξε παλαιότερα καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ ἐν Παρισίοις ρωσσικοῦ Θεολογικοῦ Ἰνστιτούτου Α. Καρτασὼφ εἰς τὴν μελέτην του, «Τὸ τῆς ἐκκλήτου δικαίωµα τῶν Οἰκουµενικῶν Πατριαρχῶν ἐν τῇ πράξει (Βαρσοβία 1936)».
.               Οὕτω, ὁ Ρῶσσος πατριάρχης Νίκων διὰ νὰ κατοχυρώση τὸ γνωστὸν μεταρρυθµιστικόν του ἔργον, ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Παΐσιον ὁδηγίας, ὑποβαλὼν συγχρόνως 27 ἐρωτήµατα. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης συνεκάλεσε τὸ 1655 Μεγάλην Σύνοδον, ἡ ὁποία ἐνέκρινε τὰς ἀποφάσεις τῆς ρωσσικῆς σύνοδου τοῦ 1654 καὶ ἀπήντησεν εἰς τὰς ὑποβληθείσας ἐρωτήσεις διὰ σχετικοῦ συνοδικοῦ γράμματος. Μὲ τὸ θέμα τῶν μεταρρυθμίσεων τοῦ Νίκωνος ἠσχολήθη καὶ ἄλλας φορὰς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως. Εἰς τὴν συγκληθεῖσαν κατὰ τὸ 1663 Μεγάλην Σύνοδον μὲ συμμετοχὴν καὶ τῶν τριῶν ἄλλων πατριαρχῶν ἐξέδωκε πατριαρχικὸν καὶ συνοδικὸν τόμον εἰς τὸν ὁποῖον ἀπαντοῦσε εἰς 25 ἐρωτήματα τῆς ρωσσικῆς Ἐκκλησίας. Διὰ τῶν ἀπαντήσεων αὐτῶν κατωχυρώθη συνοδικῶς τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου, τῆς τελεσιδίκου δηλαδὴ Κρίσεως ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἄλλων ἐκκλησιῶν ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. […]
.               Ἀλλὰ καὶ δι᾽ ἄλλα θέματα τοῦ ἐσωτερικοῦ βίου τῆς ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἄδειαι γάμου μετὰ ἑτεροδόξων, τρόπος προσελεύσεως λουθηρανῶν καὶ καλβινιστῶν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, κατάλυσις νηστείας ὑπὸ στρατιωτῶν ἐν καιρῷ πολέμου, ἐζήτει ὁ Μ. Πέτρος τὴν γνώμην καὶ συναίνεσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. […]
.               Οὐδέποτε ὅμως ἡ Κωνσταντινούπολις παρητήθη τῆς εὐθύνης, ὡς πρωτόθρονος Ἐκκλησία καὶ ὡς μήτηρ τῶν περισσοτέρων αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, νὰ μεριμνᾶ ἐν πνεύματι διακονίας περὶ τῶν γενικωτέρων θεμάτων ἢ τῶν ἀναφυομένων δυσχερειῶν. Ἦτο δὲ καὶ εἶναι πάντοτε τόσον διακριτικὴ αὐτὴ ἡ διακονία, ὥστε, ὅπως ἔγραφεν ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Πετρουπόλεως Sokoloff «ἡ προεξάρχουσα θέσις τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως μεταξὺ τῶν ἴσων αὐτῷ Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς οὐδένα διήγειρεν ἐν ἑαυτοῖς φόβον, καθόσον πάντες οὗτοι ἦσαν πεπεισμένοι ὅτι οὐδεὶς οὐδέποτε ἐκ τῶν οἰκουμενικῶν πατριαρχῶν ἤγετο ἐκ τῆς ἰδέας τῆς ἀποκτήσεως ἀπολύτου ἐξουσίας ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ διὰ τῆς ἐλαττώσεως ἢ ἐκμηδενίσεως τῶν κανονικῶν δικαιωμάτων καὶ προνομίων τῶν λοιπῶν πατριαρχικῶν θρόνων καὶ ὅτι οὐδένα, οὐδὲ τὸν ἐλάχιστον, διέτρεχε κίνδυνον τὸ αὐτοκέφαλον αὐτῶν».
.               Ἡ διακονία αὐτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔπαυσεν ἀπὸ αἰώνων νὰ στηρίζεται εἰς πολιτικὰ κριτήρια. Ἡ ἐμπειρία καὶ αἱ διεργασίαι τῶν αἰώνων προσέδωκαν εἰς αὐτὴν καθαρῶς ἐκκλησιολογικὴν καὶ θεολογικὴν διάστασιν, ἡ ὁποία πηγάζει βασικῶς ἐκ δύο λόγων: α) ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐπρωτοστάτησεν εἰς τὴν ὑπεράσπισιν καὶ διατύπωσιν τῶν εὐσεβῶν τῆς Πίστεως δογμάτων διὰ σειρᾶς ὅλης ἁγίων πατέρων καὶ συνόδων, πλουτισθεῖσα καὶ πλουτήσασα τὴν Ὀρθοδοξίαν, β) τὸ ἰδιαίτερον κύρος αὐτῆς κατὰ τὸν διάσημον κανονολόγον Νικόδημον Μίλας ἔγκειται καὶ εἰς τὸ ὅτι «ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἦν ἡ μήτηρ Ἐκκλησία πάντων τῶν λαῶν ἐκείνων τῶν προσηλυτισθέντων ὑπὸ τῶν ἱεραποστόλων αὐτῆς εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν. Φυσικὴ αὐτoῦ συνέπεια εἶναι ὅτι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν τούτων ἀπετείνοντο πρὸς διακανονισμὸν τoῦ ἐσωτερικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ αὐτῶν βίου εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, αἰτούμεναι ὁδηγίας πρὸς τοῦτο καὶ πρὸς πάντα καθόλου τὰ ἄγνωστα καὶ ἀσαφῆ αὐταῖς ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα».

——————

«Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων· ἄλλαι αὐτοκέφαλοι ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι μετὰ δυσκολίας θὰ ἠδύναντο νὰ ἀποκρούσουν ὁδηγίας καὶ κατευθύνσεις τῶν κρατικῶν ὀργάνων, ὡς κάλλιστα γνωρίζει ὁ π. Ἰουστῖνος (Σημ. «Χρ. Βιβλ.»: ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς)»
(Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ἐκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 92)

Σχολιάστε