Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Ἰσαάκ Σύρος

Ο ΑΓ. ΙΣΑΑΚ ὁ ΣΥΡΟΣ καὶ Η “ΑΓΧΟΝΗ” τῆς ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ

Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος
καί ἡ «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς

(μέ ἀφορμή τή νέα μετάφραση
τῶν ἀσκητικῶν ἔργων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ
ἀπό τίς Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»).

βλ. σχετ.: ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ

.                  Ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ, «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Ὁ σαρκωθείς Λόγος μᾶς πῆρε ἀπό τό σκότος τῆς ἀγνωσίας καί τῆς ἁμαρτίας καί μᾶς δίδαξε νἀ Τόν προσκυνοῦμε ὡς ὄντα Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης. Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος μᾶς διδάσκει: «Γιά χιλιάδες χρόνια κυριαρχοῦσε στόν κόσμο ἡ κοσμική γνώση, «οἱ τρόποι τῆς γνώσεως» καί ὁ ἄνθρωπος δέν μποροῦσε νά σηκώσει καθόλου τό κεφάλι του ἀπό τήν γῆ καί νά αἰσθανθεῖ τήν ἰσχύ τοῦ Κτίστου του. Κι αὐτό ἕως ὅτου ἀνέτειλε ἡ πίστη μας καί μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό “τό σκότος τῆς γήινης ἐργασίας”, τίς μάταιες ἰδέες καί ἐνασχολήσεις» (Τοῦ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, Ἐκδόσεις Β. Ρηγοπούλου σ. 252).
.                Πρόκειται γιά τήν πίστη «τήν ἐκ τοῦ φωτός τῆς χάριτος ἀνατέλλουσαν τῇ ψυχῇ» (σ. 261). Αὐτή ἡ πίστη συνίσταται στό καθαρό καί ἁπλό φρόνημα, εἶναι «ἔννοια νηπιώδης καί καρδία ἁπλῆ»(251). Αὐτή ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή, τήν πνευματική γνώση πού στήν οὐσία εἶναι αἴσθηση τῆς ἀθανάτου ζωῆς. Εἶναι ὁ βασιλιᾶς ὅλων τῶν ἐπιθυμιῶν. Ὅποια καρδιά δεχθεῖ αὐτή τή γλυκύτητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, κάθε ἄλλη γήινη γλυκύτητα τῆς εἶναι περιττή(σ. 164). Ἡ γνώση αὐτή «εἶναι νίκη ἐπί τῆς θνητότητος, σύνδεση τῆς ἐδῶ ζωῆς μετά τῆς ἀθανάτου, ἕνωσις τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ» (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς). Γιά τήν ἀπόκτησή της εἶναι ἀπαραίτητο ὡς ἀρραβώνας τό ἅγιο βάπτισμα, ἀλλά πρέπει νά ἀκολουθεῖ ἡ πνευματική ἐργασία καί πρό πάντων ἡ μετάνοια(σ.65).
.                    Ἀντίθετη στήν ἁπλότητα τῆς πίστεως καί τῆς πνευματικῆς γνώσεως εἶναι ἡ «ψυχική», ἡ σαρκική γνώση. Πῶς ὁρίζεται; «Ὁρισμός αὐτῆς τῆς γνώσεως εἶναι ὅτι χωρίς ἐξέταση καί ἔρευνα δέν ἔχει ἐξουσία νά κάνει ὁτιδήποτε, ἀλλά ἐξετάζει ἄν εἶναι δυνατόν νά γίνει αὐτό πού ἐπιθυμεῖ καί θέλει(251). Ἡ «ψυχική» γνώση μοιάζει μέ «ἀγχόνη» καί ἄν πιαστεῖ κάποιος ἀπ΄αὐτήν εὐκολότερο εἶναι νά λυθεῖ ἀπό σιδερένια δεσμά παρά ἀπ΄ αὐτήν(σ. 71). Παρά ταῦτα, ἄν κάποιοι θέλουν νά προσεγγίσουν τήν πνευματική γνώση πρέπει νά ἀπαρνηθοῦν τήν ψυχική γνώση, κάθε περίπλοκη λεπτολογία καί ὅλη τήν πολύπλοκη μέθοδο τῆς σαρκικῆς γνώσεως καί νά ἑδραιωθοῦν στό «νήπιο φρόνημα». Ἀλλά καί πάλι χρειάζεται πολύς ἀγώνας γιά νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τή συνήθεια τῆς ψυχικῆς γνώσεως, ἀπό τίς «ἔννοιές» της καί τούς «πολλούς λογισμούς» της καί νά φθάσουν σέ «μίαν ἁπλότητα τῆς καθαρότητος» πού εἶναι ἡ προϋπόθεση γιά νά αἰσθανθοῦν τήν πνευματική γνώση (σ. 69-70).
.                Ὥστε εἶναι μεγάλο τό ἀγώνισμα γιά νά γνωρίσει κάποιος ἀληθινά τόν Θεό καί νά ἑνωθεῖ μαζί Του. Δύσκολο νά ἀπαρνηθοῦμε τούς ἀμέτρητους καί πολύπλοκους λογισμούς μας, τήν χαμερπῆ λογική μας πού δεσμεύει τήν ψυχή μας καί δέν μᾶς ἀφήνει, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, νά σηκώσουμε τό κεφάλι μας καί νά δοῦμε τή δύναμη τοῦ Κτίστου μας. Μέσα στήν ἀδυναμία μας πάντως, ἔχουμε τούς Ἁγίους μας, ὅπως τόν ἅγιο Ἰσαάκ, νά μᾶς ὁδηγοῦν, μέ τόν λόγο τους τόν αὐθεντικό μέ τίς Χριστο-ἐμπειρίες τους πρός τήν ἀληθινή ὁδό τῆς θεογνωσίας. Ἀκόμη κι ἄν τίποτε πνευματικό δέν καταφέρνουμε, οἱ Ἅγιοί μας παραμένουν ἀσφαλεῖς ὁδοδεῖκτες πρός τήν ἐν Χριστῷ ζωή, μᾶς ἐνθαρρύνουν, ζεσταίνουν τήν προαίρεσή μας καί ἀναπτερώνουν τήν ἐλπίδα μας «γιά νά βάλουμε ἀρχή». Καί ἀλλοίμονο ἄν ἡ κοσμική μας γνώση, μέ τήν «ἐξέταση» τήν «ἔρευνά» της καἰ τήν «πολύπλοκον μέθοδόν» της φθείρει τήν ἐμπιστοσύνη μας πρός τούς Ἁγίους.
. Δυστυχῶς αὐτό συμβαίνει τά τελευταῖα χρόνια μέ τήν μανιώδη προσπάθεια νά ἀποδειχθεῖ α) ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος δέν εἶναι ὀρθόδοξος, ἀλλά νεστοριανός. β) ὅτι κάποια ἀπό τά συγγράμματά του δέν τοῦ ἀνήκουν ἀλλά ἀνήκουν σέ νεστοριανούς καί μονοφυσίτες καί γ) ὅτι μιά ἀπαίσια συλλογή νεστοριανῶν ψευδεπιγράφων κειμένων εἶναι δικά του ἔργα!
.                 Ὅλες βέβαια αὐτές οἱ ἰδέες διαχέονται πρός κάθε κατεύθυνση γιατί δῆθεν τίς ἀπέδειξαν οἱ «ἔρευνες» τῶν ἀβαπτίστων προτεσταντῶν, οἱ ὁποῖοι δεμένοι στήν «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως κατατρώγονται μέ ζητήματα πού δέν μποροῦν οὔτε κἄν νά τά προσεγγίσουν, ἀφοῦ στεροῦνται τήν βασική προϋπόθεση, τόν «ἀρραβῶνα» τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Καλά, αὐτοί. Ὅμως στήν παγίδα τους ἔχουν πέσει καί οἱ ὀρθόδοξοι πού άκολουθοῦν ὅ, τι πεῖ ἡ ἐπιστήμη! Καθηγητές, ἐπίσκοποι, λόγιοι, θεολόγοι, ἀμπελοφιλοσοφοῦντες βάλλουν κατά τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ καί τόν διαβάλλουν.
.              Τό τελευταῖο χτύπημα δίνει τό βιβλίο «Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου» τῶν ἐκδόσεων Ἐν πλῷ. Πρόκειται γιά μετάφραση –«μεταγραφή στά Νεοελληνικά»- τῶν λόγων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ. Οἱ μεταφραστές χρησιμοποίησαν τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο, ὅπως τό ἐπεξεργάστηκε ὁ Μάρκελλος Πιράρ στό ἔργο του «Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Λόγοι Ἀσκητικοί, Ἔκδοσις Ἱερά Μονή Ἰβήρων 2012» πού ἀποτελεῖ κριτική ἔκδοση τῶν ἔργων τοῦ ἁγίου. Εἶναι πράγματι ζητούμενο μιά καλή καί ἀξιόπιστη μετάφραση τῶν λόγων τοῦ πρυτάνεως τῶν ἡσυχαστῶν καί προσφιλοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ἀββᾶ Ἰσαάκ καί φαίνεται ὅτι οἱ δύο μεταφραστές ἐργάστηκαν φιλότιμα πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. Πάντως προσωπικά μέ ξένισε καί μέ προβλημάτισε ἡ μετάφραση κάποιας φράσεως τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πρωτοτύπου. Τό κείμενο ἀναφέρει: «οὐδέποτε καταλαμβάνεται ἡ πίστις, ἡ παρέχουσα πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος, ἐκ τῶν ἀβαπτίστων ἤ ἐκ τῶν πεφθαρμένων τήν διάνοιαν ἐκ τῆς ἀληθείας» καί ἡ νέα μετάφραση: γιατί ποτέ δέν γίνεται κατανοητή ἡ πίστη πού χαρίζει τή βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας ἀπό ὅσους δέν ἔχουν φθάσει ἀκόμη τή θεωρία τῆς πίστεως ἤ ἀπό ἐκείνους τῶν ὁποίων ἡ διάνοια ἐφθάρη, ἐπειδή ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ἀλήθεια. Εἶναι τελείως αὐθαίρετη αὐτή ἡ ἀπόδοση (ἐκ τῶν ἀβαπτίστων≅ από όσους δεν έχουν φθάσει ακόμη τη θεωρία της πίστεως). Ἐδῶ βέβαια οἱ καλοί μεταφραστές, ἀκολουθοῦν περίπου τήν ὑποσημείωση τοῦ κριτικοῦ κειμένου (σ. 619) ὅπου τό συριακό πρωτότυπο στήν θέση τῆς λέξεως «ἀβαπτίστων» ἔχει μιά λέξη πού ἀντιστοιχεῖ στήν ἑλληνική λέξη «ἀτελῶν». Μήπως ὅμως ἡ λέξη αὐτή σημαίνει τούς μή τελειωθέντες διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος; Καἰ ἐρωτῶ ἐπίσης. Μετά ἀπ΄αὐτό μποροῦν νά ἔχουν οἱ ἀναγνῶστες ἐμπιστοσύνη στή μετάφραση ἀπό τή στιγμή μάλιστα πού δέν παρατίθεται ἀντικρυστά τό ἀρχαιοελληνικό πρωτότυπο; Δέν ἀποτελεῖ μιά μικρή, τόση δά …προδοσία τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πρωτοτύπου;

.               Πέραν τούτου ὑπάρχουν καί ἄλλα προβλήματα στό βιβλίο αὐτό.

.              Ι. Εἶναι σκανδαλώδης καί βλάσφημη ἡ ἀκόλουθη ….διακήρυξη τοῦ π. Ἀντωνίου Πινακούλα, ὁ ὁποῖος ἐπιμελήθηκε τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου: «Συνήθως έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο αββάς είναι ένας από τους ασκητικούς πατέρες της Εκκλησίας μας…Ο αββάς Ισαάκ δεν ήταν μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας»( Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, τῶν Ἐκδόσεων Ἐν πλῷ. σσ. 10 καί 14). Θέλοντας νά μᾶς βγάλει ἀπό τίς…ψευδαισθήσεις μας ὁ π. Ἀντώνιος άκολουθώντας τούς ἐρευνητές ἀποφαίνεται ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ δέν εἶναι ὀρθόδοξος, ἀσφαλῶς δέν εἶναι ἅγιος, καί καθώς βρίσκεται ἔξω ἀπό τή μάνδρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι δίχως ἄλλο αἱρετικός! ( Τό ἴδιο δίδαξε τούς ἀκροατές του προκλητικά καί ἀπροκάλυπτα ὁ γνωστός Σταῦρος Ζουμπουλάκης κατά τήν παρουσίαση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ). Πιστός στή διακήρυξή του ὁ π. Ἀντώνιος πουθενά δέν τόν ὀνομάζει ἅγιο. Ἀκόμη καί ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου τῶν ἐκδόσεων Ἐν Πλῷ «Λόγοι ἀσκητικοί Ἰσαάκ τοῦ Σύρου» μαρτυρεῖ τήν βιαία ἐκρίζωση τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπό χορεία τῶν ἁγίων. Ἐδῶ θά πρέπει νά πῶ ὅτι σέ ὅλα τά χειρόγραφα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Μ Πιράρ -παρά τό γεγονός ὅτι καί αὐτός υἱοθετεῖ τίς ἴδιες ἀπόψεις- ἡ ἐπικεφαλίδα τῶν συγγραμμάτων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ εἶναι, μέ μικρές παραλλαγές: «Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου ἀσκητοῦ καί ἀναχωρητοῦ… λόγοι ἀσκητικοί».
.               Ἀπομακρύνοντας, κατά τήν ἰδεοληψία τους καί μόνον, τόν ἅγιο Ἰσαάκ ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οἱ ἐρευνητές καταντοῦν ἱεροεξεταστές τοῦ ἁγίου καί τόν στριμώχνουν στήν νεστοριανή «Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς». Δυστυχῶς ἐξέλιπε ἡ ντροπή καί πλεονάζει ἡ ἄμετρη ἀλαζονεία καί ἀναισχυντία ἀπέναντι στούς ἁγίους. Θέλω νά πῶ ἐδῶ παρεκβαίνοντας ὅτι γιά τούς ἐρευνητές ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος εἶναι ἐπίσης μεσσαλιανός, ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μονοφυσίτης. Ἴσως καί οἱ ἀββάδες Βαρσανούφιος, Δωρόθεος καί Ἡσαΐας νά ἦσαν κι αὐτοί μονοφυσίτες! Γιά τόν π. Βασίλειο Θερμό, πού εἶναι και αὐτός ἐρευνητής, ὁ Ἀπ. Παῦλος εἶχε ἐσφαλμένες ἀντιλήψεις γιατί δέν γνώριζε ὅτι ὑπάρχει σεξουαλικός προσανατολισμός, τόν ὁποῖο ἀνεκάλυψαν φεμινίστριες φιλόσοφοι, κατά τήν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης! Ὁ ὀρθολογισμός σήμερα στήν ἀντίχριστη ἐποχή μας ὑψώνεται ἐπηρμένος κατά τῆς Πίστεως καί τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πλανημένη διδασκαλία τοῦ Βαρλαάμ, ὁ ὁποῖος ἔδινε ἀπόλυτη προτεραιότητα στήν κοσμική γνώση καί φιλοσοφία ἔχει ἀκόμη τούς ὀπαδούς της. Ὁ ἀντίπαλός του ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς προτάσσει τήν ἐμπειρία τῶν ἁγίων καί τή διδασκαλία τους ὡς ἀποδεικτική μέθοδο γιά τίς ἀλήθειες τῆς πίστεως καί ὄχι τούς διαλεκτικούς συλλογισμούς.
.                Ἡ βαρλααμική λογική σέ ὅλους αὐτούς τούς «ἐρευνητές» καί «ἐξεταστές» γίνεται «ἀγχόνη», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ. Δέν τούς συγκινοῦν οἱ γνῶμες καί οἱ λόγοι τῶν ἁγίων. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης τοποθετεῖ τόν ἅγιο Ἰσαάκ ἀνάμεσα στόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος καί τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή (« Ἀνάγνωθι δέ ἀεί τά περί ἡσυχίας καί προσευχῆς˙ οἷον εἰς τήν Κλίμακα, εἰς τόν ἅγιον Ἰσαάκ, τά τοῦ ἁγίου Μαξίμου, τά τοῦ Νέου Θεολόγου». Οἱ ἅγιοι Πατριάρχες Κάλλιστος καί Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι γράφοντας περί πίστεως ἐλπίδος καί ἀγάπης, μετά τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος καί τόν ἅγιο Διάδοχο παραπέμπουν στόν ἅγιο Ἰσαάκ : «καί ὁ ἅγιος Ἰσαάκ˙ ἡ ἀγάπη…». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γράφει: «καρπόν τῆς προσευχῆς ὁ ἅγιος Ἰσαάκ προσηγόρευσε τόν φωτισμόν», ἀποκαλεῖ δέν τόν Ἅγιο «ἐπόπτη καί συγγραφέα τῆς μυστικῆς ἐποψίας». Ὅλοι οἱ ἅγιοι π.χ. ὁ ἅγιος Φιλόθεος ὁ Κόκκινος, ὁ Ἅγιος Νεῖλος Σόρσκυ, ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ἅγιος Παΐσιος, ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, θεωροῦν καί ὀνομάζουν τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ, Ἅγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀλλά τί σημασία ἔχουν αὐτές οἱ γνῶμες γιά τούς θαυμαστές τῆς ἐπιστήμης; Βαρύνει στή συνείδησή τους ἡ γνώμη τῶν εἰδικῶν δηλ. τό τί ἀποφαίνεται ὁ Wensinck, ὁ Miller, ὁ Brock, ὁ K. Ware, ὁ Kessel, ὁ Μ. Πιράρ καί ὅσοι τούς ἀντιγράφουν, ὅπως ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ, ὁ Ν. Καββαδᾶς, ὁ Κ. Κορναράκης κλπ.
.                ΙΙ. Ἀκολουθώντας τίς ἐπιστημονικές προκαταλήψεις τῶν δυτικῶν ἐρευνητῶν ὁ Πιράρ, ἀφαίρεσε 4 λόγους καί μία Ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπό τό corpus τῶν κειμένων του καί ἀπέδωσε τούς μέν λόγους σέ κάποιο νεστοριανό ἐρημίτη καί σέ κάποιο μοναστικό Τυπικό(!) τήν δέ ἐπιστολή στόν φοβερό μονοφυσίτη Φιλόξενο! Ἔβαλε ὅμως τά κείμενα αὐτά στό τέλος τοῦ ἔργου του σέ Παράρτημα. Οἱ μεταφραστές ὅμως, ἴσως συμμμορφούμενοι «πρός τάς ὑποδείξεις» τῶν καθοδηγητῶν τους δέν τίς μετέφρασαν καθόλου. Ὅθεν…οἱ ἀναγνῶστες πρέπει νά γνωρίζουν ὅτι τό 1/10 τῶν κειμένων τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ ἀπουσιάζει ἀπό τήν ἐν λόγῳ μετάφραση. Ὅμως διαγράφοντας ἤ καλλίτερα ληστεύοντας τούς λόγους αὐτούς ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ οἱ ἐρευνητές καί οἱ παθητικοί τους ἀκόλουθοι στεροῦν μεταξύ πολλῶν ἄλλων ἀπό τούς ἀναγνῶστες τους τήν πατρότητα τῆς κατανυκτικῆς εὐχῆς, ἡ ὁποία βρίσκεται στό τέλος τοῦ Ἱκετηρίου Κανόνος εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν («Δέσποτα Χριστέ ὁ Θεός, ὁ τοῖς πάθεσί σου τά πάθη μου θεραπεύσας…»). Αὐτή ἡ εὐχή εἶναι γραμμένη ἀπό τόν Ἀββᾶ Ἰσαάκ καί βρίσκεται στό τέλος τοῦ Λόγου του Περί ἀποταγῆς κόσμου καί ἀποχῆς τῆς πρός ἀνθρώπους παρρησίας, τόν ὁποῖο ἔχει ἐξορίσει ἀπό τά ἔργα τοῦ ἁγίου ἡ…ἐπιστημονική κοινότητα. Στεροῦν ἐπίσης τούς ἀναγνῶστες ἀπό τίς ὑπέροχες νουθεσίες τοῦ Ἁγίου (π.χ. «..Ἀπό τραπέζης νηστευόντων καί ἀγρυπνούντων καί κοπιώντων ἐν Κυρίῳ λάβε σεαυτῷ φάρμακον ζωῆς καί διέγειρον τῆς ψυχῆς σου τήν θνῆξιν… κ.λ.π). Αὐτές περιλαμβάνονται στό λόγο Περί φυλακῆς καί τηρήσεως τῆς ἐκ τῶν χαύνων καί ἀμελῶν, ὁ ὁποῖος παρομοίως εἶναι ἐξόριστος καί στοιβαγμένος στά ἄχρηστα ἀπό τούς σοφούς τοῦ αἰῶνος τούτου.
.             ΙΙΙ. Ἀκολουθεῖται τό μονοτονικό, ἀντιθέτως πρός τό πολυτονικό σύστημα πού χρησιμοποίησε ὄχι μόνο κατά τήν καταγραφή τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ κειμένου, ἀλλά καθ΄ὅλη τήν ἐργασία του ὁ Μ. Πιράρ. Ἔτσι ἀποκόπτεται τό μοναδικό ἀπό τά ἐξωτερικά στοιχεῖα πού συνδέει τό πρωτότυπο κείμενο μέ τήν μετάφραση. Ἤδη ἡ νεοελληνική ἐκφορά τῆς γλώσσας μας καί μάλιστα πιεσμένη στό στυλιζαρισμένο δημοτικισμό εἶναι πενιχρή στήν ἀπόδοση νοημάτων. Ἔτσι, κατά τό δή λεγόμενον, ἀπέναντι στόν πόλεμο κατά τῆς γλώσσας μας καί τῶν κλασσικῶν σπουδῶν, «μόνοι μας βγάζουμε τά μάτια μας».
.            Πρός τό παρόν δέν χρειάζεται νά ποῦμε κάτι ἄλλο. Καθένας πού ἀκούει ἤ διαβάζει διεστραμμένες διδασκαλίες καί ἰδέες ἔχει τήν προσωπική του εὐθύνη. Πάντως ὅσο ἀφήνεται ἀκροώμενος παθητικά ἀντορθόδοξα μηνύματα μολύνεται ἡ καρδιά του καί τό φρόνημα σκοτίζεται καί περιπλέκεται. Ἀντίθετα ὅταν μέ καρδιά ἁπλῆ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, δέχεται ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Ἁγίων, εὐφραίνεται, εὐχαριστεῖ τόν φιλάνθρωπο Τριαδικό Θεό, στηρίζεται πνευματικά καί ἀγωνίζεται ὅσο μπορεῖ φιλότιμα: «Μή οὖν παυσώμεθα ἀγωνιζόμενοι καί σπουδάζοντες ἕως ἄν ἐν ἡμῖν μετάνοιαν ἴδωμεν, καί εὕρωμεν τήν ταπείνωσιν καί ἐπαναπαύσεται ἡ καρδία ἡμῶν ἐν τῷ Θεῷ(Ἁγίου Ἰσαάκ, Λόγος Περί τῶν ὁδῶν τῶν πλησιάζειν τῷ Θεῷ ποιουσῶν).
.                 Τέλος μόνον χάριν τῶν ἀληθινά ὀρθοδόξων πιστῶν παραθέτω τήν μαρτυρία γιά τήν ὀρθοδοξία καί ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ ἀπό τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν ἁγιορείτη : «Καθισμένος στό πεζούλι ἔξω ἀπό τήν Σταυρονικήτα συζητοῦσε ὁ Γέροντας μέ προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος ὑποστήριζε ὅτι ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος ἦταν Νεστοριανός. Ἐπανελάμβανε δυστυχῶς τίς γνωστές δυτικές ἀντιλήψεις.
.             Ὁ π. Παΐσιος προσπαθοῦσε νά τόν πείση ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ὀρθόδοξος ἀλλά καί Ἅγιος, καί ὅτι οἱ ἀσκητικοί του Λόγοι ἔχουν πολλή χάρι καί δύναμη, ἀλλά ματαίως. Ὁ θεολόγος ἐπέμενε πεισματικά στίς ἀπόψεις του. Ἔφυγε ὁ Γέροντας γιά τό Καλύβι του λυπημένος καί προσευχόμενος.
.             Ὅταν προχώρησε λίγο καί ἔφθασε τό σημεῖο πού εἶναι ὁ μεγάλος πλάτανος, «κάτι τοῦ συνέβη», ὅπως εἶπε, χωρίς νά θελήση νά ἐξηγήση τί ἀκριβῶς ἦταν αὐτό. Σύμφωνα μέ μαρτυρία εἶδε σέ ὅραμα τόν χορό τῶν ὁσίων Πατέρων νά περνᾶ ἀπό μπροστά του. Κάποιος ἀπό αὐτούς σταμάτησε καί τοῦ εἶπε: «Εἶμαι ὁ Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Εἶμαι ὀρθοδοξότατος. Πράγματι ὑπῆρχε στήν περιοχή μου ἡ αἵρεση τοῦ Νεστορίου, ἀλλά ἐγώ τήν καταπολέμησα». Ἀδυνατοῦμε νά ἐπιβεβαιώσουμε ἤ νά ἀπορρίψουμε τήν ἀξιοπιστία αὐτῆς τῆς μαρτυρίας. Πάντως ἀδιαμφισβήτητο εἶναι ὅτι τό «κάτι πού συνέβη» στόν Γέροντα ἦταν ὑπερφυσικό γεγονός πού τόν πληροφοροῦσε ξεκάθαρα περί τῆς ὀρθοδοξίας καί τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ….Παλαιότερα, πού ἑορταζόταν ὁ Ὅσιος Ἰσαάκ μέ τόν Ὅσιο Ἐφραίμ τόν Σύρο, εἶχε προσθέσει ὁ Γέροντας στό Μηναῖο τοῦ Ἰανουαρίου, στίς 28, τά ἑξῆς: «Τῇ ΚΗ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἐφραίμ τοῦ Σύρου καί Ἰσαάκ τοῦ μεγάλου Ἡσυχαστοῦ καί πολύ ἀδικημένου» (ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου Ἅγιον Ὄρος 2004 σ. 247-249).

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΗ»

Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου,
Λόγος ΠΕ´ Περὶ διαφόρων ὑποθέσεων.

Ἐρώτησις:

Τί ἐστιν ὁ κόσμος, καὶ πῶς γινώσκομεν αὐτὸν καὶ τί βλάπτει τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν;

Ἀπόκρισις:

Ὁ κόσμος πόρνη ἐστίν, ἥτις τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ κάλλους αὐτῆς ἕλκει τοὺς ὁρῶντας εἰς τὸν πόθον αὐτῆς, καὶ ὁ κρατηθεὶς μερικῶς τῷ πόθῳ αὐτοῦ καὶ περιπλακεὶς αὐτῷ, οὐ δύναται ἐξειληθῆναι ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἀποδύσῃ αὐτὸν τὴν ζωὴν αὐτοῦ. Καὶ ὅταν γυμνώσῃ αὐτὸν ἐκ πάντων καὶ ἐκφέρῃ αὐτὸν ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, τότε γνωρίζει αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος πλάνον ὄντως καὶ ἀπατεῶνα. Ὅταν δέ τις ἀγωνίσηται ἐξελθεῖν ἐκ τοῦ σκότους τοῦ κόσμου τούτου, ἕως ἂν ᾖ κεκρυμμένος ἐν αὐτῷ, οὐ δύναται ἰδεῖν τὰς περιπλοκὰς αὐτοῦ. Καὶ οὕτως ὁ κόσμος οὐ μόνον τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ καὶ τοὺς δεδεμένους ἔνδον αὐτοῦ κρατεῖ, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀκτήμονας καὶ ἀσκητὰς καὶ τοὺς κλάσαντας τὰ δεσμὰ αὐτοῦ καὶ προσάπαξ γενομένους ἐπάνωθεν αὐτοῦ. Ἰδοὺ ἤρξατο θηρεύειν αὐτοὺς εἰς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἔν τισι τρόποις καὶ καταπατεῖ αὐτοὺς καὶ τίθησιν αὐτοὺς κάτωθεν τῶν ποδῶν αὐτοῦ

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ -ΤΡΙΛΟΓΙΑ. 2/3: Ψυχοθεραπευτικά γιατροσόφια καί τό φάρμακο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς

ΤΡΙΛΟΓΙΑ 2/3:
Ψυχοθεραπευτικά γιατροσόφια καί τό φάρμακο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς

Πρωτ. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

2ο ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ :
«Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
πίσω ἀπό τήν υἱοθέτηση αἱρετικῶν πλανῶν ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἀλφέγιεφ
γιά τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου καί ἡ ἀναίρεσή τους».

Μέρος Α´: ΑΓ. ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ -ΤΡΙΛΟΓΙΑ. 1/3: Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος καί τά νόθα ψευδο-ισαάκεια συγγράμματα

.                     Στό φιλικό ἱστολόγιο «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ» βρῆκα μιά παλιά κριτική τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ στό βιβλίο «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία» τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου πού εἶχε δημοσιευθεῖ ἀρχικά στό περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» τευχ. 25 Ιαν- Φεβρ. 1988. Μέ τήν κριτική αὐτή ὁ π. Βασίλειος ἀντιτίθεται στίς ἀπόψεις τοῦ συγγραφέως, στήν οὐσία στήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, σχετικά μέ τίς δυνατότητες τῆς θ. Χάριτος νά θεραπεύσει μέ τή βοήθεια τῆς ὀρθοδόξου ἀσκήσεως ὁλόκληρη τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Κάνει ἕνα τεχνητό διαχωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τόν «ψυχισμό» καί πασχίζει νά περιορίσει τή θεραπευτική δράση τῆς Χάριτος σέ μιά ψυχή, ἀναιμική χωρίς περιεχόμενο καί ἐνέργειες. Ἀπό τήν ἄλλη παραδίνει τόν «ψυχισμό» τοῦ ἀνθρώπου στή δράση τῆς ψυχοθεραπείας. Γράφει : «Τό βιβλίο «Ὀρθόδοξη ψυχοθεραπεία» δυνατόν νά κατηγορηθεῖ ὅτι παρουσιάζει τήν ὀρθόδοξη ἄσκηση ὑπέρμετρα φιλόδοξη…Βέβαια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι πανσθενουργός. Ἀλλά ἀφοῦ διαπιστώθηκε στήν πράξη (μά καί θεωρητικά τεκμηριώνεται) ὅτι ὁ ἀνθρώπινος παράγοντας (ποιμένας) δέν εἶναι σέ θέση νά ἀντιμετωπίσει μέ ἐπιτυχία πολύπλοκες νευρωτικές καταστάσεις(καταθλιπτικές, ἰδεοληπτικές, ἀγχώδεις, ὑστερικές κλπ) οὔτε διαταραχές προσωπικότητας παρά μόνο ἐλαφρές διαταραχές τῆς ψυχολογικῆς ἀναπτύξεως (μειονεξία, ἐνοχή κ. ἄ) καί αὐτές πάλι μέ τή βοήθεια ψυχολογικῶν γνώσεων, τότε συντρέχουν προϋποθέσεις παρανοήσεως καί κακῶν χειρισμῶν ἐκ μέρους μή ρεαλιστῶν πνευματικῶν. Ἄν λοιπόν σέ ἑπόμενη ἔκδοση γίνει φανερό ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη ἀσκητική λειτουργεῖ καθαρτικά κυρίως γιά τόν ὑγιῆ ψυχισμό (χωρίς νά τήν στεροῦμε, φυσικά, καί ἀπό τόν διαταραγμένο), νομίζω ὅτι τό βιβλίο θά ἐκπληρώνει καλύτερα τό σκοπό του».
.                 Ὁ Σεβασμιώτατος, βέβαια ἀπάντησε μέ τούς λόγους τῶν θεοφόρων Πᾳτέρων. Ἔγραψε ὅτι «ὁ ὅρος ψυχή στή σύγχρονη ψυχολογία εἶναι ἀφηρημένος καί στοχαστικός», ὅτι «τό βασικό πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ σκοτασμός τοῦ νοός…. πού εἶναι ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς». Ἐξήγησε ὅτι ὅταν νεκρωθεῖ ὁ νοῦς, «ἀρρωσταίνει ὅλη ἡ ψυχοσωματική ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου» καί ὅτι «πολλά προβλήματα πού μαστίζουν τούς ἀνθρώπους σέ ἀνθρωπολογικό ψυχολογικό ἐπίπεδο, ἀκόμη δέ καί σέ κοινωνικό ἔχουν ἀφετηρία τόν σκοτασμό τοῦ νοός…. Μόνον ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθάσει στόν φωτισμό τοῦ νοός, πού φανερώνεται μέ τήν νοερά προσευχή τακτοποιεῖται καί ὁλοκληρώνεται ψυχολογικά καί πνευματικά…. Στόν φωτισμό τοῦ νοός δέν ὁδηγεῖ καμιά ψυχανάλυση καἰ καμιά ψυχολογική θεραπεία. Μόνον ὅταν προηγηθεῖ κάθαρση, μπορεῖ νά φθάσει ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖ». Καί ἐξήγησε χρησιμοποιώντας τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων ὅτι τά στάδια θεραπείας τῆς ψυχῆς ὁλόκληρης εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμός καί ἡ θέωση πού ἐπιτυγχάνονται μέ τήν μετάνοια καί τήν ἄσκηση. Αὐτά εἶναι μερικά ἀπ᾽ ὅσα ἔγραψε ὁ Μητροπολίτης Ἱερόθεος ἀπαντώντας στόν π. Βασίλειο Θερμό καί τόν Φιλόθεο Φάρο καί εἶναι δημοσιευμένα στό περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» στο τεῦχος 30 – (Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 1989).
.             Ἀπό τήν κριτική τοῦ π. Βασιλείου πέρασαν σχεδόν 30 χρόνια. Ὅμως ἡ καταστροφική δράση τῶν ψυχοθεραπευτῶν συνεχίζεται μέ ἀμείωτη ἔνταση καί ἐπεκτείνεται σέ ὅλους τούς χώρους τῆς κοινωνικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Πολλοί ἀγνοώντας ἤ καί περιφρονώντας τήν ὀρθόδοξη παράδοση, τήν ὀρθόδοξη πνευματική ζωή καί τίς σωστικές καί θεραπευτικές της δυνάμεις γοητεύονται άπό τόν, πολλές φορές, μαγευτικό λόγο τῶν ψυχοθεραπευτῶν. Ἀναθέτουν τήν ψυχή τους, τή ζωή τους, τά ὄνειρά τους στίς ψυχοθεραπευτικές δεξιότητες τῶν «εἰδικῶν», τά γιατροσόφια τῶν ψυχολογικῶν τους γνώσεων. Μάλιστα νομίζουν κάποιοι ὅτι εἶναι καλοί χριστιανοί κάνοντας μιά ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν τους καί λαμβάνοντας μιά τυπική «ἄφεση». Ὅμως τήν ψυχική τους εὐεξία, τήν ἀπελευθέρωσή τους ἀπό τή λύπη καί τίς πικρίες προσπαθοῦν νά ἀποκτήσουν μέσα στίς ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες ἐμπιστευόμενοι τά ἐσώψυχά τους πλεῖστες φορές σέ προβληματικές προσωπικότητες καί ἀμφίβολου ἀξίας ψυχο-τεχνικές. Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς αὐτο-παραδόσεως εἶναι ἕνα φοβερό μπέρδεμα πού πολλές φορές ὁδηγεῖ σέ λανθασμένους χειρισμούς καί τραγικές ἀποφάσεις γιά τή ζωή τους. Σέ ἄλλη εὐκαιρία θά ἀναφέρουμε παραδείγματα.
.             Στήν ἀντίθετη κατεύθυνση ἀπό τήν ἄθεη ψυχοθεραπεία κινεῖται ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Ἰατρός γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς μας ὡς ὅλου εἶναι ὁ Κύριος μας, ὁ γλυκύτατος Δεσπότης μας Ἰησοῦς Χριστός. Μέσα στά θεραπευτικά, λειτουργικά μας βιβλία, μεταξύ πολλῶν ἄλλων, ὑπάρχει ἕνα φάρμακο γιά νά ἑλκύσουμε τή φωτιστική χάρη τοῦ Κυρίου μας. Πρόκειται γιά μία ὑπέροχη προσευχή τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, τόν ὁποῖον οἱ ἀγνώμονες οἰκουμενιστές θεώρησαν νεστοριανό, γιά νά ἀποκόψουν τό ρεῦμα ἐπιστροφῆς τῶν «χριστιανῶν» τῆς Δύσεως στήν Ὀρθοδοξία. Αὐτή ἡ προσευχή, παραλλαγμένη, ἔχει περιληφθεῖ στό τέλος τοῦ Κανόνος εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν πού συνέθεσε ὁ ἅγιος Θεόληπτος Φιλαδελφείας καί περιέχεται στό Μ. Ὡρολόγιο. Παραθέτουμε τό ὑπέροχο κείμενο στήν ὁλοκληρωμένη ἐκδοχή του καί στή συνέχεια τή μετάφραση. Ἄς βοηθηθοῦμε διά τῆς μεταφράσεως, ὅσοι δυσκολευόμαστε στήν κατανόηση τοῦ ἀρχαίου κειμένου, καί ἄς περιλάβουμε τήν αὐθεντική προσευχή, τά ἴδια τά λόγια τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, τοὐλάχιστον τίς δύσκολες στιγμές μας, στήν προσευχητική μας ἐργασία.

.             Εὐχή:
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ ἐπί Λαζάρῳ κλαύσας καί δάκρυα λύπης καί συμπαθείας στάξας ἐπ᾽ αὐτῷ, δέξαι δάκρυα πικρίας μου. Τοῖς πάθεσί σου, τά πάθη μου θεράπευσον. Τοῖς τραύμασί σου, τά τραύματά μου ἰάτρευσον. Τῷ αἵματί σου, τό αἷμά μου καθάγνισον, καί συγκέρασον τῷ σώματί μου τήν ὀσμήν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος. Ἡ χολή, ἥν παρά τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, γλυκάναι μου τήν ψυχήν ἀπό τῆς πικρίας, ἧς με ὁ ἀντίδικος ἐπότισε. Τό σῶμα σου τό ἐπί ξύλου Σταυροῦ τανυθέν διαπετάσαι μου τόν νοῦν πρός σέ, τόν ὑπό τῶν δαιμόνων κάτω ἑλκυσθέντα. Ἡ κεφαλή σου, ἥν ἐπί τοῦ Σταυροῦ ἔκλινας, ὑψῶσαι μου τήν κεφαλήν τήν κολαφισθεῖσαν ὑπό τῶν ἀντιπάλων. Αἱ πανάγιαί σου χεῖρες αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπό ἀπίστων ἐν τῷ Σταυρῷ, ἀναγαγέτωσάν με πρός σέ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, ὡς ὑπέσχετο τό πανάγιόν σου στόμα. Τό πρόσωπόν σου τά δεξάμενον ραπίσματα καί ἐμπτύσματα ὑπό τῶν καταράτων, στιλβωσάτω μου τό πρόσωπον τό χρανθέν ἐν ταῖς ἀνομίαις. Ἡ ψυχή σου, ἥν ἐπί τοῦ Σταυροῦ ὤν τῷ πατρί σου παρέδωκας, ὁδηγησάτω με πρός σέ ἐν τῇ χάριτί σου. Οὐκ ἔχω καρδίαν ὀδυνηράν πρός ἀναζήτησίν σου, οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐδέ κατάνυξιν, τά ἐπανάγοντα τά τέκνα πρός τήν ἰδίαν κληρονομίαν. Οὐκ ἔχω Δέσποτα δάκρυον παρακλητικόν. Ἐσκότισται μου ὁ νοῦς ἐν τοῖς βιωτικοῖς, καί οὐκ ἰσχύει ἀτενίσαι πρός σέ ἐν ὀδύνῃ. Ἔψυκταί μου ἡ καρδία ἐκ τοῦ πλήθους τῶν πειρασμῶν, καί οὐ δύναται θερμανθῆναι τοῖς δάκρυσι τῆς πρός σέ ἀγάπης. Ἀλλά σύ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν, δώρησαί μοι μετάνοιαν ὁλόκληρον, καί καρδίαν ἐπίπονον ἵνα ἐξέλθω ὁλοψύχως εἰς ἀναζήτησίν σου. Χωρίς γάρ σοῦ, παντός ἀγαθοῦ ξενωθήσομαι. Χάρισαι οὖν μοι ὦ ἀγαθέ τήν χάριν σου. Ὁ πατήρ ὁ προαγαγών σε ἐκ τῶν κόλπων αὐτοῦ ἀχρόνως καί ἀϊδίως, ἀνακαινισάτω ἐν ἐμοί τάς μορφάς τῆς σῆς εἰκόνος. Κατέλιπόν σε, μέ με ἐγκαταλίπῃς. Ἐξῆλθον ἀπό σοῦ, ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου, καί εἰσάγαγέ με εἰς τήν νομήν σου, καί συγκαταρίθμησόν με τοῖς προβάτοις τῆς ἐκλεκτῆς σου ποίμνης καί διάθρεψόν με σύν αὐτοῖς ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων μυστηρίων σου˙ ὧν ἡ καθαρά καρδία καταγώγιόν σου ὑπάρχει καί καθορᾶται ἐν αὐτῇ ἡ ἔλλαμψις τῶν σῶν ἀποκαλύψεων, ἥτις ἐστί παράκλησις καί ἀναψυχή τῶν κοπιασάντων διά σέ ἐν ταῖς θλίψεσι καί ταῖς παντοδαπαῖς αἰκίαις. Ἧς τινος ἐλλάμψεως καί ἡμεῖς ἀξιωθείημεν χάριτι καί φιλανθρωπίᾳ σοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μετάφραση

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Θεέ μας, ἐσύ πού ἔκλαψες γιά τόν Λάζαρο καί ἔσταξες γι΄ αὐτόν δάκρυα λύπης καί συμπάθειας δέξου τά πικρά μου δάκρυα. Μέ τά πάθη σου, τά πάθη μου θεράπευσε. Μέ τά τραύματά σου γιάτρεψε τά δικά μου τραύματα. Μέ τό αἷμα σου ἅγνισε τό αἷμα μου καί ἀνάμιξε μέ τό σῶμα μου τήν ὀσμή τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος. Ἡ χολή μέ τήν ὁποία ποτίστηκες ἀπό τούς ἐχθρούς σου ἄς μοῦ γλυκάνει τήν ψυχή ἀπό τήν πικρία πού μέ πότισε ὁ ἀντίδικος [διάβολος]. Τό σῶμα Σου πού τανύθηκε πάνω στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ ἄς ἀνυψώσει πρός Ἐσένα τό νοῦ μου, πού ἔχει ἑλκυσθεῖ κάτω ἀπό τούς δαίμονες. Ἡ κεφαλή Σου πού τήν ἔκλινες πάνω στό Σταυρό, ἄς ὑψώσει τήν κεφαλή μου πού τήν ράπισαν οἱ ἀντίπαλοί μου. Τά πανάγια χέρια Σου πού καρφώθηκαν ἀπό τούς ἀπίστους στό Σταυρό , ἄς μέ ἀνυψώσουν πρός Ἐσένα [παίρνοντας με] ἀπό τό χάσμα τῆς ἀπώλειας, ὅπως ὑποσχέθηκε τό πανάγιό Σου στόμα. Τό πρόσωπό Σου, πού δέχθηκε ραπίσματα καί ἐμπτύσματα ἀπό τούς ἐπικατάρατους ἄς κάμει λαμπρό τό πρόσωπό μου πού μολύνθηκε μέ τίς ἀνομίες. Ἡ ψυχή σου, τήν ὁποία ὄντας πάνω στό Σταυρό παρέδωσες στόν Πατέρα Σου, ἄς μέ ὁδηγήσει διά τῆς Χάριτος Σου σέ Σένα 
.             Δέν ἔχω καρδιά πού νά σέ ἀναζητᾶ γεμάτη ὀδύνη. Δέν ἔχω μετάνοια, οὔτε κατάνυξη, πού ὁδηγοῦν τά τέκνα πίσω στήν κληρονομία τους. Δέν ἔχω Κύριέ μου δάκρυ νά μέ παρηγορήσει. Ἔχει σκοτιστεῖ ὁ νοῦς μου ἀπό τά βιωτικά καί δέν μπορεῖ νά ἀτενίσει πρός ἐσένα μέ ὀδύνη. Ἡ καρδιά μου ἔχει ψυχρανθεῖ ἀπό τό πλῆθος τῶν πειρασμῶν καί δέν μπορεῖ νά θερμανθεῖ ἀπό τά δάκρυα τῆς ἀγάπης πρός Ἐσένα. 
.             Ἀλλά Σύ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Θεέ μας, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν, δώρισέ μου μετάνοια ὁλοκληρωτική καί καρδιά μέ πόνο γιά νά βγῶ καί ὀλόψυχα νά σέ ἀναζητήσω, γιατί χωρίς Ἐσένα θά ἀποξενωθῶ ἀπό κάθε τί καλό. Ἀγαθέ μου [Κύριε] χάρισέ μου τή Χάρη σου. Ὁ Πατήρ πού σέ προήγαγε ἀπό τούς κόλπους του ἀχρόνως καί ἀϊδίως ἄς ἀνακαινίσει μέσα μου τίς μορφές τῆς εἰκόνας Σου. Σέ ἐγκατέλειψα, Σύ μέ ἐγκαταλείψεις. Βγῆκα ἀπό τό δρόμο σου, βγές νά μέ ἀναζητήσεις, βάλε με μέσα στό βοσκοτόπι Σου, συγκαταρίθμησέ με μέ τά πρόβατα τῆς ἐκλεκτῆς Σου ποίμνης καί διάθρεψέ με μαζί μ᾽ αὐτά ἀπό τή χλόη τῶν θείων μυστηρίων Σου. Ἡ καθαρή καρδιά τῶν προβάτων Σου αὐτῶν, [τῶν Ἁγίων σου], εἶναι κατάλυμά Σου καί μέσα σ’αὐτήν ὁρᾶται ἡ ἔλλαμψη τῶν ἀποκαλύψεών Σου, πού εἶναι παρηγορία καί ἀναψυχή ὅσων κοπίασαν γιά Σένα μέσα σέ θλίψεις καί ποικίλα βάσανα. Εἴθε καί ἐμεῖς   νά ἀξιωθοῦμε νά δεχθοῦμε αὐτή τήν ἔλλαμψη μέ τή Χάρη καί φιλανθρωπία τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

, , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ -ΤΡΙΛΟΓΙΑ. 1/3: Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος καί τά νόθα ψευδο-ισαάκεια συγγράμματα

ΤΡΙΛΟΓΙΑ 1/3:
Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος καί τά νόθα ψευδο-ισαάκεια συγγράμματα

τοῦ πρωτ. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

1ο ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ :
«Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
πίσω ἀπό τήν υἱοθέτηση αἱρετικῶν πλανῶν ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἀλφέγιεφ
γιά τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου καί ἡ ἀναίρεσή τους».

“… Μὲ τὴν βοήθεια τῆς χάριτος, ἡ πλειοψηφία τῆς ἀνθρωπότητας θὰ εἰσέλθει στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν δίχως τὴν ἐμπειρία τῆς γέεννας. … Γιατί η θεία φύση του Θεού είναι τόσο καλή και τόσο φιλεύσπλαχνη, ώστε πάντα ζητά να βρει τους πιο ασήμαντους τρόπους για να μας διορθώσει” (Ἀπό τό ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου «ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος.Ὁ πνευματικός του κόσμος»)

.                  Μέ πολλή λύπη διάβασα στό διαδίκτυο ὅτι ἐπανεκδόθηκε τό βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ « Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος» ἀπό τίς ἐκδόσεις ΠΟΡΦΥΡΑ. Πρόκειται γιά ἕνα βιβλίο πού ἀκολουθεῖ τίς γνῶμες καί τά συμπεράσματα τῆς δυτικῆς κουλτούρας, πολλά ἀπό τά ὁποῖα εἶναι ἐσφαλμένα καί κακόδοξα. Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τίς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ καί τή χορηγία τῆς ἀγαπητῆς μας Σταματίνας τό 2010 κυκλοφορήθηκε ἀπό τίς ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ βιβλίο μας  μέ τίτλο «Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, ὁ ἀδικημένος Ἅγιος». Σ΄ αὐτό προσπαθήσαμε νά ἀναιρέσουμε ὅλη αὐτή τήν ψευδώνυμη γνώση τῶν δυτικῶν πού ἐκόμισε στό ἑλληνορθόδοξο κοινό τό βιβλίο τοῦ Ἀλφέγιεφ.

.              Συνοψίζουμε τίς πλάνες τοῦ παραπάνω βιβλίου, οἱ ὁποῖες δέν πηγάζουν πρωτογενῶς ἀπό τόν ἐπίσκοπο Ἱλαρίωνα, ἀλλά ἀπό τίς προκαταλήψεις τῶν δυτικῶν μελετητῶν τίς ὁποῖες ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων υἱοθετεῖ :

Α) Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ἀνήκει στήν «Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς», δηλ. εἶναι νεστοριανός!

Β) Οἱ Λόγοι 43, 2, 7 καί 29 τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ δέν εἶναι στήν πραγματικότητα δικοί του, ἀλλά ἑνός νεστοριανοῦ ἀσκητοῦ.

Γ) Ἡ Δ´ Ἐπιστολή του κι αὐτή δέν εἶναι δική του, ἀλλά ἀνήκει σέ ἕνα μονοφυσίτη.

Δ)  Οἱ σαρανταένα (41) Λόγοι πού «ἀνακάλυψε»τό 1983 στή βιβλιοθήκη τῆς Ὀξφόρδης ὁ καθηγητής S. Brock ὑπό τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ θεωροῦνται γνήσιοι λόγοι τοῦ Ἁγίου ἐνῷ εἶναι γεμᾶτοι ἀπό κακοδοξίες.

.              Μέ τό βιβλίο μου φρονῶ πώς, κατά τό δυνατόν, ἀναιρέθηκαν οἱ παραπάνω πλάνες, οἱ ὁποῖες ἔχουν, ἄν γίνουν ἀποδεκτές, τίς ἑξῆς συνέπειες:
.            Ἄν ὁ ἅγιος Ἰσαάκ εἶναι –μή γένοιτο!-νεστοριανός, τότε οἱ νεστοριανοί ἔχουν τήν θεία χάρη κι ἔχουν τή δυνατότητα νά φθάσουν στήν τελειότητα τῶν Ἁγίων. Τό ἴδιο ἰσχύει, ἄν οἱ πλήρεις Χάριτος Λόγοι του 43, 2, 7 καί 29 εἶναι τοῦ νεστοριανοῦ Ἰωάννη  τοῦ Dalyatha.  Σημαίνει πώς οἱ νεστοριανοί ἔχουν ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες!
.               Ἐπίσης τό ἴδιο ἰσχύει, ἄν ἡ ὑπέροχη Δ´ Ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου ἀνήκει στόν φοβερό μονοφυσίτη «ἐπίσκοπο» Φιλόξενο. Καί οἱ μονοφυσίτες ἔχουν καί αὐτοί πλήρη τήν Θ. Χάρη!
.              Ἔτσι σύμφωνα μέ τούς ψευδο-ερευνητές δέν ὑπάρχει διαφορά στήν ἐμπειρία μεταξύ ὀρθοδόξων, νεστοριανῶν καί μονοφυσιτῶν. Ἔτσι προωθεῖται …μαλακά καί…πνευματικά ὁ οἰκουμενισμός στήν πιό λεπτή καί οὐσιαστική πτυχή τῆς Ὀρθοδοξίας: τήν ἐν Χριστῷ ἄσκηση, τήν ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή.
.               Ταυτόχρονα, διά τῆς ἰσχυρῆς προπαγάνδας τους οἱ οἰκουμενιστές θεολόγοι μοιάζουν σάν νά λένε σ᾽ ὅσους μελετοῦν τά ἔργα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ (καί εἶναι πάρα πολλοί οἱ ἀναγνῶστες του): «Δέν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἅγιος Ἰσαάκ, ἀλλά μπορεῖτε νά διδαχθεῖτε ἀπό τά ἔργα του. Μάθετε γιά τήν ἀγάπη, τήν ταπεινοφροσύνη, τήν προσευχή κλπ. Ὅλοι οἱ…. Χριστιανοί ἔχουν τή Χάρη του Θεοῦ. Οἱ διαφορές Ὀρθοδόξων, Παπικῶν, προτεσταντῶν, μονοφυσιτῶν, νεστοριανῶν εἶναι ἀσήμαντες καί χωρίς ἐπιπτώσεις στή ζωή καί τίς ἐμπειρίες τους».
.            Αὐτό ἔχει καί μιά ἄλλη, ἐξ ἴσου ὀλέθρια, συνέπεια. Ἀνακόπτεται τό ρεῦμα ἐπιστροφῆς στήν Ὀρθοδοξία τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν, πού ἐνθουσιάζονται ἀπό τούς λόγους τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, ἀφοῦ ὅλοι οἱ νεοεποχίτες «θεολόγοι» τούς βεβαιώνουν ὅτι δέν εἶναι ὀρθόδοξος!
.             
Παραταῦτα ὑπάρχουν καί χειρότερα πού ἀφοροῦν στούς τελευταίους 41 λόγους πού ἀνακάλυψε ὁ Brock. Σέ πολλούς ἀπ᾽αὐτούς ὑπάρχουν δύο βασικές κακοδοξίες.

1. Ὁ Νεστοριανισμός, ἡ φρικτή αἵρεση κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός δέν εἶναι μιά Ὑπόστασις, ἕνα Πρόσωπο, ἀλλά …δύο!  αὐτή δέχεται καί ὁ Ψευδο-ισαάκ.
.           Ἰδού ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα ἀπό τόν 11ο Λόγο του: Δέν διστάζουμε νά ἀποκαλοῦμε τήν ἀνθρώπινη φύση  τοῦ Κυρίου μας – καί εἶναι πραγματικά Ἄνθρωπος- «Θεό»καί «Δημουργό» καί «Κύριο». Διότι Αὐτός [ὁ Θεός]… μέ τό θέλημά Του κατοίκησε σ΄Ἐκεῖνον [τον Ἄνθρωπο Χριστό] δίνοντας σ΄Ἐκεῖνον τήν τιμή τῆς Θεότητος Του …. Αὐτός παραχώρησε᾽σ᾽Ἐκεῖνον  [τόν ἄνθρωπο Χριστό] ὅτι θά μποροῦσε νά λατρεύεται χωρίς διάκριση μαζί μ΄Αὐτόν μέ  μιά μοναδική πράξη προσκυνήσεως γιά τόν Ἄνθρωπο πού ἔγινε Κύριος καί γιά τή Θεότητα ἐξ ἴσου, ἐνῷ οἱ δύο φύσεις διατηροῦνται μέ τά ἰδιώματά τους χωρίς  νά ὑπάρχει καμμιά διαφορά στήν τιμή πού τούς ἀποδίδεται.
.           
Παραθέτω, γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, τό παραπάνω ἀπόσπασμα στήν ἀγγλική μετάφραση  πού ἔκανε ἀπό τό  συριακό πρωτότυπο  ὁ καθηγητής S. Brock : …we do not hesitate to call the humanity of our Lord- He being truly Man- “God” and  “Creator” and “ Lord” …For He…willingly dwelt in Him giving Him the honour of His divinity…He granted to Him that He should be worshipped with Him indistinguishably, with a single act of worship for the Man who became Lord and  for the Divinity equally, while the (two) natures are preserved with their properties, without there being any difference of honour(  S. Brock, ISAAC OF NINEVEH “The second part” 1995 chapt. XI p.59).
.             
Γιά τόν προσεκτικό ἀναγνώστη εἶναι φανερή ἡ σχιζοφρενική κακοδοξία τοῦ Ψευδο-ισαάκ πού ἀπηχεῖ τήν κακοδοξία τοῦ Νεστορίου καί τῶν διδασκάλων του σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.  Ὁ Χριστός εἶναι «Αὐτός» καί «Ἑκεῖνος».  «Αὐτός» (ὁ Θεός Λόγος)  παραχωρεῖ σ᾽«Ἐκεῖνον»( στόν Ἄνθρωπο Χριστό») νά λατρεύεται μαζί του. Δέν ὑπάρχει, λέει ὁ ψευδο-ισαάκ, διαφορά στήν προσκύνηση πού τούς ἀποδίδεται!  Πρόκειται γιά δύο πρόσωπα. Ἡ κάθε φύσις ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη ἔχει τό δικό της πρόσωπο καί …συστεγάζονται στό λεγόμενο «πρόσωπο τῆς ἑνώσεως». Τέτοιες κακοδοξίες δέν ὑπάρχουν πουθενά στά γνήσια κείμενα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ. Οὔτε στό διασωθέν, ἔστω καί στρεβλωμένο, συριακό πρωτότυπο οὔτε καί στήν ἀρχαιοελληνική μετάφραση.

2. Ὠριγενισμός, ἡ θεωρία τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων.  Ὅλοι θά πᾶνε στόν Παράδεισο!  Ἡ κόλαση, λέει ὁ Ψευδο-ισαάκ, ἔχει προσωρινό χαρακτήρα καί εἶναι γιά λίγους, ὅπως λέει τό ἀπόσπασμα τοῦ ὀπισθοφύλλου. Δηλαδή ὁ Θεός κι αὐτούς πού τόν ἀγαποῦν κι αὐτούς πού τόν μισοῦν κι αὐτούς πού χλεύαζαν τό Εὐαγγέλιο του, κι αὐτούς πού ἔκαναν τίς πιό ἄνομες πράξεις, πού δέν θέλησαν ποτέ οὔτε κἄν νά ἀκούσουν γιά τόν Χριστό, ὅλους μά…ὅλους, θέλουν δέν θέλουν, θά τούς φέρει σέ κοινωνία μαζί Του, θά τούς βάλει στόν Παράδεισο!  Ἔσχατος καί ἀντίχριστος παραλογισμός. Ἰδού σχετικά ἀποσπάσματα :
«Στό τέλος ἀπό ἀγάπη θά ἀνακεφαλαιώσει ὁ Θεός τήν ὅλη πορεία τῆς οἰκονομίας τῆς κτίσης.  Στό νέο κόσμο ἡ ἀγάπη τοῦ Κτίστη θά κυβερνᾶ κάθε λογικό κτίσμα…Γιατί ὁ Θεός δημιούργησε τά λογικά ὄντα γιά νά ἀγάλλονται ὅλα ἐντός Του, τόσο τά δίκαια ὅσο καί τά πονηρά»!
«Πρέπει λοιπόν νά καταλάβεις, πώς ἐνῷ φαινομενικά ὁ Θεός ἐνεργεῖ μέ ἀφορμή τίς δικές μας πράξεις, στήν πραγματικότητα Ἐκεῖνος μᾶς ὁδηγεῖ διά τῆς μέριμνάς Του ὅπου ἐπιθυμεῖ.  Ὁ στόχος Του εἶναι νά πραγματοποιήσει μέ κάθε τρόπο τό θέλημά Του, πού ἀποβλέπει στό δικό μας ὄφελος».
.             
Ἔχει διαβάσει κανείς ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρας τέτοια «θεολογία»; Ὁ Θεός θά μᾶς ὁδηγήσει ὅπου ἐπιθυμεῖ.  Θά πραγματοποιήσει μέ κάθε τρόπο τό θέλημά Του! Τό δῶρο τῆς ἐλευθερίας, τῆς αὐτεξουσίου πορείας πρός τόν Χριστό ἔχει ἀπωλεσθεῖ.  Καί βέβαια ἐμφανίζει ὁ ψευτοάγιος αὐτός τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό –μή γένοιτο! –ψεύτη, ἀφοῦ στό Εύαγγέλιό του μᾶς ἔχει πεῖ τά ἀντίθετα καί γιά τήν ἐλευθερία («Ὅστις θέλει…») καί γιά τήν αἰωνία κόλαση (πορεύσονται εἰς κόλασιν αἰώνιον»).
.          Καί ἕνα τελευταῖο ἀπόσπασμα: «Εἶναι ξεκάθαρο πώς ὁ Θεός δέν ἐγκαταλείπει τούς πεπτωκότες, καί πώς δέν θά ἀφήσει τούς δαίμονες νά παραμείνουν στήν δαιμονική τους κατάσταση, οὔτε τούς ἁμαρτωλούς στίς ἁμαρτίες τους. Ἀντιθέτως θά τούς ὁδηγήσει σέ μιά ἑνιαία κατάσταση ἀναλλοίωτης τελειότητας…σ΄αὐτήν τήν κατάσταση τῆς τέλειας ἀγάπης καί τῆς ἀπάθειας τοῦ νοῦ, τήν ὁποία κατέχουν ἤδη οἱ ἅγιοι ἀγγελοι…Ἴσως νά φθάσουν σέ μιά τελειότητα ἀκόμη μεγαλύτερη καί ἀπό αὐτήν τῆς παρούσας ὕπαρξης τῶν ἀγγέλων»!!!

.              Φρίττει κανείς μέ τίς παραπάνω βλάσφημες ἀνοησίες!  Ἄγγελοι ἅγιοι ἁμαρτωλοί καί δαίμονες, ὅλοι μαζί σέ μιά κοινωνία συμφυρμοῦ, ἀταξίας καί παραφροσύνης.  Καί οἱ δαίμονες ἀνώτεροι ἀπό τούς Ἀγγέλους!
.             Ἔχουν ὅλα αὐτά καμμία ἔστω καί τήν παραμικρή σχέση μέ τόν Ἅγιο Ἰσαάκ; Ἄν ἔχουν –μή γένοιτο! – τότε καί ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά ἔχουμε σχέση μ᾽αὐτόν.  Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουμε τά γνήσια συγγράμματά του καί τίς ἀξιόπιστες μαρτυρίες ὅλων τῶν μετ΄αὐτόν ἁγίων Πατέρων πού μᾶς βεβαιώνουν γιά τήν καθαρή καί τελεία, ὀρθόδοξη πίστη του καί τήν ἐν Χριστῷ τελειότητά του.
.            Ὅσον ἀφορᾶ στό βιβλίο «Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος» τοῦ ἐπισκόπου Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ καί τά τρία τομίδια μαύρου χρώματος μέ  τίτλο «Ἰσαάκ τοῦ Σύρου. Ἀσκητικά» τῶν ἐκδόσεων Θεσβίτης, πρέπει νά γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες τους ὅτι περιέχουν προβληματικές γιά τήν ὀρθόδοξη παράδοση ἰδέες καί χρειάζεται μεγάλη προσοχή ἡ μελέτη τους. Ἐξ ἄλλου ἀφοῦ ἔχουμε τό ὕδωρ «τό ζῶν καί ἀλλόμενον» τῶν αὐθεντικῶν λόγων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, γιατί θά πρέπει νά πίνουμε ἀπό ἀμφιβόλου καθαρότητος νερό πού μπορεῖ νά βλάψει τήν πνευματική μας ὑγεία; 

Μέρος Β´ : ΑΓ. ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ -ΤΡΙΛΟΓΙΑ. 2/3: Ψυχοθεραπευτικά γιατροσόφια καί τό φάρμακο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς

 

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ–2 (Ἅγ. Ἰσαὰκ ὁ Σύρος)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ [Β´]

τοῦ Ἁγ. Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ εὐγένεια ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξοβελισθεῖ ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα. Στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς χώρους μάλιστα κατηγορεῖται μάλιστα ὡς ὑποκρισία. Καὶ ἔτσι ἐμπεδώνεται ἡ βαρβαρότητα ἢ τραχύτητα τῶν τρόπων, ἡ ἀναίδεια, ἡ ἰσοπέδωση, ἡ ἀθυροστομία, ἡ χοντροκοπιά, ἡ ἀπροσεξία, ἡ «γυφτιά»· δηλ. ὅλα τὰ «ἅγια» πράγματα…! Πάντα ἐν ὀνόματι τῆς εἰλικρινείας…


Α´ Μέρος: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/06/για-την-ευγενεια-ἅγ-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/

«Μὴ διακόψεις τὸν συνομιλητή σου γιὰ νὰ πεῖς τὴ γνώμη σου σὰν ἀμαθὴς καὶ ἀπαίδευτος».
«Μὴ ξεγυμνώνεσαι μπροστὰ στοὺς ἄλλους».
«Ἀπομακρύνσου ἀπὸ τὴν παρρησία (τὴν ὑπερβολικὴ οἰκειότητα) σὰν ἀπὸ τὸν θάνατο».
«Μὴ φτύσεις μπροστὰ σὲ ἄλλους. Ὅταν θὲς νὰ βήξεις, στρέψε τὸ πρόσωπό σου πίσω».
«Μὲ σωφροσύνη φάγε καὶ πιὲς ὅπως ἁρμόζει σὲ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ».
«Μὴν ἁπλώσεις τὸ χέρι σου νὰ πάρεις κάτι μπροστὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους, μὲ ἀναίδεια».
«Ἐὰν φιλοξενήσεις κάποιον, πρότρεψέ τον μιὰ καὶ δύο φορὲς νὰ φάγει, καθισμένος καὶ σὺ συνεσταλμένα μαζί του στὸ τραπέζι».
«Ὅταν χασμουριέσαι, βάλε μπροστὰ τὸ χέρι σου. Κρατώντας τὴν ἀναπνοή σου θὰ σοῦ περάσει».
«Ὅταν μπεῖς στὸ σπίτι ἐκείνου ποὺ σὲ φιλοξενεῖ, μὴ στρέφεις ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ τὰ μάτια σου ἐξετάζοντας τὰ γύρω ἀντικείμενα».
«Μὴ μπεῖς αἰφνίδια σὲ ξένο σπίτι ἢ δωμάτιο, ἀλλὰ νὰ κρούσεις προηγουμένως ἀπ᾽ ἔξω, κι ἀφοῦ προτραπεῖς νὰ μπεῖς, τότε πέρασε μὲ πολλὴ εὐλάβεια».
«Μὲ ἠρεμία ἄνοιξε καὶ κλεῖσε, τόσο τὴ δική σου πόρτα ὅσο καὶ τὴν ξένη».
«Μὴ περπατᾶς ἄτακτα καὶ τρεχαλέα, ἐκτὸς ἂν βιάζεσαι πολύ».
«Κουβέντιαζε μὲ ὅλους ἤρεμα».
«Μὲ σωφροσύνη κοίταξε τοὺς ἄλλους, καὶ τὰ μάτια σου μὴ τὰ χορτάσεις ἀπὸ τὸ κοίταγμα ξένου προσώπου».
«Ὅταν βαδίζεις μὲ ἀνωτέρους σου, μὴ τοὺς προσπερνᾶς στὸ βάδισμα».
«Κάθε σου φυσικὴ ἀνάγκη μὲ εὐλάβεια νὰ τὴν ὑπηρετήσεις ντρεπόμενος τὸν Φύλακά σου Ἄγγελο».
«Φυλάξου ἀπὸ τὰ μικρά, γιὰ νὰ μὴ πέσεις στὰ μεγάλα».
«Νὰ θεωρεῖς ξένο τὸν ἑαυτό σου ὅπου κι ἂν βρεθεῖς, γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὴ ζημιὰ ποὺ κάνει ἡ παρρησία».

ΠΗΓΗ: alopsis.gr (ἀπὸ impantokratoros.gr)

1 Σχόλιο

ΘΕΩΡΙΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑ «ΟΡΑΤΟΡΙΟ» ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΝ ΣΥΡΟ

ΘΕΩΡΙΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ
ΚΑΙ ΕΝΑ «ΟΡΑΤΟΡΙΟ» ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΝ ΣΥΡΟ

Ἀπὀσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΤΗΝΟΣ»

[σελ. 250 κ.ἑξ.]

βλ. σχετ.:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/,
https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/20/ἀναίρεση-ἀφορμῶν-πνευματικῆς-συγχ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/24/στὸν-ἀστερισμὸ-τῆς-παραχαράξη-ἀπὸ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/09/οἱ-“μυστικοί”-τὸ-…μυστικὸ-τῶν-οἰκ/,

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/20/5491/]

κεφ. 5.2
« Ἡ στρεβλή εἰκόνα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ ἐργαλεῖο προσεγγίσεως τῶν νεστοριανῶν»

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            (…) Νομίζουμε ὅτι γιά τήν ὅλη οἰκουμενιστική προσπάθεια προσεγγίσεως τῶν νεστοριανῶν καί κατ᾽ ἐπέκτασιν ὅλων τῶν αἱρετικῶν ἐφαλτήριο ἰσχυρό εἶναι τό πρόσωπο τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, μᾶλλον τό διαστρεβλωμένο πορτραῖτο του. Ἄν ὁ Ἅγιος θεωρηθεῖ ὡς χειροτονημένος ἀπό νεστοριανό καί ἀνήκων στή νεστοριανή «Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς», τότε, διακηρύττουν οἱ οἰκουμενιστές, ἔχουμε ὡς Ἅγιο μέ τέλεια ἀσκητική διδασκαλία καί ἄφθονα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἕνα νεστοριανό. Ἄρα οἱ κάποιες διαφοροποιήσεις πού συν­αν­τῶ­νται στήν χριστολογική καί ἐσχατολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς σέ σχέση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν εἶναι σημαντικές. Ἀπό κεῖ καί πέρα καί κάθε «ἐκκλησία» μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτή παρά τίς δογματικές της ἰδιορρυθμίες.

.          Μήπως οἱ ἰσχυρισμοί μας αὐτοί ὑπάγονται στίς θεωρίες συνωμοσίας;

.         Ἄς ἐξετάσουμε τίς ἀπόψεις τοῦ Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ. «Ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ» γράφει, «διέσχισε τούς ὁμολογιακούς φραγμούς» καί «τά γραπτά του συνεχίζουν νά τραβοῦν τήν προσοχή τῶν χριστιανῶν πού ἀνήκουν σέ διάφορες παραδόσεις, ἀλλά μοιράζονται τήν κοινή πίστη στόν Χριστό καί μετέχουν στήν ἀναζήτηση τῆς σωτηρίας». Τί μᾶς λέγει ἐδῶ ὁ ἐπίσκοπος; Ὅτι ὁ λόγος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ ξεπερνᾶ τούς «ὁμολογιακούς φραγμούς», ὅτι δηλαδή εἶναι ὑπεράνω δογμάτων καί ἀπευθύνεται σέ παντός εἴδους χριστιανούς. Παρουσιάζει σάν παράδειγμα α) τό γεγονός ὅτι μετά ἀπό κάποια διάλεξή του, πού εἶχε θέμα της τήν προσευχή κατά τόν ἅγιο Ἰσαάκ, τόν πλησίασαν μιά παπική μοναχή, ἕνας προτεστάντης κι ἕνας βουδιστής μοναχός, πού ἀναρωτιόνταν ἄν ὅσα δίδασκε ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ «συμφωνοῦσαν μέ τήν παράδοσή τους» καί β) τήν ὕπαρξη ἡσυχαστηρίου στό ὄνομα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, «τό ὁποῖο τό λειτουργοῦν ἀπό κοινοῦ Kαθολικοί καί Ἀγγλικανοί».

.             Ἔχοντας ἐκφράσει τήν ἄποψη ὅτι ὁ λόγος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ διασχίζει τούς ὁμολογιακούς φραγμούς, ὁ Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ προσπαθεῖ νά κάμει τό ἴδιο ἀντιστρόφως. Προσπαθεῖ, χρησιμοποιώντας τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ, νά σπάσει τό φράγμα τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῶν Πατέρων γιά νά εἰσχωρήσει στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας κάθε κακόδοξη διδασκαλία. Ἔτσι σέ ἄρθρο του στό οἰκουμενιστικό περιοδικό Ecu­menical Review εἰσηγεῖται χάριν τῶν Pώσων μελετητῶν τή μετάφραση στά ρωσικά κειμένων ὄχι μόνον ὀρθοδόξων Πατέρων, ἀλλά καί νεστοριανῶν καί μονοφυσιτῶν. Ἀφοῦ πρῶτα ἀναφέρεται στήν ἀνάγκη μεταφράσεως πολλῶν πατερικῶν κειμένων, κάμει λόγο γιά μεταφρα­σμένα καί ἀμε­τάφραστα ἔργα τοῦ ἁ­γίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, καθώς ἐπίσης καί γιά τούς ἀσκητικούς Λόγους τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου καί τά νόθα ἔργα του. Ἔχοντας δημιουργήσει ἔτσι μιά γέφυρα μέ τή συριακή γραμματεία συνεχίζει: «Ἐξέχοντες Σῦροι συγγραφεῖς ὅπως… ὁ Jacob τοῦ Sarug [μονοφυσίτης], ὁ Narsai ὁ μέγας… ὁ Dadisho Qatraya, ὁ Symeon Tabitha, ὁ Josepf Hazaya καί ὁ John τοῦ Dalyatha [ὅλοι νεστοριανοί] εἶναι κατ᾽ οὐσίαν ἄγνωστοι στούς Pώσους ἀναγνῶστες. Ὅλοι αὐτοί οἱ συγγραφεῖς ἀξίζει νά μεταφρασθοῦν στά ρωσικά».
.          Βέβαια ἡ γέφυρα πού ἔστησε ὁ Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ εἶναι σαθρή: Οἱ ἅγιοι Ἐφραίμ καί Ἰσαάκ εἶναι μέν Σύροι ἀλλά εἶναι ὀρθοδοξότατοι καί δέν ἔχουν σχέση μέ τούς νεστοριανούς καί μονοφυσίτες συγγραφεῖς πού παρατίθενται. Ἀδιαφορώντας γιά τό χάσμα αὐτό ὁ Ἀλφέγιεφ συνεχίζει: «Ἡ γνωριμία μ᾽ αὐτές τίς πηγές [τούς μονοφυσίτες καί νεστοριανούς] ὄχι μόνο θά πλούτιζε τίς ρωσικές πατερικές σπουδές, ἀλλά ἐπίσης τήν ἀντίληψή μας γιά τόν Χριστιανισμό ὡς θρησκεία τῆς θείας ἀγάπης, ἕνα θέμα πού βρῆκε τήν ἰδιαίτερη ἔκφρασή του στά γραπτά τῶν Σύρων μυστικῶν συγγραφέων». Νά λοιπόν πού οἱ νεστοριανοί καί οἱ μονοφυσίτες θά μᾶς διδάξουν τό νόημα καί τό βάθος τῆς θείας ἀγάπης καί θά πλουτίσουν τήν θεολογία μας!

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟΣ»: ΟΙ “ΜΥΣΤΙΚΟΙ”, ΤΟ …ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία διανύει τὴν ἑβδομάδα τῆς Ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων,
ἐπελέγη ἕνα σχετικὸ μὲ τὸ Βάπτισμα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ
Πρωτ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»
(σελ. 227-230)
(ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟΣ»
Οἱ “μυστικοί”, τό… μυστικό τῶν οἰκουμενιστῶν καί τό μυστικό τῆς ἐμπειρίας τῶν Ἁγίων.

.     Συνεχίζοντας ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων [Ἀλφέγιεφ] γράφει ὅτι τό φῶς γιά τό ὁποῖο ὁμιλεῖ ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ δέν εἶναι «τό φῶς τό ὁποῖο βλέπουν οἱ μυστικοί». Ἐδῶ προκύπτουν σοβαρά ζητήματα. Ποιοί εἶναι οἱ …«μυστικοί»; Ἔχουμε κάποια εἰδική κατηγορία ἁγίων ἤ γενικώτερα, χριστιανῶν πού ὀνομάζονται ἔτσι; Ἀσφαλῶς ὄχι! Ἁπλῶς ἡ δυτική θεολογική ἐπιστήμη ὀνομάζει ἔτσι τούς συγγραφεῖς πού ἀσχολοῦνται μέ τήν μυστική ἤ ἀποφατική θεολογία, δηλαδή ὅσους ὁμιλοῦν γιά τή δυνατότητα ἤ ἀδυναμία γνώσεως τοῦ Θεοῦ, γιά τό πῶς ἐννοεῖται αὐτή ἡ γνώση, γιά τήν ἐμπειρία τῆς κοινωνίας μέ τό Θεό καί γενικώτερα γιά ὑπερβατικές ἐμπειρίες κλπ. Μέσα σ᾽ αὐτούς, κατά τή δυτική θεολογία περιλαμβάνονται ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Ν. Θεολόγος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Σιναΐτης, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀλλά καί ὁ λατῖνος Ἰωάννης τοῦ Σταυροῦ καί ἡ Αἰκατερίνα τῆς Σιέννα, ὁ Meister Ekkart, ὁ Duns Scotus Erigena καί ἄλλοι συγγραφεῖς. Οἱ πιό τολμηροί καί… ἀνοιχτόμυαλοι περιλαμβάνουν καί τούς μυστικιστές μουσουλμάνους Σοῦφι καί ἄλλα πρόσωπα ἀπό διάφορες θρησκεῖες πού περιγράφουν ποικίλες «μυστικές ἐμπειρίες» τους.
.     Ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων περιορίζει τούς «μυστικούς» στό χριστιανικό περιβάλλον περιλαμβάνοντας στήν ἐνδεικτική του ἀπαρίθμηση τό νεστοριανό Ἰωάννη Dalyatha καί τούς «βυζαντινούς συγγραφεῖς» Συμεών τό Ν. Θεολόγο καί Γρηγόριο Παλαμᾶ. Ἀπό τήν ἄλλη ἀποδίδοντας στόν αἱρετικό μονοφυσίτη Φιλόξενο Ἱεραπόλεως τήν Δ´ Ἐπιστολή τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, στήν ὁποία γίνεται λόγος περί τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός, περιλαμβάνει στούς ἐπόπτες τοῦ ἀκτίστου φωτός καί ἕνα μονοφυσίτη! Ἔτσι τό κριτήριο γιά τό ποιόν καί τήν ἐμπειρία τοῦ «φωτός» δέν εἶναι ἐκκλησιολογικό καί πατερικό, ἀλλά εἶναι ἡ ὑπαγωγή τῶν ποικίλων συγγραφέων, ἀνεξαρτήτως δόγματος, στήν κατηγορία τῶν «μυστικῶν», σύμφωνα μέ τή γνώμη τῶν εἰδι­κῶν. Ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, κατά τόν Ἀλφέγιεφ, εἶναι ἀμφίβολο ἄν ἔβλεπε τό φῶς πού ἔβλεπαν οἱ «μυστικοί». Δέν ἀνήκει στήν κατηγορία τους, ἐνῷ ἀπό τήν ἄλλη στήν ὁμάδα αὐτή ἀνήκουν μεταξύ ἄλλων μή ἀναφερομένων ἕνας νεστοριανός, ἕνας μονοφυσίτης καί δύο Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας! Πάντοτε κατά τόν Ἀλφέγιεφ, αὐτοί ὅλοι, ὁ νεστοριανός ἐρημίτης, ὁ μονοφυσίτης «ἐπίσκοπος» καί οἱ δύο ἀναφερόμενοι Πατέρες ‚λέπανε κάποιο φῶς, τό ὁποῖο δέν τό ἔβλεπε ὁ ἅγιος Ἰσαάκ! Ἡ κατάλυση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐμφανής σέ ὅσα γράφει ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ. Ἐξισώνοντας μάλιστα τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός, τήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως πού ἔχουν οἱ Ἅγιοι μέ τά φῶτα πού βλέπουνε οἱ διάφοροι «μυστικοί» συγγραφεῖς ἐξαφανίζει τήν σημασία τῆς πίστεως καί τῶν θείων μυστηρίων δηλαδή τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων ἐν τῇ ἁγίᾳ Kαθολικῇ, Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ. Ἄν καί χωρίς τήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ ὁ κάθε ἀβάπτιστος νά ἔχει ἐμπειρία θείου φωτός, τότε ἡ Ἐκκλησία δέν χρειάζεται, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι περιττός! Ἄν μάλιστα ἕνας Ἅγιος, ὅπως ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, παρ᾽ ὅτι Ἅγιος καί θεωμένος δέν ἔχει αὐτή τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός, τότε μ᾽ αὐτή τή λογική θά πρέπει ἴσως νά ἀναζητήσουμε ἄλλους …πνευματικούς χώρους καί ἄλλες μεθόδους πού προσφέρουν σίγουρα τή θέα κάποιου φωτός! Τί μᾶς λέγει ὅμως ὁ ἅγιος Ἰσαάκ;

Ἡνίκα ἐρευνήσῃς καλῶς τὸ ἔργον τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, εὑρίσκεις ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ μετάνοια καὶ ἡ γνῶσις ἡ πνευματικὴ ἐνταῦθα. Αὕτη ἐστὶν ἣν εἴπομεν, ὅτι ὅνπερ ἐν τῷ βαπτίσματι ἐδεξάμεθα τὸν ἀρραβῶνα αὐ­­­τοῦ, διὰ τῆς μετανοίας πάντως δεχόμεθα τὸ χάρισμα αὐτοῦ. Kαὶ τὸ χάρισμα, ὅπερ εἴπομεν, ὅτι διὰ τῆς μετανοίας λαμ‚άνομεν αὐτό, αὕτη ἐστὶν ἡ γνῶσις ἡ πνευματική… Ἡ πνευματικὴ δὲ γνῶσίς ἐστιν ἡ αἴσθησις τῶν κρυπτῶν καὶ ὅταν αἰσθηθῇ τις τούτων τῶν ἀοράτων καὶ κατὰ πολὺ ὑπερβαλλόντων, ἐκ τούτων λαμβάνει ὄνομα τῆς πνευματικῆς γνώσεως…»
Ἅμα ἐρευνήσεις καλά σέ τί συνίσταται ἡ πνευματική ἐργασία τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, βρίσκεις ὅτι αὐτή εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ γνώση ἡ πνευματική πού ἀποκτᾶται σ᾽ αὐτόν τόν κόσμο. Γι᾽ αὐτή τήν πνευματική γνώση εἴπαμε ὅτι στό μέν βάπτισμα δεχθήκαμε τόν ἀρραβῶνα [δηλ. τήν ὑπόσχεση] της, διά δέ τῆς μετανοίας ὁπωσδήποτε δεχόμεθα τό χάρισμά της. Kαί τό χάρισμα πού εἴπαμε ὅτι τό λαμβάνουμε μέ τή μετάνοια εἶναι ἡ γνώση ἡ πνευματική… Αὐτή ἡ πνευματική γνώση εἶναι ἡ αἴσθηση τῶν κρυπτῶν [δηλ. τῶν ὑπερφυῶν μυστηρίων]. Kι ὅταν ἀποκτήσει κάποιος τήν αἴσθηση αὐτῶν τῶν ἀοράτων, τά ὁποῖα κατά πολύ ὑπερβαίνουν [τά ἀνθρώπινα πράγματα], ἀπό αὐτά λαμβάνει τό ὄνομα τῆς πνευματικῆς γνώσεως.

.     Τό χάρισμα τῆς πνευματικῆς γνώσεως, ἡ «αἴσθησις τῶν κρυπτῶν…τῶν ἀοράτων καί κατά πολύ ὑπερβαλλόντων» ἔχει ὡς ἀρραβῶνα τό ἅγιο βάπτισμα. Ἀκολουθεῖ ἡ μετάνοια καί ὅλη ἡ πνευματική ἐργασία. Χωρίς τό ἅγιο βάπτισμα καί τά ἔργα τῆς μετανοίας, κάθε ἄλλη ἀσκητική ἐργασία εἶναι ἀδύνατον νά ἀποφέρει τόν καρπό τῆς πνευματικῆς γνώσεως, τή θεωρία. Ἑπομένως κανένα χάρισμα, καμμιά ἐμπειρία, κανένα φῶς, πού βλέπουν οἱ ἀβάπτιστοι «μυστικοί» δέν συγκρίνεται μέ τά χαρίσματα, τίς θεῖες ἐμπειρίες καί τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός πού ἔχουν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί φυσικά κι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Γιά τό λόγο αὐτό ἀποπτύουμε κάθε ψευδοεμπειρία φωτός, μέ τήν ὁποία πλανᾶ ὁ Σατανᾶς τούς ἀβαπτίστους νεστοριανούς καί λοιπούς αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους καί «ἔχομεν ἀκριβῶς» (ἔχε ἀκριβῶς, γράφει ὁ Ἀββᾶς μας), δηλαδή δεχόμεθα ὡς ἀληθεῖς καί ἀκριβεῖς ὁδοδεῖκτες στήν ἐν Χριστῷ ζωή μόνο τίς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων.
.     Τό… μυστικό τῶν οἰκουμενιστῶν, πού αὐτοί ἀφήνουν νά διαρ­ρέει σιωπηλά πρός κάθε κατεύθυνση καί μέ κάθε τρόπο, εἶναι ἡ ἔλλειψη σημασίας τοῦ ὀρθοδόξου βαπτίσματος, γιά νά εἶναι κανείς τέλειος χριστιανός δηλαδή Ἅγιος. Τό μυστικό τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ καί ὅλων τῶν Ἁγίων πού προέρχεται ἀπό τήν ἐν Χριστῷ βιωτή τους καί διακηρύττεται μέ διαπρύσια φωνή πρός κάθε ἄνθρωπο εἶναι ὅτι τό ἅγιο βάπτισμα τῶν ὀρθοδόξων ἀποτελεῖ τή βάση, τόν ἀρραβῶνα γιά τήν κάθαρση τοῦ ἀνθρώπου, τό φωτισμό καί τή θέωσή του.

(βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/)

, , ,

Σχολιάστε