Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἐγρήγορση

«“ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ”. Κάποτε θὰ ἔλθει καὶ τὸ αἰώνιο βράδυ». (Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας)

Γρηγορεῖτε! (Πράξ. κ´ 31)

 Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             «Γρηγορεῖτε», εἶναι τὸ σύνθημα τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς ζωῆς μας. Ἀγρυπνεῖτε καὶ ἐργάζεσθε τὰ ἔργα τοῦ φωτός, μᾶς προτρέπουν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ὁ Ματθαῖος (Κεφ. κϛ´ 21), ὁ Λουκᾶς (Πραξ. κ´ 31) καὶ ὁ Παῦλος (Α´ Κορ. ιϛ´ 13). Ἡ ζωή μας στὴ γῆ αὐτὴ εἶναι πολὺ σύντομη καὶ δὲν δικαιολογεῖται χάσιμο χρόνου. Ὁ πονηρὸς ἐργάζεται ἀσταμάτητα, γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει, γιὰ νὰ παρασύρει κάθε πιστὸ στὴν ἀπώλεια. Δὲν κουράζεται ποτέ. Αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά του. Γιὰ τὸ Χριστιανό, ὅμως, ἡ μὴ ἐγρήγορση, ἡ ραθυμία, εἶναι θανατηφόρα, γιατὶ μᾶς ρίχνει χωρὶς ἀντίσταση στὰ δίχτυα τοῦ παμβεβήλου, στὰ δίχτυα τοῦ σκότους τῆς ἀπωλείας.
.             Ὁ οἰκονόμος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς, ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δομβοΐτης, ποὺ πρόσεχε τὸ χρόνο του ὅσο τίποτα ἄλλο καὶ ἔλεγε ὅτι ὁ Κύριος θὰ μᾶς κρίνει γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ἀφοῦ ὡς ἄνθρωποι εἴμαστε ἐπιρρεπεῖς στὴν ἁμαρτία, πολὺ ὅμως περισσότερο θὰ μᾶς κρίνει γιὰ τὸ ὅτι δὲν ἀξιοποιήσαμε σωστὰ τὸ χρόνο τῆς ζωῆς μας. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ποιήματά του ὁ μεγάλος αὐτὸς σύγχρονος ἀσκητὴς μᾶς προτρέπει λέγοντας:

Ὅσο εἶν’ μέρα κι’ εἶναι φῶς μὴ κάθεσαι, ἐργάζου,
μὲ προσευχὲς κι’ ἔργα καλὰ πρὸς ἔξοδο ἑτοιμάζου.
Στοῦ βίου πιὰ περπάτησες πολὺ τὸ μονοπάτι
καὶ δὲν σ’ ἀπόμεινε ἀπ’ αὐτὸ παρὰ μικρὸ κομμάτι.

Σὲ λίγο νύχτα σκοτεινὴ τὰ μάτια θὰ σφαλίσῃ
καὶ τάφος κρύος μεσ’ στὴ γῆ τὸ σῶμα σου θὰ κλείσῃ.
Μὴ ραθυμῇς, μὴ στέκεσαι, μὴ χάνῃς τὸν καιρόν σου
«ἕως ἡμέρα ἔτι ἐστίν» ἐργάζου σ’ τὸν ἀγρό σου.
Καὶ θἄρθῃ κι’ ἡ συγκομιδὴ καὶ ἡ καρποφορία
ποτὲ δὲν μένει ἄκαρπος ἡ θεία ἐργασία.

   .             Κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς τελειώνει σύντομα καὶ τὸ βράδυ ἔρχεται φυσιολογικά. Κάποτε θὰ ἔλθει καὶ τὸ αἰώνιο βράδυ. Θὰ εἶναι τὸ βράδυ ποὺ θὰ μᾶς καλέσει κοντά Του ὁ Νυμφίος μας καὶ ἀλλοίμονο ἐὰν τὸ λυχνάρι τῆς ψυχῆς μας βρεθεῖ ἐκείνη τὴ στιγμὴ χωρὶς λάδι! Γι’ αὐτὸ ἂς γρηγοροῦμε καὶ ἂς ἱκετεύουμε τὸν Κύριο μαζὶ μὲ τὸν Ὅσιο Ἰωάννη:

Μόνον δός μου Σύ, Χριστέ μου, σἄν ἐρθῆ κεῖνον τὸ βράδυ
ἡ ψυχή μου νὰ μὴ νοιώσῃ ἴχνος ἄϋλο σκοτάδι.
Κι’ ὅλη φῶς, χαρὰ κι’ ἀγάπη ἀπ’ τοῦ βίου τὴν ἑσπέρα
τὴν αἰώνια ν’ ἀντικρύσῃ καὶ ἀνέσπερη ἡμέρα.

.             Σ’ αὐτὴ τὴν ἐγρήγορση, τὴ σωστική, μᾶς προστρέπει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος λέγοντας: «Γρηγορεῖτε, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν, ἐν ᾗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται» (Ματθ. κε´ 13). Καὶ τί σημαίνει ἐγρήγορση; Σημαίνει ἀδιάλειπτη προσευχή, ψαλμωδία, δάκρυα, μελέτη θείων Γραφῶν, ἀνάταση τοῦ νοῦ στὸν οὐρανὸ καὶ τὸ βλέμμα κατεβασμένο στὴ γῆ, ἐλεημοσύνες καὶ ἐμμονὴ στὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας. Ἐγρήγορση σημαίνει, ἐπίσης, τάξη στὴ ζωή μας καὶ ἀκρίβεια καὶ αὐστηρότητα στὸ ὡρολόγιο πρόγραμμα τῆς διαθέσεως τοῦ ἡμερήσιου χρόνου μας. Σημαίνει ἀπαγόρευση κρίσεως προσώπων, μεταφορᾶς νέων εἰδήσεων καὶ πληροφοριῶν πάσης φύσεως καθὼς καὶ διηγήσεων χρονοβόρων. Ἐγρήγορση σημαίνει κατανάλωση ὅλου τοῦ χρόνου τῆς ἐπικοινωνίας μας μὲ τοὺς ἄλλους σὲ καθαρὰ πνευματικῆς καὶ ἐπικοιδομητικῆς φύσεως θέματα καθὼς καὶ στὴν κοινὴ ἀνάγνωση ἱερῶν κειμένων. Ἐγρήγοσρη σημαίνει καὶ προσευχητικὴ διάθεση. Ἡ προσευχὴ μᾶς εἶναι πάντοτε ἀπαραίτητη καὶ μᾶς χρειάζεται, ὄντας ὠφέλιμη. Καὶ τοῦτο γιατί αὐτὴ μᾶς κρατεῖ σὲ κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ καὶ μᾶς συντηρεῖ κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη Του. Ἡ προσευχὴ μᾶς φυλάει ἀπὸ τὴ φιλαυτία καὶ τὴν ἐγωϊστικὴ αὐτοπεποίθηση καθὼς καὶ ἀπὸ τὸ παραστράτημα τῆς ματαιοδοξίας καὶ τῆς ὑπερηφάνειας. Σὲ περίοδο θλίψεως καὶ κινδύνων, ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, ἡ προσευχὴ μᾶς εἶναι ἀκόμη πιὸ ἀπαραίτητη. Γιατὶ εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς δικῆς μας ταπεινώσεως καὶ τῆς ἐλπίδας μας στὸ Θεό. Γιατὶ μᾶς φέρνει κοντὰ στὴ θεία βοήθεια, στὸ θεῖο ἔλεος. Ἔτσι δὲν αὐτονομούμαστε καὶ ὁ παντοδύναμος Θεὸς ἔρχεται συνεργός μας καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὶς δυσκολίες.
.             Ἐγρήγορση σημαίνει καὶ διαρκῆ προετοιμασία γιὰ πόλεμο. Σημαίνει ἑτοιμότητα στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἐχθροῦ ποὺ παραμένει ἀνύστακτος. Αὐτὸς μὲ διαφορετικὲς μορφὲς κάθε φορὰ μᾶς ἐπιτίθεται, ὅπως ἐπιτίθεται καὶ στὴν Ἐκκλησία μας, «ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίει» (Πετρ. ε´ 8). Δὲν γνωρίζει, ὅμως, ὁ ταλαίπωρος ὅτι πάντοτε ὁ Χριστὸς νικᾶ, ὁ Χριστὸς θριαμβεύει, ἀφοῦ εἶναι ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου, εἶναι «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. ε´ 14), εἶναι «ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις» (Ἰωάν. ια´ 25), εἶναι «ἡ ὁδός», καὶ ἡ μόνη «ἀλήθεια» (Ἰωάν. ιδ´ 6).
.             Σήμερα ὁ μισόκαλος μᾶς πολεμᾶ τόσο προσωπικὰ ὅσο καὶ σὰν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὶς αἱρέσεις, μὲ τὴν ἐκκοσμίκευση, τὸν ἀναζήτηση τοῦ χρήματος, τὴν ἀπόκτηση περιουσιακῶν στοιχείων, τὴν ἀκριβὴ διασκέδαση, τὸν ἀνέμελο τουρισμό, ποὺ προβάλλει περισσότερο ἀπὸ τὰ ἀξιοθέατα, τὶς τρυφηλὲς ἀπολαύσεις, τὴν πολυφαγία, τὴν ἄκρατη οἰνοποσία καὶ ποτοποσία, τὶς κάθε εἴδους σωματικὲς ἠδονές, ποὺ ἔχουν ἔμβλημά τους τὴν ἀποστροφὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴ ρήση: «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν» (Α´ Κορ. ιε´ 32). Μᾶς πολεμᾶ μὲ τὴν προβολὴ τῆς χλιδάτης ζωῆς, τοῦ εὔκολου πλουτισμοῦ, τῶν ἀνέσεων, τοῦ διαφημισμένου ἀνθρωπισμοῦ καὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος γιὰ μακρινοὺς λαούς, ἐνῶ μᾶς κάνει νὰ παραβλέπουμε τοὺς πλησίον μας, τοὺς ὁποίους ἀφήνουμε νὰ ὑποφέρουν καὶ παραμένουμε ἀδρανεῖς στὶς ἐκκλήσεις τους, ποὺ μᾶς κοιτάζουν καὶ μᾶς φωνάζουν μαζὶ μὲ τὸν παράλυτο τῆς Βηθεσδὰ «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» (Ἰωάν. ε´ 7). Μᾶς πολεμᾶ μὲ τὸν ξενόφερτο τρόπο ζωῆς μὲ τὰ ἐκκοφανικὰ ἀκούσματα, μὲ τὰ ναρκωτικά, μὲ τὸ Internet, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἀχίλλειο πτέρνα τοῦ πολιτισμοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποία εἰσάγεται στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὁ θάνατος, στὰ μέλη της ποὺ λησμόνησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» (Β´ Θεσ. β´ 15). Μᾶς πολεμᾶ μὲ τὸ δούρειο ἵππο, μὲ τὸν ἐχθρὸ ποὺ ἐλλοχεύει μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἐχθρὸ ποὺ ὕπουλα προσπαθεῖ νὰ ἀφανίσει τὴν Ὀρθοδοξία μας, μὲ τὸν οἰκουμενισμό, αὐτὸν ποὺ ἐπινοεῖται διαφόρους τρόπους γιὰ νὰ μᾶς ρίξει στὴ δηλητηριώδη ἀγκάλη τῶν ἀζυμιτῶν. Αὐτοὶ προβάλλουν τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα καὶ μὲ τὴν οὐνία καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἰσχὺ ποὺ αὐτὸς διαθέτει σὰν ὁδοστρωτήρας ἀφανίζουν ὅσους βρίσκονται στὸ δρόμο τους.
.             Γρηγορεῖτε, λοιπόν, μὴν καθεύδετε ἄλλο! Στερεωθεῖτε! Μὴν σᾶς ἐμπαίζουν τὰ κύματα τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς διαφθορᾶς. «Ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιοῦσθε» (Α´ Κορ. ιστ´ 13) καὶ ἀντισταθεῖτε! Τὸ κακὸ ποὺ προβάλλεται σὰν καλὸ εἶναι θρασύδειλο. Γίνετε ρωμαλέοι καὶ στιβαροί! Μὴν σᾶς παγιδεύει ἡ λύπη ἀποτυχιῶν καὶ ἡ ἀπογοήτευση. Μὴν σᾶς θαμπώνει ἡ λάμψη τῆς τεχνοκρατίας καὶ τῶν ἐπιστημονικῶν ἐπιτευγμάτων. Μὴν σᾶς δελεάζουν τὰ θέλγητρα τῦς ὑπερκαταναλωτικῆς κοινωνίας μας. Μὴν σᾶς ἀποκαρδιώνει ὁ κατακλυσμός τῶν κατασκευασμένων εἰδήσεων τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ κέντρα διαβολικά. Μὴν σᾶς καταπτοοῦν τὰ φόβητρα τοῦ κόσμου. Ἔχουμε Σωτῆρα δίπλα μας, ἔχουμε τὸν ἀναστημένο μας Ἰησοῦ καὶ σὲ Αὐτὸν θαρροῦμε βέβαιοι ὄντες ὅτι στὸ τέλος μαζί Του βὰ βγοῦμε νικητές. Ἀλλὰ μόνο μαζί Του, γιατί, δυστυχῶς, μόνοι μας θελήσαμε νὰ σώσουμε τὴ γῆ καὶ τὴν καταστρέψαμε. Ζητήσαμε νὰ ἐκμηδενίσουμε μὲ τὴν τεχνολογία τὶς ἀποστάσεις καὶ ἀπομείναμε μόνοι, ἀνάδελφοι καὶ ἄφιλοι. Χτίσαμε τὸ νέο σχολεῖο χωρὶς τοίχους ἠθικῆς καὶ πίστεως καὶ ἡ παιδεία μας ἀπαξιώθηκε ἐντελῶς. Διαδηλώσαμε μὲ πάθος γιὰ δικαιοσύνη καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ἄθελά μας στηρίξαμε ἄδικες κοινωνικὲς δομές. Ἀνησυχήσαμε καὶ ἀνησυχοῦμε γιὰ τὰ ἐθνικά μας δίκαια καὶ συνεχίζουμε νὰ κοιμόμαστε περιμένοντας μόνος του νὰ περάσει ὁ ἐφιάλτης. Καταδικάσαμε τὶς ἠθικὲς ἀναστολὲς καὶ δημιουργήσαμε ἕνα τεράστιο ἐσωτερικὸ κενό. Μόνο σὲ περίοδο πτωχείας καὶ κρίσεως, ὅταν οἱ τσέπες μας δὲν ἔχουν χρήματα, πέφτουμε σὲ περισυλλογὴ καὶ προβληματισμό. Ἀλλὰ καὶ τότε, ὅπως τώρα, συνεχίζουμε νὰ καθεύδουμε! Ἂς ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸ λήθαργο ποὺ βρισκόμαστε καὶ ἂς διατηρηθοῦμε σὲ ἐγρήγορση λυγίζοντας τὰ γόνατα τῶν καρδιῶν μας στὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐπίγνωση τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας μας. Τότε μόνο θὰ κερδίσουμε τὴ μάχη.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

«ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΛΟΓῼ ΤΗΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑΣ ΜΑΣ» (γέρ. Ἰωσὴφ)

Γέροντας Ἰωσὴφ Βατοπαιδινός:
Ἔρχονται μεγάλοι πειρασμοὶ λόγῳ τῆς ἀμετανοησίας μας!
(Αὔγουστος 2007)

.          « Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς ἐκεῖνος ἐστὶν ὁ ἀγαπῶν με.» «Ὁ μὴ ἀγαπῶν με οὐ τηρεῖ τοὺς λόγους μου». Βλέπετε λοιπόν, ὄχι ὅταν λέμε ὅτι εἶμαι Χριστιανὸς, δὲν εἶμαι μουσουλμάνος, δὲν φτάνει τοῦτο ὅτι εἴπαμε πρέπει οἱ χριστιανοὶ νὰ ζοῦμε πρακτικά, ὄχι ὀνομαστικά, «οὐ πᾶς ὁ λέγων μὲ Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται, ἀλλὰ ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς».
.          Τί εἶναι οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, μήπως θέλει ὁ Θεὸς νὰ τοῦ δώσουμε κάτι καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ βροῦμε νὰ τοῦ τὸ δώσουμε. Ὅλες οἱ ἐντολὲς μαζὶ ἔχουν ἕνα νόημα: μᾶς πείθουν νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴν παλιανθρωπιά. Ἅμα δὲν εἴμεθα παλιάνθρωποι καὶ εἴμεθα Χριστιανοὶ νὰ αὐτὴ εἶναι ἡ βάσις.
.          Νὰ ἐκκλησιάζεσθε. Νὰ ἐκκλησιάζεσθε, νὰ κοινωνᾶτε τὰ Θεία Μυστήρια, ὅταν σᾶς ἐπιτρέπουν οἱ κανόνες οἱ πνευματικοί. Νὰ ἔχετε μεταξύ σας ἀγάπη, νὰ μὴν μνησικακεῖτε καὶ κατηγοράει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. «Ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ἡμῖν». Ἔτσι εἶναι. «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν». «Καλῶς ποιήσετε τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς». «Εὔχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων». Καὶ εἰδικὰ στὴν οἰκογένεια ἡ ἀγάπη. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ οἰκογένεια νὰ σταθεῖ σὰν οἰκογένεια.
.          Ἡ γυναίκα βλέπεις ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν κατασκευή της εἶναι κομμένη ἀπὸ τὸν ἄνδρα καὶ ἔτσι πάντοτε ἔχει διάθεση ἀγάπης, θέλει πάντοτε ἀγάπη. Αὐτὴ τὴν ἀγάπη πάντοτε στὸν γάμο τὴν ζητᾶ ἀπὸ τὸν σύζυγο. Πολλὲς φορὲς ἐμεῖς λέμε εἰς τοὺς ἰδανικοὺς συζύγους, ἔ, ἀφοῦ θέλει ἡ σύζυγός σου νὰ τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἀφοῦ τὴν ἀγαπᾶς, λοιπὸν νὰ ξεχάσεις τὸ βαπτιστικό της ὄνομα καὶ νὰ τὴν ὀνομάζεις ἀγάπη μου, ἀγάπη μου καὶ ὅταν ἀκούει αὐτὴ ἔτσι, πετάει, πετάει ἀπὸ τὴν χαρά της. Διότι ἡ ἀγάπη στὴν μητέρα δὲν εἶναι τίτλος ὀνοματολογίας. Εἶναι γιατί εἶναι μητέρα, μητέρα χωρὶς ἀγάπη γίνεται; Ἄρα ἔχει ἀγάπη, εἶναι ἡ ἴδια εἶναι ἀγάπη.

.          Νὰ προσέχετε πολὺ ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, γέμισε ὁ τόπος ἀπὸ αἱρέσεις, ἀπὸ πλάνες, ἀπὸ μαγεῖες. Ἡ μαγεία ὀργιάζει. Νὰ προσέχετε πολύ. Τί κάνουμε γιὰ αὐτό, γιὰ τὶς αἱρέσεις, τὴν μαγεία; Τὶς αἱρέσεις ἐμεῖς δὲν θὰ ἀκολουθήσουμε, ἐμεῖς θὰ ποῦμε ὄχι κύριοι, κάτω τὰ χέρια, ἐμεῖς, ἐγὼ εἶμαι Ἕλληνας ὀρθόδοξος Χριστιανός, δὲν δέχομαι διδαχές, δὲν δέχομαι κατηχήσεις, δὲν ἀλλάζω τὰ ἰδανικά μου. Εἶμαι Ἕλληνας ὀρθόδοξος Χριστιανός. Ἔξω ἀπὸ ἐδῶ ὅλοι. Μὲ τὴν μαγεία; Ἔ, θὰ πᾶτε στὸν πνευματικό, ἔχει εἰδικὲς εὐχὲς καὶ τὰ ξέρουν οἱ κληρικοί, ἐξορκισμοί. Νὰ εἶστε ἕτοιμοι, ρχονται πειρασμο μεγάλοι, ντς λίγου θρθουν πολ μεγάλοι πειρασμοί, ξοντωτικο πειρασμοί, ν μν τρομάξετε, ν κραττε καλ τν πίστη σας κα ν προσεύχεσθε. Αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται. Κρούετε καὶ ἀνοιγήσετε ἡμῖν. Κοίταξε, μᾶς προκαλεῖ ἡ πατρική Του στοργή. Δὲν μᾶς βαρέθηκε, μᾶς λέει ζητᾶτε με, φωνάξτε μέ, ἐγὼ δίπλα εἶμαι.

 .          – Τί πειρασμοὶ ἔρχονται, ποὺ εἴπατε πειρασμοὶ ἔρχονται;

.           – Ναί, ἔρχονται πειρασμοί, μὰ δὲν βλέπετε τί λέει, οἱ ἀμερικάνοι, οἱ ἑβραῖοι, τὸ ἑβραϊκὸ πνεῦμα ὅτι ὅποιος δὲν εἶναι ὁμοφυλόφιλος καὶ διεστραμμένος, αὐτὸς δὲν ἔχει δικαίωμα ζωῆς καὶ τώρα ἔβαλαν κανόνες, θὰ φυλακίζονται καὶ θὰ τιμωροῦνται. Αὐτὴ εἶναι ἡ διοίκηση τῆς συγχρόνου κοινωνίας.

 –Τὰ ἔσχατα γέροντα εἶναι κοντά;

–Ναί, ναί, κοντὰ εἶναι. Κοντὰ εἶναι, ἐπλήθυνε πολὺ ἡ ἁμαρτία καὶ δὲν ἀνέχεται ὁ Θεός. Καταστράφηκε ἡ οἰκογένεια, δὲν βλέπετε; Δὲν ὑπάρχει οἰκογένεια. Ὅταν ἡ τηλεκόλασις ὁμιλεῖ ἐλεύθερα: «Εἶναι τρέλα ἕνας ἄντρας νὰ ἔχει τὴν ἴδια γυναίκα». Ἀκοῦτε; Αὐτὰ εἶναι τὰ προϊόντα τῆς τηλεκόλασης, εἶναι προϊόντα τῶν μασόνων αὐτά, τῶν ἑβραίων. Ν εστε τοιμοι γιατί ρχονται πειρασμο μεγάλοι, ν μν τρομάξετε. Δὲν βλέπετε τώρα τί διατάζουν οἱ ἀμερικάνοι καὶ οἱ πέριξ. Διαδίδουν…., ἐπιβάλλουν τώρα τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ ὅποιος δὲν πειθαρχήσει φυλακίζεται καὶ τιμωρεῖται. Βλέπετε ποὺ ζοῦμε. Ἔ πῶς θὰ παρατείνει ὁ Θεός…. Αὐτὸ ποὺ δὲν τὸ ἔχουν κάνει τὰ κτήνη εἰς τὴν παγκόσμιον ἱστορίαν. Δὲν ἀκούστηκε κτήνη νὰ συνέρχονται ἀρσενικὰ μὲ ἀρσενικά, οὐδέποτε δὲν συνέβη αὐτό. Ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ θηλυκά, ὅταν εἶναι μόνο εἰς τὴν περίοδον τῆς ἐγκυμοσύνης συνέρχονται, ὄχι ὅποτε θέλουν.
.              Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος κοίταξε ποῦ ἔφτασε. Σήμερα τὰ διαζύγια εἶναι καθημερινὸ καθῆκον. Προσέχετε ἀδελφοί μου νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας, γιατί ὁ θάνατος εἶναι δίπλα. Σὲ λίγο θὰ φύγομεν. Ποῦ θὰ πᾶμε; Θὰ περάσουμε ἀπὸ τὸ δικαστήριον, νὰ ἀπολογηθοῦμεν, ποῦ βάλαμε τὴν ζωή μας. Γιατί ἦρθε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς προσωπικὰ καὶ μᾶς ἔδειξε καὶ πρακτικὰ καὶ διδακτικὰ τὸν τρόπον τῆς ἐπιστροφῆς. Αὐτὸ τὸ μιμήθηκαν τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἁγίων καὶ πέτυχαν τὸν ἁγιασμό. Νά, ποιά πρόφαση θ βρομε μες, τι θ μς δείξουν οἱ γιοι, φο κα ατοὶ πὸ δῶ ταν π τν γῆ ταν;
.            Ὅποιος ζεῖ τὴν Χριστιανικὴ ζωὴ ἔχει νὰ κερδίσει, ὄχι ὅποιος τὴν ἔχει ἀκούσει! Νὰ κρατήσετε μεταξύ σας ἀγάπη. Νὰ προσέχετε, νὰ μὴν κατηγορᾶτε. Νὰ μὴν κατακρίνετε. Καὶ ἐν ᾧ μετρεῖται, ἀντιμετρηθήσηται ἡμῖν. τι μες συγχωρᾶμεν ατος πο μς πειράζουν, ναγκάζομεν τν Θε ν συγχωρέσει κα Ατς μς. Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν. Καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς. Εὔχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων καὶ διωκόντων ἡμᾶς. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἀπόλυτον καθῆκον. Νὰ κρατήσουμεν τὴν θέσιν τῶν προγόνων μας. Ξεχάσατε ὅτι οἱ πρόγονοί μας τί καλὴν ὁμαλὴν χριστιανικὴν ἀγαπημένην ζωὴν εἶχαν. Καὶ ὅταν ἦσαν καταπιεσμένοι ἀπὸ τὶς διάφορες δουλεῖες. Εἴχαμεν τὴν ἰσλαμικὴν κατάραν, πάνω στοὺς ὤμους μας ἐπὶ πόσους χρόνους καὶ δὲν πρόδωσαν οἱ πρόγονοί μας. Προτίμησαν, τὸν θάνατο, ἀλλὰ δὲν ἀρνήθηκαν. Ὄχι ἄνδρες καὶ μικρὰ παιδιὰ καὶ κοροῦλες μικρές. Μία εὐλαβεστάτη, κυρία Ἰουλίτα τὴν λέγανε, ἦταν πολὺ εὐσεβὴς καὶ ἐπειδὴ προσπάθησαν νὰ τὴν πείσουν νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστόν, δὲν δέχθηκεν καὶ τὴν κατηγόρησαν νὰ τὴν κάψουν ζωντανήν. Αὐτὴ εἶχε ἕνα μικρὸ μωρὸ στὴν ἀγκαλιά της, παιδάκι της δικό της ἦταν. Ὅταν τὴν βάλαν στὴ φωτιὰ αὐτήν, τὸ παιδάκι τὸ πῆραν, γιατί ἦταν ὄμορφο καὶ ἤθελαν νὰ τὸ κρατήσουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, οἱ τύραννοι. Τὸ παιδάκι ὅταν εἶδε ὅτι τὸ κρατοῦσαν καλὰ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ξεφύγει, ἔσκυψε καὶ τοὺς δάγκασε καὶ πόνεσαν. Τὸ πέταξαν καὶ ἔτρεξε καὶ πῆγε καὶ μπῆκε μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας του μὲς τὴν φωτιά. Βλέπετε τὴν θέση τῶν Χριστιανῶν, τῶν πρακτικῶν Χριστιανῶν. Ὁ Κήρυκος. Ὁ Κήρυκος καὶ ἡ Ἰουλίττα. Τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του ἄρχοντας, ὁ διοικητὴς τῆς περιφέρειας, τὸ μωρό, κατάλαβες, νὰ τὸ υἱοθετήσει καὶ ἐκεῖνο λέει ἐγὼ θὰ πάω ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ μάνα μου. Καὶ ὅρμησε καὶ ἔπεσε μέσα στὴν ἀγκαλιά της καὶ καήκανε μαζί. Δόξα σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

.         Νὰ προσέξουμε γιὰ τὸ μέλλον μας ἀδερφοί μου. Γιατί ἐδῶ σὲ λίγο θὰ φύγωμεν. Δὲν εἴμεθα ἀπὸ ἐδῶ. Τὸ μέλλον εἶναι αἰώνιον καὶ ἀτελεύτητον. Ὅσοι ζήσουν κατὰ Θεόν, θὰ πᾶν μὲ τὸν Θεὸν αἰωνίως εἰς τὴν δόξαν Του. Ἐκεῖνοι ὅμως ποὺ ζῆσαν ἀντίθετα καὶ ζῆσαν παράλογα καὶ ἁμαρτωλά, αὐτοὶ θὰ πᾶν μὲ τὸν διάβολον εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν καὶ τὸ μέλλον εἶναι ἀτέλειωτο.
.           Οὔτε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τοὺς σεσωσμένους ἔχει τέλος, ἀλλὰ οὔτε ἡ κόλασις. Λοιπὸν πρέπει νὰ προσέξωμεν γιὰ μία βλακείαν νὰ μὴ χάσωμεν τὸν παράδεισον καὶ τὸν Θεὸν καὶ πᾶμε μὲ τὸν διάολον στὴν αἰώνια κόλαση. Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς.
.              Λοιπὸν εὐχώμεθα ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μαζί σας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: imverias.blogspot.gr

Διορθώσεις ἀπομαγνητοφωνημένου κειμένου:
«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ “Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω” («Διακατέχονται ἀπὸ πίστη, καὶ μεγάλη μάλιστα, ποὺ τοὺς κάνει ὅμως νὰ ἀγριεύουν καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν τὸν συνάνθρωπό τους».)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

“Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω”

τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

      .             Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθυνόμενος στοὺς πιστοὺς τῆς Κορίνθου στὴν πρώτη του πρὸς αὐτοὺς ἐπιστολὴ δίνει τὶς τελευταῖες του συμβουλές. Ἤδη ἔχει δώσει ἀπαντήσεις σὲ πολλὰ θέματα ποὺ τὸν εἶχαν ἐρωτήσει, ἤδη ἔχει ἐξηγήσει διὰ μακρῶν τὴν ἑνότητα ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν μεταξύ τους οἱ πιστοὶ ὡς μέλη Χριστοῦ, καὶ θέλει τελειώνοντας τὴν ἐπιστολή του νὰ τοὺς δώσει κάτι ὡς σύνθημα, ὥστε εὔκολα νὰ τὸ ἀπομνημονεύσουν καὶ νὰ τὸ ἔχουν πρὸ ὀφθαλμῶν τους πάντοτε ὡς γραμμὴ πορείας τους, ποὺ θὰ τοὺς κρατάει πάνω στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν σχέση τους μὲ Ἐκεῖνον καὶ μεταξύ τους. “Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω”. Λέξεις δυνατὲς ποὺ ἡ καθεμία ἐνεργοποιούμενη συναντᾶ τὴν ἄλλη καὶ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ζεῖ τὴ ζωντανὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία. Κι ἰδίως ἡ τελευταία του προτροπὴ “Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω”.

      1. Πρόκειται γιὰ τὸ ἐπιστέγασμα ὅλης τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ ζωῆς. Καὶ ἡ ἐγρήγορση καὶ τὸ στέκεσθαι ἐν τῇ πίστει καὶ ἡ κραταίωση εἶναι πολὺ σπουδαῖες ἀρετές, χωρὶς τὶς ὁποῖες πράγματι δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ εἶναι χριστιανός. Ἀλλὰ ἡ ἀγάπη ἀποτελεῖ τὸν σκοπὸ καὶ τὸ κέντρο ὅλων: τί νόημα ἔχει ἡ ἐγρήγορση, ἂν δὲν συνιστᾶ κινητοποίηση τῆς ὕπαρξης γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς ἐν ἀγάπῃ; Διότι στὴν ἀγάπη βρίσκει κανεὶς τὸν Θεό. “Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστι καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ”. Εἶμαι σὲ ἐγρήγορση σημαίνει ἔχω ξύπνιες ὅλες μου τὶς πνευματικὲς αἰσθήσεις, γιὰ νὰ μὴ βρεῖ ἔδαφος νὰ ἀναπτυχθεῖ ὁτιδήποτε θὰ μὲ στερήσει ἀπὸ τὴν ἀγάπη ἢ θὰ μοῦ μειώσει τὴν ἀγάπη. Διότι ἔτσι θὰ χάσω τὴ σχέση μου μὲ τὸν Θεό. Σὰν αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κύριος στὴν παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων: μὴν ἔλθει ξαφνικὰ ὡς νυμφίος, χωρὶς νὰ ἔχω λάδι στὴ λαμπάδα μου. Θὰ μείνω ἐκτὸς νυμφῶνος. Καὶ τὸ λάδι εἶναι βεβαίως ἡ ἀγάπη πρὸς Ἐκεῖνον καὶ τὸν συνάνθρωπο.
.             Τί νόημα ἔχει ἡ πίστη καὶ ἡ ἐπιμονὴ σ αὐτήν, ἂν δὲν εἶναι στάση πάνω στὴν ἀγάπη; Ὁ ἴδιος ἀπόστολος θὰ σημειώσει ἀλλοῦ ὅτι ἡ πίστη εἶναι ζωντανὴ μόνον ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἀγάπη. “Πίστις δι᾽ ἀγάπης ἐνεργουμένη”. Μία πίστη ἔτσι χωρὶς ἀγάπη, χωρὶς νὰ θεωρεῖται δρόμος πρὸς αὐτήν, δὲν ἔχει νόημα. Κι ὄχι μόνον δὲν ἔχει νόημα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ θεωρεῖται καὶ ὡς κάτι δαιμονικό. Διότι καὶ “τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίττουσι”. Γι αὐτὸ καὶ προβληματίζεται κανεὶς σοβαρὰ καὶ θλίβεται ὄχι λίγο, ὅταν βλέπει ἀνθρώπους νὰ διακατέχονται ἀπὸ πίστη, καὶ μεγάλη μάλιστα, ποὺ τοὺς κάνει ὅμως νὰ ἀγριεύουν καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν τὸν συνάνθρωπό τους, ἰδίως τὸν ἀντίθετο πρὸς τὶς δικές τους ἀπόψεις καὶ πεποιθήσεις. Πρόκειται βεβαίως γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἡ πίστη σὲ αὐτοὺς λειτουργεῖ ὡς ἰδεολογία καὶ ποὺ ὁδηγεῖ δυστυχῶς στοὺς διαφόρους φονταμενταλισμούς. Καὶ δὲν ἐννοοῦμε μόνο τοὺς πιστοὺς τῶν διαφόρων θρησκειῶν, ποὺ ἐκεῖνοι ἔτσι κι ἀλλιῶς ἔχουν κάποια δικαιολογία, ἀφοῦ δὲν ἔχουν τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τοὺς πιστοὺς ποὺ θέλουν νὰ πιστεύουν ὅτι ἀνήκουν στὸν Χριστό. Νὰ πιστεύω ὅμως στὸν Χριστὸ καὶ νὰ μὴν ἔχω τὴν ἀγάπη Του ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἐνεργοποίηση τῆς πίστης εἶναι ὄχι μόνο σόλοικο, ἀλλὰ ὅπως εἴπαμε καὶ δαιμονικό.
.             Τί νόημα ἔχει ἐπίσης μία κραταίωση, μία δύναμη τοῦ ἀνθρώπου χωρὶς καὶ πάλι τὴν ἀγάπη; Θὰ εἶναι μία δύναμη καταστροφικὴ γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ γιὰ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτὸ ὡς ἐνεργοποίηση τῶν παθῶν μας καὶ ἐπιρροῆς δαιμονικῆς. Γιὰ τὴν πίστη μας, ὅπως τὸ ἐννοεῖ καὶ ἀπόστολος, δύναμη θετικὴ καὶ εὐεργετικὴ ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ ὑφίσταται ἀγάπη. Ὅταν ἀγαπᾶς, τότε εἶσαι δυνατός. Διότι τὸ ἐξηγήσαμε: ἐκεῖ ἐνεργοποιεῖται ἡ παρουσία τοῦ ἴδιου του Θεοῦ μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ὅλη ὕπαρξή του. Μιλᾶμε λοιπὸν γιὰ μία δύναμη χαρισματικὴ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο πρωτίστως νὰ ἐλέγχει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὰ πάθη του καὶ νὰ προσφέρεται θυσιαστικὰ πρὸς ὅλους τους συνανθρώπους του. “Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῷ”, θὰ πεῖ καὶ πάλι ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Γίνομαι πανίσχυρος μὲ τὸν Χριστὸ ποὺ μὲ δυναμώνει. Καὶ φθάνει ἡ δύναμη αὐτὴ νὰ φανερώνεται μὲ τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ ἔντασή της ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἀσθένεια καὶ ἐξωτερικὴ ἀδυναμία. Αὐτὴ εἶναι ἡ παραδοξότητα τῆς ἀληθινῆς πίστης: νὰ φαίνεσαι ἀδύναμος καὶ νὰ ἔχεις τὴν παντοδυναμία τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. “Ὅταν ἀσθενῶ, τότε δυνατος εἰμι”. Σὰν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ ποὺ ἡ παντοδυναμία Του φανερώθηκε ἀπόλυτα ἐπάνω στὸν Σταυρό. Ἐκεῖ ποὺ ἐξωτερικὰ φαινόταν ἀδύναμος, ἐκεῖ στὴν πραγματικότητα λειτουργοῦσε ἡ παντοκρατορική Του ἐξουσία ποὺ εἵλκυε πρὸς Αὐτὸν τοὺς ἀνθρώπους, ἐκεῖ φανερωνόταν ἡ θεϊκή Του δόξα. “Ὅταν ὑψωθῶ ἀπὸ τῆς γῆς, πάντα ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν”. Εἶμαι λοιπὸν δυνατὸς εὐεργετικὰ γιὰ ἐμένα καὶ τοὺς ἄλλους, μόνον ὅταν βρίσκομαι ἐν ἀγάπῃ.

2. Ἡ ἀγάπη λοιπὸν εἶναι ἡ συγκεφαλαίωση ὅλων τῶν ἀρετῶν. Χωρὶς αὐτὴν τὰ πάντα μένουν μετέωρα, ἔστω κι ἂν φαίνεται ὅτι ἐπιτελοῦμε τὶς ἄλλες ἀρετές. Κι ὁ ἀπόστολος εἶναι σαφής: “πάντα – δηλαδὴ ὅ,τι κάνετε καὶ πάντοτε – ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω”. Δὲν ὑπάρχουν διακοπὲς στὴ στάση πάνω στὴν ἀγάπη. Δὲν μπορῶ τώρα νὰ ἀγαπῶ καὶ λίγο ἀργότερα μὲ ὅποια δικαιολογία νὰ διαγράφω τὴν ἀγάπη. Εἴτε πρόκειται γιὰ τοὺς λογισμούς μας εἴτε γιὰ τὰ λόγιά μας εἴτε γιὰ τὴν ὅλη συμπεριφορά μας ἡ ἀγάπη πρέπει νὰ βρίσκεται ὡς ἡ κινητήρια δύναμή μας ποὺ θὰ διαπερνᾶ τὴν ὅλη ὕπαρξή μας. Διότι ὅπως ἐξηγήσαμε μόνον ὅπου ὑφίσταται ἀγάπη ὑπάρχει καὶ ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Τὸ ζητούμενο δηλαδὴ στὴ ζωή μας εἶναι ἡ ἀδιάκοπη σχέση μας μὲ τὸν Θεό. Ἐκεῖνον θέλουμε νὰ κρατήσουμε, γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τὴν ὁλότητά μας ὡς μέλη Του. Τὸ σκεπτικὸ μὲ ἄλλα λόγια εἶναι ἁπλό: ὡς βαπτισμένοι στὸ ὄνομά Του καὶ μέλη τοῦ ἁγίου σώματός Του μένουμε ἑνωμένοι μαζί Του, μόνον ὅταν βρισκόμαστε στὸν τρόπο τῆς δικῆς του ζωῆς, δηλαδὴ τὴν ἀγάπη. Τότε διακρατεῖται ἀκέραιο τὸ ἔνδυμά μας, ὁ Ἴδιος δηλαδή, χωρὶς νὰ τὸ σκίζουμε καὶ νὰ τὸ καταστρέφουμε. “Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε”. Ἡ ἀδιάκοπη χωρὶς παύσεις σχέση μας μὲ τὸν Χριστὸ ὡς ζητούμενο τῆς ζωῆς μας εἶναι κάτι ἄλλωστε ποὺ ὁ Κύριος τὸ εἶχε τονίσει καθαρά: ἂν δὲν εἴμαστε μαζί Του, εἴμαστε ἐναντίον Του. “Ὁ μὴ ὢν μετ᾽ ἐμοῦ κατ᾽ ἐμοῦ ἐστι καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει”. Δὲν μπορῶ συνεπῶς πότε νὰ εἶμαι μὲ τὸν Χριστὸ καὶ πότε ὄχι. Καλούμαστε ἐμεῖς νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σ’ Ἐκεῖνον καὶ ὄχι Ἐκεῖνος σὲ ἐμᾶς.

 3. Εἶναι εὐνόητο ἔτσι ὅτι πρῶτον δὲν ὑπάρχουν δικαιολογίες ποὺ ἁπλῶς ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη καὶ τὸν ἐγωισμό μας. Κι ἐχθρὸς νὰ εἶναι ὁ ἄλλος ἀπέναντί μας καὶ μύρια προβλήματα, ἂν θέτει στὴν πορεία μας κι ἂν ἀδικίες ὑφιστάμεθα καθημερινῶς ἀπὸ αὐτόν, δὲν δικαιολογούμαστε γιὰ νὰ ἄρουμε τὴν ἀγάπη μας. Καλούμαστε νὰ κρατᾶμε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων μας, ποὺ θὰ πεῖ νὰ κρατᾶμε τὴν ἀγάπη καὶ πρὸς τὸν ἐχθρό μας. “Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων καὶ διωκόντων ὑμᾶς” (ὁ Κύριος). “Διατὶ οὐχὶ μᾶλλον ἀδικεῖσθε; Τοῦτο γὰρ χάρις, εἰ ἀδικούμενοι ἀγαθοποιεῖτε” (ἀπ. Πέτρος). Καὶ δεύτερον μποροῦμε νὰ κρατήσουμε τὴ χαρισματικὴ αὐτὴ ἀγάπη μόνον ὡς μέλη Χριστοῦ, δηλαδὴ ἐντεταγμένοι μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐνισχυόμενοι ἀπὸ τὰ μυστήρια καὶ τὶς προσευχὲς αὐτῆς. Κανεὶς μὲ ἄλλα λόγια μόνος του, στηριγμένος στὶς δικές του δυνάμεις δὲν ἔχει τὴν ἰσχὺ νὰ ζήσει σωστὰ τὴν ἀγάπη. Θὰ τὸν νικήσει ὁ ἐγωισμός του καὶ ἡ θεωρούμενη ἀνθρώπινη αἴσθηση δικαιοσύνης. Μόνον μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ δύναμη ποὺ μᾶς δίνει ἀπὸ τὰ μυστήριά Του τῆς Ἐκκλησίας μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ.

.             Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν ἀπευθύνεται στοὺς Κορινθίους καὶ διαχρονικὰ σὲ ὅλους τους πιστοὺς γιὰ νὰ ἐκπληρώσει εὐγενικὰ ἕνα τυπικὸ καθῆκον. Τὰ λόγια του εἶναι ὁ καρπὸς τῆς ἀγωνιώσας ἀπὸ ποιμαντικὴ εὐθύνη καὶ ἀγάπη καρδιά του: γράφει ὅ,τι τὸν φωτίζει ὁ Θεός, “κατ᾽ ἐνώπιον Αὐτοῦ”, ὥστε νὰ βοηθήσει τοὺς πιστοὺς στὴν ἀπόκτηση τῆς αἰώνιας σωτηρίας τους. Καὶ λέει σὲ ὅλους μας: νὰ εἶστε πάντοτε πνευματικὰ ξύπνιοι, ὅλο μάτια, νὰ στέκεστε στὴν πίστη, νὰ εἶστε δυνατοί. Δηλαδὴ πάντοτε καὶ σὲ ὅλα νὰ ζεῖτε μὲ ἀγάπη. Μακάρι ἡ πυρακτωμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοὺς ἀνθρώπους καρδιὰ τοῦ ἀποστόλου νὰ θερμάνει λίγο καὶ ἐμᾶς. Ποὺ σημαίνει: μακάρι νὰ κινητοποιηθοῦμε ἔστω καὶ λίγο σὲ μετάνοια, ἀφοῦ ὅπου ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία, ἐκεῖ ἔχει σβήσει ἡ φλόγα τῆς ἀγάπης. “Διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἁμαρτίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη”. Τουλάχιστον, ἂν δὲν ἔχουμε μετάνοια, ἂς τὴν ζητήσουμε εἰλικρινὰ ἀπὸ τὸν Κύριο. Θὰ εἶναι τὸ πρῶτο σκαλοπάτι τῆς ἔνθεης καὶ σωτήριας ἀγάπης μας.

ΠΗΓΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

, , , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΛΗΘΑΡΓΟΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ»

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱαδήποτε ὁμοιότης ἢ ἀντιστοιχία ἢ ἀναλογία μὲ τρέχουσες καταστάσεις θεωρεῖται ὁλωσδιόλου συμπτωματική.

.       Τὸ ψέµα εἶναι, συγχρόνως, αἰτία καὶ ἐκδήλωση τοῦ Κακοῦ. Ἀναγνωρίζουµε τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ἐν µέρει ἀπὸ τὰ ψέµατά τους. (…) Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πρόεδρος Τζόνσον  ἐξαπάτησε τὸ ἐκλογικὸ σῶµα δὲν ἦταν ἁπλῶς, ἀπὸ µόνο του, Κακό, ἀλλὰ ἦταν καὶ ἔνδειξη τῆς συνείδησής του ὅτι οἱ πράξεις του ἦταν κακές.
.     Θὰ ἦταν, ὅµως, λάθος, καὶ µία, ἐνδεχοµένως κακή, λογικὴ ἐξήγηση, νὰ ρίξουµε ὅλη τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ Κακὸ ἐκείνων τῶν ἡµερῶν ἀποκλειστικὰ στὴν κυβέρνηση Τζόνσον. Πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦµε γιατί ὁ Τζόνσον κατόρθωσε νὰ µᾶς ἐξαπατήσει. Γιατί φεθήκαµε νὰ ξαπατηθοῦµε γι τόσον καιρό; Δν ξαπατήθηκαν λοι. Μία πολ µικρ µειοψηφία ναγνώρισε γρήγορα τι µς δέναν τ µάτια (…). Γιατί, στόσο, ο περισσότεροι π µς δν ξεσηκωθήκαµε πὸ ργὴ ἢ ποψίες , στω, π κάποιες σοβαρς νησυχίες (…);
.    κόµη µία φορὰ ρχόµαστε ντιµέτωποι µ τν νθρώπινη νωθρότητα κα τὸν ναρκισσισµό µας. Βασικά, δν θέλαµε ν µπλέξουµε σ τόσο µεγάλες φασαρίες. Εχαµε λοι τς ζωές µας ν ζήσουµε – ν κάνουµε τς καθηµερινς δουλειές µας, νὰ γοράζουµε καινούργια ατοκίνητα, ν βάφουµε τ σπίτια µας, ν στέλνουµε τ παιδιά µας στ πανεπιστήµιο. Ὅπως στὴν πλειοψηφία τῶν µελῶν ὁποιασδήποτε ὀµάδας, µᾶς ἦταν ἀρκετὸ νὰ ἀφήνουµε τὴν ἡγεσία στὰ χέρια τῶν λίγων ποὺ «ξέρουν νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους». Ἦταν ἡ δουλειὰ τοῦ Τζόνσον νὰ κυβερνᾶ, ἡ δική µας νὰ ἀκολουθοῦµε. λήθαργός µας ταν πολ βαρύς, γι ν ξυπνήσουµε. Ἐξ ἄλλου, µοιραζόµαστε µἐ τὸν Τζόνσον τὸν «τεράστιο σὰν τὸ Τέξας» ναρκισσισµό του. Ἀσφαλῶς, οἱ στάσεις καὶ οἱ πολιτικὲς γραµµὲς τοῦ ἔθνους µας δὲν θὰ µποροῦσαν νὰ εἶναι λανθασµένες! Ἀσφαλῶς, ἡ κυβέρνησή µας ἔπρεπε νὰ ξέρει τί κάνει· ξ ἄλλου, µες οδιοι τν εχαµε ψηφίσει, τσι δν εναι; Καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ καλοὺς καὶ τίµιους ἄνθρωπους, µιὰ καὶ ἦταν προϊόντα τοῦ ὑπέροχου δηµοκρατικοῦ µας συστήµατος, τὸ ὁποῖο, σίγουρα, δὲν θὰ µποροῦσε νὰ κάνει σοβαρά λάθη (…)
.    Ἐπιτρέποντας στος αυτος µας ν πέσουν τόσο εκολα θύµατα κατάφωρης ξαπάτησης, ς λας συµµετείχαµε λοι στ Κακό τῆς κυβερνήσεως Τζόνσον. Τὸ Κακὸ ἐκεῖνο – ὅλα τὰ χρόνια τῶν ψεµάτων καὶ τῆς ἰδιοτελοῦς µεταχείρισης τῆς κοινῆς γνώµης ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Τζόνσον – συνέβαλε ἄµεσα στὴν ἀτµόσφαιρα τῶν ψεµάτων, τῆς παραπλάνησης καὶ τοῦ Κακοῦ (…)

(Scott Peck, «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil», Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster, U.S.A. 1998, p. 242–243 [ἑλλην. ἔκδ. «Κέδρος», σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη,1999])

, , , , , , , ,

Σχολιάστε