Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐθνικὸ φρόνημα

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ».

Τό ’40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!
[Β´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,ΑΦΥΠΝΙΣΗ
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

cebfcf83-cebdceb9cebacebfceb4

Μέρος Α´: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

.           Τό ἑπόμενο ὅμως ἀφιέρωμα τῆς Ε´ Δημοτικοῦ εἶναι ἐξοργιστικότατο! Στήν σελίδα 44 τοῦ α΄ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας-δηλητηρίασης τῶν παιδιῶν καί μαγαρίσματος τῆς μνήμης περιέχεται κείμενο μέ τίτλο:
.           «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τόν πόλεμο!» Καί ὑπότιτλο «Κι ἐμεῖς πήγαμε στό ὑπόγειο». Καί ἀφοῦ κρύφτηκαν στό ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι:
.           «Μετά γύρισε (ὁ μπαμπάς) στή μαμά καί τῆς εἶπε πώς θά τρέξει στήν τράπεζα νά σηκώσει λεφτά. “Δέν ἔχουμε δραχμή”, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στή σκάλα…». Ὅταν ὁ προκομμένος ὁ μπαμπάς γύρισε ἀπό τήν τράπεζα ἀπογοητευμένος, γιατί ἡ τράπεζα ἦταν κλειστή καί δέν μπόρεσε «νά σηκώσει λεφτά», πῆγαν σ’ ἕνα ὑπόγειο, «στῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τό σπίτι της ἔχει ὑπόγειο καί τό λιακωτό της εἶναι τσιμεντένιο καί δέν μποροῦν νά τό τρυπήσουν οἱ μπόμπες». Καί ὁ μπαμπάς –πρότυπο ἥρωα–πῆρε στήν ἀγκαλιά του τόν ἀφηγητή, παιδί μικρό καί τοῦ εἶπε:
.           «-Ἄκη, ἀπό σήμερα θά γίνεις ἄντρας». Καί ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπό τήν «γενναιότητα» τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
.           «Ἐγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δέν ἤθελα νά γίνω σήμερα ἄντρας…». Βεβαίως, γιατί οἱ ἄντρες στρατεύονται καί πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δέν θέλουν νά γίνουν ἄντρες, παίρνουν τό Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί ἀπόλυσης καί σπεύδουν στά ὑπόγεια καί ἄσε τά κορόιδα νά κατασκοτώνονται γιά τήν τιμή τῆς πατρίδας!
.           Τί κείμενο εἶναι αὐτό; ποιό μήνυμα περνᾶ; Πρίν σχολιάσω νά τονίσω τό ἑξῆς: Ὅλοι οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες πού ἀσχολοῦνται μέ τήν γλῶσσα καί τήν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καί ὅτι κάθε γλωσσικό κείμενο, ἀκόμα καί ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καί στάσεις ζωῆς, πρότυπα δηλαδή.
.           Τί «προάγει» τό προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρῶτον: Τήν δειλία, τήν ἡττοπάθεια, τήν ἀφιλοπατρία, τό ψεῦδος! Γνωρίζουμε ἀπό τά «ἐπίκαιρα» τῆς ἐποχῆς ὅτι τήν ἡμέρα πού κηρύχθηκε ὁ πόλεμος καί ἡ γενική ἐπιστράτευση ὁ λαός ξεχύθηκε στούς δρόμους πανηγυρίζοντας! Ἔξαρση, ἐνθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιά τό δίκαιο τοῦ ἀγώνα, θάρρος, ἕνα πραγματικό γλέντι τοῦ λαοῦ, πού εἶχε ἀπηυδήσει ἀπό τίς προκλήσεις τοῦ ἰταμοῦ καί ὀλιγόνοος Μουσολίνι! Καί οἱ μπαμπάδες δέν κρύβουνταν σάν λαγοί στά ὑπόγεια οὔτε ἔτρεχαν στίς τράπεζες! Αὐτά τά σκέφτονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, πού γράφουν τά βιβλία! Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ! Ἐκεῖνοι οἱ μπαμπάδες, οἱ παπποῦδες μας, ντύνονταν στά χακί, καί πήγαιναν, «μέ τό χαμόγελο στά χείλη», μπροστά, στά μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ Γένους! Καλά τό γράφει ὁ ποιητής:
«Μέ ζῆλο στά σκολειά τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰῶνα σέπεται ἡ γενιά!»
(Κ. Βάρναλης, «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»)
.           Σημειωτέον ὅτι στό ἴδιο βιβλίο τό ἀφιέρωμα γιά τό «Πολυτεχνεῖο» καλύπτει ἑπτά (7) σελίδες! Τό ἀφιέρωμα στό ’40, πέντε (5)! Τό νά δίνεται στήν 17η Νοεμβρίου 1973 ὁ χαρακτήρας μιᾶς ἐθνικῆς ἐπετείου καί μάλιστα ἰσάξιας καί ἀνώτερης –κρίνοντας ἀπό τόν ἀριθμό τῶν σελίδων– εἶναι ἀπό τά «πρωτότυπα» εὑρήματα τῆς νέας, νεοταξικῆς ἰδεολογίας πού διαπερνᾶ τά βιβλία καί προβληματικό ἀπό κάθε ἄποψη, πού δέν ἔχει καμμία θέση σέ σχολικό βιβλίο! Κι ἄν δέν κάνω λάθος, τή λεγόμενη «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου», τύπου Δαμανάκη, Λαλιώτη καί χιλιάδων ἄλλων «ἀντιστασιακῶν», ἀκόμη τήν χρυσοπληρώνει ὁ ἑλληνικός λαός…
.           Τά ἴδια χαμαίζηλα, πονηρόφρονα καί ἀπαράδεκτα κείμενα –πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων– συναντᾶς σ’ ὅλα τά βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ! Στά δέ δέκα (10) γλωσσικά ἐγχειρίδια τοῦ Γυμνασίου, δέν ὑπάρχει οὔτε γιά δεῖγμα ἕνα ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40!! Οἱ ἐθνομηδενιστές ἀγνοοῦν πλήρως τήν Ἐπέτειο!! Συκοφάντηση τῆς Ἱστορίας, ἀπαξίωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, διακωμώδηση τῶν ἀγώνων τοῦ λαοῦ μας γιά λευτεριά: αὐτό εἶναι τό Νέο Σχολεῖο τους… Ἕνα πραγματικό «παιδομάζωμα», πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἱστορική εὐθανασία, στήν ἐξαφάνιση ὡς λαοῦ πού ἦταν κάποτε «ὁ δάσκαλος τῆς Οἰκουμένης» ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός!!
.           13.936 Ἀξιωματικοί καί ὁπλῖτες –ὁ ἀνθός τῆς πατρίδας– ἄφησαν τά κόκκαλά τους τά ἱερά στά βουνά καί τούς γκρεμούς τῆς Βορείου Ἠπείρου. Εἶναι ντροπή τέτοια θυσία νά ἀτιμάζεται στά βιβλία τῶν παιδιῶν μας!!
«Ποιός θά ἀντιδράσει; Τί πάθηκαν, τί γίνηκαν τοῦ κόσμου οἱ ἀντρειωμένοι;»…
.           Νά κλείσω, γιά νά ἀναπνεύσουμε καί πάλι ὀσμή εὐωδίας ἡρωϊσμοῦ, μ’ αὐτό πού διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στό βιβλίο του «Τό περιβόλι τῶν θεῶν», σ.135. Περιγράφει τήν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξᾶ στό στρατιωτικό νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός» καί τήν στιχομυθία μέ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
-Στό Ἰβάν!
-Ἔ, τό Ἰβάν τό τιμωρήσαμε!Ἔπεσε χθές τό βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θά μποροῦσε ὅμως νά εἶχε πέσει ἐδῶ καί πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τήν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νά μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θά τό παίρναμε ἀπό τότε».
.           Τί νά πεῖ κανείς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου;

, , , ,

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

Τό 40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας:
δειλία, ἡττοπάθεια καί διασυρμός τοῦ Ἔπους!!

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

https://christianvivliografia.files.wordpress.com/2014/11/ceb1cf86cf85cf80cebdceb9cf83ceb7.jpgἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 21, Σεπτέμβριος 2014

 

Γιορτάζουμε τό «ΟΧΙ», γιατί ἄν γιορτάζαμε τό «ΝΑΙ», θά εἴχαμε κάθε μέρα ἐπέτειο!
(Φοιτητικό σύνθημα)

.           Στόν πανηγυρικό λόγο πού ἐκφώνησε στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στίς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960, ὁ μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης, μεταξύ τῶν ἄλλων σπουδαίων ἀνέφερε καί ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, πού διαδραματίστηκε, ὄχι «στό διάσελο τῆς Ἱστορίας» (Βρεττάκος), στίς ἀετοράχες τῆς Πίνδου, ἀλλά στά μετόπισθεν, ὅπου ὁ ἀπόλεμος πληθυσμός τῆς πατρίδας μας συναγωνιζόταν τήν ἀνδρεία τῶν μαχητῶν. Τό μεταφέρω:
.           «Εἶχε ὀργανωθῆ, κατά τή διάρκεια τοῦ ἀγῶνα ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπ’ τόν Ἐρυθρό Σταυρό τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα καί ἕναν φίλο γιατρό, σ’αὐτή τήν ὑπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου νά τόν δῶ καί νά τά ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρά κάθε μέρα γιά νά δώση τό αἷμα του γιά τούς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιά πού περίμεναν τή σειρά τους. Μιά μέρα, λοιπόν, ὁ ἐπί τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στήν σειρά τῶν αἱμοδοτῶν πού περίμεναν, νά στέκεται καί ἕνα γεροντάκι.
-Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
-Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νά δώσω αἷμα.
.           Ὁ γιατρός τόν κοίταξε αὐστηρά μέ ἀπορία καί συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τό δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιό ζωηρή.
.           -Μή μέ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τό αἷμα μου εἶναι καθαρό, καί ἀκόμα ποτές μου δέν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καί οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πώς οἱ δύο πῆγαν ἀπό αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στή γυναῖκα μου, θά’ ναι κι ἄλλοι πατεράδες, πού μπορεῖ νά χάσουν τά παλληκάρια τους, γιατί δέ θά’χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νά τούς δώσουν. Νά πάω νά δώσω κι ἐγώ τό δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε, γέρο μου μοῦ εἶπε κι ἄς εἶναι γιά τήν ψυχή τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγώ σηκώθηκα κι ἦρθα». («Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940», πανηγυρικοί λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐπιμέλεια Πέτρος Χάρης, Ἀθήνα 1978, σ. 322).
.           Τί μεγάλη ψυχή ὁ γέροντας τῆς ἱστορίας! Τρεῖς γιούς καί… χαλάλι τῆς πατρίδας! Προσθέτει ἕνα νέο στοιχεῖο τούτη ἡ διήγηση, ὅπως τό γράφει ὁ Μυριβήλης: Ἀνδρείους μπορεῖ νά βγάλῃ κάθε πατρίδα. Ἁγίους ὅμως μόνον αὐτές πού καταυγάζονται ἀπό τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει -θέλουν δέν θέλουν οἱ ἐκκλησιομάχοι- σ’ αὐτήν τήν ἐκλεκτή μερίδα!

.           Γιορτάζουμε τό «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μιά ἐλἀχιστη λέξη πού περικλείει μέσα της τό μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας!! Μέ τά «ΟΧΙ» ἀνήλθαμε στίς κορυφές τῆς δόξας!! Μέ τά «ΝΑΙ» καί τίς προδοσίες τῶν διαχρονικῶν Νενέκων (ἤ μήπως Ναιναίκων;) μᾶς σαβάνωσε ἡ ντροπή καί ἡ ὑποτέλεια. Θά ξεδιπλωθοῦν καί οἱ σημαῖες στά μπαλκόνια τῶν σπιτιῶν -ὅσων καίγονται ἀπό ἀγάπη γιά τό «ἱερό πανί» καί ὄχι ὅσων τίς καῖνε- θά ἀκούσομε καί τόν Ἐθνικό μας   Ὕμνο, πού δέν εἶναι ὕμνος εἰς τήν Ἑλλάδα, ἀλλά  Ὕμνος εἰς τήν Ἐλευθερίαν. Γιά τόν ἐθνικό μας ποιητή εἶναι ἀξεδιάλυτα -ἕνα αὐτά τά δύο. Καί λέγεται πώς, ὅταν τό 1826 ὁ τότε πρωθυπουργός τῆς Ἀγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τόν   Ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ, συγκλονίστηκε καί συνέταξε τό Πρωτόκολλο μέ τό ὁποῖο ἀναγνώριζε τόν αἱμόφυρτο τόπο μας ὡς κράτος. Γιατί οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου συναγάγουν συμπεράσματα γιά τήν πολιτική τους, ὄχι μέ κριτήριο τήν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλά μέ κριτήριο τήν ἀποφασιστικότητα τῶν λαῶν καί τῶν κυβερνήσεών τους, νά ὑπερασπίσουν τήν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια μέ θυσίες καί μέ τό αἷμα τους, ἄν χρειαστεῖ!
.           Τό 40 νικήσαμε γιατί ὁ λαός καί οἱ μαχητές του μέθυσαν μέ τ ἀθάνατο κρασί τοῦ 21. Γιατί ἔβλεπαν τήν Παναγία νά περπατᾶ πάνω στά χιόνια, γιατί ντρέπονταν νά ντροπιαστοῦν!
.           Στήν τότε ἐφημερίδα «Πρωΐα» δημοσιεύτηκε ἐπιστολή μιᾶς μάνας χήρας ἀπό τά Μέγαρα, πού μόλις εἶχε λάβει τόν πολεμικό σταυρό ἀνδρείας τοῦ σκοτωμένου γιοῦ της. (Δέν πῆγαν νά σκοτώσουν ἐκεῖνα τά παιδιά, πῆγαν νά πεθάνουν γιά τήν πατρίδα τους!). Ἔγραφε ἡ χαροκαμένη μάνα στήν ἐπιστολή: «Ὁ Δημητρός μου, ὁ μοναχογιός μου, προστάτης τῶν τριῶν κοριτσιῶν μου, ἔπεσε ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος. Χαλάλι τῆς πατρίδος ὁ Δημητρός μου. Ἄς ἤτανε νά πέθαινα κι ἐγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω ἡ Ἑλλάς». Τέτοιοι γονεῖς πού χαλάλιζαν τά παιδιά τους στήν πατρίδα, ἀνάγκασαν σοφό τῆς ἐποχῆς νά ἀναφωνήσει: «Βγάλτε τά στεφάνια τῆς νίκης ἀπό τά κεφάλια τῶν στρατιωτῶν μας καί φορέστε τα στά κεφάλια τῶν γονιῶν τους»!
.           Καί ὅταν φύγει τό ψευτορωμαΐκο, ὅπως τό ἔλεγε ὁ Πατροκοσμᾶς, τό λυμφατικό χαρτοβασίλειο τοῦ «ΝΑΙ» πού ζοῦμε τώρα καί ἔλθει τό πραγματικό ρωμαίικο καί ἀποκτήσουν τά παιδιά, οἱ μαθητές μας τά βιβλία πού πρέπει, τέτοια θά διαβάζουν, μέ τέτοια παραδείγματα θά γαλουχοῦνται καί θά μορφώνονται.
.           «Ὅταν θ’ ἀνθίσουν τοῦτοι οἱ τόποι/ὅταν θά ’ρθοῦνε καινούργιοι ἄνθρωποι/ θά συνοδεύσουν τήν βλακεία/ στήν τελευταία της κατοικία»
.           Γιατί σήμερα ἡ βλακεία, ἡ προδοσία καί ἡ δειλία κυριαρχοῦν στά «περιοδικά ποικίλης ὕλης», πού τά ὀνομάζουν εὐφημιστικῶς βιβλία Γλώσσας! Εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπό ἱδρύσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, πού δέν σέβονται οἱ συγγραφικές ὁμάδες καί παρέες τοῦ ὑπουργείου πρώην ἐθνικῆς καί νῦν ὑποταξικῆς ἐκπαίδευσης τούς ἀγῶνες, τίς ἐπετείους τοῦ λαοῦ μας!

Συγκεκριμένα:

.           Στήν Γ´Δημοτικοῦ, στό α´ τεῦχος τοῦ βιβλίου Γλώσσας, σελ. 79, τό ἀφιέρωμα στό Ἔπος τοῦ ’40, περιορίζεται στήν ἑξῆς ἀναφορά: «Ἀπό τό ἡμερολόγιο τῆς Ροζίνας, μιᾶς δεκάχρονης ἑβραιοπούλας ἀπό τή Θεσσαλονίκη. Ὀκτώβριος 1940: Τή Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940 δέν πήγαμε σχολεῖο. Εἶχε κηρυχτεῖ ὁ Ἑλληνοϊταλικός πόλεμος. Ἀναστατωμένα ἤμασταν ἐμεῖς τά παιδιά. Οἱ Ἰταλοί βομβάρδισαν τή Θεσσαλονίκη. Στό μαγαζί τοῦ πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές». Καί τέλος! Τίποτε ἄλλο! Αὐτό μαθαίνουν χιλιάδες Ἑλληνόπουλα γιά τό Σαράντα! Ἀναστάτωση (ὅπως λέμε «συνωστισμός») καί καταστροφή ἑνός ἑβραϊκοῦ μαγαζιοῦ! Σέ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδας, ὅπως στήν Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοί ἄνθρωποι καί παιδιά ἀπό ἰταλικά βομβαρδιστικά. Ἔγραψαν γι’αὐτό οἱ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς. Γιατί δέν συμπεριέλαβαν ἕνα τέτοιο συμβάν;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ-2 (Δ. Νατσιός) «Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί ἡ πατρίδα ἄς χαθεῖ». 

, , ,

Σχολιάστε

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ (Ν. Χειλαδάκης) «Γιατί ὁ κόσμος νὰ πηγαίνει στὶς ἐκκλησίες. Αὐτὰ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ μία σύγχρονη εὐρωπαϊκὴ χώρα».

θνικ πέτειος στ κάγκελα

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας – Τουρκολόγος

.                   Ἀλήθεια τί εὐτυχία νὰ εἶσαι σήμερα Ἕλληνας (σσς, μὴ μᾶς ἀκούσουν), κάτοικος αὐτῆς τῆς χώρας ποὺ ἔχει πιάσει τὸ «νόημα» τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ τῆς προόδου καὶ εὐτυχισμένος ἀπολαμβάνει τὰ «ἀγαθὰ» τῆς Τρόικας καὶ τῶν μνημονίων, μὲ τά… χρέη νὰ τὸν πνίγουν μέχρι τὸ λαιμὸ καὶ μὲ τὶς πρόσφατα ἀπίστευτες καταιγίδες καὶ πλημμύρες!
.                   Μόλις πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ φανταστεῖ κανεὶς πὼς θὰ ἐρχόταν μέρα ποὺ ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, θὰ γιορταζόταν μὲ ἑκατοντάδες ὁπλισμένα μάτ, μὲ σιδερόφρακτους φράκτες, μὲ πρωτοφανῆ μέτρα ἀσφαλείας, μὲ φρουρὲς πρακτόρων μὲ ἐκεῖνα τὰ χαρακτηριστικὰ μαῦρα γυαλιά, μὲ ἀμέτρητες κάμερες ἀσφαλείας καὶ μὲ τὸν κόσμο ποὺ ὑποτίθεται πὼς γι’ αὐτὸν τιμᾶται ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος, ἀπομακρυσμένο μὲ βίαιο τρόπο σὲ ἀπόσταση ἀσφαλείας ἀπὸ τὴν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων.
.           Ἄλλωστε καὶ αὐτὴ ἡ παρέλαση, ποὺ γίνεται ἔτσι ὅπως γίνεται, εἶναι γιὰ τοὺς ἐπισήμους, γιὰ τοὺς προνομιούχους καὶ τοὺς ἐκσυγχρονιστές, γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐπέτυχαν μὲ πολὺ «κόπο» νὰ κάνουν τὴν χώρα ξέφραγο ἀμπέλι σὲ κάθε καρυδιᾶς μουσουλμανικὸ καρύδι, γι’ αὐτοὺς (τί εἰρωνεία), ποὺ ἐπιμένουν πὼς θὰ πρέπει προσεχῶς ἡ παρέλαση νὰ καταργηθεῖ! Ἀντ’ αὐτοῦ νὰ ἔχουμε παρελάσεις ὁμοφυλοφίλων, οἰκολόγων τῆς σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης, φιλόζωων καὶ ἄλλων «πολύχρωμων» καὶ νὰ γιορτάζουμε μὲ ὅλες τὶς τιμὲς τὴν… παγκόσμια ἡμέρα τοῦ σκύλου.
.                   Τὴν ἴδια ὥρα, (τὸ ἔχετε ἄραγε ἀντιληφθεῖ;) ὅλες οἱ γειτονικὲς χῶρες, μὲ πρώτη καὶ καλύτερη τὴν «φίλη» καὶ «σύμμαχό» μας Τουρκία, τιμοῦν μὲ κάθε μέσο τὶς ἐθνικές τους ἐπετείους καὶ προβάλλουν μὲ κάθε μέσο ἕνα ἀκράτητο ἐθνικιστικὸ ἐπεκτατισμὸ σὲ βάρος τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ «ἐκσυγχρονισμένης» Ἑλλάδας. Ἀντίθετα γιὰ μᾶς ὅλα αὐτὰ εἶναι… ἀναχρονιστικὰ κόμπλεξ.
.                   Δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ κανεὶς πρὶν ἀπὸ δέκα καὶ παραπάνω χρόνια πὼς θὰ ἐρχόταν μία μέρα ποὺ θὰ ὑπάρχουν πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι θὰ θεωροῦν τὶς ἐθνικὲς ἐπετείους καὶ τὶς παρελάσεις… φασιστικὲς ἐκδηλώσεις, τὴν ἀνάρτηση τῆς σημαίας στὰ μπαλκόνια ἔνδειξη ρατσιστικῶν προθέσεων, πὼς κάθε ἀναφορὰ γιὰ τὶς παραδόσεις γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὰ πιστεύω μὲ τὰ ὁποῖα ἐπέζησε ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ὁ ἑλληνισμός, νὰ θεωροῦνται ἀναχρονισμὸς καὶ ὀπισθοδρόμηση.
.                   Τὸ ξέρετε πὼς ἐκεῖνο ποὺ ξενίζει ἀλλὰ καὶ ἐξοργίζει περισσότερο τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «σωτήριας» γιὰ τὴν Ἑλλάδα Τρόικας, εἶναι ἡ παρουσία ρασοφόρων στὶς δημόσιες ἐκδηλώσεις;
.                   Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνουν πιὸ συχνὰ στοὺς ἁρμόδιους κυβερνητικοὺς παράγοντες, ὅπως μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε ἀνώτερη κυβερνητικὴ πηγή, εἶναι τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ μὲ τὰ μαῦρα καταθλιπτικὰ ράσα πάνω στὴν ἐξέδρα σὲ μία δημόσια γιορτή, στὴν παρέλαση τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου, σὲ κάθε ἐπίσημη τελετὴ ποὺ εὐλογεῖται μὲ τὸν πατροπαράδοτο ὀρθόδοξο ἁγιασμό.
.                   Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνουν συχνὰ εἶναι γιατί νὰ προβάλλονται αὐτοὶ οἱ θλιβεροὶ καὶ ὀπισθοδρομικοὶ γιὰ τὴν Τρόικα μαυροφόροι κληρικοὶ καὶ γιατί ὁ κόσμος νὰ πηγαίνει στὶς ἐκκλησίες, νὰ ἐκκλησιάζεται, νὰ κοινωνεῖ, νὰ ἔχει ὀρθόδοξο θρησκευτικὸ φρόνημα. Αὐτὰ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ μία εὐρωπαϊκὴ σύγχρονη χώρα, σὲ μία χώρα ποὺ θέλει νὰ πάει μπροστά, νὰ γίνει ἰσότιμο καὶ ἰσάξιο μέλος τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης τῆς ὁποίας τὸ ἔμβλημα εἶναι ἡ…πόρνη τῆς Βαβυλώνας.
.                   Ὅσοι ἐπιμένουν σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς «ἀναχρονιστικὲς» πρακτικές, ὅσοι ἐπιμένουν νὰ προβάλουν τὴν πατροπαράδοτη ἐθνικοθρησκευτικὴ ταυτότητα, θὰ πρέπει νὰ ἀποβληθοῦν ἀπὸ τὸν δημόσιο βίο, νὰ ἀπομονωθοῦν, νὰ ἐξοβελιστοῦν καὶ νὰ ἐξαφανιστοῦν, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει καμία δυνατότητα νὰ ἀκούγονται ἀπὸ τὸν «βομβαρδισμένο» λαὸ γιὰ χάριν τὸ «καλό» τοῦ τόπου.
.                   Αὐτὸς ὁ «βομβαρδισμένος» λαὸς ἐκπαιδεύεται ἀπὸ τὰ νέα σύγχρονα σχολεῖα του νά… θεωρεῖ τὶς λεσβίες καὶ τοὺς κάθε λογῆς ἀνώμαλους σὰν ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα τῆς «προόδου» καὶ τοῦ σύγχρονου εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
.                   Ἐκπαιδεύεται νὰ θεωρεῖ πὼς οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι κάτι… ἄσχημοι καὶ ἀποκρουστικοὶ γέροντες, πὼς οἱ ἥρωες τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21 ἦταν ἐγκληματικὰ στοιχεῖα καὶ κάποιοι παράνομοι κλέφτες (κατὰ τὰ κεμαλικὰ ἱστορικὰ πρότυπα) καὶ ὅτι οἱ ἥρωες τοῦ ᾽40 πολεμοῦσαν… χωρὶς ἀντίπαλο.
.                   Ἐκπαιδεύεται νὰ πιστεύει πὼς ἡ καθημερινὴ εἰσβολὴ δεκάδων μουσουλμάνων, εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ πολυπολιτισμοῦ καὶ τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ μας.
.                   Αὐτὸς ὁ λαὸς ἐκπαιδεύεται νὰ συμπεριφέρεται σὰν ἕνα πρόβατο ποὺ δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχει βούληση, δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχει θρησκευτικὴ συνείδηση, δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχει ἐθνικὲς ἀξίες καὶ ἐθνικὴ ταυτότητα, ἐκπαιδεύεται νὰ ψηφίζει αὐτοὺς ποὺ τοῦ ἐπιβάλλουν στὴν «προκὰτ δημοκρατία» τους.
.                   Αὐτὸς ὁ λαὸς πρέπει νὰ «σφάζεται» καθημερινὰ στὴν ὑπηρεσία τῆς προόδου καὶ τῆς παγκόσμιας Νέας Τάξης.
.                  Ὑπάρχει ὅμως κάτι ποὺ δὲν καταλαβαίνουν ὅλοι αὐτοὶ οἱ… ἐξωγήινοι τροικανοὶ καὶ οἱ ἐγχώριοι δοῦλοι τους, ποὺ κατέχουν τὶς ἀνώτερες κυβερνητικὲς θέσεις.
.                   Ὑπάρχει κάτι τὸ πολὺ ἁπλὸ ποὺ δὲν τὸ κατανόησαν ποτὲ καὶ μᾶλλον ποτὲ δὲν θὰ τὸ κατανοήσουν.
.                   Ὑπάρχει κάτι ποὺ δὲν μποροῦν ποτὲ νὰ τὸ δοῦν καὶ νὰ τὸ χωνέψουν. Ἡ «φυλακὴ» τῆς λογικῆς τους δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει, νὰ σκεπάσει, νὰ ἐξαφανίσει, κυρίως νὰ ἐξηγήσει κάποιες «παράξενες» ἀξίες ὅπως ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία. Ἂν αὐτὸ ἴσχυε, τότε δὲν θὰ ὑπήρχαμε ἐδῶ καὶ αἰῶνες καὶ τὸ πρόβλημά τους θὰ εἶχε λυθεῖ πρὸ πολλοῦ.
.                   Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος δὲν ἁλυσοδένεται πίσω ἀπὸ σιδερένια κάγκελα ἑνὸς προδοτικοῦ κατεστημένου. Εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.
.                   Καὶ ὅπως τὸ εἶπε καὶ τὸ ξανάλεει κάθε μέρα ἐκεῖνος ὁ μεγάλος Ἅγιος Παππούλης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ κάποιοι θέλησαν νὰ τὸν «θολώσουν» μετατρέποντάς τον σέ…σοῦπερ στὰρ (ἄλλη μία πονηρὴ ἐπιχείρηση τῆς Νέας Τάξης), «Ἡ Ἑλλάδα δὲν χάνεται. Αὐτοὶ ἔχουν τὰ σχέδιά τους ἀλλὰ ἔχει καὶ ὁ Θεὸς τὰ δικά Του».
.                   Καὶ ἡ ἱστορία ξέρει νὰ τιμωρεῖ τοὺς προδότες καὶ τοὺς παραβάτες τῶν ἐντολῶν Του.

ΠΗΓΗ: olympia.gr

, ,

Σχολιάστε

ΖΗΤΕΙΤΑΙ «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ» (Δ. Νατσιός) «Κράτος εἶναι οἱ μνημονιακοὶ λακέδες καὶ οἱ ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ ὅσοι ἀντρειωμένοι κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους μας».

Ζητεῖται Παῦλος Μελᾶς

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Νυχτώνοντας ἀκούστηκε ἕνας πυροβολισμὸς καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Παύλου: «στὴ μέση μὲ πῆρε παιδιά». Μπῆκε στὸ σπίτι καὶ φώναξε τὸν καπετὰν Πύρζα. Ὁ Νίκος Πύρζας ἔτρεξε κοντά του. Ὁ Παῦλος ἔβγαλε ἀπὸ τὸ λαιμό του τὸν σταυρὸ ποὺ φοροῦσε πάντοτε καὶ τοῦ λέει: «τὸν σταυρὸ νὰ τὸν δώσεις στὴ γυναίκα μου. Καὶ τὸ ντουφέκι τοῦ Μίκη. Καὶ νὰ τοὺς πεῖς ὅτι ἔκαμα τὸ καθῆκον μου…». Καὶ ζήτησε νὰ τὸν σκοτώσουν τὰ παλικάρια του, γιὰ νὰ μὴν τὸν βροῦνε οἱ Τοῦρκοι ζωντανό. Σὲ λίγο ὅμως ξεψύχησε. Ἦταν Τετάρτη 13 Ὀκτωβρίου 1904. «Καὶ οἱ Ἕλληνες ξύπνησαν», γράφει ὁ Ἴων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Ἐπειδὴ εἶναι τυφλοὶ οἄνθρωποι. Καὶ οἱ περισσότεροι γεννήθηκαν γιὰ νὰ εἶναι μικροί. Σπίθες κοντὲς εἶναι οἱ στιγμὲς ποὺ ξυπνοῦν καὶ νιώθουν τὴ μετριότητα ποὺ βαραίνει ἐπάνω τους…Τέτοια σπίθα τοὺς ἄναψε ὁ Παῦλος Μελᾶς. Ὅσοι συνηθίζουν νὰ συλλογίζονται, ἂς στοχασθοῦν πόσο μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς, γιὰ νὰ καταφέρει νὰ τὴν ἀνάψει. Καὶ μὲ τὴν σπίθα ποὺ ἄναψε στὸν καθένα, πολλοὶ ἦταν τυφλοί, ὡς τὸν εἶδαν. Ἔτριψαν τὰ μάτια τους κάπως ξιπασμένοι καὶ εἶπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν νὰ τὸ διαλαλήσουν: Ὥστε ὑπάρχει Μακεδονία, ἀφοῦ πῆγε ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ σκοτώθηκε γι’ αὐτή! Καὶ ἄλλοι συμπέραναν: Ὥστε βρίσκονται ἀκόμα, μετὰ τὸ 1897, ἀξιωματικοὶ στὸ στρατὸ καὶ ζωὴ στὸ Ἔθνος!».
.             Σὲ καιροὺς σακάτικους σὰν τοὺς τωρινούς, ποὺ μᾶς περιζώνει ἡ χαμέρπεια καὶ πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς παντοειδεῖς ἀναθυμιάσεις, παρηγοριὰ μονάχη κάτι σὰν ὑποσυνείδητη ὤθηση, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως ἔλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στὸ πανεπιστήμιο, «ἀφῆστε τὰ ὑποκείμενα καὶ καταπιαστεῖτε μὲ τὰ κείμενα», ἐννοώντας πὼς ἡ ἐντρύφηση μὲ τὴν ἱστορία προσφέρει τὸν ἀναζητούμενο ἀνασασμό. Ἂς μὴν λησμονοῦμε καὶ τὴν πασίγνωστη προγονικὴ ρήση «ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν», εὐτυχὴς ὁ γνώστης τῆς ἱστορίας. Ἡ ἱστορία δίνει στὸν ἄνθρωπο, ποὺ συνηθίζει νὰ σκέφτεται καὶ ὄχι νὰ σκέφτονται ἄλλοι γι’ αὐτόν, ὅπως συμβαίνει στὰ κομματικὰ ποιμνιοστάσια, πολὺ βαθύτερη καὶ πιὸ πλούσια ἐμπειρία, ὥστε νὰ τὸν προετοιμάζει γιὰ κάθε γεγονὸς ἀτομικὸ ἢ καὶ γενικό (τοῦ ἔθνους, τῆς ἀνθρωπότητας) καὶ νὰ μὴν καταπλήσσεται γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Ὁ ἀνιστόρητος, ὁ ἀμύητος παρουσιάζει ἀντιδράσεις πρωτόγονου στὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς καὶ «πέφτει», ὅπως κοινότοπα λέγεται, «ἀπὸ τὰ σύννεφα». Ὁ ἱστορικὰ μορφωμένος, κατὰ τὸ δυνατόν, δὲν χάσκει ἐνώπιον τῶν «ραγδαίων ἐξελίξεων», ὅπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν καὶ κοάζουν» οἱ ὅλο κόρδωμα καὶ ἔπαρση ἐπιβήτορες τῆς ἐξουσίας.
.             Ἀφιέρωμα, λοιπὸν τὸ σημερινὸ σημείωμα. Ὄχι, ἁπλῶς καὶ μόνον, ἐπετειακό. Δὲν εἶναι χρέος μνήμης. Εἶναι ἐξαναγκασμὸς μνήμης. Ἀφιέρωμα στὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ ἔφτασε στὰ «κρημνὰ τῆς ἀρετῆς» (Κάλβος). Ἀρχοντόπουλο ἦταν, μὲ γυναίκα σπουδαία, κόρη τοῦ Δραγούμη, μετέπειτα πρωθυπουργοῦ, μὲ παιδιὰ μικρά, μπροστά του καριέρα καὶ μεγαλεῖα, ὅμως τάραζε τὰ σπλάχνα του ἡ σωτηρία τῆς Μακεδονίας.

« Ὡς ἀπὸ ἕνα βουνὸν
ὁ ἀετὸς εἰς ἄλλο
πετάει, κι ἐγὼ τὰ δύσκολα
κρημνὰ τῆς ἀρετῆς
οὕτω ἐπιβαίνω»,
γράφει στὶς «Ὠδές» τοῦ ὁ ὑπέροχος ἐθνικὸς ποιητὴς Κάλβος. Αὐτὸς ἦταν ὁ Παῦλος, «ἀετός», ποὺ ἄφησε τὶς ἀθηναϊκὲς δυσωδίες καὶ τὶς «ἄψογες στάσεις» τοῦ παλαιοκοματισμοῦ καὶ θυσιάστηκε. Θυσία καὶ ὄχι λόγια. Αὐτὸ εἶναι Ὀρθόδοξος Ἕλληνας. Ἔλεγαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ὅταν μία μάνα Ρωμηὰ γεννοῦσε ἀγόρι: «Νὰ σοῦ ζήσει, νὰ γίνει καπετάνιος, νὰ τοῦ γράψουν καὶ τραγούδι». «Μακαρία» ἡ μάνα του, τέτοιος ἦταν ὁ βλαστός της. Καπετάνιος, ὁ Μίκης Ζέζας καὶ τοῦ ἔγραψαν καὶ τραγούδια, ὁ λαὸς τὸν ἔκλαψε, «πάντα χλωρὸ νὰ σειέται τὸ χορτάρι». (Παλαμᾶς).
.             «Ἕνα πουλάκι ξέβγαινε ἀπ’ τὴ Μακεδονία./ Γιὰ τὴν Ἀθήνα διάβαινε γιὰ τοῦ Μελᾶ τὰ σπίτια./ Δὲν ἐλαλοῦσε σὰν πουλὶ οὐδὲ σὰν ἀηδόνι,/ παρὰ λαλοῦσε καὶ ἔλεγε ἀνθρώπινη κουβέντα: Τὸν Παῦλο τὸν ἐβάρεσαν».
.             Καὶ λαβωμένος «κράζει παλληκάρια» του καὶ τὰ γλυκομιλάει:/ Παιδιά μου, μὴ τρομάζετε, τὸ χάρο μὴ φοβᾶσθε/ τὰ παλληκάρια τὰ καλὰ /μον’ τὸν Θεὸ φοβοῦνται».
.             Τὸ ἴδιο ἔλεγε καὶ ὁ Κανάρης: «μόνο τὸν Θεὸ φοβᾶμαι»! (Ὅποιο νεοπαγανιστικὸ ἀπολειφάδι δὲν κατανοεῖ τί σημαίνει «φόβος Θεοῦ», ἂς μελετήσει κάποιον ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς ἀθεόφοβους καὶ ὁ λαός μας τοὺς…φοβᾶται). Τοῦτες τὶς σάπιες, τῶν σάπιων, ἡμέρες, ἡ Μακεδονία, τὸ ὄνομά της, πάλι ξεβράζεται στὰ χείλη ἄνομων, παχυλῶν μετριοτήτων ποὺ –κακῇ τῇ ὥρᾳ-κατέχουν τρανὰ πόστα. Πολὺ φοβᾶμαι, μήπως τώρα ποὺ ὁ λαὸς ἔχει πλήρως ἀποπροσανατολιστεῖ καὶ ἀποσβολωθεῖ μὲ τὴν φρικώδη κρίση καὶ τὰ συμπαρομαρτοῦντα της, «περάσει στὰ μουλωχτὰ» καὶ κάποιο μνημόνιο προδοσίας, ὁ δυσώνυμος συμβιβασμός.
.             Ἡ ἔνδεια καὶ ὁ συνοδὸς πανικὸς ἀφοπλίζουν, καθηλώνουν ἀντανακλαστικά, ὁδηγοῦν σὲ παραίτηση καὶ ἀδιαφορία. Οἱ μεγάλες τραγωδίες τῆς ἱστορίας τότε συμβαίνουν: ὅταν ταυτίζεται τὸ κράτος μὲ τὴν πατρίδα. Κράτος εἶναι οἱ μνημονιακοὶ λακέδες καὶ οἱ ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς καὅσοι ἀντρειωμένοι κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους μας. Μᾶς ἐξευτελίζουν, μᾶς ποδοπατοῦν, ἔβαλαν νεοταξικὰ καθάρματα -τρόικες- νὰ μᾶς διαφεντεύουν καὶ ἡμέτερους προσκυνημένους νὰ τοὺς δορυφοροῦν. Μὴν χάσουμε ὅμως τὴ γῆ μας. Ὅ,τι κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ νὰ ξεπουληθεῖ μὲ τὸ μελάνι μιᾶς ὑπογραφῆς. Στὴν Μακεδονία μας, εἶναι θαμμένα, τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ τοῦ Παύλου Μελᾶ, θησαυρὸς πολυτίμητος. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὸν προδώσουμε; Ἕλληνες εἴμαστε! Νὰ πάρει ἡ εὐχή!
.             «Κάποτε», γράφει ὁ Στρατῆς Μυριβήλης, «μία μέρα ποὺ συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωπο ι-δύο ψαράδες ἦταν- γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δεξιὲς καὶ ἀριστερὲς δυνάμεις πάνω στὴν ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξάφνιασε. Εἶπε ὀργισμένος: -Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας!». (περ. «Γνώσεις», Φεβρουάριος 1959, τεῦχος 14, σελ. 4).
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη «ἰδεολογία» ποὺ μᾶς ἀξίζει: τἑλληνικό μας! Καὶ αὐτὴ δὲν περιέχει λόγια, μόνο θυσίες, καὶ ὀνομάζεται Μάρκος Μπότσαρης καὶ Παῦλος Μελᾶς καὶ Γρηγόρης Αὐξεντίου. Αὐτὸ τὸ «ἑλληνικό» μας εἶναι τὸ μόνο ποὺ δὲν φροντίζει νὰ καλλιεργήσει συστηματικὰ τὸ κράτος στὴν ψυχὴ τῆς νέας γενιᾶς, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ φοβοῦνται οἐχθροὶ τῆς πατρίδας καὶ αὐτὸ βάλθηκαν νὑπονομεύσουν μὲ χίλιους τρόπους. Οὔτε μία ἀναφορὰ στὰ βιβλία Γλώσσας Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου στὸν Παῦλο Μελᾶ. Ἕνα ποίημα, ἕνα δημοτικό… τίποτε. Θὰ βρεῖς τὸν Λεφάκη, τὸν ἀστρολόγο, θὰ βρεῖς 35 συνταγὲς μαγειρικῆς, σκύβαλα καὶ περιτρίμματα, ἀλλὰ τὸν Παῦλο «ποῦχε ταράξει τὴν Τουρκιά», δὲν θὰ τὸν βρεῖς. Στὴν «σάπια πολιτεία» ἔχουν τὰ πρωτεῖα, οἱ…σκυφτοί, οἱ τετραποδίζοντες, κατὰ τὸ ὡραῖο τὸ ποίημα τοῦ Βάρναλη.

«Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
Κι ἀπ’ τὸν ἀφέντη πιάσου
Κι ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς
νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
Καὶ θὰ ἔχεις τὰ πρωτεῖα
στὴ σάπια πολιτεία».

.              Ζητεῖται Παῦλος Μελᾶς καὶ σήμερα. Νὰ μᾶς ἀφυπνίσει, νὰ μᾶς συγκλονίσει, νὰ διαλύσει τὰ σάβανα ποὺ μᾶς καταπλακώνουν.

, , ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Περ το στορικο μυθιστορήματος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα ἔπαιξε καὶ παίζει σημαντικὸ ρόλο στὴ διατήρηση τῆς μνήμης τοῦ λαοῦ καὶ ἀνταποκρίνεται στὴν ἀνάγκη τοῦ κάθε ἀνθρώπου νὰ πληροφορηθεῖ μὲ εὔκολο, εὐχάριστο καὶ ἐποικοδομητικὸ τρόπο τὸ παρελθὸν τοῦ ἔθνους του. Ὁ ἀξιόλογος συγγραφέας Ἄγγελος Τερζάκης γράφοντας γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἐκπροσώπων, τονίζει ὅτι αὐτὸ εἶναι ἡ νεώτερη μορφὴ καὶ ἡ συνέχεια τοῦ ἀρχαίου ἔπους. Τὰ ἡρωικὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου καὶ τὰ διδακτικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἔπη τοῦ Ἡσιόδου δίδαξαν καὶ γαλούχησαν γενιὲς Ἑλλήνων.
.             Γιὰ τὴ σχέση μεταξὺ τοῦ ἱστορικοῦ καὶ τοῦ λογοτεχνικοῦ κειμένου παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ Ι. Συκουτρῆς: «Ὁ ἱστορικὸς ποὺ θὰ πραγματευθῆ τὴν ἐν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν, θὰ ἀναζητήση τοὺς στρατηγικοὺς καὶ πολιτικοὺς λόγους, ποὺ ὡδήγησαν εἰς τὴν ἧτταν τοῦ περσικοῦ στόλου: σφάλματα τακτικῆς, ἄγνοια τοῦ τόπου, ἀσυμφωνία μεταξὺ τοῦ ἐπιτελείου τῶν Περσῶν, δυσκολίαι ἀνεφοδιασμοῦ, ἔλλειψις ψυχικῆς ἑνότητος μεταξὺ τῶν περσικῶν δυνάμεων, προδοσία ἴσως κ.λ.π.. Ζήτημα εἶναι, ἂν θὰ μνημονεύση κἂν ἐν παρόδῳ, ὅτι οἱ Πέρσαι ἐπυρπόλησαν καὶ τοὺς ναούς. Ἀλλ’ ὁ Αἰσχύλος παραμερίζει ὅλα αὐτὰ καὶ βλέπει εἰς τὴν ἧτταν τῶν Περσῶν ὄχι ἐνοχὴν ἀνδρῶν, ἀλλὰ θέλημα τῶν ἀθανάτων. Ἐκεῖνοι συντρίβουν μὲ χεῖρα κραταιὰν τὴν ὑπερφίαλον δύναμιν βαρβάρων καὶ ἀσεβῶν δεσποτῶν καὶ ἐμψυχώνουν ὑπερανθρώπως τοὺς ὀλιγαρίθμους ἀλλὰ θεοσεβεῖς ὑπερασπιστὰς τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας. Καὶ μὲ τὴν μεγαλειώδη αὐτὴν σύλληψιν παραγόντων λογικῶς ἀσταθμήτων, ἀντιμετωπίζει ὁ Αἰσχύλος φιλοσοφικώτερα τὸ ἱστορικὸν γεγονός, ἀφοῦ προχωρεῖ, ὅπως ἐλέχθη, πέραν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα: πρὸς τὴν ἀλήθειαν». (Ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγὴ τοῦ Ι. Συκουτρῆ εἰς τὴν «Ποιητικὴν» τοῦ Ἀριστοτέλους (Ἔκδ. Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, Ἀριθμ. 2 Ἑλληνικῆς Βιβλιοθήκης, Βιβλιοπ. «Ἑστίας», σελ. 75).
.           Μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἐμφανίζεται τὸ νεοελληνικὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα. Μεταξὺ τῶν πρώτων συγγραφέων ἦσαν οἱ Α. Ρ. Ραγκαβής, μὲ τὸ «Χρονικόν τοῦ Μορέως» (1845), Παῦλος Καλλιγᾶς μὲ τὸν «Θάνο Βλέκα» (1855-56), Κων. Ράμφος μὲ τὸ ἔργο του «Αἱ τελευταῖαι ἡμέραι τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ» (1862), ὁ Στέφανος Ξένος μὲ «Τὴν ἡρωίδα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως (1867), ὁ Σπ. Ζαμπέλιος μὲ τοὺς «Κρητικοὺς Γάμους» (1871), καὶ ὁ Δημ. Βικέλας μὲ τὸν «Λουκὴ Λάρα» (1879).   Ὅπως γράφει ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης «ἡ στροφὴ τῶν νεοελλήνων πεζογράφων πρὸς τὴ μυθιστορικοποίηση τοῦ ταραγμένου καὶ περιπετειώδους παρελθόντος τοῦ Γένους εἶναι ἕνα ξαναγύρισμα στὶς ρίζες τῆς φυλῆς, ἕνα σκύψιμο στὴν ἐθνικὴ βρυσομάνα».
.             Σημειώνεται ὅτι τὴν ἱστορία του ὁ ἁπλὸς λαὸς στὴν κάθε χώρα τὴν ἔχει διδαχθεῖ μέσα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα. Ὑπενθυμίζεται ὅτι οἱ Ἐγγλέζοι γνωρίζουν τὴν ἱστορία τοῦ ἱπποτικοῦ τους μεσαίωνα ἀπὸ τὰ βιβλία τοῦ Οὐόλτερ Σκὸτ (Ἰβανόης, Ριχάρδος Λεοντόκαρδος, Κυρὰ τῆς λίμνης). Οἱ Ρῶσοι γνώρισαν τὶς μάχες κατὰ τῶν στρατευμάτων τοῦ Ναπολέοντα ἀπὸ τὸ «Πόλεμος καὶ Εἰρήνη» τοῦ Τολστόι. Οἱ Γερμανοὶ τοὺς προγόνους τους ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο ἔργο τοῦ Φράϊταγκ. Οἱ Γάλλοι τὴν ἱστορία ἐπὶ Λουδοβίκου τοῦ ΙΓ´ μὲ τοὺς «Τρεῖς σωματοφύλακες» καὶ μὲ τὸ «Μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ἔτη» τοῦ Ἀλεξάνδρου Δουμᾶ πατέρα. Οἱ Ἰταλοὶ τὰ δεινὰ ποὺ πέρασαν οἱ πρόγονοί τους ὑπὸ τὴν ἱσπανικὴ καί, κατ᾽ ἐπέκταση, αὐστριακὴ κυριαρχία ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Ἀλεσάντρο Μαντσόνι «Οἱ ἀρραβωνιασμένοι». Οἱ Ἀμερικανοὶ τὰ βάσανα τῶν ἀφρικανῶν σκλάβων μὲ τὴν «Καλύβα τοῦ Μπάρμπα Θωμᾶ», τῆς Χάριετ Ἐλίζαμπεθ Στόου.
.             Στὴν Ἑλλάδα ἡ παράδοση τῶν συγγραφέων ἱστορικοῦ μυθιστορήματος συνεχίστηκε καὶ κατὰ τὸν 20ό αἰώνα καὶ συνεχίζεται ἕως τὶς ἡμέρες μας. Ὁ Ἄγγελος Τερζάκης μὲ τὴν «Πριγκηπέσσα Ἰζαμπώ» ζωντανεύει τὶς περιπέτειες τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴ Φραγκοκρατία. Ὁ Κ. Μπαστιᾶς μὲ τὸν «Μηνᾶ τὸν ρέμπελο» περιγράφει τὰ προεπαναστατικὰ χρόνια, καὶ μὲ τὸν «Παπουλάκο» τὰ μετεπαναστατικά, ἐπὶ Ὄθωνα. Σημαντικότατα εἶναι τὰ ἱστορικὰ μυθιστορήματα τοῦ Θανάση Πετσάλη Διομήδη, μὲ πρῶτο τοὺς «Μαυρόλυκους», στὸ ὁποῖο διατρέχει τὴν ἐποποιία τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἐπιβίωσης τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν βασανιστικὴ σκλαβιὰ τῆς τουρκοκρατίας. Ἐξαιρετικὰ εἶναι τὰ βιβλία τῆς Πηνελόπης Δέλτα γιὰ τὰ βυζαντινὰ χρόνια («Γιὰ τὴν Πατρίδα», «Τὸν καιρὸ τοῦ Βουλγαροκτόνου») καὶ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας (Τὰ μυστικὰ τοῦ βάλτου).
.             Γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἔγραψαν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, οἱ Ἠλίας Βενέζης, Διδὼ Σωτηρίου καὶ Τάσος Ἀθανασιάδης καὶ συνεχίζεται ἡ ἔκδοση μυθιστορημάτων. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ αὐτό. Ἡ διατήρηση τῆς μνήμης γιὰ τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸν δεύτερο ξεριζωμὸ ποὺ ἐπιχειρεῖται, αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπὸ Ἕλληνες. Κι ἂν ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922 θεωρεῖται δικαίως γεγονὸς τραγικότερο τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, σημερινς ξεριζωμς εναι χειρότερος, γιατί πιδιώκεται ν συμβε στς ψυχές μας. πιχείρηση λήθη στ παρελθν χει σκοπ ν μς μετατρέψει σ λωτοφάγους, σ νθρώπους χωρς πατρίδα, χωρς συνείδηση, χωρς θρησκεία, χωρς οκογένεια, χωρς ρχές, χωρς ξίες.
.             Τὸ δράμα, τὸ ὁποῖο βίωσαν οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922 καὶ μετά, στὴν προσφυγιά, ἐπέλεξα νὰ τὸ περιγράψω ὡς ἱστορικὸ μυθιστόρημα, μὲ τὸν τίτλο «Μέρες Ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία» (Ἔκδ. Ἀρχονταρίκι). Αὐτὸ μετὰ ἀπὸ τὴ συζήτηση ποὺ εἶχα μὲ τὴν σεβαστὴ καὶ προσφιλῆ φίλη μου καὶ ἐξαίρετη λογοτέχνιδα Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη. Ἀποδέχθηκα τὸ ἐπιχείρημά της, ὅτι ἡ λογοτεχνία «ἔχει τὴ δύναμη καὶ τὸ ἐθνικὸ χρέος νὰ μορφοποιεῖ τὴν ἱστορικὴ ὕλη μὲ τὰ δικά της μέσα καὶ στὴ συνέχεια νὰ τὴν διοχετεύει στὸ λαὸ εὐκολότερα καὶ ἀποδοτικότερα». Πείστηκα ἐπίσης ὅτι τὸ μυθιστόρημα διαβάζεται εὐκολότερα ἀπὸ μία μελέτη. Ὅπως ἔγραψε ὁ ἀείμνηστος ἱστορικὸς Τάσος Γριτσόπουλος ὁ ἀναγνώστης του «ψυχαγωγούμενος καὶ τερπόμενος αἰσθητικῶς διὰ τῆς τέχνης συγχρόνως μανθάνει τὴν Ἱστορία».
.             Μὲ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας βοηθᾶμε νὰ μὴν ξεχάσουμε καὶ νὰ μὴν μαραθοῦμε ὡς Ἔθνος. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Βασ. Ν. Τατάκης ἔγραψε: «Ἡ ζωντανὴ ἀγάπη ὕψωσε τὶς πατρίδες τῶν προσφύγων σὲ ἰδανικά, σὲ ἀψεγάδιαστα πρότυπα, ποὺ ὠθοῦν τὸν καθένα νὰ τὶς τιμήσει, μὲ τὴ δράση του, νὰ μὴν φανεῖ κατώτερός τους, νὰ τὶς κρατήσει στὴ ζωή… Ἔτσι ὁ πόνος γιὰ τὴν Πατρίδα ποὺ χάθηκε γίνεται δημιουργικός. Χάθηκαν ὅμως ἀλήθεια οἱ Πατρίδες; Ὄχι! Γιατί ὅ, τι ἀγαπᾶμε δὲν πεθαίνει».-

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΕΝΑ ΕΘΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ἡμερίδα μνήμης καὶ ἐλπίδας…

Κων. Xoλέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 26.05.13

.               Τὸ Σάββατο 18 Μαΐου εἶχα τὴν τιμὴ νὰ εἶμαι ὁμιλητὴς στὴν ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καὶ ἡ Μητρόπολις Θεσσαλονίκης γιὰ τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους καὶ τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τιμήσαμε τὴν ἐπέτειο 100 χρόνων ἀπὸ τὸν θρίαμβο. Πολλοὶ οἱ ἥρωες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ στρατιωτικοὶ ἱερεῖς, τεράστια ἡ σημασία τῆς νίκης μας.
.               Πῶς μία Ἑλλάδα μικρὴ τότε, πτωχευμένη τὸ 1893 καὶ ἡττημένη τὸ 1897, κατόρθωσε γρήγορα νὰ ἀνορθωθεῖ καὶ νὰ εἶναι ἐξοπλισμένη ἠθικὰ καὶ στρατιωτικὰ γιὰ τὸ μεγάλο ἅλμα; Ὁ καθηγητὴς Ἀθ. Καραθανάσης καὶ ἄλλοι ὁμιλητὲς τόνισαν τὸν ρόλο τῆς Μεγάλης Ἰδέας καὶ τῆς ἑλληνορθόδοξης παιδείας, τὴν χαρισματικὴ φυσιογνωμία τοῦ Ἐλ. Βενιζέλου, ἀλλὰ καὶ τὰ ἡγετικὰ προσόντα τοῦ ἀρχιστρατήγου διαδόχου Κωνσταντίνου καὶ τῶν ἐπιτελῶν του. Ὁ λαός μας τότε εἶχε ὅραμα: τὴ Μεγάλη Ἰδέα, δηλαδὴ τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπελευθερωθοῦν ὅλοι οἱ Ἕλληνες ποὺ ζοῦσαν ὑπόδουλοι στοὺς Ὀθωμανούς. Σήμερα μς λείπει να θνικ κα πνευματικ ραμα γι ν βγομε π τν κρίση. Χρειαζόμαστε μία νέα Μεγάλη δέα, πολιτιστική, χι δαφικ ατ τ φορά.
.               Ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος ἀναφέρθηκε στὸν δυναμικὸ προκάτοχό του Γεννάδιο Ἀλεξιάδη. Ὁ μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος μίλησε γιὰ τὸν ἡρωισμὸ τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ καὶ ὑπογράμμισε ὅτι οἱ περισσότεροι ναυτικοὶ τοῦ 1912 ἦσαν ἀπόγονοι ναυτικῶν οἰκογενειῶν τοῦ 1821. Ὁ μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφεὶμ τόνισε τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα, ὁ ὁποῖος προετοίμασε τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας.
.               Οἱ καθηγήτριες Μ. Τσέρνου – Καζαμία καὶ Ἄγγ. Τριβιζαδάκη μᾶς θύμισαν ὅτι μόνο δύο ναοὶ λειτουργοῦσαν γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους ἐπὶ Τουρκοκρατίας στὴν Θεσσαλονίκη, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔγιναν τζαμιά. Ὁ καθηγητὴς Σπυρίδων Σφέττας ἀποκάλυψε ὅτι οἱ Βούλγαροι πρὶν ἀπὸ τὸ 1912 ὑποτιμοῦσαν τὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ καὶ τὸ θαῦμα τῶν συνεχῶν νικῶν μας τοὺς ἄφησε ἄναυδους!
.               Ὁ ἱστορικὸς Σαράντος Καργάκος ἔδωσε μία ἄγνωστη πληροφορία: Γνώρισε τὸν ἱερέα ποὺ ἐξομολόγησε τὸν δολοφόνο τοῦ βασιλέως Γεωργίου, τὸν Σχοινά. Παρὰ τὶς ὑποψίες ὅτι τὸν Γεώργιο ἤθελαν νὰ ἐξουδετερώσουν οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Αὐστριακοὶ ἐν ὄψει τοῦ Α´ Παγκοσμίου Πολέμου, τελικὰ ὁ Σχοινᾶς ὁμολόγησε ὅτι τὸν ὑποκίνησε ἡ ὀργάνωση ΒΜΡΟ τῶν Βουλγάρων κομιταζήδων ποὺ διεκδικοῦσαν ὅλη τὴ Μακεδονία. Θυμίζω ὅτι σήμερα στὰ Σκόπια τὸ κυβερνῶν κόμμα λέγεται ΒΜΡΟ!

 Κωνσταντῖνος Χολέβας

, ,

Σχολιάστε

ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΕΣ ΣΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ «Ἡ καλύτερη δυνατὴ ἀντίσταση, ποὺ μποροῦμε νὰ προβάλλουμε στὸν ἀόρατο ἐχθρὸ τῆς διεθνοῦς τοκογλυφίας καὶ τῶν ἐγχωρίων συνεργατῶν τους, εἶναι οἱ ἀναπεπταμένες σημαῖες στὰ μπαλκόνια».

Γαλανόλευκες στὰ μπαλκόνια

Τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 26.10.12

.           28 Ὀκτωβρίου 1940. Εἴπαμε ΟΧΙ στὴν εἰσβολή. Ἀρνηθήκαμε τὴν ταπείνωση. Ἀντισταθήκαμε στὴν ὑπερδύναμη Ἰταλία. Προκαλέσαμε τὸν Ἄξονα καὶ τὴ μοίρα μας ταυτόχρονα. Ἑνωθήκαμε σὰν μιὰ γροθιά. Νικήσαμε. Γράψαμε Ἱστορία μὲ τὸ σπαθὶ καὶ τὸ αἷμα μας. 28 Ὀκτωβρίου 2012. Ταπεινωμένοι. Συκοφαντημένοι. Διεθνεῖς ἐπαῖτες. Ἐπιτηρούμενοι ἰθαγενεῖς. «Ἑταῖροι» τῆς συμφορᾶς. Παγκόσμιο πρόβλημα! Ἡ στόφα τοῦ λαοῦ μας δὲν εἶναι ἔτσι. Οὔτε ἡ διαδρομή μας στὸν χρόνο εἶναι συναφὴς μὲ ὅλα τοῦτα τὰ ὑποτιμητικὰ ποὺ μᾶς ἐπέβαλε ἡ προδοτικὴ κυβέρνηση Παπανδρέου, [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ὀρθότερα: τριακονταπεταετὴς διακυβένηση ΟΛΕΘΡΙΩΝ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΩΝ μὲ τὴν ΕΝΟΧΗ ΑΝΟΧΗ ΕΝΟΣ ΕΝΔΟΤΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΛΑΟΥ!] ἡ ὁποία μᾶς ὁδήγησε στὴν συμφορὰ τοῦ Μνημονίου.
.           καλύτερη δυνατὴ ντίσταση πο μπορομε ν προβάλλουμε στν όρατο χθρό τῆς διεθνος τοκογλυφίας κα τν γχωρίων συνεργατν τους εναι οἱ ναπεπταμένες σημαες στ μπαλκόνια κα τ θέριεμα το πατριωτισμο στς ψυχές μας. Μόνο αὐτὰ μποροῦν νὰ τρομοκρατήσουν ἀληθινὰ τὸν ἀνθελληνικὸ ἑσμὸ ποὺ ἀπεργάζεται τὴν πλήρη ὑποδούλωση καὶ τὸν τελικὸ ἀφανισμό μας.
.           Τὰ πιὸ θανατηφόρα βόλια ποὺ μποροῦμε νὰ ἐκτοξεύσουμε ἐναντίον ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ μᾶς σβήσουν ἀπὸ τὸν χάρτη εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἑνότητα, ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἐπιμονὴ στὴν Παιδεία καὶ τὸν Πολιτισμό.
.           Ἡ ἱερὴ στιγμὴ τῆς παρέλασης, ὅταν θὰ περνοῦν ἀπὸ μπροστά μας, ἴσως γιὰ τελευταία φορά, οἱ βετεράνοι τοῦ ἅγιου ἀγώνα τῆς πατρίδας δὲν ἐνδείκνυται γιὰ φωνές, ἀποδοκιμασίες, ἀσχήμιες. Ἀντίθετα, σὲ τούτη ἡ μοναδικὴ στιγμὴ πρέπει τὸ χειροκρότημα, ἡ ἐπευφημία στὸ ἐθνικὸ σύμβολό μας, στοὺς μαχητὲς τῶν βουνῶν τῆς Βορείου Ἠπείρου, στὰ παιδιὰ τοῦ ΟΧΙ ποὺ στοίβαξαν χρόνους πάνω στὶς ἀτσάλινες πλάτες τους.
.           Οἱ πλατεῖες προσφέρονται καὶ οἱ δρόμοι εἶναι ἀνοιχτοὶ ὅλες τὶς ἡμέρες τοῦ χρόνου γιὰ διαδηλώσεις καὶ γιουχαΐσματα σὲ ὑπευθύνους κι ἀνευθύνους. Κι αὐτὰ εἶναι καλὸ νὰ γίνονται πρὸς γνῶσιν καὶ συμμόρφωσιν. Πάντοτε – πλὴν τῆς 28ης Ὀκτωβρίου καὶ τῆς 25ης Μαρτίου. Τότε ὁ νοῦς μας εἶναι καλὸ νὰ γαληνεύει καὶ νὰ πετάει ψηλά. Μέχρι ἐκεῖ ὅπου κατοικοῦν οἱ ψυχὲς τῶν προγόνων ποὺ σκοτώθηκαν μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη γιὰ νὰ μᾶς χαρίσουν τὸ ὕψιστο ἀγαθό τῆς ἐλευθερίας.

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

, ,

Σχολιάστε