Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Ἀνδρέας Σαλός

«Η ΑΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ – ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Γ´ ΒΑΤΑΤΖΗΣ»

«Ἡ ἁγία ἐκείνη ἡµέρα ποὺ περιµένει ἡ Ρωµιοσύνη
καὶ ὁ ἅγιος Βασιλεὺς Ἰωάννης Γ´ ὁ Βατάτζης» 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἰωάννου Σαρσάκη:
«Ἰωάννης Γ´ Βατάτζης, ὁ ἅγιος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου»
(ἐκδ. «Ὀρθοδ. Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2008, σελ. 145-147)

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

«ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟ ΚΛΕΟΣ ΑΝΑΚΤΩΝ ΤΙΜΩ»
(Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

Βλ. σχετ. : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/11/04/πῶς-μπορεῖς-νὰ-ξοδεύεις-ἔτσι-τὸ-χρῆ/

.          Τὸ τίµιο σῶµα τοῦ εὐσεβεστάτου, δικαίου, γενναίου καὶ ἐλεήµονος βασιλέως, ἐνταφιάστηκε σὲ ἕνα µοναστήρι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ποὺ εἶχε κτίσει ὁ ἴδιος, καὶ τὸ ὀνόµασε Σώσανδρα. Τὰ ἑπόµενα χρόνια διὰ θαυµαστῆς ἀποκαλύψεως ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης, ζήτησε νὰ µεταφερθεῖ τὸ λείψανό του στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν ὄµως πῆγαν νὰ ἀνοίξουν τὸν τάφο, γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὴν µετακοµιδή, ἀντὶ νὰ βγεῖ ἡ γνωστὴ δυσωδία, µιὰ γλυκιὰ εὐωδία ἁπλώθηκε τριγύρω, σὰν νὰ εἶχε ἀνθίσει ἀπότοµα κῆπος ἀρωµατικός! Ἀλλὰ δὲν ἦταν µονάχα αὐτό. Ὁ κεκοιµηµένος φαινόταν σὰν νὰ κάθεται ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου, χωρὶς νὰ ἔχει καµιὰ µελανότητα, καµιὰ δυσωδία, κανένα ἀπολύτως σηµεῖο ποὺ νὰ φανέρωνε πὼς ἦταν νεκρός. πτ χρόνια ταν µέσα στν τάφο κα τ χρῶµα το σώµατός του ταν πως κάθε φυσιολογικο ν ζω νθρώπου! Ἔµοιαζε πραγµατικ σν νας λοζώντανος, λλὰ «ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ» µάλιστα κα ατ κόµη τ ροχα του εχαν διατηρηθε π πτ χρόνια διάφθορα κα µοιαζαν σν ν εχαν µόλις ραφτε!!! τσι ντιδοξάζει Θες κείνους πο Τν δοξάζουν στ γ.
.          Μάλιστα ἀπὸ τότε τὸ τίµιο λείψανο τοῦ Ἁγίου βασιλέως Ἰωάννη Βατάτζη τοῦ ἐλεήµονος, ἔδωσε πάµπολλα θαύµατα, γιατρεύοντας θαυµατουργικὰ Χάριτι Θεοῦ ἀσθένειες, διώκοντας δαίµονες καὶ θεραπεύοντας ἕνα σωρὸ πάθη, µὲ τὴν κατοικοῦσα ἐν αὐτῷ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος.
.          Ὁ Παχυµέρης ἐξιστορεῖ ὅτι κατὰ τὶς ἐπιδροµὲς τῶν Τούρκων στὴ Μαγνησία ἐπὶ βασιλείας τοῦ Ἀνδρονίκου Β´ Παλαιολόγου, ὁ καστροφύλακας ποὺ εἶχε ὁρισθεῖ γιὰ τὴν ἀναχαίτιση τῶν ἐπιθέσεων τῶν Τούρκων, παρατήρησε πολλὲς φορὲς µία ἀναµµένη λαµπάδα νὰ περιφέρεται στὰ τείχη. Ἀφοῦ διαπίστωσε ὅτι δὲν ἦταν ἕνα τυχαῖο περιστατικό, ἔστειλε ἀνθρώπους νὰ δοῦνε ἀπὸ κοντὰ τί συµβαίνει. Παρ᾽ ὅλο ποὺ ἐστάλησαν πολλοί, δὲν κατάφεραν νὰ διαφωτίσουν τὴν κατάσταση. Σὰν τελευταία ἀπέλπιδα λύση γιὰ νὰ ἐξιχνιάσουν τὸ γεγονός, ἐστάλη ὁ κωφάλαλος ἐκ γενετῆς ἀδελφός τοῦ καστροφύλακα. Παραδόξως σὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ἔγινε ἡ ἀποκάλυψη τοῦ θαυµαστοῦ γεγονότος. Καὶ ὄχι µόνο αὐτό, ἀλλὰ ἂν καὶ γεννηθεὶς κωφάλαλος, ἐπιστρέφοντας στοὺς ὑπολοίπους διηγήθηκε ὅτι στὸ µέρος ἐκεῖνο ποὺ φαινόταν τὸ φῶς, βρῆκε ἄντρα µεγαλοπρεπῆ µὲ βασιλικὸ παράστηµα, ὁ ὁποῖος προέτρεπε µεγαλοφώνως νὰ συνεχίσουν τὴν ἄµυνα τῆς πόλεως. Ἡ µορφὴ αὐτὴ ἀναγνωρίσθηκε ὅτι ἦταν ὁ ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ὁ Ἐλεήµων. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔγινε ἡ αἴτια νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Βιθυνίας ὁ Ἰωάννης ὡς ἅγιος.
.          Μεγάλο µυστήριο ὑπάρχει γιὰ τὸ τί ἀπέγινε ὁ Ναὸς ποὺ ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης στὴ Μαγνησία καθώς, ὅπως µᾶς πληροφορεῖ τὸ ἡµερολόγιο – ἀφιέρωµα στὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη, ποὺ ἐξέδωσε τὸ 2001 ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Διδυµοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου – µέχρι τὸ 1922, δηλαδὴ µέχρι τὴν µικρασιατικὴ καταστροφή, ἡ µνήµη τοῦ αὐτοκράτορα Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήµονος ἐτιµᾶτο κάθε χρόνο στὴν ἐκκλησία τῆς Μαγνησίας, καθὼς καὶ στὸ Νυµφαῖο, τὴν ἀγαπηµένη του κατοικία. Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι σήµερα δὲν γνωρίζουµε τί ἀπέγινε ἡ ἐκκλησία καὶ κατὰ συνέπεια δὲν ξερουµε καὶ τί ἀπέγινε τὸ τίµιο καὶ ἄφθαρτο λείψανο τοῦ «Μαρµαρωµένου Βασιλιᾶ». Φαίνεται νὰ ἔχει κάποια σχέση µὲ τὸν θρύλο καὶ µὲ τὶς προφητεῖες γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς Βασιλεύουσας, ποὺ τόσο εἶχε πασχίσει ἐν ζωῇ. Ἕνας θρύλος ἀναφέρει ὅτι τὸ τίµιο λείψανο τοῦ Ἁγίου Βασιλέα ἔχει µεταφερθεῖ σὲ κατακόµβες τῆς Κωνσταντινούπολης «ὅτι µαζί του ὑπάρχει καὶ ἡ σπάθη του µέσα στὸ θηκάρι της, καὶ ὅτι κάθε χρόνο ἡ λεπίδα τοῦ σπαθιοῦ ξεπροβάλλει µερικὰ χιλιοστὰ ἀπὸ τὴν θήκη, καὶ ταν φτάσει στιγµ ν γυµνωθε λόκληρη σπάθη, τότε θ ρθει γία κείνη µέρα πο περιµένει ρωµιοσύνη», τῆς ἀνακτήσεως δηλαδὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες.
.          σιος νδρέας δι Χριστν σαλς (6ος αἰώνας µ.Χ.), προφητεύοντας στὸν µαθητή του Ἐπιφάνιο γιὰ τὴν µελλοντικὴ τύχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ἔφθασε στὸ σηµεῖο τῆς κατακτήσεως τῆς πόλεως, καὶ τῆς ἀνακτήσεως αὐτῆς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἀνέφερε ὅτι θὰ βασιλεύσει στὴν πόλη γιὰ τριάντα δύο χρόνια ἕνας βασιλιὰς κάνοντας θαυµαστὰ πράγµατα, ποὺ τὸ ὄνοµά του θὰ εἶναι Ἰωάννης. Ο µετέπειτα προφητεες γίων κα Γερόντων ναφέρουν τι βασιλις ατς θ εναι ες τύπον το ωάννη Βατάτζη, ὁ ὁποῖος (ὅπως ἀναφέρουµε στὸν βίο του) βασίλευσε τριάντα δύο χρόνια! (συµπωµατικό;). Ὑπάρχει ἀκόµα καὶ ὁ θρύλος ὅτι ὁ βασιλιὰς Ἰωάννης θὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης Βατάτζης, ὁ ὁποῖος θὰ ἐγερθεῖ τὴν κατάλληλη στιγµή, γιὰ νὰ σώσει τὸν Ἑλληνισµὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία,
.          Ὅλοι αὐτοὶ οἱ θρύλοι καὶ ὅλες οἱ προφητεῖες ἠχοῦν παράξενα στὰ αὐτιά µας, εἰδικὰ σὲ ὅσους δὲν ἔχουν ἀσχοληθεῖ ἐκτενῶς µὲ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τοὺς ἔχει καταβάλει ὁ νεοεποχίτικος ὀρθολογισµός. Σαφῶς καὶ δὲν πρέπει νὰ πάρουµε τοὺς παραπάνω θρύλους κατὰ γράµµα, ἐκεῖνο ὅµως ποὺ πρέπει νὰ ἀποκοµίσουµε µὲ µεγάλη σιγουριά, εἶναι ὅτι ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ θέσουµε ὡς βάση ἀξιολόγησης τῆς προσωπικῆς ἀξίας τοῦ Ἁγίου µας, ἡ ὁποία συνετέλεσε καταλυτικά, ὥστε νὰ τὸν ἀκολουθοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ θρύλοι.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε

ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΑΛΟΤΗΤΟΣ [Ε´]

Ἥρωες τῆς ἁγίας σαλότητος [Ε´]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

Εἰρήνης Γκοραΐνωφ: «Οἱ διὰ Χριστὸν Σαλοί»

(μετάφρ. ἐκ τοῦ γαλλικοῦ Μ. Λαγουροῦ-Κουμπέτσου, Ἀθ. Σ. Λαγουρός)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»,
β´ἔκδ., Ἀθῆναι 1995, σελ. 34-52

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/21/ἥρωες-τῆς-ἁγίας-σαλότητος/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/23/ἥρωες-τῆς-ἁγίας-σαλότητος-β´/
Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/25/ἥρωες-τῆς-ἁγίας-σαλότητος-γ´/
Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/27/ἥρωες-τῆς-ἁγίας-σαλότητος-δ´/

.     Γιὰ τὸν ἅγ. Ἀνδρέα τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄλλο διὰ Χριστὸν σαλὸ λατρεμένο στὸν Βορρᾶ, δὲν διαθέτομε τὶς ἴδιες ἱστορικὲς βεβαιότητες ἀφορῶσες εἴτε στὴν χρονολογία γεννήσεώς του εἴτε σ’ αὐτὴν τοῦ θανάτου του. Ἡ καταγωγὴ του πολὺ περισσότερο δὲν εἶναι καθαρή: οἱ μὲν τὸν ἔλεγαν Σκύθη, οἱ δὲ τὸν θέλουν Σλάβο. Ἡ προσωπικότητα ἀκόμα τοῦ βιογράφου του ἐγείρει ἀμφιβολίες. Καλεῖται Νικηφόρος, ἱερεὺς χάριτι Θεοῦ τῆς μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Βασιλευούσης τῶν πόλεων, ἐπονομαζομένης Ἁγίας Σοφίας, καὶ φέρεται πὼς ἔχει γράψει τὸν ἔνδοξο βίο τοῦ σεβαστοῦ Ἀνδρέου, ὅπως τὸν παρατήρησε μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια καὶ ὅπως τὸν γνώρισε ἀπὸ τὰ λεγόμενα τοῦ ἐνδόξου ἐπισκόπου Ἐπιφανίου. Παραδίδει ὡς ἡμέρα τελευτῆς τοῦ Ἁγίου τὴν 28 Μαΐου, συγχρόνως ὑπόσχεται νὰ ἀναφέρει τὸ ἔτος, λέγοντας μόνον πὼς ὁ μεγάλος βυζαντινὸς κύριος, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε δοῦλος, ζοῦσε ἐπὶ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Μεγάλου (457-474) καὶ πὼς ὁ Δανιὴλ ὁ Στυλίτης († 489) ἦταν σύγχρονός του˙ κάτι ποὺ φέρνει ἀντίρρηση στὸν ἰσχυρισμό, πὼς ὁ Ἀνδρέας, ἀφ’ ὅτου «τρελάθηκε», ἄρχισε νὰ «παιδιαρίζει» μιμούμενος τὸν Συμεὼν τὸν Σαλό, ὁ ὁποῖος εἶχε πεθάνει, ὅπως γνωρίζομε, στὰ τέλη τοῦ 6ου αἰ. Ἡ εἰσβολὴ ξένου λεξιλογίου στὴν γλώσσα, ἡ συχνὴ ἀναφορὰ τῶν «σαρακηνῶν» καὶ «ἀγαρηνῶν», οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν 5ο ἀκόμη αἰώνα δὲν ἐνοχλοῦσαν τὴν εἰρήνη τῶν κατοίκων τῆς Πόλεως, καθὼς καὶ ἡ καθυστερημένη ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἀνδρέα ἔκαναν τοὺς Βολλανδιστές, καὶ τοὺς Ἕλληνες νὰ πιστεύουν, πὼς ὁ νεαρὸς Ἀνδρέας, «τῷ γένει Σκύθης», εἶχε ἀγοραστεῖ ὡς σκλάβος ἀπὸ ἕνα μεγάλο βυζαντινὸ κύριο ὀνόματι Θεογνωστό, πρωτοσπαθάριο τοῦ Λέοντος τοῦ Στ΄ τοῦ Σοφοῦ (886-911) καὶ ὄχι τοῦ Λέοντος τοῦ Μεγάλου˙ ὑπῆρξε «πρωτονοτάριος» τοῦ κυρίου του, ὕστερα μοναχὸς καὶ ἐκοιμήθη στὰ 946, 66 χρονῶν μετὰ ἀπὸ τριάντα χρόνια ἁγίας τρέλας.
.      Ἡ βιογραφία, δὲν πρέπει νὰ τὸ ξεχνᾶμε, κυρίως ὅταν πρόκειται γιὰ τοὺς διὰ Χριστὸν σαλούς, εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο λογοτεχνικὸ εἶδος. Θὰ ἔχομε τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναμιλήσομε γι’ αὐτό. Ὁ Ρῶσος ἱστορικὸς Γκολουμπίνσκυ τὸ καταλάβαινε καλά, ὅταν στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰ. ἔγραφε χωρὶς νὰ συγκινεῖται: «Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ζοῦσε στοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Μεγάλου (457-474) ἢ ἀργότερα, δὲν ξέρομε πότε ἀκριβῶς». Οἱ ἀναχρονισμοὶ καὶ οἱ ἀντιδράσεις, τὶς ὁποῖες ἀναφέραμε, θὰ μποροῦσα νὰ ἐξηγηθοῦν μὲ μιὰ κρατοῦσα μέθοδο, κατὰ τὴν ὁποία ἕνα χειρόγραφο θὰ ἀντιγραφεῖ, θὰ ἀναδιασκευασθεῖ καὶ θὰ ξαναστολισθεῖ ἕνα ἢ δυὸ αἰῶνες ἀργότερα. Δὲν ἐνδιαφέρει τόσο ἡ ἱστορικὴ προσωπικότητα ἑνὸς μακαρίου τὸν βιογράφο του, ὅσο ἡ εἰκόνα ποὺ αὐτὸς παρουσιάζει, θέμα θαυμασμοῦ καὶ ἅμιλλας στὸν 5ο ὅπως καὶ στὸν 6ο αἰώνα. Οἱ ἱστορικὲς ἀσάφειες δὲν βλάπτουν ποτέ, στοὺς Ὀρθόδοξους, τὴν πρὸς τὸν ἅγιο εὐλάβεια τοῦ λαοῦ. Γιὰ τοὺς Ρώσους, ὁ Ἀνδρέας ὁ Κωνσταντινουπολίτης εἶναι ὁ πρῶτος σαλὸς ποὺ ἐπικαλεῖται τὴν μητρικὴ στοργὴ τῆς Θεοτόκου. Στὴν Σκέπη της ὀφείλει ὁ Ἀνδρέας τὴν ἀγάπη ποὺ τοῦ προσφέρουν.
.     Ὁ ναὸς τῶν Βλαχερνῶν στὴν Κωνσταντινούπολη, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὰ βορειοανατολικὰ τῆς πόλεως, ἦταν αὐτὸς ποὺ ὁ μακάριος προτιμοῦσε. Χτίστηκε στὰ μέσα τοῦ 5ου αἰῶνος ἀπὸ τὴν αὐτοκράτειρα Πουλχερία, ἀδελφὴ τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Νέου (Μικροῦ). Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Λέων ὁ Μέγας ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐναπέθεσε ἐκεῖ τὴν ἄρραφη ἐσθήτα τῆς Παρθένου Μαρίας. Κάθε Σάββατο ἐτελεῖτο ἐκεῖ ἀγρυπνία. Συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν φίλο του, τὸν νεαρὸ εὐγενὴ Ἐπιφάνιο, στὸν ὁποῖον καὶ εἶχε προείπει πὼς θὰ γινόταν πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, παρευρισκόταν ὁ Ἀνδρέας, ὅταν, γύρω στὶς τρεῖς το πρωί, ἡ Παναγία συμπαραστατουμένη δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο καὶ συγγενή της καὶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, τὸν θετὸ υἱό της, διέσχισε τὸν νάρθηκα ἀκολουθούμενη ἀπὸ πλῆθος ψαλλόντων ἁγίων. Ὁ Ἀνδρέας γύρισε πρὸς τὸν Ἐπιφάνιο: «Βλέπεις τὴν Δέσποινά μας, τὴν Παντάνασσα», τὸν ρώτησε. – «Ναί, πάτερ μου, τὴν βλέπω».
.     Ἡ Θεοτόκος γονάτισε μπροστὰ στὴν Ὡραία Πύλη καὶ προσευχήθηκε γιὰ πολὺ «ποτίζοντας τὸ θεῖο Πρόσωπό της μὲ δάκρυα». Προχωρώντας ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸ θυσιαστήριο προσευχήθηκε πάλι γιὰ τὸν λαό. Τέλος, γυρνώντας πρὸς τοὺς πιστοὺς ἔβγαλε τὸ μαφόριό της ποὺ σκέπαζε τὸ κεφάλι της καὶ τὸ ἅπλωσε πάνω ἀπὸ τὸ ἐκκλησίασμα. Ἄστραφτε σὰν ἀστραπὴ καὶ δὲν χάθηκε παρὰ πολλὲς ὧρες ἀργότερα, ἀφ’ ὅτου ἔφυγε ἡ Παναγία.
.     Ἡ Κωνσταντινούπολη, κατὰ μία διαδεδομένη στὴν Ρωσία παράδοση, ἐπολιορκεῖτο τότε ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, ἴσως Σλάβους. Ἡ κατάσταση ἦταν σοβαρή. Ἀλλὰ ἐνδυναμωμένοι ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση αὐτή, ποὺ ἔγινε γνωστὴ ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς πόλεως, οἱ Ἕλληνες ξαναπῆραν κουράγιο καὶ ἀπέκρουσαν τοὺς πολεμίους. Μία ἑορτὴ καθιερώθηκε εἰς ἀνάμνησιν τοῦ γεγονότος.

«Ἡ παρθένος σήμερον στὸν ναὸ παραμένει
καὶ ἀόρατη προσεύχεται γιὰ μᾶς μὲ τοὺς ἁγίους.
Οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἐπίσκοποι προσκυνοῦν
οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆτες ἀγάλλονται
γιὰ μᾶς παρακαλεῖ ἡ Παναγία τὸν Αἰώνιο».

ψάλλει ἡ Ἐκκλησία. Σχεδὸν ξεχασμένη* στὴν Ἑλλάδα ἡ γιορτὴ αὐτὴ ἐπιτελεῖται εὐλαβῶς τὴν 1η Ὀκτωβρίου ἀπὸ τοὺς Ρώσους ὀρθοδόξους. Συγκαταλέγεται ἀνάμεσα στὶς πιὸ λαοφιλεῖς. Ὀνομάζεται ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης.

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε