Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Σεραφεὶμ Σαρώφ

ΕΟΡΤΗ ΑΓ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ τοῦ ΣΑΡΩΦ ΣΤΟ Ι. ΚΟΙΝΟΒΙΟ ὁσ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ ΠΑΙΟΝΙΑΣ ΚΙΛΚΙΣ

Ἑορτή ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ
στό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου
Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς

.           Μέ ἀφορμή τήν ἑορτή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ τήν Τετάρτη 1η Ἰανουαρίου (παραμονή) ἐτελέσθη Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός καί τήν Πέμπτη 2 Ἰανουαρίου (ἀνήμερα) Ὄρθρος καί πανηγυρικό ἱερατικό συλλείτουργο πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου. Πλῆθος πιστῶν ἀνῆλθε στό ὄρος Πάϊκο, γιά νά προσκυνήσει τήν θαυμαστή εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καί τεμάχιο ἐκ τῶν ἱερῶν λειψάνων του, ἑνός Ἁγίου τοῦ ὁποίου ἡ καρδιά ἦταν γεμάτη φῶς καί Ἀνάσταση. Ὁ Ἅγιος μετέδιδε τήν Ἀνάσταση μέ τήν ζωή του, μέ τήν προσευχή του ἀλλά κυρίως μέ τό φεγγοβόλο πρόσωπό του, ἀνέφερε στό κήρυγμά του ὁ σεβαστός Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀναφερόμενος στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική κατάσταση, μεταξύ ἄλλων εἶπε:
.           «Δέν μπορῶ σήμερα νά εἶμαι χαρούμενος. Οἱ τόποι ἐκεῖνοι πού ἁγιάστηκαν ἀπό χιλιάδες Μάρτυρες, Νεομάρτυρες, Ὁμολογητές καί Ὁσίους, βρίσκονται ἀπομονωμένοι ἕνεκα κακῶν χειρισμῶν. Μέ δακρυσμένα τά μάτια σκύβω νά προσκυνήσω τό τεμάχιο ἀπό τά ἅγια λείψανα καί τήν θαυμαστή εἰκόνα τοῦ ὁσίου Σεραφείμ. Μαζί μέ τόν ὅσιο Σεραφείμ καί τόν Μέγα Βασίλειο ἄς ἱκετεύσουμε καί ἐμεῖς τόν Χριστόν κράζοντας: “Παῦσον τὰ σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν· σβέσον τὰ φρυάγματα τῶν ἐθνῶν· τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος”.
.           » Ὁ ἅγιος Σεραφείμ θρηνεῖ μέ λυγμούς γιά τήν κατάντια μας, ἐξαιτίας τοῦ Σχίσματος πού ἔρχεται σάν ρομφαία νά σφάξει τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί νά χωρίσει τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Θρηνεῖ γιά ὅλους μας, πού βρεθήκαμε τόσο μικροί στήν πίστη στόν Χριστόν καί προδώσαμε τά ὀρθόδοξα ἀδέλφια μας. Παρακαλοῦμε τόν Ἅγιο νά εἰρηνεύσει τήν Ἐκκλησία, νά ξαναενώσει τούς ὀρθοδόξους Χριστιανούς, πού τόσο βάναυσα ἐπιβουλεύεται ὁ ἐχθρός. Ἕνας ἔκανε τό σχίσμα στόν οὐρανό καί αὐτός εἶναι ὁ Ἑωσφόρος. Ἕνας ἔκανε τό σχίσμα στή γῆ καί αὐτός εἶναι ὁ Πάπας. Ὅσοι τούς μιμοῦνται καί δέν ἐπανορθώνουν, θά κληρονομήσουν τήν μερίδα τοῦ Ἑωσφόρου. Ὅμως ὅσα σχίσματα καί νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ἡ Ἐκκλησία μένει ἑνωμένη. Καί οἱ πιστοί στρέφουν τά μάτια τους στόν οὐρανό καί ἑνώνονται σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.
.           » Ὁ ἅγιος Σεραφείμ δίδαξε πώς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐάν δέν ἀποκτήσουμε τό Ἅγιον Πνεῦμα, δέν θά ἔχουμε φῶς καί θά σκοντάφτουμε στά σκοτάδια καί πολλές φορές οἱ πτώσεις μας θά εἶναι θανατηφόρες. Ἡ καρδιά του Ἁγίου ἦταν ἀνάπαυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐπληρώθη σέ αὐτόν τό: «Ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν…». Γι᾿ αὐτό χειμῶνα-καλοκαίρι, ἄνοιξη καί φθινόπωρο, ὅποιον συναντοῦσε, τόν χαιρετοῦσε μέ τό “Χριστός ἀνέστη, χαρά μου”. Εἴθε διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νά ἔλθει καί νά σκηνώσει μέσα στήν καρδιά μας, ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως νά πλημμυρίσει τήν ζωή μας καί νά συναντήσουμε τόν Χριστό μας, ὁ Ὁποῖος τόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ. Ἀμήν.»

,

Σχολιάστε

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ (Ἅγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Εἰρήνης Γκοραΐνωφ,
«Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ»,
ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι, σελ. 74-77,
μτφρ. Π. Κ. Σκουτέρη, ἔκδ. τετάρτη, Ἀθῆναι 1982
Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.             Ἦταν 12 Σεπτεμβρίου 1804, ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ ἔκοβε ξῦλα μέσ᾽ στὸ δάσος. Τρεῖς ἄνδρες τὸν πλησίασαν καὶ γεμᾶτοι ἀλαζονεία τοῦ ζήτησαν χρήματα.
–Τόσοι ἄνθρωποι ἔρχονται νὰ σὲ δοῦν. Σοῦ φέρνουν λεπτά. Πρέπει νὰ ἔχης.
–Δὲν παίρνω τίποτε ἀπὸ κανένα.
.               Τότε ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς τοῦ ρίχτηκε ἀπὸ πίσω, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ τὸν ρίξη, ἔπεσε ὁ ἴδιος κάτω.
.               Ἀπὸ τὰ νιάτα του ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ ἦταν γνωστὸς γιὰ τὴν ἀσυνήθιστη φυσική του δύναμη. Εἶχε τὸ τσεκούρι στὸ χέρι καὶ θὰ μποροῦσε νὰ ἀμυνθῆ. Τοῦ ἦρθε γιὰ μιὰ πολὺ σύντομη στιγμὴ ὁ πειρασμός. Σκέφθηκε ὅμως τὸν Χριστό. Σὰν τοὺς νεαροὺς πρίγκηπες Μπόρις καὶ Γκλέμπ, αὐτοὺς ποὺ δὲν ἀντιστάθηκαν στὴ βία, προτίμησε καὶ αὐτὸς νὰ χυθῆ τὸ δικό του αἷμα, παρὰ νὰ χύση τῶν ἄλλων. Ἄφησε τὸ τσεκούρι του νὰ πέση καὶ σταυρώνοντας τὰ χέρια στὸ στῆθος του: «Κάνετε αὐτὸ ποὺ ἤλθατε νὰ κάνετε», εἶπε.
.               Ἀφοῦ μάζεψε τὸ ἐργαλεῖο ἀπὸ κάτω, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄνδρες χτύπησε τὸν ἐρημίτη στὸ κεφάλι. Αὐτὸς ἔπεσε κάτω, ἀναίσθητος καὶ τὸ αἷμα κυλοῦσε ἄφθονο ἀπὸ τὴ μύτη του, τὸ στόμα του, τ’ αὐτιά του. Συνεχίζοντας νὰ τὸν κτυπᾶνε μὲ γροθιές, μὲ κλωτσιὲς καὶ μὲ ξῦλα, τὸν ἔσυραν οἱ ἀγροῖκοι μέχρι τὸ κελλί του. Ἐκεῖ μέσ’ στὴν  εἴσοδο τὸν ἔδεσαν σφικτὰ μὲ σκοπὸ νὰ τὸν ρίξουν μέσ᾽ στὸ νερό. Ἐπειδὴ ὅμως φαινόταν ἤδη πεθαμένος, τὸν ἐγκατέλειψαν, γιὰ νὰ τρέξουν γρήγορα στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἴσμπα καὶ νὰ ψάξουν γιὰ τὸ θησαυρό, τὴν ὕπαρξη τοῦ ὁποίου εἶχαν γιὰ σίγουρη. Διέλυσαν τὴ σόμπα, ἔβγαλαν τὸ πάτωμα –τὸ δωμάτιο δὲν περιεῖχε τίποτε ἐκτὸς ἀπὸ μία εἰκόνα καὶ στὴ γωνιὰ τρεῖς πατάτες. Τότε κατατρομαγμένοι τὄβαλαν  στὰ πόδια.
.               Ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ συνῆλθε καὶ μὲ πολλὴ δυσκολία ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὰ δεσμά του. Εὐτυχῶς ἐκείνη τὴ στιγμὴ περνοῦσαν κάτι μοναχοί. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ἔτρεξε νὰ εἰδοποιήση τὸν ἡγούμενο. Μὲ πολὺ μεγάλες προφυλάξεις,  μετέφεραν τὸν τραυματισμένο στὸ μοναστήρι. Ἡ ὄψη του προκαλοῦσε φόβο: μαλλιὰ καὶ γένια ἀνακατεμένα, γεμάτα σκόνη καὶ λάσπη, πρόσωπο πρησμένο, αὐτιὰ καὶ χείλη μαῦρα ἀπὸ πηγμένο αἷμα, ροῦχα ματωμένα, ποὺ κολλοῦσαν πάνω στὶς πληγές. Μὲ φωνὴ ποὺ δὲν ἦταν παρὰ μία ἄχνα, ζήτησε τὸν ἡγούμενο καὶ τὸν πνευματικό του καὶ τοὺς διηγήθηκε τί συνέβη.
.               Κανεὶς δὲν πίστευε πὼς θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιζήση. Γιὰ ὀχτὼ μέρες, ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ δὲν μπόρεσε οὔτε νὰ πιῆ, οὔτε νὰ φάη, οὔτε νὰ κοιμηθῆ. Γιὰ νὰ κάνη τὸ χρέος του ὁ ἡγούμενος ἔστειλε στὸ Ἀρζαμάς, τὴν πιὸ γειτονικὴ πόλη, νὰ φωνάξουν γιατρούς. Οἱ γιατροὶ ἀκροάσθηκαν τὸ φτωχό, βασανισμένο σῶμα, βρῆκαν μία ρωγμὴ στὸ κρανίο, σπασμένα πλευρά, θλάση στὸ στῆθος, χωρὶς νὰ γίνη λόγος καὶ γιὰ τὰ πολλὰ τραύματα, καὶ δήλωσαν πῶς ἔπρεπε νὰ ἀφαιμάξουν τὸν ἄρρωστο. Μὲ ὅλη του τὴν καλὴ διάθεση, ὁ ἡγούμενος, ὁ πατὴρ Ἡσαΐας ἀντιτάχθηκε στὴν ἀπόφαση. Ἀρκετὸ αἷμα εἶχε χάσει ὁ δυστυχής, σκέφθηκε. Αὐτὸς ὅμως ποὺ θἄπαιρνε τὴν ἀπόφαση, θἆταν ὁ ἴδιος ὁ πατὴρ Σεραφείμ. Οἱ γιατροὶ ξαναγύρισαν στὸ κελλί.
.             Ὅσο αὐτοὶ σιγοψιθύριζαν ἀναμεταξύ τους, χρησιμοποιώντας λατινικοὺς ὅρους, καθὼς περίμεναν τὸν ἡγούμενο ποὺ θά ’ρχόταν νὰ τοὺς συναντήση, ὁ ἄρρωστος ἀποκοιμήθηκε.

Μπῆκε τότε πλημμυρισμένη ἀπὸ δόξα
ντυμένη μὲ βασιλικὸ χιτώνα, συνοδευμένη
ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Ἰωάννη,
ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἀειπαρθένος Μαρία.
Πλησίασε τὸ στρῶμα τοῦ ἑτοιμοθάνατου
καὶ γυρίζοντας πρὸς τὴ μεριὰ τῶν γιατρῶν:
«Σὲ τί ὠφελοῦν οἱ προσπάθειές σας;» λέγει.
Ἔπειτα, ἀφοῦ κοίταξε τὸν πληγωμένο ἀσκητή,
ἐπανέλαβε κάτι ποὺ εἶχε πῆ κι ἄλλη μία φορά,
γι’ αὐτόν: Αὐτὸς εἶναι ἀπὸ τὴ δική μας γενηά!

.         Ἄνοιξε τὰ μάτια. Ἐκείνη εἶχε ἐξαφανισθῆ.
.         Ὁ πατὴρ Ἡσαΐας εἶχε μπῆ ἐν τῷ μεταξὺ μέσα στὸ κελλί. Ὁ ἐρημίτης ἀρνήθηκε κατηγορηματικὰ τὴ βοήθεια τῶν γιατρῶν.
.           Βρισκόταν σὲ μία κατάσταση μακαρίας ἐξάρσεως, ποὺ κράτησε περίπου τέσσερες ὧρες. Μετὰ ἠρέμησε, ἔκανε μερικὰ βήματα μέσα στὸ κελλί του καὶ πῆρε λίγη τροφή: μία μικρὴ μπουκιὰ λάχανο τουρσὶ καὶ ψωμί.
.         Ἀπ’ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἡ ὑγεία του ἔκανε σημαντικὲς προόδους. Πέντε μῆνες ἀργότερα, ζητοῦσε ἀπὸ τὸν ἡγούμενο τὴν εὐλογία του γιὰ νὰ ξαναγυρίση στὴ «μακρυνὴ μικρὴ ἔρημο».  Ὁ ἡγούμενος ὅμως δίσταζε. Ὁ ἐρημίτης δὲν ἦταν πιὰ ὁ ἄνδρας μὲ τὸ ἀθλητικὸ παράστημα, ὅπως ἦταν τότε ποὺ πρωτομπῆκε στὸ μοναστήρι ἐδῶ καὶ εἰκοσιέξι χρόνια. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ πενήντα του ἦταν ἕνα γεροντάκι σκυφτὸ ποὺ περπατοῦσε μὲ δυσκολία, στηριγμένο στὸ τσεκούρι του ἢ σ’ ἕνα μπαστούνι. Καινούργιες ἀπόπειρες μπορεῖ νὰ ξαναγίνονταν. Ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ ἐν τούτοις ἐπέμενε. Τὸν ἄφησαν νὰ φύγη.
.                 Ἐν τῷ μεταξὺ βρέθηκαν οἱ ἔνοχοι. Ἦταν κάτι χωρικοὶ ἀπὸ ἕνα διπλανὸ χωριό, τὸ Κρέμενοκ. Ἔπρεπε νὰ τιμωρηθοῦν αὐστηρά!
.               Ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ δὲν εἶχε ὅμως τὴν ἴδια γνώμη. «Ὅποια καὶ νἆναι ἡ προσβολή, ἔλεγε, δὲν πρέπει ποτὲ κανεὶς νὰ ἐκδικῆται. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ συγχωρῆ τὸν ἔνοχο μὲ ὅλη του τὴν καρδιά, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ καρδιὰ ἀντιστέκεται σ’ αὐτό. Δὲν πρέπει κανεὶς νὰ κρατᾶ κατὰ τοῦ πλησίον του τὴν παραμικρὴ μνησικακία, κανένα μίσος, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸν ἀγαπᾶ, καὶ ὅσον τὸ δυνατὸν νὰ τοῦ κάνη καλό».
.           «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν»,  εἶπε ὁ Χριστὸς καὶ «προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. ε´ 44).
.           «Ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. ϛ´ 15). Μήπως καὶ ἐμεῖς κάθε μέρα, ὅταν ἀπαγγέλλουμε τὴν Κυριακὴ προσευχή, δὲν λέγουμε –μὲ τὸ στόμα μας μόνο, δυστυχῶς– : «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»;
.             Ὁ πιστὸς μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ὁ ἀντιπροσωπευτικὸς τύπος τοῦ ρωσικοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ θεωρεῖ τὴ συγγνώμη τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς ἀληθινῆς πίστεως, ὑπερασπίσθηκε λοιπὸν ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν αὐτοὺς ποὺ τοῦ ἐπετέθηκαν.
.               «Ἐὰν τοὺς κάνετε καὶ τὸ παραμικρὸ κακό, ἀπείλησε ἤρεμα, θὰ φύγω ἀπὸ τὸ Σάρωφ καὶ θὰ πάω κάπου ἀλλοῦ, ποὺ δὲν θὰ μπορῆτε νὰ μὲ βρῆτε».
.                 Οἱ ἀρχὲς συμμορφώθηκαν μὲ τὴν ἀπαίτησή του καὶ ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη ἄφησε ἀνενόχλητους τοὺς δράστες. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο ὅμως ἡ θεία δικαιοσύνη τιμώρησε τὴ σκληροκαρδία τῶν ἐνόχων. Μία πυρκαγιὰ κατέστρεψε τὸ Κρέμενοκ καὶ οἱ καλύβες τῶν κακοποιῶν ἔγιναν παρανάλωμα τῆς φωτιᾶς. Μετανοημένοι καὶ συντετριμμένοι, ἦρθαν νὰ πέσουν στὰ πόδια αὐτοῦ ποὺ λίγο ἔλειψε νὰ δολοφονήσουν.

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ»

«Χριστὸς ἀνέστη, χαρά μου!»

  «Χριστὸς ἀνέστη, χαρά μου!»  .             Τὴν ἱερὴ καὶ πανευφρόσυ­νη νύχτα τῆς ­Ἀναστάσε­ως, τότε ποὺ οἱ ­καμπάνες ἠ­­­­­χοῦν πανηγυρικὰ καὶ χαρμόσυ­να· τότε ποὺ οἱ πιστοὶ συνα­γμέ­νοι γύρω ἀπὸ τοὺς λαμπροφορεμένους ἱερεῖς ψ άλλουν χαρούμενα τὸ νικητήριο παι­άνα «Χριστὸς ἀνέστη», ὅλα ἀλ­­­λάζουν ξα­­φνικὰ καὶ ἀπρόσμενα μέσα μας καὶ γύρω μας. Τὰ πρόσωπα λάμπουν. Οἱ καρδιὲς σκιρτοῦν. Οἱ ψυχὲς ἀ­­­γάλλονται καὶ χαίρουν. Τὸ ­σκοτάδι τῆς νύχτας ἐξ­­οστρακί­ζε­ται ἀπὸ τὴ φωταψία τῆς Ἀναστάσεως. Τὸ ψεῦδος ποὺ φαινόταν νὰ νικᾶ στὶς προηγούμενες μέρες τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου μας, φυγαδεύεται ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσα ἀλήθεια. Ὁ θάνατος νικᾶται κατὰ κράτος ἀπὸ τὴ ζωή. Ἡ λύπη κι ὁ πόνος παραχωροῦν τὴ θέση τους στὴ χαρὰ καὶ τὴν ἀγαλλίαση. Μιὰ χαρὰ ποὺ δὲν ἔχει καμία ­σχέση μὲ ὅ,τι ὁ κόσμος ὀνομάζει ἢ ζεῖ ὡς χαρά. Μιὰ χαρὰ θεόσδοτη, πνευματική, ἁγία καὶ ἀνεκλάλητη. Τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως.
.             «Χριστὸς ἀνέστη», ψάλλουμε ὅλοι μας αὐτὴ τὴ φωταυγὴ νύ­χτα τῆς Ἀναστάσεως καὶ σκιρτοῦμε, κα­θὼς ἀναπηδοῦν ἐντός μας ­ἀλλεπάλληλα τὰ κύματα τῆς χαρᾶς ἀπὸ τὴ νίκη ποὺ ­πήγασε ἀπὸ τὸ μοναδικό, τὸ κοσμοϊστορικὸ καὶ σωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
.             Καὶ αἰσθανόμαστε τὴν ἴδια ἐκείνη χαρὰ νὰ συνεχίζεται ἀδιάπτωτη ἕως ἐμᾶς καὶ νὰ διαχέεται σ’ ὅλη τὴν κτίση.
.             Τὴ χαρὰ ποὺ πρωτογεύτηκαν οἱ Μυροφόρες ἐκεῖνο τὸ πρωινό, καθὼς ὁ ἄγγελος τὶς πληροφοροῦσε ὅτι ὁ ἀγαπημένος τους Χριστὸς δὲν βρισκόταν νεκρὸς ἐντὸς τοῦ μνημείου. Ἄκουσαν τότε τὴν τόσο γνώριμη φωνὴ τοῦ Κυρίου: «Χαίρετε…» (Ματθ. κη´ [28] 9). Καὶ ἡ χαρὰ διαπότισε τὶς ὑπάρξεις τους.
.             Τὴ χαρὰ ποὺ πρωτοαισθάνθηκαν οἱ μα­θητὲς τοῦ Κυρίου, καθὼς μέσα στὸ ὑ­­­­­περῶο τῆς ἀπομονώσεώς τους στέκον­ταν βουβοί, μὲ νεκρὲς τὶς ἐλπίδες τους, κι ἄκουσαν τὴν τόσο γνώριμη φωνὴ τοῦ Κυρίου, ποὺ παρουσιάστηκε Ἀναστημένος ἀνάμεσά τους. Τότε ἡ χαρὰ πῆρε τὴ θέση τῆς θλίψεως καὶ ἀναπτέρωσε τὸ φρόνημά τους. «Ἐχάρησαν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον» (Ἰω. κ´ [20] 20). Ἔγινε ἀκριβῶς ὅπως τοὺς τὸ εἶχε ὑποσχεθεῖ λίγο καιρὸ πρίν, ὅπως τοὺς τὸ εἶχε προείπει: «Πάλιν ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑμῶν» (Ἰω. ιϚ´ [16] 22). Θὰ σᾶς δῶ καὶ πάλι μετὰ τὴν Ἀνάστασή μου, καὶ θὰ χαρεῖ τότε ἡ καρδιά σας, καὶ κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ σᾶς ἀφαιρέσει αὐτὴ τὴ χαρά.
.             Τὴ χαρὰ ποὺ διαχέεται καὶ ­πλημμυρίζει τὸ σκοτεινὸ καὶ θλιμμένο Ἅδη. Τὸν φοβε­ρὸ καὶ μακάβριο χῶρο ὅπου παρέμε­ναν αἰῶνες ἀλύτρωτες οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν. Καὶ τώρα; Τώρα οἱ ψυχὲς ποὺ ­πιστεύουν, σκιρτώντας, πηδώντας καὶ χορεύοντας τρέχουν. Τρέχουν ἀπὸ­ ­ἀσυγ­κράτητη χα­ρὰ καὶ ἐνθουσιασμὸ ­ἀπερίγραπτο. Ἐγ­καταλείπουν τὸ σκοτεινὸ καταγώγιό τους καὶ σπεύδουν πρὸς τὸ φῶς ­«ἀγαλλομένῳ ποδί, Πάσχα ­κροτοῦντες αἰώνιον».
.             Ἡ ἴδια χαρὰ διαχέεται καὶ στοὺς οὐρανούς. Προκαλεῖ ἀνέκφραστο συναγερμὸ χαρᾶς σ’ ὁλόκληρο τὸν οὐράνιο ἀγγελικὸ κόσμο. «Οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια», ὅλα γεμίζουν φῶς. Ὅλα ξεχειλίζουν ἀπὸ χαρά. «Οὐρανοὶ μὲν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δὲ ἀγαλλιάσθω», ἐπιμένει νὰ προτρέπει ὁ ἱερὸς ὑμνωδός. «Ἑορταζέτω δὲ κόσμος, ὁρατός τε ἅπας καὶ ἀόρατος. Χριστὸς γὰρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αἰώνιος».
.             Ἀνάσταση! Ὅλα σκιρτοῦν ἀπὸ χαρά. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἄλογη κτίση. Ζεῖ κι αὐτὴ τὴν ἀνακαίνισή της. «Σήμερον πᾶσα κτίσις ἀγάλλεται καὶ χαίρει, ὅτι Χριστὸς ἀνέστη καὶ ᾅδης ἐσκυλεύθη».
.             «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται» μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Γιατὶ ὁ θάνατος νικήθηκε κατὰ κράτος, καὶ μᾶς χαρίζεται ἡ αἰώνια ζωή. Μᾶς προσφέρεται ἡ σωτηρία. Κατατροπώνεται ὁ διάβολος καὶ καταστρέφεται τὸ κεντρί του, ἡ ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ καὶ καθένας μας αἰσθάνεται καὶ πρέπει νὰ αἰσθάνεται χαρὰ βαθιὰ καὶ ἁγία, κάθε φορὰ ποὺ λέει ἢ ἀκούει τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Καὶ ὅπως εὔστοχα σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Ὅταν ὅλα τὰ αἰσθήματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὅλαι αἱ σκέψεις του συγκεντρωθοῦν εἰς τὴν βροντὴν τοῦ πασχαλινοῦ αὐτοῦ χαιρετισμοῦ: ‘‘Χριστὸς ἀνέστη!’’, τότε ἡ χαρὰ τῆς ἀθανασίας σείει ὅλα τὰ ὄντα, κι αὐτὰ ἐν ἀγαλλιάσει ἀπαντοῦν ἐπιβεβαιοῦντα τὸ πασχάλιον θαῦμα: “Ἀληθῶς ἀνέστη!”» (Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, σελ. 45-46).
.             Αὐτὸ ποὺ αἰσθανόταν, ζοῦσε καὶ διαλαλοῦσε διαρκῶς ἕνας ἄλλος μεγάλος Ἅγιος, ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλους τοὺς προσφωνοῦσε καὶ τοὺς χαιρετοῦσε λέγοντας: «Χριστὸς ἀνέστη! χαρά μου!».

 

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

, ,

Σχολιάστε

Ι. ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΟΣ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ (Στὸ Μοναστήρι τοῦ Ὁσ. Νικοδήμου στὸν Πεντάλοφο)

Ι. ΚΟΙΝΟΒΙΟΝ ΟΣ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 
ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ ΚΙΛΚΙΣ

ΙΕΡΑ  ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΟΣΙΟΥ  ΣΕΡΑΦΕΙΜ  ΤΟΥ  ΣΑΡΩΦ
18-19.7.2012

ἐκ τοῦ Ἱ. Κοινοβίου

.            Στό γραφικό ἐκκλησάκι τοῦ βράχου τελέσθηκε τήν παραμονή 18/7 Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός μετ᾿ Ἀρτοκλασίας εἰς μνήμην τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, τοῦ Ἁγίου τῆς χαρᾶς καί τῆς Ἀναστάσεως. Τήν ἑπομένη, Τετάρτη 19/7, τελέσθηκε Ὄρθρος καί θεία Λειτουργία. Ἐπίσης ἐγκαινιάστηκε τό πετρόκτιστο ἁγίασμα τοῦ ὁσίου Σεραφείμ μέ τήν τέλεση τῆς Ἀκουλουθίας τοῦ Ἁγιασμοῦ.
.             Καθ᾿ ὅλη τή διάρκεια τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, οἱ πιστοί εἶχαν τήν εὐκαιρία νά προσκυνήσουν τεμάχιο ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Σεραφείμ, ἀκριβό δῶρο τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχη Μόσχας καί πασῶν Ρωσιῶν Ἀλεξίου Β΄ πρός τό Ἱερό Κοινόβιό μας.
.               Οἱ Πατέρες τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου ἀλλά καί ὁ πιστός λαός ἀγαποῦν ἰδιαίτερα τόν ἅγιο Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος μᾶς κατέλιπε συμπυκνωμένη τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας στήν ἑξῆς πρόταση: «Ὁ πραγματικός σκοπός τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Αὐτός ἄς εἶναι καί ὁ δικός μας σκοπός, αὐτή ἄλλωστε εἶναι καί ἡ μοναδική διέξοδος ἀπό τά ποικίλα προβλήματα πού ταλανίζουν τήν Πατρίδα μας καί τήν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη, ἰδιαίτερα τούτους τούς ταραγμένους καιρούς.

Ἄς εὔχουμε τήν εὐχή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ. Ἀμήν.

,

Σχολιάστε

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Συνομιλία μὲ τὸν Ἅγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ
γιὰ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Εἰρήνης Γκοραίνωφ,
«Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ»,
ἐκδ. Τῆνος, Ἀθήνα, σ. 188-192,
μτφρ. Π. Κ. Σκουτέρη, ἔκδ. τετάρτη, Ἀθῆναι 1982

– Πάτερ μου, εἶπε ὁ Μοτοβίλωφ, μιλᾶτε πάντα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σὰν τὸν σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

Πῶς ὅμως μπορῶ νὰ τὴν ἀναγνωρίσω; Οἱ καλὲς πράξεις εἶναι ὁρατές. Πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ γίνη ὁρατὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Πῶς μπορῶ νὰ ξέρω, ἂν Αὐτὸ εἶναι μαζί μου ἢ ὄχι;

– Στὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, ἀπάντησε ὁ στάρετς, φθάσαμε σὲ τέτοια χλιαρότητα στὴν πίστη καὶ σὲ τέτοια ἔλλειψη εὐαισθησίας ὡς πρὸς τὴν κοινωνίαν μας μὲ τὸν Θεό, ποὺ ἔχουμε ἀπομακρυνθῆ ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωή. Διάφορα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς φαίνονται σήμερα παράξενα. Παραδείγματος χάριν, διαβάζουμε ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐμποδίσθηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κηρύξη τὸν λόγο στὴν Ἀσίαν, ἄλλα, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸν συνώδευσε, ὅταν πῆγε στὴν Μακεδονία. Σὲ ἀρκετὰ χωρία τῆς Ἀγιας Γραφῆς ἀναφέρονται ἐμφανίσεις τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Σήμερα μερικοὶ λένε: «Εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἄνθρωποι μποροῦν νὰ δοῦν τὸν Θεὸ μ’ ἕνα τόσο συγκεκριμένο τρόπο;» Ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μορφώσεως, τῆς ἐπιστήμης, μπλεχτήκαμε σὲ ἕνα τέτοιο σκοτάδι ἀγνωσίας, ποὺ βρίσκομε ἀδιανόητα ὅλα αὐτά, γιὰ τὰ ὁποῖα οἱ παλαιοὶ εἶχαν μία γνώση ἀρκετὰ σαφῆ, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ μιλοῦν ἀναμεταξύ τους γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους σὰν γιὰ πράγματα πασίγνωστα καὶ καθόλου παράξενα.
.         «Ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰακώβ, ὁ Μωϋσῆς εἶδαν τὸν Θεό. Ἡ στήλη τῆς πύρινης νεφέλης -τὸ Ἅγιο Πνεῦμα- χρησίμευε γιὰ ὁδηγὸς στὸν Ἑβραϊκὸ λαὸ μέσα στὴν ἔρημο. Οἱ ἄνθρωποι ἔβλεπαν τὸν Θεὸ καὶ τὸ Πνεῦμα του ὄχι σὲ ὄνειρο ἢ σὲ ἔκσταση – ποὺ εἶναι καρποὶ μιᾶς ἀρρωστημένης φαντασίας – ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα. Ἔτσι ἀπρόσεκτοι ποὺ γίναμε, ἀντιλαμβανόμαστε τὰ λόγια τῆς Γραφῆς ἀλλοιώτικα ἀπ’ ὅ,τι θά ᾽πρεπε. Καὶ ὅλα αὐτά, γιατί, ἀντὶ νὰ ἀναζητοῦμε τὴν χάρη, τὴν ἐμποδίζουμε ἀπὸ διανοητικὴ ὑπεροψία νὰ ἔλθη νὰ κατοικήση στὶς ψυχές μας».

.            [Γιὰ τὸν στάρετς, ὅπως καὶ γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀδὰμ κυριαρχεῖ στὴν ἱστορία ὄχι μόνο στὴν ἀνθρώπινη ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς κρίσεως. Ἡ σκέψη του δὲν ἔρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὶς διάφορες ἐπιστημονικὲς θεωρίες γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου. Κατ’ αὐτόν, ὁ Ἀδὰμ δημιουργήθηκε ζῶον, ὅμοιο μὲ τ᾽ ἄλλα πλάσματα ποὺ ζοῦν στὴ γῆ, ἂν καὶ ἀνώτερος ἀπ’ ὅλα αὐτά. Θὰ ἔμενε ζῶο, ἂν δὲν εἶχε δεχθῆ «τὴν πνοὴ τῆς ζωῆς» – τὸ Πνεῦμα- ποὺ τὸν ἔκανε συγγενῆ μὲ τὸ Θεό. Ὁ ἄνθρωπος μόνο ἐζωοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ, ἡ ὕπαρξή του θεμελιώνεται ἀπ’ εὐθείας στὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», λέγουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεὸς ἔδωσε στὴν Εὕα τὴν ἴδια σοφία καὶ ἐφύτευσε στὸ μέσον τοῦ Παραδείσου τὸ Δένδρο τῆς Ζωῆς. Γιὰ τὸν στάρετς Σεραφείμ, ὅπως καὶ γιὰ τὸν Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸ Δένδρο τῆς Ζωῆς καὶ τὸ Δένδρο τῆς Γνώσεως τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ δὲν εἶναι παρὰ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ δένδρο, σύνολο τῆς δημιουργίας. «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέλησε νὰ οἰκειοποιηθῆ τὰ πράγματα τοῦ Θεοῦ χωρὶς τὸν Θεό, πρὶν ἀπὸ τὸν θεὸ καὶ ὄχι κατὰ τὸν Θεό», καὶ γεύτηκε ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Δένδρου τῆς Γνώσεως τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, ἔμαθε νὰ ξεχωρίζη τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ ὑπέκυψε σὲ ὅλες τὶς ἀθλιότητες ποὺ αὐτὸ ἐπέφερε. Ὄχι μόνο ὁ Ἀδάμ, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ φύση παραδόθηκε δι’ αὐτοὺς λεία στὸν θάνατο. Ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶχε πιὰ χαθῆ.]

.             «Παρ’ ὅλα αὐτά, δίδασκε ὁ στάρετς, αὐτὸ δὲν ἐσήμαινε πὼς τὸ Πνεῦμα ἀποτραβήχθηκε ἐντελῶς ἀπὸ τὸν κόσμο. Παρὰ τὸ ἔγκλημά του, ὁ Κάϊν μπόρεσε νὰ καταλάβη τὶς θεῖες ἐπιπλήξεις, ὁ Νῶε μπόρεσε νὰ συνομιλήση μὲ τὸν Θεό. Ὁ Ἀβραὰμ εἶδε τὸν Θεὸν καὶ “τὴν ἡμέρα του” καὶ ἐχάρη. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μίλησε διὰ τῶν προφητῶν.
.          Μὲ μία δύναμη μικρότερη βέβαια ἀπ’ ὅ,τι στὸν ἐκλεκτὸ λαό, ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκδηλωνόταν ἀντιστοίχως καὶ στοὺς ἐθνικούς. Οἱ παρθένες – σίβυλλες προφήτευαν καὶ φύλαγαν τὴν ἁγνότητά τους γιὰ ἕναν ἄγνωστο Θεό. Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἄμεση γνώση τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ διατηρήθηκε μέσα στὴν ἀνθρωπότητα, πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ ξέρουμε ἐὰν εἶχε ἔλθει ὁ καιρὸς ποὺ ἡ γυναίκα θὰ συνέτριβε τὴν κεφαλὴ τοῦ ὄφεως, ὅπως εἶχε ὑποσχεθῆ ὁ Θεὸς στὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα;
.          Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ἀναγγέλλει πὼς μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀναγνώρισε τὸ παιδίον ὡς τὸν Λυτρωτὴ Χριστόν.

.          Γιὰ νὰ ὁλοκληρώση τὸ ἔργον τῆς Λυτρώσεως, ὁ Κύριός μας μετὰ τὴν Ἀνάστασή του, «ἐνεφύσησε» στοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς ξανάδωσε τὴν ἴδια πνοὴ ζωῆς, ποὺ ὁ Ἀδὰμ εἶχε χάσει – τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.          Πρὶν νὰ ἀνεβῆ πρὸς τὸν Πατέρα, ὁ Χριστὸς ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ στείλη στὸν κόσμο τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὡς Παράκλητο, ποὺ θὰ διδάξη τὴν ἀλήθεια στοὺς Ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους καὶ θὰ τοὺς ὑπενθύμιζε ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχε πῆ, ὅταν ἦταν ἐδῶ κάτω στὴ γῆ.
.          Ἦλθε ἡ Πεντηκοστή, καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴν ἡ Ἐκκλησία.
.          Αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ χάρη ποὺ χορηγεῖται ἀπὸ τὸ πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς δίνεται μέσα στὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Ἐπισφραγίζεται διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ ἐλαίου ποὺ δίδεται μὲ τὸ ἅγιο χρίσμα στὰ μέλη τοῦ σώματός μας καὶ κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ ἱερεὺς ἐπαναλαμβάνει: “Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου”.
.          Ἄρα λοιπόν, ρώτησε ὁ στάρετς, σὲ τί ἄλλο βάζουμε τὶς σφραγίδες μας παρὰ πάνω σὲ δοχεῖα ποὺ τὸ περιεχόμενό τους εἶναι ἰδιαίτερα πολύτιμο; Καὶ τί μπορεῖ νά ᾽ναι πιὸ πολύτιμο ἀπὸ τὰ δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ δεχόμαστε μέσα στὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος;
.          Αὐτὴ ἡ χάρη, ποὺ τὴν δεχόμαστε μὲ τὸ Βάπτισμα, εἶναι τόσο μεγάλη, τόσο σημαντικὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν τοῦ ἀφαιρεῖται ἀκόμη καὶ ἂν γίνη αἱρετικός. Ἂν δὲν ἁμαρτάναμε ποτὲ μετὰ τὸ βάπτισμά μας, θὰ εἴμαστε ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ ἄσπιλοι. Τὰ δυστύχημα εἶναι, ὅτι ἐμεῖς προχωρώντας στὴν ἡλικία δὲν αὐξάνουμε «σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ» (Λουκ. β´ 52), ὅπως ἔκανε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ἀντίθετα φθειρόμαστε ὅλο καὶ περισσότερο καὶ γινόμαστε ἁμαρτωλοί, ἀπεχθῶς μάλιστα ἁμαρτωλοί, ἀφοῦ χάσαμε τὴν χάρη ποὺ εἴχαμε δεχθῆ στὴν ἀρχή. Ἂν παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἀποφασίση νὰ ξαναγυρίση στὸν Θεὸ ἀκολουθώντας τὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας, πρέπει νὰ ἐξασκήση τὶς ἀρετές, τὶς ἀντίθετες πρὸς τὰ ἁμαρτήματα ποὺ εἶχε διαπράξει. Θὰ ξαναβρῆ τότε μέσα του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ ἐνεργῆ καὶ νὰ θεμελιώνη τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γιατί δὲν ἐλέχθη μάταια: “Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν” ( Λουκ. ιζ´ 21). Καὶ «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτὴν» (Ματθ. ια´ 12). Δεῦτε, λέει ὁ Κύριος, καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ (Ἡσ. α´ 18).
.          Εἰσχωρώντας μέσα στὸ μυστήριο ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστὴς εἶδε τέτοιους ἀνθρώπους μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ντυμένους μὲ λευκὰ ἐνδύματα, μὲ φοίνικες στὰ χέρια τους σὰν σημάδι τῆς νίκης καὶ νὰ ψάλλουν “Ἀλληλούια”. Ἡ ὀμορφιὰ τῶν ὕμνων των δὲν εἶχε τὸ ὅμοιό της.
.          Μιλώντας γι᾽ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶπε: “Οὗτοί εἰσιν οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου» (Ἀποκ. ζ´ 14). «Ἔπλυναν» μέσα στὸν πόνο· «ἐλεύκαναν» κοινωνώντας τὰ ἄχραντα μυστήρια τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἀρνίου, ποὺ προαιώνια θέλησε νὰ θυσιασθῆ καὶ ἀκόμη καὶ σήμερα θυσιάζεται καὶ μελίζεται, οὐδέποτε ὅμως δαπανᾶται, γιὰ νὰ μᾶς κάνη κοινωνοὺς στὴν αἰώνια ζωή.
.          Ἡ εὐχαριστία μᾶς ἔχει δοθῆ σὰν ἀντάλλαγμα αὐτοῦ τοῦ καρποῦ τοῦ δένδρου τῆς ζωῆς, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ὁ ἐχθρός, ὁ Ἑωσφόρος, θέλησε νὰ ἀποστερήση τὴν ἀνθρωπότητα.
.          Παρ’ ὅλο ποὺ ἀποπλάνησε τὴν Εὔα καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴν ἔπεσε κι ὁ Ἀδάμ, ὁ Θεὸς ὄχι μόνο ἔστειλε στοὺς ἀπογόνους τους ἕνα Λυτρωτὴ ποὺ μὲ τὸν θάνατό του ἐνίκησε τὸν Θάνατο, ἀλλὰ καὶ στὸ πρόσωπο τῆς Μαρίας, τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἀειπαρθένου, μᾶς ἔδωσε μία συνήγορο ποὺ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀποθαρρύνη. Ἀφοῦ συνέτριψε τὴν κεφαλὴ τοῦ ὄφεως, μεσιτεύει γιὰ μᾶς ἀδιάκοπα πρὸς τὸν θεῖο Υἱό της καὶ κερδίζει πάντοτε, ἀκόμα καὶ ἂν πρόκειται γιὰ τοὺς πιὸ βδελυροὺς ἁμαρτωλούς. Ὀνομάζεται «ἡ Μάστιξ τῶν δαιμόνων», γιατί εναι δύνατο στὸν Σαταν ν καταστρέψη ναν νθρωπο πο κατέφυγε στν βοήθεια τς Μητέρας το Θεο.
.          – Πῶς ὅμως νὰ ἀναγνωρίση κανεὶς τὴν διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ ἄρχοντος τοῦ σκότους;

.          «Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ στάρετς, «ἐπαναφέρει ἀδιάκοπα στὴ μνήμη μας τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ γεμίζει τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ εἰρήνη. Ἐνῶ τὸ σατανικὸ πνεῦμα, τὰ πονηρά, ἐργάζεται κατ’ ἀντίστροφη ἔννοια. Οἱ ἐνέργειες τοῦ ἐπάνω μας εἶναι θορυβώδεις, μᾶς παρακινοῦν πρὸς τὴν ἀνταρσία καὶ μᾶς κάνουν σκλάβους τῆς σαρκικῆς ἁμαρτίας, τῆς ματαιοδοξίας καὶ τῆς ὑπερηφάνειας. ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ

Πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος  …     

Συνεχίζεται https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/13/τὸ-πνεῦμα-τοῦ-θεοῦ-εἶναι-φῶς-β´/

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ (Νὰ τί σημαίνει «νὰ βρίσκεται κανεὶς μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!») [Β´]

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ»
Β´
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Εἰρήνης Γκοραΐνωφ,
«Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ»
ἐκδ. «Τῆνος»

 Ἀθῆναι, σ. 188-199,  μτφρ . Π. Κ. Σκουτέρη

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/13/τὸ-πνεῦμα-τοῦ-θεοῦ-εἶναι-φῶς-α´/

.   «Πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος φανερώθηκε στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἤθελε νὰ φωτίση, μὲ τὴν θέα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ εἶναι φῶς. Θυμηθῆτε τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου πάνω στὸ Θαβώρ. «Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ προσεύχεσθαι αὐτὸν τὸ εἶδος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἕτερον καὶ ὁ ἱματισμὸς αὐτοῦ λευκὸς ἐξαστράπτων, καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωυσῆς καὶ Ἠλίας » (Λουκ. θ´ 29–30) – λουσμένοι μὲ τὸ ἴδιο φῶς… Ἐπίσης ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐμφανίζεται σὰν ἕνα ἄρρητο φῶς σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ νὰ φανερωθῆ .
– Μὰ Μπάτουσκα, ἐπέμενε ὁ Μοτοβίλωφ, μὲ ποιό τρόπο μπορῶ νὰ ἀναγνωρίσω τὴν παρουσία τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μου;
– Εἶναι πολὺ ἁπλό, φίλε τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς λέγει: «Ὅλα εἶναι ἁπλὰ γι᾽ αὐτὸν ποὺ ἀποκτᾶ τὴν σοφία». Τ κακ μ μς εναι τι δν ναζητομε ατν τὴν θεϊκ Σοφία, ποία, πειδ δν εναι «κ το κόσμου», δν εναι κα λαζονική. Μιλώντας γι᾽ αὐτὴ τὴν Σοφία, ὁ Κύριος εἶπε: «Ὁ Θεὸς θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Καὶ μιλώντας πρὸς τοὺς Ἀποστόλους: «Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἀσύνετοί ἐστε;» (Μαρκ. ζ´18) . «Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς » (Ματθ. κα´ 42) . Ἀφοῦ ὅμως ἦλθε ἐπ᾽ αὐτοὺς τὰ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ Θεὸς διήνοιξε τὶς διάνοιές τους καὶ ἔτσι μποροῦσαν καὶ ἔγραφαν: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν». . .
.     «Ὡστόσο», ξανάρχισε ὁ Μοτοβίλωφ, «συνεχίζω νὰ μὴ καταλαβαίνω πῶς μπορῶ νὰ εἶμαι σίγουρος ὅτι βρίσκομαι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα, νὰ ἀναγνωρίσω μέσα μου τὴν ἀληθινή του παρουσία».
– Σᾶς εἶπα ἤδη, φίλε τοῦ Θεοῦ, πὼς εἶναι πολὺ ἁπλό. Τί σᾶς χρειάζεται παραπάνω;
– Μοῦ χρειάζεται νὰ μπορέσω νὰ τὸ καταλάβω ἀκόμη καλλίτερα!
.         «Τότε», γράφει ὁ Μοτοβίλωφ, «ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ μὲ ἔπιασε ἀπὸ τοὺς ὤμους καὶ εἶπε»:
– Εἴμαστε καὶ οἱ δύο μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί δὲν μὲ κοιτάζεις;
– Δὲν μπορῶ, Μπάτουσκα, ξεπετάγονται κεραυνοὶ ἀπὸ τὰ μάτια σας. Τὸ πρόσωπό σας ἔγινε πιὸ φωτεινὸ καὶ ἀπὸ τὸν ἥλιο…
– Μὴ φοβᾶστε. Γίνατε καὶ σεῖς τόσο φωτεινὸς ὅσο καὶ γώ. Καὶ σεῖς τώρα εἴσαστε μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλοιῶς δὲν θὰ μπορούσατε νὰ μὲ δῆτε.
.       Καὶ γέρνοντας τὸ κεφάλι του πρὸς τὸ μέρος μου, μοῦ εἶπε στ᾽ αὐτί:
– Εὐχαριστῆστε τὸν Κύριο, ποὺ σᾶς παραχώρησε αὐτὴ τὴν χάρη. Εδατε – οτε τ σημεο το σταυρο κανα. Μέσα στν καρδιά μου νοερ μόνο προσευχήθηκα. «Κύριε, ἀξίωσέ τον νὰ δῆ καθαρὰ μὲ τὰ σωματικὰ μάτια, τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως στοὺς ἐκλεκτούς σου δούλους, ὅταν εὐδόκησες νὰ τοὺς φανερωθῆς μέσα στὴν μεγαλοπρέπεια τῆς δόξης Σου!» Καὶ ἀμέσως, ὁ Θεὸς εἰσάκουσε τὴν ταπεινὴ προσευχὴ τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ. Πῶς νὰ μὴν τὸν εὐχαριστήσουμε γι᾽ αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸ δῶρο ποὺ χάρισε στοὺς δυό μας; Ἀκόμη καὶ στοὺς μεγάλους ἐρημίτες ὁ Θεὸς δὲν φανερώνει πάντα ἔτσι τὴν Χάρη του. . . Γιατί δὲν μὲ κοιτάζετε στὰ μάτια; Κοιτάχτε με χωρὶς φόβο. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας!
.       «Τὸν κοίταζα καὶ ἔνοιωσα νὰ μὲ συνεπαίρνη ἕνας ἀκόμη μεγαλύτερος φόβος. Φαντασθῆτε νὰ σᾶς μιλάη ἕνας ἄνθρωπος καὶ τὸ πρόσωπό του νὰ βρίσκεται σὰν στὸ κέντρο ἑνὸς μεσημεριάτικου ἥλιου. Βλέπετε τὶς κινήσεις τῶν χειλιῶν του, τὴν ἐναλλασσόμενη ἔκφραση τῶν ματιῶν του, ἀκοῦτε τὸν ἦχο τῆς φωνῆς του, νοιώθετε τὰ χέρια του νὰ σᾶς σφίγγουν τοὺς ὤμους, συγχρόνως ὅμως δὲν βλέπετε οὔτε τὰ χέρια του, οὔτε τὸ σῶμα του, οὔτε καὶ τὸ δικό σας, παρὰ μόνο ἕνα ἐκθαμβωτικὸ φῶς ποὺ ἁπλώνεται ὁλόγυρα σὲ ἀπόσταση πολλῶν μέτρων, φωτίζοντας τὸ χιόνι ποὺ καλύπτει τὸ λειβάδι καὶ ποὺ πέφτει ἁπαλὰ πάνω στὸ μεγάλο στάρετς καὶ σ᾽ ἐμένα. Πῶς νὰ περιγράψη κανεὶς αὐτὸ ποὺ δοκίμαζα τότε;»
– Τί αἰσθάνεσθε; ρώτησε ὁ στάρετς.
– Αἰσθάνομαι ἐξαιρετικὰ καλά.
– Πῶς «καλά»; τί θέλετε νὰ πῆτε μ᾽ αὐτὸ τὸ «καλά»;
–Ἡ ψυχή μου εἶναι γεμάτη μὲ μία ἀνέκφραστη σιγὴ καὶ εἰρήνη.
Ατ εναι ερήνη, γι τν ποία μιλοσε Κύριος, ὅταν ἔλεγε στοὺς μαθητᾶς του: « Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. ιδ´ 27). «Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ᾽ ἐγὼ ἐξελεξάμην ἡμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ἰω. ιε´ 19). Σ᾽ ατος τος νθρώπους πο διαλέχτηκαν π τν Θε κα μισήθηκαν π τν κόσμο, τος δίνει Θες τν ερήνη, τὴν ὁποία καὶ σεῖς τώρα αἰσθάνεσθε, αὐτὴν τὴν εἰρήνην, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος «τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν». Ὁ Σωτήρας μας τὴν ὀνομάζει δική Του εἰρήνη, καρπὸ τῆς δικῆς Του γενναιοδωρίας καὶ ὄχι τοῦ κόσμου τούτου, γιατί καμμιὰ ἐπίγεια εὐδαιμονία δὲν μπορεῖ νὰ τὴ δώση. Σταλμένη ἀπὸ ψηλά, ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεό, ὀνομάζεται ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
–Πέρα ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν εἰρήνη, τί ἄλλο αἰσθάνεσθε ;
–Μία ἀσυνήθιστη γλυκύτητα.
Ατ εναι γλυκύτης, γι τν ποία μιλον ο Γραφές: «Μεθυσθήσονται ἀπὸ ποιότητος οἴκου σου καὶ τῶν χειμάρρων τῆς τρυφῆς σου ποτιεῖς αὐτούς» (Ψαλμ. ΛΕ´ 9). Αὐτὴ ἡ γλυκύτης ξεχειλίζει ἀπὸ τὶς καρδιές μας καὶ ξεχύνεται μέσα στὶς φλέβες μας, δίνοντάς μας μιὰν ἀνέκφραστη αἴσθηση ἀνέκφραστης ἀπολαύσεως. Τί ἄλλο αἰσθάνεσθε ;
– Μία ἀνείπωτη χαρά.
–Ὅταν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κατεβαίνη στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν πληρότητα τῶν δωρεῶν του, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει μὲ μία ἀπερίγραπτη χαρά, γιατί τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἀναδημιουργεῖ μέσα στὴν χαρὰ κάθε τι ποὺ ἐγγίζει. Ατ εναι χαρ γι τν ποία μιλάει Κύριος στ Εαγγέλιο: «Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτη, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς · ὅταν δὲ γέννηση τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾽ ὑμῶν » (Ἰω. ιϛ´ 21- 22). Ἡ χαρὰ ποὺ αἰσθάνεσθε αὐτὴ τὴν στιγμὴ στὴν ψυχή, ὅσο μεγάλη καὶ παρήγορη καὶ ἂν εἶναι, δὲν εἶναι τίποτε, ἂν συγκριθῆ μ᾽ αὐτὴν γιὰ τὴν ὁποία λέει ὁ Κύριος, διὰ τοῦ στόματος τοῦ ἀποστόλου: «Ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἠτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α´ Κορ. β´ 9). Αὐτὸ ποὺ μᾶς δίδεται τώρα δὲν εἶναι παρὰ μία προκαταβολὴ αὐτῆς τῆς ὑπέρτατης χαρᾶς. Καὶ ν π τώρα ασθανώμαστε γλυκύτητα, γαλλίαση κα εεξία, τί ν πομε γι κείνη τν λλη χαρ πο μς πιφυλάσσει στν ορανό, φο θρηνήσουμε πρτα δ κάτω στὴν γ;
– Τί ἄλλο αἰσθάνεστε, ὅμως, ἐκτὸς ἀπ᾽ αὐτό, φίλε του Θεοῦ;
–Μία ἐξαιρετικὴ θερμότητα.
– Θερμότητα. Πῶς γίνεται; Μήπως δὲν εἴμαστε χειμώνα καιρὸ μεσ᾽ στὸ δάσος; Τὸ χιόνι εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας καὶ συνεχίζει νὰ πέφτη. Γιὰ τί εἴδους θερμότητα πρόκειται;
– Εἶναι μία θερμότητα παρόμοια μ᾽ αὐτὴ ποὺ αἰσθάνεται κανεὶς σὲ ἀτμόλουτρο.
– Καὶ ἡ μυρωδιὰ μοιάζει μὲ τὴ μυρωδιὰ τοῦ λουτροῦ;
–Ὤ, ὄχι! τίποτα δὲν ὑπάρχει στὴν γῆ ποὺ νὰ μπορῆ νὰ συγκριθῆ μ᾽ αὐτὸ τὸ ἄρωμα. Παληά, ὅταν πήγαινα στὸν χορό, ἡ μητέρα μου, πρὶν ξεκινήσω, συχνὰ μὲ ράντιζε μὲ ἀρώματα ποὺ ἀγόραζε ἀπὸ τὰ καλλίτερα καταστήματα καὶ τὰ πλήρωνε πολὺ ἀκριβά. Ἡ μυρωδιὰ τους ὅμως δὲν συγκρινόταν μ᾽ αὐτὰ τὰ ἀρώματα.
.      Ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ χαμογέλασε.
–Τὸ ξέρω, εἶπε, καὶ ἐπίτηδες τὸ κάνω καὶ σᾶς ρωτάω. Ἔχετε δίκηο, φίλε τοῦ Θεοῦ. Μ τίποτε δν μπορε ν συγκριθ εωδία πο ασθανόμαστε τώρα – εωδία το γίου Πνεύματος.
.     «Εἴπατε λίγο πρὶν πὼς ἔκανε ζέστη, ὅπως μέσα στὸ λουτρό, καὶ ὅμως τὸ χιόνι ποὺ καλύπτει τὰ πάντα δὲν λυώνει· ρα ατ θερμότης δν βρίσκεται γύρω στν έρα, λλ μέσα σ μς τος διους. Παρακαλμε στν προσευχή μας ν μς θερμαίνη τ Πνεμα». Ατ δια ζέστη κανε τος ρημτες ν μν φοβονται τν χειμώνα, τυλιγμένοι καθς ταν, σν μέσα σ γούνινο παλτό, στὴν Χάρη το γίου Πνεύματος.
.    «Καὶ ἔτσι πρέπει νἆναι, γιατί ἡ θεϊκὴ χάρις κατοικεῖ μέσα στὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας, στὴν καρδιά μας. «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστι » (Λουκ. ιζ´ 21) εἶπε ὁ Κύριος. Μ τὴν φράση «βασιλεία το Θεο» ννοε τὴν Χάρη το γίου Πνεύματος. Ατ βασιλεία βρίσκεται τώρα μέσα μας, μς θερμαίνει, μς φωτίζει, εχαριστε τς ασθήσεις μας κα γεμίζει μ γαλλίαση τν καρδιά μας. Ἡ τωρινή μας κατάσταση μοιάζει μὲ αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «οὐκ ἔστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ » (Ρωμ. ιδ´ 17). Ἡ πίστη μας δὲν στηρίζεται πάνω σὲ λόγια ἀνθρώπινης σοφίας, « ἀλλ᾽ ἐν ἀποδείξει Πνεύματος καὶ δυνάμεως» (Α´ Κορ. β´ 4). Ἐσὺ καὶ ἐγὼ βρισκόμαστε τώρα σ᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τὴν ὁποία ἐννοοῦσε ὁ Κύριος ὅταν ἔλεγε: « Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει» (Μάρκ. θ´ 1). Ὁρίστε λοιπόν, ποιὰ ἀσύγκριτη χαρὰ μᾶς παραχώρησε ὁ Κύριος. Ν τί σημαίνει «ν βρίσκεται κανες μέσα στν πληρότητα το γίου Πνεύματος!». Αὐτὸ ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Μακάριος της Αἰγύπτου, ὅταν γράφει: «Ὑπῆρξα κι ἐγὼ μέσα στὴν πληρότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
.    «Ἔτσι ταπεινοὶ ποὺ εἴμαστε, ὁ Κύριας μᾶς γέμισε κι ἐμᾶς ἀπὸ τὴν πληρότητα τοῦ Πνεύματός Του τοῦ Ἁγίου. Μοῦ φαίνεται πὼς τώρα πιὰ δὲν θὰ μὲ ξαναρωτήσετε, φιλόθεε, γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐκδηλώνεται μέσα στὸν ἄνθρωπο ἡ Παρουσία τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θὰ θυμάστε ἄραγε πάντα αὐτὴ τὴν φανέρωση;»
– Δὲν ξέρω, Πάτερ μου, ἂν θὰ μὲ ἀξιώση ὁ Θεὸς νὰ κρατήσω γιὰ πάντα τὴν ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς Χάριτος μὲ τὴν ἴδια καθαρότητα καὶ ἐνέργεια ὅπως τώρα.
–Ἐγὼ ὅμως, ἀπάντησε ὁ στάρετς, πιστεύω ἀντίθετα πὼς ὁ Θεὸς θὰ σᾶς βοηθήση νὰ κρατήσετε ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ πάντα μέσα στὴν μνήμη σας. Διαφορετικὰ δὲν θὰ τὸν εἶχε ἀγγίξει τόσο σύντομα ἡ ταπεινὴ προσευχή μου καὶ δὲν θὰ εἶχε ἐκπληρώσει τόσο γρήγορα τὴν ἐπιθυμία τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ. Πολὺ περισσότερο, γιατί δν δόθηκε σ σς μόνο, τ ν δτε τν κδήλωση ατς τς χάριτος λλ δι μέσου σας στν κόσμο λόκληρο, στε δυναμωμένος σες διος, ν μπορέσετε ν φαντε χρήσιμος κα σ λλους.
.      «Ὅσο γιὰ τὴν διαφορετικὴ κατάστασή μας, γιὰ τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐγὼ εἶμαι μοναχὸς καὶ ἐσεῖς λαϊκός, μὴ σᾶς ἀπασχολῆ διόλου. Πάνω π᾽ λα Θες ζητ μι καρδι γεμάτη πίστη κα γάπη – κε εναι θρόνος στν ποο ρέσκεται ν κάθεται κα που μφανίζεται μέσα στν πληρότητα τς δόξης του.
.   «Υἱέ, δός μοι σὴν καρδίαν» (Παροιμ. ΚΓ´ 26) καὶ τὰ ὑπόλοιπα θὰ σοῦ τὰ δώσω ἐγὼ πολλαπλάσια. καρδι το νθρώπου μπορε ν χωρέση τὴν Βασιλεία τν Ορανν. «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ», λέγει ὁ Κύριος εἰς τοὺς μαθητάς του «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν » (Ματθ . ϛ´ 33). «Οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρήζετε τούτων ἁπάντων».
.     « Κύριος δν μς λέγχει γι τ τι πολαμβάνομε τ πίγεια γαθά, φο κα κκλησία εχεται ν μς δοθον. νέχεια, ο πόνοι κα ο δυστυχίες ποτελον λα μέρος τς πάρξεώς μας, δν πρέπει μως κα ν᾽ ποτελον λη μας τὴν ζωή. Γι᾽ αὐτό, μὲ τὸ στόμα τοῦ Ἀποστόλου, ὁ Κύριος μᾶς συνιστᾶ νὰ «βαστάζωμεν ἀλλήλων τὰ βάρη». Ατς διος μς δίνει τν ντολ ν γαπμε νας τν λλον, στε νισχυμένοι π᾽ ατ τν γάπη «τεθλιμμένη» πορεία πρς τν οράνια πατρίδα ν μς φαίνεται πι εκολη. Ἄλλωστε γιὰ ποιο ἄλλο λόγο θὰ κατέβαινε ἀπὸ τὸν οὐρανό, παρὰ γιὰ νὰ πάρη ἐπάνω του ὅλη τὴν φτώχειά μας καὶ νὰ μᾶς ἐμπλουτίση μὲ τὸν θησαυρὸ τῆς Χάριτός Του;
.     «Ἐφ᾽ ὅσον Αὐτὸς «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν», κάνετε καὶ σεῖς τὸ ἴδιο, φίλε του Θεοῦ, καὶ ἐφ᾽ ὅσον γίνατε σκεῦος τῆς Χάριτος, μεταδῶστε την σὲ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ποθεῖ τὴν σωτηρία του.
.    «Ὁ θερισμὸς πολύς», λέγει ὁ Κύριος, «οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι » (Ματθ. θ´ 37). Ἀφοῦ μᾶς ἔδωσε τὰ δῶρα τῆς Χάριτός Του, ὁ Κύριος, μᾶς στέλνει νὰ θερίσουμε. Ἂς εἴμαστε προσεκτικοί, Μπάτουσκα, γιὰ νὰ μὴν κατακριθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν ὀκνηρὸ δοῦλο, ὁ ὁποῖος ἔθαψε τὸ τάλαντο ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκαν, ἀλλὰ ἂς προσπαθήσουμε νὰ μιμηθοῦμε τοὺς πιστοὺς δούλους ποὺ ἔφεραν στὸν Κύριο ὁ μὲν ἕνας ἀντὶ γιὰ δύο τέσσερα τάλαντα καὶ ὁ ἄλλος ἀντὶ γιὰ πέντε δέκα τάλαντα. Ὅσο γιὰ τὴν θεϊκὴ εὐσπλαχνία δὲν πρέπει καθόλου νὰ ἀμφιβάλλουμε.
.     «Ἐγγὺς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν». «Οὐ γὰρ βλέπει εἰς πρόσωπον ἀνθρώπου». Ἀρκεῖ νὰ μποροῦμε νὰ τὸν ἀγαπᾶμε, τὸν Οὐράνιο Πατέρα μας, ἀληθινά, σὰν παιδιά του. Ὁ Κύριος ἀκούει ἐξ ἴσου τὸν μοναχὸ καὶ τὸν λαϊκὸ ἀρκεῖ καὶ οἱ δύο νὰ ἔχουν τὴν ὀρθόδοξο πίστη «ὡς κόκκον σινάπεως», ἱκανὴ «καὶ ὄρη μεθιστάνειν» καὶ νὰ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη…
.    «Πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι».
.    «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ», λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.
.     «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ», λέει ὁ Κύριος, «τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κακεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει, ὅτι ἐγὼ πρὸς τὸν πατέρα μου πορεύομαι, καὶ ὅ,τι ἂν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, τοῦτο ποιήσω, ἵνα δοξασθῇ ὁ πατὴρ ἐν τῷ υἱῶ. Ἐάν τι αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ποιήσω».
.     «Ἑπομένως, φιλόθεε, ὁ,τιδήποτε ζητήσετε ἀπὸ τὸν Κύριο, θὰ τὸ λάβετε, ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ εἶναι πρὸς δόξαν Θεοῦ ἢ γιὰ τὸ καλὸ τοῦ πλησίον. Γιατί ὁ Θεὸς δὲν ξεχωρίζει τὸ καλὸ τοῦ πλησίον μας ἀπὸ τὴν Δόξα του. Ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε».
.    «Ὅσο γιὰ τὴν προσευχὴ ποὺ ἀφορᾶ σὲ προσωπικὰ ἀγαθά, προσέξτε νὰ μὴν παρακαλῆτε παρὰ γιὰ πράγματα ποὺ τὰ ἔχετε ἄμεση ἀνάγκη. Ἀλλοιῶς, μπορεῖ βέβαια νὰ εἰσακουσθῆτε καὶ νὰ σᾶς τὰ δώση, θ σς ζητηθ μως λόγος γι τ τι θελήσατε ν ποκτήσετε πράγματα, πο θ μπορούσατε εκολα ν κάνετε κα χωρς ατά.
.    «Ὁρίστε λοιπόν, σᾶς τὰ εἶπα τώρα πιὰ ὅλα. Σᾶς ἔδειξα μὲ κάθε ἀλήθεια ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος καὶ ἡ Παναγία Μητέρα του θέλησαν μὲ τὴν ταπεινή μου μεσολάβηση νὰ σᾶς ἀποκαλύψουν».
.     «Πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ». Ὁ Θεὸς νὰ εἶναι πάντα μαζί σας καὶ τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. «Ἀμήν. Πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ!».

, , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ (Ἅγ. Σεραφείμ Σάρωφ) [Α´]

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ»
Α´
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Εἰρήνης Γκοραΐνωφ,
«Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ»
ἐκδ . «Τῆνος»

 Ἀθῆναι, σ. 188-199,  μτφρ . Π. Κ. Σκουτέρη

.       – Πάτερ μου, εἶπε ὁ Μοτοβίλωφ, μιλᾶτε πάντα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (βλ. σχετ.:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/05/24/ἡ-ἀπόκτηση-τοῦ-ἁγίου-πνεύματος/) σὰν τὸν σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Πῶς ὅμως μπορῶ νὰ τὴν ἀναγνωρίσω; Οἱ καλὲς πράξεις εἶναι ὁρατές. Πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ γίνη ὁρατὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Πῶς μπορῶ νὰ ξέρω, ἂν Αὐτὸ εἶναι μαζί μου ἢ ὄχι;
.     – Στὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, ἀπάντησε ὁ στάρετς, φθάσαμε σὲ τέτοια χλιαρότητα στὴν πίστη καὶ σὲ τέτοια ἔλλειψη εὐαισθησίας ὡς πρὸς τὴν κοινωνίαν μας μὲ τὸν Θεό, ποὺ ἔχουμε ἀπομακρυνθῆ ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωή. Διάφορα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς φαίνονται σήμερα παράξενα. Παραδείγματος χάριν, διαβάζουμε ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐμποδίσθηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κηρύξη τὸν λόγο στὴν Ἀσίαν, ἀλλὰ ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸν συνώδευσε ὅταν πῆγε στὴ Μακεδονία. Σὲ ἀρκετὰ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀναφέρονται ἐμφανίσεις τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Σήμερα μερικοὶ λένε: «Εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἄνθρωποι μποροῦν νὰ δοῦν τὸν Θεὸ μ᾽ ἕνα τόσο συγκεκριμένο τρόποπ τ πρόσχημα τς μορφώσεως, τς πιστήμης, μπλεχτήκαμε σὲ να τέτοιο σκοτάδι γνωσίας, πο βρίσκομε διανόητα λα ατ γι τὰ ποα ο παλαιο εχαν μία γνώση ρκετ σαφ, στε ν μπορον ν μιλον ναμεταξύ τους γι τς κδηλώσεις το Θεο πρς τος νθρώπους σν γι πράγματα πασίγνωστα κα καθόλου παράξενα.
.      Ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰακώβ, ὁ Μωϋσῆς εἶδαν τὸν Θεό. Ἡ στήλη τῆς πύρινης νεφέλης -τὸ Ἅγιο Πνεῦμα- χρησίμευε γιὰ ὁδηγὸς στὸν Ἑβραϊκὸ λαὸ μέσα στὴν ἔρημο. Οἱ ἄνθρωποι ἔβλεπαν τὸν Θεὸ καὶ τὸ Πνεῦμα του ὄχι σὲ ὄνειρο ἢ σὲ ἔκσταση – ποὺ εἶναι καρποὶ μιᾶς ἀρρωστημένης φαντασίας – ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα. Ἔτσι ἀπρόσεκτοι ποὺ γίναμε, ἀντιλαμβανόμαστε τὰ λόγια τῆς Γραφῆς ἀλλοιώτικα ἀπ᾽ ὅ,τι θἄπρεπε . Κα λα ατά, γιατί, ντ ν ναζητομε τ χάρη, τν μποδίζουμε π διανοητικ περοψία ν λθη ν κατοικήση στς ψυχές μας».

[Γιὰ τὸν στάρετς, ὅπως καὶ γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀδὰμ κυριαρχεῖ στὴν ἱστορία ὄχι μόνο στὴν ἀνθρώπινη ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς κρίσεως. Ἡ σκέψη του δὲν ἔρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὶς διάφορες ἐπιστημονικὲς θεωρίες γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου. Κατ᾽ αὐτόν, ὁ Ἀδὰμ δημιουργήθηκε ζῶον, ὅμοιο μὲ τἄλλα πλάσματα ποὺ ζοῦν στὴ γῆ, ἂν καὶ ἀνώτερος ἀπ᾽ ὅλα αὐτά. Θὰ ἔμενε ζῶο, ἂν δὲν εἶχε δεχθῆ «τὴν πνοὴ τῆς ζωῆς» – τὸ Πνεῦμα- ποὺ τὸν ἔκανε συγγενῆ μὲ τὸ Θεό. Ὁ ἄνθρωπος μόνο ἐζωοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ, ἡ ὕπαρξή του θεμελιώνεται ἀπ᾽ εὐθείας στὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», λέγουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεὸς ἔδωσε στὴν Εὔα τὴν ἴδια σοφία καὶ ἐφύτευσε στὸ μέσον τοῦ Παραδείσου τὸ Δένδρο τῆς Ζωῆς. Γιὰ τὸν στάρετς Σεραφείμ, ὅπως καὶ γιὰ τὸν Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸ Δένδρο τῆς Ζωῆς καὶ τὸ Δένδρο τῆς Γνώσεως τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ δὲν εἶναι παρὰ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ δένδρο, σύμβολο τῆς δημιουργίας. «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέλησε νὰ οἰκειοποιηθῆ τὰ πράγματα τοῦ Θεοῦ χωρὶς τὸ Θεό, πρὶν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὄχι κατὰ τὸν Θεό» (…Ὡς ἠβουλήθη, ἀπήλαυσε τῆς αἰσθήσεως, δίχα Θεοῦ καὶ πρὸ Θεοῦ, καὶ οὐ κατὰ Θεόν», Μαξίμου Ὁμολογ. Ἄπορα, P.G. 91,1156C), καὶ γεύτηκε ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Δένδρου τῆς Γνώσεως τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, ἔμαθε νὰ ξεχωρίζη τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ ὑπέκυψε σὲ ὅλες τὶς ἀθλιότητες ποὺ αὐτὸ ἐπέφερε. Ὄχι μόνο ὁ Ἀδάμ, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ φύση παραδόθηκε δι ᾽ αὐτοὺς λεία στὸ θάνατο. Ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶχε πιὰ χαθῆ.]

.   «Παρ᾽ ὅλα αὐτά, δίδασκε ὁ στάρετς, αὐτὸ δὲν ἐσήμαινε πὼς τὸ Πνεῦμα ἀποτραβήχθηκε ἐντελῶς ἀπὸ τὸν κόσμο. Παρὰ τὸ ἔγκλημά του, ὁ Κάϊν μπόρεσε νὰ καταλάβη τὶς θεῖες ἐπιπλήξεις, ὁ Νῶε μπόρεσε νὰ συνομιλήση μὲ τὸν Θεό. Ὁ Ἀβραὰμ εἶδε τὸν Θεὸν καὶ «τὴν ἡμέρα του» καὶ ἐχάρη. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μίλησε διὰ τῶν προφητῶν.
»Μὲ μία δύναμη μικρότερη βέβαια ἀπ᾽ ὅ,τι στὸν ἐκλεκτὸ λαό, ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκδηλωνόταν ἀντιστοίχως καὶ στοὺς ἐθνικούς. Οἱ παρθένες – σίβυλλες προφήτευαν καὶ φύλαγαν τὴν ἁγνότητά τους γιὰ ἕναν ἄγνωστο Θεό.
»Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἄμεση γνώση τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ διατηρήθηκε μέσα στὴν ἀνθρωπότητα, πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ ξέρουμε ἐὰν εἶχε ἔλθει ὁ καιρὸς ποὺ ἡ γυναίκα θὰ συνέτριβε τὴν κεφαλὴ τοῦ ὄφεως, ὅπως εἶχε ὑποσχεθῆ ὁ Θεὸς στὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα;
»Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ἀναγγέλλει πὼς μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀναγνώρισε τὸ παιδίον ὡς τὸν Λυτρωτὴ Χριστόν.
»Γιὰ νὰ ὁλοκληρώση τὸ ἔργον τῆς Λυτρώσεως, ὁ Κύριός μας μετὰ τὴν Ἀνάστασή του, «ἐνεφύσησε» στοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς ξανάδωσε τὴν ἴδια πνοὴ ζωῆς, ποὺ ὁ Ἀδὰμ εἶχε χάσει – τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
»Πρὶν νὰ ἀνεβῆ πρὸς τὸν Πατέρα, ὁ Χριστὸς ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ στείλη στὸν κόσμο τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὡς Παράκλητο, ποὺ θὰ διδάξη τὴν ἀλήθεια στοὺς Ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους καὶ θὰ τοὺς ὑπενθύμιζε ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχε πῆ, ὅταν ἦταν ἐδῶ κάτω στὴν γῆ.
»Ἦλθε ἡ Πεντηκοστή, καὶ μαζὶ μ᾽ αὐτὴν ἡ Ἐκκλησία.
Αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ χάρη ποὺ χορηγεῖται ἀπὸ τὸ πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς δίνεται μέσα στὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Ἐπισφραγίζεται διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ ἐλαίου ποὺ δίδεται μὲ τὸ ἅγιο Χρῖσμα στὰ μέλη τοῦ σώματός μας καὶ κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ ἱερεὺς ἐπαναλαμβάνει: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου».
Ἄρα λοιπόν, ρώτησε ὁ στάρετς, σὲ τί ἄλλο βάζουμε τὶς σφραγίδες μας παρὰ πάνω σὲ δοχεῖα ποὺ τὸ περιεχόμενό τους εἶναι ἰδιαίτερα πολύτιμο; Καὶ τί μπορεῖ νἆναι πιὸ πολύτιμο ἀπὸ τὰ δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ δεχόμαστε μέσα στὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος;
»Αὐτὴ ἡ χάρη, ποὺ τὴν δεχόμαστε μὲ τὸ Βάπτισμα, εἶναι τόσο μεγάλη, τόσο σημαντικὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν τοῦ ἀφαιρεῖται ἀκόμη καὶ ἂν γίνη αἱρετικός. Ἂν δὲν ἁμαρτάναμε ποτὲ μετὰ τὸ βάπτισμά μας, θὰ εἴμαστε ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ ἄσπιλοι. Τὰ δυστύχημα εἶναι, ὅτι ἐμεῖς προχωρώντας στὴν ἡλικία δὲν αὐξάνουμε «σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ» (Λουκ. β´ 52), ὅπως ἔκανε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ἀντίθετα φθειρόμαστε ὅλο καὶ περισσότερο καὶ γινόμαστε ἁμαρτωλοί, ἀπεχθῶς μάλιστα ἁμαρτωλοί, ἀφοῦ χάσαμε τὴν χάρη ποὺ εἴχαμε δεχθῆ στὴν ἀρχή. Ἂν παρ ᾽ ὅλα αὐτὰ ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἀποφασίση νὰ ξαναγυρίση στὸν Θεὸ ἀκολουθώντας τὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας, πρέπει νὰ ἐξασκήση τὶς ἀρετές, τὶς ἀντίθετες πρὸς τὰ ἁμαρτήματα ποὺ εἶχε διαπράξει. Θὰ ξαναβρῆ τότε μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἐνεργῆ καὶ νὰ θεμελιώνη τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γιατί δὲν ἐλέχθη μάταια: «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν» (Λουκ. ιζ´ 21). Καὶ «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτὴν» (Ματθ. ια´ 12).
»Δεῦτε, λέει ὁ Κύριος, καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ» (Ἡσ. α´ 18).
»Εἰσχωρώντας μέσα στὸ μυστήριο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστὴς εἶδε τέτοιους ἀνθρώπους μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ντυμένους μὲ λευκὰ ἐνδύματα, μὲ φοίνικες στὰ χέρια τους σὰν σημάδι τῆς νίκης καὶ νὰ ψάλλουν “Ἀλληλούια”. Ἡ ὀμορφιὰ τῶν ὕμνων των δὲν εἶχε τὸ ὅμοιό της.
»Μιλώντας γι᾽ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶπε: «Οὗτοί εἰσιν οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου» (Ἀποκ. ζ´ 14). «Ἔπλυναν» μέσα στὸν πόνο· «ἐλεύκαναν» κοινωνώντας τὰ ἄχραντα μυστήρια τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἀρνίου, ποὺ προαιώνια θέλησε νὰ θυσιασθῆ καὶ ἀκόμη καὶ σήμερα θυσιάζεται καὶ μελίζεται, οὐδέποτε ὅμως δαπανᾶται, γιὰ νὰ μᾶς κάνη κοινωνοὺς στὴν αἰώνια ζωή.
»Ἡ εὐχαριστία μᾶς ἔχει δοθῆ σὰν ἀντάλλαγμα αὐτοῦ τοῦ καρποῦ τοῦ δένδρου τῆς ζωῆς, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ὁ ἐχθρός, ὁ Ἑωσφόρος, θέλησε νὰ ἀποστερήση τὴν ἀνθρωπότητα.
»Παρ ᾽ ὅλο ποὺ ἀποπλάνησε τὴν Εὔα καὶ μαζὶ μ᾽ αὐτὴν ἔπεσε κι᾽ ὁ Ἀδάμ, ὁ Θεὸς ὄχι μόνο ἔστειλε στοὺς ἀπογόνους τους ἕνα Λυτρωτὴ ποὺ μὲ τὸν θάνατό του ἐνίκησε τὸν Θάνατο, ἀλλὰ καὶ στὸ πρόσωπο τῆς Μαρίας τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἀειπαρθένου, μᾶς ἔδωσε μία συνήγορο ποὺ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀποθαρρύνη. Ἀφοῦ συνέτριψε τὴν κεφαλὴ τοῦ ὄφεως, μεσιτεύει γιὰ μᾶς ἀδιάκοπα πρὸς τὸν θεῖο Υἱό της καὶ κερδίζει πάντοτε, ἀκόμα καὶ ἂν πρόκειται γιὰ τοὺς πιὸ βδελυροὺς ἁμαρτωλούς. Ὀνομάζεται «ἡ Μάστιξ τῶν δαιμόνων», γιατί εναι δύνατο στὸν Σαταν ν καταστρέψη ναν νθρωπο πο κατέφυγε στν βοήθεια τς Μητέρας το Θεο.
.             Πῶς ὅμως νὰ ἀναγνωρίση κανεὶς τὴν διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ ἄρχοντος τοῦ σκότους;
.      «Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ στάρετς, ἐπαναφέρει ἀδιάκοπα στὴν μνήμη μας τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ γεμίζει τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ εἰρήνη («’Eν τούτῳ γιγνώσκετε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστί· καί πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐστι· καί τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου» (Α´ Ἰωάν. δ´ 2 – 3). Ἐνῶ τὸ σατανικὸ πνεῦμα, τὰ πονηρά, ἐργάζεται κατ᾽ ἀντίστροφη ἔννοια. Οἱ ἐνέργειές του ἐπάνω μας εἶναι θορυβώδεις, μᾶς παρακινοῦν πρὸς τὴν ἀνταρσία καὶ μᾶς κάνουν σκλάβους τῆς σαρκικῆς ἁμαρτίας, τῆς ματαιοδοξίας καὶ τῆς ὑπερηφάνειας».

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ»

Πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος  …     Συνεχίζεται

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/13/τὸ-πνεῦμα-τοῦ-θεοῦ-εἶναι-φῶς-β´/

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ


Σήμερα 02 Ἰανουαρίου Μνήμη Ἁγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ.
Ἦταν Πέμπτη. Ὁ οὐρανὸς ἦταν γκρίζος. Τὸ χιόνι σκέπαζε τὴ γῆ πάνω ἀπὸ δεκαπέντε ἑκατοστὰ καὶ ἔπεφτε σὰν μιὰ πυκνὴ ἄσπρη σκόνη, ὅταν ὁ Πατὴρ Σεραφεὶμ ἄρχισε τὴ συνομιλία μας μέσα στὸ ξέφωτο, κοντὰ στὴν “Κοντινὴ Μικρὴ Ἔρημο”, μπροστὰ στὸν ποταμὸ Σαρόβσκα, πάνω στὴν ἀπόκρημνη πλαγιὰ τοῦ λόφου. Μ᾽ ἔβαλε νὰ καθήσω πάνω στὸν κορμὸ ἑνὸς δένδρου, ποὺ μόλις εἶχε κόψει, καὶ ὁ ἴδιος κάθησε μπροστά μου ὀκλαδόν.
«Ὁ Κύριος μοῦ ἀπεκάλυψε, εἶπε ὁ μεγάλος στάρετς, πὼς ἀπὸ τὰ παιδικά σας χρόνια θέλατε νὰ μάθετε ποιός ἦταν ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καὶ πὼς ἐπανειλημμένως εἴχατε ρωτήσει γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα ἀκόμη καὶ πρόσωπα μὲ ὑψηλὴ θέση στὴν ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας.
Πράγματι, ἀπὸ δώδεκα χρονῶν παιδί, ὁ Μοτοβίλωφ βασανιζόταν ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἀνησυχίες. Δὲν εἶχε ὅμως μιλήσει γι᾽ αὐτὲς στὸν πατέρα Σεραφείμ. Ἡ ἀπάντηση ὅμως, ποὺ ἔδωσε ὁ στάρετς τοῦ Σάρωφ, ἦταν διαφορετικὴ ἀπ᾽ αὐτὲς ποὖχε ἀκούσει μέχρι τότε ὁ νεαρὸς ἄνδρας. Τοῦ εἶπε λοιπόν: «Ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (…)
«Διαπραγματευθῆτε τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ ὅποια ἄλλη ἀρετὴ θέλετε, ποὺ νὰ ἀσκῆται στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Καταθέσατε τὰ κέρδη, ποὺ θὰ λάβετε, στὸ αἰώνιο ταμιευτήριο μὲ ποσοστὰ ἄϋλα, ὄχι μὲ 4% ἢ μὲ 6% ἀλλὰ μὲ 100% καὶ ἀκόμη ἀτέλειωτα πιὸ πολύ. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἀγρυπνία σᾶς φέρνουν πολλὲς χάρες; Ἀγρυπνῆστε καὶ προσεύχεσθε. Ἡ νηστεία σᾶς φέρνει περισσότερες; Νηστεύετε. Ἡ ἐλεημοσύνη σᾶς φέρνει ἀκόμη περισσότερες; Κάντε ἐλεημοσύνη. (πρβλ. Α´ Κορ. ιβ´ 4· 7-9)
Κατάγομαι ἀπὸ μιὰ οἰκογένεια ἐμπόρων τῆς πόλεως Κούρσκ, συνέχισε ὁ στάρετς, καῖ πρὶν νὰ μπῶ στὸ μοναστήρι, ἐξασκοῦσα μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό μου τὸ ἐμπόριο διαφόρων πραγμάτων, ἰδιαίτερα ἐκείνων ποὺ μᾶς ἔφεραν μεγαλύτερο κέρδος. Κάνετε καὶ σεῖς τὸ ἴδιο, Μπάτουσκα. Ὅπως στὸ ἐμπόριο ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ πραγματοποιήση κανεὶς τὸ μεγαλύτερο δυνατὸν κέρδος, ἔτσι καὶ στὴν χριστιανική μας ζωὴ ὁ σκοπὸς εἶναι ὄχι μόνο νὰ προσευχώμαστε καὶ νὰ κάνουμε τὸ καλό, ἀλλὰ καὶ νὰ λαμβάνουμε ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες δωρεές (…)
Ἐὰν ἐμβαθύνουμε σωστὰ στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ παραγγέλματα τῶν  Ἀποστόλων, θὰ δοῦμε τότε πὼς μὲ τὴ χριστιανικὴ δραστηριότητά μας δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν καλῶν μας πράξεων -ποὺ δὲν ἀποτελοῦν παρὰ τὰ μέσα γιὰ νὰ φθάση κανεὶς στὸ σκοπό- ἀλλὰ τὸ νὰ ἀποκτήσουμε μὲ αὐτὰ τὴ μεγαλύτερη ὠφέλεια, τὰ πλούσια δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Θἄθελα τόσο πολὺ, φίλε τοῦ Θεοῦ, νὰ βρίσκατε καὶ ἐσεῖς αὐτὴ τὴν ἀστείρευτη πηγὴ χάριτος καὶ νὰ ἀναρωτιόσαστε συνεχῶς: “ Ἔχω τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μαζί μου ἢ ὄχι; Ἂν τὸ ἔχω, ἂς εἶναι εὐλογητὸς ὁ Θεός!”
Αὐτὸς ποὺ εἶναι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἕτοιμος σὲ κάθε λεπτὸ νὰ παρουσιασθῆ μπροστὰ στὸν Ἀνώτατο Κριτή, ἐφ᾽ ὅσον ἔχει λεχθῆ: “Θὰ σᾶς κρίνω στὴν κατάσταση ποὺ θὰ σᾶς βρῶ”. Ἂν ἀντιθέτως δὲν ἔχη πιὰ κανεὶς τὴν βεβαιότητα ὅτι βρίσκεται μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα, πρέπει νὰ ἀνακαλύψη τὴν αἰτία ποὺ Αὐτὸ τὸν ἐγκατέλειψε καὶ νὰ τὸ ἀναζητήση ἀδιάκοπα μέχρις ὅτου πάλι τὸ ξαναβρῆ».
(Ἀπόσπασμα τῆς συνομιλίας τοῦ Ἁγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ, ἐν Εἰρήνης Γκοραΐνωφ,Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, Ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», σελ. 180· 186-187)

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ἦταν Πέμπτη. Ὁ οὐρανὸς ἦταν γκρίζος. Τὸ χιόνι σκέπαζε τὴ γῆ πάνω ἀπὸ δεκαπέντε ἑκατοστὰ καὶ ἔπεφτε σὰν μιὰ πυκνὴ ἄσπρη σκόνη, ὅταν ὁ Πατὴρ Σεραφεὶμ ἄρχισε τὴ συνομιλία μας μέσα στὸ ξέφωτο, κοντὰ στὴν “Κοντινὴ Μικρὴ Ἔρημο”, μπροστὰ στὸν ποταμὸ Σαρόβσκα, πάνω στὴν ἀπόκρημνη πλαγιὰ τοῦ λόφου. Μ᾽ ἔβαλε νὰ καθήσω πάνω στὸν κορμὸ ἑνὸς δένδρου, ποὺ μόλις εἶχε κόψει, καὶ ὁ ἴδιος κάθησε μπροστά μου ὀκλαδόν.

.       «Ὁ Κύριος μοῦ ἀπεκάλυψε, εἶπε ὁ μεγάλος στάρετς, πὼς ἀπὸ τὰ παιδικά σας χρόνια θέλατε νὰ μάθετε ποιός ἦταν ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καὶ πὼς ἐπανειλημμένως εἴχατε ρωτήσει γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα ἀκόμη καὶ πρόσωπα μὲ ὑψηλὴ θέση στὴν ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας.

Πράγματι, ἀπὸ δώδεκα χρονῶν παιδί, ὁ Μοτοβίλωφ βασανιζόταν ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἀνησυχίες. Δὲν εἶχε ὅμως μιλήσει γι᾽ αὐτὲς στὸν πατέρα Σεραφείμ. Ἡ ἀπάντηση ὅμως, ποὺ ἔδωσε ὁ στάρετς τοῦ Σάρωφ, ἦταν διαφορετικὴ ἀπ᾽ αὐτὲς ποὖχε ἀκούσει μέχρι τότε ὁ νεαρὸς ἄνδρας. Τοῦ εἶπε λοιπόν: «Ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (…)

«Διαπραγματευθῆτε τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ ὅποια ἄλλη ἀρετὴ θέλετε, ποὺ νὰ ἀσκῆται στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Καταθέσατε τὰ κέρδη, ποὺ θὰ λάβετε, στὸ αἰώνιο ταμιευτήριο μὲ ποσοστὰ ἄϋλα, ὄχι μὲ 4% ἢ μὲ 6% ἀλλὰ μὲ 100% καὶ ἀκόμη ἀτέλειωτα πιὸ πολύ. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἀγρυπνία σᾶς φέρνουν πολλὲς χάρες; Ἀγρυπνῆστε καὶ προσεύχεσθε. Ἡ νηστεία σᾶς φέρνει περισσότερες; Νηστεύετε. Ἡ ἐλεημοσύνη σᾶς φέρνει ἀκόμη περισσότερες; Κάντε ἐλεημοσύνη. (πρβλ. Α´ Κορ. ιβ´ 4· 7-9)

Κατάγομαι ἀπὸ μιὰ οἰκογένεια ἐμπόρων τῆς πόλεως Κούρσκ, συνέχισε ὁ στάρετς, καῖ πρὶν νὰ μπῶ στὸ μοναστήρι, ἐξασκοῦσα μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό μου τὸ ἐμπόριο διαφόρων πραγμάτων, ἰδιαίτερα ἐκείνων ποὺ μᾶς ἔφεραν μεγαλύτερο κέρδος. Κάνετε καὶ σεῖς τὸ ἴδιο, Μπάτουσκα. Ὅπως στὸ ἐμπόριο ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ πραγματοποιήση κανεὶς τὸ μεγαλύτερο δυνατὸν κέρδος, ἔτσι καὶ στὴν χριστιανική μας ζωὴ ὁ σκοπὸς εἶναι ὄχι μόνο νὰ προσευχώμαστε καὶ νὰ κάνουμε τὸ καλό, ἀλλὰ καὶ νὰ λαμβάνουμε ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες δωρεές (…)

Ἐὰν ἐμβαθύνουμε σωστὰ στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ παραγγέλματα τῶν  Ἀποστόλων, θὰ δοῦμε τότε πὼς μὲ τὴ χριστιανικὴ δραστηριότητά μας δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν καλῶν μας πράξεων -ποὺ δὲν ἀποτελοῦν παρὰ τὰ μέσα γιὰ νὰ φθάση κανεὶς στὸ σκοπό- ἀλλὰ τὸ νὰ ἀποκτήσουμε μὲ αὐτὰ τὴ μεγαλύτερη ὠφέλεια, τὰ πλούσια δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Θἄθελα τόσο πολὺ, φίλε τοῦ Θεοῦ, νὰ βρίσκατε καὶ ἐσεῖς αὐτὴ τὴν ἀστείρευτη πηγὴ χάριτος καὶ νὰ ἀναρωτιόσαστε συνεχῶς: “ Ἔχω τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μαζί μου ἢ ὄχι; Ἂν τὸ ἔχω, ἂς εἶναι εὐλογητὸς ὁ Θεός!”

Αὐτὸς ποὺ εἶναι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἕτοιμος σὲ κάθε λεπτὸ νὰ μπροστὰ στὸν Ἀνώτατο Κριτή, ἐφ᾽ ὅσον ἔχει λεχθῆ: “Θὰ σᾶς κρίνω στὴν κατάσταση ποὺ θὰ σᾶς βρῶ”. Ἂν ἀντιθέτως δὲν ἔχη πιὰ κανεὶς τὴν βεβαιότητα ὅτι βρίσκεται μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα, πρέπει νὰ ἀνακαλύψη τὴν αἰτία ποὺ Αὐτὸ τὸν ἐγκατέλειψε καὶ νὰ τὸ ἀναζητήση ἀδιάκοπα μέχρις ὅτου πάλι τὸ ξαναβρῆ».

(Ἀπόσπασμα τῆς συνομιλίας τοῦ Ἁγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ, ἐν Εἰρήνης Γκοραΐνωφ,Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, Ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», σελ. 180· 186-187)

«Γιὰ ὅσους ζητοῦν τὶς προσευχές μου, ἱκετεύω τὸν Κύριο μὲ δάκρυα: “Κύριε, δῶσε τους τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, γιὰ νὰ Σὲ γνωρίσουν μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα”». (Ἅγ. Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, ἐν Ἀρχιμ. Σωφρονίου, Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης , ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Τ. Προδρόμου Ἔσσεξ Ἀγγλίας,1985, σελ. 531)

, , , ,

Σχολιάστε