Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅλωση

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ. Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»-2

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ.
Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ,
ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»

563 ὁλόκληρα χρόνια πέρασαν, ἀφ᾽ ὅτου ἡ Κωνσταντινούπολη,
ἡ Βασιλεύουσα,
ποὺ διέγραψε μία φωτεινὴ πορεία 1123 ἐτῶν καὶ 18 ἠµερῶν, ἔπεσε.

τῆς Δρ. Φιλ. Μαρίας – Ἐλευθερίας Γιατράκου

περιοδ. «ΚΑΜΠΑΝΕΣ»

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

Μέρος Α´:  «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ. Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»

.             Ἰδανικὸ τοῦ κάθε βυζαντινοῦ πολίτη ἦταν ἡ µόρφωση. Τὴν ἀπαιδευσία, τὴν ἔλλειψη πνευµατικῆς καλλιέργειας, τὴ θεωροῦσαν οἱ Βυζαντινοὶ ἀτύχηµα καὶ συµφορά. Τὸ πρῶτο πράγµα ποὺ διδασκόταν ἕνα παιδί, ὅταν γινόταν ἕξι χρόνων, ἦταν ἡ γραµµατικὴ ἢ «τὸ ἑλληνίζειν τὴν γλώσσαν». Τὸν 11ο αἰώνα, ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου Κοµνηνοῦ, τὰ σχολεῖα ἦταν ἀνοιχτὰ καὶ προσιτὰ σὲ ὅλα τὰ παιδιά, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ἐθνικότητα καὶ κοινωνικὴ τάξη τῶν γονέων τους. Ὁ κορυφαῖος φιλόσοφος Μιχαὴλ Ψελλός, στὴν ἡλικία τῶν 14 ἐτῶν εἶχε τὴν ἱκανότητα νὰ ἀπαγγέλει Ἰλιάδα ἀπὸ µνήµης. Μὲ τὴ Γραµµατικὴ οἱ νέοι μαθαιναν ρητορική, φιλοσοφία, καὶ τέσσερις τέχνες, τὴν ἀριθµητική, τὴ γεωµετρία, τὴ μουσικὴ καὶ τὴν ἀστρονοµία. Μποροῦσαν ἐπίσης νὰ διδαχθοῦν νοµικά, ἰατρική, φυσικὴ καὶ ἀπὸ δασκάλους κληρικούς, θρησκευτικά. Οἱ µορφωµένοι καὶ λόγιοι κάτοικοι τῆς Κωνσταντινούπολης χρησιµοποιήθηκαν ποικιλοτρόπως ἀπὸ τὸ Ὀθωµανικὸ κράτος. Ἡ ἀναζωογονητικὴ πνευµατικὴ δύναµη τοῦ Βυζαντίου ἐµπνέει καὶ σήµερα τὴ ζωὴ µας22. Τὸ Βυζάντιο ἐκπολίτισε καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὴ βαρβαρότητα χῶρες ὁλόκληρες. Ἡ ἐπικαιρότητα τοῦ ἔργου τῶν Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου διαφαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν «ἐς ἀεὶ» θεµελίωση τῆς χριστιανικῆς Θρησκείας καὶ γραφῆς. Οἱ Ἅγιοι αὐτοί, Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, ἔφεραν τὴν κωνσταντινουπολίτικη ἀκτινοβολία ὣς τὴν κεντρικὴ Εὐρώπη, δηλαδὴ τὴ Μοραβία, ὣς τὰ βάθη τοῦ Πόντου (ἡ ἀναφορὰ ἐδῶ εἶναι, στὸ ἔργο τοῦ Κυρίλλου πρὸς τοὺς Χαζάρους καὶ γιὰ τὸν πρῶτο ἐκχριστιανισµὸ τῶν Ρώσων).
.             Ὁ Κύριλλος καὶ ὁ Μεθόδιος ἔδωσαν στοὺς Σλάβους τὰ χριστιανικὰ φῶτα καὶ πρῶτοι ἔφεραν τὰ σύνορα τῆς οἰκουµενικῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως πέρα ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς τότε παγκόσµιας αὐτοκρατορίας τοῦ Βυζαντίου. Ἡ εὐόδωση τῆς προσπάθειας τοῦ Πατριάρχη Φωτίου πρὸς τοὺς λαοὺς τοῦ Πόντου, θὰ συµπληρωθεῖ ἕναν αἰώνα ἀργότερα ἀπὸ τὴν προσπάθεια ποὺ θὰ καταβάλει ὁ Πατριάρχης καὶ µαζὶ Ἀντιβασιλέας, Νικόλαος ὁ Μυστικός. Αὐτὸς ἑδραίωσε τὸν χριστιανισµὸ τῶν Ἀλανῶν καὶ Ἀβασγῶν, τῶν λαῶν δηλαδὴ ποὺ οἱ ἀπόγονοί τους ζοῦν στὶς παρυφὲς τοῦ Καυκάσου, καὶ σχηµατίζουν σήµερα µαζὶ μὲ τοὺς Ἀρµενίους τὸ ἀκραῖο προπύργιο τῆς Χριστιανοσύνης. Ἡ νοητὴ γραµµὴ ποὺ διασχίζει τὴν Ἀδριατικὴ θάλασσα, ἀπὸ τὶς Δαλµατικὲς ἀκτὲς καὶ κάτω ὣς τὴ μεγάλη Σύρτη, ὣς τὴν Κυρηναϊκή: Τὴν περιοχὴ δηλαδὴ ποὺ στάθηκε μὲ τὴ σειρά της ὣς τὴν ἀραβικὴ κατάκτηση (τέλος 7ου αἰώνα) ἀκραῖο φυλάκιο ἑλληνοσύνης καὶ ἐνδόξου βυζαντινισµοῦ, ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Καβάφης23.
.             Ἡ Βενετία ἐδῶ καὶ πεντακόσια χρόνια εἶναι ἕνα ἄλλο Βυζάντιο, χάρη στοὺς Βυζαντινούς. Ἡ Εὐρώπη σὲ στιγµὲς αὐτοσυνειδησίας ὁµολογεῖ ὅτι ὀφείλει τὸν πολιτισµό της στὸ Βυζάντιο.
.             Ἡ ἀκτινοβολία τῆς Βασιλεύουσας μὲ τοὺς θόλους καὶ τὰ ἀετώµατα, τὶς χρωµατιστὲς ψηφίδες, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ φόντο στὶς μικρογραφίες τῶν ἱστορηµένων χειρογράφων, µᾶς δίνουν μία εἰκόνα λαµπρή, ἂν καὶ οἱ Βυζαντινοὶ ἀρχιτέκτονες φύλαγαν τὶς ὡραιότερες δηµιουργίες τους γιὰ τὰ ἐσωτερικά24.
.             Ἀλλὰ ὅταν ἀκοῦµε γιὰ Κωνσταντινούπολη, ὁ νοῦς πάει στὸ αἰώνιο σύµβολό της, τὴν Ἁγιὰ Σοφιά, «τὸ μέγα µὀναστήρι, μὲ τὰ τετρακόσια σήµαντρα καὶ τὶς ἑξήντα δύο καµπάνες». Δὲν ὑπάρχει Ἕλληνας ἢ ἀλλοεθνὴς ποὺ νὰ ἔκρυψε τὴ συγκίνηση καὶ τὸ σεβασµό του στὸ ἄκουσµα τῶν δύο λέξεων: Ἁγιὰ Σοφιά. Ἕνας περιηγητὴς τοῦ 12ου αἰώνα γράφει: «Δὲν ὑπάρχει ἄλλη πολιτεία στὴ Γῆ ποὺ νὰ µπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐδῶ βλέπει κανεὶς τὸν περίφηµο ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας … Ὁ ἀριθµὸς τῶν ναῶν εἶναι ἴσος μὲ τὸν ἀριθµὸ τῶν ἠµερῶν τοῦ χρόνου. Οἱ θησαυροί, ὄµως, τῆς Ἁγίας Σοφίας εἶναι ἀναρίθµητοι … Κι ἔτσι ἔχει γίνει σπουδαῖος ναός, ποὺ δὲν ὑπάρχει ὄµοιός τοῦ στὸν κόσµο»25. Ὅµως ὁ Μάϊος, ὁ ὡραιότερος ἴσως μήνας τοῦ ἔτους, φέρνει στὴ σκέψη µνῆµες ὀδυνηρές, ἀφοῦ εἶναι ὁ μήνας τῆς Ἅλωσης τῆς «Βασιλίδος τῶν Πόλεων». Ὁ μήνας κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ Μωάµεθ ὁ Β´ ἐξεπόρθησε βίαια τὴν Βασιλεύουσα, τὸ προπύργιο τοῦ Χριστιανισµοῦ, τοῦ Ἑλληνισµοῦ τὴν μεγάλη κοιτίδα, τὴν Κωνσταντινούπολη.
.             Ζούµε σὲ ἐποχὴ ἰδεοθύελλας, ἀνιδανισµοῦ.
.             Ὡς γνήσιοι Ἕλληνες, ἰδιαιτέρως ὅσοι ἔχουµε φύσει καὶ θέσει πνευµατικὴ εὐθύνη, ἄραγε προσφέρουµε στὴ νεότητα μας ἰδεοράµατα, διδάσκοντας τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ γιγαντώνοντας τὶς χρυσὲς ἐλπίδες της γιὰ τὴ Βασιλεύουσα; Ἀφόρµηση γι᾽αὐτὸ ποὺ λέγω μοῦ ἔδωσε ὁ ὑπέροχος πίνακας ποὺ ὑπάρχει στὸ Ἱστορικὸ Μουσεῖο τῆς Ἱστορικῆς καὶ Ἐθνολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἑλλάδος, μὲ τίτλο «Τὸ Ὄνειρο στὴν Ἁγιὰ Σοφιά». Τὸ Ἑλληνόπουλο, γαλουχηµένο μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὸ Βυζάντιο, τὴν Ἁγιὰ Σοφιά, τὴν Ἅλωση, ποιὸς ξέρει μὲ τί ἰδέες φορτισµένο ἀπὸ ἐνθουσιώδη δάσκαλο, διαβάζει τὶς λαµπρὲς σελίδες τῆς Βυζαντινῆς ἱστορίας, φθάνει στὴν Ἅλωση, καταπονηµένο ἀπὸ τὴν τραγικὴ στιγµὴ τῆς πτώσης κοιµᾶται πάνω στὰ βιβλία, κι ὀνειρεύεται, ὢ τί ὀνειρεύεται! Πὼς βρίσκεται μέσα στὸ ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας σὲ στιγµὲς θείας κατάνυξης, ἐνῶ τὸ κερὶ ἐξακολουθεῖ νὰ φωτίζει τὴν ὕπαρξή του μὲ τὴν ἄσβηστη φλόγα του.
.             Ὁ Κωνσταντῖνος, ὁ υἱὸς τῆς Ἑλένης, ἵδρυσε τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου, δυστυχοῦς βασιλέως, Ἑλένης υἱοῦ καὶ αὐτοῦ, «ἡ Πόλις ἑάλω καὶ εἰς ἐσχάτην δουλείαν τε καὶ κακοδαιµονίαν κατήχθη» κατὰ τὸν Κριτόβουλον τὸν Ἴµβριον.
.             Ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιολόγος ἦλθε στὸν κόσµο σὲ καιρὸ ποὺ τὸ Βυζάντιο ψυχορραγοῦσε καὶ δὲν ἦταν πιὰ στὶς δόξες του. Γιὸς τοῦ Μανουὴλ Παλαιολόγου καὶ τῆς Ἑλένης ἦταν ὁ πιὸ ἀγαπηµένος τοῦ λαοῦ μέσα στὰ τέσσερα ἀδέλφια του, γιατί ἦταν στολισµένος μὲ ἀρετὲς ὑψηλές. Καλόγνωµος καὶ μετρηµένος στὴ ζωή, ἀνδρεῖος, μὲ ταπείνωση, πράος μὲ θεοσέβεια, πονόψυχος, γλυκοµίλητος. Στολισµένος μὲ σεµνότητα καὶ ὑποµονὴ πολλή. Γι᾽αὐτὸ σύσσωµος ὁ λαὸς τὸν διάλεξε, ὅταν πέθανε ὁ Ἰωάννης Παλαιολόγος. Δὲν θέλησε νὰ γίνει ἡ στέψη του στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, μὲ πανηγυρισµοὺς καὶ τυµπανοκρουσίες, γιατί οἱ καιροὶ ἦταν δύσκολοι καὶ τὸ βασίλειο εἶχε φτωχύνει. Στέφθηκε βασιλιὰς στὸν Ἅη-Δηµήτρη, στὸ Μυστρὰ καὶ σὰν ἔφθασε στὴν ἀγαπηµένη τοῦ Πόλη, ὕπνο δὲν ἔδωκε στὰ ματια του, στὰ τέσσερα χρόνια ποὺ βασίλεψε26.
.             Ὅσα λέγει εἰς ἀπάντησιν τῶν προτάσεων τοῦ Μωάµεθ νὰ παραδώσει τὴν Πόλη, συµπυκνώνονται στὴν ἡρωική του ἀπάντηση: « … τὸ τὴν πόλιν σοι δοῦναι οὔτ᾽ ἐµόν ἐστιν οὔτε ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ. Κοινῇ γὰρ γνώµῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόµεθα τῆς ζωῆς ἡµῶν» κατὰ τὸν ἱστορικὸν τῆς Ἁλώσεως Δούκαν.
.             Κατὰ τὸν ἴδιο ἱστορικό, νὰ πῶς πεθαίνει ὁ Κωνσταντῖνος, πραγµατοποιώντας ὅσα παρήγγειλεν εἰς τὸν Μωάµεθ: «ὁ βασιλεὺς οὖν ἀπαγορεύσας ἑαυτόν, ἱστάµενος βαστάζων σπάθην καὶ ἀσπίδα, εἶπε λόγον λύπης ἄξιον: “οὐκ ἔστι τὶς τῶν Χριστιανῶν τοῦ λαβεῖν τὴν κεφαλήν μου ἀπ᾽ ἐµοῦ;» – ἦν γὰρ µονώτατος ἀπολειφθείς. Τότε εἷς τῶν Τούρκων δοὺς αὐτῷ κατὰ πρόσωπον καὶ πλήξας, καὶ αὐτὸς τῷ Τούρκῳ ἑτέραν ἐχαρίσατο, τῶν ὄπισθεν δ᾽ ἕτερος καιρίαν δοὺς πληγήν, ἔπεσε κατὰ γῆς· οὐ γὰρ ἤδεισαν ὅτι ὁ βασιλεύς ἐστιν, ἀλλ᾽ ὡς κοινὸν στρατιώτην τοῦτον θανατώσαντες ἀφῆκαν». Ἀγωνίστηκε μέχρις ἐσχάτων «σὰν τὸν ποιµένα τὸν καλό», ποὺ θυσιάζει τὴν ψυχή του γιὰ τὰ πρόβατα.
.             Ὁ ἱστορικὸς Α. Α. Βασίλιεφ ἀναφέρει ὅτι ὁ Πατριάρχης, τὸ πλῆθος τῶν ἱερέων, ὁ Αὐτοκράτορας καὶ οἱ εὐγενεῖς παρακολούθησαν τὴν τελευταία χριστιανικὴ ἀκολουθία μέσα στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ὁ Αὐτοκράτορας καὶ ἡ Ἀκολουθία του μετέλαβαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀποχαιρέτησαν τὸν Πατριάρχη. Ἡ ἱερὴ Ἀκολουθία, στὴν πραγµατικότητα, ἦταν μία ἐπιθανάτια λειτουργία. Στιγµὴ ἀπὸ τὶς πιὸ τραγικές τῆς ἱστορίας.
.             Στὴ συνέχεια! Στιγµὴ φοβερή! Ὁ Κωνσταντῖνος ἀποκρούει ἐπὶ τέσσερις ὧρες μεγάλες ἐφόδους, πίστευε ὅτι θὰ κατισχύσει τῆς ἐπιµονῆς τοῦ Μεχµὲτ Β´, ὅταν βλέπει ἀπροσδόκητα τοὺς ἐχθροὺς νὰ εἰσβάλουν στὰ τείχη καὶ νὰ τὸν περικυκλώνουν ἀπὸ παντοῦ. Ὥρµησε ἡρωικὰ στὸ πυκνότερο στίφος τῶν ἀντιπάλων, ἀγωνιζόµενος ὡς ὁ ἔσχατος τῶν στρατιωτῶν27 καὶ τὸ «αἷµα ἔρρεε ποταµηδὸν ἐκ τῶν ποδῶν καὶ τῶν χειρῶν», λέγει ὁ Φραντζής. Ὁ Κωνσταντῖνος ἔπεσεν ἡρωικῶς µαχόµενος, ὅπως καὶ ἡ Πόλη. «Ἡ Κερκόπορτα» ἐκείνη τὴ στιγµή, ἕνας κόκκος ἄµµου, ἔκρινε τὴν ἱστορία τοῦ κόσµου». Στὶς 29 Μαΐου 1453 ἕνας πολιτισµὸς σαρώθηκε ἀµετάκλητα. Εἶχε βγάλει χῶρες ὁλόκληρες ἀπὸ τὴ βαρβαρότητα καὶ εἶχε δώσει σ᾽ ἄλλες τὴν ἐκλέπτυνση τῶν ἠθῶν28.
.             Στ᾽ αὐτιὰ φθάνει ὁ ἱστορικὸς ἀπόηχος τοῦ θρήνου, τοῦ αὐτόπτη ἱστορικοῦ της Ἁλώσεως, Δούκα: «Ὦ πόλις, πόλις, πόλις πόλεων πασῶν κεφαλή! Ὦ πόλις, πόλις, κέντρον τῶν τεσσάρων του κόσµου μερῶν! Ὦ πόλις, πόλις, Χριστιανῶν καύχηµα καὶ βαρβάρων ἀφανισµός! Ὦ πόλις, πόλις ἄλλη παράδεισος φυτευθεῖσα πρὸς δυσµάς, ποῦ σου τὸ κάλλος, παράδεισε; ποῦ σου ἡ χαρίτων τοῦ πνεύµατος εὐεργετικὴ ρῶσις ψυχῆς τε καὶ σώµατος; … »29. Ἔπεσε ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ἰσχυρὰ προπύργια κατὰ τῆς βαρβαρότητος.
.             Κι ὁ ἄλλος αὐτόπτης μάρτυς τῆς Ἁλώσεως, ὁ ἱστορικὸς Γεώργιος Φραντζὴς ποὺ εἶδε ἀπὸ κοντὰ τὶς φρικιαστικὲς στιγµές, γράφει: «Τίς διηγήσεται τοὺς τότε κλαυθµοὺς καὶ θρήνους; εἰ καὶ ἐκ ξύλου ἄνθρωπος ἢ καὶ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἠδύνατο µὴ θρηνῆσαι». «Ὤ, φρίξον ἥλιε! Ὤ, στέναξον γῆ! Ἑάλω ἡ Πόλις … !»
.             Ὁ ἱστορικός τῆς Ἁλώσεως, Μιχαὴλ Κριτόβουλος ὁ Ἴµβριος, μᾶς ἔδωσε τὴ σκηνὴ τῆς εἰσόδου τοῦ Σουλτάνου Μωάµεθ Β´ τοῦ Πορθητῆ στὴν Πόλη, μετὰ τὴν κατάληψη καὶ καταστροφὴ της «ὁ δὲ βασιλεύς, γράφει, μετὰ ταῦτα εἰσελθὼν εἰς τὴν πόλιν, κατεθεᾶτο τὸ μέγεθος καὶ τὴν θέσιν αὐτῆς, τήν τὲ λαµπρότητα καὶ καλλονήν, τό τε πλῆθος καὶ μέγεθος καὶ κάλλος τῶν τε ναῶν καὶ τῶν δηµοσίων οἰκοδοµηµάτων, τῶν τε ἰδιωτικῶν οἰκιῶν καὶ κοινῶν καὶ τῶν ἐν δυνάµει ὄντων… Ἑώρα δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀπολλυµένων καὶ τὴν ἐρήµωσιν τῶν οἰκιῶν καὶ τὴν παντελῆ φθορὰν αὐτῆς καὶ τὸν ὄλεθρον καὶ οἶκτος αὐτὸν εὐθὺς ἐσήει καὶ μετάµελος οὐ μικρὸς τῆς ἀπώλειάς τε καὶ διαρπαγῆς, καὶ δάκρυον ἀφῆκε τῶν ὀφθαλµῶν, καὶ μέγα στενάξας τε καὶ περιπαθές, «οἵαν, ἔφη, πόλιν εἰς διαρπαγὴν καὶ ἐρήµωσιν ἐκδεδώκαµεν;» οὕτως ἔπαθε τὴν ψυχὴν»30.
.             Ἡ Πόλη καὶ στὴν ἔσχατη ταπείνωσή της εἶχε ὀµορφιά, ποὺ ἔκανε τοὺς νικητὲς νὰ λυποῦνται καὶ νὰ μεταµελοῦνται, γιατί ταπείνωσαν μία πολιτεία «καλλονή», γνωστὴ σ᾽ ἀνατολὴ καὶ δύση.
.            Ὅµως ἂς µὴ µείνουµε µόνο στὸ θρῆνο γιὰ τὴν Ἅλωση. Κανεὶς ἄλλωστε πραγµατικὸς Ἕλληνας δὲν πίστεψε ποτὲ ὅτι χάθηκε ἡ Πόλη. Μπορεῖ ἡ Παναγιὰ νά ᾽χει «ψηφιδωτὸ στὰ μάτια τὸν καηµὸ τῆς Ρωµιοσύνης», ὅµως ζοῦµε μὲ τὴ γλυκειὰ προσµονὴ τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Ἀγγέλου, ποὺ ἀντήχησε στοὺς θόλους τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς τὴν ὥρα τῆς Ἁλώσεως: «Σώπασε Κυρὰ Δέσποινα καὶ µὴν πολυδακρύζεις! Πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς, πάλι δικά μας θά ᾽ναι … »
.             Καὶ τὸ δισκοπότηρο «τὸ ἀχτινοδεµένο» ἀπὸ τὸ ὁποῖο μετάλαβαν ὁ αὐτοκράτορας καὶ οἱ στρατιῶτες του στὴν τελευταία λειτουργία στὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ δὲν χάθηκε. Ἔτσι μὲ τὴν «Θεία Κοινωνιὰ» εἶναι κρυµµένο στὴν πιὸ κρινόσπαρτη γωνιὰ τοῦ Παραδείσου. Καὶ ὁ λαὸς καρτερεῖ τὸν µαρµαρωµένο βασιλιὰ νὰ ξυπνήσει, νὰ ζωντανέψει, νὰ ξαναπάρουµε τὴν Πόλη καὶ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά, ὅπως μουσικὰ τὸ τονίζει σὲ στίχους, ὁ Γ. Βιζυηνὸς

«Καιροὺς καιροὺς σηκώνει τὸ κεφάλι στὸν ὕπνο τὸ βαθύ του
καὶ βλέπει ἂν ἦρθεν ἡ στιγµὴ πόχ᾽ ὁ Θεὸς ὁρίσει
καὶ βλέπ᾽ ἂν ἦρθ᾽ ὁ ἄγγελος γιὰ νὰ τοῦ φέρει πάλι
τὸ κοφτερὸ σπαθί του»
«Καὶ ὅταν θάρθει, τί χαρὰ στὴ γῆ, στὴν οἰκουµένη
ἡ Πόλη κι ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ δική µας θὲ νὰ γένη»

.             Ἡ Πόλη ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ μέσα μας. Τὴν ζωντανεύει ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ διαιωνίζει τὸ Τυπικὸ τοῦ Βυζαντίου. Τὴν προβάλλει σ᾽ ὅλο τὸν κόσµο τὸ µαρτυρικὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἡ βυζαντινὴ σηµαία μὲ τὸν δικέφαλο κυµατίζει σκορπώντας ρίγη στοὺς πιστούς, σ᾽ ὅλες τὶς ἑορτὲς τῆς Ὀρθοδοξίας.
.             Ἡ Βασιλεύουσα ζῆ! Ζῆ τὸ πνεῦµα της σ᾽ ὅλη τὴν Οἰκουµένη. Χιλιάδες οἱ Ἐπιστήµονες Βυζαντινολόγοι καὶ ἱστορικοὶ σ᾽ ὅλο τὸν πλανήτη μελετοῦν τὸν πολιτισµό της, τὰ πνευµατικά της δηµιουργήµατα. Ζῆ μὲ τὰ λογοτεχνικὰ καὶ ὑµνογραφικά της κείµενα, μὲ τὰ ψηφιδωτά, τὶς τοιχογραφίες, τὸν κοσµητικό της πλοῦτο. Ἀναρίθµητα τὰ βυζαντινολογικὰ συνέδρια σ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, σὲ Βορρᾶ καὶ Νότο. Ἀπὸ τὸ Βόρειο Πόλο, ἀπὸ τὴ Φινλανδία, ὅπου οἱ Μονὲς Βάλαµο καὶ Λίντουλα ἀποτελοῦν κέντρα Βυζαντινῶν ἐρευνῶν, μέχρι τὴ Βενετία ποὺ εἶναι κατὰ γενικὴν ὁµολογία «ἕνα ἄλλο Βυζάντιο». Κι ἡ καρδιὰ τῆς Χίου μας, μὲ τὴ Νέα Μονή, χτυπᾶ βυζαντινά.
.             Ἐφ᾽ ὅσον μέσα μας θὰ κυλᾶ αἷµα ἑλληνικὸν καὶ θὰ προσκυνοῦµε τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου, «οὐκ ἐπιλησόµεθα»31.
.             Εἴθε νὰ µπορέσουµε νὰ ἀναµετρήσουµε κάποτε τὴ δόξα καὶ ἐπικαιρότητα τοῦ Βὺ ζαντίου ὄχι μὲ µνήµες τραγωδίας, ἀλλὰ ὅταν μας δοθεῖ τὸ χάρισµα νὰ ξαναζήσουµε τὰ ὑψηλὰ καὶ μεγάλα, σὰν τότε ποὺ ἡ «Παρθένα κράταγε ἀπὰ στὴν ἄβυσσο τὴν Πόλη» καὶ ὅπως ὅταν τὸ μεγάλο πουλὶ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς «τὸν γκρεµό, χωρὶς νὰ γκρεµιστεῖ µποροῦσε νὰ διαβαίνει».
.              Κάποιοι χαρισµατικοὶ γέροντες τῶν καιρῶν μας, εἶπαν ὅτι ἡ Πόλη θὰ μᾶς δοθεῖ καὶ πάλι. Ὁ λόγος τους ἂς γλυκαίνει τὶς ψυχές, μέχρις ὅτου σηµάνουν ξανὰ τὰ τετρακόσια σήµαντρα καὶ οἱ ἑξήντα δυὸ καµπάνες. Μέχρι τότε, ἂς φροντίσουµε, ὥστε νὰ καίει λαµπρότερα μέσα μας τὸ φῶς τῆς πίστης καὶ ἐλπίδας, ὅτι πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς, πάλι δικά μας θά ᾽ναι…

 

1.Βλ. Νικόλαος Π. Τωµαδάκης. Δούκα-Κριτοβούλου-Φραντζῆ-Χαλκοκονδύλη, Περὶ Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453). Θεσσαλονίκη 1993, σ. 130

2.Βλ. σχετικὰ Στῆβεν Ράνσιµαν. Βυζαντινὸς Πολιτισµὸς, μετάφραση Δέσποινας Δετζώρτζη, Ἀθήνα 1969, σ. 13-15.

3.Στῆβεν Ράνσιµαν, ὅ.π. σ. 31-33

4.Βλ. Ἑλένη Arweiller – Γλύκατζη. Παγκοσµιότητα καὶ ἐπικαιρότητα τοῦ Βυζαντίου, ἔκτακτος συνεδρία τῆς 29 Μαΐου 1992. Πρακτικὸ Ἀκαδηµίας Ἀθηνῶν, τ. 67 (1992) τεῦχ. 1 ἐν Ἀθήναις 1992. Σ. 453-454

5.Ἑλένη Arweiller – Γλύκατζη, ΟΠ σ. 454

6. Βλ. Περιοδικὸν «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τεῦχος 359. Ἰούνιος, Ἰούλιος, Αὔγουστος 1998, σ. 196

7.ὅ.π.

8.ὅ.π., σ. 196-197

9.Κωνσταντινούπολη ἡ Βασιλεύουσα. Ἡµερολόγιο 1997, ἐκδόσεις Μίλητος, Ἀθήνα 1997. χ.ασ.

10.ὅ.π.

11.Στῆβεν Ράνσιµαν. Βυζαντινὸς Πολιτισµός, ὅ.π., σ. 28-29

12.Στῆβεν Ράνσιµαν, ὅ.π., σ. 30

13.ὅ.π. σ. 31

14.Βλ. Κωνσταντινούπολη, ἡ Βασιλεύουσα, ὅ.π. σ. 454-455

15.ὅ.π.

16.Ἑλένη Αrweiller – Γλύκατζη, ὅ.π. σ. 454-455

ὅ.π. σ. 455

Κωνσταντινούπολη, ἡ Βασιλεύουσα, .ὅ.π., χ.α.σ.

19.Ἑλένη Arweiller – Γλύκατζη, ὅ.π., σ. 455

20.Ἑλένη Arweiller – Γλύκατζη, ὅ.π., σ. 457

21.Στῆβεν Ράνσιµαν. ὅ.π. καὶ τελευταῖο ἐξώφυλλο

22.Κωνσταντινούπολη. Ἡ Βασιλεύουσα, ο.π.

23.Ἑλένη Arweiller – Γλύκατζη,. ὅ.π., σ. 461-362

24.Κωνσταντινούπολη, Ἡ Βασιλεύουσα, ο.π.

Κ. Σιµόπουλος, Ξένοι ταξιδιῶτες στὴν Ἑλλάδα, τ.Α´, Ἀθήνα 1984. α 2251

Βλ. Νίκ. Τωµαδάκης, ὅ.π., ὅπου Κριτόβουλος ὁ Ἴµβριος. σ. 130

27.Κ.Παπαρρηγόπουλος. «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους». Βιβλίον ΙΓ, σελ.454-455
28. Στῆβεν Ράνσιµαν. Βυζαντινὸς Πολιτισµός. ὅ.π., σ. 337

29.Ν. Τωµαδάκης, ὅ.π., σ. 71

30.Βλ. Ν. Τωµαδάκης, ὅ.π., σ. 128

31.Νικ. Τωµαδάκης, ὅ.π., σ. 11

Advertisements

,

Σχολιάστε

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ. Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»

«Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ.
Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ,
ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»

563 ὁλόκληρα χρόνια πέρασαν, ἀφ᾽ ὅτου ἡ Κωνσταντινούπολη,
ἡ Βασιλεύουσα,
ποὺ διέγραψε μία φωτεινὴ πορεία 1123 ἐτῶν καὶ 18 ἠµερῶν, ἔπεσε.

τῆς Δρ. Φιλ. Μαρίας – Ἐλευθερίας Γιατράκου

περιοδ. «ΚΑΜΠΑΝΕΣ»

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.           Ἑάλω τοίνυν ἐπὶ Κωνσταντίνου βασιλέως, ἑβδόµου Παλαιολόγων, ἐνάτῃ καὶ εἰκοστῇ φθίνοντος Μαΐου παρὰ Ρωµαίοις, ἑξήκοντος ἔτους τῶν ἀπ᾽ ἀρχῆς ἑνός τε καὶ ἑξηκοστοῦ παρὰ τοῖς ἐννακοσίοις τε καὶ ἑξακισχιλίοις, ἀπὸ δὲ κτίσεώς τε καὶ συνοικήσεως ταύτης ἔτεσι τέταρσι καὶ εἴκοσι καὶ ἑκατὸν πρὸ τοῖς χιλίοις», ὅπως ἀναφέρει ὁ ἱστορικός τῆς Ἁλώσεως, Κριτόβουλος ὁ Ἴµβριος.
.               Τὸ εἶπαν προφητεῖες καὶ τὸ πίστεψαν λαοὶ ποὺ ἔκλαψαν, σὰν ἄκουσαν τὸ «Πάρθεν, πάρθεν ἡ πόλις, πάρθεν».
.               Τὸ ψιθύρισαν οἱ ταπεινωµένες γενιὲς τοῦ σκλαβωµένου ἔθνους, ποὺ θρήνησαν στὰ ἐρείπια: «τῆς οὕτω ἐλεεινῶς ἐφθαρµένης, καὶ πρώην καλλίστης τῶν ἐν τῇ γῇ πόλεων, τῆς μιᾶς καὶ κοινῆς πατρίδος τῷ ἑλληνικῷ γένει», ὅπως γράφει ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος «ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Πόλεως». Λιτὰ τὰ λόγια αὐτὰ συµπληρώνουν καὶ ἐξηγοῦν τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ δύστηνου αὐτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: «Ἡ πόλις ἁλίσκεται καί µοι ζῆν ἔτι περίεστιν;» Δὲν βρίσκεται ἕνας χριστιανὸς νὰ μοῦ πάρει τὸ κεφάλι: Λόγια τοῦ πρώτου νεοµάρτυρα τοῦ ἔθνους, ὅπως χαρακτηριστικὰ ὑπογραµµίζει ἡ σπουδαία ἱστορικὸς κ. ArweilΙer-Γλύκατζη, ποὺ περιµένει ἀκόµα µαρµαρωµένος, ν᾽ ἀναστηθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν Ἑλληνισµό. Κι ἐκφράζει τὴν εὐχή, ἡ ἴδια, ἡ Ἐκκλησία νὰ τιµήσει καὶ ἐπισήµως τὴ µνήµή του. Ἐκκλησία καὶ Ἔθνος νὰ ὁρίσουν τὴν 29η Μαΐου ὡς ἡµέρα θρησκευτικῆς περισυλλογῆς καὶ κατάνυξης, πανδήµου ἀγρυπνίας καὶ ἐθνικῆς ἐγρήγορσης.
.               Δύσκολη ἡ εὐθύνη τῆς τιµῆς, νὰ τολµήσει νὰ ἀσχοληθεῖ κανεὶς γιὰ ἕνα τέτοιο θέµα, τόσο σοβαρὸ καὶ τραγικὸ συνάµα, ποὺ ἄλλαξε τὴν τροχιὰ τοῦ κόσµου. Τὸ 657 πΧ. ναυτικοὶ ἀπὸ τὰ Μέγαρα, ὑπὸ τὸν Βύζαντα χτίζουν στὴν ἔσχατη ἄκρη τῆς Εὐρώπης τὸ Βυζάντιο, ἐκεῖ ὅπου ὁ Βόσπορος ἀνοίγει καὶ σχηµατίζει τὴ θάλασσα τοῦ Μαρµαρᾶ. Οἱ ἀκτὲς δὲν ἦταν ἄγνωστες στοὺς Ἕλληνες ἀποίκους. Ὁ Βόσπορος βρίσκεται στὸ σταυροδρόµι δύο ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐµπορικοὺς δρόµους τῆς ἱστορίας. Ἡ σηµασία τῆς θέσης τοῦ Βυζαντίου δὲν ἀργεῖ νὰ γίνει ἀντιληπτή. Στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεµο, ὅλοι ἔστρεψαν τὰ βλέµµατά τους πρὸς τὸ Βυζάντιο, γιατί ἐξουσίαζε τὴν εἴσοδο τῆς Μαύρης Θάλασσας, ποὺ οἱ βόρειες ἀκτές της ἦταν ὁ σιτοβολώνας τῶν Ἀθηνῶν. Ὁ Φίλιππος ὁ Μακεδὼν καὶ ὁ γιός του ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος κατάλαβαν ὅτι ἡ κύρια πύλη τῆς Ἀσίας ἦταν τὸ Βυζάντιο. Ρωµαῖοι αὐτοκράτορες ἀντιθέτως εἶχαν καταλήξει νὰ βλέπουν τὴν κραταιὰ στρατηγική του θέση σὰν ἀπειλά.
.               Στὸ δεύτερο ὅµως Λικινικὸ πόλεµο τοῦ 322-323, ὅταν ὁ Λικίνιος χρησιµοποίησε τὸ Βυζάντιο γιὰ βάση ὅλης τῆς ἐκστρατείας του ἐναντίον τοῦ Κωνσταντίνου, ἔπαθε πανωλεθρία, ἔχασε τὸ στόλο του στὸ Ἑλλήσποντο καὶ τελικὰ ὁ στρατός του νικήθηκε στὴ Χρυσούπολη. Μετὰ τὴν παράδοσή του (μετὰ τὴν ἦττα του, θὰ ἔλεγα), δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀντισταθεῖ περισσότερο. Ὁ μεγάλος του ἀντίπαλος ὅµως, ὁ Κωνσταντῖνος, εἶχε προσέξει τὴ στρατηγική του θέση. Εἶδε ὅτι τὸ Βυζάντιο εἶχε πολλὲς ἄλλες δυνατότητες. Μόλις λοιπὸν τελείωσε ὁ πόλεµος, ἔφερε ἀµέσως τοπογράφους καὶ ἀρχιτέκτονες καὶ τὸ χτίσιµο ἀρχισε2.
.               Ἡ Κωνσταντινούπολη χτίστηκε σὲ παράλια ἑλληνόφωνα καὶ ἐνσωµάτωσε μία ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλη. Ὁ Κωνσταντῖνος γιὰ νὰ δώσει ἔµφαση στὸν ἑλληνισµό του, φρόντισε ἡ νέα πρωτεύουσα τοῦ κράτους του νὰ ἀποτελέσει τὸ κέντρο τῶν Τεχνῶν καὶ τῶν Γραµµάτων. Τῆς ἔχτισε βιβλιοθῆκες, ποὺ τὶς γέµισε μὲ ἑλληνικὰ χειρόγραφα. Ἀκόµα περισσότερο τὴν κόσµησε μὲ Μουσεῖα ποὺ εἶχαν καλλιτεχνικοὺς θησαυροὺς ἀπ᾽ ὅλα τὰ μέρη τῆς ἑλληνικῆς Ἀνατολῆς. Καὶ στὶς 11 Μαΐου τοῦ 330, σὲ εἰδικὴ τελετὴ ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τῆς μεγάλης πόλης, τῆς «Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώµης», τὴν ὁποίαν ἀφιέρωσε στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ στὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ3.
.              Ἀξίζει νὰ ἀναφέρουµε τὴν ἀφιέρωση τῆς Πόλης τὴν ὥρα τῶν ἐγκαινίων της, ὅπως ἀνέγραψεν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στὴν ἱδρυτικὴ στήλη τῆς Πόλης αὐτῆς: «Σοὶ Χριστέ, κόσµου Βασιλεῖ καὶ δεσπότῃ, σοὶ προτίθηµι τήνδε τὴν δούλην πόλιν καὶ σκῆπτρα τῆσδε καὶ τὸ πᾶν Ρώµης κράτος· φύλαττε ταύτην, σῶζε δ᾽ ἐκ πάσης βλάβης»4.
.               Ἀπὸ τὶς 11 Μαΐου τοῦ 330, ἀπὸ τὰ ἐγκαίνια τῆς Πόλης ὣς τὶς 29 Μαΐου τοῦ 1453 (τὴ μέρα ποὺ μὲ θέληση θεϊκὴ ἀνατράπηκε ἡ φυσικὴ τάξη) ὁριοθετοῦνται τὰ χρόνια τῆς μεγαλωσύνης τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισµοῦ. Ταυτόσηµο τὸ Βυζάντιο μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη.
.               «Μέσα στὴν κατακερµατισµένη δυτικὴ μεσαιωνικὴ Εὐρώπη, ἡ Πόλη, ἡ Νέα Ρώµη-Κωνσταντινούπολη, ἔµεινε πάνω ἀπὸ 1000 χρόνια ἡ µοναδική, ἡ νόµιµη κληρονόµος τῆς Ρωµαϊκῆς παγκοσµιότητας. Ἀντιπροσωπεύοντας τὸ ἰδεῶδες τῆς πολιτικῆς καὶ πνευµατικῆς συνοχῆς ὑλοποιεῖ τὴν οἰκουµενικὴ ὑπόσταση τῆς αὐτοκρατορίας»5.
.               Ὁ Γάλλος φιλέλληνας καὶ λογοτέχνης Σατωβριάνδος, ποὺ γνώρισε τὴν Πόλη, σηµείωσε μὲ θαυµασµό. «Δὲν θά ᾽ταν καθόλου ὑπερβολὴ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολις εἶναι ἡ πιὸ ὄµορφη πινελιὰ τοῦ σύµπαντος».
.               Ἀξίζει νὰ ἀναφερθοῦµε στὴν Πόλη καὶ στὶς καλλονές της γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουµε τί σήµαινε καὶ τί σηµαίνει ἡ Ἅλωσή της.
.               Ὁ κοµψότατος ἐγκωµιαστής της, Μανουὴλ Χρυσολωρᾶς, σὲ πανηγυρικό του, ἀνάµεσα στὰ ἄλλα ἀναφέρει: «Ἂν καὶ τίποτε ἄλλο δὲν θὰ εἴχαµε νὰ ποῦµε, ὄµως θὰ θαυµάζαµε τὴ θέση της ἀνάµεσα στὶς δύο ἠπείρους, τὴν Εὐρώπη δηλαδὴ καὶ τὴν Ἀσία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἕνωσις τῶν δύο θαλασσῶν, τῆς βορείας καὶ τῆς μεσηµβρινῆς, εἶναι θαυµαστή, ὥστε ἀπὸ τὴ μία μεριὰ διὰ τῶν ἠπείρων, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη διὰ τῶν θαλασσῶν, ἢ καλύτερα καὶ διὰ τῶν δύο, νὰ συνδέη σὰν μὲ ἕνα κοινὸν σύνδεσµον καὶ πάλι νὰ ἀποκλείη μεταξύ τους – σὰν νὰ στέκεται πάνω σὲ πύλες – τὴν οἰκουμένην καὶ τὰ ἔθνη ποὺ φέρει ἐπάνω της. Καὶ τοῦτο – ὅτι ἐξουσιάζει δύο ἠπείρους καὶ δύο θάλασσες δὲν εἶναι µόνον χρήσιµον καὶ ὡραῖον, ἀλλὰ δικαίως δὲν θὰ ἐνόµιζεν κανεὶς ὅτι εἶναι καὶ βασιλικὸν»6. Κι ὁ σπουδαιότερος ἐγκωµιαστής της, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἔγραψε: «Ἡ νεώτερη Ρώµη, δηλαδὴ τὸ Βυζάντιον, ὑπερέχει τῶν ἄλλων πόλεων, ὅσον ὁ ἔναστρος οὐρανὸς ἀπὸ τὴν γῆν». «Ὁπλοτέρη Ρώµη ἡ προσφέρουσα πολήων ὀσσάτιον γαίης οὐρανὸς ἀστερόεις»7.
.               Ἀλλὰ ἂς παρακολουθήσουµε τὴ γραφίδα τοῦ Σκιαθίτη καλλιτέχνη τοῦ λόγου, τοῦ Ἀλέξανδρου Μωραϊτίδη, νὰ µᾶς παρουσιάζει τὸ ἐξαίσιον θέαµα: «Τὴν εἶδον τόσαις φοραῖς. Τὴν εἶδον ἀπὸ τῆς γῆς, τὴν εἶδον ἀπὸ θαλάσσης. Καὶ τὴν ἐκαµάρωσα, ὡς καµαρώνουν οἱ νυµφαγωγοὶ τὴν νύµφην εἰς τὰς νήσους. Καὶ εἶναι ὄντως νύµφη ἡ Πόλις, Νύµφη τῆς Ἀνατολῆς, νύµφη τοῦ Γένους. Νύµφη τοῦ κύµατος καὶ τῶν ἀφρῶν, καὶ νύµφη τῶν κήπων καὶ τῶν λειµώνων. Ἐπάνω εἰς τοὺς ἀφροὺς καὶ ἐπάνω εἰς τὰ ἄνθη. Ἐκεῖ ὅπου, ὄπισθεν πλατάνων καὶ κυπαρίσσων, εἰς τὰ χλοερὰ ἐκεῖνα τσαΐρια, ἀνελίσσεται ὅλη τῶν ἀνθέων της ἡ ποικιλία, ἀπὸ τοῦ ναρκίσσου καὶ ὑακίνθου, μέχρι τοῦ γιασεµιοῦ καὶ τῶν ρόδων ἐκεῖ ὅπου ὁ δινήεις Βόσπορος σχηµατίζει τὰ παιγνιώδη ἐκείνη ἀναφορά του, ὅταν τὸ ρεῦµα τοῦ Εὐξείνου τὸ ὁλόδροσον ἔρχεται νὰ φιλήσει τοῦ Γένους τὴν νύµφην καὶ βασίλισσαν … Τὴν εἶδον ἀπὸ θαλάσσης τὴν εἶδον ἀπὸ ξηρᾶς ἀπὸ θαλάσσης ἀναπαυοµένην ὑπὸ τὰς ἀµφιλαφεῖς σκιᾶς αἰωνοβίων πλατάνων, μὲ ὑψηλοὺς μαύρους δορυφόρους κύκλῳ, τὴν ὑψιτενῆ παράταξιν τῶν σιωπηλῶν καὶ ἀκινήτων κυπαρίσσων. Καὶ ἀπὸ ξηρᾶς ἀναδυοµένην ἐκ τῶν κυµάτων, τὴν ὥραν τὴν γλυκείαν τῆς αὐγῆς, μὲ ἕνα βαθύχρουν τεφρὸν πέπλον σκεπασµένην, τὸν ὁποῖον σιγὰ-σιγὰ ἐπανεγείρει ἡ Ἀνατολὴ μὲ τὰς ροδίνους ἁβρὰς χεῖρας της, ἵνα ἀναφανῇ εἰς τὸν κόσµον τὸ ὑπερφυὲς θέαµα ναῶν καὶ παλατίων … ἀναµµένην θαρρεῖς, ἐν θεατρικῇ φωταγωγίᾳ ἑορτῆς, εἰς τὰ ὑαλώµατα καὶ τοὺς χρυσοὺς ὀρόφους, ἐπὶ τῶν ὁποίων προσήναψε πυρσοὺς χαρᾶς ὁ ἥλιος. Καὶ πλέουν τότε μέσα εἰς τὸ πέλαγος φωτός, ἐξαισίως πανηγυρικοῦ, συνοικισµοὶ ἀπέραντοι, λόφοι κεκαλυµµένοι μὲ κατοικίας, καὶ ἀκταὶ μὲ παλάτια βασιλικὰ καὶ μέγαρα ἀρχόντων. Πέλαγος οἰκιῶν καὶ κύµατα παλατίων καὶ ναῶν καὶ τζαµιῶν».
.             Καὶ προσθέτει ὁ Μωραϊτίδης: «Ἀφορµὴ τῆς κτίσεως ὑπῆρξεν ἓν ὄνειρον. Μία ὀπτασία. Καὶ ἓν ὄνειρον καὶ μίαν ὀπτασίαν ἐκληροδότησε, κτισθεῖσα εἰς τὸ Γένος. Ἄγγελοι τὴν ζωγράφησαν καὶ ἄγγελοι ἐχάραξαν τὸ σχέδιόν της, τὸ ὁποῖον ἔκτοτε ὑπάρχει χαραγµένον μὲ χρυσᾶς γραµµὰς εἰς τὰ φυλλοκάρδια τοῦ Γένους»8. «Ὅλες οἱ Πολιτεῖες θὰ χαθοῦν, µὰ ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἡ Κωνσταντινούπολη θὰ µείνει ἀθάνατη», ἔγραφε τὸν 160 αἰώνα ὁ Γάλλος φυσιοδίφης Pierre Giles, ὅταν ἀντίκρισε τὴ Βασιλεύουσα9.
.           Τὸ ἄρθρο µας αὐτὸ ἀξίζει νὰ ἀποτελέσει ἕνα µήνυµα συγκερασµοῦ τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθόδοξης πνευµατικότητας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύµατος, ποὺ καὶ τὰ δύο βασίζονται στὸ φῶς καὶ στὴν ἀγάπη τῆς ὀµορφιᾶς καὶ τῆς ἐλπίδας.
.           Μήνυµα ὀµορφιᾶς καὶ κάλλους, ὅπως τὸ ἐξέφρασεν μία Ἁγιὰ Σοφιά, ἕνα Ἱερὸν Παλάτιον, ἕνα Πανδιδακτήριον, ἕνας Ἱππόδροµος, μία µονὴ τῆς Χώρας, ἕνας Πορφυρογέννητος, ἕνας Ἰουστινιανός, μία Θεοδώρα, ἕνας Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ἕνας Χρυσόστοµος.
.             Μήνυµα ἀνθρωπιᾶς καὶ πνεύµατος, ποὺ στηρίχθηκε στὴν ἀπέραντη ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ δύναµη τῶν ἐπιτευγµάτων καὶ τοῦ πολιτισµοῦ ποὺ δηµιούργησε. Ἡ παρουσία τοῦ Ξενώνα δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν Νοσοκοµείων, πτωχοκοµείων, γενικὰ τῶν φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων, µποροῦν νὰ καταδείξουν τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης ποὺ διέθεταν οἱ Βυζαντινοὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, πλάι στὰ τόσα σπουδαστήρια τῆς ἀνθρώπινης σοφίας καὶ γνώσης, ποὺ κοσµοῦσαν τὴν Πόλη.
.             Ἡ διαρκὴς ἀγωνία στὰ χίλια καὶ πλέον χρόνια ζωῆς τῆς Βασιλεύουσας, ἦταν νὰ βρίσκονται στὸ πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας οἱ ἄριστοι, κάτω ἀπὸ τὸ βλέµµα τοῦ φωτοδότη Ἀφέντη Χριστοῦ. Κι αὐτὸς ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐξεύρεση τῶν ἀρίστων δηµιούργησε τὸ θαῦµα τῆς κραταιᾶς τῶν Ρωµαίων Βασιλείας10.
.             Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, στὴν πορεία του πρὸς νότο, ἐναντίον -τοῦ Μαξεντίου, ὅταν τὸ μέλλον του ἦταν σὲ κίνδυνο, αὐτὸς καὶ ὅλος ὁ στρατός του, εἶδαν ἕνα ὅραµα. Ἕνα λαµπρὸ σταυρὸ στὸν οὐρανό, μὲ τὴν ἐπιγραφή: «Ἐν τούτῳ νίκα». Τὴν ἴδια νύχτα ὁ Χριστὸς βεβαίωσε τὸ ὅραµα στὸ ὄνειρο τοῦ αὐτοκράτορα. Αὐτὸ συγκλόνισε τὸν Κωνσταντῖνο, ποὺ υἱοθέτησε γιὰ ἔµβληµά του τὸ λάβαρο μὲ τὸ σταυρὸ καὶ κάτω ἀπὸ αὐτὴ τὴ σηµαία ὁδήγησε τὸ στρατό του στὴ νίκη. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ νοµίσµατα καὶ τὰ διατάγµατά του, ὁ Κωνσταντῖνος εἶχε ταχθεῖ ἀναφανδὸν ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισµοῦ καὶ ὑπερµαχοῦσε γι᾽ αὐτόν, ὅπως ἀποδείχθηκε καὶ σὲ περίοδο αἱρέσεων. Γι᾽ αὐτὸ θεωρήθηκε ἀπὸ ὅλους Ἰσαπόστολος, ὁ δέκατος τρίτος ἀπόστολος. Τὸ ἀποκορύφωµα τῆς ὑποστηρίξεως τοῦ Χριστιανισµοῦ ὑπῆρξεν ἡ ἀποστολὴ τῆς µητέρας του, Ἁγίας Ἑλένης, στὰ Ἱεροσόλυµα, ὅπου μὲ θαυµατουργικὴ βοήθεια, βρῆκε τὴν ἀκριβῆ θέση τοῦ Γολγοθᾶ, ἔβγαλε ἀπὸ τὴ γῆ τὸν Τίµιο Σταυρό, τοὺς σταυροὺς τῶν ληστῶν, τὴ λόγχη, τὸ σπόγγο, τὸν ἀκάνθινο στέφανο καὶ ὅ ,τι ἄλλο σχετίζεται μὲ τὰ Θεῖα Πάθη. Ἡ Χριστιανοσύνη σκίρτησε ἀπὸ τὰ εὑρήµατα τῆς ἀνασκαφῆς τῆς Ἁγίας Ἑλένης καὶ τὰ ὀνόµατα τοῦ Κωνσταντίνου καὶ τῆς µητέρας του ἔµειναν τὰ πιὸ σεβαστὰ στὴν ἱστορία τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας12. Ὁ Κωνσταντῖνος συνάθροισε πληθυσµὸ στὴ Βασιλεύουσα ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς αὐτοκρατορίας παρέχοντας πολλὰ προνόµιαl3. Κι ὁ βυζαντινὸς λαός, ζωηρός, χαρούµενος, μὲ ὅλα τὰ προσόντα κι ἐλαττώµατα τῆς ρωµέϊκης φυλῆς, ἐξέφραζε μέσα ἀπὸ τὰ τραγούδια του τὴ χαρά, τὸ φῶς, τὴν ἐλπίδα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ διάθεση συγκερασµοῦ ἐσωστρέφειας καὶ ἐξωστρέφειας, δύο στοιχεῖα ποὺ τὸν συνόδευαν στὴ ζωή του, ἀπὸ τὴ διπλή του ἰδιότητα, νὰ εἶναι Ἕλληνας καὶ Ὀρθόδοξος14.
.                 Ὁ ὅρος «Βασιλεύουσα» δὲν χαρακτήριζε µόνο τὴν Κωνσταντινούπολη ὡς «ἕδρα τῆς Βασιλείας τῶν Ρωµαίων» , ἀλλὰ τὴν µόνη ποὺ βασίλευε κι ἀπ᾽ τὴν ὁποία ἐκπορευόταν ἡ τάξη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ φιλανθρωπία. Ἡ «Βασιλεύουσα» ὑπῆρξεν ἡ ἕδρα τῆς φιλανθρωπίας, μὲ τὴ βαθύτερη σηµασία τοῦ ὅρου: Ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
.              Τὸ «Τυπικό» τοῦ Μιχαὴλ Ἀτταλειάτη εἶχε προβλέψει τὴν ἵδρυση ἀσύλου στὴ Ραιδεστὸ καὶ τὴ διανοµὴ ἀγαθῶν ὡς ἐλεηµοσύνη στοὺς φτωχούς τῆς Κωνσταντινούπολης. Στὴ µονὴ τοῦ Παντοκράτορος ἱδρύθηκε τὸ 12ο αἰώνα ἕνα νοσοκοµεῖο μὲ πενήντα κρεβάτια. Εἶχε ἰατρικὸ προσωπικὸ ἀπὸ ἑξήντα πρόσωπα, πέραν ἀπὸ τὸ διοικητικὸ καὶ βοηθητικὸ προσωπικό. Ὑπῆρχε αἴθουσα παροχῆς ἰατρικῶν συµβουλῶν μὲ πέντε τµήµατα, τὸ καθένα γιὰ διαφορετικὸ τύπο ἀσθενειῶν καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη ἰατρῶν καὶ βοηθῶν μὲ πλῆθος νοσοκόµων. Ἡ πολιτικὴ θεωρία τῶν Βυζαντινῶν γιὰ τὸ «φιλάνθρωπον» τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τὸ «νοσοκοµεῖν τοὺς πάσχοντας» ἀποτελεῖ πρώτιστον καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ φιλοσοφία, μὲ βάση τὴν ὁποία ὀργανώθηκαν καὶ λειτούργησαν ὅλα τὰ ἱδρύµατα τῆς Πόλης. Ἡ παράδοση συνεχίστηκε καὶ μετὰ τὴν Ἅλωση. Μέχρι σήµερα ἡ Ἐκκλησία τῆς Βασιλεύουσας ἐξακολουθεῖ νὰ «νοσοκοµεῖ τοὺς πάσχοντας»15.
.              Τὰ ἐξωτερικὰ ἐπίσης στοιχεῖα τοῦ αὐτοκρατορικοῦ μεγαλείου (κοσµήµατα περίτεχνα, ἐνδύµατα πολυτελῆ, εἰκόνες καὶ λάβαρα, σηµεῖα καὶ σύµβολα, ἡ πορφύρα, ὅλα προκαλοῦσαν σεβασµὸ καὶ δέοςl6.
.             Ἡ «σταυροπαγὴς κοσµοσφαίρα» μιλοῦσε γιὰ τὴν παγκοσµιότητα τῆς χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας, οἱ τόµοι ἀνεξικακίας καὶ ἡ «ἀκακία», συµβόλιζαν τὸ μάταιο τοῦ ὑλικοῦ κόσµου, ποὺ ὑπαγόρευαν τὴν αὐτοκρατορικὴ φιλανθρωπίαl7.
.             Ὁ Πατριαρχικὸς Θρόνος μὲ τὴ λήξη τοῦ ἔτους στέλλει δυναµικὸ μήνυµα ἀγάπης ποὺ ξεπηδᾶ ἀπ᾽ τὸ σπήλαιο τῆς Γέννησης. Κι ὁ αὐτοκράτορας τὴν ἡµέρα τῶν Χριστουγέννων σὲ μία ἀπὸ τὶς αἴθουσες ἀκροάσεως τοῦ Μεγάλου Παλατίου, µπροστᾶ σὲ συγκέντρωση ἐπισήµων, ἔδινε σὲ ἀξιωµατούχους τὰ «ὑπατικὰ δίπτυχα», δηλαδὴ διπλώµατα καὶ διακρίσεις σὲ ἐγχάρακτες πλάκες ἀπὸ ἐλεφαντόδοντο. Ἦταν μία κίνηση ποὺ συµβόλιζε τὴν κίνηση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ὁ νεογέννητος Χριστὸς τιµᾶ μὲ τὴ σάρκωσή του τὸν ἄνθρωπο καὶ τοῦ δίνει τὴ διάκρισή του. Τοῦ δίνει τὴ δυνατότητα νὰ θεωθείl8.
.             Αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ αὐτοκρατορικὸ νόµισµα, χάρη στὸν ἀτόφιο χρυσό, ἀλλὰ κυρίως χάρη στὴν ἐπιγραφὴ καὶ τὶς παραστάσεις ποὺ τὸ κοσµοῦσαν, διαλαλοῦσε ἁπανταχοῦ τῆς γῆς (παγκόσµια ἦταν ἡ κυκλοφορία του), τὰ θεµελιώδη γνωρίσµατα τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, τὸ θεοπρόβλητο δηλαδὴ τοῦ αὐτοκράτορα (στὸ νόµισµα εἰκονίζεται ὁ Χριστὸς ἢ ὁ ἄγγελός του νὰ στέφει τὸν βασιλέα) καὶ τὸ ἀπέραντο στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο τῆς ἐξουσίας, ποὺ µόνο τὸ Βυζάντιο κληρονόµησε ἀπὸ τὴ Ρώµη. Ἡ ρήση «ὅπου αὐτοκράτορας ἐκεῖ ἡ Ρώµη» μεταφράζεται στὸ Βυζάντιο: ὅπου ἡ εἰκόνα τοῦ αὐτοκράτορα, ἐκεῖ ἡ ρωµαϊκὴ κυριαρχία. Στὰ μέσα τοῦ 7ου αἰώνα ἀναφερόµενος στὰ ὅρια τοῦ Βυζαντίου ὁ Ἰάκωβος ὁ Νεοφώτιστος γράφει: «Ἀπὸ τοῦ Ὠκεανοῦ τουτέστι τῆς Σκωτίας καὶ Βρεττανίας καὶ Φραγγίας … ἕως Περσίδος καὶ πάσης Ἀνατολῆς καὶ Αἰγύπτου καὶ Ἀφρικῆς καὶ ἄνωθεν, τὰ ὅρια τῶν Ρωµαίων ἕως σήµερον καὶ αἱ στῆλαι τῶν βασιλέων αὐτῶν διὰ χαλκῶν καὶ µαρµάρων φαίνονται … ». Τὸ βυζαντινὸ νόµισµα ταξίδεψε παντοῦ στὴ γῆ. Ἕναν αἰώνα πρὶν ἀπὸ τὸν Ἰάκωβο, ἕνας ἄλλος ἁπλὸς µοναχός, ὁ Κοσµᾶς ὁ Ἰνδικοπλεύστης (χρωστᾶ τὸ ὄνοµά του στὸ ταξίδι του στὸν Ἰνδικὸ ὠκεανό), δηλώνει γιὰ τοὺς Βυζαντινούς, ὅτι «ἐν τῷ νοµίσµατι αὐτῶν ἐµπορεύονται πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ ἀπ᾽ ἄκρου γὴς ἕως ἄκρου γῆς δεκτόν ἐστι θαυµαζόµενον παρὰ παντὸς ἀνθρώπου»19. Ὀρθοδοξία καὶ αὐτοκρατορία, «Imperium καὶ Sacerdotium» ὑπῆρξαν οἱ καταβολὲς τῆς οἰκουµενικότητας καὶ παγκοσµιότητας τοῦ Βυζαντίου, ποὺ εἶχε οὐράνια διάσταση. Κατὰ τὸν τίτλο τῆς «Ἐπαναγωγῆς» ὁ αὐτοκράτορας ἦταν «τῶν ὄντων … ἡ φυλακὴ καὶ ἀσφάλεια, τῶν ἀπολωλότων ἡ ἀνάληψις, τῶν ἀπόντων ἡ ἀνάκτησις». Κι ἡ αὐτοκρατορικὴ ἀµφίεση, ὅπως γράφει ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος, δηλώνει ὅτι: «τούς τε µαγίστρους καὶ πατρικίους ἐν τύπῳ χρηµατίζων τῶν Ἀποστόλων, τόν τε χρηστὸν βασιλέα, κατὰ τὸ ἐφικτόν, ἀναλογοῦντα τῷ Θεῷ». Τὴ μίµηση Θεοῦ ἐπιδιώκουν συµπληρωµατικὰ καὶ κάποτε ἀντιµαχα στὸ Βυζάντιο, ὁ Αὐτοκράτορας καὶ ὁ Πατριάρχης, καθένας στὰ πλαίσια τῆς δικαιοδοσίας του (ὁ κόσµος τῶν σωµάτων γιὰ τὸν αὐτοκράτορα, ὁ κόσµος τῶν ψυχῶν γιὰ τὸν Πατριάρχη) ἕνα εἶδος «Χριστοτοποτηρητὴ»20. Ἔτσι ἔµεινε ἀθάνατη ἡ Ρωµανία, ποὺ σύµφωνα μὲ τὸ ποντιακὸ τραγούδι «καὶ πεθαµένη ἀκόµη ἀνθίζει». Αὐτὸ τὸ ἀέναο ἄνθισµα τῆς προσδίδει ἐπικαιρότητα καὶ καθιστᾶ ἐπιτακτικὸ τὸν πρωτεύοντα ρόλο τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ἀποτελεῖ στήριγµα στὴν ἀµηχανία τῶν καιρῶν.
.               Τὸ Βυζάντιο δηµιούργησε πολιτισµὸ ποὺ καταύγασε καὶ ἐκπολίτισε τὴν Οἰκουµένη. Μὲ ἀνώτερη καὶ ἀνώτατη παιδεία, μὲ ἄριστα ὀργανωµένο κρατικὸ µηχανισµό, μὲ οἰκονοµικὴ πολιτική, βιοµηχανία, ναυτιλία, ἐξωτερικὸ καὶ ἐσωτερικὸ ἐµπόριο, κοινωνικὴ πρόνοια, γράµµατα καὶ τέχνες21.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ. Η ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΥΚ ΕΑΛΩ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ΟΥΚ ΕΑΛΩ ΤΟ ΦΩΣ»-2

, , ,

Σχολιάστε

ΔΥΟ ΛΑΜΠΡΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ στὸ Ἱ. Κοινόβιον Ὁσ. Νικοδήμου (Πεντάλοφο)

ΙΕΡΟΝ   ΚΟΙΝΟΒΙΟΝ   ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ   ΠΑΙΟΝΙΑΣ   ΚΙΛΚΙΣ

 

Μνημόσυνο γιά τίς Ἀλησμόνητες Πατρίδες
Ὁμιλίες μέ ἀφορμή τήν Ἅλωση

Σάββατο 28 Μαΐου
καί Κυριακή 29 Μαΐου 2016

PRO_3023#2.             Τό Σάββατο 28 Μαΐου 2016 καί μέ ἀφορμή τήν παρέλευση 563 ἐτῶν ἀπό τήν ἅλωση τῆς Πόλης, στό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου, ὅπως κάθε χρόνο ἔτσι καί φέτος, ἑκατοντάδες πιστοί ἀνῆλθαν γιά νά συμμετάσχουν στή θεία Λειτουργία καί τό ἱερό Μνημόσυνο. Τό ἱερό Μνημόσυνο ἐτελέσθη εἰς μνήμην τῶν πατέρων μας καί τῶν πατέρων τῶν πατέρων μας πού ἄφησαν βίαια τήν τελευταία τους πνοή στίς Ἀλησμόνητες Πατρίδες.PRO_3012
.             Στή συνέχεια ὅλοι οἱ προσκυνητές κατευθύνθηκαν στό μεγάλο Ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς. Ἐκεῖ, μετά ἀπό ἕνα σύντομο κέρασμα, ἡ δασκάλα Χαρά Νικοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα: «Τά πνευματικά αἴτια τῆς Ἅλωσης καί ἡ δωρική προσέγγιση τριῶν Ἑλλήνων».
PRO_3066.             Ἡ Χαρά Νικοπούλου ὑποστήριξε ὅτι τά αἴτια τῆς Ἁλώσεως δέν ἦταν ἄλλα ἀπό τά αἴτια τῆς προσωπικῆς ἁλώσεως τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός μας, τά ψυχικά πάθη. Ἡ ἅλωση ἐνεργεῖται πρῶτα ἐντός τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός μας καί μετά γενικεύεται σέ ἐπίπεδο συλλογικό, σέ ἐπίπεδο ἔθνους. Στό δεύτερο μέρος τῆς ὁμιλίας της ἡ Χαρά ἐπικεντρώθηκε στόν ὅρο «Ἀνάγκη», ὁ ὁποῖος στά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά σημαίνει τό καθῆκον, τό πρέπον. Στάθηκε σέ τρία παραδείγματα ἀνδρῶν πού βίωσαν αὐτήν τήν «ἀνάγκη» καί θυσιάστηκαν γι᾿ αὐτήν: Τόν Λεωνίδα, βασιλιά τῆς Σπάρτης, πού θυσιάστηκε στίς Θερμοπύλες· τόν φιλόσοφο Σωκράτη· καί τόν τελευταῖο αὐτοκράτορα, τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο.

PRO_3221.             Τήν κυριώνυμο ἡμέρα τῆς μνήμης τῆς Ἁλώσεως, Κυριακή 29 Μαΐου 2016, μετά τήν θεία Λειτουργία στήν ὁποία συμμετεῖχαν ἑκατοντάδες πιστοί, ὁ ἰατρός Φώτης Μιχαήλ ἀνέπτυξε τό θέμα: «Μηνύματα γιά τό σήμερα ἀπό τά γεγονότα τῆς Ἅλωσης». Χρησιμοποιώντας παράλληλα καί ἐποπτικό ὑλικό, ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἔκανε μιά ἀντιπαραβολή τοῦ τότε (1453) μέ τό σήμερα. Κατέδειξε τήν διαχρονική ὑπεροχή τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας σέ σχέση μέ τήν Δύση, καθώς καί τό ἄσβεστο μίσος πού δημιουργήθηκε στή Δύση ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ὑπεροχῆς.PRO_3104
.             Δέν παρέλειψε νά μνημονεύσει τήν ἐπίσης καταστρεπτική ἅλωση ἀπό τούς Λατίνους τό 1204, τούς λεγομένους «Σταυροφόρους» (αὐτοί πού θά ὀνομάζαμε σήμερα «στρατεύματα τοῦ ΝΑΤΟ») οἱ ὁποῖοι μέ τίς εὐλογίες τοῦ τότε (ἤδη αἱρετικοῦ) πάπα κατέλαβαν καί λαφυραγώγησαν τήν Κωνσταντινούπολη.
.             Ἀνέκαθεν περιμέναμε τούς ξένους νά μᾶς σώσουν, ὑπογράμμισε, ὅπως τότε στήν ληστρική Σύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας. Τότε ὁ αὐτοκράτωρ Ἰωάννης Η΄ Παλαιολόγος σύρθηκε στήν ὑπογραφή ὅλων τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ πάπα. Σήμερα ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἴδια ἱστορία: ἡ Ἑλλάδα σύρεται ἄνευ ὅρων στήν ὑπογραφή τῶν μνημονίων καί στήν ὑποταγή της στούς ξένους.
.             Ὅμως ἡ ἀντίσταση τοῦ ἑνός δέν εἶναι μάταιη. Τότε, τό 1438-39, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ἐκπρόσωποι ὑπέγραψαν τά πρακτικά τῆς Συνόδου. Ὅλοι πλήν ἑνός, τοῦ μητροπολίτου Ἐφέσου ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Γι᾿ αὐτό καί ὁ ἴδιος ὁ πάπας ὁμολόγησε: «Μᾶρκος οὐχ ὑπέγραψεν, λοιπόν, ἐποιήσαμεν οὐδέν».PRO_3043
.             Πάντως, ὑπογράμμισε ὁ ὁμιλητής, σέ κάθε περίπτωση μνημονίου πού ὁδηγεῖ στήν ὑποδούλωση, εἴτε φυσική εἶναι αὐτή εἴτε πνευματική, ὁ πρῶτος μέ τόν ὁποῖο ἔχουμε νά πολεμήσουμε, δέν εἶναι ὁ ἀπέναντι. Εἶναι ὁ ἐμπαθής ἐαυτός μας. Ἀπό ἐκεῖ ξεκινάει κάθε τάση ὑποταγῆς καί ἐξάρτησης. Κάθε ξεπούλημα τῆς ψυχῆς μας. Ἀπό ἐκεῖ ὀφείλουμε καί ἐμεῖς νά ξεκινήσουμε τό ξεκαθάρισμα καί τήν τακτοποίησή μας.
.             Προδοσία τῆς Πίστεως χάριν τῶν ἀπατηλῶν ἀργυρίων τῆς Δύσης! Τότε, στίς 12 Δεκεμβρίου 1452 ἔγινε τό ἀνίερο καί προδοτικό ἐκεῖνο συλλείτουργο Ὀρθοδόξων μέ τούς παπικούς, πού μόλυνε τόν Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ἕξι μῆνες μετά, κατά τήν Ἅλωση, ὅταν κατέφυγαν ἐκεῖ τά γυναικόπαιδα γιά νά σωθοῦν, ἡ Ἁγια-Σοφιά γέμισε αἷμα… Σήμερα; Συμπροσευχές καί φιέστες στή Λέσβο χάριν τῶν ἰσλαμιστῶν λαθρομεταναστῶν… Τήν προδοσία τῆς Πίστεως τήν ἀκολουθοῦν πάντα ἐθνικές συμφορές. Λαός πού ἀγνοεῖ τήν ἱστορία του εἶναι καταδικασμένος νά τήν ξαναζήσει.
PRO_3084.             Στό τέλος ἀμφοτέρων τῶν ὁμιλιῶν ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου, Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος, παρότρυνε τούς πιστούς νά λάβουν αὐτά τά μηνύματα μέσα στήν καρδιά τους καί νά τά κάνουν βίωμα καί πράξη στή ζωή τους.
.             Ἔκανε ἐπίσης ἀναφορά στόν ἀείμνηστο Καθηγητή π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι «στήν Ἑλλάδα οἱ μισοί φραγκέψαμε καί οἱ ἄλλοι μισοί τουρκέψαμε»! Λυποῦμαι πολύ, συνέχισε ὁ σεβαστός Καθηγούμενος, ἀλλά δέν μπορῶ νά δεχθῶ τό αἶσχος αὐτό πού ἔγινε στή Μυτιλήνη. Καημένη Πατρίδα, ποῦ καταντήσαμε! Πῶς παραδίδουμε τήν Πίστη μας στόν Ἀντίχριστο…
.             Ἡ θεολογία τῶν Φράγκων εἶναι ἀντίχριστη, εἶναι πραγματικά «ἀντί τοῦ Χριστοῦ». Οἱ Φράγκοι λένε ὅτι ἀπέτυχε ὁ Χριστός ἐρχόμενος εἰς τόν κόσμον καί τώρα ἀναλάβαμε ἐμεῖς. …Τό κακό πού ἔχει πάθει ἡ Πατρίδα μας, τό ἔχει πάθει ἀπό τούς Φράγκους. Οἱ Φράγκοι βάζουν τά ἀγριόσκυλα, τούς μουσουλμάνους, γιά νά μᾶς δαγκάνουν.
PRO_3130 PRO_3141.             Πρωτεύουσά μας εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη, καί ἡ πρωτεύουσά μας μέχρι καί σήμερα εἶναι σκλαβωμένη. Θά πρέπει νά μάθουμε νά γονατίζουμε, νά σηκώνουμε τά χέρια ψηλά· τά δάκρυα νά αὐλακώνουν τό πρόσωπό μας. Ὅταν θά μάθουμε τήν εὐλογημένη τέχνη τῆς μετάνοιας, τότε τότε θά ἔλθει ἡ ἀνάσταση, τότε θά ἔλθει ἡ ἐλευθερία. Ἀμήν.

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (ἱστορικὸ μαγνητοσκόπημα)

,

Σχολιάστε

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ; « Ἡ Δύση πῆρε ἐπιτέλους τήν «ρεβάνς» (π. Γ. Μεταλληνός)

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ;

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός,
Ὁμότιμος Καθηγητής Παν/μίου Ἀθηνῶν

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 26.05.2015

 .               Τό 1983 μιά ἐπιφυλλίδα τοῦ διακεκριμένου Διανοουμένου, Καθηγητῆ Χρήστου Γιανναρᾶ, στήν ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» προκάλεσε τόν κύκλο τῶν Εὐρωπαϊστῶν μας, αἰφνιδιάζοντας συνάμα καί τήν ὑπνώττουσα ἀστοχριστιανική συνείδηση τῶν συντηρητικῶν «ἐθνικιστῶν» Χριστιανῶν. Ὁ τίτλος ἦταν: «Finis Graeciae;» (Τό τέλος τῆς Ἑλλάδος;). Προκλήθηκε θόρυβος καί ἔντονες ἀντιδράσεις. Γιατί; Στίς 28 Μαρτίου 1979 εἶχε ὑπογραφεῖ ἡ ἔνταξή μας στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη, καί δέν εἶχαν ἀκόμη κοπάσει οἱ πανηγυρισμοί τῶν πάντα ἀνυποψίαστων εὐρωπαϊστῶν μας.
.             Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς ἀνῆκε στήν ὁμάδα ἐκείνων, πού μόνιμα ἀντιμετωπίζουμε κριτικά τήν ἀπόφαση αὐτή καί χαρακτηριστήκαμε ἀπό τόν μαρξιστή κ. Γιάννη Μηλιό τοῦ «Ὁδηγητῆ» καί τόν ἀκροδεξιό Θεολόγο Καθηγητή Παναγιώτη Χρήστου, «Νεοορθόδοξοι». Ἀνάμεσά τους ὁ μακαρίτης Κωστῆς Μοσκώφ, ὁ Κώστας Ζουράρης καί πολλοί ἂλλοι, μέχρι τούς σεβαστούς ἁγιορεῖτες π . Γεώργιο Καψάνη καί π. Βασίλειο Γοντικάκη. Ὃλοι ἐκεῖνοι, δηλαδή, πού λάβαμε μέρος στόν χριστιανομαρξιστικό Διάλογο καί ἀντιμετωπισθήκαμε μέ καχυποψία ἀπό τά ἀσύμπτωτα μεταξύ τους ἂκρα τοῦ ἰδεολογικοῦ μας φάσματος. Ἡ ἔνταξη τῆς Χώρας μας στήν Εὐρωπαϊκή Ἓνωση εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση μιᾶς μακρόσυρτης διαδικασίας, πού ἀρχίζει μετά τό σχίσμα (9ος-11ος αἰ.) Ἡ Πανευρώπη ὑπό τήν φραγκική ἡγεσία, ἦταν τό μόνιμο ὂνειρο τῶν Ἑνωτικῶν (δυτικιζόντων τότε καί εὐρωπαϊστῶν σήμερα). Πρόκειται γιά τούς Διανοουμένους καί Πολιτικούς, πού συγκροτοῦν τήν «δυτική παράταξη» (μή λησμονοῦμε, ὃτι καί ὁ μαρξιστικός κομμουνισμός τῆς Σοβιετικῆς Ἓνωσης «Εὐρώπη» εἶναι). Ἀπέναντί της εἶναι ἡ «ἀνατολική παράταξη», τῶν πατερικά Ὀρθοδόξων ἀπό τόν Κλῆρο καί τόν Λαό μας.

1.         Πατέρας τῆς σημερινῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, πού ἀποτελεῖ ὀργανική συνιστῶσα τῆς Νέας Τάξης, τῆς Παγκοσμιοποίησης καί τῆς Νέας Ἐποχῆς, εἶναι ὁ Καρλομάγνος (768-814), ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ ‘Ορθοδόξου Ἑλληνισμοῦ,τῆς Ρωμηοσύνης. Γι’ αὐτό ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη ἀμείβει μέ τό βραβεῖο «Καρλομάγνου» τούς πρωτεργάτες καί τά διακεκριμένα ὂργανά της, μέ πρόσφατο ἐκπρόσωπο τῆς ὁμάδας αὐτῆς τόν «φίλτατο» στούς Ἓλληνες Schäuble. Μέ τόν Καρλομάγνο καί τούς Φράγκους του καθιερώνεται ἀπό τόν 8ο-9ο αἰώνα τό ἂσβεστο μίσος τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία, λόγω τῆς σχέσης της μέ τήν ἑλληνικότητα, πού φανερώνεται σέ κάθε ἱστορική στιγμή, πού ἡ Δύση , στό σύνολό της, παίρνει θέση ἀπέναντι στήν «Καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή». Ὁ στόχος τῆς ἑτερόδοξης Δύσεως δέν εἶναι ἂλλος ἀπό τήν καθολική ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας, κυρίως τήν πνευματική, καί τήν οὐνιτικοποίηση –δηλαδή τήν ἀλλοτρίωση- τῆς ὀρθόδοξης Ἑλληνικότητας, τῆς Ρωμηοσύνης.
.               Κορυφαία στιγμή στήν προσπάθεια τῆς Εὐρώπης νά ἁλώσει καί ὑποτάξει τήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, ἦταν ἡ ἅλωση τῆς Πόλης ἀπό τούς Φράγκους Σταυροφόρους, τό 1204 (12/13 Ἀπριλίου) καί ἡ διάλυση τῆς αὐτοκρατορίας μας. Ὁ φραγκικός κόσμος μετά τό σχίσμα (1054) καί ἡ κορυφή του ὁ Πάπας, ζοῦσαν μέ ἓναν ἀνομολόγητο πόθο, τήν ὑποταγή τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς. Οἱ σταυροφορίες, ὃπως ἀποδείχθηκε, εἶχαν αὐτό ὡς κύριο στόχο. Ἱστορικοί, ὃπως ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν (Οἱ σταυροφορίες …) καί ὁ Ernle Bradford (Ἡ προδοσία τοῦ 1204, στά γερμανικά), μεταξύ ἂλλων, ἐφώτισαν ἐπαρκῶς τό θέμα.
.               Ἡ πρώτη ἅλωση τῆς Πόλης (1204) ἀνοίγει τόν δρόμο γιά τήν ἅλωση τοῦ 1453. Ὑπάρχει μάλιστα, γενετική σχέση μεταξύ τῶν δύο ἁλώσεων. Ἀπό τό 1204 ἡ Πόλη καί σύνολη ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης, ἡ Ρωμανία, ὃπως εἶναι τό ἀληθινό ἀπό τόν 4ο αἰώνα ὂνομά της, δέν μπόρεσε νά ξαναβρεῖ τήν πρώτη της δύναμη. Τό φραγκικό κτύπημα ἦταν τόσο δυνατό, ὣστε ἔκτοτε ἡ Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νά χαθεῖ» (Ἑλένη Γλύκατζη-Ἀρβελέρ). Ἀπό τό 1204 μέχρι τό 1453 ἡ αὐτοκρατορία μας διανύει περίοδο πολιτικῆς παρακμῆς καί πτωτική πορεία.

2.  Οἱ ἐξελίξεις στό ἐσωτερικό τῆς συρρικνωμένης πιά αὐτοκρατορίας ὁδήγησαν στήν ἀποδυνάμωση καί βαθμιαία ἀποσύνθεσή της: ἐμφύλιοι πόλεμοι τοῦ 14ου αἰῶνος, διείσδυση τῶν Ὀθωμανῶν ὡς μισθοφόρων στήν ζωή της καί ἐπεκτατική πορεία τους στήν Χερσόνησο τοῦ Αἳμου (ἀπ τό 1354)΄ πολιτική καί οἰκονομική διάλυση΄ δημογραφική συρρίκνωση΄ ἂστοργη καί ἀφιλάνθρωπη πολιτική τῶν αὐτοκρατόρων΄ δυσβάστακτη φορολόγηση (δημιουργία οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας εἰς βάρος τῶν μικροκαλλιεργητῶν) καί κυρίως θεολογικές-πνευματικές καί ἂλλες ἰδεολογικές ἀντιθέσεις ( Ἑνωτικοί-Ἀνθενωτικοί ) τό τραγικότερο ρῆγμα στό σῶμα τοῦ Ἔθνους.
.               Ἑνωτικοί καί Ἀνθενωτικοί ὀδηγήθηκαν σέ σύγκρουση ὁριακή. Οἱ πρῶτοι ἀναζητοῦσαν στηρίγματα γιά τό κλονιζόμενο Γένος πρός δύο κατευθύνσεις: στήν κλασική ἀρχαιότητα, μέ ἂρνηση τῆς προτεραιότητας τῆς Ὀρθοδοξίας, καί στή Δύση, μέ τήν ὁποία συγγένευαν λόγῳ τῆς κοινῆς ἰδεολογίας καί νοοτροπίας. Οἱ δεύτεροι (Κλῆρος, Μοναχοί, εὐρύ λαϊκό στρῶμα) -ὂχι λιγότερο Ἓλληνες ἀπό τούς πρώτους –διατηροῦσαν τήν ἱστορικά ἑδραιωμένη (καί μάλιστα μετά τό 1204) δυσπιστία πρός τήν Δύση, διότι γνώριζαν καλά τήν θεολογική, ἐκκλησιολογική καί κοινωνική ἀλλοτρίωσή της (ρατσιστική φεουδαρχία), προτάσσοντας σέ κάθε ἑνωτική προσπάθεια τήν Ὀρθοδοξία ὡς ἀληθινή πίστη καί τήν σωτηριολογική της σημασία. Ἦταν μιά κατάσταση μέ πολλές ἀναλογίες μέ τήν σημερινή.
.               Λίγο πρίν τήν Ἅλωση ὁ πρῶτος Γενάρχης μας, μετά τό 1453, καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Γεννάδιος (Σχολάριος, +1472) ἔλεγε τό περίφημο ἐκεῖνο: «Ὦ ἀνόητοι Ρωμαῖοι…» (Ρωμηοί δηλαδή), ἐλέγχοντας τήν ἀφελῆ προσδοκία βοήθειας ἀπό μιά Δύση, πού εἶχε μάθει πιά ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Καρλομάγνου (8ος-9ος αἰ.) νά μισεῖ θανάσιμα τήν Ὀρθόδοξη Ἑλληνική Ἀνατολή (Γραικία). Ἡ στάση τῶν Ἀνθενωτικῶν ἦταν ρεαλιστική, διότι καί ἂν ἀκόμη ἀποκρούονταν οἱ Ὀθωμανοί, τό ἐξασθενημένο «Βυζάντιο» θά ἐπιβίωνε μέν, ἀλλά κατά πᾶσαν πιθανότητα θά εἶχε ἢδη μεταβληθεῖ σέ ἐξίσου ἀξιοθρήνητο δυτικό προτεκτοράτο.

3. Ὡστόσο οἱ δύο φοβερές αὐτές Ἁλώσεις δέν σήμαναν γιά τό Γένος μας ὁλοσχερή πτώση καί ἀφανισμό ἀπό τήν ἱστορική σκηνή, οὒτε ἐνόθευσαν τήν ταυτότητά μας, τήν Ἑλληνορθοδοξία. Ἡ ἐμμονή στήν ὀρθόδοξη παράδοση καί μέσω αὐτῆς καί στήν ἑλληνικότητα, διατήρησε τό Γένος ἑνωμένο μέ τίς ζωτικές πηγές του.Ὃπως δέ ἔχει ἐπισημανθεῖ πολύ ὀρθά, ἐνῶ πολιτικά μετά τό 1204 ἡ αὐτοκρατορία φθίνει καί καταντᾶ σκιά τοῦ ἑαυτοῦ της, πνευματικά σημειώνει μεγάλη ἀκμή καί κορύφωση τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως (ἡσυχαστική κίνηση), πού ζωογονοῦσε τό Γένος καί ἐνίσχυε τίς πνευματικές του ἀντιστάσεις. Ὁμεγάλος Βέλγος ἁγιολόγος François Halkin, ὁμιλεῖ γιά τήν «Διεθνῆ τοῦ Ἡσυχασμοῦ» (Internationale des Hesychasmus), πού ἓνωνε ὃλες τίς ὀρθόδοξες Λαότητες. Μετά μάλιστα τήν β’ ἅλωση ἀπό τήν καλπάζουσα δύναμη τῶν Ὀθωμανῶν Τούρκων ἡ ἀλήθεια αὐτῆς τῆς διαπίστωσης φαίνεται ἀκόμη καθαρότερα.
.               Ἡ ἐπιβίωση τοῦ Γένους μας ἦταν τό θαῦμα τοῦ ἑλληνορθόδοξου ψυχισμοῦ. Μέ τή δεύτερη ἅλωση ἀρχίζει γιά τό Γένος περίοδος μακρᾶς δοκιμασίας. Ἂν οἱ ψυχικές καί πνευματικές δυνάμεις του δέν ἦταν ἀκμαῖες, εἶναι ἀμφίβολο ἂν θά μποροῦσε τό Γένος νά ξεπεράσει τίς συνέπειες τῆς Πτώσης, ὃπως συνέβη μέ ἂλλους Λαούς στήν Ἱστορία. Ὃ,τι εἶχε συμβεῖ ἢδη μέ τίς ἑλληνικές πόλεις-κράτη, ὃταν ὐποτάχθηκαν στήν Ρώμη, ἐπανελήφθη καί μετά τό 1453. Ἡ Πόλη ἔπεσε, ἀλλ’ ἡ Ρωμανία/Βυζάντιο δέν χάθηκε. Ὁ ρωμαίικος βίος καί πολιτισμός συνέχισαν νά ζοῦν μέ ἓνα τρόπο ὑπάρξεως λιγότερο μέν φαντασμαγορικό, ἀλλ’ ἐξ ἲσου ρωμαλέο καί δημιουργικό. Ὁ ἔγκριτος ἱστορικός μας, ἀείμνηστος Καθηγητής, Ἀπόστολος Βακαλόπουλος, παρατηρεῖ ὃτι στήν διάρκεια τῆς δουλείας ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη «ἦταν κάτι παραπάνω ἀπό θρησκευτικό δόγμα. Ἦταν τό πνευματικό πλαίσιο, μέσα στό ὁποῖο ἐκφραζόταν ἡ ἐθνική (τους) συνείδηση, ὁλόκληρος ὁ κόσμος τους, πού ἔκλεινε μέσα του τό ἔνδοξον παρελθόν καί τίς ἐλπίδες ἀπολυτρώσεως». Ἀλλά καί ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἐθεμελίωσε τήν ἳδρυση τῦ Κράτους μας στήν ἰδέα, ὃτι «ἡ χριστιανική θρησκεία ἐσυντήρησεν εἰς τούς Ἓλληνας καί γλῶσσαν καί πατρίδα καί ἀρχαίας ἐνδόξους ἀναμνήσεις, καί ἐξαναχάρισεν εἰς αὐτούς τήν πολιτικήν ὓπαρξιν, τῆς ὁποίας εἶναι στῦλος καί ἑδραίωμα» (πρβλ. Α΄ Τιμ. 3,15). Γι’αὐτό ἀκριβῶς ἔπρεπε νά «φύγει», διότι συνέδεε τό Ἔθνος μας μέ τίς ζωτικές Πηγές του!

4. Τό Γένος μας, μέσα στό πλαίσιο τοῦ ἐθναρχικοῦ-ἐκκλησιαστικοῦ χώρου –παρά τίς ὁποιεσδήποτε ἐλεγχόμενες συμπεριφορές, πού ποτέ δέν λείπουν σέ κάθε θεσμικό χῶρο- πέτυχε τήν ἱστορική συνέχειά του, τήν διάσωση δηλαδή τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητας καί ἰδιοπροσωπίας του.
.               Ὁ θεσμός τῆς Ἐθναρχίας ἀποδείχθηκε γιά τό Γένος εὐεργετική συμβάλλοντας στήν ἐπιβίωση καί ἱστορική συνέχειά του. Ἀπό ἂποψη ἐδαφική, ἡ Ὀθωμανική αὐτοκρατορία συνέχιζε τήν Χριστιανική. Πνευματικά ὃμως καί πολιτιστικά, ἀλλά καί πολιτικά, τήν συνέχισε ἡ Ἐθναρχία. Μέ τήν πολιτική ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώθηκε βαθμιαῖα τό νέο καθεστώς τῆς «Χριστιανικῆς ’Ανατολῆς», τό «Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικό Κράτος τοῦ Χριστιανικοῦ Ἔθνους» (Διονύσιος Ζακυθηνός), στήν κυριολεξία τό «Βυζάντιο μετά τό Βυζάντιο» (Ν. Γιόργκα). Ἡ συσπείρωση τοῦ Γένους στό φυσικό του ἀπό αἰώνων σῶμα, τό ἐκκλησιαστικό, πέτυχε τήν διάσωση τῶν δυνάμεών του. Ὁ δέ Ἑλληνισμός, τό βασικό στοιχεῖο τοῦ ρωμαίικου μιλλετιοῦ, ἔμεινε συμπαγές καί ἰδιαίτερο σῶμα, σέ μιά ὑπερεθνική ἑνότητα μέ τίς ἂλλες ἐθνότητες-λαότητες τῆς Βαλκανικῆς, οἱ ὁποῖες μέσα στήν ἐθναρχία ξεπέρασαν τήν μετά τό 1204 κατάτμησή τους.
.               Ἡ Ἐθναρχία ἔδωσε στή Ρωμηοσύνη μεγαλύτερη ἑνότητα καί συνοχή. Καί αὐτοί οἱ ἀμείλικτοι ἐχθροί της, οἱ Φράγκοι, θά τήν βλέπουν συνεχῶς ζωντανή καί γι’ αὐτό ἐπικίνδυνη, ἐμποδίζοντας μέ κάθε τρόπο τήν ἀντίστασή της. Ἔτσι τό Γένος, ὣς τήν ἳδρυση τοῦ πρώτου ἡμιαυτόνομου ἑλληνικοῦ κράτους (Ἑπτανησιακή Πολιτεία, 1800) θά μείνει μέν χωρίς πρωτογενῆ πολιτική ἐξουσία, μέσω ὃμως τῆς Ἐθναρχίας θά συνεχίσει νά ὑπάρχει ὡς συντεταγμένη κοινωνία, μέ συνείδηση τῆς ταυτότητἀς της, τῆς ἑνότητας καί ἰδιαιτερότητά της. Τό ἐκκλησιαστικό σῶμα θά εἶναι ὁ χῶρος ἀνάπτυξης σύνολης τῆς ζωῆς τοῦ Γένους, διασώζοντας τήν θρησκευτική καί ἐθνική παράδοση, τήν γλώσσα καί τήν κοινωνικοπολιτική ὀργάνωσή του, τήν συλλογική ἐμπειρία του στόν χῶρο τῆς καθημερινῆς πράξης.

α΄) Ἡ λατρεία, μόνιμος βιοτικός χῶρος γιά τόν Ἓλληνα-Ρωμηό, διέσωσε τό ὀρθόδοξο ἦθος ὡς καθολική στάση ζωῆς. Ὃταν μιλοῦμε γιά «κιβωτό τοῦ Γένους/Ἔθνους», ἐννοοῦμε κυρίως τήν λατρεία, τήν συνεχῆ παροντοποίηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος στό «ἐδῶ καί τώρα» τῆς ἱστορίας. Ἡ πίστη καί ἡ γλώσσα διαφοροποιοῦσαν τόν Ἓλληνα καί τούς ἂλλους Ρωμηούς ἀπό τόν κατακτητή. Ἡ Ὀρθοδοξία λειτουργοῦσε ὡς «κάτι παραπάνω ἀπό θρησκευτικό δόγμα». Ἦταν τό πνευματικό πλαίσιο, μέσα στό ὁποῖο ἐκφραζόταν ἡ ἐθνική συνείδηση, ἐπιτυγχάνοντας τήν ἀδιάκοπη πραγμάτωσή της.
.               Ἡ ἐνοριακή σύναξη, ἡ μόνη λαοσύναξη πού δέν διακόπηκε ποτέ, μαζί μέ τό μοναστήρι, ἔμειναν τό ἀμετακίνητο κέντρο τῆς πνευματικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς. Τά μοναστήρια, ἰδιαίτερα, θά λειτουργοῦν ὡς χῶροι πνευματικοῦ καί συνειδησιακοῦ ἀναβαπτισμοῦ, τόποι καταφυγῆς καί προστασίας τῶν διωκομένων καί κέντρα παιδείας καί ἀνανεώσεως.

β) Ἡ Ἐθναρχία ἔγινε χῶρος διασώσεως καί ἀναπτύξεως καί τῆς πολιτικῆς ὓπαρξης τοῦ Γένους, ὂχι μόνο μέ τούς ἀξιωματούχους της (Φαναριῶτες), τούς ἀνωτάτους κρατικούς ὑπαλλήλους {διερμηνεῖς, δραγομάνους τοῦ στόλου, ἡγεμόνες τῶν παραδουνάβιων περιοχῶν}, ἀλλά πρό πάντων στό χῶρο τῆς μικροκοινωνίας, τῆς Κοινότητας. Στόν θεσμό τῶν Κοινοτήτων βρῆκε τό ρωμαίικο μιλλέτι τήν πολιτική πραγμάτωσή του καί τήν ἱστορική συνέχειά του στόν κοινωνικό χῶρο. Ὁ κοινοτισμός, μέ θεμέλια ὂχι «ὀρθολογικά» καί οἰκονομικά, ἀλλά πνευματικά (τό φιλάδελφον καί φιλάνθρωπον), ἔγινε τρόπος κοινωνικοπολιτικῆς ὑπάρξεως τοῦ Γένους, μέ κέντρο τόν Ναό γιά ὃλες τίς σωματειακές συσπειρώσεις καί συσσωματώσεις (συντεχνίες), πού ἀκόμη καί τήν ἐπαχθῆ ὀθωμανική φορολογία μπόρεσε νά μεταμορφώσει σέ «ἲση κατανομή τῆς φτώχειας» (Νικ. Σβορῶνος). Ἡ Ἐθναρχία ὃμως μέσω τῆς Κοινότητας, ἔσωσε καί τήν ἑλληνορθόδοξη παιδεία.

γ) Ὁ ὑπόδουλος Ἐλληνισμός δέν βυθίστηκε ποτέ σέ πνευματική νάρκωση ἢ ἀδράνεια. Ὁ λόγος γιά τό «πνευματικό σκοτάδι» τῆς δουλείας ἀληθεύει μόνο γιά τό πλατύ στρῶμα τοῦ Λαοῦ, πού δέν εἶχε τήν δυνατότητα ἀρχικά τοὐλάχιστον, σχολικῆς παιδείας . Μιλώντας ὃμως γιά ἀκμή καί παρακμή τῆς παιδείας, πρέπει νά ἐφαρμόσουμε τά κριτήρια τῆς περιόδου, γιά τήν ὁποία μιλοῦμε. Στήν παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης τό βάρος πέφτει πρῶτα στήν πνευματικότητα καί μετά στά γράμματα, τήν σχολική σοφία. Ἀκμή γιά τήν Ρωμηοσύνη δέν εἶναι ἡ παραγωγή σοφῶν, ἀλλ’ ἡ ἀνάδειξη Ἁγίων-Θεουμένων. Διότι αὐτοί δημιουργοῦν αὐθεντική κοινωνία. Μέ βάση αὐτό τό κριτήριο ἡ δουλεία δέν ἦταν κατάπτωση γά τήν Ρωμηοσύνη, ἀλλ’ ἀντίθετα συνεχίσθηκε κατ’ αὐτήν ἡ πνευματική ἀκμή τῶν τελευταίων βυζαντινῶν χρόνων (14ου-15ου αἰ.). Ἡ ἡσυχαστική παράδοση, πού ἐκφράζει τήν πνευματική ἀκμή τῆς Ρωμηοσύνης, δέν ἔσβησε στήν δουλεία. Ἡ περίπτωση τῶν Νεομαρτύρων, μέ τούς Πνευματικούς-Γέροντες, πού τούς προετοίμαζαν γιά τήν ὁμολογία τῆς Πίστεως καί τῆς Ἑλληνικότητας, πιστοποιεῖ αὐτή τήν συνέχεια.
.                Μέ τήν Ἐκκλησία καί τόν κοινοτικό θεσμό σώθηκε, παρ’ ὃλες τίς ἐλλείψεις, καί ἡ ἑλληνική παιδεία. Σημαντικός σταθμός ὑπῆρξε ἡ ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Ἐθναρχίας, νά ἱδρύσει τό 1454 τήν Πατριαρχική Σχολή (Ἀκαδημία) στήν Πόλη. Ἡ πρωτοβουλία ἀνῆκε στόν πρῶτο Ἐθνάρχη/Γενάρχη μας Γεννάδιο (Σχολάριο), πρώην καθηγητή. Εἶναι τό ἀρχαιότερο ἐκπαιδευτικό Ἳδρυμα κατά τήν δουλεία, πού καθιστᾶ ἰδιαίτερα ἔκδηλη τήν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στόν χῶρο τῆς παιδείας, μιά παρουσία, πού καί στούς ἑπόμενους αἰῶνες θά θεωρεῖται αὐτονόητη καί ἀστασίαστη.
.               Σπουδαῖο ἀκόμη ὁρόσημο ἦταν ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπί Ἱερεμία Β΄ τοῦ Τρανοῦ (1593), νά φροντίσουν οἱ Μητροπολίτες γιά τήν ἳδρυση σχολείων καί τήν ὑποστήριξη γενικά τῆς παιδείας στίς ἐπαρχίες τους. Εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσημη πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιά τήν ἀνάπτυξη σχολικῆς παιδείας. Ὁ Ζ΄ κανόνας τῆς Συνόδου ὁρίζει ρητά: «Ὣρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος ἓκαστον ἐπίσκοπον ἐν τῇ ἑαυτοῦ παροικίᾳ φροντίδα καί δαπάνην τήν δυναμένην ποιεῖν, ὣστε τά θεῖα καί ἱερά γράμματα δύνασθαι διδάσκεσθαι΄ βοηθεῖν δέ κατά δύναμιν τοῖς ἐθέλουσι διδάσκειν καί τοῖς μαθεῖν προαιρουμένοις, ἐάν τῶν ἐπιτηδείων χρείαν ἔχουσι». Ἡ ἀπόφαση αὐτή εἶναι καί μιά ἀπάντηση στούς ὑποστηρίζοντες τήν ὓπαρξη τοῦ «κρυφοῦ σχολειοῦ» λόγῳ διώξεως τῆς παιδείας, κάτι πού δέν ἀποδεικνύεται μέ ἐπίσημα κείμενα, ἔστω καί ἂν σέ κάποιες περιπτώσεις ἔλαβε χώρα, ἀλλ’ ὡς ἀποτέλεσμα ἀτομικῆς πρωτοβουλίας καί ὑπερβάλλοντος ζήλου τῶν Ὀθωμανικῶν Ἀρχῶν. Ἡ ἐπίδραση αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως ὑπῆρξε γόνιμη. Τά σχολεῖα ἂρχισαν νά πολλαπλασιάζονται καί ἐμφανίσθηκαν οἱ πρῶτοι μεγάλοι εὐεργέτες τοῦ Γένους, πού χρηματοδοτοῦσαν τήν ἳδρυσή τους.
.               Στήν συνάφεια ὃμως αὐτή ἐγείρεται τό ἐρώτημα: Τί ἦταν στήν οὐσία του τό «κρυφό σχολειό»; Δέν ἦταν κάτι ἂλλο ἀπό τήν ἰδιωτική καί ἀνεπίσημη φροντίδα τοῦ ἐθναρχικοῦ-ἐκκλησιαστικοῦ χώρου γιά τήν παιδεία, τήν κατάρτιση τῶν παιδιῶν στά γράμματα, μέ βάση τά ἐκκλησιαστικά βιβλία («κολλυβογράμματα») καί τήν καλλιέργεια ἐθνικῆς συνειδήσεως (ἱστορία). Καί αὐτό ἔπρεπε νά γίνεται μέ ἀπόλυτη μυστικότητα. Ἔτσι, ὁ γνωστός πίνακας τοῦ Γύζη (Τό κρυφό σχολειό) καί τό γνωστό ποίημα τοῦ ‘Ι. Πολέμη δικαιώνονται, ἂν σκεφθοῦμε ὃτι τά παιδιά, μετά τήν ἐργασία στά χωράφια, τό βραδάκι –μετά τόν Ἑσπερινό- μαζεύονταν γύρω ἀπό τόν παπά τῆς ‘Ενορίας τοῦ χωριοῦ ἢ σέ κάποιο μοναστήρι, γιά νά μάθουν «γράμματα, σπουδάσματα, τοῦ Θεοῦ τά πράγματα» (θεϊκά!) καί γι’ αὐτό πολεμεῖται τό ἀληθινό καί ὑπαρκτό «κρυφό σχολειό», διότι δέν δίδασκε τά «ἂθεα» γράμματα τῆς Εὐρώπης. (Εἶναι ἐνδιαφέρον ὃτι ὁ πολέμιος τοῦ «κρυφοῦ σχολειοῦ» ἀείμηστος Καθηγητής Ἂλκης Ἀγγέλου, δέχθηκε σπουδαία ἐπιστημονική ἀπάντηση ἀπό τόν ἐπίσης φιλόλογο Φάνη Κακριδῆ).

5. Μέ τήν ἳδρυση ὃμως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (συμβατικά τό 1830) ἡ Δύση παίρνει τή Revanche. Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση ἐπετράπη, ὃταν φάνηκε νά ἐξυπηρετεῖ τά εὐρωπαϊκά συμφέροντα, μέ τήν μεταβολή της ἀπό οἰκουμενική (μέχρι τόν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη) σέ ἐθνικιστική. Καί αὐτό διότι ἔτσι μόνο, μέ τήν ἀποδοχή τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐθνικῆς -ἢ ὀρθότερα ἐθνικιστικῆς-ἰδέας, διευκολύνθηκε ἡ ἀνάδειξή της σέ δυτικό προτεκτοράτο. Τότε συλλαμβάνεται καί ἀρχίζει νά κυοφορεῖται τό σημερινό μας πρόβλημα μέ τήν Εὐρώπη. Σήμερα, ἁπλῶς προχωρεῖ ἡ συνειδητοποίησή του, λόγω τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας. Ἐπί τόσες ὃμως δεκαετίες τό πρόβλημα ὑπῆρχε καί μεγεθυνόταν ὑπόγεια καί καταλυτικά.
.             Ὁ λόγος γιά τή μετατροπή μας σέ εὐρωπαϊκό προτεκτοράτο δέν εἶναι προϊόν εἰκασίας. Ἀπό τό 1830 τελοῦμε ὑπό μόνιμη κατοχή, μέ τήν ψευδαίσθηση τῆς συμμαχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ μικρασιατική ἐκστρατεία, πού δέν ἦταν παρά ἐκτέλεση ἐντολῶν τῶν προστατῶν μας σέ δύο φάσεις, ὣς τήν καταστροφή. Ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς στάσης ἔχει κορυφαῖες στιγμές, ὃπως ἡ δήλωση: «Στρατηγέ, ἰδού ὁ στρατός σας», πρός τόν Βάν Φλήτ, ἢ τό: «’Ανήκομεν εἰς τήν Δύσιν», πού γιά τούς εὐρωπαϊστές μας δέν κλείνεται μόνο στόν πολιτικοστρατιωτικό χῶρο, ἀλλ’ ἐπεκτείνεται καί στόν πολιτιστικό. Ἡ ἀπόλυτη κορύφωση ὃμως τό: «Εὐχαριστοῦμε τήν Κυβέρνηση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν». Ἡ πολιτική μας Ἡγεσία λειτουργεῖ, κατά κανόνα, ὡς τοποτηρητεία τῶν Ξένων Δυνάμεων στήν Ἑλλάδα, ὃπως ἰδιαίτερα σήμερα.

6. Ἀπό τήν πορεία καί στάση μας μετά τίς δύο μεγάλες Ἁλώσεις διδασκόμαστε πῶς μπορεῖ νά μήν ἔλθει τό τέλος τῆς ἱστορικῆς μας παρουσίας, πού σήμερα, δυστυχῶς, φαίνεται ἀναπόφευκτο. Οἱ δύο ἁλώσεις, ἡ φραγκική καί ἡ ὀθωμανική, δέν ἅλωσαν τήν ψυχή καί τήν συνείδηση τοῦ Γένους/Ἔθνους μας. Σήμερα ὃμως πραγματοποιεῖται -ἂρχισε ἢδη- ἡ Τρίτη Ἅλωση, ἢ μᾶλλον βρισκόμαστε στό τελικό στάδιό της. Ἡ ἅλωση τοῦ 1204 ὁλοκληρώνεται σήμερα, πού τά σύνορά μας βρίσκονται μέσα στήν ψυχή μας. Δέν εἶναι κυρίως γεωγραφικά, ἀλλά πνευματικά καί συνειδησιακά. Ἡ ψυχή μας ἀπειλεῖται μέ νέα μεγάλη ἅλωση, τήν Τρίτη καί ἀποφασιστικότερη, πού ἲσως ἀποδειχθεῖ τελεσίδικη.Ἡ Ὑπερδύναμη τῆς Νέας Ἐποχῆς, μέ ὃλες τίς συνιστῶσές της , ἔχει ἀποβεῖ «καθολική μας μητρόπολη», κατά τόν ἀείμνηστο ἱστορικό Κωστή Μοσκώφ καί μόνιμο σημεῖο ἀναφορᾶς, πού καθορίζει σύνολο τόν ἐθνικό μας βίο, καί αὐτό τό φρόνημά μας, μέ τήν ἐξωπροσδιοριζόμενη παιδεία. Σ’ αὐτό τό σημεῖο θά ἐπαναλάβω ἓνα λυγμικό λόγο τοῦ ἀειμνήστου Δασκάλου μου Νικολάου Τωμαδάκη: «Ἐλᾶτε –γράφει- νά μνημονεύσωμεν τήν Ἅλωσιν! Ποίαν; Τήν ἐκ τῶν ἔνδον ἐπελθοῦσαν; Τήν αὐτοάλωσιν ἢ τήν βίᾳ διά τῆς τουρκικῆς σπάθης πραγματοποιηθεῖσαν τό 1453; Ποία εἶναι ἡ δραματικωτέρα, ἢ χειροτέρα; Διά ποίαν εὐθυνόμεθα περισσότερον; Ἀπό ἐκείνην, ἡ ὁποία μᾶς ἔδωκε τά παραδείγματα καί τήν ἐλπίδα; Ἢ ἀπὀ τήν τωρινήν, ἡ ὁποία καταλύει τήν πίστιν;». Αἰωνία η μνήμη τοῦ σοφοῦ Διδασκάλου!
.               Ἀπό τήν ἳδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους οἱ ἐκδυτικισμένοι εὐρωπαϊστές καί σύμφωνα μέ τά σημερινά δεδομένα, ἐκσυγχρονιστές (δηλαδή νεωτεριστές καί μετανεωτεριστές), φαίνεται ὃτι ἔχουν στίς ἀντορθόδοξες προοπτικές τους, τήν «ἀλλαγή» τοῦ Ἔθνους, ὡς διαστροφή καί καταστροφή τῆς ταυτότητάς του. Ἢδη οἱ ὀπαδοί τῆς Βαυαροκρατίας ἔβαλαν στό στόχαστρό τους τά Μοναστήρια καί τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο (1833 κ.ἑξ.). Διότι οἱ Εὐρωπαῖοι καί εὐρωπαϊστές γνωρίζουν καλά, ὃτι ὁ χῶρος αὐτός ἐξασφαλίζει τήν συνέχεια τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσης καί τῆς συνοχῆς τοῦ Ἔθνους μας. Τό πνεῦμα τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ παραμένει ἔκτοτε συνδεδεμένο μέ τόν ἐπαρχιωτισμό καί τήν ἡττοπάθεια μπροστά στή Δύση, πολιτικά καί θρησκευτικά, δημιουργώντας στό Ἔθνος συνείδηση προτεκτοράτου. Ἡ ἀδυναμία βιώσεως τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσηςς ἀπό τούς ἐκδυτικισμένους Ἡγέτες μας ὃλων τῶν ἰδεολογικῶν ἀποχρώσεων ἐξασθενίζει τίς ἀντιστάσεις τους καί τίς ἐκμηδενίζει, ὁδηγώντας καί στήν ἀδυναμία ὀρθῆς ἀποτίμησης τοῦ πολιτισμοῦ μας καί τῆς ἱστορίας μας, μέ ἀποτέλεσμα νά αἰσχύνονται γιά τήν ταυτότητά τους. Πῶς, λοιπόν, ν’ ἀγωνισθοῦν ὑπέρ τοῦ Ἔθνους καί τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσής του;
.               Καί στίς ἡμέρες μας στά ὃρια τοῦ λεγομένου «χωρισμοῦ» Ἐκκλησίας – Πολιτείας, ἐπιδιώκονται καί πραγματοποιοῦνται, βαθμιαῖα, πολιτειακά μέτρα, πού ἀποδομοῦν ὂχι μόνο τόν ἐκκλησιαστικό, ἀλλά καί τόν ἐθνικό μας βίο. Στό πλαίσιο αὐτό ἢδη ἔχουν μεταξύ ἂλλων ἐπιβληθεῖ: ἀποποινικοποίηση τῶν ἀμβλώσεων καί τῆς μοιχείας, αὐτόματο διαζύγιο΄ άπάλειψη τοῦ θρησκεύματος ἀπό τίς ταυτότητες, γιά τήν ἱκανοποίηση τῶν Κέντρων ἐξαρτήσεώς μας΄ ἀπομάκρυνση τῶν Κληρικῶν ἀπό τά σχολεῖα καί παρακώλυση τοῦ κοινωνικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἐπαχθή φορολόγηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, ὡς νά ἀνῆκε στούς Κληρικούς καί ὂχι στό Λαό τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί παρεμπόδιση τοῦ πνευματικοῦ της ἔργου, μέ τόν περιορισμό τῶν χειροτονιῶν΄ θέσπιση τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν καί τῶν χριστιανῶν, ἐπαχθεῖς φορολογήσεις καί περικοπές τῆς μισθοδοσίας τῶν πολιτῶν καί τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περίθαλψής τους΄ σκανδαλώδης ἀποφυγή ἐφαρμογῆς τῶν νόμων καί ἀτιμωρησία, μέ ἀποτέλεσμα τήν αὒξηση τῆς τρομοκρατίας καί παρανομίας΄ διαιώνιση τῆς ἀνυπαρξίας ἀποφασιστικῆς καί ὀρθολογικῆς μεταναστευτικῆς πολιτικῆς, πού ἀποβαίνει εἰς βάρος τῶν Πολιτῶν τῆς Χώρας μας, ἀλλά καί αὐτῶν τῶν μεταναστῶν, μέ τήν διευκόλυνση τῆς λαθρομετανάστευσης΄ μειοδοσία στά ἐθνικά μας θέματα καί ἀπεμπόληση τῶν ἐθνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας΄ ἀλλοίωση καί παραχάραξη τῆς ἱστορίας τοῦἜθνους μας καί προώθησή της στήν ἐκπαίδευση μέ τά σχολικά βιβλία. Ὂχι δηλαδή μόνο ἡ πίστη καί ὁ ἐκκλησιαστικός μας βίος, ἀλλά ὁλόκληρος ὁ ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός μας πλήττεται θανάσιμα. Καί ὃλα αὐτά «διά νά γίνωμεν τέλειοι Εὐρωπαῖοι ἐξωτερικῶς, μέ ὃλα τά γνωρίσματα, ἑνός καταρρέοντος κοινωνικοῦ συστήματος, ἀπίστου, ἀθρήσκου, ραθύμου …». (Ν. Τωμαδάκης).
.               Οἱ κινήσεις ὃμως αὐτές τῶν αὐτοκτονούντων ἐθνοκτόνων μας ἐνισχύονται ἀπό τήν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, τούς μεταπατερικούς Κληρικούς καί κατ’ ἐπάγγελμα Θεολόγους, τούς «συνευδοκοῦντας τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. 1,32) τήν ἀνομίαν. Ἡ διάσπαση δέ τῆς Ἱεραρχίας εὐνοεῖ ἀποφασιστικά τήν προώθηση καί ἐπιβολή τῶν ἀνατρεπτικῶν καινοτομιῶν. Ὃπως τόν 19ο αἰώνα, ἔτσι καί σήμερα, δυστυχῶς, δεσπόζουν «ὑδαρεῖς» -κατά τόν ἀείμνηστο καθηγητή Χρῆστο Ἀνδροῦτσο- Κληρικοί, συσχηματιζόμενοι μέ τά μέτρα τῆς Πολιτικῆς Ἡγεσίας, γιά λόγους προοδευτισμοῦ ἢ διεκδίκησης προσωπικῶν ὠφελημάτων. Ἐπειδή δέ τά πνευματικά συμπορεύονται πάντοτε μέ τά πολιτειακά, πρέπει νά ὑπενθυμίσουμε, ὃτι ἡ πνευματική καί πολιτιστική ἀποδόμηση τοῦ Ἔθνους ἔχει σημαντικό ἀντίκτυπο καί στά ἐθνικά θέματα σέ κάθε περίοδο τῆς ἱστορίας μας. Καί αὐτό τό ζοῦμε σήμερα μέ τή νέα κατοχή μας καί πάλι ἀπό τήν Φραγκία, ὃπως τό 1204! Ἡ διαφορά τῆς προϊούσας σήμερα Τρίτης Ἁλώσεως ἀπό ἐκεῖνες τοῦ 1204 καί τοῦ 1453 εἶναι, ὃτι τότε ἡττηθήκαμε, ἐνῶ σήμερα προχωρήσαμε στήν ἅλωση μέ τήν συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ὡς σωτηρία!

* * * * *

.               Ἡ Δύση πῆρε ἐπιτέλους τήν «ρεβάνς» (revanche) ! Τώρα πραγματοποιεῖ τόν μακραίωνα πόθο της, τήν ὁλοκληρωτική διάλυση τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἐντασσόμενοι στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἐκάμαμε τόσους πανηγυρισμούς, διότι θεωρήσαμε τό γεγονός ὡς σωτηρία μας. Ὁ Θεός ἐπέτρεψε, γι’ αὐτό, νά μᾶς ἀπογοητεύσει ἡ Εὐρώπη ἐκεῖ πού στηρίξαμε «τήν πᾶσαν ἐλπίδα» μας, στά οἰκονομικά, γιά νά εἶναι εὐκολότερη ἡ ἀφύπνισή μας . Ἔτσι, ἡ ἱστορία παίρνει τήν ἐκδίκησή της! Ξεχάσαμε τόν Θεόν τῶν Πατέρων ἡμῶν καί πιστεύουμε στήν ἀπολυτοποιημένη «ἀξία» τοῦ οἰκονομισμοῦ. Δέν ἀνοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, ἀλλά τίς πύλες τῆς ψυχῆς καί καρδιᾶς μας, γιά νά μᾶς ἀλλοτριώσει καί νά μᾶς συντρίψει ἡ σημερινή Δύση.
.               Εὐτυχῶς ὅμως ὑπάρχει -εἶναι βέβαιο- καί ἡ «μαγιά» τοῦ Μακρυγιάννη. Σ’ αὐτήν ἀνήκουν ὅσοι σημερινοί Ἑλληνες μένουμε πιστοί στήν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων μας καί τόν Σωτήρα μας Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. Οἱ ἀληθινοί πατερικοί καί Ὀρθόδοξοι. Αὐτοί μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μας, θά ἀναστήσουν τό Ἔθνος, σέ κάποιο νέο ’21, ὅταν ὁ Θεός τό ἐπιτρέψει!

, , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ καὶ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως
καὶ ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν τουρκοκρατία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μέρα μνήμης ἡ 29η Μαΐου, ἡ ἡμέρα (Τρίτη ἦταν) ποὺ τὸ 1453 συνέβη τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς ἅλωσης τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Μέρα ἀποφράδα (καταραμένη) ἀποκλήθηκε καὶ συνδέθηκε μὲ θρύλους καὶ μὲ τὸ δημοτικὸ τραγούδι. Μὲ αὐτὸ ὁ λαὸς ἐξέφρασε τὸν καημό του, καὶ ἔτσι θρήνησε τὸν χαμὸ τῆς Βασιλεύουσας. Νὰ τί γράφει ἕνας   θρῆνος τοῦ Πόντου:

ναν πουλν καλν πουλν βγαν’ π τν Πόλιν
Οδ στ’ μπέλια κόνεψεν οδ στ περιβόλια,
πγεν κα ν᾽ κόνεψεν κα ᾽ς σο λ τν κάστρον.
σεξεν τ’ ναν τ φτερν ᾽ς σ αμα βουτεμένον.
σεξεν τ’ λλο χαρτν χει γραμμένον.
π κανες κ’ νέγνωσεν, οδ’ μητροπολίτης,
ναν παιδίν, καλν παιδίν, ρχεται κα ναγνώθει.
Σίτ’ ναγνώθ’, σίτε κλαίγει, σίτε κρούει τν καρδίαν,
«λ μς κα βάϊ μς, πάρθεν Ρωμανία!».
Μοιρολογον τ γκλησιάς, κλαίγ’νε τ μοναστήρια
Κι Γιάννες Χρυσόστομον κλαίει δερνοκοπιέται.
ν κλας, μν κλας ι-Γιάννε μου, κα δερνοκοπισκσαι.
Ρωμανία πέρασεν, Ρωμανία πάρθεν!
Ρωμανία κι ν πέρασεν, νθε κα φέρει κι λλο.

Οἱ πέντε τελευταῖοι στίχοι ἔχουν καὶ τὴν ἀκόλουθη παραλλαγή:

λ’ παιρναν πομονήν, παρναν παρ’γορίαν
Ἅ-γιάννες κι Ἅε-Θόδωρον κα γι Σοφι στν Πόλιν
Παρηνοσίαν κ’ εχανε οδ παρηγορίαν.
γιάννε, παρ᾽ πομονήν, παρ’ κα παργ’γορίαν
Ο λληνες γερον κι νθον κα φέρουν πάλιν λλα.

 .           Οἱ τελευταῖοι στίχοι δίνουν τὸ στίγμα τῆς μετὰ τὴν ἅλωση ἀρχῆς, τὸ γενέσιο, τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ καὶ θυμίζουν τὰ λόγια τοῦ ἱερομάρτυρα Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ πρὶν ἀπὸ τὸ Μαρτύριό του, τὴν 9η Ἰουλίου 1821, στὸν Μουσελλὶμ Ἀγά, ποὺ ἀπαθανάτισε ὁ Κύπριος ἐθνικός μας ποιητὴς Βασίλης Μιχαηλίδης:

Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν φυλὴ συνότζιαιρη τοῦ κόσμου,
Κανένας δὲν εὑρέθηκεν γιὰ νὰ τὴν ἠξηλείψει,
Κανένας, γιατί σκέπει την ᾽ποὺ τά ᾽ψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν νὰ χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!

.           Γιὰ τὴν ἅλωση τίθενται δύο ζητήματα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἂν ἦταν σωστὴ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ λαοῦ, ὅπως τὴν ἐξέφρασε ὁ Νοταρᾶς, «προτιμότερο τὸ ὀσμανικὸ φακιόλιο, παρὰ ἡ παπικὴ τιάρα». Σημειώνεται ὅτι ὁ Νοταρᾶς τὶς ἀμέσως ἑπόμενες ἡμέρες τῆς ἁλώσεως, μὲ ἐντολὴ τοῦ Μωάμεθ, ἐκτελέστηκε μαζὶ μὲ τοὺς δύο πρεσβύτερους υἱούς του, ἐνῶ ὁ νεότερος παραδόθηκε στὸν ἀρχιευνοῦχο τοῦ Σουλτάνου… Τὸ δεύτερο εἶναι ἂν θὰ σωζόταν ἡ αὐτοκρατορία, στὴν περίπτωση ποὺ οἱ Ἕλληνες προσκυνοῦσαν τὸν Πάπα.
.           Τὸ δίλημμα περιγράφει ἀπαράμιλλα ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος στὸ βιβλίο του «Ἄσματα Δημοτικὰ τῆς Ἑλλάδος- Ἐκδοθέντα μετὰ μελέτης ἱστορικῆς περὶ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ» (Ἐν Κερκύρᾳ, Τυπογραφεῖον Ἑρμῆ Α. Τερζάκη καὶ Θ. Ρωμαίου, 1852, σελ. 503 -504). Γράφει:
.           «Ὀφείλει τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, παραιτούμενον τῶν περὶ Ὀρθοδοξίας ἀξιώσεών του, καὶ ἐπὶ σκοπῷ τοῦ νὰ διαφυλαχθῇ ἀπὸ τοὺς ἄκρους κινδύνους, νὰ στρέψῃ ὄμμα συνδιαλλακτικὸν πρὸς τὴν Δύσιν, νὰ παραδεχθῆ τὸν Παπισμόν, νὰ συγχωνευθῇ μετὰ τῶν ἑσπερίων ἐθνῶν, νὰ ἀπολέσῃ τὴν ἀρχαιογόνον φύσιν του, νὰ ἐξουθενηθῇ εἰς τὸν ὠκεανὸν τῶν δυτικῶν ἐθνικοτήτων, νὰ ἀποταχθῇ τῇ αὐθεντίᾳ τοῦ παρελθόντος, νὰ ἀπεκδυθῇ τῆς ἱστορικῆς ἠγεμονείας του καὶ ταῦτα πάντα χωρὶς τῆς βεβαιότητος ὅτι θέλει σωθῇ ποτὲ ἀπὸ τῆς ἡμέραν παρ’ ἡμέραν ἀναβαινούσης βαρβαρικῆς πλημμύρας. Ἢ μᾶλλον, ρέπον πρὸς τοῦτον τὸν βάρβαρον, ἐπειδὴ ταχέως ἢ βραδέως ὁ βάρβαρος μέλλει νὰ νικήσῃ, ὀφείλει πρὸς τοῦτον μὲν νὰ παραχωρήσῃ τὴν αὐτονομίαν, τὸν βυζαντινὸν θρόνον, τὴν πολιτείαν, εἰς ἑαυτὸ δὲ νὰ φυλάξῃ τὴν κατοχὴν τοῦ θρησκεύματος, ὡς παλλάδιον ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἤθελε καταφύγη καὶ κρυφθῆ ὁ σπόρος τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας;- Εἰς ἄλλας λέξεις, τί μέλλει νὰ δώσῃ βορὰν εἰς τὸν τῆς Ἀνάγκης ἀδυσώπητον δράκοντα; Τὴν ὕλην, ἢ τὸ πνεῦμα; Νὰ δώσῃ τὸ θρήσκευμα καὶ τὴν ἐν τῷ θρησκεύματι περιεχομένην μέλλουσαν ἀναγέννησιν πρὸς τοὺς Δυτικούς, ἢ νὰ παραδώςσῃ τὸ μεσαιωνικὸν ἀτελέστατον πολίτευμα πρὸς τοὺς διαδόχους τοῦ Ὀτομάνου; Δεξιόθεν κρημνὸς- ἀριστερόθεν τάφος».
.           Καὶ προσθέτει ὁ Ζαμπέλιος: «Δὲν ἐννόησαν καὶ δὲν ἐξετίμησαν εἰσέτι (Σημ.: τὸ 1852…) οἱ Εὐρωπαῖοι τὴν ἀληθινὴν φύσιν τοῦ περὶ ἑνώσεως ζητήματος, διότι δὲν ἐγνώρισαν εἰσέτι καλῶς τὴν φύσιν καὶ τὴν ἀποστολὴν τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι δὲν ἐννόησαν ὅτι δόγμα θρησκευτικόν, οἶον τὸ Ἑλληνικόν, εἶναι ὅρος τῆς τοῦ ἔθνους ἀτελευτησίας, εἶναι αὐτὸ ἐκεῖνο τὸ ἔθνος. Τὸ γένος λοιπὸν τῶν Γραικῶν ὤφειλε κατὰ θείαν οἰκονομίαν, καὶ κατὰ ἱστοριονομικὸν δίκαιον νὰ ὑποπέσῃ ὑπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Ὤφειλεν εἰς τὴν κολυμβήθραν τῆς δουλείας νὰ βαπτισθῇ, ἵνα ἐξέλθῃ πάντως κεκαθαρισμένον καὶ ἁγνισμένον εἰς τὴν ζωὴν τοῦ μέλλοντος. Αὐτὴν δὲ τὴν καθαρτηρίαν κολυμβήθραν ἡ Ὀρθοδοξία ἡτοίμασεν».
.       Μένει νὰ ἀπαντηθεῖ τὸ ἐρώτημα ἂν οἱ δυτικοὶ ἤθελαν καὶ μποροῦσαν νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἅλωση. Ὁ Πάπας καὶ οἱ δυτικοὶ δὲν ἤθελαν νὰ βοηθήσουν τοὺς «σχισματικοὺς» Ἕλληνες στὴν ἄμυνα ἔναντι τῶν Ὀσμανιδῶν. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ καρδιναλίου τῆς Φλωρεντίας Ἀντωνίνου: «Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ δοθεῖ βοήθεια σὲ αἱρετικούς, σχισματικοὺς καὶ ἀναθεματισμένους. Ὅπως μὲ τοὺς πανωλόβλητους ἔτσι καὶ μὲ τοὺς ἄθεους αἱρετικοὺς δὲν ἐπιτρέπεται κοινωνία. Πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ ἀφεθοῦν ἀβοήθητοι στὴν τιμωρία, τὴν ὁποία ἐξέλεξε γι’ αὐτοὺς ὁ Θεός». (Βλ. σχ. Ἀρχ. Θυατείρων καὶ Μεγ. Βρετ. Μεθοδίου «Ἕλληνες καὶ Λατίνοι» Β΄ Ἔκδ. Ἀποστ. Διακονία, σελ. 418). Ἂς μὴν ξεχνᾶμε τὸν λόγο τοῦ Πετράρχη: «Οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἐχθροί, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες σχισματικοὶ εἶναι χειρότεροι ἀπὸ ἐχθρούς». (Ζοὲλ Νταλέγκρ «Ἕλληνες καὶ Ὀθωμανοὶ 1453-1923», 3η ἔκδ., Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, σελ. 45).
.       Ὑπῆρχε ἕνα μίσος τῶν Δυτικῶν σὲ βάρος τῶν «ἀτίθασων» Ἑλλήνων μετὰ τὸ Σχίσμα τοῦ 1054. Περίτρανη ἀπόδειξη ἡ ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Φράγκους τὸ 1204 κατὰ τὴν Δ´ Σταυροφορία. Τότε ἀντὶ νὰ πᾶνε νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν Ἱερουσαλὴμ κούρσεψαν τὴν Βασιλεύουσα καὶ καταδυνάστευσαν τὸν Ἑλληνισμό. Στὸ «Χρονικό τοῦ Μορέως» εἶναι προφανὴς αὐτὸς ὁ μισελληνισμὸς ὄχι μόνο τοῦ φραγκόδουλου συγγραφέα, ἀλλὰ γενικότερα τῶν Φράγκων. Ἐπίσης μελέτες περὶ τῆς φραγκοκρατίας – ἑνετοκρατίας τῶν Γεωργίου Δώριζα καὶ Κώστα Καιροφύλα γιὰ τὴν Τῆνο, Περικλέους Ζερλέντου γιὰ τὴν Πελοπόννησο, Διακόνου Φιλαρέτου Κουρίτου γιὰ τὴν Κύπρο, William Miller καὶ Νίκου Ζαχαρόπουλου γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, περιγράφουν τὴν καταπίεση πο φίσταντο ο λληνες π τν ξουσία τν Φράγκων κα τν νετν. Ἦταν τόση ἡ πίεση ἀπὸ τὸν Πάπα καὶ τοὺς ὑποτελεῖς του ἡγεμόνες τῆς Δύσης νὰ τοὺς στερήσουν τὴν ὕπαρξή τους καὶ νὰ τοὺς καταστήσουν ἀνδράποδα, ποὺ τοὺς ἔσπρωχνε στὴν ἄλλη τυραννία, τῶν ἀλλόθρησκων Ὀσμανιδῶν.
.         Τὸ ἄλλο ἐρώτημα εἶναι: Ἂν οἱ Ἕλληνες δέχονταν νὰ καταστοῦν ὑποτελεῖς στὸν Πάπα, τότε αὐτὸς καὶ οἱ δυτικοὶ ἡγεμόνες θὰ εἶχαν τὴ δύναμη νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἅλωση; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀπολύτως ἀρνητική. Κατὰ τὸν Κων. Παπαρρηγόπουλο, ἂν στὴν ἐποχή του ἡ Δύση μετὰ κόπου μποροῦσε νὰ ὁμοφωνήσει ὡς πρὸς τὰ ἀνατολικὰ πράγματα δύσκολα μπορεῖ νὰ παραδεχθεῖ ὅτι μποροῦσε νὰ πολιτευθεῖ διαφορετικὰ πρὶν ἀπὸ 400 χρόνια, πρὶν κατὰ καὶ μετὰ τὴν ἅλωση, ὅταν, ὅπως γράφει, «ἡ μὲν πολιτικὴ περίνοια ἦτο ταπεινοτέρα, τὰ δὲ εὐτελῆ τοπικὰ συμφέροντα ἦσαν πολυπλοκώτερα καὶ ἰσχυρότερα» (Κων. Παπαρρηγόπουλου «Ἱστορία Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Ἔκδ. Οἶκος Ἐλευθερουδάκη, Ἀθῆναι, 1925, τ. 5ος, Μέρος 2ο, σελ. 10). Ἀπόδειξη ὁ πρώην Ὀρθόδοξος Μητροπολίτης Τραπεζοῦντος καὶ μετὰ καρδινάλιος Βησσαρίωνας. Ὁ Πάπας ἀφοῦ τοῦ ἀγόρασε τὴν ψυχή, τὸν ξεγέλασε καὶ δὲν ἀνταποκρίθηκε στὸ αἴτημά του νὰ διοργανώσει σταυροφορία ἀπελευθέρωσης τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Ὀσμανίδες.

,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 15ος – 21ος ΑΙΩΝΑΣ –ἀπό τήν Ἅλωση στήν Ἀνάσταση! (Ὁ Ν. Χειλαδάκης στὸ Ἱ. Κοιν. Ὁσ. Νικοδήμου) «Ἡ Τουρκία εἶναι σήμερα ἕνα ἡφαίστειο πού ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά ἐκραγεῖ»

ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ…

τοῦ περιοδικοῦ τῶν Φίλων τοῦ Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
Γουμενίσσης

.         Στίς 27 Μαΐου τοῦ 2014, στό Ἱερό Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου πραγματοποιήθηκε, ὅπως κάθε χρόνο, ἐκδήλωση γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἅλωσης τῆς Πόλης. Ἦταν ἕνα ἱερό Μνημόσυνο ἀφιερωμένο στή μνήμη τῶν προγόνων μας. ΜΝΗΜΟΣ.Μιά ἀπότιση φόρου τιμῆς πρός ὅλους ἐκείνους πού θυσιάσθηκαν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος στήν Κωνσταντινούπολη καί στίς ἀλησμόνητες πατρίδες τῆς Ρωμιοσύνης κατά τήν μακρόχρονη πορεία τοῦ μαρτυρικοῦ Γένους μας.
.         Πρῶτα «συναντηθήκαμε» μέ τούς ἀθάνατους νεκρούς μας μέσα στό Μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας. Στή συνέχεια «ἀνάψαμε» ἕνα κερί στή μνήμη τους μέ τό ἱερό Μνημόσυνο πού τελέσαμε. Καί ὕστερα συγκεντρωθήκαμε στό Ἀρχονταρίκι νά ἀκούσουμε ἀπό τόν προσκεκλημένο ὁμιλητή κάτι σχετικό μέ τήν ἡμέρα, μέ σκοπό νά συντηρήσουμε τήν ἱστορική μνήμη μας. Γιά νά διατηρήσουμε ἄσβηστη μέσα μας τήν ἐλπίδα γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους μας. Γιά νά ἐκπληρώσουμε ἴσως ἔτσι ἕνα ὀφειλόμενο χρέος ἀπέναντι στίς ψυχές τῶν προγόνων μας…
.         Καί πράγματι, μέσα στήν ζοφερή περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν μας, ὅπου τά πάντα λειτουργοῦν θέλοντας θαρρεῖς νά μᾶς ὑποτάξουν στήν ἀπελπισία, ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Νικολάου Χειλαδάκη ἦρθε σάν ἕνας ζείδωρος ἄνεμος, πού φύσηξε ἀπό τήν ἀπέναντι ὄχθη τοῦ Αἰγαίου καί ἔφθασε ὥς ἐδῶ. Ἕνας ἄνεμος ἐλπίδας, πού ἤχησε σάν «φωνή αὔρας λεπτῆς» καί χαΐδεψε εὐχάριστα τά αὐτιά μας. Μιά φωνή αἰσιοδοξίας πού ἦρθε νά ἀναθερμάνει τήν ἀποσταμένη ἐλπίδα τοῦ Γένους μας καί νά δώσει ξανά φτερά στά ἀποκαμωμένα ὄνειρα τῆς φυλῆς μας…
.         Πρωτοτύπησε ὁ φετινός ὁμιλητής. Δέν στάθηκε τόσο στά γεγονότα τοῦ παρελθόντος (λίγο-πολύ γνωστά) πού ὁδήγησαν στήν ἅλωση τῆς Πόλης. Ἑστίασε κυρίως τήν προσοχή τοῦ ἀκροατηρίου του (πού τόν παρακολουθοῦσε μέ ἀδιάπτωτο ἐνδιαφέρον), σέ τρέχουσες καθημερινές ἐξελίξεις καί γεγονότα, τά ὁποῖα γιά λόγους σκοπιμότητας δέν βλέπουν συνήθως τό φῶς τῆς δημοσιότητας καί δέν γίνονται εὐρέως γνωστά! Ὁ κ. Χειλαδάκης, ὡς δημοσιογράφος καί συγγραφέας καί ἔχοντας ἐπίσης –ὡς τουρκολόγος– ἐφόδιο τήν πολύ καλή γνώση τῆς τουρκικῆς γλώσσας, παρουσίασε στούς ἀκροατές του (μέ τήν ὁμιλία του καί τήν προβολή ἀποκλειστικῶν βιντεοταινιῶν), μιά εἰκόνα τῆς σύγχρονης Τουρκίας. Ἡ ἐπισταμένη καί καθημερινή παρακολούθηση ὅλων τῶν ἐξελίξεων στή γειτονική χώρα ἐκ μέρους τοῦ κ. Χειλαδάκη, τοῦ ἔδωσαν τό δικαίωμα νά μιλήσει γιά μιά Τουρκία ἡ ὁποία, σήμερα, ζεῖ μέσα στήν ἀνασφάλεια καί τόν φόβο ἐπικείμενων ἐξελίξεων πού θά ἔχουν ὡς ἄμεση συνέπεια τήν ἴδια τήν ὕπαρξή της! Μιᾶς Τουρκίας, ἡ ὁποία μέ ἀφορμή κάποια ἀποκαλυπτικά σημεῖα πού συνέβησαν καί συμβαίνουν μέσα στόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας ἀλλά καί κάποιων νέων δεδομένων –σέ πολιτικό καί κοινωνικό ἐπίπεδο– , πού ἀρχίζουν νά διαμορφώνονται στό ἐσωτερικό τῆς χώρας τόν τελευταῖο καιρό, ζεῖ μέ τό ἄγχος μιᾶς ἐπικείμενης διάλυσής της! Ἡ Τουρκία εἶναι σήμερα ἕνα ἡφαίστειο πού ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά ἐκραγεῖ, τόνισε χαρακτηριστικά ὁ κ. Χειλαδάκης…
.         Στήν ὁμιλία του ὡστόσο ὁ κ. Χειλαδάκης ἐπεσήμανε παράλληλα ὅτι ὑπάρχει κάτι πού πρέπει νά μᾶς ἀνησυχεῖ. Ἡ ἐπικίνδυνη ἡφαιστειώδης κατάσταση πού ἐπικρατεῖ σήμερα στή χώρα αὐτή, μπορεῖ κάποια στιγμή νά ἐκτονωθεῖ μέ ἀποδέκτη τόν πιό ἀδύναμο γείτονα πού βρίσκεται δίπλα της. Καί ὁ γείτονας αὐτός εἶναι ἡ Ἑλλάδα… (Ἐδῶ καί πολλά χρόνια ὑπάρχει ἕνας ἀκήρυχτος πόλεμος Ἑλλάδας– Τουρκίας, μοναδικός στά παγκόσμια ἱστορικά χρονικά, μέ τίς καθημερινές καί ἀλλεπάλληλες ἀεροπορικές ἐμπλοκές καί ἀερομαχίες μέ τούς Τούρκους στό Αἰγαῖο!!!).
.         Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι βρισκόμαστε σέ μιά πολύ κρίσιμη ἱστορική περίοδο. Ὁ Ἑλληνισμός καί ἡ Ὀρθοδοξία κινδυνεύουν ἄμεσα!! Ἄν δέν συνειδητοποιήσουμε τήν κατάσταση, ἄν δέν ἀντιδράσουμε, ἐνῶ θά καταρρέουν ἐκεῖνοι στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Αἰγαίου, ἐμεῖς θά θρηνοῦμε τήν δεύτερη Κωνσταντινούπολη!! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό τελευταῖο ὀχυρό ἐνάντια στήν παγκοσμιοποίηση–εἶπε– καί αὐτό τό ὀχυρό θέλουν νά τό ἐξουδετερώσουν!!
.         Πιστεύω ὅμως–κατέληξε τόν λόγο του ὁ κ. Χειλαδάκης– αὐτό τό πολύ ἐλπιδοφόρο πού εἶπε ὁ π. Παΐσιος, ὅταν τόν ρώτησαν γιά τό μέλλον τῆς χώρας μας καί γιά τή Νέα Τάξη πραγμάτων. Εἶχε πεῖ: «Ἔχουν αὐτοί τά σχέδιά τους, ἀλλά ἔχει καί ὁ Θεός τά δικά Του»…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 15ος – 21ος ΑΙΩΝΑΣ
–ἀπό τήν Ἅλωση στήν Ἀνάσταση!

(Παρατίθενται ἐδῶ περιληπτικά τά κυριότερα σημεῖα τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Νικολάου Χειλαδάκη ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στίς 27 Μαΐου τοῦ 2014 στό Ἱερό Κοινόβιο. Οἱ ἀναφορές τοῦ ὁμιλητῆ στηρίζονται σχεδόν ἀποκλειστικά σέ τουρκικές πηγές καί δημοσιεύματα)

Χειλαδάκης- άλωση.         Ἕνας πολύ γνωστός Τοῦρκος ἱστορικός, ὁ Halik Inalcik, σέ πρόσφατο δημοσίευμά του ἀναφορικά μέ τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (29 Μαΐου 1453), ἔκανε τήν ἑξῆς χαρακτηριστική παρατήρηση: Κατά τή διάρκεια τῆς πολιορκίας τῆς Πόλης καί κατά τήν ἀνάπαυλα τῶν μαχῶν, πολλοί στρατιῶτες τοῦ Σουλτάνου πήγαιναν κάτω ἀπό τά τείχη καί συζητοῦσαν μέ τούς ἀμυνομένους πού βρίσκονταν στίς ἐπάλξεις. Ἡ γλῶσσα στήν ὁποία διεξαγόταν ἡ συζήτηση ἦταν ἡ Ἑλληνική!! Αὐτό σήμαινε ὅτι τόσο οἱ ἐπιτιθέμενοι (οἱ στρατιῶτες τοῦ Σουλτάνου, οἱ γενίτσαροι) ὅσο καί οἱ ἀμυνόμενοι ἦσαν ἑλληνικῆς καταγωγῆς!!! Οἱ ἐπιτιθέμενοι κάτω ἀπό τά τείχη παρακαλοῦσαν τούς ἀμυνομένους νά παραδοθοῦν γιά νά σταματήσει ἡ αἱματοχυσία!!
.               Ὁ Ἰωσήφ Βρυέννιος (ὁ πνευματικός πατέρας τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ) εἶχε προφητεύσει τήν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης. Τοῦ ὑπέβαλαν τό ἐρώτημα, γιατί ἄραγε ὁ Θεός νά ἐπιτρέψει νά γίνει ἕνα τόσο μεγάλο κακό. Δέν ὑπῆρχαν ἔστω δέκα εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, οἱ προσευχές τῶν ὁποίων θά ἀπέτρεπαν τήν καταστροφή; Καί ἐκεῖνος ἀπάντησε τά ἑξῆς: Ὑπῆρχαν πολλοί εὐσεβεῖς, ἀλλά δυστυχῶς δέν ἔκαναν τίποτα. Εἶχαν ταυτιστεῖ μέ τήν θρησκευτική ἀποστασία τῆς ἐποχῆς–τήν ὁποία, δυστυχῶς, ὅπως τόνισε ὁ ὁμιλητής, τήν ξαναζοῦμε καί σήμερα! Ἡ τελευταία Λειτουργία στόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας ἔγινε, ὄχι ἀπό ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο, ἀλλά ἀπό ἕναν καρδινάλιο! Ἡ Κωνσταντινούπολη προδόθηκε! Ἀπό τό ἕνα μέρος ἦσαν οἱ Ἕλληνες ἐξωμότες πού εἶχαν προσχωρήσει στόν Μωάμεθ καί τό Ἰσλάμ, καί ἀπό τό ἄλλο μέρος ἦσαν οἱ Δυτικόφιλοι πού εἶχαν προσχωρήσει στόν Πάπα! Αὐτή ἡ διπλή προδοσία ἦταν ἡ αἰτία γιά τήν ὁποία ἔπεσε ἡ Κωνσταντινούπολη! Καί δυστυχῶς ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται καί σήμερα μέ τραγικές συνέπειες…

(Ὁ ὁμιλητής στό σημεῖο αὐτό τόνισε ὅτι παρόλη τήν ζοφερή κατάσταση τῶν ἡμερῶν μας, μιά καινούργια ἀνάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας ἔρχεται στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Αἰγαίου, πρόβλεψη τήν ὁποία στηρίζει στά παρακάτω γεγονότα:

.               Στίς 28 Ἰανουαρίου τοῦ 2014, σ’ ἕνα τζαμί ἔξω ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, ἕνας ἱμάμης ἄρχισε νά διαβάζει τό Κοράνι. Τήν ὥρα ἐκείνη ἀποκαλύφθηκε στόν τροῦλο –γιατί τό τζαμί ἦταν ἐκκλησία– ἡ εἰκόνα τοῦ Παντοκράτορα!! Τό γεγονός αὐτό –ἀποτυπωμένο σέ φωτογραφία– ἐντυπωσίασε πολύ τούς Τούρκους πού ἔβλεπαν ἕναν χότζα νά διαβάζει τό Κοράνι καί πάνω ἀπό τό κεφάλι του νά δεσπόζει ὁ Παντοκράτωρ Ἰησοῦς Χριστός!!
.           Τόν Ἰανουάριο τοῦ 2012, μιά ἀπό τίς μεγαλύτερες τουρκικές ἐφημερίδες, ἡ Sabah, ἔκανε ἕνα ἐντυπωσιακό ἀφιέρωμα γιά τόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας. Σ’ αὐτό τό δημοσίευμα γινόταν ἀναφορά στόν κρυμμένο Πατριάρχη πού βρίσκεται μέσα στήν Ἁγία Σοφία! (Πρόκειται γιά ἕναν θρῦλο πού τόν ἀναφέρουν οἱ ἴδιοι οἱ μουσουλμάνοι καί φαίνεται νά μοιάζει μέ τόν ἑλληνικό θρῦλο, τόν σχετικό μέ τόν ἱερέα, ὁ ὁποῖος τελοῦσε τήν θεία Λειτουργία κατά τή στιγμή πού εἰσέβαλαν οἱ Ὀθωμανοί μέσα στόν ναό. Τότε ἐκεῖνος, μαζί μέ τά Τίμια Δῶρα, μπῆκε μέσα σέ μιά μυστική πύλη, ἡ ὁποία παραμένει ἔκτοτε ἑρμητικά κλειστή…). Κάθε χρόνο, ἀναφέρει ἡ Sabah, στήν Ἀνάσταση τῶν χριστιανῶν –καί ἐδῶ εἶναι τό συγκλονιστικό– ἔξω ἀπό τήν πύλη αὐτή ἐμφανίζονται κόκκινα αὐγά!!!
Χειλαδάκης- άλωση (1).           Ὁ θρῦλος συμπληρώνεται ἀπό τήν προφητεία πού φοβίζει πολύ τούς Τούρκους, πώς ὅταν ἡ πύλη αὐτή κάποτε ἀνοίξει, τότε στόν ναό θά ἀκουστοῦν ξανά χριστιανικές ψαλμωδίες!!! Καί μόνο στήν ἰδέα ὅτι ἡ πύλη θά ἀνοίξει, αὐτό εἶναι κάτι πού δημιουργεῖ μεγάλο τρόμο στούς Τούρκους! (Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο τό τουρκικό κατεστημένο προσπαθεῖ σήμερα–ἕνεκα τῆς μεγάλης ἀνασφάλειας πού τό διακατέχει– νά μετατρέψει ξανά τόν ναό σέ μουσουλμανικό τέμενος!). Ἡ ἴδια ἐφημερίδα ἀναφέρει ἐπίσης ὅτι μεγάλο δέος ἔχει προκαλέσει στούς Τούρκους καί ἡ ἀποκάλυψη ψηφιδωτῶν τοῦ ναοῦ (πού ἦσαν ὥς τώρα καλυμμένοι μέ σοβά), ὅπως γιά παράδειγμα ἡ ψηφιδωτή εἰκόνα μέ τόν Χριστό πού ἔχει στά δεξιά τήν Μητέρα Του τήν Παναγία καί στά ἀριστερά Του τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Τό ψηφιδωτό αὐτό οἱ Τοῦρκοι τό χαρακτήρισαν «μωσαϊκό τῆς ἀποκάλυψης» καί ὁ συμβολισμός αὐτός φαίνεται νά ἔχει τεράστια ἐσχατολογική σημασία…
.           Ἐκεῖνο ὅμως πού συνετάραξε πραγματικά τούς Τούρκους ἦταν αὐτό πού συνέβη στίς 24 Ἰουλίου τοῦ 2009. Πρόκειται γιά τό ἐντυπωσιακό γεγονός τῆς ἐμφάνισης τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἁγίας Σοφίας (ἐφημερίδα «Χουριέτ»). Τό καλοκαίρι ἐκεῖνο γίνονταν κάποιες ἐργασίες στά ψηφιδωτά τοῦ τρούλου τῆς Ἁγίας Σοφίας. Τό ἀπόγευμα τῆς ἡμέρας αὐτῆς κάποιες ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου ἔπεσαν στό συγκεκριμένο σημεῖο τῶν ἐργασιῶν καί τότε ἐμφανίστηκε μιά, πραγματικά, ἐπιβλητικότατη καί καταπληκτική μορφή ἑνός ἀγγέλου, ἑνός Σεραφίμ, ἡ ὁποία δέσποζε πάνω στόν τροῦλο!
.          Ὁ ἐπίλογος τῆς καταπληκτικῆς αὐτῆς ὑπόθεσης γράφτηκε στίς 16 Αὐγούστου τοῦ 2009, ὅταν ἕνας πολύ γνωστός Τοῦρκος πολιτικός, ὁ Ὀλμάν Κουρτουλμούς, σέ μιά ὁμιλία του πού ἔκανε σέ ἕνα κλειστό στάδιο τῆς Κωνσταντινούπολης, ἀναφερόμενος στήν ἀποκάλυψη τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἁγίας Σοφίας δήλωσε ὅτι ἡ ἀποκάλυψη αὐτή ἦταν ἕνα προμήνυμα –σέ συνδυασμό μέ τίς ἐξελίξεις γενικότερα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς– γιά τόν τελικό διαμελισμό καί τήν ὁριστική κατάρρευση τῆς σύγχρονης Τουρκίας!! Ὁ Κουρτουλμούς τόνισε ὅτι, τό γεγονός αὐτό τοῦ ἑξαπτέρυγου ἀγγέλου, ὅπως ἐμφανίστηκε στόν τροῦλο τῆς Ἁγίας Σοφίας, θά πρέπει νά μᾶς βάλει σέ μεγάλη ἀνησυχία, καί ἄν δέν λάβουμε τά ἀπαραίτητα μέτρα, θά δοῦμε πολύ τραγικές στιγμές γιά τό μέλλον τῆς Κωνσταντινούπολης!!
.           Στίς 6 Ἰανουαρίου τοῦ 2014, ὁ Τοῦρκος ἀρθρογράφος Χασάν Γκιουλέν Καχραμάν (ἐφημερίδα Sabah) τόνισε σέ δημοσίευμά του ὅτι τά ψηφιδωτά πού ἐμφανίζονται στήν Ἁγια-Σοφιά δείχνουν τήν ἀναγκαιότητα ἐπιστροφῆς τῆς Κωνσταντινούπολης στή βυζαντινή κληρονομιά της! Καί τό πιό ἐντυπωσιακό: Πρότεινε, σάν πρῶτο σημαντικό βῆμα, νά ἀφαιρεθοῦν ὅλοι οἱ σοβάδες μέ τούς ὁποίους εἶχαν καλυφθεῖ τά ψηφιδωτά καί τά μωσαϊκά τοῦ ναοῦ μετά τήν ἅλωση τῆς Πόλης!! (Ἡ ἀπεικόνιση εἰκόνων καί Ἁγίων θεωρεῖται, ὡς γνωστόν, θανάσιμη ἁμαρτία γιά τό Ἰσλάμ. Παρ’ ὅλα αὐτά ὁ ἴδιος τόλμησε καί τό πρότεινε ἐπίσημα!).

Χειλαδάκης- άλωση (2).           Ἕνας ἄλλος δημοσιογράφος (Hincal Ulun) τῆς ἴδιας ἐφημερίδας, ἐπικαλούμενος ἕναν ἀπό τούς μεγαλύτερους Τούρκους βυζαντινολόγους, τόν Radi Dikici (ὁ ὁποῖος ἔχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά μέ τό Βυζάντιο), στίς 23 Μαρτίου τοῦ 2014 δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο μέ τόν τίτλο: «Μέσα στήν Ἁγία Σοφία “κρύβεται” ὁ Τίμιος Σταυρός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἡ Ἁγία Ἑλένη, ὡς γνωστόν, μετά τήν εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μετέφερε ἕνα μεγάλο τμῆμα του ἀπό τά Ἱεροσόλυμα στήν Κωνσταντινούπολη. Μέχρι τό 1204, ὅπως ἀναφέρουν ἱστορικές πηγές τίς ὁποῖες ὑποστηρίζει ὁ Τοῦρκος ἱστορικός, ὁ Τίμιος Σταυρός βρισκόταν σ’ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο μέσα στό ἐσωτερικό τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ὅταν οἱ Σταυροφόροι κατέλαβαν τήν Κωνσταντινούπολη –ἄλλη ἀποφράδα ἡμέρα γιά τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία– ὁρισμένοι ἱερεῖς καί κάποιοι βυζαντινοί ἀξιωματοῦχοι τόν ἔκρυψαν σέ κάποιο μυστικό μέρος γιά νά μήν τόν βροῦν καί τόν ἁρπάξουν οἱ Φράγκοι. Κι ἐνῶ ἡ Κωνσταντινούπολη τελοῦσε ὑπό φραγκική κατοχή γιά περισσότερο ἀπό πενήντα χρόνια, ἐκεῖνοι πού γνώριζαν τό μυστικό, εἴτε πέθαναν εἴτε χάθηκαν κάτω ἀπό ἄλλες συνθῆκες. Τό μυστικό ὅμως παρέμεινε… μυστικό! Τό κρατάει, ἑπτασφράγιστο ἀκόμη, καί τό γνωρίζει μόνο ἡ ἴδια ἡ Ἁγια-Σοφιά! Καί ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποία θά ἀποκαλυφθεῖ ὁ Τίμιος Σταυρός, αὐτό θά σημάνει τό τέλος–θά εἶναι δηλαδή τά ἔσχατα– γιά ἕνα τεχνητό κράτος, (δηλ. ἡ Τουρκία) πού τό ἵδρυσε ὁ Μουσταφᾶ Κεμάλ, ὁ πατέρας τῆς ἐθνοκάθαρσης τῆς Μ. Ἀσίας, ὁ σφαγέας ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀσσυρίων καί Ἀράβων Χριστιανῶν!!!
.           Τό ἄγχος ὡστόσο τῆς σύγχρονης Τουρκίας γιά τήν ἐπικείμενη διάλυσή της ἀρχίζει πλέον νά ἐκφράζεται καί ἀπό ἐπίσημα χείλη! Ὁ μεγάλος Τοῦρκος ἱστορικός Halik Inalcik (ἕνα πολύ σεβαστό πρόσωπο πού χαίρει μεγάλης ἐκτιμήσεως στήν Τουρκία) στίς 8 Μαρτίου τοῦ 2014 δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο πού δημιούργησε τρομερή αἴσθηση καί συγκλόνισε τή χώρα. Προειδοποιοῦσε τούς Τούρκους καί τούς συμβούλευε ταυτοχρόνως νά μήν ἐφησυχάζουν, διότι τά γεγονότα τῆς Κριμαίας ἔχουν ὡς κύριο στόχο τήν κάθοδο τῶν Ρώσσων στήν Κωνσταντινούπολη καί τά Στενά (ἐδῶ βέβαια ἀνακαλεῖ κανείς στή μνήμη του τήν σχετική προφητεία τοῦ π. Παϊσίου!), καί ἐπεσήμανε τόν μεγάλο κίνδυνο πού διατρέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἀπό τίς ἐξελίξεις στήν Οὐκρανία. Ἡ οὐκρανική κρίση, ὑπεστήριξε, ἔχει ὡς βασικό στόχο τήν ἴδια τήν Τουρκία καί τήν παρουσία τῆς Τουρκίας στή Μαύρη Θάλασσα. Ὁ βασικός στόχος τῶν Ρώσσων εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη καί ὁ Βόσπορος–τό παλιό ὄνειρο τῶν Ρώσσων– διότι καί γεωπολιτικά καί γεωστρατηγικά ἡ Ρωσσία ἔχει ἀνάγκη τῶν Στενῶν. (Μετά τά γεγονότα τῆς Οὐκρανίας καί τῆς Κριμαίας ἔχει ἀρχίσει ἤδη μιά ἔντονη ἀντιπαράθεση στή Μαύρη Θάλασσα μεταξύ τοῦ ρωσσικοῦ καί τοῦ τουρκικοῦ παράγοντα).
.           Γιά τή διάλυση τῆς Τουρκίας ἀρχίζουν πλέον νά ὁμιλοῦν ἀνοιχτά καί Ἀμερικανοί ἀξιωματοῦχοι. Στίς 15 Μαρτίου τοῦ 2014 (ἐφημερίδα «Τζουχμουριέτ») δύο πρώην πρέσβεις τῆς Ἀμερικῆς στήν Τουρκία (οἱ πιό ἄριστα ἐνημερωμένοι γιά τά τουρκικά πράγματα) ἀνέφεραν ὅτι ἡ Τουρκία στούς ἑπόμενους μῆνες θά ἀντιμετωπίσει μιά φοβερή κρίση! Δεδομένης τῆς κρισιμότατης (στίς 10 Αὐγούστου τοῦ 2014) ἐκλογῆς–γιά πρώτη φορά ἀπό τόν λαό– Τούρκου προέδρου, θεωροῦν ἀναπόφευκτη τήν πτώση τοῦ Ἐρτογάν (πού εἶναι ὁ κυριότερος ὑποψήφιος), τήν ἔναρξη τρομερῶν ταραχῶν στό ἐσωτερικό τῆς Τουρκίας καί τήν πολύ πιθανή, ἐν συνεχείᾳ, διάλυσή της!! Τό ἐντυπωσιακό εἶναι ὅτι τήν θεωρία αὐτή τήν ὑποστηρίζει καί ὁ ἴδιος ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς κυβέρνησης Ἐρτογάν, ὁ ὁποῖος στίς 19 Μαρτίου τοῦ 2014 προέβλεψε (μέ βάση τά γεγονότα πού ἐξελίσσονται στήν Τουρκία) ὅτι ἡ χώρα θά ὁδηγηθεῖ σέ ἕναν αἱματηρό ἐμφύλιο πόλεμο πού θά ἔχει ἄμεσες συνέπειες γιά τή συνοχή καί τήν ἑνότητα ἀλλά καί γιά τήν ἴδια τήν ὕπαρξη τῆς Τουρκίας…

, , , ,

Σχολιάστε