Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἐθνικὴ συνείδηση

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ: «Οὐδέποτε θὰ παύσουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε καὶ νὰ πολεμοῦμε κατὰ τῶν κατακτητῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης καὶ ἡ ἑλληνικὴ συνείδησή του

Γράφει ὁ Κων. Χολέβας

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος»,
ρ. φύλ. 1948, 2 Νοεμβρίου 2012 

.       Σὲ πολλοὺς μελετητὲς προξενεῖ ἐντύπωση ἡ ὀνομασία «βασιλεὺς Ρωμαίων», τὴν ὁποία χρησιμοποιοῦσαν οἱ αὐτοκράτορες τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ ὁρολογία «Ρωμανία», τὴν ὁποία συναντοῦμε σὲ πολλὰ ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς ὡς ὀνομασία τοῦ κράτους. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ὀνομασία «Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία» εἶναι μεταγενέστερη καὶ δημιουργήθηκε τὸ 1562 ἀπὸ τὸν Γερμανὸ ἱστορικὸ Ἱερώνυμο Βόλφ. Σήμερα τὴν χρησιμοποιοῦμε γιὰ νὰ γινόμαστε κατανοητοὶ στοὺς πολλούς. Ὅμως ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὶς ἱστορικὲς πηγὲς πρέπει νὰ ἐξηγοῦμε στοὺς νεωτέρους ὅτι οἱ ὅροι Ρωμαῖος καὶ Ρωμανία ἀναφέρονται στὴ Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη καὶ ὄχι στὴν Παλαιὰ Ρώμη. Ἄλλωστε στὸ βυζαντινὸ κράτος ἡ παιδεία βασιζόταν στὸν Ὅμηρο καὶ οὐδέποτε ἐδιδάχθη τὸ λατινικὸ ἔπος τοῦ Βιργιλίου, ἡ Αἰνειάδα, ποὺ ἀναφέρεται στὴν πρεσβυτέρα Ρώμη. Ἡ ἑλληνικὴ συνείδηση ἦταν διαδεδομένη μεταξὺ ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων στὸ βυζαντινὸ κράτος ἰδίως μετὰ τὸν 7ο αἰώνα, ἂν καὶ τὸ κράτος ἦταν πολυεθνικὸ καὶ τὸ συνδετικὸ στοιχεῖο ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία. Ἀπὸ τὰ ὀνόματα Ρωμαῖος καὶ Ρωμανία προῆλθε καὶ ὁ ὅρος Ρωμηός, ὁ ὁποῖος στὴν νεώτερη ἱστορία μας σημαίνει ὑπὸ εὐρεία ἔννοια κάθε Ὀρθόδοξο καὶ ὑπὸ στενὴ ἔννοια τὸν Ἕλληνα.

.       Γιὰ νὰ ξεκαθαρίσουμε τὸ θέμα τῆς ἑλληνικῆς συνειδήσεως τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων, ἰδιαιτέρως δὲ κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες, καλὸν εἶναι νὰ μελετήσουμε ἕνα ἐκπληκτικὸ κείμενο ἑλληνορθοδόξου ἀξιοπρεπείας καὶ πατριωτικῆς παρρησίας γραμμένο ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Ἰωάννη Γ´ Δούκα Βατάτζη καὶ ἀπευθυνόμενο στὸν Πάπα Γρηγόριο Θ´. Ὅπως γνωρίζουμε μετὰ τὴν Δ´ Σταυροφορία καὶ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Λατινοκρατίας στὸν χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ (1204) ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας μὲ ἕδρα τὴ Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὑπῆρξε ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλεύθερα ἑλληνικὰ κράτη ἀπ’ ὅπου προῆλθε καὶ ἡ ἐκδίωξη τῶν Φράγκων ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1261. Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης βασίλευσε ἀπὸ τὸ 1222 ἕως τὸ 1254 διαδεχόμενος τὸν πεθερό του Θεόδωρο Λάσκαρι, τὸν ποιητὴ τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον. Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης γεννήθηκε τὸ 1193 στὸ Διδυμότειχο τῆς Θράκης καὶ σήμερα τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου ὡς τοπικὸς Ἅγιος (4 Νοεμβρίου, ἡμέρα τοῦ θανάτου του τὸ 1254). Λόγῳ τῆς βαθυτάτης πίστεώς του καὶ τῆς φιλανθρώπου καὶ ἐλεήμονος πολιτείας του κατετάγη μετὰ τὴν κοίμησή του στὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ὀνομάσθηκε Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ὁ Ἐλεήμων. Ὡς Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας ὁ Ἰωάννης Βατάτζης ἐργάσθηκε γιὰ τὴν ἀνακατάληψη τῶν ἑλληνικῶν ἐδαφῶν καὶ πολέμησε κατὰ τῶν Φράγκων Σταυροφόρων καὶ κατὰ τῶν Τούρκων τοῦ Ἰκονίου. Καλλιέργησε τὴν μελέτη τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων, εἶχε δὲ καὶ ὁ ἴδιος στερεὰ κλασσικὴ παιδεία καὶ ἑλληνικὴ συνείδηση.

 .       Τὸ συγκλονιστικὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο διαφωτίζει τὴν ἑλληνικὴ καὶ ὀρθόδοξη συνείδηση τῶν «Ρωμαίων βασιλέων», διασώζει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς Ἱστορίας Ἀπόστολος Βακαλόπουλος [1] καὶ ἔχει τίτλο «Τοῦ ἀοιδίμου βασιλέως κυροῦ Ἰωάννου τοῦ Δούκα πρὸς τόν τε (γράφε ἴσως: “τὸν τότε”) Πάπαν Γρηγόριον». Ὁ Βακαλόπουλος γράφει στὸν Πρόλογό του: «Ἡ παρατιθέμενη ἐπιστολὴ τοῦ Ἰωάννου Γ. Βατάτζη (1222-1254) πρὸς τὸν πάπα Γρηγόριο Θ´ (1227-1241) εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὴ γιὰ τὶς ἰδέες ποὺ ἐπικρατοῦν στοὺς βασιλεῖς τῆς Νικαίας μετὰ τὸ 1204. Ἔντονη εἶναι ἡ ἑλληνολατρία καὶ ἡ ἐθνικὴ ἑλληνικὴ συνείδησή τους, ποὺ βαθμιαία ταυτίζεται μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. …. Ἐδῶ παρατηροῦμε καθαρὰ πὼς γεννιοῦνται καὶ δροῦν οἱ πολιτικὲς ἐκεῖνες ἀντιλήψεις, ποὺ ἀποβλέπουν στὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλαβωμένων ἑλληνικῶν χωρῶν, καὶ οἱ ὁποῖες προσαρμοσμένες ἐπιζοῦν ἐπὶ Τουρκοκρατίας μέσα σὲ νέες συνθῆκες. Καὶ τελικὰ πὼς διαμορφώνουν τὸ περιεχόμενο τῆς λεγόμενης Μεγάλης Ἰδέας».
.       Τὸ κείμενο ξεκινᾶ μὲ τὴν ἔκπληξη τοῦ Βατάτζη πῶς τόλμησε ὁ Πάπας νὰ τοῦ ζητήσει νὰ παύσει νὰ διεκδικεῖ τὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τὸν Φράγκο ἡγεμόνα, ὁ ὁποῖος τὴν κατέχει ἀπὸ τὸ 1204. Γράφει μὲ ἑλληνικὴ ἀξιοπρέπεια καὶ διπλωματικὴ εἰρωνεία ὁ Βατάτζης, ἀφοῦ προσδιορίσει στὴ ἀρχὴ ποιὸς εἶναι ὁ γράφων: «Ἰωάννης ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστὸς βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ Ρωμαίων ὁ Δούκας τῷ ἁγιωτάτῳ πάπᾳ τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης Γρηγορίῳ σωτηρίας καὶ εὐχῶν αἴτησιν». Ἀποδίδουμε στὴν νεοελληνικὴ ὁρισμένα ἀπὸ τὰ κυριώτερα σημεῖα τῆς ἐπιστολῆς: «Ἐγὼ ὡς βασιλεὺς θεωρῶ ἄτοπα τὰ ὅσα μοῦ γράφεις καὶ δὲν ἤθελα νὰ πιστεύσω ὅτι εἶναι δικό σου τὸ γράμμα, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα τῆς ἀπελπισίας κάποιου ποὺ βρίσκεται κοντά σου, καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ψυχή του γεμάτη κακότητα καὶ αὐθάδεια. Ἡ ἁγιότητά σου κοσμεῖται ἀπὸ φρόνηση καὶ διαφέρει ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ὡς πρὸς τὴν σωστὴ κρίση. Γι’ αὐτὸ δυσκολεύθηκα πολὺ νὰ πιστεύσω ὅτι εἶναι δικό σου τὸ γράμμα, ἂν καὶ ἔχει σταλεῖ πρὸς ἐμέ.» Ἀξίζει νὰ θαυμάσουμε τὴν λλειψη δουλικότητος το Βατάτζη πρς τν Πάπα, ἂν καὶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ Ἕλληνες τῆς Νικαίας ἦσαν οἱ ἀδύναμοι καὶ ὁ Πάπας ἦταν ἡ ὑπερδύναμη τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν.

.       Καὶ συνεχίζει ὁ Ἰωάννης Βατάτζης διατρανώνοντας τὴν ἐθνικὴ συνείδησή του: «Γράφεις στὸ γράμμα σου ὅτι στὸ δικό μας γένος τῶν Ἑλλήνων ἡ σοφία βασιλεύει… Ὅτι, λοιπόν, ἀπὸ τὸ δικό μας γένος ἄνθησε ἡ σοφία καὶ τὰ ἀγαθά της καὶ διεδόθησαν στοὺς ἄλλους λαούς, αὐτὸ εἶναι ἀληθινό. Ἀλλὰ πῶς συμβαίνει νὰ ἀγνοεῖς, ἢ ἂν δὲν τὸ ἀγνοεῖς πῶς καὶ τὸ ἀπεσιώπησες, ὅτι μαζὶ μὲ τὴν βασιλεύουσα Πόλη καὶ ἡ βασιλεία σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο κληροδοτήθηκε στὸ δικό μας γένος ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο, ὁ ὁποῖος ἐδέχθη τὴν κλήση ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ κυβέρνησε μὲ σεμνότητα καὶ τιμιότητα; πάρχει μήπως κανες ποὺ γνοεῖ τι κληρονομι τς δικς του διαδοχς (σ.σ. το Μ. Κωνσταντίνου) πέρασε στ δικό μας γένος καὶ μες εμαστε ο κληρονόμοι κα διάδοχοί του; Ἀπαιτεῖς νὰ μὴν ἀγνοοῦμε τὰ προνόμιά σου. Καὶ ἐμεῖς ἔχουμε τὴν ἀντίστοιχη ἀπαίτηση νὰ δεῖς καὶ νὰ ἀναγνωρίσεις τὸ δίκαιό μας, ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἐξουσία μας στὸ κράτος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ὁποῖο ἀρχίζει ἀπὸ τῶν χρόνων τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ … ἔζησε ἐπὶ χίλια χρόνια, ὥστε ἔφθασε μέχρι καὶ τὴν δική μας βασιλεία. Ο γενάρχες τς βασιλείας μου, π τς οκογένειες τν Δουκν κα τν Κομνηνν, γι ν μν ναφέρω τος λλους, κατάγονται πὸ λληνικ γένη. Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ ὁμοεθνεῖς μου ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες κατεῖχαν τὴν ἐξουσία στὴν Κωνσταντινούπολη. Καὶ αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καὶ οἱ προϊστάμενοί της τοὺς ἀποκαλοῦσαν Αὐτοκράτορες Ρωμαίων… Διαβεβαιοῦμε δὲ τὴν ἁγιότητά σου καὶ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι οδέποτε θ παύσουμε νὰ γωνιζόμαστε κα ν πολεμομε κατ τν κατακτητν τς Κωνσταντινουπόλεως. Θὰ ἀσεβούσαμε καὶ πρὸς τοὺς νόμους τῆς φύσεως καὶ πρὸς τοὺς θεσμοὺς τῆς πατρίδος καὶ πρὸς τοὺς τάφους τῶν πατέρων μας καὶ πρὸς τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τοῦ Θεοῦ, ἐὰν δὲν ἀγωνιζόμασταν γι’ αὐτὰ μὲ ὅλη μας τὴν δύναμη… Ἔχουμε μαζί μας τὸν δίκαιο Θεό, ὁ ὁποῖος βοηθεῖ τοὺς ἀδικουμένους καὶ ἀντιτάσσεται στοὺς ἀδικοῦντας…».
.       Ἕνας «βασιλεὺς Ρωμαίων», ὁ Ἰωάννης Βατάτζης μᾶς ἄφησε ἕνα ἐξαιρετικὸ γραπτὸ μνημεῖο ἑλληνορθόδοξης αὐτοσυνειδησίας. Τέτοια κείμενα ἀξίζει νὰ διδάσκουμε στοὺς νέους μας. Ἂς ἔχουμε τὴν εὐλογία τοῦ εὐλαβοῦς Χριστιανοῦ καὶ πατριώτου Ἁγίου Ἰωάννου Γ´ Δούκα Βατάτζη [2].

Σημειώσεις:

(1) Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγὲς Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α´τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σέλ. 50-53.

(2) Τὸ Συναξάρι τοῦ Βατάτζη ὡς Ἁγίου ἔχει συγγράψει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸν δίτομο Συναξαριστή του. Ὁ ἴδιος συνέθεσε καὶ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Βατάτζη. Στὸ Διδυμότειχο ὑπάρχει καινούργιος Ἱερὸς Ναὸς στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Αὐτοκράτορος καὶ ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου ὀργανώνει κάθε χρόνο τὰ «Βατάτζεια» μὲ ἐπίκεντρο τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου στὶς 4 Νοεμβρίου.

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: pemptousia.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ἢ …ΣΥΝΤΡΙΜΜΑ ! «Δὲν ὑπάρχει ἄρθρο τοῦ Συντάγματος ποὺ νὰ μὴν τὸ ἔχουν παραβεῖ οἱ μνημονιακοὶ κακεργέτες». (Δ. Νατσιός)

Σύνταγμα ἢ …σύντριμμα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός,
Δάσκαλος- Κιλκίς

«Δὲν ἤθελα χρήματα καὶ βιό, ἤθελα σύνταμα διὰ τὴν πατρίδα μου, νὰ κυβερνηθεῖ μὲ νόμους καὶ ὄχι μὲ τὸ ἔτζι θέλω» (Μακρυγιάννης) Ἐνῶ τὰ τωρινὰ ἀπολειφάδια πράττουν καὶ ἐπιζητοῦν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἤθελε ὁ στρατηγός. Χρήματα καὶ βιὸς καὶ τὸ «σύνταμα» ποδοπατημένο. Δὲν ὑπάρχει ἄρθρο τοῦ Συντάγματος ποὺ νὰ μὴν τὸ ἔχουν παραβεῖ οἱ μνημονιακοὶ κακεργέτες. «Ὁ θεμελιακὸς γραπτὸς νόμος τοῦ κράτους, ποὺ καθορίζει τὴ μορφὴ τοῦ πολιτεύματος καὶ ρυθμίζει τοὺς βασικοὺς κανόνες λειτουργίας του», τὸ Σύνταγμα, κατάντησε… σύντριμμα, ἐρείπιο. Τί ὁρίζει τὸ ἄρθρο 1; Ὅτι οἱ «ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπὸ τὸν Λαό, ὑπάρχουν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ ἀσκοῦνται ὅπως ὁρίζει τὸ Σύνταγμα». Ἔδωσε ἐντολὴ ὁ Λαὸς στὴν νεοεκλεγμένη κυβέρνηση, ἀλλὰ καὶ στὶς προηγούμενες, μὲ πρώτη τοῦ καντιποτένιου ΓΑΠ, νὰ λάβει τὰ φρικώδη μέτρα ποὺ τὸν ἐξαθλιώνουν; Ὄχι. Ὁ νῦν θλιβερὸς πρωθυπουργὸς μιλοῦσε γιὰ ἐπαναδιαπραγμάτευση, ἐκβιάζοντας τὸν λαὸ γιὰ ἐπερχόμενο ὄλεθρο καὶ καταστροφὴ καὶ τώρα ἐκλιπαρεῖ γονυπετῶς γιὰ μία ψωροεπιμήκυνση, συνεχίζοντας τὴν πεπατημένη τῶν περικοπῶν, προγραφῶν καὶ ἀπαγχονισμῶν. Τοῦ δόθηκε  ἐντολὴ νὰ συνεχίσει τὴ δήωση τοῦ λαοῦ; Ὄχι. Στὸ ἄρθρο 4 (παρ. 5) διαβάζουμε; «Οἱ Ἕλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρὶς διακρίσεις στὰ δημόσια βάρη, ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις τους». Οἱ ὁριζόντιες περικοπές, ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους, συνάδουν μὲ τὴν συνταγματικὴ πρόβλεψη περὶ ἀναλογίας τῶν βαρῶν; Ὄχι. Στὸ ἄρθρο 21 (παρ. 2) τὸ Σύνταγμα προβλέπει εἰδικὴ φροντίδα καὶ προστασία ἀπὸ τὸ Κράτος γιὰ τὶς πολύτεκνες οἰκογένειες καὶ τοὺς ἀνάπηρους. Οἱ μειώσεις τῶν ψιχίων -ἐπιδομάτων, ἡ κατάργηση τῶν ὅποιων φοροαπαλλαγῶν, συμφωνοῦν μὲ τὴν συνταγματικὴ πρόνοια; Ὄχι.

.            Τὸ περίφημο ἄρθρο 16 (παρ. 2), στὸ ὁποῖο θὰ ἐπιμείνουμε, ὁρίζει: «Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνειδήσεως καὶ τῆς διαπλάσεώς τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες». Ἂς ξεκινήσουμε μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, τὴν καλλιέργεια αἰσθήματος φιλοπατρίας.
.            Τηρεῖται, λοιπόν, τὸ Σύνταγμα ἢ εἴμαστε στὸ «ἔτζι θέλω», στὴν κατάλυσή του, ὅταν διδάσκουμε στὰ σχολεῖα: «Νοστιμίζει τὸ σέλινο τὴ φασολάδα καὶ στὴ μέση δύο λάμδα φοράει ἡ πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα», ὡς ὁρισμὸ τῆς πατρίδας μας στὴ Β´ Δημοτικοῦ (σελ. 43, α´ τ. τετραδίου ἐργασιῶν).
.            «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο! Κι ἐμεῖς πήγαμε καὶ κρυφτήκαμε στὸ ὑπόγειο». Εἶναι ὁ τίτλος τρισάθλιου, προδοτικοῦ κειμένου τῆς Ε´ δημοτικοῦ γιὰ τὴν Ἐποποΐα τοῦ ’40. Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀντίδραση τοῦ λαοῦ, ὅταν κηρύχτηκε ὁ πόλεμος; Τρύπωσε στὰ ὑπόγεια; (Γλώσσα, α´ τεῦχος, σελ. 44-45).
.            Προάγεται ἡ ἐθνικὴ συνείδηση, ὅταν στὴν Ϛ´ Δημοτικοῦ διδάσκεται ὁ ἡρωισμὸς μέσῳ μία γάτας τῆς «Σόνιας»; (β´ τεῦχος, σελ. 62-63-64).
.            Εἶναι συνταγματικῶς πρέπον, μὰ καὶ λογικό, νὰ καλοῦνται οἱ δύσμοιροι μαθητὲς νὰ γράφουν μία ἱστορία στὴν ὁποία πρωταγωνιστοῦν ὁ Καραγκιόζης, ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, ὅπως αὐτὸ καταγράφεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τῆς Γλώσσας Ϛ´ Δημοτικοῦ; (β´ τ. σελ 39). Πῶς θὰ σεβαστοῦν οἱ μαθητὲς τὴν ἐθνική μας σημαία, ὅταν σπιλώνουμε καὶ ἐξευτελίζουμε τὶς «σημαῖες» τῆς ἱστορίας μας;
.            Ὅταν στὰ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α´ Γυμνασίου, διαβάζουν τὰ παιδιὰ ὅτι «ἦταν ἡ Ἑλλάδα μία γυναίκα τόσο προκλητικὴ σεξουαλικά, ποὺ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐρωτευτῶ σωματικὰ καὶ ἀπελπισμένα»; (σελ. 124). Ὅταν στὴν ἴδια τάξη, στὸ βιβλίο Γλώσσας, στὸ κείμενο μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση» (σελ. 82), γελοιοποιεῖται ἡ 25η Μαρτίου; Νὰ διαβάζουν οἱ μαθητὲς ὅτι «ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη, ἔσκυβε καὶ φαινόταν τὸ σώβρακό του καὶ γελοῦσαν τὰ κορίτσια», τοῦ Βαγγελάκη «ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ γιορτή του». Αὐτὸ εἶναι τὸ ’21;  Ὁ ἀετὸς τοῦ Σουλίου, ὁ Μάρκος, εἶναι γιὰ νὰ «σπᾶμε πλάκα»;
.            Ἢ στὴ Β´ Γυμνασίου μὲ τὸν ἴδιο χαζοχαρούμενο, ἀνθελληνικὸ τρόπο νὰ ἀντιμετωπίζεται ἡ 25η Μαρτίου σὲ κείμενο μὲ τίτλο «ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή», στὸ ὁποῖο διαβάζουμε ὅτι τὸ ρεπερτόριο θά ’ναι τὸ συνηθισμένο: «Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ’ του» καὶ θὰ σχεδιάσουν σκηνικὰ «γιὰ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες ἀπὸ μία τάξη… βλαμμένη». Ἐνῶ σ’ ὅλο τὸ κείμενο ὁ ἀφηγητὴς- μαθητής, ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὶς χαμένες ὧρες τῶν μαθημάτων (τετράδιο ἐργασιῶν, σελ. 33-36). Μὲ τέτοιες ἀθλιότητες θὰ ἐμφυσήσεις ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, γιὰ τὴν ματοκυλισμένη ἱστορία μας; Καὶ σὰν νὰ ἀκούω τὸν στρατηγὸ Μακρυγιάννη, νὰ θρηνεῖ γιὰ τὴν κατάντιά μας «ἂν μᾶς ἔλεγε κανένας αὐτείνη τὴν λευτεριὰ ὁπού γευόμαστε, θὰ περικαλούσαμε τὸν Θεὸν νὰ μᾶς ἀφήσει εἰς τοὺς Τούρκους, ἄλλα τόσα χρόνια, ὅσο νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τί θὰ εἰπῆ πατρίδα, τί θὰ εἰπῆ θρησκεία, τί θὰ εἰπῆ φιλοτιμία, ἀρετὴ καὶ τιμιότη». Ὅταν χάνεται ἡ «σέβαση εἰς τὴν πατρίδα», ποὺ λευτερώθηκε μὲ τόσες θυσίες καὶ τόσα αἵματα, τότε περίμενε τὰ ἀσκέρια τῶν τυράννων. Ἂς μὴν ἀποροῦμε γιὰ τὰ σκύβαλα ποὺ ἐπικάθησαν στὸ σβέρκο μας, τὰ ὁποῖα, μὲ «τὰ μέτρα» τους, ἀκυρώνουν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Ἂς ἀναρωτηθοῦμε ὅλοι μας: «μᾶς πρέπει ἐλευθεριά», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Σολωμός, ἂν μισοῦμε ἢ δὲν σεβόμαστε αὐτοὺς ποῦ θυσιάστηκαν γι’ αὐτήν;
.           Πῶς θὰ μιλήσεις γιὰ ἐθνικὴ συνείδηση, περηφάνια, λεβεντιά, παλληκαριά, γιὰ ἦθος ἀντιστασιακό, γιὰ τὴν ἀπροσκύνητη στάση τοῦ Γένους μας στοὺς ποικιλώνυμους ἐπιβουλεῖς, τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν τόλμη ποὺ εἶναι τὰ προσανάμματα τῆς Λευτεριᾶς, ὅταν πετιοῦνται κλωτσηδὸν ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία τὰ δημοτικά μας τραγούδια, «εἰς τὰ ὁποῖα ἀποτυπώνεται ἀκραιφνὴς καὶ ἀκίβδηλος ὁ ἐθνικὸς χαρακτὴρ καὶ ἀναζωπυροῦν τὰς ἀναμνήσεις τῶν ἐθνικῶν περιπετειῶν», ὅπως ἔγραφε στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου του «Δημοτικὰ Τραγούδια», ὁ μεγάλος λαογράφος Νίκος Πολίτης, καὶ στὴ θέση τους μπαίνουν συνταγὲς μαγειρικῆς; (Περίπου 35 συνταγές, ὅσα περίπου ἦταν τὰ δημοτικὰ τραγούδια). Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξοβελίζεται ἡ δημοτικὴ ποίηση «τὸ τελεσφερώτατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἡ ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», λόγια τοῦ Ν. Πολίτη, πλήρως ἐναρμονισμένα μὲ τὴν συνταγματικὴ ἐπιταγή, καὶ νὰ ἀντικαθίστανται μὲ «μακαρόνια μὲ κιμὰ» ἢ «φασολάκια βραστά», πράγματα κρανιοκενῆ, ἀκαθαρσίες μὲ τὶς ὁποῖες ὑποσιτίζουμε πνευματικὰ τὰ παιδιά;
.            Συμφωνεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος τὸ βιβλίο Γλώσσας  τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὸ ὁποῖο παρελαύνει ὅλα τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό, ὅπως ἡ κ. Κουλούρη, ποὺ πανηγυρίζει διότι «διαταράχτηκε ἡ κυρίαρχη εἰκόνα τῆς ἁρμονικῆς, ἐθνικῆς ὁμοιογένειας» (σελ. 11), ὁ κ. Τσίμας ποὺ κορδωμένος πτωχοαλαζονικὰ ἐπιχαίρει γιὰ τὶς πολυπολιτισμικὲς σχολικὲς τάξεις (σελ. 53), ὁ γίγας Σημίτης, ποὺ στὸ ἔντυπο περίττωμά του μέμφει τοὺς Ἕλληνες, γιατί ἐπιμένουν «σὲ μία διαστρεβλωμένη καὶ γι’ αὐτὸ χωρὶς ἀπήχηση ἑλληνικὴ καὶ χριστιανικὴ παράδοση», (σελ. 65) ἢ κάποιος Ἀλβανὸς ὀνόματι Γκαζμὲτ Καπλάνι, ὁ ὁποῖος κατηγορεῖ τὴν πατρίδα μας, γιατί δὲν δίνει ὑπηκοότητα σ’ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς λαθρομετανάστες; Ἕνα βιβλίο στὸ ὁποῖο βρίθουν οἱ ἀντιρατσιστικὲς ὑστερίες καὶ τσιρίδες,  καλλιεργώντας ἐν τέλει τὸ μίσος τῶν ἄγουρων νέων γιὰ τὴν πατρίδα τους, ἐνοχοποιώντας τους γιὰ ρατσισμό. (Ἡ ἀπειλὴ περὶ ρατσισμοῦ εἶναι τὸ πλέον ἀποτελεσματικὸ ὅπλο τῆς Νέας Ἐποχῆς, γιὰ νὰ φιμωθεῖ ἡ ἐλεύθερη σκέψη καὶ ἔκφραση. Οἱ πάντες αὐτολογοκρίνονται, στρογγυλεύουν τὸν λόγο τους, γιὰ νὰ μὴν στιγματιστοῦν ὡς ρατσιστές). Ποῦ εἶναι τὰ σπουδαῖα κείμενα, ποὺ μέσα στὴ φυλλώματά τους λάμπουν οἱ ἔννοιες τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς φιλοπατρίας; Δὲν βλάστησαν σ’ αὐτὸν τὸν τόπο Σολωμοί, Κάλβοι, Παλαμάδες καὶ Σεφέρηδες, ποὺ μᾶς δίδαξαν ὅτι «εἴμαστε ἕνας λαὸς μὲ παλικαρίσια ψυχὴ» καὶ ὄχι πειραματόζωα τῶν…Φραγκο-φονιάδων;
.            Μ’ αὐτὰ ποὺ γίνονται σήμερα στὴν Παιδεία ὄχι μόνο δὲν ἀναπτύσσουμε τὴν ἐθνικὴ συνείδηση, ὅπως ἐπιτάσσει τὸ Σύνταγμα, ἀλλὰ δηλητηριάζουμε τὰ παιδιά, δὲν τὰ ἀφήνουμε νὰ ἀνακαλύψουν ἐκείνη τὴν ἰδιότητα ποὺ «δὲν ἔχ’ ἡ ἀνθρωπότης τιμιωτέραν» (Ἑλληνικός).

*Στὸ ἑπόμενο σημείωμα θὰ ἐξετάσουμε τὴν καλλιέργεια τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης.

, , , ,

Σχολιάστε

«ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΕΝΕΣ» ΣΤΟ …ΖΑΛΟΓΓΟ

Συνωστισμένες στ Ζάλογγο

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο
τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ
«Συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο. 
Οἱ Σουλιῶτες, ὁ Ἀλὴ πασὰς καὶ ἡ ἀποδόμηση τῆς ἱστορίας» 

Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2011

.                  ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κατὰ μία παράδοξη σύμπτωση ἡ ἀντίληψη τῆς «ἀπομυθοποιήσεως» καὶ τῆς «ἀποδομήσεως τῶν ἰδεολογημάτων» βρίσκει θερμοὺς ὁμολόγους ὑποστηρικτὲς καὶ στὸν θεολογικὸ /ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.

.            Τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ἡ ἀποσύνθεση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, κατέστη ὁ κυρίαρχος στόχος τῆς δυτικῆς ἱστορικῆς καὶ κοινωνιολογικῆς σκέψης, ἰδιαίτερα σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὰ ἔθνη τῆς περιφέρειας. Ἕνας λόγος «ἀντιεθνικιστικός», ἐνίοτε καὶ «ταξικός», ἀπεδείχθη ὁ πλέον πρόσφορος γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τρέχουσα παγκοσμιοποιητικὴ/αὐτοκρατορικὴ ἰδεολογία καὶ ὁρισμένοι ἀριστεροὶ διανοούμενοι μεταβλήθηκαν στὸ σκεῦος ἐκλογῆς αὐτοῦ τοῦ ἰδεολογικοῦ ἐγχειρήματος.
.        Στὸν βαθμὸ ποὺ ἀναπτυσσόταν καὶ ἑδραιωνόταν αὐτὴ ἡ «νέα ἱστορία», θὰ ἔπρεπε ἀναπόφευκτα νὰ ἀναμετρηθεῖ καὶ μὲ τὸ ἀγωνιστικὸ/ἀνταγωνιστικὸ στοιχεῖο τῶν προεπαναστατικῶν καὶ ἐπαναστατικῶν χρόνων. Θ πρεπε ν «πομυθοποιηθε» τ κρυφ σχολειό, 25η Μαρτίου, κατάληψη τς Τριπολιτσς, τ ρλωφικά, ν τέλει δια «κλεφτουριά».
.            Ἰδιαίτερα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποσιωπηθοῦν ἢ νὰ ὑποβαθμιστοῦν τὰ ἐπαναστατικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα προηγοῦνται τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21. Διότι αὐτὰ ἀκριβῶς καταδεικνύουν πὼς ἡ ἀφετηρία τῆς παλιγγενεσίας δὲν ἦταν ἀποκλειστικῶς οἱ λόγιοι, ποὺ προσέλαβαν τὶς ἰδέες τῆς γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τὶς διοχέτευσαν σὲ μία, λίγο πολύ, ἀδιαφοροποίητη ἐθνικὰ μάζα. Οἱ λόγιοι ἀποτελοῦσαν μία καὶ μόνο συνιστῶσα ἑνὸς ἐθνικοῦ κινήματος. Μία ἄλλη, ἀποφασιστικῆς σημασίας, συνιστῶσα ὑπῆρξαν οἱ ἔνοπλες συσσωματώσεις τῶν Ἑλλήνων, ποὺ συγκρούονται μὲ τοὺς Τούρκους, ἀδιάκοπα, ἀπὸ τὸν Κροκόνδειλο Κλαδᾶ, τὸν 15ο αἰ., ἕως τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Χειμαριῶτες, τὴν κλεφτουριὰ καὶ τὰ ἔνοπλα σώματα τῶν Ἑπτανήσων καὶ τῶν παραδουνάβιων Ἡγεμονιῶν.
.        Στ πλαίσια λοιπν τς «ποδόμησης τν θνικν μύθων», προνομιακ θέση κατέχει προφανς κα κατάρριψη το «μύθου» τν Σουλιωτν, μις π τς σχυρότερες καταγωγικς φηγήσεις το νεώτερου λληνισμο. Καὶ πράγματι, οἱ Σουλιῶτες καταλαμβάνουν κεντρικὸ ρόλο στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἐξ αἰτίας τοῦ μακρόχρονου καὶ ἀνυποχώρητου ἀγώνα τους, ἐπὶ δύο αἰῶνες, ἐνάντια στοὺς Τούρκους καὶ τῆς –ἀποφασιστικῆς σημασίας– συμμετοχῆς τους στὴν Ἐπανάσταση.
.            Αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα ἐκφράζεται κυρίως μέσῳ τῆς ἀποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στὸ ἱστορικὸ ντοκιμαντὲρ τοῦ Σκάι γιὰ τὴν Τουρκοκρατία, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2011, ἐκθειάζεται ὁ Ἀλὴ πασάς καὶ ἀποσιωποῦνται ὁλοκληρωτικὰ οἱ Σουλιῶτες. Τέλος, ἐπιχειρεῖται καὶ ἕνα βῆμα πιὸ πέρα, δηλαδὴ ἡ ἀνοικτὴ ἀμφισβήτηση τοῦ «ἐθνικοῦ μύθου» τοῦ Σουλίου καὶ τῶν Σουλιωτῶν.
.       θνοαποδομητικ στορικ σχολ θ πρέπει ν καταδείξει, στω κα δι τς χειραγώγησης/ποσιώπησης, ἤ, ν χρειαστε, κα το βιασμο τν στορικν στοιχείων, πς ο Σουλιτες δν ταν τίποτε λλο παρ μία συνένωση π μλλον πρωτόγονες φάρες, λβανικς καταγωγς κα γλώσσας, ο ποες δν διέθεταν κάποια θνικ στω πρωτοεθνικ συνείδηση, λλ μόνο μία χριστιανικ ταυτότητα, νταγωνιστικ πρς τ μουσουλμανική του λ Τεπελενλ κα τν Τουρκαλβανῶν του. ν τ πιτύχει, τότε θ χει προσθέσει να κόμα λιθαράκι στ βασικ δεολογικό της πρόταγμα: θνικ συνείδηση εναι ποσα π τος λληνες πρν π τν πανάσταση το ’21 καί, πομένως, τ λληνικ θνος διαμορφώνεται κυρίως, μέσῳ το κράτους. Οἱ Σουλιῶτες «δὲν εἶναι» Ἕλληνες, ἀλλὰ «ἐξελληνίζονται» ἐπιγενέστερα, πολὺ μετὰ τὴ σύγκρουσή τους μὲ τὸν Ἀλή.
.            Τὴν ἴδια ἐποχή, ἐξελληνισμὸς καὶ ἐνσωμάτωση στὴν ὑπόθεση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τοὺς πολιτικο-στρατιωτικοὺς στόχους καὶ τὸ ἐθνικό της ὅραμα, ἀποτελοῦν τὶς δύο ὄψεις τῆς νέας πραγματικότητας, στὴν ὁποία ἐντάσσονται οἱ Σουλιῶτες[1].
.            πειδ τ Κούγκι, Σαμουήλ, ο Τζαβελαοι, τ Ζάλογγο, Δέσπω κα πύργος το Δημουλ, ποτελον λέξεις/σημαίνοντα, πο στ ποσυνείδητο τν λλήνων ταυτίζονται μ τν γωνιστικ διάσταση, χι μόνο το Σουλίου, λλ τς νεώτερης λληνικς ταυτότητας γενικά, θ πρέπει, ν τέλει, ν πλήξουμε τν ληθοφάνεια τν γεγονότων κα τν ρωικ χαρακτήρα τόμων κα πράξεων. Σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ν μφισβητηθε, χωρς μάλιστα καμία στορικ ντένδειξη, κα χορς το θανάτου το Ζαλόγγου, δηλαδ μία πράξη συνδεδεμένη μ τ βαθύτερο συναισθηματικ κα ψυχολογικ πόστρωμα τν νεώτερων λλήνων, π τ νηπιαγωγεο ως τ γερατειά.
.        Τ Ζάλογγο καθίσταται, τσι, μαζ μ τ «κρυφ σχολειό», προνομιακς στόχος το θνο-ποδομητικο γχειρήματος, ὅπως καταδεικνύεται καὶ ἀπὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Ἀλέξη Πολίτη για τὸν χορὸ τοῦ Ζαλόγγου – ἀνακοίνωσή του σὲ συνέδριο, μὲ τὸν εὔγλωττο τίτλο, «Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 23-24 Νοεμβρίου 2005, στὴ Σχολὴ Μωραΐτη. Ο Α. Πολίτης, γράφει: «Ὁ Χορὸς τοῦ Ζαλόγγου ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὶς μυθοποιημένες ἐκδοχὲς τῶν κλεφταρματολῶν καὶ τῶν ἀλλεπάλληλων ἐξεγέρσεων κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, τὸ συμπληρωματικὸ ταίρι τοῦ Κρυφοῦ σχολειοῦ: παιδεία καὶ ἀνδρεία συνιστοῦν τὰ ἀγκωνάρια κάθε ἰδεολογήματος γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ἑλληνικὴ φυλὴ»[2].
.           στόχος χει τεθε: φο χει πλέον ερύτατα πονομιμοποιηθε τ «Κρυφ Σχολει» –δηλαδή, ο γνες γι τν παιδεία κα σχετικ συμβολ τς ρθοδοξίας, στ διάρκεια τς Τουρκοκρατίας–, θ πρέπει τ ργο ν λοκληρωθε μ τν πονομιμοποίηση τς κλεφτουρις. Κα τί πι συμβολικ π τ Σούλι κα τν χορ το Ζαλόγγου;
.            Ἂς προσέξουμε ὅμως. Ἂν τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ἀποτελεῖ μία κατασκευὴ ἐκ τοῦ μηδενός, ὁ πυρήνας τῶν γεγονότων τοῦ Ζαλόγγου ὐπῆρξε. Βέβαια οἱ ὑπερασπιστὲς κι οἱ προδότες τοῦ Σουλίου, ὅπως κι οἱ γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν, δὲν εἶχαν –ἐκεῖνα ἀκόμα τὰ χρόνια, 1803– ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων· Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί – αὐτὸ εἶναι ὅμως ἄλλο ζήτημα. Ὡς πρὸς τὸ ἴδιο τὸ γεγονός, ἡ μυθοποίηση βρίσκεται μονάχα στὴν ἐξιδανίκευση, στὸ χορό· αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ διαφορετικὸ καὶ τὸ ἐξαιρετικό, ἐπειδὴ αὐτοκτονίες ἀπελπισμένων, ἀκόμα καὶ ὁμαδικές, δὲν εἶναι κάτι τὸ πρωτόγνωρο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία [3].
.            Στὸ Σούλι, λοιπόν, συνωστίζονταν οἱ «ὑπερασπιστές» του, οἱ «προδότες» καθὼς καὶ οἱ «γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν», κάτι, ποὺ ὅπως δηλώνει ὁ συγγραφέας, δὲν συνιστᾶ ἀφ’ ἑαυτοῦ τίποτε τὸ ἐξαιρετικό. Ἀποσιωπᾶ, βέβαια, τὰ μωρὰ καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ ἔριξαν οἱ Σουλιώτισσες στὸ βάραθρο, «γιὰ νὰ μὴ γίνουν σκλάβοι στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν τους», ὅπως ἀναφέρει ὁ Χόλλαντ! Ἄλλωστε –ἔσχατο ἐπιχείρημα– οἱ Σουλιῶτες δὲν ἦταν… κἂν Ἕλληνες! Ἀξιοπρόσεχτη καὶ ἡ τεχνικὴ τῆς στρέβλωσης. Ἡ ἀπόφανση ξεκινᾶ μὲ μία ἤπια σχετικῶς διατύπωση: «δὲν εἶχαν ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων», γιὰ νὰ καταλήξει «Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί»!
.            Ὅσο γιὰ τὴν Ψιμούλη, στὴν ἴδια κατεύθυνση, ἀμφισβητεῖ ἀκόμα καὶ τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς αὐτοχειρίας.
.            Ἔτσι στρατεύματα τοῦ Ἀλῆ ἐπιτίθενται αἰφνιδιαστικὰ στοὺς Σουλιῶτες ποὺ ἔχουν καταφύγει στὸ Ζάλογγο. [ ] Στὴ διάρκεια τῆς διεξαγόμενης σὲ στενωποὺς καὶ μονοπάτια τοῦ ὄρους, μάχης, μέρος τῶν γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε εἴτε ἀπωθούμενο στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ ἀπὸ τοὺς ὀπισθοχωροῦντες μαχητὲς εἴτε μὲ ἀπόφαση τῶν γυναικῶν νὰ προτιμήσουν γι’ αὐτὲς καὶ τὰ παιδιά τους τὸν ἑκούσιο θάνατο παρὰ μία ὀδυνηρὴ αἱματοχυσία καὶ αἰχμαλωσία. [4].

 .           Ἴσως, ἐν τέλει, ἐδῶ νὰ βρίσκεται ἡ ἀφετηρία τοῦ φάσματος τοῦ «συνωστισμοῦ», ποὺ κατατρύχει τοὺς Ἕλληνες ἀποδομητές, συνωστισμένοι στὴ Σμύρνη…, συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

[1] Βάσω Ψιμούλη, Σούλι καὶ Σουλιῶτες, Ἑστία, Ἀθήνα  2006, σ. 471.

[2] Ἀλέξης Πολίτης , «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”. Πληροφοριακοὶ πομποί, πομποὶ ἀναμετάδοσης, δέκτες πρόσληψης», στὸ Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα, ΕΣΝΠΓΠ–ΣΜ, Ἀθήνα 2007, σσ. 267-298.  σ. 282.

[3] Α. Πολίτης, «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”…», ὅ.π., σ. 282.

[4] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ὅ.π., σσ. 439-440.

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ωάννης Βατάτζης κα θνική μας ξιοπρέπεια

Κωνσταντῖνος Χολέβας-Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

 .          Μία ὁμάδα διανοητῶν καὶ δημοσιογράφων ἐπιχειρεῖ νὰ μᾶς πείσει πόσο καλὸ πράγμα εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας. Συνιστοῦν  νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες στὴν τρόικα ποὺ θὰ φέρει ξένους ἐπιτρόπους στὰ ὑπουργεῖα μας, γιὰ νὰ μᾶς κάνουν σωστοὺς Εὐρωπαίους καὶ νὰ μᾶς φέρουν τὰ φῶτα τους. Φαίνεται ὅτι τὰ παπαγαλάκια τῆς ἐξάρτησης καὶ τῆς ὑποτέλειας δὲν θέλησαν ποτὲ νὰ διαβάσουν τὴν ἑλληνικὴ Ἱστορία ἢ ἂν τὴν διάβασαν, δὲν μπόρεσαν νὰ τὴν καταλάβουν. Διότι στὶς πάμπολλες σελίδες αὐτῆς τῆς Ἱστορίας ὑπάρχουν παραδείγματα Ἑλλήνων ἡγετῶν ποὺ βρέθηκαν μὲν σὲ δυσχερῆ θέση, ἀλλὰ δὲν ἀπώλεσαν τὴν ἀξιοπρέπειά τους καὶ δὲν λησμόνησαν τὰ ἱστορικὰ δικαιώματα καὶ τὶς ἱστορικὲς ὑποχρεώσεις τοῦ Ἔθνους μας.
.          Μία τέτοια σημαντικὴ μορφὴ πατριώτη, ἱκανοῦ καὶ ἐντίμου κυβερνήτη τιμᾶ στὶς 4 Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας, ὅπου εἶχε μεταφερθεῖ προσωρινὰ ἡ ἕδρα τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων. Ἀπὸ τὸ 1204 ἕως τὸ 1261 ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας μαζὶ μὲ τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Τραπεζούντας καὶ τὸ Δεσποτάτο τῆς Ἠπείρου ἀποτέλεσαν τὰ πρῶτα ἑλληνικὰ ἐθνικὰ κράτη μετὰ ἀπὸ  τὸν κατακερματισμὸ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας (Ρωμανίας) ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς Σταυροφόρους. Στὴ Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὁ Θεόδωρος Λάσκαρις, ὁ γαμπρός του Ἰωάννης Βατάτζης καὶ ὁ γιὸς τοῦ Βατάτζη Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις, μαζὶ μὲ τὸν ἑλληνοκεντρικὸ φιλόσοφο Νικηφόρο Βλεμμύδη ὀνόμασαν γιὰ πρώτη φορὰ τὸ κράτος τους Ἑλληνίδα Ἐπικράτειαν καὶ ἀγωνίσθηκαν γιὰ νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους. Τὸ ἐπέτυχε ὁ διάδοχός τους Μιχαὴλ Παλαιολόγος τὸ 1261. Ἀξίζει νὰ σταθοῦμε λίγο περισσότερο στὸν εὐλαβῆ στρατηγὸ ἀπὸ τὸ Διδυμότειχο Ἰωάννη Βατάτζη, τὸν ὁποῖο τιμᾶ ὡς Ἅγιο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία λόγῳ τοῦ ἐλεήμονος χαρακτήρα του καὶ διότι μοίρασε δίκαια τὸν κρατικὸ πλοῦτο, ὥστε νὰ ὠφεληθοῦν οἱ φτωχότεροι.
.          Ἂς σκεφθοῦμε τὶς ἀναλογίες μὲ τὴν ἐποχή μας. Ὁ Βατάτζης τὸ 1234 κυβερνᾶ ἕνα μικρὸ κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐνῶ ἡ πρωτεύουσα τοῦ Γένους κατέχεται ἀπὸ Λατίνο Βασιλιά. Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ταπεινωμένος καὶ διαμοιρασμένος σὲ φραγκικὰ βασίλεια καὶ δουκάτα. Ὁ Πάπας, ποὺ κρυβόταν πίσω ἀπὸ τὶς Σταυροφορίες, ἦταν ὁ πλανητάρχης τῆς ἐποχῆς. Τότε, λοιπόν,  ἕνας συγκεκριμένος Πάπας, ὁ Γρηγόριος Θ΄ ἔστειλε μία προκλητικὴ ἐπιστολὴ στὸν Ἰωάννη Βατάτζη καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ξεχάσει διὰ παντὸς τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ ἐγκαταλείψει τὸν  βυζαντινὸ τίτλο «Βασιλεὺς καὶ Αὐτοκράτωρ Ρωμαίων». Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης, ἂν καὶ ἦταν σὲ δυσμενέστερη θέση ἀπὸ πλευρᾶς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς, ἔστειλε μία ἐκπληκτικὴ ἐπιστολὴ –ἀπάντηση ποὺ ἀποτελεῖ μνημεῖο ἑλληνικῆς ὑπερηφάνειας καὶ ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας. Μακάρι νὰ ἐδιδάσκοντο ἀπὸ αὐτὴν οἱ σημερινοὶ κυβερνῆτες μας, οἱ φιλομνημονιακοὶ ἀρθρογράφοι καὶ ὁρισμένοι ἡγέτες τῶν εὐρωπαίων ἑταίρων μας,  ἐπίγονοι τῶν Σταυροφόρων τοῦ 1204. Ἀντιγράφω μερικὲς φράσεις σὲ νεοελληνικὴ γλώσσα, ὅπως δημοσιεύονται –μαζὶ μὲ τὸ πρωτότυπο- στὸ βιβλίο τοῦ Ἰωάννη Σαρσάκη «Ἰωάννης Γ΄  Βατάτζης-ὁ Ἅγιος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου» (ἔκδ. Ὀρθοδόξου Κυψέλης, Θεσσαλονίκη 2008):

 «… Μᾶς γράφεις ὅτι ἀπὸ τὸ δικό μας, τὸ Ἑλληνικὸ γένος, ἄνθησε ἡ σοφία καὶ τὰ ἀγαθά της διαδόθηκαν στοὺς ἄλλους λαούς. Αὐτὸ σωστὰ τὸ γράφεις. Πῶς ὅμως ἀγνόησες, ἢ καὶ ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι δὲν τὸ ἀγνόησες, πῶς ξέχασες νὰ γράψεις ὅτι, μαζὶ μὲ τὴ σοφία, τὸ γένος μας κληρονόμησε ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ τὴ βασιλεία;… Σὺ ἀπαιτεῖς νὰ μὴν ἀγνοήσουμε τὸν θρόνο σου καὶ τὰ προνόμιά του. Ἀλλὰ ἐμεῖς ἔχουμε νὰ ἀνταπαιτήσουμε νὰ δεῖς καθαρὰ καὶ νὰ μάθεις τὰ δικαιώματα ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς ἐπὶ τῆς ἐξουσίας καὶ τοῦ κράτους τῆς Κωνσταντινούπολης, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο διατηρήθηκε γιὰ μία χιλιετία καὶ ἔφτασε σὲ μᾶς . Οἱ γενάρχες τῆς βασιλείας μου εἶναι ἀπὸ τὸ γένος τῶν Δουκῶν καὶ τῶν Κομνηνῶν, γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρω ἐδῶ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους βασιλεῖς, ποὺ εἶχαν ἑλληνικὴ καταγωγὴ καὶ γιὰ πολλὲς ἑκατοντάδες χρόνια κατεῖχαν τὴ βασιλικὴ ἐξουσία τῆς Κωνσταντινούπολης. …. Ἐμεῖς ἐξαναγκαστήκαμε ἀπὸ τὴν πολεμικὴ βία καὶ φύγαμε ἀπὸ τὸν τόπο μας. Ὅμως δὲν παραιτούμαστε ἀπὸ τὰ δικαιώματά μας τῆς ἐξουσίας καὶ τοῦ κράτους τῆς Κωνσταντινούπολης…… Ποτὲ δὲν θὰ πάψουμε νὰ δίνουμε μάχες καὶ νὰ πολεμοῦμε αὐτοὺς ποὺ τὴν κατέκτησαν καὶ τὴν κατέχουν. Γιατί, ἀλήθεια, πῶς δὲν θὰ διαπράτταμε ἀδικία ἀπέναντι στοὺς νόμους τῆς φύσης καὶ στοὺς θεσμοὺς τῆς πατρίδας μας καὶ στοὺς τάφους τῶν προγόνων μας καὶ στὰ θεία καὶ ἱερὰ τεμένη, ἂν δὲν πολεμήσουμε γιὰ ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν δύναμή μας;…..Ὡστόσο νὰ ξέρει ἡ ἁγιότητά σου ὅτι ὑποδεχτήκαμε χωρὶς λύπη τὸ ἀγροῖκο ὕφος τοῦ γράμματός σου καὶ φερθήκαμε μὲ ἠπιότητα στοὺς κομιστές του, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διατηρήσουμε τὴν εἰρήνη μαζί σου»!
.          Ἂν ἀντικαταστήσουμε τὴ λέξη «Πάπας» μὲ τὴ λέξη «τρόϊκα» καὶ τὴ λέξη «Κωνσταντινούπολη» μὲ τὴ λέξη «ἐθνικὴ κυριαρχία» κατανοοῦμε ποιὰ ἀπάντηση ἐπιβάλλεται νὰ δίδουν οἱ ἑκάστοτε κυβερνῆτες μας σὲ προκλητικές  ἀπαιτήσεις τῶν διαφόρων δανειστῶν μας. Τὸ ὅτι δανειζόμαστε δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ δώσουμε γῆν καὶ ὕδωρ ἐξευτελιζόμενοι ἐθνικά. Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης διοικοῦσε ἕνα καθημαγμένο τμῆμα τοῦ ἡττημένου τότε Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ ἀπήντησε μὲ θαυμαστὴ παρρησία στὸν πανίσχυρο Πάπα. Τιμώντας τὴ μνήμη του στὶς 4 Νοεμβρίου ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸ ἦθος του.

 Κ.Χ. 28.10.2011

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Β´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [B´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/24/ἡ-ἀλήθεια-στὴν-ἐθνική-μας-ἱστορία/

.           Μία τρίτη τάση -γιὰ τὴν ἀντικειμενικότερη προσέγγιση τῆς νεώτερης ἱστορίας μας- θὰ ἀπέφευγε τὴν παράθεση μικρῶν ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία, ποὺ ὑποστηρίζουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὶς θέσεις τοῦ συγγραφέα. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση π.χ. μπορεῖ νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ κάποιους ὅτι ἔτυχε τῆς ἠθικῆς ὑποστήριξης μόνο τῆς Ρωσσίας, αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἀλήθεια, ἀφοῦ κατὰ καιροὺς ὅλες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἦσαν ἐναντίον της. Ἡ στάση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἄλλαξε κατὰ καιροὺς ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντα τῆς κάθε μιᾶς. Π.χ. ὅταν ἡ Μαύρη Θάλασσα , μετὰ τὶς νίκες καὶ τὶς Συνθῆκες τοῦ 1774 καὶ τοῦ 1792, ἔπαυσε νὰ ἀποτελεῖ «ὀθωμανικὴ λίμνη» καὶ ἡ Ρωσσία βρῆκε ἔξοδο στὶς θερμὲς θάλασσες, τὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἦταν μόνο θεωρητικό. Ἐν τούτοις, ἐδῶ διαστρεβλώνεται ἡ Ἱστορία κατὰ τρόπο μανιχαϊκό.
.          Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν παρουσίαση τῶν Ἑλλήνων ὡς «καλῶν» καὶ τῶν Τούρκων ὡς «κακῶν», βάζοντας ὅλους τοὺς Τούρκους -ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς σκληρῆς ὀθωμανικῆς διοίκησης μέχρι τοὺς ἀδιάφορους καὶ ἐν πολλοῖς ἀγαθοὺς χωρικοὺς- στὸ ἴδιο καλάθι. Στὰ πάμπολλα παραδείγματα στρεβλῆς προσεγγίσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 τοποθετεῖται καὶ ἡ εὐκολία μεὲ τὴν ὁποία ρίπτεται βέβαια στὴν πυρὰ -καὶ δικαίως- ὁ Μέττερνιχ καὶ ἡ αὐστριακὴ πολιτικὴ, ἐνῶ στὴν ἴδια σχεδὸν μοίρα θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται καὶ ἡ πανούργα ἀγγλικὴ πολιτικὴ. Ὁ χῶρος ὅμως δὲν ἐπιτρέπει τὴν παράθεση ἄλλων παραδειγμάτων ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν μονομερή, ὑστερόβουλη καὶ μεροληπτικὴ συγγραφὴ ἱστοριῶν τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21.
.       Φρονοῦμε ὅτι τὰ ἱστορικὰ γεγονότα πρέπει νὰ ἀποδίδονται ὡς ἔχουν καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀντικειμενικὰ. Τὰ σχόλια ὅμως ἐπ’ αὐτῶν νὰ εἶναι ἐλεύθερα, ἐξαρτώμενα, ἀσφαλῶς, ἀπὸ τὶς δεξιότητες τοῦ συγγραφέα καὶ ἀπὸ τὴν κοσμοθεωριακὴ καὶ πολιτικὴ του τοποθέτηση. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ θεωρία τοῦ σύγχρονου Ἰάπωνα διανοητῆ Φουκουγιάμα (Fukuyama) γιὰ τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας ὁδήγησε μερικοὺς νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι στὸ μέλλον ἀντὶ γιὰ Ἱστορία θὰ μιλᾶμε γιὰ οἰκονομία, ἡ Ἱστορία θὰ συνυπάρχει μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιατὶ αὐτὸς τὴν γράφει. Βεβαίως κάτι πού, μεταξὺ τῶν ἄλλων, διδάσκει ἡ Ἱστορία εἶναι ὅτι δὲν ὑπάρχει μία καί μόνη ἀλήθεια, καὶ γι’ αὐτὸ κανένας ἱστορικὸς δὲν εἶναι αὐθεντία. Τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ὅμως, εἶναι ἱερά. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀποκρύπτονται, οὔτε παραμορφώνονται, οὔτε ὡραιοποιοῦνται.
.         Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὶς ἐθνικὲς ἱστορίες τῶν κρατῶν, φρονοῦμε ὅτι πρέπει νὰ γράφονται μὲ τέτοιο τρόπο ποὺ νὰ διδάσκουν τὶς ἐπερχόμενες γενιὲς ὄχι μόνον γιὰ τὶς επιτυχίες τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σφάλματά τους, ὥστε νὰ ἀποφεύγονται αὐτὰ στὸ μέλλον. Ἐξάλλου, ἀποτελεῖ ἐθνικὴ ἐπιταγὴ νὰ μαθαίνουμε τὰ δυσάρεστα ἱστορικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, π.χ. τὴ διχόνοια μεταξὺ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν του (βλέπε 1821, 1914-1918, κ.ἄ.). Καὶ πάντοτε, βέβαια, ἡ ἱστοριογραφία μας νὰ μένει μακριὰ ἀπὸ παραποιήσεις, ἀποκρύψεις καὶ ὡραιοποιήσεις γνωστῶν γεγονότων. Ἐξυπακούεται, βέβαια, ὅτι δὲν γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐγκληματικὴ πλαστογράφηση καὶ τὶς πολιτικὲς καὶ ἱδεολογικὲς σκοπιμότητες, ποὺ δὲν ἔχουν θέση στὰ βιβλία τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ἄν θέλουμε οἱ νέοι μας νὰ διδαχθοῦν τὴν ἀληθινὴ ἱστορία καὶ παράδοση τοῦ Γένους.
.           Ἕνα ἄλλο θέμα στὴν ἐθνική μας ἱστορία εἶναι ἡ συνεχὴς προβολὴ ὁρισμένων πορσωπικοτήτων καὶ ἡ παρασιώπηση καὶ παραμονὴ στὴν ἀφάνεια τῶν δευτεραγωνιστῶν, ποὺ ἔδρασαν συγχρόνως ἤ παράλληλα μὲ τοὺς ἐθνικούς μας ἥρωες, Πολὺς λόγος π.χ. γίνεται γιὰ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, καὶ ὀρθότατα. Ἦταν ἡ κεφαλὴ τοῦ Γένους. Τὸν ἐθρήνησε ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς του. Καὶ μὲ τὸν τραγικό του θάνατο πρόσφερε -ὅπως γράψαμε ἤδη- καὶ προσφέρει καὶ σήμερα πολλὰ στὴν ἐθνικὴ μνήμη, περισσότερα ἀπὸ ὅσα εἶχε προσφέρει πρὶν ἀπὸ τὴν θυσία του. Ἄς μὴ λησμονοῦμε ὅμως ὅτι τὴν ἴδια μέρα ποὺ μαρτυροῦσε ὁ Πατριάρχης, ἀπαγχονίζονταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Νικομηδείας Ἀθανάσιος, Ἐφέσου Διονύσιος, καὶ Ἀγχιάλου Εὐγένιος. Ἐνῶ λίγες μέρς ἀργότερα (3 Μαΐου 1821) ἀποκεφαλιζόταν ὁ Μηροπολίτης Μυριουπόλεως καὶ τὴν ἑπομένη ὁ Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ, ὁ Δέρκων Γρηγόριος, ὁ Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος, ὁ Τυρνάβου Ἰωαννίκιος καὶ ὁ πρώην Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Ϛ’. Γι’ αὐτὲς ὅμως τὶς ἡρωϊκὲς ψυχὲς σπάνια μιλᾶμε! Ὅπως, ἀντίθετα, ὑπάρχει -ἀπὸ ὁρισμένους κύκλους- κατακραυγὴ ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, ἐπειδὴ ὑπέγραψε τὸν ἀφορισμό, ἐνῶ εἶναι γνωστὲς οἱ συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες τὸν ὑπέγραψε· οὔτε καὶ ἀναφέρεται ὅτι τὸν συνυπέγραψε καὶ ὁ παρεπιδημῶν τότε στὴν Κωνσταντινούπολη Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Πολύκαρπος -μὲ τὴν ἔκφραση «συναποφαίνεται», παραπλεύρως, τῆς ὑπογραφῆς του- καθὼς καὶ ὁλόκληρη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου. Ὅμως, μόνο ὁ Πατριάρχης ἔχει ὅλη τὴν κατακραυγὴ τῶν σύγχρονων ἀναθεωηρητῶν τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὸς ποὺ ἔγινε θρύλος… «ἔπρεπε νὰ ἐξουδετερωθεῖ»!
.       Οὐδείς, βέβαια, διαφωνεῖ στὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν «λευκὲς» σελίδες, στην ἱστορία μας. Ἔτσι, θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρεται καὶ ὄχι ν’ ἀποκρύπτεται, π.χ. ἡ κατασπατάληση τῶν ἐθνικῶν δανείων τῶν πρώτων χρόνων τῆς Επαναστάσεως στὶς ἐσωτερικὲς διαμάχες, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ τὴν προμήθεια πολεμικοῦ ὑλικοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν συναφθεῖ! Χρειάζεται ὅμως ἰδιαίτερη προσοχὴ καὶ στὶς «γκρίζες» σελίδες τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὲς προσφέρονται γιὰ πολὺ διαφορετικὲς ἀναγνώσεις…
.         Ἔχουν μεγάλη εὐθύνη -ἔναντι τοῦ μέλλοντος αὐτοῦ τοῦ τόπου- ὅσοι γράφουν τῆν νεότερη ἱστορία ποὺ προορίζεται γιὰ τοὺς νέους μας. Ἡ ἱστορία πρέπει νὰ γράφεται μὲ ρεαλισμό, ἀλλὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια, γιὰ νὰ διδάσκει καὶ νὰ φρονηματίζει. Ὅταν πχ. γράφεται κάτι γιὰ τὸν ἐθνικὸ διχασμό, νὰ ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ τὸ κακὸ ποὺ προέκυψε συνέπειᾳ  τοῦ διχασμοῦ καὶ ποιὰ ἐνδεχομένως θα ἦσαν τὰ ἐθνικά μας «κέρδη», ἄν δὲν ὑπῆρχε ὁ διχασμός. Ἔν τούτοις δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε μόνο τὰ λίγα ἤ τὰ πολλὰ δένδρα, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ δάσος, γιὰ νὰ διδάσκονται οἱ νέοι μας ἀπὸ τὰ πολλὰ θετικά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὁσαδήποτε καὶ ὁποιαδήποτε λάθη τῶν προγόνων τους. Αὐτὰ τὰ λάθη γεννοῦν Ἱστορία, καὶ κατὰ μία ἄποψη ἡ Ἱστορία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μιὰ… καταγραφὴ λαθῶν.
.       Τέλος, ἐπειδὴ στὴν ἱστοριογραφία ὑπεισέρχεται ἀναπόφευκτα ὁ προσωπικὸς παράγοντας, ἀπαιτεῖται τόσον ἡ ἰσχυρὴ τεκμηρίωση ὅσο καὶ κάποια ἐπιφυλακτικότητα, γιὰ τὰ γεγονότα ποὺ δὲν μποροῦν -ἐπὶ τοῦ παρόντος- νὰ τεκμηριωθοῦν πλήρως.
.        Τὸ ἐθνικό μας συμφέρον ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ἀλήθεια στὴν ἱστορία μας. Μόνον ἔτσι θὰ προχωροῦμε στὴν ἐθνικὴ αὐτογνωσία, ποὺ μᾶς εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη στοὺς καιροὺς ποὺ ἔρχονται…

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)


.            Οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ἐπετείου τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, πέραν τῶν πανηγυρισμῶν, τῶν παρελάσεων καὶ τῶν ὁμιλιῶν, ἀποτελοῦν καὶ ἀφορμὴ γιὰ μιὰ ἐθνικὴ περισυλλογή, μὲ σκοπὸ τὴν ἐξαγωγὴ χρήσιμων διδαγμάτων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ τονώσουμε τὴν ἐθνική μας μνήμη μὲ ὅ,τι ἀληθινὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς προεπαναστατικῆς περιόδου, τῆς περιόδου τοῦ Ἀγώνα καὶ τῶν χρόνων ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Γιατὶ ἄν φθάσουμε στὴν κατάργηση τῆς ἐθνικῆς μνήμης, τῆς συνέχειας τῆς σχέσεως αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ, ὁδεύουμε τότε -συστρατευμένοι καὶ μὲ τὴν ἀνθούσα Παγκοσμιοποίηση καὶ τὴν «πολυπολιτισμικότητα»- μπροστὰ σὲ μὴ ἀναστρέψιμες ὀδυνηρὲς καταστάσεις, καταστρεπτικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ Ἀγώνας τοῦ ’21 ἀποτελεῖ τὸ σημαντικότερο κεφάλαιο τῆς νεώτερης ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἡ λέξη «κεφάλαιο» χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ διπλὴ σημασία: Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐννοεῖται ἡ ἱστορικὴ στιγμὴ στὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων ποὺ ξεσηκώθηκαν ἐναντίον τῶν Τούρκων καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο ὑπενθυμίζεται ὅτι γιὰ μᾶς τοὺς μεταγενεστέρους ἡ στιγμὴ ἐκείνη μένει ἔξω ἀπὸ τὴν δικὴ μας ζωὴ, ἐφόσον δὲν ζοῦμε, βέβαια, ἐκεῖνον τὸν Ἀγώνα, ἀλλὰ ὅμως ἐξακολουθοῦμε νὰ τὸν μελετοῦμε. Δὲν ἔχουμε τὴν ἐμπειρία τοῦ ’21, ἀλλὰ μόνο τὴν γνώση ποὺ μᾶς δίδει ἡ μελέτη. Ἀλλὰ ἡ γνώση αὐτὴ εἶναι ἔμμεση, ὅταν διαβάζουμε τὴν ἐξιστόρηση γεγονότων ἀπὸ ἱστορικοὺς καὶ τὶς σχέσεις καθὼς καὶ τὶς κρίσεις τους πάνω στὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Καὶ ἡ κρίση τους πρέπει νὰ εἶναι δίκαιη, γιὰ νὰ εἶναι διδακτικὴ στὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται.
.             Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὅλοι οἱ μελετητὲς συμφωνοῦν ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὑπῆρξε ἡ πλέον θαυμαστὴ καὶ συγκλονιστικὴ ἐποποιΐα τοῦ Γένους καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους Καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια καὶ ἐρευνᾶ κανεὶς γραμμένα καὶ ἄγραφα γεγονότα, θαυμάζει τὸ πῶς κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες συνθῆκες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ξετινάχθηκε ἀπὸ τὴν τέφρα του ἕνας Δαβὶδ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει ἕναν Γολιάθ, συναποτελούμενο ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς εποχῆς καὶ τὴν πανίσχυρη Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Παρὰ ταῦτα, ἔπειτα ἀπὸ θυσίες, ἡρωϊσμούς, ὁλοκαυτώματα, δάκρυα, ἀλλὰ καὶ ἀθλιότητες, μικρότητες, ἐμφύλιες διαμάχες, δημιουργήθηκε μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια ἕνα καχεκτικό, ἔστω, ἀμάλγαμα, τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ κράτος. Πρὸς ὅλους ἐκείνους τοὺς γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους συντελεστὲς τῆς ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας, πρέπει οἱ γενιὲς ποὺ πέρασαν, ἡ δική μας κι αὐτὲς ποὺ θὰ ἔρθουν, νὰ εἶναι εὐγνώμονες, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τυχὸν σφάλματα ποὺ διέπραξαν ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτούς. Ἄς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι οἱ ἀγωνιστὲς δὲν εἶχαν ἕνα ἐθνικὸ κέντρο νὰ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ ὅτι ἀγωνίζονταν νὰ ἀποτινάξουν αἰώνων κληρονομημένο ζυγό.
.          Στὴ συγγραφὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ’21 ἔχουν δημιουργηθεῖ οὐσιαστικὰ τρεῖς τάσεις. Κατὰ τὴν πρώτη, ἡ ἱστορία τοῦ ’21 εἶναι αὐτὴ ποὺ διδασκόταν παλαιότερα στὰ σχολεῖα, ἀποσπάσματα τῆς ὁποίας συνυφασμένα μὲ συναισθηματισμοὺς καὶ ἐξάρσεις πατριωτισμοῦ ἀποτελοῦν τὴν θεμελιακὴ δομὴ των πανηγυρικῶν λόγων ποὺ ἐκφωνοῦνται κατὰ τοὺς ἑορτασμοὺς τῆς ἐπετείου, ποὺ κάποτε -δυστυχῶς- εἶναι τελείως τυπικοί. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὅμως δὲν μπορεῖ νά γίνει καὶ ἀλλιῶς. Ἔτσι, στοὺς πανηγυρισμοὺς -ἀπὸ τὴν θετικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀγώνα- κατονομάζονται τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα, οἱ προσωπικὲς ἐπιτυχίες ἀγωνιστῶν, καθὼς καὶ οἱ ἧττες καὶ οἱ βιαιοπραγίες τῶν Ὀθωμανῶν. Γίνεται μία ὡραιοποίηση ἤ καὶ συγκάλυψη σκιερῶν γεγονότων -ἀναπόφευκτων στὶς ἐπαναστάσεις- καὶ ἐξυμνοῦνται πάντοτε συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ ἀποφεύγονται μεγάλες ἀναφορὲς σὲ δευτεραγωνιστές, σὲ φιλέλληνες καὶ σὲ ἄλλα συγκυριακὰ γεγονότα ποὺ ἔδρασαν καθοριστικὰ στὴν πορεία τοῦ ἑπταετοῦς ἐκείνου τιτάνιου ἀγώνα. Καθοριστικὰ συγκυριακὰ γεγονότα ἦσαν π.χ. ἡ αὐτοκτονία (Αὔγουστος 1822) τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν Κάσλραιη (Castlereagh) καί, συνεπείᾳ τούτου, ἡ ἀλλαγὴ τῆς ἀγγλικῆς πολιτικῆς, ποὺ ὁδήγησε λίγο ἀργότερα στὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου (Ὀκτώβριος 1827).
.        Οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς σχολῆς-τάσης προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ὅτι κατὰ τὴν Ἐπανάσταση μόνοι μας ἤ σχεδὸν μόνοι μας κάναμε τὸ πᾶν καὶ ὅτι δὲν χρωστᾶμε σὲ κανέναν τίποτε! Θεωροῦν ἀντεθνικὸ νὰ ἀναφερθοῦν καὶ στὰ μελανὰ σημεῖα τοῦ Ἀγώνα καὶ διαιωνίζουν μύθους γύρω ἀπὸ πρόσωπα καὶ καταστάσεις, ποὺ ὅταν μὲ τὴν ἔκδοση νέων βιβλίων -μὲ στοιχεῖα τεκμηριωμένα- ἀνατρέπονται, δημιουργεῖται ἕνα κενὸ ποὺ κάνει τὸν ἀναγνώστη νὰ ἀμφιβάλει καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια ἄλλων περιστατικῶν τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21. Ἐπίσης, ἀφήνουν σκόπιμα ἄγραφες -«λευκὲς» σελίδες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦν ὁρισμένα ἄθλια γεγονότα.
.       Ἡ δεύτερη τάση στὴν ἱστοριογραφία προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ γεγονότα τοῦ ’21 μὲ «φακοὺς» τῆς ἐποχῆς μας, καὶ μάλιστα μὲ προκατάληψη, λόγῳ ἰδεολογικῆς τοποθετήσεως τῶν συγγραφέων. Αὐτοὶ οἱ «ρεβιζιονιστὲς» (ἀναθεωρητὲς) τῆς ἱστορίας ζητοῦν τὴν ἐκμηδένιση τοῦ ρόλου καὶ τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἀγώνα καὶ ἔπειτα ἀναμασοῦν καὶ ὑποστηρίζουν τὴν παλαιὰ θεωρία περὶ «ταξικοῦ» ἀγώνα. Γράφουν π.χ. ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦταν τουρκολάτρης, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶχε συμβιβασθεῖ μὲ τὸ ὀθωμανικὸ κατεστημένο, ὅτι δὲν ὑπῆρξε «Κρυφὸ Σχολειό», ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἔγινε ἀπὸ φτωχοὺς ποὺ ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον τῶν κοτζαμπάσηδων καὶ τοῦ Κλήρου, γιατὶ αἴτημα τοῦ λαοῦ ἦταν ἡ ἀνατροπὴ τῶν ντόπιων τυράννων του καὶ τὸ πέρασμα στὰ χέρια του τῶν ἀγαθῶν, ποὺ μέχρι τότε αὐτοὶ ἀποκλειστικὰ ἀπολάμβαναν κ.λπ. Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει ὅτι ἐδῶ ἐπιχειρεῖται ὁ παραλληλισμὸς τοῦ ’21 μὲ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Βεβαίως, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀναπτέρωσε τὶς ἐλπίδες κάθε καταπιεσμένου λαοῦ γιὰ ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ του, ἀλλὰ ἐκεῖ ξεσηκώθηκε μιὰ μερίδα λαοῦ ἐναντίον μιᾶς ἄλλης, ἐνῶ σ’ ἐμᾶς ἐπρόκειτο γιὰ τὸν ξεσηκωμὸ ὅλου τοῦ ἔθνους ἐναντίον ἑνὸς ἀλλοδαποῦ τυράννου καὶ δὲν ἐπρόκειτο περὶ ταξικοῦ πολέμου.
.       Θὰ πρέπει νὰ ἀντιπαρέλθει κανεὶς τὰ ὅσα γράφουν μερικοὶ γιὰ νὰ μειώσουν -καὶ εἰ δυνατὸν νὰ χαρακτηρίσουν ὡς ἀρνητικὴ- τὴ συμμετοχὴ καὶ τὴν προσφορὰ τοῦ Κλήρου στὸν Ἀγώνα. Εἶναι, βέβαια, παγκοίνως γνωστὴ ἡ προσφορὰ αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ οὔτε εἶναι σωστὸ νὰ ἀποσιωποῦμε τὴν φωνὴ ἐκ τοῦ τάφου 11 Πατριαρχῶν, 100 ἐπισκόπων καὶ 6.000 ἄλλων κληρικῶν, ποὺ θυσιάσθηκαν κατὰ τὰ χρόνια τὴς σκλαβιᾶς. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἐξοβελίσουν τὴη Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21 θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίσουν καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖο κάνει τὴν προσφορὰ της ἀκόμη μεγαλύτερη! Ὅτι, δηλαδή, γιὰ τὸν κληρικὸ τὸ πατριωτικὸ συναίσθημα εἶναι βαθὺ καὶ ἰσχυρό, χωρίς ὅμως νὰ εἶναι καὶ τὸ κορυφαῖο ἀπὸ τὰ συναισθήματά του. Γιατὶ ὑπεράνω τῆς πατρίδας καὶ τῶν ἄλλων ἐπίγειων ἀγαθῶν εἶναι ὁ Θεός, ποὺ μᾶς ἔδωσε καὶ τὴν πατρίδα. Ἔρχονται ὅμως στιγμὲς ποὺ ὁ κληρικὸς καλεῖται, ἀπὸ τὴ συνείδησή του, νὰ κάνει τὴν ὑπέρβαση καὶ νὰ «κενώσει» τὸν ἑαυτό του πρωτοστατώντας στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδας του. Κι αὐτὴ τὴν ὑπέρβαση τὴν ἔκανε κανόνα του τὸ ἑλληνικὸ ράσο κατὰ τὸν Ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ μας ἀνεξαρτησία κι ἔκανε πράξη τὸ «συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ» (Ἑβρ. ια´ 25).
.       Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἐπικεντρώνουν τὰ βέλη τους οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς τάσης εἶναι ὁ ἀφορισμὸς ποὺ ἐξέδωσε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε´ κατὰ τοῦ Ὑψηλάντη καὶ τοῦ Σούτσου καὶ μέσῳ αὐτῶν ἐναντίον ὅσων κινήθηκαν (στὶς ἀρχὲς τῆς Ἐπαναστάσεως) κατὰ τοῦ κατακτητῆ. Αὐτό, βέβαια, εἶναι ἀληθινό. Ὁ Πατριάρχης -ὅπως καὶ ὁ Καποδίστριας- γνώριζε ὅτι τὴν περίοδο ἐκείνη τὸ διεθνὲς κλίμα ἦταν δυσμενὲς γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Γνώριζε τί εἶχε τραβήξει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἐκδήλωση ἄκαιρων ἐπαναστάσεων, ὅπως π.χ. τοῦ παπα-Βλαχάβα, τοῦ ἐπισκόπου Τρίκκης Διονύσιου, («Σκυλόσοφου»), καὶ κυρίως ὅσα ἀκολούθησαν ἀπὸ τὰ «Ὀρλωφικὰ» καὶ μετά, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ δύο ἦσαν ἐπιφυλακτικοὶ γιὰ τὸν χρόνο ἐκδηλώσεως τῆς Ἐπαναστάσεως. Τὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης πιέσθηκε νὰ τὴν ἀποκηρύξει εἶναι γεγονός. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅταν τοῦ προτάθηκε νὰ φύγει γιὰ νὰ σωθεῖ, τὸ ἀρνήθηκε λέγοντας ἐκεῖνα τὰ ἀνεπανάληπτα λόγια: «Μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν. Μάχαιρα θὰ διέλθῃ τὰς ρύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων καὶ ἐπαρχιῶν… Οὐχί. Ἐγὼ διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης, ὅπως σώσω τὸ ἔθνος μου, οὐχὶ δὲ ὅπως ἀπωλεσθῇ τοῦτο διὰ τῆς χειρὸς τῶν Γενιτσάρων. Ὁ θάνατός μου ἴσως ἐπιφέρει μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, παρὰ ἡ ζωή μου…». Καὶ πράγματι παρέμεινε, καὶ γνωρίζουμε τὸ οἰκτρὸ τέλος του. Ὅμως ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν μετ’ αὐτοῦ ἀναιρεθέντων ἔγινε μπούμερανγκ γιὰ τοὺς Τούρκους, γιατὶ ἐξήγειρε τὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη καὶ δημιούργησε ἕνα ὑγιὲς φιλελληνικὸ κλίμα.
.       Εἶναι ὅμως ἄξιο προσοχῆς ὅτι ἡ ὅποια πλαστογράφηση τῆς ἱστορίας τοῦ 1821 ἀπὸ ἀριστεροὺς διανοούμενους τοποθετεῖται χρονικὰ μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ὀκτωβριανῆς Ρωσσικῆς Ἐπανάστασης. Ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ σπείρεται ἡ ἀμφιβολία γιὰ ὁρισμένα γεγονότα καὶ νὰ καταβάλλεται προσπάθεια νὰ «ἀδειάσουν» ἀπὸ τὴν Ἑλλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸ ἰδεολογικό της περιεχόμενο. Ἡ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτικὴ προκατάληψη αὐτῆς τῆς τάσης ἔφθασε νὰ ἀμφισβητεῖ πασίγνωστα γεγονότα, ποὺ γράφθηκαν, ὅταν ἀκόμη ζοῦσαν οἱ πρωτεργάτες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ. Ἐν ὀνόματι δῆθεν ἑνὸς ρεαλισμοῦ καὶ μιᾶς ἀπομυθοποίησης προσώπων καὶ γεγονότων, τὴν γεγονοτογραφία τῶν ἱστοριογράφων αὐτῶν τὴν διαπερνᾶ μιὰ -ὄχι χωρὶς σκοπιμότητα- ἰσοπεδωτικὴ τάση.

συνεχίζεται

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΝ ΑΦΗΣΑ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΠΟΔΙ ΣΤΟ ΤΕΠΕΛΕΝΙ ΤΟ 1941» ! (Ἀνδρεία ἐπιστολὴ γιὰ τὴν Σημαία)

Ἀνδρεία Ἐπιστολὴ γιὰ τὴν Σημαία

Κύριε Διευθυντά,

.         (…) Παρακολουθοῦσα τὶς προάλλες στὸ τηλεοπτικὸ κανάλι τοῦ ΣΚΑΪ τήν, ὑποτίθεται, σατιρικὴ ἐκπομπὴ ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ. Τί ἀστεῖο, ἀλήθεια, τὸ θέαμα τῆς σημαίας ἀνηρτημένης ἀνάποδα. Ὁλότελα ξεκαρδιστικό. Στὴν πραγματικότητα θλιβερό, γιὰ τὸν ἐμπνευστή του καὶ τὸν ὑπεύθυνο ποὺ τὸ ἐνέκρινε. Τηλεφώνησα στὸ σταθμό σας γιὰ νὰ διαμαρτυρηθῶ, ἀλλὰ βρέθηκα ἀντιμέτωπος μὲ ἕναν νεαρὸ ποὺ θεώρησε πρέπον νὰ μὲ χλευάσει, μὴ γνωρίζοντας ὅτι γιὰ ἐκεῖνον καὶ τοὺς συνομηλίκους του ἄφησα τὸ ἀριστερό μου πόδι στὸ Τεπελένι, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1941.
.         Εὖγε σας, ποὺ τολμᾶτε νὰ ἀκολουθεῖτε διαφορετικὴ πολιτική. Εὖγε σὲ ὅσους ἀρνοῦνται νὰ θεωρήσουν μοντερνισμὸ τὸ χλευασμὸ τοῦ ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Καὶ αἶσχος σὲ ὅσους πιστεύουν ὅτι κάνουν ἀντίσταση στὸ κατεστημένο, κουρελιάζοντας ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο ὁρισμένοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔδωσαν τὴ ζωή τους. Ἐλπίζω νὰ μὴ σᾶς κούρασα.

Μὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση,
Λεωνίδας Ἁμαραντίδης, δάσκαλος

ΠΗΓΗ: «K» ἔνθετο περιοδικὸ τῆς “Καθημερινῆς”, Φεβρουάριος 2011
Διαδίκτυο: http://www.alopsis.gr/

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Εἶναι τέτοια ἡ σύγχυση ποὺ καὶ χριστιανοὶ ἄνθρωποι -θεολόγοι, κληρικοί, διανοούμενοι- ἔχουν μπερδευτεῖ μέσα στὴν σχέση πίστεως καὶ πατρίδος. Ἠθελημένα -ὑπηρετώντας ἀλλότριες ἰδεολογικὲς ἰδιοτέλειες- ἢ ἀθέλητα -ὑπακούοντας σὲ ἐμπαθεῖς ἐσωτερικὲς καταστάσεις ἀχαριστίας καὶ ὠχαδερφισμοῦ- ἀδυνατοῦν νὰ προσεγγίσουν ἰσορροπημένα τὴν σχέση χριστιανικῆς Πίστεως καὶ ἑλληνικῆς Πατρίδος. «Οἱ φιλελεύθερες ρίζες τοῦ  Ἑλληνισμοῦ καθαγιάστηκαν καὶ καταξιώθηκαν μέσα στὴν Ὀρθοδοξία ὡς στοιχεῖα τῆς ἐν Χριστῷ ὑπάρξεως. Ἡ Ὀρθοδοξία στὰ πρόσωπα τῶν Ἁγίων της, βλέπει τὴν ἐλευθερία ἐσωτερικὰ μὲν ὡς καθαρότητα τῆς καρδίας καὶ ἐξωτερικά, κοινωνικὰ δηλαδὴ καὶ ἐθνικά, ὡς τὸ φυσικὸ κλίμα ἀναπτύξεως καὶ πραγματώσεως τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου, κοινωνικοῦ δηλαδὴ ὄντος. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὄχι μόνον ἡ ἐκ μέρους τοῦ Κλήρου εὐλογία καὶ συμπαράσταση στοὺς ἀμυντικοὺς καὶ ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους μας, ἀλλὰ καὶ ἡ συμμετοχή του σ ̓ αὐτούς. Ἡ στάση αὐτὴ τοῦ ὀρθοδόξου Κλήρου μένει ἀστασίαστη καὶ ἀμετακίνητη στὴν πορεία τῶν αἰώνων, ὡς θυσία τοῦ ποιμένα ὑπὲρ τῶν προβάτων του (Ἰωάν. 10, 12–13). Ἡ ἑλληνορθόδοξη παράδοση, ἤδη μέσα στὴ Ρωμανία/Βυζάντιο, γνώρισε τοὺς Κληρικοὺς ὡς πρωταγωνιστὲς στοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ αὐτὸ συνεχίσθηκε καὶ κατὰ τὴν μακρόσυρτη δουλεία. Τὸ ’21, λοιπόν, δὲν μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει ἐξαίρεση. Πρέπει μάλιστα νὰ ὑπογραμμισθεῖ, ὅτι τὸ πρόβλημα γιὰ τὸν ἑλληνορθόδοξο Κλῆρο δὲν εἶναι ἡ συμμετοχὴ ἢ μὴ συμμετοχὴ στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες, ἀλλὰ ὁ ὑπερτονισμὸς –συχνὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Κληρικούς– τῆς ἱστορικῆς διαστάσεως τοῦῦ Ἔθνους καὶ ὁ κίνδυνος μεταβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ἁπλὸ διάκονο ἐνδοκοσμικῶν στοχοθεσιῶν καὶ σκοπιμοτήτων» (π. Γεώργ. Μεταλληνός, Ἡ “μυστικὴ σύσκεψη” τῆς Βοστίτσας ἐπαλήθευση τῆς ἑλληνικῆς διαλεκτικῆς», ἐφημ. «Ὀρθόδ. Τύπος, φ. 1866, 11.02.2011).
.        Πάντως ὅταν ἡ Ἱστορία δὲν “μαθαίνεται” τότε ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ, ἀφοῦ «ἡ ἐπανάληψη εἶναι μήτηρ πάσης μαθήσεως»! Μακάρι πάντως νὰ μὴ χρειασθεῖ κατεπείγουσα διδασκαλία ἐκμαθήσεως…!

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ᾽21 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ (π. Γ. Μεταλληνοῦ) [ B´. Τὸ Ράσο στὴν Ἐπανάσταση]

ΤΟ ᾽21 ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ
Ἀμφισβητήσεις καὶ ἐπακριβώσεις

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ,  ὁμοτ. καθ. Πανεπ. Ἀθηνῶν:
«Ἑλληνισμὸς Μαχόμενος»Ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθήνα 1995.

Β´ ΜΕΡΟΣ

(βλ. Α´ ΜΕΡΟΣ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/10/τὸ-᾽21-καὶ-οἱ-συντελεστές-του-π-γ-μεταλ/)

.           Ἡ πολιτικὴ τῆς συνυπάρξεως ἐκφραζόταν ὡς πολιτικ κατευνασμο το κατακτητ κα περιορισμένης συνεργασίας κα τν γκαινίασε, κατ νάγκην, πρτος Γενάρχης, οκουμενικς Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος (1454). Ἡ στάση αὐτὴ στόχευε στὴν περίσωση τῶν δυνάμεων, ποὺ εἶχαν μείνει στὸ Γένος. Βέβαια, ἀπὸ τὸ φρόνημα τῶν προσώπων ἐξηρτᾶτο ἡ φύση καὶ ἡ ἔκταση ποὺ θὰ ἔπαιρνε αὐτὴ ἡ “συνεργασία”. Ἡ στάση αὐτὴ ὅμως δικαιωνόταν ἱστορικά, διότι εἶχε ἐφαρμοσθεῖ ἤδη ἀπὸ τὴν ἀραβοκρατία (7ος αἰ.), ἄρα ὑπῆρχε μακρὰ πείρα, καὶ θεμελιωνόταν θεολογικὰ στὸ γνωστὸ παύλειο χωρίο τῆς Πρὸς Ρωμαίους (13,1: «Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. Οὐ γὰρ ἔστι ἐξουσία, εἰμὴ ἀπὸ Θεοῦ…»), σὲ συνδυασμὸ βέβαια μὲ τὸ ἐπίσης ἀποστολικό: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5, 29). Ἡ ὑπακοὴ στὰ τυραννικὰ καθεστῶτα, ὄχι στοὺς τυράννους, ἔχει ὅρια («ἐν οἷς ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ μὴ ἐμποδίζηται», κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο, P.G. 31, 860) καὶ δὲν νοεῖται ὀρθόδοξα ὡς «ταύτιση», ἀλλὰ ὡς μέτρο καιρικό, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἄλλη (χριστιανικὰ δικαιωμένη) ἐπιλογή.
.           Βέβαια, στὸ σημεῖo αὐτὸ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθεῖ ὅτι ὁ λόγος ἐδῶ ἀφορᾶ στὸ Ράσο στὸ σύνολό του καὶ ὄχι σὲ κάποια προσωπικὴ ἐπιλογή. Ἡ Ἐκκλησία, σὲ κάθε ἐποχή, ἔχει τὴν ἀποστολὴ τῆς Μάνας. Νὰ προφυλάσσει καὶ νὰ σώζει τὸ ποίμνιό της. Κάθε δυναμικὴ στάση, ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε σὲ ἀποτυχία καὶ καταστροφή, θὰ καταλογιζόταν πάντα ἐναντίον της.6 Ἡ ἀνοχὴ καὶ διαλλακτικότητα τοῦ Κλήρου δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύεται συλλογικὰ ὡς ἔνοχος συμβιβασμὸς καὶ ἐθελοδουλία, παρ μόνο στς περιπτώσεις κενες, στς ποες διακριβώνεται σωτερικ ταύτιση μ τν κατακτητή. Ἀλλὰ τέτοιες περιπτώσεις ἐλεγχόμενης διαγωγῆς Κληρικῶν, ὑπῆρξαν σπανιότατες. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, ἰδιαίτερα δὲ τὰ Πατριαρχικά, ἔχουν πάντα ἀνάγκη ἀποκρυπτογραφήσεως. Διότι σκοπός τους ταν ν παραπλανήσουν τν Πύλη. Τ Πατριαρχεο ς θναρχία, πρεπε ν φαίνεται πάντα ψογο πέναντι στν Πύλη, νεξάρτητα π τς πραγματικές του διαθέσεις. Ο συχνς θανατικς κτελέσεις Πατριαρχν κα Μητροπολιτν ποδεικνύουν, πόσο μικρ ταν μπιστοσύνη τς Πύλης πέναντί τους καί, συνεπῶς, τὴν ὀρθότητα τῆς θέσεως αὐτῆς.
.           Ἡ πολιτικὴ ὅμως τῆς συνυπάρξεως εἶχε καὶ μία δυναμικ διάσταση. Τν πίστη στ δυνατότητα βαθμιαίας ποκαταστάσεως τν θωμανν στ διακυβέρνηση το Κράτους κα τ δημιουργία νς «θωμανικο Κράτους το λληνικο θνους». Κατὰ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ ἀνάσταση τοῦ Ρωμαίικου (τῆς Ρωμανίας/«Βυζαντίου») θὰ ἐρχόταν χωρὶς ἐπανάσταση, ἀλλὰ μὲ τὴ βαθμιαία διάβρωση τοῦ κράτους καὶ τὴν ἀθόρυβη μεταλλαγή του. Ἡ ἐπανάσταση τῶν Νεοτούρκων (1908) καὶ ἡ ἐπικράτηση τοῦ ἐθνικιστικοῦ φανατισμοῦ στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀποσκοποῦσε ἀκριβῶς στὴν ἐπίσχεση τῶν Ρωμηῶν (καὶ τῶν Ἀρμενίων) στὴ συνεχῶς αὐξανόμενη συμμετοχή τους στὸν κρατικὸ μηχανισμό. Καὶ αὐτὸ δικαιώνει τὴ φαναριώτικη πολιτική. Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τῆς πρόσκαιρης «συνεργασίας» μπόρεσε νὰ βελτιώσει τὴ θέση τοῦ ὑπόδουλου Γένους, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς αὐτοδιοικήσεως στὶς κοινότητες καὶ τὴν ἀνάδειξη στελεχῶν μίας ἑλληνικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας.
.           Πρόσφατα διατυπώθηκε ἡ ἄποψη, ὅτι «ἡ Ἐκκλησία ἑδραίωσε ὅλη της τὴν ἐπιρροή, ὥστε νὰ ἀποθαρρύνει τὶς ἐξεγέρσεις τῶν Ὀρθοδόξων κατὰ τῆς κυβέρνησης τοῦ Σουλτάνου». Μολονότι ἡ διάθεση τοῦ συγγραφέα εἶναι θετικὴ ἀπέναντι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐθναρχία, τοποθέτηση ατ δν πιβεβαιώνεται π τ πράγματα. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος, σὲ ὅλο του τὸ φάσμα, δὲν ἔχει νὰ δείξει μόνο ἐκπροσώπους τῆς πολιτικῆς τῆς περιορισμένης συνεργασίας, ἀλλὰ καὶ στὴν πλευρὰ τῆς δυναμικῆς ἀντιστάσεως. Αὐτὸ εἶναι ἐνδεικτικό της ἐλευθερίας στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, σὲ θέματα ἐπιλογῶν τακτικῆς. Τὸν 16ο καὶ 17ο αἰώνα Πατριάρχες καὶ Μητροπολίτες ἔλαβαν ἀπροκάλυπτα μέρος σὲ ἐξεγέρσεις. Καὶ δὲν ἐπρόκειτο μόνο γιὰ φιλοδυτικούς, παρασυρόμενους ἀπὸ τὴ δυτικὴ προπαγάνδα, ἀφοῦ καὶ ἕνας ἡσυχαστὴς ἁγιορείτης, ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ «Γραικὸς» (16ος αἰ.), ἐπιδίωξε νὰ ὑποκινήσει τοὺς Ρώσους ἐναντίον τῶν Τούρκων.
.           Διαπίστωση διάψευστη τς ρευνας εναι, τι δν πάρχει ξέγερση το ποδούλου Γένους, στν ποία δν παιξαν νεργ ρόλο Κληρικο κα Μοναχοί. Μία περιδιάβαση στὴν πολύτομη (καὶ πολύτιμη) «Ἱστορία τοῦ Νέου ‘Ἑλληνισμοῦ» τοῦ καθηγητοῦ Ἀποστ. Βακαλόπουλου ἐπιβεβαιώνει τὴ θέση αὐτή. Καὶ δὲν ἦσαν λίγα τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα τοῦ δούλου Γένους.7 Περισσότερες ἀπὸ 70 εἶναι, κατὰ τὸν ὑπολογισμό μας, oἱ ἐξεγέρσεις καὶ τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα σ᾽ ὅλη τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας [ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: 110 ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ, βλ. σχετ. https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/05/τετρακόσια-ἀπροσκύνητα-χρόνια-μὲ-110-ἐ/ ], χωρὶς νὰ λαμβάνουμε ὑπ᾽ ὄψιν ἀνάλογες κινήσεις σὲ βενετοκρατούμενες περιοχές. Καὶ σ λα πρωτοστατον Κληρικο κάθε βαθμο κα Μοναχοί. Τ Ράσο γίνεται να εδος παναστατικο λαβάρου κα σημαίας. Βέβαια, τὰ ἀποτυχημένα αὐτὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα ἐπιτρέπουν καὶ κάποιες ἄλλες σημαντικὲς διαπιστώσεις: α) Τ Γένος δν συμβιβάσθηκε ποτ μὲ τὴν κατάσταση τῆς δουλείας καὶ δὲν ἔπαυσε νὰ πιστεύει στὴ δυνατότητα ἀποκαταστάσεώς του. β) Ο πανειλημμένες ποτυχίες τῶν ἐπαναστατικῶν αὐτῶν κινημάτων δικαιολογον, λλ κα ρμηνεύουν συνάμα, τος δισταγμος τν γετν το Γένους τ 1821, ὅταν μάλιστα τὸ φόβο τῆς νέας τραγικῆς ἀποτυχίας τὸν ἐνίσχυε ἡ καταθλιπτικὴ παρουσία τῆς «Ἱερᾶς Συμμαχίας» (ἀπὸ τὸ 1815). γ) ποδεικνύεται τελείως βάσιμο τ πιχείρημα, τι Διαφωτισμς κα δίως Γαλλικ πανάσταση (1789) γέννησαν τ 21 8, ταν τ Γένος δν παύει στιγμ ν βρίσκεται σ παναστατικ βρασμό. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἦταν φυσικὸ νὰ ἐπιταχύνει τοὺς ρυθμοὺς καὶ νὰ ἐνθαρρύνει τὴν ἀστικὴ τάξη, ὄχι ὅμως καὶ νὰ προκαλέσει τὸν Ἀγώνα τοῦ ’21, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι παρὰ ἕνας σταθμὸς στὴ μακραίωνη φιλελεύθερη πορεία τοῦ Γένους μας.
.         Ἡ μεγάλη ἀνθενωτικὴ-ἡσυχαστικὴ παράταξη, στὴν ὁποία ἀνῆκαν κατὰ κανόνα καὶ oἱ Πατριάρχες καὶ Μητροπολίτες, τὸ ἐθναρχικὸ δηλαδὴ σῶμα, ἔχει νὰ ἐπιδείξει καὶ μία σημαντικότερη ἀκόμη ἀντίσταση, ἀνταποκρινόμενη μάλιστα ἀπόλυτα στὸ πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Εναι ο Νεομάρτυρες. Ατο προέβαλαν τ συνεπέστερη γι τν ρθοδοξία κα ποτελεσματικότερη γι τ Γένος ντίσταση, χωρς μάλιστα θυσίες λλων, παρ μόνο το αυτού τους 9. Διότι, μὴ ξεχνᾶμε, τὸ πρόβλημα τῆς ἐκχύσεως τοῦ αἵματος τῶν ἄλλων, ἀκόμη καὶ σὲ περίπτωση «νόμιμης» ἄμυνας ἢ ἀπελευθερωτικῆς ἐξεγέρσεως, στὴν ἡσυχαστικὴ (αὐθεντικὴ δηλαδὴ) ὀρθόδοξη συνείδηση δὲν βρίσκει εὔκολα λύση. Ο Νεομάρτυρες ξαναζωντάνεψαν τν ρχαία χριστιανικ παράδοση το μαρτυρίου. Ἡ ὁμολογία τους ἀποσκοποῦσε στὴν ἔμπρακτη ἀπόρριψη τοῦ κατακτητῆ καὶ τὴν ἄμεση ἐπιβεβαίωση τῆς ὑπεροχῆς τῆς δικῆς τους πίστεως, ποὺ περιέκλειε συνάμα καὶ τὸν ἐθνισμό τους. Σ᾽ ὅλη τὴ μακρὰ δουλεία, ἀπέναντι στοὺς ἐξωμότες (ἐξισλαμισθέντες) ἢ καὶ τοὺς κρυπτοχριστιανούς, ποὺ ἀληθινὰ ἢ ὄχι κατέφασκαν τὴν ἰδεολογία τοῦ κατακτητῆ, στέκονταν oἱ δημόσιοι καταφρονητές της, οἱ Νεομάρτυρες, μόνιμη παρηγορία καὶ στήριγμα τῆς συνειδήσεως τῶν ὑποδούλων ἀδελφῶν τους. Ο Νεομάρτυρες νσαρκώνουν μάλιστα πληρέστερα π τος θνομάρτυρες τν λληνορθόδοξη παράδοση, διότι διακρίνονται ὄχι μόνο γιὰ ἡρωϊσμό, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἁγιότητα-πνευματικότητα, ποὺ ἀποδεικνυόταν μὲ τὰ θαύματα, ποὺ συνόδευαν τὸ μαρτύριό τους. Κίνητρό τους δὲν ἦταν τὸ μίσος, ἐναντίον τῶν κατακτητῶν, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ τοὺς διῶκτες τους.
.        Σὲ τελευταία ὅμως ἀνάλυση ο στρατις τν Νεομαρτύρων ποδεικνύουν τ συμμετοχ κα το Ράσου στν ντίστασή τους, ὅπως καὶ τὴν ἑνότητα τοῦ Γένους ἐναντίον τοῦ Τυράννου. Οἱ Νεομάρτυρες προετοιμάζονταν γιὰ τὴν ὁμολογία τους ἀπὸ τοὺς Πνευματικοὺς-Γέροντες (ἀνάμεσά τους καὶ Ἐπίσκοποι). Οἱ βίοι καὶ τὰ μαρτύρια τῶν Νεομαρτύρων κυκλοφοροῦνταν καὶ διαβάζονταν, εἴτε μεμονωμένα ἀπὸ τοὺς πιστούς, εἴτε στὶς μνῆμες τους ὡς συναξάρια. Καὶ μόνο ἡ καθιέρωση τῆς τιμῆς τῆς μνήμης τῶν Νεομαρτύρων, ἀμέσως μετὰ τὴ θυσία τους, βεβαιώνει τή, σιωπηρὴ ἔστω (γιὰ εὐνόητους λόγους), κατάφαση ἀπὸ μέρους τοῦ Ἐθναρχικοῦ Κέντρου (τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) τῆς θυσίας τους καὶ ἀναγνώριση τῆς σημασίας της γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Γένους.
.         Σ᾽ αὐτὴν ὅμως τὴ συνάφεια θὰ ἤθελα νὰ δηλώσω, ὅτι ἀκλόνητη πεποίθησή μου, θεμελιουμένη στὴ μελέτη τόσο τῆς τάσεως γιὰ περιορισμένη συνεργασία μὲ τὸν κατακτητή, ὅσο καὶ ἐκείνης γιὰ ἀντίσταση, εἶναι σύγκλιση τελικά, κα τν δύο πρς να κοιν στόχο: τν ποκατάσταση το Γένους. διαφορ ντοπιζόταν στν τρόπο θεωρήσεως το ατήματος κα στ χρησιμοποιούμενα μέσα, χι μως στ στοχοθεσία. Δὲν εἶναι ἡ μόνη περίπτωση παρόμοιων “διχασμῶν” τοῦ Γένους.
.          περίπτωση τν Νεομαρτύρων μως δείχνει πέρα π τ παραπάνω κα τ σημασία τν Μοναστηριν στος γνες γι τν νάσταση το Γένους. Ὁ καθηγητὴς Ἀπόστολος Βακαλόπουλος, ὀνομάζει ἀδίστακτα τὰ Μοναστήρια «προμαχῶνες μπροστὰ στὰ κύματα τοῦ Μουσουλμανισμοῦ»10. Δὲν ἦσαν, πράγματι, μόνο κέντρα παιδείας («κρυφ» σχολεα), καταφυγῆς καὶ προστασίας τῶν Ραγιάδων. Δὲν ἦσαν μόνο πνευματικὲς κολυμβῆθρες γιὰ τὸν συνεχῆ ἀναβαπτισμὸ τοῦ Γένους στὴν παράδοσή του11. σαν κα ντιστασιακπαναστατικ κέντρα σ σημεο, πο ν μν πάρχει ξέγερση ς τ 21, στν ποία δν πρωτοστατον κάποιο κάποια Μοναστήρια, ὡς ἐπίκεντρα τῆς ἐπαναστατικῆς δραστηριότητας, ἀλλὰ καὶ χῶροι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ξεπηδοῦσαν ἐπαναστάτες-πολεμιστές. Οἱ Μοναχοί μας, ποτὲ δὲν θεώρησαν ἀντίθετο πρὸς τὸν πνευματικό τους ἀγώνα, τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ τὴ θυσία τους γι᾽ αὐτήν.
.        Αὐτὴ τὴ στάση τῶν Μοναστηριῶν στὸν Ἀγώνα ὁμολογεῖ καὶ προσδιορίζει μὲ τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο Στρατηγς Μακρυγιάννης: «Τ για τ μοναστήρια, πού ‘τρωγαν ψωμ o δυστυχισμένοι […] π τος κόπους τν Πατέρων, τῶν Καλογήρων. Δὲν ἦταν καπιτσίνοι δυτικοί, ἦταν ὑπηρέτες τῶν Μοναστηριῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν ἦταν τεμπέληδες· δούλευαν καὶ προσκυνοῦσαν (=λάτρευαν). Καὶ εἰς τὸν ἀγώνα τῆς πατρίδος σ᾽ αὐτὰ τὰ μοναστήρια γινόταν τὰ μυστικοσυμβούλια, συναζόταν τὰ ὀλίγα ἀναγκαῖα τοῦ πολέμου, καὶ εἰς τὸν πόλεμον θυσίαζαν καὶ σκοτωνόταν αὐτεῖνοι, οἱ ‘περέτες τῶν μοναστηριῶν καὶ τῶν ἐκκλησιῶν. Τριάντα εἶναι μόνον μὲ μένα σκοτωμένοι ἔξω εἰς τοὺς πολέμους καὶ εἰς τὸ Κάστρο, τὸ Νιόκαστρο καὶ εἰς τὴν Ἀθήνα»12.
.             Ὁ Μακρυγιάννης ἐπικαλεῖται τὴν προσωπική του ἐμπειρία, γιὰ νὰ κατοχυρώσει τὴ συμμετοχὴ τῶν Μοναστηριῶν στὸ μακρὸ ἀγώνα τῆς ἀνεξαρτησίας. Μὲ ἀφετηρία τὴν καθαρὰ ὀρθόδοξη-ρωμαίικη συνείδησή του, νομίζω, ὅτι δὲν τὸν παρερμηνεύουμε, ἂν τὴν ἀναφορά του στὸ δυτικὸ μοναχισμὸ τὴν ἑρμηνεύσουμε μὲ βάση τὴν ἐθνικὴ προσφορὰ τῶν Μοναχῶν μας. Ἡ φράση: «δὲν ἦταν καπιτσίνοι δυτικοὶ» γιὰ μᾶς σημαίνει: δὲν εἶχαν καμιὰ σχέση μὲ τὰ δυτικὰ-μοναχικὰ τάγματα, ποὺ βρίσκονταν στὴν ἐξουσία τοῦ “τυράννου” (Πάπα ἢ Φράγκου Αὐτοκράτορα). Ἦταν στὴν ὑπηρεσία-διακονία τοῦ Γένους, στὸ ὁποῖο καὶ ἀνῆκαν. Πόσοι ὅμως [παρόντες σ᾽ αὐτὸν ἐδῶ τὸ χῶρο] δὲν ἔχετε τὶς προσωπικές σας ἐμπειρίες γιὰ τὸν ἐθνικὸ ρόλο τῶν Μοναστηριῶν καὶ τῶν Μοναχῶν μας -ἀκόμη καὶ τῶν Μοναζουσῶν-στοὺς νεώτερους ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους, ὅπως ἡ ἀντίσταση 1941-44; Εἶναι μία προσφορὰ ἀδιάκοπη, ταπεινὴ καὶ ἀθόρυβη, ἀληθινὰ μαρτυρική. Προσφορ πάνω π λα φατρίαστη κα κομμάτιστη, ληθιν θνική. Τὰ Ἑλληνικὰ Μοναστήρια δὲν συνδέθηκαν μόνο μὲ τὶς ἐξεγέρσεις τῶν χρόνων τῆς δουλείας, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ ξεπήδησαν καὶ μεγάλες μορφὲς τοῦ ᾽2113, φωτεινοὶ Ἡγέτες καὶ φλογεροὶ Ἐπαναστάτες.

2. Τ Ράσο στν πανάσταση το ᾽21

.           Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ γενικὰ ὅλου τοῦ Ράσου στὸν πανεθνικὸ Ἀγώνα τοῦ ᾽21 ἦταν ἀδύνατη χωρὶς μία πολὺ δύσκολη αὐθυπέρβαση. Καὶ ἡ αὐθυπέρβαση αὐτὴ δὲν ἔχει σχέση, ὅπως θὰ δεχόταν ἡ ἀντικληρικὴ προπαγάνδα, μὲ κάποια ἐθελοδουλία ἢ ἀδιαφορία γιὰ τὸ Γένος. Ἀντίθετα, σχετιζόταν ἄμεσα μὲ τὴν γνήσια καὶ αὐθεντικὴ ἀποκατάστασή του. Ἂς θυμηθοῦμε ἐδῶ τὸν βαθύτερο στόχο τῆς Ἐθναρχίας καὶ τοῦ Κλήρου μέσῳ τῆς «περιορισμένης συνεργασίας» μὲ τὸν κατακτητή. Ἦταν ἡ ἀνάσταση ὅλου τοῦ Ρωμαίικου, δηλαδὴ τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, μὲ τὴν παλαιὰ ἔκταση καὶ εὔκλειά της. Αὐτὸ ἐννοοῦσε ὁ Πατροκοσμᾶς λέγοντας συχνά: «αὐτὸ μία μέρα θὰ γίνει ρωμαίικο». Αὐτὸ ἐννοοῦσε καὶ ὁ Ρήγας Βελεστινλής, ἔστω καὶ σὲ ἕνα ἄλλο ἰδεολογικὸ πλαίσιο, ὅταν ἔλεγε στὸ «Θούριό» του: «Βούλγαροι κι Ἀρβανίτες καὶ Σέρβοι καὶ Ρωμηοί, ἀράπηδες καὶ ἄσπροι, μὲ μιὰ κοινὴ ὁρμή, γιὰ τὴν ἐλευθερίαν νὰ ζώσωμεν σπαθί».
.       Μετὰ τὸ κίνημα τοῦ Ἀλ.Ὑψηλάντη θὰ ἀλλάξει αὐτὸς ὁ ρωμαίικος-οἰκουμενικὸς στόχος τοῦ Ρήγα καὶ τῶν Κολλυβάδων, ποὺ ἦταν ὁ στόχος τῆς Ἐθναρχίας14. Ἀπὸ τὴ μεγαλοϊδεατικὴ ἰδεολογία τοῦ Γένους, θὰ ἐνταχθεῖ ὁ Ἀγώνας στὸ πλαίσιο τῆς ἀρχῆς τῶν ἐθνικοτήτων -καρποῦ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, στοχεύοντας ὄχι πιὰ στὴν ἀνασύσταση τῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ στὴ δημιουργία ἑνὸς μικροῦ ἀνεξάρτητου κράτους, στὸ ὁποῖο θὰ «στριμωχνόταν» κυριολεκτικὰ (πρβλ.τὸ 1922) τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Αὐτὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴ Ρωμαίικη Οἰκουμένη στὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἰσοδυναμοῦσε μὲ θάψιμο τῆς Ρωμηοσύνης. Ἔτσι ὁ ἀγώνας τοῦ ᾽21 ἐντάχθηκε στὰ σχέδια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς Εὐρώπης γιὰ τὴν αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας. Στὶς εὐρωπαϊκὲς αὐλές, ὅπως λ.χ. τοῦ Ναπολέοντος, καθορίσθηκε ὁ χαρακτήρας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, ποὺ δὲν θὰ ἔχει πιὰ ρωμαίικο-οἰκουμενικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ στενὰ ἐθνικὸ καὶ κατ᾽ οὐσίαν «ἀρχαιοελληνικό». Θὰ εἶναι ἐπανάσταση τῶν Ἑλλήνων τοῦ Ἑλλαδικοῦ θέματος ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν Τούρκων, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς Ρωμαίικης Ἐθναρχίας, ὡς συνέχειας τῆς «Ρωμαϊκῆς Βασιλείας» τῶν «Βυζαντινῶν»15. Τὸ πραξικοπηματικὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας (1833) εἶναι ἡ ἁπτὴ ἐπιβεβαίωση αὐτῶν τῶν ξενόφερτων προσανατολισμῶν.
.       Ἡ συμμετοχή, συνεπῶς, τοῦ Ράσου -καὶ μάλιστα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου- στὸν Ἀγώνα ὑπῆρξε δεῖγμα ὑψηλῆς αὐθυπερβάσεως καὶ αὐτοθυσίας, ἀφοῦ ἦταν πιὰ φανερό, ὅτι ὁ Ἀγώνας εἶχε σαφῶς ἀντιρωμαίικο καὶ ἀντιεθναρχικὸ χαρακτήρα, στρεφόμενο καὶ κατὰ τοῦ Πατριάρχου, ὡς Ἐθνάρχου τῶν Ρωμηῶν16. Ἡ συμμετοχὴ δὲ αὐτὴ ὁμολογεῖται ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἔζησαν σ᾽ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ Ἀγώνα καὶ ἦταν σὲ θέση νὰ τὴν ἐπιβεβαιώσουν.
.        «Πλησίον εἰς τὸν Ἱερέα -ἔλεγε ὁ Θ. Κολοκοτρώνης- ἦτον ὁ λαϊκός, καθήμενοι εἰς ἕνα σκαμνί, Πατριάρχης καὶ τζομπάνης, ναύτης καὶ γραμματισμένος, ἰατροί, κλεφτοκαπεταναῖοι, προεστοὶ καὶ ἔμποροι»17.
.         Ὁ ἱστορικὸς τοῦ 19ου αἰώνα Χρ.Βυζάντιος σημειώνει: «Προύχοντες, κληρικοί, ἀρματολοὶ καὶ κλέφται, λόγιοι καὶ πλούσιοι, συνεφώνησαν ἢ μᾶλλον συνώμοσαν καὶ παραχρῆμα ἐπαναστάτησαν κατὰ τῆς τουρκικῆς δυναστείας»18.
.         Ὁ ἐθνικὸς ἱστορικός μας Κ.Παπαρρηγόπουλος ὁμολογεῖ: «…Ὁσαδήποτε καὶ ἂν ὑπῆρξαν τὰ ἁμαρτήματα πολλῶν ἐκ τῶν Πατριαρχῶν, οὐδεὶς ὅμως ἐξ αὐτῶν, οὐδεὶς ὠλίσθησεν περὶ τὴν ἀκριβῆ τοῦ πατρίου δόγματος καὶ τῶν ὑπάτων ἐθνικῶν συμφερόντων τήρησιν»19.
.         Ἀνάλογα ἀποτιμοῦν τὴ στάση τοῦ Ράσου στὴν Ἐπανάσταση ὁ Δ. Κόκκινος, ὁ Δ.Φωτιάδης, ὁ Σπ. Μαρινάτος, ὁ Ι. Συκουτρής, ὁ Κ. Βοβολίνης, ὁ Ν. Τωμαδάκης, ὁ Ἀπ.Βακαλόπουλος κ.ἄ.20.
.         Ὑπάρχουν, βέβαια, καὶ ἐπικριτὲς τοῦ Κλήρου, καὶ τῶν Ἀρχιερέων, ποὺ ἀμφισβητοῦν ἢ καὶ ἀρνοῦνται τὴν εἰλικρινῆ καὶ ἄδολη συμμετοχή τους στὸν Ἀγώνα. Τέτοιες θέσεις ἔχουν κατὰ καιροὺς ὑποστηρίξει ὁ Γ. Κορδάτος (ἱστορικὸς μαρξιστής), ὁ Γ. Σκαρίμπας (λογοτέχνης μαρξιστής, ἀλλ’ ὄχι ἱστορικός), ὁ Μάριος Πλωρίτης (φιλόλογος κριτικός, ἀλλ’ ὄχι ἱστορικός), ὁ Γ. Καρανικόλας (δημοσιογράφος, ὄχι ἱστορικὸς) κ.ἄ.21. Οἱ θέσεις αὐτὲς ἐπαναλαμβάνονται στερεότυπα ἀπὸ ἄλλους λιγότερο σημαντικοὺς καὶ ἄσχετους μὲ τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα. Ἀρκεῖ νὰ μελετήσει κανεὶς τὸ “ΔΕΛΤΙΟΝ” τῆς Ο.Λ.Μ.Ε.22, γιὰ νὰ διαπιστώσει πὼς αὐτούσιες oἱ ἰδεολογικὲς αὐτὲς ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ ᾽21 περνοῦν στὸ χῶρο τῆς παιδείας. Τὸ τραγικὰ ἀπελπιστικὸ ὅμως εἶναι, ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς παλαιότερες τοποθετήσεις ἔχουν πιὰ ξεπερασθεῖ καὶ στὸ χῶρο τῆς μαρξιστικῆς ἱστορικῆς Σχολῆς, ὁπότε oἱ ὑποστηρικτές τους ἀποδεικνύονται “παλαιομοδίτες” στὸ χῶρο τοῦ ἱστορικοῦ ἐρασιτεχνισμοῦ. Νεώτεροι μαρξιστὲς στορικοί, ἔχουν ἀποκηρύξει τὴν ἑρμηνευτικὴ μέθοδο τοῦ Γ. Κορδάτου καὶ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ προοπτική του. Ἐπίσης ἔχουν ἀπορρίψει τὴν προπολεμικὴ θεωρία τοῦ «λαϊκισμοῦ» (π. χ. Λεων. Στρίγκας). Ἔτσι, ὁ Π. Ροῦσος δέχεται τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 ὡς ἐθνικοαπελευθερωτικὴ καὶ ὁμολογεῖ: «Σὲ σύγκριση μὲ τὸ ἐθνικὸ τὸ κοινωνικὸ ἔρχεται στὸ ὑπόστρωμα»23. Ἀνάλογα δέχονται ὁ καθηγ. Βασ. Φίλιας, ὁ Λέων. Στρίγκας, ἡ Ἑλ. Ἀντωνιάδη-Μπιμπίκου κ.ἄ. 24. Ἡ ἐπικρατοῦσα στὸ χῶρο τῆς μαρξιστικῆς σκέψης σήμερα θέση εἶναι, ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 εἶναι ἐθνικοαπελευθερωτική, μὲ κοινωνικὸ περιεχόμενο, ἀλλὰ μία, στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος oἱ πιὸ ἑτερόκλητες δυνάμεις, κάθε μία μὲ τὶς δικές της προϋποθέσεις καὶ στοχοθεσία. Δὲν ἔχει ἐκλείψει ὅμως τελείως ἡ ἰδεολογικὴ προσέγγιση, ποὺ ἀναιρεῖ κάθε δυνατότητα ἱστορικῆς-ἐπιστημονικῆς κατανοήσεως καὶ ἑρμηνείας.
.       Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπισημότερα θύματα τῆς παρατεινόμενης αὐτῆς ἰδεολογικῆς ἀδιαλλαξίας εἶναι ὁ Μέγας Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης τοῦ Ἀγώνα, Ἅγιος Γρηγόριος Ε´25.

συνεχίζεται

———————

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

6. Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση τοῦ μητροπολίτου Τρίκκης Διονυσίου, τοῦ ἐπικαλουμένου «Σκυλοσόφου». Ἔκαμε δύο ἀποτυχημένες ἐξεγέρσεις (1600 καὶ 1611), προσχωρώντας μάλιστα καὶ στὸν παπισμό, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ὑπόσχεση βοήθειας, ποὺ δὲν ἦλθε φυσικὰ ποτέ. Οἱ συνέπειες τῆς ἀποτυχίας ἦταν, γιὰ τὸ λαὸ κυρίως, ὀδυνηρές, ὅπως φανερώνει τὸ σχετικὸ δημοτικὸ τραγούδι:

“Δεσπότη μου, τί σήκωσες τὸν κόσμο στὸ σεφέρι καὶ ρήμαξαν τὰ Γιάννενα καὶ ρήμαξεν ὁ τόπος; Μεῖναν τὰ σπίτια ἀδειανά, γεμίσαν τὰ χανδάκια κι ὁ Τοῦρκος δὲν ἀπόσωσε νὰ κόβη καὶ νὰ καίη. Ἐδῶ ἁρπάζουν κόρακες κι ἐκεῖ oι Γιαουντζῆδες. Δὲν ἒχ’ ἡ μάννα πιὰ παιδιὰ καὶ τὰ παιδιὰ γονέους. Kι ἐσένα τὸ τομάρι σου τὸ στείλανε στὴν Πόλη, νὰ τρῶν᾽ oἱ κότες πίτουρα, νὰ νταβουλᾶν oἱ Γύφτοι, γιὰ νὰ ξυπνάη ἡ Τουρκιὰ νὰ κάνη ραμαζάνι..”.

. Βλ. Δημήτρη Κιτσίκη, στορία τς θωμανικς Ατοκρατορίας (1280-1924), Ἀθήνα 1988, σ. 104.

7. Ἀναφέρουμε τὰ σημαντικότερα:

– Ἐπανάσταση στὴν Κρήτη καὶ Πελοπόννησο λίγο μετὰ τὴν Ἅλωση (l5ος αἵ.).
-Βενετοτουρκικὸς πόλεμος (1463-1479).
– Κίνημα στὴ Ρόδο (1524-29).
-Ἐπανάσταση Χειμαριωτῶν (1570).
– Ἐπανάσταση στὴν Πελοπόνησο, Στερεά, Ἤπειρο, Μακεδονία, Αἰγαῖο μετὰ τὴ ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου (Lepanto)(1571).
-Ἀνταρσία στὸ Ρέθυμνο (1571).
-Ἀνταρσία Μανιατῶν (1582).
-Ἀνταρσία Κύπρου (τέλη τοῦ 16ου-ἀρχὲς τοῦ 17ου αἰ.).
-Ἀπελευθερωτικὲς προσπάθειες ἀρχιεπισκόπων Ἀχρίδος Γαβριήλ, Νεκταρίου καὶ Ἀθανασίου.
-Ἐπαναστατικὲς προσπάθειες μητροπολίτου Τορνόβου Διονυσίου Ράλλη (1595/98).
-Ἐξεγέρσεις μητροπολίτου Διονυσίου Σκυλοσόφου (1600 καὶ 1611).
-Ἐπαναστατικὲς κινήσεις Μανιατῶν (17ος αἰ.).
– Ἐξέγερση ἀγροτῶν Νάξου (1641 ).
– Κρητικὸς πόλεμος (1645-1669).
-Ἐξέγερση Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος Μεθοδίου καὶ ἀρχιμανδρίτου Σεραφεὶμ (1704).
-Ἐπανάσταση τῆς Θεσσαλίας (1715)
-Ἐνέργειες μητροπολίτου Ἀχρίδος Ζωσιμᾶ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ βαλκανικοῦ χώρου (1716).
-Συμμετοχὴ στὰ Ὀρλωφικὰ ( 1768): ἐπαναστατικὴ κίνηση Πελοποννήσου, Στερεᾶς, Κρήτης, Αἰγαίου κ.λπ.
-Συμμετοχὴ στοὺς ἀγῶνες τοῦ Λ. Κατσώνη (1789-92).
-Ἀγῶνες Σουλιωτῶν (1800-1804).
-Ἀνταρσία Εὐθυμίου Παπαβλαχάβα (1808) κ.λπ., κ.λπ.

8. Βλ. Ν. Τωμαδάκη, το θνικν κοινωνικν κίνημα λληνικ θνεγερσία; Στὸ πέρ. ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ Γ’ (1970/71), σ. 5 ἑ. ἑ.

9. Βλ. τὸν τόμο: ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ, Ες τιμν κα μνήμην τν Νεομαρτύρων (17-19 Νοεμβρίου 1986), Θεσσαλονίκη 1988, σσ. 612, μὲ σπουδαῖες μελέτες καὶ τὴν παλαιότερη γιὰ τὸ θέμα βιβλιογραφία.

10. στορία…, τόμ. β’, σ. 229.

11. Βλ. τὸ κεφάλαιο: κκλησία κα λληνικς Λας” στοῦ Στ. Ράνσιμαν, ὅπ.π., σ. 659 ἐ..

12. Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, ράματα κα θάματα, Ἀθήνα 1983, σ. 163/4.

13. Ἁγιορείτης ἦταν ὁ πατριάρχης Ἀγαθάγγελος, ὅπως καὶ ὁ Μαρωνείας Κωνστάντιος καὶ ὁ Ἡρακλείας Ἰγνάτιος. Στὴ Μονὴ Φιλοσόφου Δημητσάνας “μαθήτευσαν” ὁ Ἀργολίδος Γρηγόριος, ὁ Π. Πατρῶν Γερμανός, ὁ Τριπόλεως Δανιήλ, ὁ Ἀνδρούσης Ἰωσήφ, ὁ Μονεμβασίας Χρύσανθος κ.π.ἄ. Ὁ Χριστιανουπόλεως Γερμανὸς στὸ Μ. Σπήλαιο, ὁ Χίου Δανιὴλ στὴ Ν. Μονὴ Χίου, ὁ Βρεσθένης Θεοδώρητος στὴ μονὴ Ἁγ. Θεοδώρων, ὁ Κύπρου Κυπριανὸς στὴ μονὴ Μαχαιρᾶ Κύπρου, κ.λπ. Ἀπὸ Μονὲς ξεκίνησαν ἐπίσης ὁ Παπαφλέσσας καὶ ὁ Ἀθανάσιος Διάκος.

14. Βλ. Τὸ κεφάλαιο «Τὸ ἀνολοκλήρωτο ᾽21» στοῦ Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, Ἀθήνα 1989(2), σ. 191

15. Βλ. τὴ σπουδαία ἀνάλυση τοῦ καθηγ. π. Ἰωάννου Ρωμανίδου, στὸ ἔργο του: Τ προπατορικν μάρτημα, Ἀθήνα 1989(2), σ. ιδ´ ἑ. ἑ.

16. Ph. Sherrard, Δοκίμια γι τν Νέο λληνισμό, Ἀθήνα 1971, σ. 296 ἑ.

17. Θ.Κολοκοτρώνη, Διήγησις συμβάντων λληνικς φυλς, ἔκδ. Πάπυρος, Ἀθῆναι, σ. 29.

18. Χρ. Βυζαντίου, στορία τακτικο στρατο, σ. 265. Βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζῆ, Ο ρχιερες κα τ Εκοσιένα, Ξάνθη 1985, σ. 189.

19. Κ. Παπαρρηγοπούλου, στορία το λληνικο θνους, τόμ. 7, Ἀθῆναι 1925, σ. 216/17.

20. Παραθέματα βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζῆ, ὅπ. π., σ. 190 ἑ. ἑ. Πρβλ. σ. 248 ἔ. ε. «Διακηρύξεις ἐθνοσυνελεύσεων», «κρίσεις συγχρόνων μὲ τὴν Ἐπανάσταση ἱστορικῶν».

21. Παραθέματα σχετικὰ βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζῆ, ὅπ.π. σ.197 ἑ.ἑ. καὶ 234 ἑ.ἐ. Γιὰ νὰ γίνει συνειδητὴ ἡ φθορὰ ἐκ μέρους τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, ἀρκεῖ νὰ σημειώσουμε, ὅτι μεταξὺ τῶν ἐπικριτῶν τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ε´ δὲν εἶναι μόνο μαρξιστές, ἀλλὰ καὶ ὁ χριστιανὸς καθηγ. Ἀλέξ. Τσιριντάνης. Στὸ ἴδιο, σ.198-99: Τὸ Οἰκουμ. Πατριαρχεῖο «δν θελε τν πανάσταση κα Πατριάρχης τν φωρισε. Βρέθηκαν μερικο ν πον πς τάχα τρομερς φορισμς λθε κα στν Μωρι κα θελε ν δέσει τ χέρια το Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Θ μποροσε βέβαια, Πατριάρχης ν εχε κατ κάποιο τρόπο διαμηνύσει στ λαό, ν μ πάρουν στ σοβαρ τν φορισμό. Τέτοιο πράγμα μως δν γινε, γιατί πλούστατα, φορισμς ταν ληθινς κα “σπουδαος”. “γινε στ σοβαρά, σοβαρώτατα”» (Βλ. Ἀλεξ. Τσιριντάνη, Τ Εκοσιένα, στὸ περιοδ. ΣΥΖΗΤΗΣΗ, τεῦχ. 195, Ἰανουαρ. 1977, σ. 2). Τὸ κείμενο τοῦ καθηγ. Τσιριντάνη, ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ «παρερμηνεία» δὲν εἶναι προνόμιο «ἀντορθοδόξων» καὶ «ἀνθελληνικῶν» ἰδεολογιῶν. Τὸ τραγικὸ ὅμως στὴν περίπτωση, καὶ σκανδαλῶδες συνάμα γιὰ σοβαρὸ καὶ ἀνεγνωρισμένο ἐπιστήμονα, εἶναι ὄχι μόνο ἡ ἀπουσία γνώσεως, ἀλλὰ καὶ ἐνδιαφέροντος (στὰ 1977!) γιὰ γνώση τῆς σχετικῆς μὲ τὸ θέμα βιβλιογραφίας, ποὺ δίνει ἀπάντηση στὰ μετέωρα ἐρωτήματά του. Ἀπὸ πλευρᾶς δὲ στενὰ ἐπιστημολογικῆς διερωτᾶται κανείς, ἂν ὁ ἐπιστήμων δικαιοῦται νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ λόγο τῶν εἰδικῶν στὴν ἔρευνα. Καὶ μία ἀφελὴς ἀπορία: Καὶ ἂν ἀκόμα ὁ ἅγιος Πατριάρχης «εἶχε διαμηνύσει στὸ λαό…κ.λπ.» (καὶ εἶχε πράγματι «διαμηνύσει». Βλ. Ι. Μ. Χατζηφώτη, Γρηγόριος ‘ μέσα π τ γγραφα κα τς πηγς τν γώνα, Ἀθήνα 1988, σ. 21 ἑ. ἑ.), ποῦ θὰ τὰ εὕρισκε ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης; τοιχοκολλημένο σὲ κάποια δημόσια πλατεία; Καλὰ ἔλεγε ὁ μακαρίτης καὶ «ἄθεος» Γιάννης Σκαρίμπας, «ἀπὸ τὴν ψώρα τοῦ Κοραῆ δὲν ἀπαλλάχθηκε ἀκόμη τὸ Ἔθνος»…

22. Βλ. τὸ τεῦχος Μαρτίου 1983, ἔτ.34/τεῦχος 556, σ. 3: «Οἱ κοτσαμπάσηδες καὶ ὁ ἀνώτερος κλῆρος στὴν πλειοψηφία τους εἴτε σύρθηκαν στὴν ἐπανάσταση, γιατί δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν διαφορετικὰ μπροστὰ στὸ γενικὸ ξεσηκωμό, εἴτε προσχώρησαν ὑστερόβουλα, ἀποβλέποντας σὲ μία νέα μορφὴ κυριαρχίας πάνω στὸν ἐπαναστατημένο λαό(…). Ὁ ἀνώτερος κλῆρος, μὲ λίγες φωτεινὲς ἐξαιρέσεις, πολέμησε τὴν ἐπανάσταση μὲ τὰ μέσα ποὺ διέθετε καὶ μὲ ἐπικεφαλῆς τοὺς Πατριάρχες τῶν ἀφορισμῶν (Γρηγόριο Ε´, Πολύκαρπο Ἱεροσολύμων). Πρβλ. Π. Γεωργαντζῆ, ὄπ. π. σ. 201. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι, ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ «λαϊκισμοῦ» ἐμποδίζει τὸ κείμενο νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψη τὶς περιπτώσεις ποὺ ἀρχηγοί, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης, μὲ τὴν ἀπειλὴ τῶν ὅπλων κράτησαν τμήματα τοῦ λαοῦ στὶς μάχες, ἐμποδίζοντας τὴν λιποταξία τους. Ἔτσι καταντᾶ ἡ ἑρμηνεία μονομερὴς καὶ ἰδεολογική.

23. Βλ. στοῦ Π. Γεωργαντζή, ὄπ.π., σ. 238 ἔ.

24. Στὸ ἴδιο.

25. Τὶς νεώτερες μελέτες γιὰ τὸ πρόσωπο βλ. στὴ Βιβλιογραφία.



, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΘΥΣΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Τὸ φιλότιμο ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ καὶ νὰ ἀναδύεται ἀναπάντεχα, δυναμικὰ καὶ ”θυσιαστικά”, παρὰ τὶς χρόνιες προσπάθειες τῆς Προπαγάνδας γιὰ τὴν Ἀλλοτρίωση τῆς Αὐτοσυνειδησίας μας. Κατωτέρω μιὰ λαμπρὴ ἀπόδειξη πὼς ἡ Ἑλλὰς ἀκόμα ζεῖ στὶς ψυχές τῶν νέων.
Ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο: Τὰ σύμβολα ἔχουν ΑΞΙΑ. Καὶ σημασία. Καὶ ΔΥΝΑΜΗ. Καὶ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Ἀποσύρθηκε ρίων” Πτολεμαΐδος

Τὸ ἑλληνικὸ ἀστέρι σὲ μωσαϊκό, στὴν Ὄλυνθο τῆς Χαλκιδικῆς.

.          Ἄξια συγχαρητηρίων εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀνθρώπων τῆς γυναικείας ὁμάδας τοῦ Ἀρίωνα Πτολεμαΐδoς. Ἡ ἑλληνικὴ ὁμάδα “θυσίασε” τὴν πρώτη συμμετοχή της σὲ εὐρωπαϊκὲς διοργανώσεις, καθὼς δὲν ἤθελε νὰ ἀντιμετωπίσει μία ὁμάδα ποὺ ἔφερε στὶς ἐμφανίσεις της τὸν Ἥλιο τῆς Βεργίνας. Ἡ… πέτρα τοῦ σκανδάλου εἶναι καὶ πάλι ἡ Ζίτο Πρίλεπ ἀπὸ τὴ FYROM, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ Σάββατο (5/2) τὸν Ἀρίωνα στὸν πρῶτο ἀγώνα τῆς φάσεως τῶν “16” τοῦ Challenge Cup στὸ Λέχοβο τῆς Φλώρινας. Εἶναι ἡ ἴδια ὁμάδα ποὺ εἶχε πρωταγωνιστήσει σὲ ἀντίστοιχο… ἐπεισόδιο μὲ τὸν Μεγάλο Ἀλέξανδρο τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2009. Οἱ Σκοπιανοὶ ἀρνήθηκαν στὴν τεχνικὴ σύσκεψη νὰ ἀλλάξουν φανέλες καὶ ἔτσι σὲ συνενόηση μὲ τὴν ΟΧΕ, οἱ διοικοῦντες τὸν Ἀρίωνα ἀποφάσισαν νὰ μὴ συμμετάσχουν στὸν ἀγώνα.
.          Ἡ ΟΧΕ εἶχε ἀποστείλει ἔγγραφο στὴν εὐρωπαϊκὴ ὁμοσπονδία (EHF) πρὶν ἀπὸ τρεῖς ἑβδομάδες. Ἡ ἀπάντηση ἦρθε πρὶν ἀπὸ τρεῖς μέρες μὲ τὴν EHF νὰ μὴν ἀναγνωρίζει νομικὸ ἔρεισμα στὸν κανονισμό, καθὼς τὸ θέμα εἶναι πολιτικὸ καὶ ὄχι ἀθλητικό.
.           Ἡ Ζίτο Πρίλεπ προκρίθηκε ξεκούραστα στὰ προημιτελικά. Ὁ Ἀρίων κινδυνεύει μὲ ἀποκλεισμὸ δύο χρόνων ἀπὸ κάθε εὐρωπαϊκὴ διοργάνωση καὶ βαρὺ χρηματικὸ πρόστιμο.
.          Ἡ ἀνακοίνωση τῆς ΟΧΕ: «Δὲν διεξήχθη ὁ προγραμματισμένος ἀγώνας γιὰ σήμερα Σάββατο 5/2/2011 τὸ ἀπόγευμα ὥρα 4μμ ἀγώνας, στὸ Λέχοβο τῆς Φλώρινας, μεταξὺ τῶν ὁμάδων Ἀρίων Πτολεμαΐδος καὶ Ζίτο Πρίλεπ τῆς ΠΓΔΜ γιὰ τὴ φάση τῶν “16” τοῦ Τσάλεντζ Κὰπ Γυναικῶν. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς χθεσινoβραδινῆς τεχνικῆς σύσκεψης, ἡ ὁμάδα Ζίτο Πρίλεπ τῆς ΠΓΔΜ  παρουσίασε ἀγωνιστικὴ φανέλα στὴν ὁποία ἐμφανιζόταν τὸ ἀστέρι τῆς Βεργίνας ὡς τμῆμα τοῦ λογότυπου τοῦ ἐμπορικοῦ της χορηγοῦ. Στὴν συνέχεια τὸ σωματεῖο Ἀρίων Πτολεμαΐδος καὶ κατόπιν συνεννοήσεως μὲ τὴν ΟΧΕ κατέστησε σαφὲς στὸν Αὐστριακὸ παρατηρητὴ τοῦ ἀγώνα κ. Μπουρζιβάλ ὅτι ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἀλλάξουν οἱ φανέλες τῆς ὁμάδας τοῦ Πριλεπ, δὲν θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ παιχνίδι. Ἡ ὁμάδα τῆς ΠΓΔΜ δὲν δέχτηκε νὰ ἀγωνιστεῖ μὲ διαφορετικὴ ἐμφάνιση. Ὡς ἐκ τούτου ὁ προγραμματισμένος ἀγώνας γιὰ σήμερα δὲν διεξήχθη ἀφοῦ στὶς ὧρες ποὺ μεσολάβησαν δὲν προέκυψε κάποια νέα ἐξέλιξη.
.          Σημειώνεται ὅτι ἐδῶ καὶ 3 ἑβδομάδες ἡ ΟΧΕ ἦταν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ὁμοσπονδία στὴν ὁποία εἶχε κάνει τὶς σχετικὲς ἐπισημάνσεις ἀναφορικὰ μὲ τὸν ἐπικείμενο ἀγώνα ἐπικαλούμενη καὶ τὸ ἱστορικὸ μὲ τὴν ὁμάδα τοῦ Μέγα Ἀλέξανδρου Γιαννιτσῶν. Μάλιστα ἡ ΟΧΕ κάλεσε τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ὁμοσπονδία νὰ πάρει σαφῆ θέση γιὰ τὸ θέμα καὶ νὰ ὑποχρεώσει τὴν ὁμάδα τῆς ΠΓΔΜ νὰ ἀφαιρέσει ἀπὸ τὴν φανέλα της τὸ Ἑλληνικὸ ἐθνικὸ σύμβολο ἐνημερώνοντας γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ ὅτι Ἑλληνικὲς ὁμάδες δὲν ἀγωνίζονται ἐφ᾽ ὅσον δὲν τηροῦνται ὅλα ὅσα προβλέπονται ἀπὸ τὴν ἐνδιάμεση συμφωνία Ἑλλάδος-ΠΓΔΜ.
.          Τρεῖς ἡμέρες πρὶν τὴν διεξαγωγὴ τοῦ ἀγώνα, ἡ EHF ἐνημέρωσε τὴν ΟΧΕ πὼς δὲν μπορεῖ νὰ ὑποχρεώσει τὴν ὁμάδα τοῦ Πρίλεπ νὰ ἀλλάξει τὶς φανέλες της διότι δὲν ὑπάρχει  στὸν κανονισμὸ τῆς EHF σχετικὸ νομικὸ ἔρεισμα ἐπισημαίνοντας ὅτι ἡ διαφορὰ εἶναι πολιτικὴ καὶ ὄχι ἀθλητική».

ΠΗΓΗ: http://www.sport24.gr/Sports/Handball/aposurthhke_o_ariwn_ptolemaidas.770106.html

Σύμφωνα μὲ μερίδα Ἑλλήνων συμπολιτῶν μας, πρέπει νὰ συμπεριφερθοῦμε ‘κόσμια’ καὶ νὰ ἐπιτρέψουμε στοὺς Σλάβους τῶν Σκοπίων νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμό μας. Τὰ κορίτσια τῆς Πτολεμαΐδας δὲν τοὺς ἄκουσαν καὶ ἔπραξαν τὸ αὐτονόητο. Ὑπερασπίστηκαν τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ τοῦ Ἔθνους. Συγχαρητήρια!

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Φεβρουάριος 2011

Πρὸς τὴν Ἀθλητικὴ Ὁμάδα Κοριτσιῶν “Ἀρίων” Πτολεμαΐδος
Πτολεμαΐδα Κοζάνης

Ἀγαπητὲς Ἀθλήτριες τοῦ Ἀρίωνα Πτολεμαΐδος

.          Ἐκ μέρους τῶν Παμμακεδονικῶν Ἑνώσεων Ὑφηλίου σᾶς στέλνουμε τὰ πιὸ θερμά μας συγχαρητήρια γιὰ τὴ στάση σας ἔναντι τῆς Ζίτο Πρίλεπ τῶν Σκοπίων. Σᾶς ἀξίζουν πολλοὶ ἔπαινοι γιὰ τὴν δίκαιη καὶ πατριωτικὴ διαμαρτυρία σας ἐναντίον τῆς οἰκειοποιήσεως ἀπὸ τὴν ΠΓΔΜ τῶν συμβόλων τῆς Μακεδονίας.
.          Μὲ τὴ στάση σας χαράξατε τὴν πορεία μὲ τὴν ὁποία πρέπει νὰ παραδειγματιστοῦν οἱ ἰθύνοντες φορεῖς γιὰ μία σωστὴ ἀντίδραση στὴν οἰκειοποίηση, τὴν πλαστογράφηση, καὶ τὴ διαστρέβλωση, καὶ γιὰ τὴ διαφύλαξη τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων της φυλῆς μας. Μὲ τὴν ἄρνησή σας νὰ συμμετάσχετε σὲ ἀγώνα μὲ ὁμάδα τῆς γείτονος χώρας ἡ ὁποία δὲν σέβεται διεθνεῖς συμφωνίες ὑπενθυμίσατε ὅτι ἡ ἐνδιάμεσος συμφωνία, ἡ ὁποία ὑπεγράφη ἀπὸ τὰ Σκόπια καὶ τὴν Ἑλλάδα στὸ ἄρθρο #7, παρ. 3, τονίζει ξεκάθαρα πὼς σύμβολα ποὺ ἀποτελοῦν μέρος τῆς ἱστορικῆς ἢ πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς ἑνὸς συμβαλλομένου μέρους δὲν μποροῦν νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἀπὸ τὸ ἄλλο συμβαλλόμενο μέρος. Αὐτὸς ὁ ὅρος εἶναι θεμελιώδης.
.          Ἀγαπητὲς κοπέλες σταθήκατε στὸ ὕψος σας, ἀλλὰ θερμὰ συγχαρητήρια ἐπίσης στοὺς παράγοντες τῆς ὁμάδας “Ἀρίων” Πτολεμαΐδος. Ἡ ἐνέργειά σας αὐτὴ ἔχει τονώσει καὶ τὰ δικά μας ἐθνικὰ αἰσθήματα καὶ ἔτσι γιὰ χρόνια θὰ θυμόμαστε τὴ λεβεντιά σας.

Μὲ ὑπερηφάνεια, ἐκτίμηση καὶ ἀγάπη,

Πρόεδρος Ἐπιτροπῆς Παμμακεδονικῶν Ἑνώσεων Ὑφηλίου-Νίνα Γκατζούλη
Παμμακεδονικὴ Ἕνωση ΗΠΑ-Δρ. Ἀντώνιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος
Παμμακεδονικὴ Ἕνωση Αὐστραλίας-Δημήτρης Μηνᾶς, Πρόεδρος
Παμμακεδονικὴ Ἕνωση Καναδᾶ-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος
Παμμακεδονικὴ Ἕνωση Εὐρώπης-Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικὰ Τμήματα Ἀφρικῆς-Ἀμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος

Κοινοποίηση: κ. Κάρολο Παπούλια, Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας
Πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδας κ. Γεώργιο Παπανδρέου
Περιφερειάρχη Δυτικῆς Μακεδονίας κ. Γεώργιο Δακὴ
Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Ἐπικοινωνία: Nina Gatzoulis, President of the Committee of World Pan-Macedonian Associations
Email: ninagatz@comcast.net
Τηλ: 603-742-0466, Φάξ: 603- 617-2977

ΠΗΓΗ: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/02/blog-post_2464.html#more

 

, ,

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΜΕΘΥΣΕ ΜΕ …ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΤΗ ΛΕΜΟΝΑΔΑ !

Ἡ Μπουμπουλίνα στὸ χαρέμι …
Τοῦ Στάθη

.         Ἀπορῶ πῶς «μέθυσε μὲ τ᾽ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ’21» ὁ κ. Βερέμης, ἀφοῦ -σύμφωνα μὲ νεώτερες ἀναστοχαστικὲς ἔρευνες– ἦταν λεμονάδα!.. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Αὑτοὶ οἱ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΙ “πουλᾶνε” πολὺ καὶ στὰ ἐκκλησιαστικὰ δρώμενα. Εἶναι τὸ πιὸ «in», τὸ πιὸ «μοδᾶτο» προϊόν. ]
.        Ἐπίσης, ἀφοῦ ἀπὸ τοὺς τέσσερις σκοτεινοὺς αἰῶνες τῆς τουρκικῆς κατοχῆς, οἱ πρῶτοι τρεῖς ἦταν τόσο φωτεινοί, γιατί πήγαιναν οἱ γκιαούρηδες ρωμιοί, βλάχοι, ἀρβανίτες καὶ γραικοὶ ἀπὸ ἐξέγερση σὲ ἐξέγερση κι ἀπὸ σηκωμὸ σὲ ἐπανάσταση; Λεμονάδες πίνανε κι ἀγριεύονταν;
.        Ἀπὸ τὸν «συνωστισμὸ» στὴ Σμύρνη στὴ «συνεκμετάλλευση» τοῦ Αἰγαίου. Συγκοινωνοῦντα δοχεῖα! (ὄχι θερινῆς νυκτός! ἀλλὰ ἄγριας τοιαύτης καὶ μακρᾶς. Ὅπως ἡ νύχτα τῶν σκοτεινῶν αἰώνων τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τῆς Ἐνετοκρατίας στὴν Ἑλλάδα).
.         Πάντως μικρὸ τὸ κακό! Ἡ (ὡς φαίνεται, κατὰ λάθος) σκλαβιὰ τοῦ Γένους στὴν (πολυπολιτισμικὴ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία) ἀποτυπώνεται στὴ φιλόδοξη ἱστορικὴ παραγωγὴ τοῦ ΣΚΑΪ, «1821», μὲ ὅλη τὴν ἐπιστημονικὴ ἐνάργεια ποὺ διαθέτουν οἱ δημοφιλέστατες ἄλλωστε στοὺς Ἕλληνες τούρκικες σαπουνόπερες.
.           Ἂχ τζάνουμ, βάι-βάι, ὅπως στὰ σεβντὰ μελὸ τώρα, ἔτσι καὶ στὴν Τουρκιὰ τότε, πήγαιναν οἱ μικτοὶ γάμοι σύννεφο – ἔπαιρνε ὁ φτωχὸς ρωμιὸς τὴν κόρη τοῦ Πασᾶ γυναίκα, κάνανε κι ἕναν – δύο γενίτσαρους, νά το καὶ τὸ παιδομάζωμα. Ἔχουν γράψει γιὰ αὐτὰ σπουδαῖοι ἱστορικοί, ὁ Φίνλεϋ, ὁ Κόκκινος καὶ κυρίως ὁ Χομσμπάουμ, ὅταν ἔβλεπε στὸν ξεριζωμὸ τῶν Ἑλλήνων ἀπ᾽ τὴ Μικρασία τὸ «τέλος 3.000 χρόνων ἀδιάσπαστης ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν Ἀνατολία».
.          Ὄχι – ὄχι! μία χαρὰ τὰ λέει ὁ ΣΚΑΪ γιὰ τοὺς Ὀθωμανοὺς τότε (καὶ ὁ Economist, ποὺ εἶχε ἔνθετο χθὲς ἡ «Καθημερινὴ» γιὰ τοὺς νέο-Ὀθωμανοὺς σήμερα).
.           Κολλῆγοι δούλευαν τότε οἱ ρωμιοὶ στοὺς κοτζαμπάσηδες (χριστιανοὺς) καὶ τοὺς ἀγάδες (μουσουλμάνους), γιὰ ἕνα πιάτο φαΐ. Κολλῆγοι δουλεύουν καὶ σήμερα ὁρισμένοι στὸν «Ὅμιλο Ἀλαφούζου», ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὸ ἐκκαθαριστικὸ ποὺ ἔλαβαν κάποιοι συνάδελφοι ἐκεῖ ὕψους 215 εὐρὼ μηναίως – ὄχι, Δαίμων δὲν εἶναι λάθος! 215 εὐρὼ τὸν μήνα. Διότι ὁ πρωτοπόρος στὰ ἐργασιακὰ αὐτὸς ὅμιλος (στὸν ὁποῖον, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ἐργάζεται πλῆθος ἐκλεκτῶν συναδέλφων καὶ φίλων) ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐπιχειρησιακὲς συμβάσεις ἔχει βάλει μπροστὰ καὶ τὴν ἐκ περιτροπῆς ἐργασία.
.          Κολλῆγοι τότε (ἐπὶ Ὀθωμανῶν), ραγιάδες σήμερα (ἐπὶ Νεοφιλελεύθερων). Εὐτυχῶς ὅμως ποὺ τότε τουλάχιστον μαθαίνανε τὰ παιδιὰ γράμματα. Ὄχι σὲ «κρυφὰ σχολειὰ» κι ἄλλες «ἀφηγήσεις», ἀλλὰ στὰ φανερά, στ σχολει κενα γι τ ποῖα ξελαρυγγιάστηκε Κοσμς Ατωλς (κατ λάθος παπς κι ατς)τι πρέπει ν στέλνουν τ παιδι τος ο λληνες (ο ποιοί;), σπου ποκεφαλίσθηκε (γι ν πάψει ν ξελαρυγγιάζεται) σὲ μίαν ἀτυχῆ στιγμὴ τῆς λαμπρᾶς Ὀθωμανικῆς Διοικήσεως Ἰωαννίνων Ἄρτας καὶ Περιχώρων, τὸν 17ον αἰώνα.
.          Ἀλλά, ἐγείρεται τὸ ἐρώτημα: πῶς ὁ Πατροκοσμᾶς γνώριζε τὸ 1740 ὅτι εἶναι Ἕλληνας, ἀφοῦ ἡ κυρία Πόπη Διαμαντάκου μᾶς διαβεβαίωσε χθὲς στὴν τηλεκριτική της γιὰ τὸ «1821» τοῦ ΣΚΑΪ, ὅτι τὸ «Ἑλληνικὸν ἔθνος γεννήθηκε τὸ 1821»! Τόμπολα-καὶ τζάμπα τὸ ἔφαγε τὸ κεφάλι του (γδαρμένο καὶ πολυπολιτισμικὰ παλουκωμένο) ὁ Πατροκοσμᾶς γιὰ μία χαζὴ ἰδέα, ὅτι ἦταν Ρωμιὸς κι ὅτι τὰ Ρωμιόπουλα ἔπρεπε νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά.
.          Ἑλληνικὰ ἴσως ὄχι τόσον καλά, ὅσον τοῦ κ. Παπαχελᾶ, ὁ ὁποῖος στὴ νεκρολογία του γιὰ τὸν ἀείμνηστον καπετὰν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο («Καθημερινὴ» 26-1-2011) δήλωνε ὅτι «ὀφείλει (σ.σ. ὁ νεκρὸς) νὰ γίνει θετικὸ πρότυπο»…

***

.            Ὅπως καὶ νά ᾽χει, ἴσως τώρα, ἔστω καὶ ἀργά, νὰ καταλαβαίνουν ὁρισμένοι τί ἔκανε νιάου νιάου στὰ κεραμίδια, ὅταν ἡ ὑφιστάμενη τῆς κυρίας Γιαννάκου κυρία Ρεπούση ἔγραφε γιὰ «συνωστισμούς», ἢ ὅταν χορηγοῦσε ὁ κ. Σόρος πολιτικῶς ὀρθὲς ἱστορικὲς ἀφηγήσεις – μὲ εὐρὼ τὶς χορηγοῦσε, κι ὅποιος τὰ πῆρε νὰ βγεῖ νὰ τὸ πεῖ, ὅπως μὲ εὐρωλιροδολάρια χορηγήθηκαν καὶ ὁρισμένοι ὑποστηρικτὲς τοῦ Σχεδίου Ἀνάν- ἕνα Μνημόνιο κι αὐτὸ Συνεκμετάλλευσης τῆς Κύπρου ἀπ᾽ τοὺς πάντες ἐκτὸς ἀπ᾽ τὸν λαό της, Τούρκους κι Ἕλληνες…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Ι.2011
ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/

, , ,

Σχολιάστε