Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Ἀνάργυροι

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ Ὁ πολύαθλος μάρτυς Χριστοῦ καὶ ἀνάργυρος ἰατρός

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ
Ὁ τιμώμενος στὴ Νάξο πολυάθλος μάρτυς Χριστοῦ καὶ ἀνάργυρος ἰατρὸς

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς 

Ἡ ἐφέστιος εἰκόνα τοῦ ἁγίου Θαλλελαίου στὸν ὁμώνυμο Ἱερὸ Ναὸ τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Θαλλέλαιος Νάξου

.           Μέσα στὸ πολυπληθὲς νέφος τῶν ἐνδόξων μαρτύρων κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες συναριθμεῖται καὶ ὁ Ἅγιος Θαλλέλαιος ὁ ἰαματικὸς καὶ ἀνάργυρος, ὁ πολύαθλος αὐτὸς μάρτυς τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα, ὁ ὁποῖος ἀναδείχθηκε τοῦ οὐρανίου βασιλέως Χριστοῦ ἀήττητος στρατιώτης καὶ πολύτιμος μαργαρίτης, ἀλλὰ καὶ ὡράισμα τῶν μαρτύρων καὶ καύχημα τῶν ἀναργύρων. Ὁ Ἅγιος Θαλλέλαιος, ὁ ὁποῖος ὑμνεῖται καὶ γεραίρεται μέσα ἀπὸ τὴν Ἀσματική του Ἀκολουθία ὡς «κρίνον ἠδύπνοον καὶ ἄνθος πολυέραστον», ὡς «ἄστρον λαμπρότατον καὶ ἄριστος φύλαξ πιστῶν», ὡς «ἀκέστωρ πανάριστος καὶ ἰατρὸς μυστικώτατος», ἔζησε ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος Νουμεριανοῦ (283-284). Καταγόταν ἀπὸ τὸν Λίβανο καὶ μάλιστα ἀπὸ ἐπιφανῆ οἰκογένεια. Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Βερούκιος καὶ ἦταν ἀρχιερέας τῶν χριστιανῶν, ἡ δὲ μητέρα του ὀνομαζόταν Ρωμυλία καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν ἐνάρετη βιοτή της. Ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς του ἔλαβε τὴν πρέπουσα χριστιανικὴ ἀγωγὴ καὶ παιδεία καὶ κατόπιν μαθήτευσε κοντὰ σ’ ἕναν ἔμπειρο, καταρτισμένο καὶ θεοσεβῆ ἰατρό, ὁ ὁποῖος τοῦ δίδαξε τὴν ἰατρικὴ τέχνη. Ὅταν μάλιστα ἔγινε ἰατρός, ἄσκησε τὸ λειτούργημά του μὲ ἔνθεο ζῆλο καὶ παρεῖχε ἐντελῶς δωρεὰν τὶς ἰατρικές του γνώσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν πρέπουσα θεραπεία στοὺς πάσχοντες συνανθρώπους του. Ἐνδεικτικὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ σπίτι του εἶχε μετατραπεῖ σὲ ξενώνα, στὸν ὁποῖον κατέφευγαν γιὰ θεραπεία καὶ φροντίδα ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἄνθρωποι. Ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ εὐσπλαγχνία ἔβρισκαν κοντά του οἱ φτωχοὶ ἀσθενεῖς, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ἀναζητοῦσε καὶ συχνὰ τοὺς μετέφερε στὸ σπίτι του, σηκώνοντάς τους στοὺς ὤμους του. Ἀξιομνημόνευτη ἦταν καὶ ἡ στάση του ἀπέναντί τους, ἀφοῦ τοὺς ὑπηρετοῦσε μὲ τέτοια ταπείνωση καὶ τοὺς φρόντιζε μὲ τέτοια στοργὴ καὶ ἀγάπη, σὰν νὰ ἦταν δοῦλος τους. Ἀλλὰ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν παροχὴ τῶν ἰατρικῶν του ὑπηρεσιῶν δὲν θέλησε καὶ δὲν ἐπιδίωξε ποτὲ νὰ ἀποκτήσει χρήματα, ἐνῶ δὲν ἔκανε ποτὲ διάκριση ἀνάμεσα σὲ χριστιανοὺς καὶ σὲ εἰδωλολάτρες, ἀφοῦ θεράπευε ὅλους ὅσους προσέτρεχαν σ’ αὐτόν. Γι’ αὐτὸ καὶ παρακαλοῦσε τὸν Πανοικτίρμονα Θεὸ γιὰ τοὺς μὲν χριστιανοὺς νὰ μετανοήσουν γιὰ τὰ ἁμαρτήματά τους, γιὰ τοὺς δὲ εἰδωλολάτρες νὰ ἐγκαταλείψουν τὴ λατρεία τῶν ψεύτικων εἰδώλων καὶ νὰ ἐγκολπωθοῦν τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Μάλιστα κάποια φορὰ ἐπέπληξε κάποιον χριστιανό, ὁ ὁποῖος χαιρόταν γιὰ τὴ δυστυχία ἑνὸς εἰδωλολάτρη, τονίζοντάς του ὅτι δὲν πρέπει νὰ χαίρεται γιὰ τὸ πάθημα τοῦ ἐχθροῦ του, διότι οἱ συμφορὲς καὶ τὰ παθήματα εἶναι κοινὰ σὲ ὅλους καὶ κανεὶς δὲν γνωρίζει τί πρόκειται νὰ τοῦ συμβεῖ στὴ ζωή του μέχρι νὰ ἀποβιώσει. Ὁ χριστιανὸς ὅμως τοῦ εἶπε ὅτι οἱ ἀσεβεῖς καὶ οἱ ἄπιστοι πρέπει νὰ πεθάνουν ὅσο πιὸ σύντομα γίνεται, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καμία ὠφέλεια γιὰ νὰ ζοῦν. Τότε ὁ Ἅγιος Θαλλέλαιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου εἶναι νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς ἐχθρούς μας, ὥστε νὰ τοὺς προσελκύουμε στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ ἔτσι νὰ μειώνουμε τὴν ἀπιστία τους, καὶ ὄχι νὰ χαιρόμαστε γιὰ τὴ δυστυχία τους. Οἱ πνευματικὲς αὐτὲς νουθεσίες σαγήνευσαν μάλιστα τὴν ψυχὴ τοῦ σκληρόκαρδου χριστιανοῦ σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἐπέδειξε κατόπιν εὐσπλαγχνία ἀπέναντι στοὺς εἰδωλολάτρες.
.               Ὁ εὐλογημένος ἅγιος Θαλλέλαιος ἔλαβε χάρη στὸν ἔνθεο ζῆλο καὶ τὴ μεγάλη του εὐσέβεια, τὸ χάρισμα ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ θαυματουργεῖ ἀδιάλειπτα καὶ νὰ θεραπεύει κάθε ἀσθένεια. Παράλληλα τὴ νύχτα πήγαινε καὶ ἔκοβε τὰ ψηλὰ δένδρα τοῦ Λιβάνου γιὰ νὰ ἀποκόψει τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὴ μιαρὴ συνήθεια νὰ θυσιάζουν στοὺς ψεύτικους θεοὺς καὶ νὰ ἐπιδίδονται σὲ ἀσελγεῖς πράξεις. Ἀλλὰ καὶ οἱ θαυματουργικὲς ἰάσεις του προσείλκυσαν πολλοὺς θεραπευθέντες εἰδωλολάτρες στὸ νὰ ἀσπασθοῦν τὴ χριστιανικὴ πίστη. Μεταξὺ τῶν πολυαρίθμων θαυμάτων του ἀξιομνημόνευτο ὑπῆρξε καὶ τὸ ἀκόλουθο, ὅπως τὸ περιέγραψε ὁ βιογράφος τοῦ Ἁγίου. Ἔτσι ἕνα δηλητηριῶδες φίδι δάγκωσε μία φορὰ ἕναν ἄνθρωπο στὸ στῆθος καὶ μάλιστα κινδύνευε νὰ πεθάνει. Ὁ δυστυχισμένος αὐτὸς ἄνθρωπος ἀπευθύνθηκε στοὺς γιατρούς, ἀλλὰ δὲν βρῆκε πουθενὰ θεραπεία, παρόλο ποὺ ξόδεψε πολλὰ χρήματα. Ἔτσι ἀπελπισμένος περίμενε πλέον νὰ ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του. Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη στιγμὴ ἐμφανίσθηκε ἐνώπιόν του ὁ ἅγιος Θαλλέλαιος, ὁ ὁποῖος μὲ μεγάλη προθυμία θέλησε νὰ τὸν θεραπεύσει, μὲ τὴν ἀπαραίτητη ὅμως προϋπόθεση νὰ πιστέψει στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Τότε ὁ ἀσθενὴς ὁμολόγησε ὅτι μόλις ἐπανακτήσει τὴν ὑγεία του, θὰ πιστέψει στὸν Κύριο. Ἀμέσως ὁ Ἅγιος ἔβαλε τὸ χέρι του στὸ στῆθος τοῦ ἀσθενοῦς καὶ ἀφοῦ τὸ σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τὸν θεράπευσε ἀπὸ τὴ θανατηφόρα ἀσθένεια. Κατόπιν ὁ θεραπευθεὶς ἄνθρωπος ἔμεινε ἔκπληκτος ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ δόξασε τὸ ὄνομα καὶ τὸ μεγαλεῖο Του. Ἀλλὰ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ συνεχίστηκαν, ἀφοῦ ἰατρὸς ποὺ εἶχε χάσει τὴ φωνή του, θεραπεύτηκε πλήρως, παράλυτος ποὺ εἶχε σπάσει τὸ πόδι του, ἐπανέκτησε τὸ βάδισμα καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ τρέχει, δαιμονισμένη ποὺ σπάραζε ἀπὸ τὸ δαιμόνιο, θεραπεύτηκε, μόλις ὁ Ἅγιος τὴν σφράγισε στὸ μέτωπο μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ ἐπικαλέσθηκε τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ τυφλὸς ὁμολογώντας ὅτι πιστεύει στὸν Κύριο ὡς ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ἐπανέκτησε τὴν ὅρασή του καὶ δόξασε τὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ.
.               Ὁ Ἅγιος Θαλλέλαιος ἐπισκέφθηκε πολλοὺς τόπους, ὅπου χρησιμοποιώντας τὶς ἰατρικές του γνώσεις, κήρυττε τὸ μεγαλεῖο τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ προσπαθοῦσε νὰ διδάξει στοὺς εἰδωλολάτρες τὴν χριστιανικὴ ἀλήθεια. Ἔτσι ὅταν πῆγε στὴν Ἔδεσσα τῆς Μεσοποταμίας καὶ ἐκχριστιάνισε πολλοὺς πεπλανημένους, κατηγορήθηκε γιὰ τὴν χριστιανική του ἰδιότητα καὶ τὴν ἱεραποστολική του δράση στὸν ἄρχοντα Τιβεριανό, ὁ ὁποῖος καὶ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ τὸν συλλάβουν, ἀφοῦ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας Νουμεριανὸς εἶχε ἐξαπολύσει σκληρὸ διωγμὸ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Μόλις ὁδηγήθηκε ὁ Ἅγιος ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντα Τιβεριανοῦ, διέταξε νὰ τὸν δείρουν ἀνελέητα, κατόπιν δὲ τὸν ὑποχρέωσε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν περιοχή. Ἔτσι ὁ Ἅγιος ἔφυγε ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πῆγε στὴν περιοχὴ τῆς Κιλικίας, ὅπου μὲ τὴν πρόφαση τῆς ἰατρικῆς τέχνης κήρυττε καὶ πάλι τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μόλις οἱ εἰδωλολάτρες πληροφορήθηκαν τὴ δράση του, τὸν διέβαλαν στὸν ἄρχοντα τῶν Αἰγῶν Θεόδωρο ὅτι ἐξαπατᾶ τὸν λαό, χρησιμοποιώντας τὴν ἰατρική του γνώση, ἀφοῦ ἰσχυρίζεται ὅτι θεραπεύει τοὺς ἀσθενεῖς στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν Ὁποῖον σταύρωσαν οἱ Ἰουδαῖοι.
.             Ὅταν πληροφορήθηκε ὁ ἄρχοντας τὴ δραστηριότητα τοῦ Ἁγίου, διέταξε νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του. Ἀφοῦ οἱ στρατιῶτες τὸν βρῆκαν κρυμμένο μέσα σ’ ἕναν ἐλαιώνα στὴν περιοχὴ τῆς πόλεως Ἀνάζαρβο τῆς Κιλικίας, τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντα Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε νὰ τὸν ἀνακρίνει ἐπισταμένως. Ἔτσι τὸν ρώτησε τὸ ὄνομά του, τὸν τόπο τῆς καταγωγῆς του καὶ τὸ ἐπάγγελμά του. Τότε ὁ Ἅγιος μὲ ξεχωριστὴ παρρησία τοῦ ἀπάντησε στὰ ἐρωτήματά του καὶ ἐπιπλέον τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ ὅτι πηγαίνει ἀπὸ τόπο σὲ τόπο γιὰ νὰ κηρύξει τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ νὰ ἐξαλείψει τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Ἡ θαρραλέα αὐτὴ ὁμολογία πίστεως ἐξόργισε τὸν ἄρχοντα τόσο πολύ, ὥστε διέταξε νὰ τρυπήσουν τοὺς ἀστραγάλους του καὶ νὰ τὸν κρεμάσουν μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω. Οἱ στρατιῶτες ὅμως καταλήφθηκαν ἀπὸ μία ἀόρατη θεία δύναμη καὶ ἀντὶ νὰ τρυπήσουν τοὺς ἀστραγάλους τοῦ Ἁγίου, τρύπησαν ἕνα ξύλο καὶ τὸ κρέμασαν, πιστεύοντας ὅτι κρέμασαν τὸν εὐλογημένο Θαλλέλαιο. Μόλις ὅμως ὁ ἄρχοντας εἶδε τὸ ξύλο κρεμασμένο, θεώρησε ὅτι περιπαίχθηκε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες του. Γι’ αὐτὸ καὶ διέταξε νὰ τοὺς δείρουν. Μάλιστα δύο ἀπὸ αὐτούς, ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Ἀστέριος, βλέποντας τὸ θαυμαστὸ γεγονός, πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ κατόπιν ἀποκεφαλίσθηκαν γιὰ τὴ σωτήρια ἐπιλογή τους.
.               Στὸ μεταξὺ ὁ ἅγιος Θαλλέλαιος ὑποβλήθηκε σὲ ξυλοδαρμὸ μὲ ὠμὰ βούνευρα, ἀλλὰ ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ παρέμεινε σταθερὸς καὶ ἀκλόνητος στὴν πίστη του, ἐπιδεικνύοντας ἀξιοθαύμαστη καρτερία. Τότε ὁ ἄρχοντας ἀπευθυνόμενος στὸν ἔνδοξο μάρτυρα καὶ ἀνάργυρο ἰατρό, τὸν ρώτησε νὰ μάθει τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο θεραπεύει τοὺς ἀσθενεῖς, ὑπονοώντας ὅτι εἶναι ἕνας μάγος, ἐνῶ βλασφήμησε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ τὸν Τίμιο Σταυρὸ ὡς τὴ μεγαλύτερη καταδίκη τοῦ κόσμου. Ἀμέσως ὁ εὐλογημένος Θαλλέλαιος, βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ μιλήσει γιὰ τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο καὶ μὲ τὴ χάρη Του θεραπεύει παραλύτους, τυφλούς, κωφούς, δαιμονισμένους καὶ πάσης μορφῆς ἀσθενεῖς, ἐνῶ ἀνασταίνει ἀκόμα καὶ νεκρούς. Ἡ σθεναρὴ αὐτὴ ὁμολογία πίστεως ἐξαγρίωσε τὸν ἄρχοντα σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὅρμησε ἐναντίον τοῦ Ἁγίου γιὰ νὰ τὸν χτυπήσει καὶ νὰ τὸν βασανίσει. Ἀλλὰ ἀμέσως καὶ τὰ δύο του χέρια ἀποδυναμώθηκαν καὶ ἔμειναν ἀνενεργά. Ὁ Ἅγιος ὅμως θεράπευσε μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου τὰ χέρια τοῦ χριστιανομάχου εἰδωλολάτρη καὶ ἔτσι ἀποκαταστάθηκαν καὶ πάλι στὴν ἀρχική τους θέση.
.               Παρόλα αὐτὰ ὁ παρανοϊκὸς ἄρχοντας ὄχι μόνο δὲν συνετίσθηκε ἀπὸ τὸ πάθημά του, ἀλλὰ διέταξε τοὺς στρατιῶτες του νὰ ὑποβάλουν τὸν πολυάθλο μάρτυρα σὲ νέα βασανιστήρια. Ἔτσι ὁ Ἅγιος ὑπέμεινε μὲ ἀξιοθαύμαστη ἀνδρεία καὶ ἀγαλλίαση τοὺς πόνους καὶ τὶς πληγὲς ἀπὸ τὸ ξέσχισμα τοῦ σώματός του μὲ σιδερένια νύχια καὶ τὸ κάψιμο μὲ τὴ φωτιά, ἀφοῦ δίπλα του συμπαραστάτης καὶ συνοδοιπόρος ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Βλέποντας ὁ τύραννος τὴ γενναιότητα καὶ τὴν καρτερία, μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετώπιζε ὁ ἔνδοξος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ τὰ βασανιστήρια, ἀλλὰ καὶ τὴ θαρραλέα ὁμολογία πίστεως, ἀφοῦ συνέχιζε μὲ τὸν ἴδιο ἔνθεο ζῆλο νὰ διακηρύσσει τὴ χριστιανική του πίστη ἐνώπιόν του, ἀποφάσισε νὰ τὸν βάλει μέσα σὲ μία βάρκα καὶ νὰ τὸν ἀφήσει στὴ μέση της θάλασσας, ὥστε παρασυρόμενος ἀπὸ τὰ κύματα, νὰ καταποντισθεῖ μέσα στὸ νερό. Ὅταν ὅμως ἔβαλαν τὸν Ἅγιο μέσα στὴ βάρκα, δὲν ἔπαθε τίποτα καὶ φαινόταν σὰν νὰ περπατοῦσε πάνω στὴ στεριά. Μάλιστα σήκωσε τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε: «Πρὸς Σέ, Κύριε, ᾖρα τοὺς ὀφθαλμούς μου, τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ Οὐρανῷ. Πολλάκις σὲ ἐπεκαλέσθην καὶ μὲ εὐσπλαχνίσθης. Ὁδήγησόν με εἰς λιμένα σωτηρίας, ἵνα μὴ μὲ καταπίη ὁ βυθὸς τῆς θαλάσσης καὶ στερηθῶ τὸ μαρτύριον διὰ τὸ ὄνομά Σου τὸ ἅγιον…». Ἀμέσως ἡ θάλασσα ἠρέμησε καὶ ἔβγαλε τὸν γενναῖο μάρτυρα στὴν ξηρά, πλησίον τῆς χώρας τῶν Αἰγῶν, ἐνδεδυμένο μὲ λευκὸ χιτώνα.
.               Μόλις ὁ τύραννος πληροφορήθηκε τὸ θαῦμα, ἔμεινε ἐκστατικὸς καὶ διέταξε νὰ τὸν φέρουν ἐνώπιόν του γιὰ νὰ ἀπολογηθεῖ. Τότε ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ ὁμολόγησε τὴν παντοδυναμία τοῦ ἑνὸς καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ζωοποιεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ μετὰ τὸν θάνατο. Ἡ θαρραλέα αὐτὴ στάση τοῦ μάρτυρος καὶ ἡ ἀκλόνητη πίστη του στὸν Κύριο ἐξόργισε τὸν εἰδωλολάτρη ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος διέταξε ἀμέσως νὰ τὸν καρφώσουν σ’ ἕνα σανίδι μὲ τέσσερα καρφιὰ καὶ νὰ τὸν περιχύσουν μὲ κοχλάζουσα πίσσα μέχρι νὰ πεθάνει. Πρὸς στιγμὴ νόμισε ὁ τύραννος ὅτι ὁ ἔνδοξος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ φοβήθηκε καὶ γι’ αὐτὸ τοῦ πρότεινε νὰ προσφέρει θυσία στοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς καὶ ἔτσι νὰ ἀποκτήσει δόξα καὶ πλοῦτο. Ἀλλὰ ὁ μακάριος καὶ εὐλογημένος Θαλλέλαιος τοῦ ἀπάντησε μὲ παρρησία ὅτι τὰ βασανιστήρια, στὰ ὁποῖα ὑποβάλλεται, εἶναι γι’ αὐτὸν δόξα καὶ χαρά. Τότε ὁ χριστιανομάχος ἄρχοντας διέταξε νὰ τὸν ρίξουν σὲ τέσσερα ἄγρια λιοντάρια γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν. Ὅμως μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ τὰ λιοντάρια ἔγιναν ἥμερα σὰν ἀρνιὰ καὶ οὔτε τόλμησαν νὰ τὸν πλησιάσουν. Βλέποντας καταντροπιασμένος ὁ τύραννος τὴν ἀπρόσμενη αὐτὴ ἐξέλιξη, ἀποφάσισε τὴ θανατικὴ ἐκτέλεση τοῦ μάρτυρος δι’ ἀποκεφαλισμοῦ. Ἔτσι ὁ πολυάθλος καὶ ἔνδοξος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἅγιος Θαλλέλαιος ἀποκεφαλίσθηκε στὶς 20 Μαΐου τοῦ 284μ.Χ. καὶ ἔλαβε τὸν ἀκήρατο στέφανο τοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Μάλιστα στὸν τόπο, ὅπου ἔλαβε χώρα ὁ ἀποκεφαλισμός του, βλάστησε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ βότανο, τὸ ὁποῖο θεράπευε κάθε ἀσθένεια καὶ πάθος πρὸς ἀπόδειξη τῆς ἰατρικῆς τέχνης τοῦ ἰαματικοῦ Ἁγίου. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (1749-1809) στὸ συναξάριο τοῦ ἐνδόξου αὐτοῦ μάρτυρος τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα, ὁ ὁποῖος συναριθμεῖται στὴ σεπτὴ χορεία τῶν εἴκοσι ἰαματικῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, συνέταξε τὸν ἀκόλουθο στίχο: «Ἀκέστορι τμηθέντι τῷ Θαλλελαίῳ Θεὸς βοτάνην πρὸς λύσιν πέμπει πάθους. Εἰκοστὴ Θαλλέλαιος ἐὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη». Πρὸς τιμήν του μάλιστα ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐποίησε Ἀσματικὴ Ἀκολουθία μετὰ Παρακλητικοῦ Κανόνος, ἡ ὁποία ἐκδόθηκε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1878 στὸ Μεσολόγγι ἀπὸ τὸν δημοδιδάσκαλο Δημήτριο Διακόπουλο καὶ ἐπανεκδόθηκε ἀπὸ τὴν Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ δαπάνη καὶ μέριμνα τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀνθίμου Ρούσσα (τοῦ μετέπειτα Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ νῦν Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης). Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Θαλλελαίου, ποίημα Γεωργίου, ὑπάρχει καὶ στοὺς Λαυρεωτικοὺς Κώδικες Δ36, Δ45 καὶ Ω147.
.               Ὁ πολυάθλος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἅγιος Θαλλέλαιος ὁ ἰαματικὸς καὶ ἀνάργυρος τιμᾶται πανηγυρικὰ καὶ μὲ τὴν πρέπουσα ἐκκλησιαστικὴ λαμπρότητα στὴ Νάξο, ὅπου ὑπάρχει ὁμώνυμο χωριό, σὲ ἀπόσταση ἕξι χιλιομέτρων ἀνατολικὰ ἀπὸ τὴ Χώρα, τὴν πρωτεύουσα τοῦ νησιοῦ. Τὸ μικρὸ αὐτὸ χωριὸ πῆρε τὴν ὀνομασία του ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος εἶναι σήμερα ὁ ἐνοριακὸς ναὸς τοῦ χωριοῦ καὶ ἀποτελοῦσε τὸ καθολικὸ παλαιᾶς μονῆς, ἀφοῦ στὸν ἐξωτερικὸ τοῖχο τοῦ δίκλιτου ναοῦ ὑπάρχει ἡ μισοσβησμένη ἐπιγραφή: ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΣΑΓΡΕΔΟC (1501). Ἡ τιμὴ ποὺ ἀπολαμβάνει ὁ Ἅγιος Θαλλέλαιος στὴ Νάξο καὶ ἡ εὐλάβεια πρὸς τὸν θαυματουργὸ αὐτὸ Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε ἡ μνήμη του ἑορτάζεται πανηγυρικὰ καὶ σὲ ἄλλες ἐνορίες τοῦ νησιοῦ, καθὼς καὶ στὸ ὁμώνυμο παρεκκλήσιο στὸ χωριὸ Δαμαριώνας, ὅπως καὶ στὸ παρεκκλήσιο τῆς Παναγίας Ἐλεούσης καὶ τοῦ Ἁγίου Θαλλελαίου στὴ Χώρα τῆς Νάξου. Παράλληλα ὁ Σύλλογος τῶν ἐν Ἀθήναις Ναξίων ἀφιέρωσε θαυμάσια εἰκόνα τοῦ Ἁγίου στὸν μεγαλοπρεπῆ ἱερὸ ναὸ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ Πατησίων. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκ Νάξου Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης θαυμάζοντας τὴν ἀποδιδόμενη εὐλάβεια τῶν συμπατριωτῶν του πρὸς τὸν Ἅγιο, ἐποίησε πρὸς τιμήν του, ὅπως προαναφέρθηκε, Ἀκολουθία μετὰ Παρακλητικοῦ Κανόνος, ἡ ὁποία παρεδόθηκε στὴν Ἀποστολικὴ Διακονία γιὰ ἐπανέκδοση ἀπὸ τὸν κ. Μάρκο Κουτελιέρη, καταγόμενο ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἅγιος Θαλλέλαιος τῆς Νάξου κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἐφημερίου τοῦ χωριοῦ, π. Ἰακώβου Βαλέρη.
.       Ἡ τιμὴ τοῦ Ἁγίου Θαλλελαίου μὲ ἐπίκεντρο τὴ Νάξο διαδόθηκε ὅμως καὶ σὲ ἄλλα νησιὰ τῶν Κυκλάδων. Ἔτσι στὴ γειτονικὴ Πάρο ὁ Ἅγιος τιμᾶται μὲ ὁμώνυμο ἐξωκκλήσιο στὴν τοποθεσία Σκλαβούνα τῆς Νάουσας, στὴν Ἀμοργὸ μὲ ὁμώνυμο παρεκκλήσιο στὴ Χώρα καὶ στὴ Μύκονο μὲ δύο ὁμώνυμα ἐξωκκλήσια στὶς περιοχὲς Ἀγγελικὰ καὶ Ὀμπρουδεχτάκη. Ἐπίσης στὴ Σίφνο ἑορτάζεται πανηγυρικὰ ἡ μνήμη του στὸν ἱερὸ μητροπολιτικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Ἀπολλωνίας, ὅπου ὑπάρχει προσκυνητάρι μὲ ἀσημένια εἰκόνα τοῦ ἰαματικοῦ Ἁγίου, ἐνῶ στὴ Σαντορίνη ὁ Ἅγιος ἑορτάζεται στὸν κοιμητηριακὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ τῆς Ἁγίας Ἄννης στὸ Παλιὸ Χωριό, ἀλλὰ καὶ στὴ χρονολογούμενη ἀπὸ τὸ 1651 γυναικεία ἱερὰ μονὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἡμεροβιγλίου, ὅπου μέχρι τὸν σεισμὸ τοῦ 1956 ὑπῆρχε παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Θαλλελαίου. Ἀξιομνημόνευτος εἶναι καὶ ὁ παλαιὸς ἱερὸς ναὸς (ἐξωκκλήσιο) τοῦ Ἁγίου στὴν περιοχὴ τοῦ χωριοῦ Ἅγιο Γάλας τῆς Χίου, τὸ ὁποῖο παλαιότερα ὀνομαζόταν Ἅγιος Θαλλέλαιος ἢ Ἅγιος Θαλένης καὶ βρίσκεται στὸ βορειοδυτικὸ τμῆμα τοῦ νησιοῦ. Ὁ ναός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ παλαιότερος τοῦ χωριοῦ, ἀνεγέρθηκε ἀπὸ εὐλάβεια στὸν θαυματουργὸ μάρτυρα τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα ἀπὸ τοὺς ἐγκατασταθέντες στὴν περιοχὴ χριστιανοὺς ποὺ προῆλθαν κατὰ τὶς μετακινήσεις τῶν πληθυσμῶν ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Κιλικίας, ὅπου διέλαμψε καὶ μαρτύρησε ὁ ἰαματικὸς Ἅγιος. Στὸν ἱστορικὸ αὐτὸ ναὸ τοῦ 11ου αἰώνα, ὁ ὁποῖος κοσμεῖται μὲ τὸ παλαιότερο στὴ Χίο ξυλόγλυπτο τέμπλο, σώζονται θαυμάσιες τοιχογραφίες μὲ σκηνὲς ἀπὸ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου. Ἐπίσης στὴν ἀκριτικὴ Ἀλεξανδρούπολη στὶς 12 Δεκεμβρίου 2012 τελέσθηκαν ὑπὸ τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου κ. Ἀνθίμου τὰ θυρανοίξια καὶ ἐγκαίνια τοῦ ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Θαλλελαίου παρεκκλησίου ἐντός τοῦ Νοσοκομείου τῆς πόλεως, ἐνῶ στὸν ἰαματικὸ καὶ ἀνάργυρο Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἀφιερωμένο καὶ τὸ παρεκκλήσιο στὶς Ἐκκλησιαστικὲς Κατασκηνώσεις στὴν Πρώτη Φλωρίνης.
.           Ἂς ἐπικαλεσθοῦμε λοιπὸν τὶς πρεσβεῖες τοῦ τιμωμένου ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας στὶς 20 Μαΐου Ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Θαλλελαίου τοῦ ἰαματικοῦ καὶ ἀναργύρου, τοῦ δι’ ἀποκεφαλισμοῦ τελειωθέντος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε καὶ ἐμεῖς, 18 αἰῶνες μετὰ τὸ ἔνδοξο μαρτύριό του, τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, τὸ ἀγωνιστικὸ φρόνημα, τὴν ἀκλόνητη πίστη, ἀλλὰ καὶ τὴν παρρησία νὰ ὁμολογοῦμε τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τόσο μέσα ἀπὸ τὶς διαπροσωπικές μας σχέσεις ὅσο καὶ μέσα ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμά μας, ὅπως μὲ τόση πίστη καὶ ἔνθεο ζῆλο ἔπραξε ὁ πολυάθλος καὶ θαυματουργὸς αὐτὸς μάρτυς τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα.

Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς

Βιβλιογραφία

  • Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Θαλλελαίου τοῦ ἰαματικοῦ καὶ ἀναργύρου, Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Β΄ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι 1996.
  • Γούναρη Γεωργίου Κων., Ἀπὸ τὴν Πολιτεία τῶν Ἁγίων, Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γρεβενῶν, Γρεβενὰ 2009.
  • Μηλίτση Γεωργίου Θ., Οἱ Ἅγιοι εἴκοσι Ἀνάργυροι, Τρίκαλα 1997.
  • Φραγκομίχαλου Κωνσταντίνου Ε., Τὸ Ἅγιο Γάλας τῆς Χίου, Μνημεῖο Φύσης, Ἱστορίας καὶ Τέχνης, Ἐκδόσεις Ἄλφα Πί, Χίος 2008.

 

ΠΗΓΗ: syndesmosklchi.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ (Ἀποστολ. ἀνάγν. τῶν Ἁγ. Ἀναργύρων, Κυρ. 01.07.12)

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ
«Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα»
(Α´ Κορ. ιβ´ 27- ιγ´ 8) 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2047, 15.06.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Στὸ σηµερινὸ Ἀποστολικὸ ἀναγνωσµα, τὸ ὁποῖο ἀναγινώσκεται πρὸς τιµὴν τῶν ἑορταζοµένων ἁγίων Ἀναργύρων, ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει λόγο γιὰ τὰ χαρίσµατα τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Προτρέπει ὅµως νὰ ἐπιδιώκουµε τὰ ἀνώτερα ἀπὸ αὐτά: «Ζηλοῦτε τὰ χαρίσµατα τὰ κρείττονα», γράφει.
.         Εἶναι λοιπὸν εὐκαιρία σήµερα, µὲ ἀφορµὴ τὴν ἑορτὴ τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ θαυµατουργῶν Ἀναργύρων Κοσµᾶ καὶ Δαµιανοῦ, νὰ δοῦµε τὴν ζωὴ αὐτῶν τῶν δύο Ἁγίων καὶ πῶς καλλιέργησαν τὰ ἀνώτερα χαρίσµατα στὴν ζωή τους.

 1. Ἰατροὶ θαυματουργοὶ

.          Οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσµᾶς καὶ Δαµιανὸς ἦταν ἀδέλφια καὶ ἔζησαν στὴν Ρώµη γύρω στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰώνα µ.Χ. Πιστοὶ χριστιανοὶ καὶ οἱ δύο, σπούδασαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήµη µἐ σκοπὸ νὰ ἀφιερώσουν τὴν ζωή τους στὴν διακονία τῶν συνανθρώπων τους. Καὶ πράγµατι ἔγιναν λαµπροὶ ἐπιστήµονες καὶ καταξιωµένοι γιατροί. Ὡστόσο τὸ µυστικὸ τῆς ἐπιτυχίας τους δὲν ἦταν οἱ -γιὰ τὰ δεδοµένα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς- ἄριστες γνώσεις τῆς ἰατρικῆς ποὺ ἀπέκτησαν, ἀλλὰ ἡ θερµὴ πίστη τους στὸν Θεό.
.          Σὲ κάθε περίπτωση ἀρρώστου ποὺ κατέφευγε σ᾽ αὐτούς, δὲν παρέλειπαν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνοµα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τοῦ Ἰατροῦ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωµάτων, κι ἔτσι θεράπευαν κάθε εἴδους ἀσθένεια.
.          Ἐκτὸς ὄµως ἀπὸ τὴν σωµατικὴ φρόντιζαν καὶ γιὰ τὴν πνευµατικὴ ὑγεία τῶν ἀνθρώπων ποὺ τοὺς πλησίαζαν. Δὲν ἔχαναν εὐκαιρία νὰ µιλοῦν στοὺς ἀσθενεῖς τους γιὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν µετάνοια καὶ τὴν σωτηρία. Δικαίως λοιπὸν ψάλλει ἡ ἁγία µας Ἐκκλησία: «Πηγὴν ἰαµάτων ἔχοντες, Ἅγιοι Ἀνάργυροι, τὰς ἰάσεις παρέχετε πᾶσι τοῖς δεοµένοις … ἰατρεύοντες τὰ πάθη τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωµάτων ἡµῶν», ποὺ σηµαίνει ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι ἔλαβαν εἰδικὴ χάρη ἀπὸ τὸν Θεό, ὥστε νὰ καταστοῦν «πηγὴ ἰαµάτων» καὶ νὰ προσφέρουν σὲ ὅσους τοὺς παρακαλοῦσαν τὴν «ἴασιν ψυχῆς τε καὶ σώµατος».
.          Ἦταν λοιπὸν ἡ θερµὴ πίστη τους στὸν Θεὸ καὶ ἡ βαθιὰ ταπείνωσή τους οἱ ἀρετὲς ἐκεῖνες, ποὺ τοὺς κατέστησαν ἀξίους γιὰ νὰ λάβουν τὸ χάρισµα τῶν ἰάσεων καὶ µἐ αὐτὸ νὰ βοηθοῦν πολλοὺς ἀνθρώπους. Ναί! Ἔκαναν θαύµατα! Ὡστόσο, ὅσο κι ἂν ἀκούγεται µεγάλο κι ἐντυπωσιακὸ αὐτό, διέθεταν καὶ κάποιο ἄλλο χάρισµα ἀκόµη ἀνώτερο, τὸ ὁποῖο θὰ δοῦµε ἐν συνεχείᾳ.

 2. Καὶ ἀνάργυρoι

.          Ἡ φήµη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων σύντοµα ἐξαπλώθηκε στὰ πέρατα τῆς οἰκουµένης καὶ ἄνθρωποι ἀπ᾽ ὅλο τὸν κόσµο ἔρχονταν νὰ τοὺς συναντήσουν στὸν τόπο ὅπου διέµεναν κοντὰ στὴν Ρώµη, γιὰ νὰ ζητήσουν τὶς προσευχές τους ἀλλὰ καὶ τὴν θεραπεία διαφόρων νοσηµάτων. Ἦταν κάτι τὸ ἐκπληκτικό! Μέρα νύχτα οἱ δύο ἀδελφοὶ γιατροὶ δὲν ἔπαυαν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους σὲ καθέναν ποὺ τοὺς ζητοῦσε βοήθεια. Τὸ πιὸ ἐκπληκτικὸ ὅµως δὲν εἶναι τὰ ἀναρίθµητα θαύµατα ποὺ ἔκαναν ἀλλὰ ἡ ἀνιδιοτελὴς ἀγάπη τους. Διότι παρεῖχαν τὴν θεραπεία σὲ ὅλους δωρεάν! Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε τοὺς ἐδόθη καὶ ἡ ἐπωνυµία «Ἀνάργυροι», ποὺ τοὺς συνοδεύει ἀπὸ τότε ὡς τιµητικὸς τίτλος, ἐπειδὴ δὲν δέχονταν χρήµατα γιὰ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσέφεραν. Τί θαυµαστό! ἐπιστήµονες αὐτοί, καὶ ὅµως ἔθεσαν ὅλα τὰ χαρίσµατα καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους στὴν διακονία τῆς ἀγάπης!
.          Τελικὰ αὐτὸ ἦταν τὸ ἀνώτερο χάρισµα ποὺ ἀπέκτησαν: ἡ ἀγάπη. Ἀγάπη πρὸς ὅλους, χωρὶς διακρίσεις. Ἀγάπη γνήσια καὶ θυσιαστική. Ἀγάπη σὰν αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἀπόστολος Παῦλος πλέκει τὸ γνωστὸ ὑπέροχο ἐγκώµιο ποὺ βρίσκεται στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ καὶ ἀκούσαµε σήµερα. Ἐκεῖ, ἀνάµεσα στ᾽ ἄλλα, ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἀγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς», δηλαδὴ δὲν ἐπιδιώκει τὸ δικό της συµφέρον. Πράγµατι! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ δὲν ὑπολογίζει οὔτε κόπο, οὔτε ἔξοδα, οὔτε τὴν προσωπική του ἄνεση, ἀλλὰ προτιµᾶ νὰ θυσιάζεται γιὰ χάρη τῶν ἄλλων. Τέτοια θυσιαστικὴ ἀγάπη εἶχαν οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ γι᾽ αὐτὸ ὁ πανάγαθος Θεὸς τοὺς χάρισε αἰώνια τιµὴ καὶ δόξα!
.          Πόσα ἔχει νὰ µᾶς διδάξει αὐτὴ ἡ ἀγάπη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων! Εἰδικὰ στὴν ἐποχή µας ἔχουµε ἀνάγκη ἀπὸ ἀνθρώπους ἀγάπης καὶ θυσίας. Ὁ καθένας µας ἔχει χαρίσµατα ποὺ τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός. Ἂς µὴν τὰ κρατᾶµε γιὰ τὸν ἑαυτό µας. Ἂς σκεφθοῦµε τρόπους γιὰ νὰ τὰ ἀξιοποιήσουµε βοηθώντας τοὺς ἀνθρώπους γύρω µας ποὺ ἔχουν τόσο πολὺ ἀνάγκη!

* * *

.         «Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυµατουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡµῶν· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡµῖν», ψάλλουµε στὸ Ἀπολυτίκιό τους. Ἂς παρακαλοῦµε λοιπὸν τοὺς ἁγίους καὶ θαυµατουργοὺς Ἀναργύρους νὰ πρεσβεύουν στὸν Δωρεοδότη Κύριο, ὥστε κάθε χάρισµα ποὺ µᾶς ἔδωσε ἐκεῖνος νὰ τὸ καλλιεργοῦµε ταπεινά, µὲ τὴν συναίσθηση ὅτι τίποτε δὲν µποροῦµε νὰ κατορθώσουµε χωρὶς τὴν βοήθειά του, καὶ µὲ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γύρω µας, διότι δὲν ὑπάρχει καλύτερο πράγµα ἀπὸ τὸ νὰ µοιράζεται κανεὶς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ µὲ τοὺς ἀδελφούς του.

,

Σχολιάστε