Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐθνοφυλετισμός

«Ο ΕΠΑΡΑΤΟΣ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ ἀποτελεῖ αἵρεση καὶ ἔκπτωση ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο»

Ἡ ἀντιφώνηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν στὴν Ξάνθη (03.10.19) ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 100 χρόνων ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πόλεως.

Σεβασμιώτατε καὶ ἀγαπητὲ ἐν Χριστῷ Ἀδελφέ, Ἅγιε Ξάνθης καὶ Περιθεωρίου κύριε Παντελεήμονα
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς
Κύριε Ὑφυπουργὲ Μακεδονίας κ Θράκης,
Κυρία Ὑφυπουργὲ τῆς Παιδείας μας
Ἀξιότιμε κύριε Δήμαρχε
Ἐκλεκτοὶ Ἄρχοντες τοῦ Λαοῦ μας
Ἐνδοξότατοι καὶ Γενναιότατοι Ἀξιωματικοὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας
Λαὲ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε

.               Μὲ ἰδιαίτερη συγκίνηση βρίσκομαι σήμερα σὲ αὐτὸν ἐδῶ τὸν εὐλογημένο τόπο τῆς πατρίδας μας ὡς Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συνοδευόμενος ἀπὸ ἐκλεκτοὺς καὶ ἀγαπητοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς, τίμια καὶ σεβάσμια μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ συμμετάσχουμε στὸν ἑορτασμὸ τῶν ἐλευθερίων τῆς Ξάνθης, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄμεσα συνυφασμένος μὲ τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τῆς τελικῆς ἐνσωματώσεως τῆς Θράκης στὸν ἐθνικὸ κορμὸ καὶ τῆς ἐπετείου συμπληρώσεως ἐκατὸ ἐτῶν ἀπὸ αυτὴν τὴν κομβικὴ γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὴν ὀρθοδοξία ἀποκατάσταση τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἱστορικῆς τάξης, ἡ ὁποία εἶχε διασαλευθεῖ γιὰ πέντε ὁλόκληρους αἰῶνες «κρίμασιν ἐν οἷς οἶδε Κύριος».
.               Βρισκόμαστε σήμερα ἐδῶ, σὲ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἔπαλξη τῆς πατρίδος μας, γιὰ νὰ καταθέσουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας στὸν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστό, τὸν ἐλευθερωτὴ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τὴν Ἀρχαγγελιώτισσα, τὴν Προστάτιδα καὶ Ἐλευθερώτρια τῆς Ξάνθης καὶ ἁπάσης τῆς Θράκης, στὸν Τίμιο Πρόδρομο, τὸν πολιοῦχο τῆς πόλεως καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους γιὰ τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας, ποὺ μᾶς χάρισαν.
.               Βρισκόμαστε σήμερα ἐδῶ ἐπίσης γιὰ νὰ ἀποδώσουμε τιμὴ στοὺς προγόνους μας, σὲ ὅλους τοὺς ἐπωνύμους καὶ ἀνωνύμους ἤρωες, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους καὶ θυσιάσθηκαν γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση αὐτοῦ τοῦ τόπου, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους ἐργάσθηκαν γιὰ τὴν ἑδραίωση τῆς ἐλευθερίας στὸ νέο ἑλληνικὸ Κράτος.
.               Βρισκόμαστε σήμερα ἐδῶ ὅμως καὶ γιὰ νὰ ἀντλήσουμε διδάγματα γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας καὶ μάλιστα μέσα σὲ ἕνα κόσμο ταραγμένο, σὲ ἕνα κόσμο πληγωμένο ἀπὸ πολέμους, ἀπὸ ἀσύμμετρους ἀνταγωνισμούς, ἀπὸ ἄκρατους ἐθνικισμούς, σὲ ἕνα κόσμο ποὺ μᾶς προκαλεῖ καὶ μᾶς προσκαλεῖ σὲ μία ὑπεύθυνη καὶ δημιουργικὴ διαχείριση τῆς ἐλευθερίας μας.
.               Ἡ παρουσία καὶ ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας μας μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο καὶ μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ γόνιμου καὶ δημιουργικοῦ προβληματισμοῦ, ποὺ γεννᾶ ἡ σημερινὴ ἐπέτειος, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἔχει τρεῖς κατευθυντήριες γραμμές, τρεῖς στοχεύσεις:
Πρῶτον:
.               Νὰ ἐργασθοῦμε μὲ ὅλη μας τὴν δύναμη γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ μας. Αὐτὸ τὸ προσκλητήριο δὲν ἐξαιρεῖ κανέναν. Ἡ συνεργασία ὅλων μας ἀνεξαιρέτως, ἡ προβολὴ τῶν πολλῶν ποὺ μᾶς ἑνώνουν καὶ ἡ περιθωριοποίηση τῶν λίγων ποὺ μὰς χωρίζουν εἶναι αὐτονόητο χρέος μας.
Δεύτερον:
.               Νὰ καταβάλουμε κάθε δυνατὴ προσπάθεια γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῆς ἤ οἰασδήποτε ἄλλης ἑτερότητος. Γι᾽ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἐγρήγορση καὶ ἐπαγρύπνηση, ἀλλὰ καὶ εἰρηνικὴ ἀντίσταση σὲ ξένα καὶ ἀλλότρια κέντρα ἢ συμφέροντα, ποὺ ἐπιχειροῦν ἐμφανῶς ἢ ἀφανῶς νὰ τορπιλίσουν τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη τῶν ἀνθρώπων.
Τρίτον:
.               Νὰ καταδικάσουμε τὸν ἐπάρατο ἐθνοφυλετισμό, ὁ ὁποῖος εὐθύνεται γιὰ πολλὰ ἀπὸ τὰ βάσανα καὶ τὶς ὀδύνες αὐτοῦ τοῦ τόπου καὶ τοῦ λαοῦ μας. Εἰδικά ὁ ἐθνοφυλετισμὸς στὸν ὀρθόδοξο χῶρο ἀποτελεῖ αἵρεση καὶ ἔκπτωση ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου.

 

ΠΗΓΗ: iaath.gr

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΝΣΛΑΒΙΚΑ “ΤΡΙΤΟΡΩΜΑΪΚΑ” ΣΧΕΔΙΑ, Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ καὶ Η ΣΘΕΝΑΡΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ («Στὸ Ἡρῶο τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγώνα ἡ Ἐκκλησία ἔχει πρωτεύουσα θέση».)

Ἀπόσπασμα ἄρθρου ὑπὸ τὸν τίτλο
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
ΣΤΗ «ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΑΝΔΡΟΣ» (Πράξ. ιϛ´ 9).

Τοῦ Ἀριστείδη Πανώτη
ἀπὸ «ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ»

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

.               Ὁ «εὐσεβὴς» πόθος τῶν Ἀψβούργων καὶ τῶν Ρωµανὼφ τοῦ 19ου αἰώνα ἦταν µὲ τὴν κατάκτηση τῆς Μακεδονίας ἡ ἔξοδός τους στὸ Αἰγαῖο! Τὸ ἐπεδίωξαν οἱ Ρωµανὼφ μὲ τὸ προσωπεῖο τῶν Βουλγάρων, ποὺ ἦταν τὸ χαϊδεµένο παιδὶ τοῦ Πανσλαβισµοῦ καὶ µέσα του φύτεψε τὸ τοξικὸ µανιτάρι τοῦ Ἐθνοφυλετισµοῦ μὲ τὸν ὁποῖο ἔκτοτε δηλητηρίασε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτὸ τὸ διασπαστικὸ ἰδεoλόγηµα ρητὰ καταδικάστηκε ὡς κακοδοξία ἀπὸ τὴ Μεγάλη Σύνοδο τῶν Πατριαρχείων τὸ 1872. Ἡ πρώτη παρενέργεια αὐτῆς τῆς πλάνης εἶναι ἡ πραξικοπηµατικὴ κατάληψη ἀπὸ τὸ Βουλγαρισµὸ τὸ 1885 τῆς Ἀνατολικῆς Ρωµυλίας. Μετὰ ἀπὸ τὴν κατάληψη αὐτὴ ὁ «βάσκανος» ὀφθαλµὸς τῶν γειτόνων μας ἐπέπεσε στὴν ἑλληνικότατη ἀπὸ τὴν προϊστορία Μακεδονικὴ γῆ καὶ ἐπιχείρησαν νὰ τὴν διεκδικήσουν καὶ αὐτὴν ὡς ἐντολοδόχοι τοῦ πανρωσικοῦ γιγαντισµοῦ ποὺ δογµατίζει: «τὴν διὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐπέκταση τῆς κρατικῆς τους ἐπικράτειας»!
.               Ὁ θρησκευτικὸς παράγοντας ἦταν ὁ πρῶτος στόχος γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς ἐθνολογικῆς μορφῆς τῆς Μακεδονίας µας. Μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν Τούρκων κατέκλυσαν τὶς διάφορες ἐπαρχίες τῆς Μακεδονίας Σλαβόφιλοι ρασοφόροι ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου μέχρι τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα. Οἱ ρασοφόροι αὐτοὶ μὲ κάθε µέσo καὶ μὲ ψυχολογικὸ βιασµό, προσπαθοῦσαν νὰ προσανατολίσουν τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν μητέρα τους Ἐκκλησία καὶ νὰ τοὺς προσδέσουν στὸ σχισµατικὸ ἅρµα τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας. Ὅλη αὐτὴ τὴν ἐκτεταµένη ἐπιδροµὴ τῶν σλαβόφιλων ρασοφόρων τὴν ἐπεσήµανε εὐθὺς ἀµέσως τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀπὸ τὶς ἐκθέσεις τῶν κατὰ τόπους ἀρχιερέων του καὶ τῶν προκρίτων τοῦ Γένους. Ἐπειδὴ ὄµως πίσω ἀπὸ τοὺς ἐπιδροµεῖς κρυβόταν ἡ Μόσχα, ἡ ὁποία μὲ τὸν περίφηµο πανσλαβιστὴ πρεσβευτή της στὴ Κωνσταντινούπολη στρατηγὸ Ἰγνάτιεφ παρακολουθοῦσε τὰ πάντα στὸ Πατριαρχεῖο, οἱ Οἰκουµενικοὶ Πατριάρχες διαχειρίστηκαν τὸ θέµα μὲ τοὺς Συνοδικοὺς καὶ τοὺς ὀµογενειακοὺς παράγοντες μὲ ὅλη τὴν ἐπιβαλλόµενη προσοχὴ καὶ σοβαρότητα. Πρὶν ὁ ἀγώνας περάσει στὴν ἔνοπλη ἀναµέτρηση ἡ Εὐσεβὴς Πηγὴ τοῦ Γένους προσπάθησε νὰ διευθετήσει διοικητικὰ τὰ τῶν ἐπαρχιῶν της προστατεύοντας τὴν ἐκκλησιαστικότητά τους, στηρίζoντας τὸ γηγενὲς ἑλληνικὸ πληρωµά τους, γιὰ τὸ ὁποῖο καὶ δηµοσιεύσαµε τὸ 2014 τὴν ἐπίκαιρη μελέτη: «Ἡ Πατριαρχικὴ προστασία τῶν Νέων Χωρῶν». Μόλις οἱ τσαρικοὶ ἀντελήφθησαν τὴ σθεναρὴ ἀντίσταση τῆς Ρωµιοσύνης στὰ µακεδονικὰ ἐδάφη, τότε πέρασαν στὴν ἔνοπλη ἐπίθεση καὶ τὸ Φανάρι τοποθέτησε στὰ νευραλγικὰ σηµεῖα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν του στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη τοὺς ἱκανότερους καὶ ἀνδρειότερους τῶν ἱεραρχῶν, τῶν ἱεροκηρύκων, τῶν ἀρχιερατικῶν ἐπιτρόπων, τῶν ἡγουµένων, τῶν ἀρχιδιακόνων καὶ τῶν διδασκάλων του, ποὺ ἐπεστράτευσε μέσα ἀπὸ τὸ πλήρωµα τῶν Μικρασιατικῶν Μητροπόλεων, τῶν Μητροπόλεων μεταγενέστερων Νέων Χωρῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν τότε ἱεροσπουδαστῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης. Ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι µόλις τελείωσε καὶ ὁ Ἀριστοκλῆς Σπύρου, ὁ μετὰ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἐπὶ ὀκταετία διακόνησε στὸ Μοναστήρι (1910-1918) τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Ἐκπαίδευση καὶ µοῦ ἔχει διηγηθεῖ τὸν ἐκεῖ ἀνταγωνισµὸ μὲ τοὺς λεγόµενους «Ἐξαρχικοὺς» καὶ τὰ συγκλονιστικὰ συµβάντα ἐκείνων τῶν ἡµερῶν ποὺ κατὰ καιροὺς καταγράφω σὲ ἄρθρα µου γιὰ τὰ τότε διαδραµατισθέντα στὴν περιοχὴ τῆς Πελαγονίας ποὺ πρὸ ἐτῶν διασταύρωσα στὸ Ἀρχεῖο τοῦ ΥΠΕΞ.
[…]
.              
Ὅταν ἡ θρησκευτικὴ-ἐκκλησιαστική, ψυχικὴ καὶ γλωσσικὴ προσπάθεια τῶν πανσλαβιστῶν ἀπέτυχε στοὺς Ἕλληνες χωρικούς, τότε προτιµήθηκε ἡ φονικὴ βία τῶν ὀπαδῶν τοῦ πυρὸς καὶ σιδήρου Κοµιτατζήδων. Τὸ 1902 σκότωσαν 184 ἱερεῖς καὶ δασκάλους καὶ προκρίτους τοῦ Πατριαρχείου. Τὸ 1903 σκότωσαν 283 καὶ τὸ 1914 σκότωσαν 365! Στὶς 20 Ἰουλίου 1904 οἱ Βούλγαροι κήρυξαν ἐξοντωτικὸ πόλεµο κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων τῆς Μακεδονίας. Τότε στὸν Οἰκουµενικὸ Θρόνο βρισκόταν ἡ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ἰωακεὶµ Γ´, γιὰ δεύτερη φορά, ποὺ εἶχε µακρότατη πείρα τῶν ἐθνοφυλετικῶν περιπετειῶν τῶν Βαλκανίων καὶ ἰδιαίτερη γνώση τῶν πανσλαβιστικῶν σχεδίων, γιατί διέθετε ἀκόµη φίλους Ρώσους μέσα στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ποὺ συνεδρίαζε στὴ λεγόµενη τότε Ἁγία Πετρούπολη, ὅπου καὶ ἐξεπονοῦντο πολλὰ «Τριτoρωµαϊκὰ» σχέδια! Ὁ πατριάρχης Ἰωακεὶµ Γ´ τότε προώθησε στὶς ἐπίκαιρες θέσεις Μητροπόλεων δραστήριους καὶ φωτισµένους Ἱεράρχες, ποὺ πραγµατικὰ ἀνέπτυξαν µία δραστηριότητα ἐξαίρετη καὶ ἀποφασιστικὴ γιὰ τὴν διεξαγωγὴ τοῦ ἀγώνα. Αὐτοὶ μὲ τὴ θαρραλέα στάση τους, τὶς τολµηρὲς καὶ γεµάτες κινδύνους περιοδεῖες τους στὰ τροµοκρατηµένα ἀπὸ τοὺς Κοµιτατζῆδες χωριά, τὶς ἔντονες παραστάσεις τους στοὺς Τούρκους, τὶς δυναµικὲς ἀναµετρήσεις τους μὲ τοὺς ἐπιδροµεῖς, ἐνέπνευσαν στὸν Κλῆρο καὶ στὸν Λαὸ πνεῦµα σθεναρῆς ἀντίστασης στὴν προσπάθεια ἐκβουλγαρισµοῦ τῆς Μακεδονίας µας. Ἑκατοντάδες Κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ βέβαια πλήρωσαν τὴν ἀντίστασή τους μὲ τὴ ζωή τους, ἀλλὰ µαταίωσαν ὁριστικὰ καὶ ἀµετάκλητα τὰ σχέδια ἐκπορθήσεως τῆς Μακεδονικῆς γῆς ἀπὸ τοὺς ἴδιους «διεκδικητὲς» ποὺ προσπάθησαν καὶ πάλι δόλια νὰ τὴν καταπατήσουν στὸν Α´ καὶ στὸν Β´ Παγκόσµιο Πόλεµο τοῦ 20οῦ αἰώνα!
.                  Στὸ Ἡρῶο τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγώνα ἡ Ἐκκλησία ἔχει πρωτεύουσα θέση. Ἡ ἀποφασιστικὴ συµβολή της στὴν ἐπιτυχία τῆς διατηρήσεως τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Βόρεια Ἑλλάδα, ἡ µαταίωση τῆς κατευθυνόµενης ἀλλοιώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ φρονήµατος τῶν Μακεδόνων, ἡ προστασία στοὺς ναοὺς καὶ στὰ Μοναστήρια τῶν Μακεδονοµάχων, ἡ περίθαλψη τῶν κυνηγηµένων, τῶν χηρῶν καὶ τῶν ὀρφανῶν του Ἀγώνα, ἀκόµη καὶ ἡ ἐνίσχυση τῶν πολεµικῶν ἐπιχειρήσεων μὲ πολεµιστὲς -Κληρικούς, μὲ ὅπλα καὶ τρόφιµα, εἶναι ἀναµφισβήτητη, παρὰ τὸ γεγονὸς πὼς τὸ βασικὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἀρχεῖο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα εἶναι ἀκόµη σφραγισµένο γιὰ τοὺς ἐρευνητὲς γιὰ µία ἐκατονταετία γιὰ εὐνόητους ἀκόµη λόγους. Στὶς δέλτους τῆς Ἱστορίας πάντοτε θὰ µνηµονεύεται τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τοὺς Κληρικοὺς καὶ Ἁγιορεῖτες μοναχούς του, µαζὶ μὲ τοὺς Δασκάλους καὶ τοὺς λαϊκούς, ἀξιωµατικούς, καπεταναίους καὶ ὁπλίτες καὶ τὶς ἀνώνυµες γυναῖκες καὶ τὰ παιδία ποὺ ἐσφάγησαν γιὰ τὸ Μακεδονικὸ ἀγώνα.
.           Ὁ βασικότερος παράγοντας περιφρουρήσεως καὶ σωτηρίας τῆς Μακεδονίας εἶναι τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀφοῦ διαχρονικὰ εἶναι πλέον βεβαιωµένη ἡ κανονικὴ προστασία τῆς δικαιοδοσίας του ἐπὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας «σώσω τοὺς πιστεύovτας» (A´ Κορ. α´ 21). Αὐτὸ πρόσφατα ἔπραξε ὁ Πατριάρχης μας γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία, παρὰ τὶς σπαραξικάρδιες κραυγὲς καὶ ἀπαράδεκτες ὕβρεις τῶν Μοσχοβιτῶν καὶ τῶν κάθε ἀποχρώσεως κεκρακτῶν τους, γιὰ τὴν ὁριστικὴ ἀπόφανση γκρεµίσµατος τοῦ ἐπὶ πέντε αἰῶνες αὐθαίρετα στηθέντος γιγαντιαίου «προτεκτοράτου» σὲ Ποίµνια γειτονικῶν Ἐκκλησιῶν!
.             Οἱ Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου ποὺ μὲ πιστὴ ἀφοσίωση ὀρθόδοξου καλοῦ ποιµένα στήριξαν καὶ διέσωσαν μὲ τὸ ἁγνὸ θρησκευτικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό τους φρόνηµα καὶ ἐργάστηκαν μὲ αὐτοθυσία καὶ φιλοπατρία γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν δικαίων τοῦ Μακεδονικοῦ πληρώµατος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εἶναι οἱ ἑπόµενοι 56 Ἱεράρχες, κατὰ τὴν «Τάξη τοῦ Συνταγµατίου τοῦ Οἰκουµενικοῦ Θρόνου:
.           Πρῶτοι εἶναι οἱ τρεῖς διατελέσαντες Οἰκουµενικοὶ Πατριάρχες, Ὁ ἀπὸ Θεσσαλονίκης Ἰωακεὶµ Γ (1874-1877) καὶ ὡς Κων/πόλεως (1878-1884, 19011912), ὁ Γρηγόριος Ζ´, ὡς Σερρῶν (1892-1909) καὶ ὁ Βασίλειος Γ´ ὡς Πελαγονίας (1909-1910). Οἱ Θεσσαλονίκης: Ἀθανάσιος Μεγακλὴς (1893-1903), Ἀλέξανδρος Ρηγόπουλος (1903-1910), Ἰωακεὶµ Σγουρὸς (1909-1912). Οἱ Πελαγονίας: Ματθαῖος Πετρίδης (1876-1887), Κοσµᾶς Εὐµορφόπουλος (1895-1900), Ἰωακεὶµ Φορόπουλος (1901-1909). Ὁ Βερροίας Κωνστάντιος Ἰσαακίδης (1895-1906). Οἱ Σερρῶν: Ἀθανάσιος Πιπέρης (1909), Ἀπόστολος Χριστοδούλου (1909-1917) καὶ οἱ Δράµας: Χρυσοστοµος Καλαφάτης (1902-1910) ὁ μὲτὰ Ἐθνοµάρτυρας τῆς Σµύρνης (1922), Ἀγαθάγγελος Κωνσταντινίδης (1910-1922) ποὺ διέπρεψε καὶ ὡς Γρεβενῶν (1901-1910). Οἱ Μελενίκου (Σιδηροκάστρου): Εἰρηναῖος Παντολέοντος ( 1903-1906), μὲτᾶ Κασσανδρείας (1907 -1945) ἐκκλησιαστικὸς καὶ ἐθνικὸς ἄνδρας μεγάλης ἀρετῆς καὶ ἤθους καὶ οἱ: Αἰµιλιανὸς Δάγγουλας (1906-1911), Κωνσταντῖνος Ἀσηµιάδης (1911-1913) ὁ καὶ Ἐθνοµάρτυρας, ὁ Μαρωνείας Νικόλαος Σακκόπoυλoς (19021914), μετὰ Καισαρείας καὶ Τοποτηρητὴς τοῦ Οἰκουµενικοῦ Θρόνου κατὰ τὴν Μεταλωζάννεια περίοδο. Οἱ Ξάνθης, Ἰωακεὶµ Σγουρὸς (1891-1910), ὁ μετὰ Θεσσαλονίκης, Ἀνθιµος Ἀναστασιάδης (1910-1922). Οἱ Καστορίας: Φιλάρετος Βαφείδης (1889-1899), ὁ μετὰ Διδυµοτείχου, Γερµανὸς Καραβαγγέλης (1900-1908) μετὰ Ἀµασείας πρόµαχος τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισµοῦ, ποὺ τὸ 1922 ὡς φωτισµένος ἡγέτης καταστάθηκε Ἰωαννίνων γιὰ νὰ μεγαλύνει τὸν θρόνο τῶν Ἀθηνῶν, τούτου ἀνατραπέντος ἀπεχώρησε τῆς Ἑλλάδος εἰς Εὐρώπη ὅπου καὶ ἀπεβίωσε. Ἐπίσης οἱ Καστορίας Ἰωακεὶµ Βαξεβανίδης (1908-1911) καὶ Ἰωακεὶµ Λεπτίδης (1911-1931). Οἱ Βοδενῶν (Ἐδέσσης): Νικόδηµος Ἀνδρέου (1899-1904), Στέφανος Δανιηλίδης (1904-1910), Τιµόθεος Λαµνὴς (1910-1912). Οἱ Στρωµνίτσης (Τιβεριουπόλεως) Γρηγόριος Ὡρολογᾶς (1904-1908), ὁ μετὰ Ἐθνοµάρτυρας τῶν Κυδωνιῶν τοῦ 1922, Ἀρσένιος Ἀφεvτoύλης (1910-1913), ὁ Γρεβενῶν Αἰµιλιανὸς Λαζαρίδης, ὁ ἀπὸ Πέτρας (1910-1911) ὁ Ἐθνοµάρτυρας. Οἱ Σισανίου: Σεραφεὶµ Σκαρούλης (1900-1909), Τιµόθεος Ἀνθουλίδης (1909-1920). Ὁ Μογλενῶν Κωνστάντιος Ρούσης (1910-1912). Οἱ Πρεσπῶν: Ἀλέξανδρος Τριανταφυλλίδης (1881-1886), Ἄνθιµος Ἀναστασιάδης (1899-1906), ὁ ἀπὸ Ξάνθης Γερµανὸς Σακελλαρίδης (1906-1909) ὁ μετὰ ὡς Ἐλευθερουπόλεως (1909-1916) φρικτὰ κατακρεουργηθεὶς ἐνώπιον τῆς μητρός του, Ἐθνοµάρτυρας. Ὁ Ἰωακεὶµ Λεπτίδης (1909-1911) ὁ μετὰ Καστορίας. Οἱ Φλωρίνης: Ἰωαννίκιος Μαργαριτιάδης (1894-1905), Ἄνθιµος Σαρίδης (1905-1908), Σµάραγδος (1908-1910) ὁ ἀπὸ Μυριοφύτου καὶ Περιστάσεως μετατεθεὶς στὴ Φιλιππούπολη (Πλόβδιβ) τῆς Βουλγαρίας. Ὁ Κασσανδρείας Ἰωάννης Χατζηαποστόλου (1903-1907). Ὁ Ἐλασσῶνος Πολύκαρπος Βαρβάκης (1900-1910). Οἱ Σερβίων καὶ Κοζάνης: Κωνσταντῖνος Ματουλόπουλος (1894-1910), Σεραφεὶµ Σκαρούλης (1910), Φώτιος Μανιάτης (1910 -1923). Οἱ Νευροκοπίου: Θεοδώρητος Βασµατζίδης (1903-1906), Δαµασκηνὸς Μοσχόπουλος (1907-1924). Ὁ Ἐλευθερουπόλεως Πανάρετος Πετρίδης (1900-1909). Ὁ Κίτρους Παρθένιος Βαρδάκας (1904-1933), ἐξέχων ἀγωνιστής. Οἱ Ἱερισσοῦ: Ἰωακεὶµ Παπαναστασίου (1899-1906), Παρθέvιoς Κελαϊδὴς (1906-1911), Σωκράτης Σταυρίδης (1911-1944). Οἱ Ἀρδαµερίου: Δωρόθεος Μοσχίδης (1901-1911), Ἰωακεὶµ Στρουµπὴς (1911-1922). Οἱ Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου: Παρθένιος (1899-1907), Φώτιος Παγιώτας (1907-1928). Ὅλοι οἱ προαναφερόµενοι 56 ἀρχιερεῖς, κατὰ τὸ δυναµικὸ χάρισµα ἑκάστου, προµάχησαν γιὰ τὸν Μακεδονικὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴ θυσιαστικὴ παρρησία τους µαταίωσαν κάθε ἁρπαγὴ τῆς ἱστορικῆς κληρονοµίας καὶ τῆς προγονικῆς γῆς. Τώρα ἐκ βορρᾶ ἐπανῆλθαν οἱ διεκδικητὲς τοῦ ἱεροῦ Μακεδονικοῦ ὀνόµατος. Τοὺς τὸ εἶχε ὑποσχεθεῖ τὸ 1943 ἡ Τρίτη Διεθνής, ἂν ἡ Ἑλλάδα εἶχε περάσει στὸ Σιδηροῦν Παραπέτασµα. Ὅµως «ἄλλες οἱ βουλὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ ἄλλα ὁ Θεὸς ἐκέλευσε». Αἰωνία ἡ µνήµη τῶν προµάχων τῆς Μακεδονίας Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν! Ἡ πατρίδα πάντα θὰ τοὺς εὐγνωµονεῖ.

[…]

, ,

Σχολιάστε

ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: «Ο ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΕΛΘῌ ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ»

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης:
θνοφυλετισμς δν πρέπει ν εσέλθῃ εἰς τ γιον ρος”. 

.        Τὴν ὑπερεθνικὴ διάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας καθὼς καὶ τὴν ἀδελφωσύνη καὶ τὴν ἀγαστὴ συνεργασία τῶν μοναχῶν διαφορετικῶν ἐθνοτήτων ποὺ ζοῦν στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐπεσήμανε, μιλώντας στὴ ρουμανικὴ Σκήτη Τιμίου Προδρόμου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος.
.        «Οὐδεμία διάκρισις τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας γίνεται μεταξὺ τῶν τέκνων αὐτῆς διὰ λόγους ἐθνοφυλετικοὺς καὶ ἀσφαλῶς τὰ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τέκνα αὐτῆς εἶναι ἐλεύθερα πάσης ἐθνοφυλετικῆς πλάνης καὶ αἰσθάνονται τὴν ἐν Χριστῷ ἀδελφωσύνην πρὸς τοὺς ἐξ ἄλλων ἐθνοφυλετικῶν ἑνοτήτων προερχομένους συμμοναστάς των», τόνισε ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ συνέχισε:
.        «Εἶναι ἀπαράδεκτον, τὸ κατὰ κοινὴν ἀποδοχὴν πεπλανημένον καὶ καταδικασμένον φρόνημα τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ Ἁγιώνυμον τοῦτο Ὄρος, τὸ ἔχον μακρὰν παράδοσιν ἀγαστῆς συνεργασίας παντῶν τῶν ἐν αὐτῷ ἀσκητῶν καὶ ἀπορρίψεως τῶν ἐθνοφυλετικῶν πλανῶν, ὁσάκις αὗται ἐπεχείρησαν νὰ μολύνουν τὸ φρόνημα αὐτῶν».
.        Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὑπογράμμισε ὡστόσο ὅτι ἡ πνευματικἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων δὲν προϋποθέτει ὁμοιομορφία εἰς πᾶσαν ἐκδήλωσιν τῆς ἐγκοσμίου ζωῆς, ἀλλὰ «τὴν βαθυτέρα ἑνότητα τοῦ πνεύματος, ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης», τὴν ἀναζήτηση τῆς ταυτότητας τῆς θεάσεως τῶν ἀνθρωπίνων καὶ Θείων πραγμάτων καὶ τοῦ «ἐπιδιωκτέου», τὸ ὁποῖο «δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ αὐτὸν τὸν Κύριον».
.        «Ἡ ἑνότης αὕτη τοῦ πνεύματος ἐν ἐλευθερίᾳ» δηλαδή, ἡ θέληση νὰ εἶναι κάποιος στὴν ὀρθὴ πίστη καὶ στὴν ὀρθὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, «δὲν ἀποκλείει διαφοροποιήσεις ὡς πρὸς τὴν βίωσιν τοῦ σωτηρίου μηνύματος τῆς Ἐκκλησίας», ὥστε «ἡ ποικιλία τῶν ἐθνικῶν παραδόσεων νὰ ἐπιβεβαιοῖ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, εἰς τὴν κοινωνίαν τῆς πίστεως καὶ τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης» προσέθεσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

 ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ: «ΟΣΟΙ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΝ, ΜΑΛΛΟΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΘΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΔΩΡΑ»

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΣΤΟ AGIORITIKOVIMA.GR
(Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011)
Τοῦ Γιώργου Θεοχάρη

.       “Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Κράτος νὰ ἀπεκδύεται τῶν εὐθυνῶν του καὶ νὰ τὰ φορτώνει στὴν Ἐκκλησία”, τονίζει σὲ ἐφ᾽ ὅλης τῆς ὕλης συνέντευξη στὸ agioritikovima.gr ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱερόθεος ἐρωτηθεὶς γιὰ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.
.       Ὁ Ἱεράρχης μιλᾶ ἀκόμα γιὰ τὴν κρίση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν ὑπογραμμίζοντας ὅτι χωρὶς αὐτὲς ἐπικρατεῖ “ὁ θάνατός σου ἡ ζωή μου”. Ἐνῶ ἀναφερόμενος στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐπισημαίνει “Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἕνα μεγάλο φῶς, ποὺ ὅταν τὸ βλέπουν, ὅσοι δὲν διαθέτουν κατάλληλη ὅραση, τυφλώνονται καὶ νομίζουν ὅτι φταῖνε οἱ μοναχοὶ ποὺ μένουν ἐκεῖ.”

Ἐρώτηση: Σεβασμιώτατε, ἡ τρέχουσα περίοδος χαρακτηρίζεται ὡς μία ἀπὸ τὶς χειρότερες τῶν τελευταίων ἐτῶν τόσο ἀπὸ πλευρᾶς διαβίωσης ὅσο καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν. Οἰκονομικὴ κρίση, φτώχεια, περικοπές… μὲ ἀποτέλεσμα χιλιάδες οἰκογένειες νὰ βρίσκωνται σὲ ἀπόγνωση. Πολλοὶ λένε ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ κράτος καταρρέει. Τί θὰ μᾶς σώση ἄραγε;

.       Ἀπάντηση: Δὲν εἶμαι βέβαιος ὅτι εἶναι ἡ χειρότερη περίοδος τῶν τελευταίων ἐτῶν, γιατί ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι περάσαμε καὶ ἄλλες δύσκολες περιόδους. Ὅταν ἤμουν στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο ἡ οἰκογένειά μου βρισκόταν σὲ δεινὴ οἰκονομικὴ κατάσταση. Σπούδασα στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ ἐργαζόμενος, γιατί δὲν εἶχα καμμία οἰκονομικὴ βοήθεια ἀπὸ τὸ σπίτι μου. Οἱ γονεῖς μου ἦταν πολὺ καλοὶ Χριστιανοί, μᾶς ἀγαποῦσαν, ἀλλὰ δὲν εἶχαν τὶς οἰκονομικὲς δυνατότητες νὰ μὲ σπουδάσουν. Ὅμως περάσαμε ὅλες αὐτὲς τὶς δυσκολίες καὶ δοξάζω τὸν Θεό. Ἐπίσης, παλιότεροι καὶ νεώτεροι περάσαμε ἀπὸ πολέμους, κακουχίες, πείνα ἐμφυλίους σπαραγμούς, δικτατορίες κλπ.
.        Πάντως, ὁ λαός μας ἔχει πολλὲς πνευματικὲς ἀντιστάσεις, ἔχει πίστη στὸν Θεό, ὑπομονή, ξέρει νὰ προσεύχεται, νὰ ἐμπιστεύεται τὴν Ἐκκλησία, νὰ ἐκκλησιάζεται καὶ νὰ ἐλπίζη στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τελικά, αὐτὸ ποὺ συνέβη τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι μία ἀποστασία ἀπὸ τὸν Θεό, τὴν Ἐκκλησία, τὶς παραδόσεις, μία ἐκκοσμικευμένη ζωὴ ποὺ συνδέεται μὲ τὴν εὐδαιμονία, τὴν αἰσθησιοκρατία. Μάθαμε νὰ ζοῦμε μὲ εὐμάρεια, γι’ αὐτὸ μᾶς κακοφαίνεται τώρα ποὺ χάσαμε μερικὲς ὑλικὲς ἀπολαύσεις. Ἀλλὰ τελικὰ φαίνεται ὅτι λη ατ οκονομικ εμάρεια ταν πλασματική, ταν μία «φούσκα» πο σπασε, ταν μία πλούσια ζω μ δανεικά. Ατ ταν λάθος.
.         Βεβαίως, σήμερα πολλοὶ ὑποφέρουν, γιατὶ ζοῦν στὰ ὅρια τῆς φτώχειας. Τὸ περιγράψατε ὡραία στὴν τοποθέτησή σας. Ἡ μείωση τῶν μισθῶν εἶναι ἕνα μεγάλο πρόβλημα, ἀφοῦ οἱ οἰκογενειάρχες δὲν μποροῦν νὰ βοηθήσουν τὰ παιδιά τους στὸ νὰ ζήσουν καὶ νὰ σπουδάσουν. Ὅμως, τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα εἶναι ἡ ἀνεργία τῶν νέων ἀνθρώπων. Εἶναι τρομερὸ νὰ εἶσαι νέος, νὰ ἔχης ὄρεξη γιὰ ἐργασία, νὰ ἔχης πτυχία, νὰ εἶσαι ταλαντοῦχος, καὶ νὰ μὴ μπορῆς νὰ ἐργασθῆς!
.          Αὐτὴν τὴν δύσκολη περίοδο θὰ μᾶς βοηθήση ἡ πίστη στὸν Θεό, ἡ ὑπομονή, ἡ ψυχραιμία καὶ βεβαίως μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήση ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν ὅλη ζωὴ ποὺ διαθέτει.

“Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸ Κράτος αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει,
καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς προσφέρει, καὶ ὄχι νὰ συγχέουμε τὶς ἁρμοδιότητες”

Ἐρώτηση: Ἀκούγεται κατὰ καιροὺς ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν στάθηκε στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων προκειμένου νὰ δώση ἕνα χέρι βοηθείας στοὺς ἀναξιοπαθοῦντες ποὺ σήμερα αὐξάνονται ραγδαία λόγῳ κρίσης. Δεδομένου, ὅτι ὁ φτωχὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη μόνο τὸ φαγητό. Τί λέτε;

.       Ἀπάντηση: Αὐτὸ δὲν εἶναι σωστό, ἔστω καὶ ἂν λέγεται ἀπὸ μερικούς. Ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν ὅλη ὀργανωτικὴ διάρθρωσή της, λειτουργεῖ ὡς θεραπευτικὴ Κοινότητα ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ ὑγεία τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς οἰκονομικὲς ἀνάγκες τους. Εἶναι ὁ μεγαλύτερος φιλανθρωπικὸς-προνοιακὸς φορέας τῆς Χώρας μας. Ἀπὸ διάφορα βιβλία ποὺ ἐκδόθηκαν, ἀλλὰ καὶ στοιχεῖα ποὺ ἔχει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος στὴν διάθεσή της, φαίνεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία διαθέτει περίπου ἑπτακόσια πενήντα (750) Ἱδρύματα ποὺ προσφέρουν βοήθεια στὸν λαὸ καὶ πέρυσι ξοδεύθηκε τὸ φανερὸ καὶ καταγεγραμμένο ποσὸ τῶν ἑκατὸ ἑκατομμυρίων εὐρὼ γιὰ ἔργα πρόνοιας καὶ φιλανθρωπίας. Καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ αὐξηθῆ στὶς ἡμέρες μας γιὰ νὰ βοηθήσουμε ἀκόμη περισσότερο τοὺς ἀνθρώπους.
.          Αὐτὸ βέβαια τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο πρέπει νὰ τὸ δοῦμε μέσα ἀπὸ δύο προϋπο­θέσεις. Ἡ μία ὅτι κκλησία δν εναι «πουργεο Κοινωνικς Προνοίας», δν εναι ατς πρτος κα ποκλειστικς σκοπός της. Τὸ Κράτος, κατὰ λόγο δικαιοσύνης, εἶναι ἁρμόδιο νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὶς οἰκονομικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων καὶ κακῶς ποὺ δὲν τὸ κάνει ὅπως πρέπει. Οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ δικαιοσύνη, θέλουν δουλειὰ γιὰ νὰ βγάζουν τὸν ἐπιούσιο ἄρτο μὲ τὸν ἱδρώτα τους. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Κράτος νὰ ἀπεκδύεται τῶν εὐθυνῶν του καὶ νὰ τὰ φορτώνη σὲ ἄλλους Ὀργανισμοὺς καὶ τὴν Ἐκκλησία.
.           Ἡ ἄλλη προϋπόθεση εἶναι ὅτι βαθύτερος σκοπς τς κκλησίας εναι πνευματικ βοήθεια στν λαό. Τὸ εἴπατε πολὺ καλὰ στὴν τοποθέτησή σας. «Ὁ φτωχὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη μόνο ἀπὸ φαγητό». Ὁ Χριστὸς εἶπε: «οὐκ ἐπ᾽ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ´, 4). Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ προσφέρη πνευματικὴ τροφὴ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ πεινοῦν καὶ διψοῦν γιὰ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη, τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, τὴν ἀπόκτηση νοήματος γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ θανάτου. Εἶναι αὐτὰ τὰ λεγόμενα ὑπαρξιακὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς νέους, τοὺς μεσήλικας καὶ τοὺς ἡλικιωμένους, δηλαδὴ τί εἶναι ἡ ζωή, τί εἶναι ὁ θάνατος, γιατί καὶ πῶς θὰ ζοῦν, πῶς θὰ πεθάνουν. Σήμερα ἀναπτύσσεται ἡ ὑπαρξιακὴ φιλοσοφία καὶ ἡ ὑπαρξιακὴ ψυχολογία, γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθοῦν αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα. Ἔτσι, κκλησία μ τν θεολογία της, τν λατρεία της κα τν ποιμαντική της διακονία μπορε ν βοηθήση ποτελεσματικ στ θέμα ατό, πλούσιους κα πτωχούς, ργαζομένους κα νέργους, χοντες κα μ χοντες. κατάθλιψη κα πελπισία κτυπάει παντο κα λες τς κατηγορίες τν νθρώπων. Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ νικήση τὸν θάνατο, τὸν διάβολο, τὴν ἁμαρτία καὶ αὐτὸ τὸ μήνυμα διακηρύσσει ἡ Ἐκκλησία καὶ αὐτὴ τὴν ζωὴ προσφέρει στοὺς ἀνθρώπους. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται καὶ γιὰ τὰ δύο, κατὰ κύριο λόγο γιὰ τὰ πνευματικὰ ζητήματα.
.        Ἐμεῖς, πάντως, πρέπει ν μάθουμε ν ζητμε π τ Κράτος ατ πο μπορε ν μς δώση, κα π τν κκλησία ατ πο μπορε ν μς προσφέρη, κα χι ν συγχέουμε τς ρμοδιότητες, δηλαδ ν ζητμε π τ Κράτος ατ πο δίνει κκλησία, κα π τν κκλησία ατ πο πρέπει ν λάβουμε π τ Κράτος.

“Δίχως Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται”

Ἐρώτηση: Ἡ «κρίση» τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν πιστεύετε ὅτι συνέβαλε καθοριστικὰ στὰ πάσης φύσεως προβλήματα ποὺ καλεῖται νὰ ἀντιμετωπίση ὁ Ἕλληνας;

.         Ἀπάντηση: Φυσικὰ οἱ λεγόμενες «ἠθικὲς ἀξίες» προκάλεσαν τὴν κρίση, γιατί μία ζωὴ χωρὶς «ἠθικὲς ἀξίες» καὶ ἀρχές, καταλήγει στὴν ἀρχὴ «ὁ θάνατός σου ἡ ζωή μου», «δίχως Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται». Τότε δημιουργεῖται ἕνας ἀμοραλισμός, ἕνας ὀπορτουνισμός, μία ἀπαξίωση τῶν ἄλλων καὶ τελικὰ μία ἀλλοτρίωση δική μας. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος γίνεται αἰχμάλωτος μιᾶς ἰδέας, καὶ μάλιστα φανταστικῆς ἢ ἀπάνθρωπης, τότε θέτει μέσα στὴν ζωή του τὸ σπέρμα τῆς καταστροφῆς. Αὐτὸ ἔδειξε ὁ Ντοστογιέφσκι σὲ ὅλα τὰ ἔργα του. Ὁ ὑπεράνθρωπος τοῦ Νίτσε, ποὺ μεταξὺ τῶν ἄλλων διακατεχόταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι «ὁ Θεὸς ἀπέθανε» καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ ἀνελέητου πόθου τῆς ἐξουσίας, τῆς ζωῆς χωρὶς ἠθική, τῆς ἀναλγησίας στὸν πόνο τῶν ἄλλων, ὁδήγησε στὸν τρομερὸ δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καὶ τὸ τρελλὸ λουτρὸ αἵματος ποὺ χύθηκε σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Κάτω π κάθε τραγωδία κρύβεται μία πάνθρωπη δεολογία, μία κτηνώδης «θική».
.          Ὅμως πιστεύω ὅτι γι μς τος Χριστιανος τ σύγχρονα προβλήματα δν εναι θέμα θικν ξιν, λλ ρνήσεως ν τηρήσουμε τς ντολς το Χριστο, πο ναφέρονται στν λιγάρκεια, τν κατ Θεν πτωχεία, τν γάπη πρς τν Θε κα τν πλησίον, τν ποδέσμευση π τν μαμμωνά. Τελικά, τ πρόβλημα πο προέκυψε, κα θ προκύπτη πάντα, εναι λλειψη σκητικς. Στὴν Ἐκκλησία δὲν μιλᾶμε ἁπλῶς γιὰ ἠθική, βάσει μιᾶς φιλοσοφικῆς δεοντολογίας, ἀλλὰ γιὰ ἀσκητική. Ἂν ὅλοι μάθουμε νὰ ἀρκούμαστε στὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴν ζωή μας, ἂν μάθουμε νὰ ἐξαρτοῦμε τὴν ζωή μας ὄχι ἀπὸ τὸ ἔχειν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ εἶναι, ἂν δώσουμε βαρύτητα στὸν ἐσωτερικὸ ἑαυτό μας καὶ λύσουμε τὸ ὑπαρξιακὸ κενό, ποὺ ὑπάρχει μέσα μας, τότε θὰ λύσουμε καὶ πολλὰ ἄλλα ἐξωτερικὰ προβλήματα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν.
.       Ἔτσι, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτὲς τὶς βασικὲς ἀρχὲς τῆς Παράδοσής μας μᾶς ὁδήγησαν ἕως ἐδῶ. Τουλάχιστον ἂς ἀνακάμψουμε, ἂς μετανοήσουμε, ἂς ἀλλάξουμε νοῦ, δηλαδὴ ἂς στρέψουμε τὸν νοῦ μας στὸν Θεὸ καὶ ἂς ἐπαναλάβουμε τὴν προσευχὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: «φώτισόν μου τὸ σκότος».

“Οἱ ἄνθρωποι σήμερα βασανίζονται…ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τῶν ἄλλων,
τῶν ἐχόντων καὶ κατεχόντων”

Ἐρώτηση: Οἱ ἄνθρωποι ποὺ σᾶς ἐπισκέπτονται τί εἶδος προβλήματα σᾶς θέτουν; Τί τοὺς «βασανίζει» περισσότερο καὶ τί τοὺς νουθετεῖτε νὰ κάνουν;

.         Ἀπάντηση: Ἡ Ἐκκλησία ὅπως πάντα, εἶναι τὸ μόνο καταφύγιο-«ἀποκούμπι» στὶς εὐχάριστες καὶ δυσάρεστες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας. Ἔχουμε ἀπὸ τὰ μικρά μας χρόνια προσωπικὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία. Μοιάζουμε, ὅπως ἔλεγε ἕνας Ἁγιορείτης, σὰν τὰ μικρὰ παιδιὰ ποὺ παίζουν ὅλη τὴν ἡμέρα ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὰ χώματα, λερώνονται, ἀλλὰ ὅταν βραδυάζη καὶ τὰ φωνάζει ἡ μητέρα τους, μπαίνουν στὸ σπίτι γιὰ νὰ ἀναπαυθοῦν, νὰ πλυθοῦν, νὰ φάγουν καὶ νὰ ξεκουρασθοῦν. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας, εἶναι ἡ μητρικὴ ἀγκαλιὰ ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ πιὸ ἀτίθασα παιδιά της, εἶναι ἡ πατρική μας οἰκογένεια, τὸ πατρικό μας σπίτι. Εἶναι ἡ πνευματική μας μήτρα ποὺ μᾶς ζωογονεῖ, ἀρκεῖ νὰ μὴ σπάσουμε τὸν ὀμφάλιο λῶρο ποὺ μᾶς συνδέει μαζί της. Ὅταν ὅλοι μᾶς ἀπογοητεύουν, μᾶς πληγώνουν, μᾶς στενοχωροῦν, ἡ Ἐκκλησία μᾶς ζεσταίνει καὶ μᾶς παρηγορεῖ.
.        Καὶ σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες ὧρες πολλοὶ ἄνθρωποι ἔρχονται στὰ Γραφεῖα, στοὺς Ναούς. Ἀνοίγουν τὴν καρδιά τους καὶ λένε τὸν πόνο τους. Μερικὲς φορὲς κλαῖνε καὶ διαμαρτύρονται, ὅπως τὰ παιδιὰ ποὺ εἶναι πληγωμένα καὶ ὅταν συναντοῦν τὴν μάνα τους πέφτουν στὴν ἀγκαλιά της καὶ κλαῖνε ἢ ἀκόμη καὶ ξεσποῦν ἐναντίον της, ὡσὰν αὐτὴ νὰ εὐθύνεται γιὰ ὅσα περνοῦν. Καὶ ἐμεῖς, ὅπως ἡ ὑπομονητικὴ μάνα, ἀπευθύνουμε παρακλητικοὺς λόγους, ἀφοῦ τότε ὁ πονεμένος ἄνθρωπος θέλει ἕνα χάδι, ἕναν τρυφερὸ λόγο, μία παρήγορη φωνή, καὶ στὴν συνέχεια τοὺς βοηθᾶμε ὅσο μποροῦμε καὶ στὰ κοινωνικά τους προβλήματα.
.        Βεβαίως, τοὺς συγχρόνους ἀνθρώπους βασανίζει ἡ ἀνεργία καὶ ἡ ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων γιὰ νὰ συντηρήσουν τὴν οἰκογένειά τους. Ἀλλὰ κυρίως τοὺς βασανίζει ἡ ἀδιαφορία τῶν ἄλλων, τῶν ἐχόντων καὶ κατεχόντων, ἡ μὴ χρηστὴ διαχείρηση τῶν κοινῶν γιὰ τὰ ὁποία εὐθύνονται, ἡ ἀδράνεια νὰ ἐλέγχουν τὰ οἰκονομικὰ τῆς Χώρας. Γιατί αὐτοὶ ποὺ μᾶς διοικοῦσαν νὰ μὴ φροντίζουν γιὰ τὴν οἰκονομία τῆς Χώρας, γιατί νὰ μὴ εἶναι εἰλικρινεῖς μὲ τὸν λαό, γιατί νὰ ἀφήσουν νὰ ἀδειάσουν τὰ ταμεῖα τοῦ Κράτους; Πς εναι δυνατν τ Κράτος ν εσπράττη φόρους π τν λα 54 δισ. ερώ, πο οσιαστικ εναι νταποδοτικοί, κα π ατ ν δίνη τ 47 δισ. ερ γι τος τόκους πο φείλει, πότε ν ζομε μόνο μ 7 δισ. ερώ; Ποιός εθύνεται γι’ ατν τν συμφορά; Γιατί δειασαν τ σφαλιστικ ταμεα; Ποιός εθύνεται γι’ ατό;
.        Αὐτὸ καὶ ἄλλα πολλὰ λένε. Ἐμεῖς, πάντως, προσπαθοῦμε νὰ ἀνορθώσουμε τοὺς ἀνθρώπους ψυχολογικὰ καὶ πνευματικά, προσπαθοῦμε νὰ νοηματοδοτήσουμε τὸν βίο τους, νὰ τοὺς κάνουμε νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι οἱ βασικές τους ἀνάγκες εἶναι κυρίως οἱ πνευματικές, αὐτὲς στὴν πραγματικότητα ἀναζητοῦν, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Φυσικά, κάνουμε ,τι μπορομε γι ν τος παλύνουμε τν πόνο π τν οκονομικ νέχεια. Προσπαθοῦμε νὰ διοργανώσουμε τὶς Ἐνορίες καὶ τοὺς «Συνδέσμους Ἀγάπης» γιὰ νὰ βοηθήσουν. Συμβουλεύω τοὺς οἰκογενειάρχες τουλάχιστον νὰ μαγειρεύουν μερικὲς μερίδες φαγητοῦ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ἔκαναν προηγουμένως, γιὰ νὰ τὶς δίνουν σὲ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη στὴν γειτονία τους. Κάτι εἶναι καὶ αὐτό.

Ἐρώτηση: Τὸ Τριώδιο εἶναι μία εὐκαιρία.. γιὰ τὸν Χριστιανὸ νὰ κάνει ἕνα νέο ξεκίνημα στὴν ζωή του;

.     Ἀπάντηση: Ἔχετε δίκαιο, ὅταν ἀναφέρεσθε στὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου, μία κατ’ ἐξοχὴν πνευματικὴ περίοδο, περίοδο μετανοίας, προσευχῆς καὶ ἀναθεώρησης πολλῶν πραγμάτων.
.        Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ Τριωδίου ἀρχίζει μία περίοδος ποὺ φθάνει μέχρι τὸ Πάσχα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μέχρι τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ δοῦμε ὅλη τὴν παγκόσμια ἱστορία, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν πτώση του, τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ, τὴν Σταύρωση καὶ Ἀνάστασή Του, τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὸν ἁγιασμὸ-θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὴ εἶναι στὴν πραγματικότητα ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ἡ ὁποία μᾶς δείχνει πῶς μποροῦμε νὰ εἰσέλθουμε στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἑορτάζουμε καὶ ἐμεῖς προσωπικὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
.          Ατ παγκόσμια κα κκλησιαστικ στορία πρέπει ν γίνη κα προσωπική μας στορία πο κτυλίσσεται στν χρο τς καρδις, μ τς πτώσεις κα τς ναστάσεις, μ τς σταυρώσεις κα τς παρνήσεις, μ τ πάθη κα τν θεραπεία τους, μ τν προδοσία κα τν γάπη το Νυμφίου, μ τν κάθοδο στν δη κα τν γερση π τ μνμα τς πελπισίας, μ τν πόγνωση κα τν χαρ τς μφανίσεως το ναστάντος Χριστο, μ τν ναμον κα τν λευση το γίου Πνεύματος καὶ πολλὰ ἄλλα.
.         Αὐτὰ εἶναι τὰ δικά μας πανηγύρια, δηλαδὴ εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ βγάζουμε τὶς μάσκες τῆς ὑποκρισίας καὶ νὰ ἀποκτήσουμε τὴν κατὰ Θεὸν ἁπλότητα, τὸ νὰ μεθέξουμε τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ἐρώτηση: Πῶς σχολιάζετε τὰ ὅσα εἶπε πρόσφατα ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφεὶμ περὶ μασωνίας καὶ Ἑβραίων;

.         Ἀπάντηση: Ποτὲ δὲν σχολιάζω ἀπόψεις ἄλλων Ἀρχιερέων, πολὺ δὲ περισσότερο τὶς ἀπόψεις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος γενικὰ διακρίνεται γιὰ τὸ ὁμολογιακὸ πνεῦμα, τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὸν αὐθορμητισμό του.
.        Πάντως, μοῦ δίνετε τὴν ἀφορμὴ νὰ πῶ τὴν ἄποψή μου γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοί, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ ὁμιλῶν, κάνουν τὴν διάκριση μεταξὺ θρησκείας καὶ Ἐκκλησίας.
.       θρησκεία στηρίζεται στν μαγεία, τν δεισιδαιμονία κα τν μυστικισμό. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀνήκουν σὲ μία θρησκεία πιστεύουν σὲ ἕναν ἰδεατό, ἀνύπαρκτο, φανταστικὸ Θεὸ καὶ οὐσιαστικὰ αὐτὸ εἶναι ἀθεΐα, γιατί ἡ πίστη σὲ ἕναν Θεὸ ποὺ δὲν ὑπάρχει εἶναι ἀθεϊστική. Μι τέτοια πίστη διαστρέφει τν διανοητικ κα νοερ κόσμο τς ψυχς, δημιουργε μίση, χθρότητες, ντιπαλότητες κα ξάπτει τν φονταμενταλισμό, τν φανατισμό. Πρόκειται γι μία ψυχική, σωματικ κα κοινωνικ διαστροφή.
.        Ἀντίθετα, κκλησία εναι μία Κοινότητα πο πιστεύει κα λατρεύει ναν ζωντανό, παρκτ Θε κα ο νθρωποι μέσα σ ατν ποκτον ασθηση τς πάρξεώς Του, μ τν κάθαρση τς καρδις, τν φωτισμ το νο κα τν θέωση. κκλησία εναι τ Σμα το Χριστο. Ατ ν Χριστ κοινότητα εναι οκογένεια πο διατηρε πραγματικς σχέσεις μ τν Θε κα τν νθρωπο, εναι πνευματικ θεραπευτήριο πο θεραπεύει τν πνευματικ σθεν τν νθρωπο.
.          Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκεται καὶ βιώνεται ἡ ἐμπειρία τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Πατέρων καὶ ἡ ἀγωνιστικότητα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἀσκητῶν. Μάλιστα, οἱ Ἀποστολικοὶ Πατέρες καὶ οἱ Πατέρες τοῦ 4ου αἰῶνος διατύπωσαν τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἑβραϊκὴ καὶ ἑλληνικὴ σκέψη, διέσωσαν τὸ καλύτερο ποὺ συνάντησαν σὲ αὐτοὺς τοὺς πολιτισμούς. Ἔτσι, Χριστιανισμς παρουσιάσθηκε στν στορία ς τ «τρίτο γένος», δηλαδ δν χει οτε βραϊκ οτε λληνικ σκέψη, λλ κάτι νέο. τσι, ρθόδοξη κκλησία εναι περεθνικ κα ναντίον κάθε θνοφυλετισμοῦ, ποος χει καταδικασθ π τν Σύνοδο το 1872 στν Κωνσταντινούπολη ς αρεση.
.         Ὅσοι ἔχουν περάσει μέσα ἀπὸ τὴν λαίλαπα τῶν καταστροφικῶν θρησκειῶν καὶ σεκτῶν καὶ σοι ζον πραγματικ μέσα στν κκλησία ς κοινότητα, οκογένεια κα θεραπευτήριο καταλαβαίνουν τν διαφορ μεταξ θρησκείας κα κκλησίας. Δν μπορε κανες ν τ ξηγήση ατ μ λογικ πιχειρήματα. σχύει ρχή: «ρχου κα δε», «γεύσασθε κα δετε τι χρηστς Κύριος», «σχολάσατε κα γντε».
.        Πρέπει δὲ νὰ τονίσω ὅτι ὅταν διάφορες πολιτικές, οἰκονομικὲς ἢ ἐθνικιστικὲς δυνάμεις ἐκμεταλλεύονται τὶς θρησκεῖες, τότε ἀναφύονται χειρότερα προβλήματα, βασανίζονται πιὸ πολὺ οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ κοινωνίες. Εἶναι τὸ ἴδιο ὅταν οἱ λεγόμενες «Χριστιανοδημοκρατικὲς ἢ σοσιαλιστικὲς κομματικὲς παρατάξεις» ἐκμεταλλεύονται τὰ ὄντως ἐπαναστατικὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ καὶ κάνουν τὸν Χριστιανισμὸ ἰδεολογία μὲ πολιτικοὺς σκοπούς, ὁπότε ἀφυδατώνεται ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ.
.        Ἔτσι, σεβόμαστε τὶς θρησκεῖες καὶ τὶς λατρεῖες τους, ἔστω κι ἂν δὲν συμφωνοῦμε μὲ αὐτές, ἀλλὰ ἀρνούμαστε τοὺς ποικιλόμορφους καὶ ἐπικίνδυνους «-ισμοὺς» ποὺ ἐκμεταλλεύονται πολιτικά, κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ τὰ θρησκευτικὰ συναισθήματα τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐπιβάλλουν ποικιλώνυμες καὶ ποικιλότροπες δικτατορίες.

“Ὅταν θὰ παύσουν νὰ ὑπάρξουν νὰ ὑπάρχουν Ἅγιοι,
τότε θὰ γίνει ἡ Δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ”

Ἐρώτηση: Ὁ κόσμος μᾶς ρωτάει συχνά, μορφὲς ὅπως οἱ γέροντες Παΐσιος καὶ Πορφύριος ὑπάρχουν σήμερα;

.        Ἀπάντηση: Ετυχς πο γνωρίσαμε τος φωτισμένους ντως Γέροντες, τος πατέρες Παΐσιο κα Πορφύριο κα λλες σύγχρονες πατερικς μορφές, πο μς δειξαν τί εναι κκλησία κα πς ναδεικνύει Θεός, δι τς κκλησίας, τος φίλους Του. Πολλοὶ ἀπὸ μᾶς αἰσθάνθηκαν κοντὰ τοὺς τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ οἱ Γέροντες παρηγόρησαν χιλιάδες ἀνθρώπους καὶ μάλιστα σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἀνέπαυσαν τὰ πιὸ ἀτίθασα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Πρέπει ὅμως νὰ φανοῦμε ἀντάξιοι αὐτῆς τῆς δωρεᾶς.
.        Πάντως, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ὁ Θεὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία, ὑπάρχουν πάντα τέτοιες ἅγιες μορφές. Ὅπως εἶπα προηγουμένως, οἱ ἅγιοι εἶναι γεννήματα τῆς Ἐκκλησίας, πέρασαν μέσα ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὴν Πεντηκοστὴ καὶ δίνουν τὴν μαρτυρία τῆς νέας ζωῆς ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ Θεός.
.        Ἀλίμονον ἂν δὲν ὑπάρχουν καὶ σήμερα τέτοιες μορφές. Εἶναι σὰν νὰ θεωροῦμε ὅτι ἔπαυσε νὰ ὑπάρχη ἡ Ἐκκλησία ἢ εἶναι στείρα καὶ δὲν γεννᾶ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ταν θ παύσουν ν πάρχουν γιοι, τότε θ γίνη Δευτέρα Παρουσία το Χριστο.
.         Στὸ Ἅγιον Ὄρος ὑπάρχουν καὶ σήμερα πολλοὶ εὐλογημένοι μοναχοὶ ποὺ δοξάζουν τὸν Θεὸ καὶ δοξάζονται ἀπὸ Αὐτόν. Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἕνα μεγάλο φῶς, ποὺ ὅταν τὸ βλέπουν, ὅσοι δὲν διαθέτουν κατάλληλη ὅραση, τυφλώνονται καὶ νομίζουν ὅτι φταῖνε οἱ μοναχοὶ ποὺ μένουν ἐκεῖ. Ἀλλὰ καὶ ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στὰ Μοναστήρια καὶ τὶς κοινωνίες ὑπάρχουν εὐλογημένα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ φωτίζουν ὅσους καταλαβαίνουν καὶ ἔχουν ἀνάγκη.
.       Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν βλέπουμε ἐμεῖς τοὺς ἁγίους, δὲν τοὺς αἰσθανόμαστε, δὲν ὀσφραινόμαστε τὴν παρουσία τους. Ατ γίνεται γιατί δν χουμε ναζητήσεις ψηλές, δν διαθέτουμε πνευματικς ασθήσεις γι ν τος ναγνωρίσουμε κα ν τος ψηλαφήσουμε. Ἐφαρμόζεται καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ: «Πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται» (Ματθ. ζ´, 8). σοι ναζητον πραγματικ τν Θε κα τος γίους, θ τος συναντήσουν πωσδήποτε, μλλον ατο ο διοι ο σύγχρονοι πιζντες γιοι θ πνε γι ν τος βρον κα ν τος γεμίσουν μ τ δρα το Θεο. Τέτοιος εἶναι ὁ δικός μας Θεός. Ἔρχεται μυστικά, τοῦ ἀρέσει νὰ ἀνατρέπη ὅλα τὰ λογικὰ προγράμματα, φανερώνει τὴν ἀγάπη Του, δυνατά, ξαφνικὰ καὶ ἐκπληκτικὰ σὲ ὅσους πονοῦν καὶ Τὸν ἀναζητοῦν. Μεθάει νηφάλια αὐτοὺς ποὺ ἀναζητοῦν «τὸν καλὸν οἶνον», τὸ δυνατὸ κρασί.

ΠΗΓΗ: http://www.agioritikovima.gr/

 

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε