Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορείτης

ΑΝΑΙΔΕΙΑ καὶ ΦΙΛΟΤΙΜΟ (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορ.)

ΑΝΑΙΔΕΙΑ καὶ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

Ἅγ. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

.               Ὅταν βλέπω ὅτι ὁ ἄλλος δὲν βοηθιέται ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον μου, τὴν καλωσύνη, τὴν ἀγάπη, τότε λέω ὅτι δὲν ἔχω συγγένεια μαζί του καὶ ἀναγκάζομαι νὰ μὴν τοῦ φέρωμαι μὲ καλωσύνη. Κανονικά, ὅσο καλωσύνη σοῦ δείχνουν, τόσο πρέπει νὰ ἀλλοιώνεσαι, νὰ διαλύεσαι, νὰ λειώνης.
.            Ἐγὼ ἐξ ἀρχῆς φέρομαι σὲ ὅλους μὲ ἄνεση καὶ ἁπλότητα. Δὲν φέρομαι περιορισμένα, δῆθεν γιὰ νὰ μὴ δώσω θάρρος στὸν ἄλλον καὶ τὸν βλάψω. Δίνομαι ὁλόκληρος, γιὰ νὰ βοηθηθῆ, νὰ ἀναπτυχθῆ μέσα σ’ ἕνα κλίμα ἀγάπης, καὶ σιγὰ-σιγὰ τοῦ λέω τὰ κουσούρια του. Τὸν θεωρῶ ἀδελφό μου, πατέρα μου, παππού μου, ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία του. Κάνω λιακάδα, γιὰ νὰ βγοῦν ὅλα τὰ φίδια, οἱ σκορπιοί, τὰ σκαθάρια – τὰ πάθη -, καὶ ὕστερα τὸν βοηθάω νὰ τὰ σκοτώση. Ἂν ὅμως δῶ ὅτι δὲν τὸ ἐκτιμάει αὐτὸ καὶ δὲν βοηθιέται ἀπὸ τὴν συμπεριφορά μου, ἀλλὰ ἐκμεταλλεύεται τὴν ἁπλότητά μου καὶ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη μου καὶ ἀρχίζει νὰ φέρεται μὲ ἀναίδεια, τραβιέμαι σιγὰ-σιγά, γιὰ νὰ μὴ γίνη περισσότερο ἀναιδής. Ἀλλὰ στὴν ἀρχὴ δίνομαι ὁλόκληρος, γι’ αὐτὸ μετὰ ἔχω ἀναπαυμένη τὴν συνείδησή μου. Μία φορὰ στὴν Μονὴ Στομίου εἶχα πάρει ἕνα παιδί, γιὰ νὰ τὸ βοηθήσω, νὰ τοῦ μάθω καὶ τὴν τέχνη τοῦ μαραγκοῦ. Τοῦ φερόμουν μὲ πολλὴ καλωσύνη, τὸν εἶχα σὰν ἀδελφό. Ἔβλεπα ὅμως μερικὰ πράγματα ποὺ δὲν μὲ ἀνέπαυαν. Μία φορὰ τὸν ρωτάω: «Τί ὥρα εἶναι;». «Μὲ τὰ μυαλὰ τὰ δικά σου πάει τὸ ρολόι!», μοῦ λέει. Ἔ, τότε εἶπα: «Δὲν συμφέρει νὰ συνεχίσω ἔτσι. Θὰ συμμαζέψω σιγὰ-σιγὰ “τὰ μυαλά μου”, γιατί δὲν ὠφελεῖται». Κανονικὰ αὐτός, ἂν ἦταν φιλότιμος, ἔτσι ὅπως τοῦ φερόμουν, ἔπρεπε νὰ διαλυθῆ. Ἀλλὰ εἶδα ὅτι δὲν μὲ χωροῦσε, δὲν μὲ καταλάβαινε. Ὕστερα μόνος του ἔφυγε· δὲν τὸν ἔδιωξα. Βλέπεις, ἡ ἀνοχή, ἡ ἀγάπη κάνουν τὸν ἀναιδῆ πιὸ ἀναιδῆ καὶ τὸν φιλότιμο πιὸ φιλότιμο.

 

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

O AΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ “ΔΙΑΒΙΒΑΣΕΩΝ”

.         Συνῆλθε χθὲς καὶ σήμερα 2.11. 2017 ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 161ης Συνοδικῆς Περιόδου, γιὰ τὸν μήνα Νοέμβριο, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου.
Κατὰ τὴ χθεσινὴ καὶ σημερινὴ Συνεδρία:
… …
.                Ἡ Δ.Ι.Σ…  ἐπίσης ἐνέκρινε… καὶ τὸ αἴτημα τῆς Διευθύνσεως Στρατιωτικῶν Ἱερέων τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης περὶ ἀνακηρύξεως τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ὡς Προστάτου τοῦ Στρατιωτικοῦ Σώματος τῶν Διαβιβάσεων.…

(Σημ. «ΧΡ. Βιβλιογρ.»: Ὡς γνωστὸν ὁ ἅγιος κατὰ τὴν στρατιωτική του θητεία ὑπηρέτησε στὸ σῶμα τῶν Διαβιβάσεων.)

 

 

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

Σχολιάστε

«Θ. ΧΑΡΙΣ καὶ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ. ΟΧΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΤΕΧΝΕΣ καὶ ΨΥΧΟΛΟΓΙΕΣ» (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορείτης) «Θεραπεύει ψυχές καί σώματα δίχως φάρμακα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, καί τίς ἐξασφαλίζει καί τόν Παράδεισο».

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Γέροντος (Ἁγίου) Παϊσίου
«Ἐπιστολές»
ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστηρίου “Εὐαγγελ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”,
Σουρωτή Θεσσαλονίκης,
Α´ ἔκδοση 1994, σελ. 102-103,

.             Αὐτοί πού δέν εἶναι καλά πνευματικά, εἶναι μερικοί ἱερωμένοι πού σπουδάζουν ψυχολογία, γιά νά βοηθήσουν τίς ψυχές (μέ ἀνθρώπινες τέχνες). Καί τό παράξενο εἶναι πού οἱ δάσκαλοί τους, οἱ ψυχολόγοι, δέν πιστεύουν στόν Θεό καί δέν παραδέχονται οὔτε ψυχή, ἤ τήν παραδέχονται μέ ἕνα δικό τους τρόπο (σχεδόν ὅλοι). Ἀπό αὐτήν τήν πράξη τους οἱ κληρικοί αὐτοί φανερώνουν ὅτι πνευματικά εἶναι ἄρρωστοι καί ἔχουν ἀνάγκη ἀπό Ἁγιοπατερικές ἐξετάσεις, καί, ἀφοῦ θεραπευθοῦν, τότε θά διακρίνουν καί μόνοι τους τό ἄρρωστο αὐτό πνεῦμα καί θά γνωρίσουν παράλληλα καί τή θεία Χάρη, γιά νά χρησιμοποιοῦν στό ἑξῆς τίς ψυχές πού πάσχουν τήν θεία ἐνέργεια καί ὄχι τίς ἀνθρώπινες τέχνες.
.             Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βοηθηθεῖ νά πιστέψει στόν Θεό καί στή μέλλουσα ζωή, τήν αἰώνιο – συλλάβει δηλαδή τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς – καί μετανοήσει, ἀλλάξει ζωή, ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία παρηγοριά μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τόν ἄνθρωπο, διώχνοντας καί ὅλα τά κληρονομικά του. Ἔτσι ἔγινε σέ πολλούς ἀνθρώπους πού μετανόησαν, ἀγωνίστηκαν μέ φιλότιμο ταπεινά, χαριτώθηκαν, ἔγιναν καί Ἅγιοι καί τούς προσκυνᾶμε τώρα μέ εὐλάβεια καί ζητᾶμε καί τίς πρεσβεῖες τους, ἐνῶ πρίν εἶχαν πολλά πάθη καί κληρονομικά.
.             Ἐπί παραδείγματι, ὁ Ὅσιος Μωυσῆς ὁ Αἰθίοψ, ἐνῶ πρίν ἦταν ὁ πιό αἱμοβόρος ληστής, μέ κληρονομική κακία, μόλις πίστεψε στόν Θεό, μετανόησε, ἀσκήθηκε, ἔφυγαν ὅλα τά πάθη, τόν ἐπισκέφθηκε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἀξιώθηκε νά λάβει ἀκόμα καί τό προφητικό χάρισμα. Πέρασε δέ στήν εὐαισθησία ἀκόμα καί τό Μέγα Ἀρσένιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπό τή μεγαλύτερη ἀρχοντική οἰκογένεια τῆς Ρώμης, μέ κληρονομικές ἀρετές καί ἐπιστημονική μεγάλη μόρφωση.
.             Ἑπομένως, τό πᾶν εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί τήν ψυχή μπορεῖ νά τήν βοηθήσει μόνο χαριτωμένος Πνευματικός, μέ πίστη, πού ἀγαπάει τήν ψυχή καί τήν πονάει, γιατί γνωρίζει τή μεγάλη της ἀξία, τήν βοηθάει στή μετάνοια, τήν ξαλαφρώνει μέ τήν ἐξομολόγηση, τήν ἐλευθερώνει ἀπό τό ἄγχος καί τήν ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο ἤ πετάει τό λογισμό μέ τόν ὁποῖο βασανίζει τήν εὐαίσθητη ψυχή ὁ πονηρός, καί θεραπεύεται. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀρρώστια στόν κόσμο ἀπό τό λογισμό, ὅταν δηλαδή πείσει ὁ διάβολος τόν ἄνθρωπο μέ λογισμούς ὅτι δέν εἶναι καλά. Ὅπως δέν ὑπάρχει καί ἀνώτερος γιατρός σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις ἀπό τόν ἔμπειρο Πνευματικό, πού ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη μέ τήν ἁγιότητά του καί πετάει αὐτούς τούς λογισμούς ἀπό τά εὐαίσθητα πλάσματα τοῦ Θεοῦ καί θεραπεύει ψυχές καί σώματα δίχως φάρμακα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, καί τίς ἐξασφαλίζει καί τόν Παράδεισο.

 

 

 

,

Σχολιάστε

«ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΝΑ ΦΤΥΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;» [Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορ.]

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο
τοῦ ἱερομονάχου Γρηγορίου
«Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος»
ἔκδ. Ἱ. Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου
Ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος 2017
σελ. 110-111
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

.                 […] Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μεταξὺ ἄλλων γράφει: Ἐνέπτυσαν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐκφράζει μὲ θλίψη τὴν ἀγάπη του στὸν Κύριο: «Τί μπορεῖ νὰ ἐξισωθῆ μὲ αὐτὴ τὴν ὕβρη». Ἔφτυναν καὶ ράπιζαν τὸ πρόσωπο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἡ θάλασσα σεβάστηκε, ὅταν τὸ εἶδε (καὶ γαλήνεψε), τὸ ὁποῖο ὁ ἥλιος ἀντίκρυσε πάνω στὸν Σταυρό καὶ ἔκρυψε τὶς ἀκτῖνες του».
.              Γιὰ τὸν ἐμπτυσμὸ αὐτὸ τοῦ θείου Προσώπου, πονοῦσε πολὺ καὶ ἕνας ἄλλος ἅγιος, ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης. Ὅταν ἀξιώθηκε νὰ ἀντικρύση τὸν Χριστό, μὲ πόνο ἐξέφρασε τὴν ἀπορία: «Πῶς μπόρεσαν –οἱ ἀθεόφοβοι– νὰ φτύσουν αὐτὴ τὴν παρθενικὴ ὀμορφιά;»

, , ,

Σχολιάστε

«ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ; ΛΕΝΕ ΤΟ “ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ”!» [Τὸ τελευταῖο Πάσχα τοῦ Ἁγ. Παϊσίου]

«ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΣΧΑ (1994) ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ»

ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κατερέλου,
«ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΝ ΚΑΙ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΣ»,
Ἐκδ. “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2014)

[…] Τώρα, ὅσον ἀφορᾶ στὸν Γέροντα Παΐσιο, μὲ ἀφορμὴ τὴν Θεολογικὴ Σχολή, ἰδιαίτερα κατὰ τὴν περίοδο 93-94, πήγαινα τακτικὰ στὴν Σουρωτὴ καὶ ἔκανα ἀρκετές, τότε, ἀκολουθίες, Λειτουργίες, κλπ. Θυμᾶμαι ὅτι, ὅταν κάναμε ἕνα Εὐχέλαιο καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἀναξιότης μου θὰ ἔχριε τὸν Γέροντα Παΐσιο, ἐκεῖνος, λόγῳ τῆς ἱερωσύνης μου καὶ τῆς ταπείνωσής του, βέβαια, ἔσκυψε καὶ φίλησε τὸ ἁμαρτωλὸ χέρι μου. Ἐγὼ τότε, κοκκίνισα, τά ᾽χασα, καὶ ὁ μόνος τρόπος, ποὺ μποροῦσα νομίμως νὰ ἀντιδράσω, ἦταν κι ἐγώ, αὐθόρμητα, νὰ πάρω τὴν ἰδική του εὐχή, γιατί εἶχα μπροστά μου ἕναν Ἅγιο, καὶ νὰ ἀσπασθῶ κι ἐγώ, ταυτόχρονα, τὸ δικό του χέρι. Μὲ τὴν κίνηση, ὅμως, ποὺ ἔκανα γιὰ νὰ φθάσω καὶ νὰ ἀσπασθῶ τὸ δικό του χέρι, ἔγινε μία σύγκρουση κεφαλιῶν…! Μόνο ποὺ τὸ ἕνα ἦταν γεμάτο μυαλό, ἢ μᾶλλον, γεμάτο θεία Χάρι, καὶ τὸ ἄλλο ἦταν κούφιο, καὶ ἀπὸ μυαλό, καὶ ἀπὸ Χάρι, καὶ αὐτὸ φάνηκε καὶ ἀπὸ τὸν χτύπο – σχῆμα ὑπερβολῆς, βέβαια. Ἀποκορύφωμα βέβαια ὅλης αὐτῆς τῆς συγκυρίας, μὲ ἀφορμὴ τὴν Θεολογικὴ Σχολή, ποὺ μὲ ἔστειλε ὁ π. Παΐσιος, ἦταν νὰ κληθῶ στὴν Μονὴ τῆς Σουρωτῆς, γιὰ νὰ κάνω τὶς ἀκολουθίες τοῦ Πάσχα, τὸ 1994, τὸ τελευταῖο Πάσχα τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς τοῦ Γέροντα.
.             Τώρα, τὸ πῶς πῆρα ἄδεια ἀπὸ τὸν Δεσπότη μου, στὴν  Λαμία, καὶ πῶς ἕνας Δεσπότης εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήσει  ἕναν ἱερέα, νὰ πάρει ἄδεια τὸ Πάσχα, εἶναι μυστήριο, εἶναι ἀνεξήγητο, τὸ πῶς ἄνοιγαν οἱ πόρτες… Μάλιστα, μοῦ εἶπε ὁ τότε Σεβασμιώτατος, κυρὸς Δαμασκηνός: «Φύγε ἀμέσως, δὲν θέλω νὰ μοῦ ἐξηγήσης κανένα λόγο». Καί, τότε, τοῦ εἶπα, γιατί τοῦ ἄρεσαν τὰ ἀστεῖα: «Φεύγω πρὶν τὸ μετανιώσετε»…
.            Πράγματι, ἔφυγα γιατί φοβόμουν νὰ μὴ τὸ μετανοιώση καὶ νὰ μὴν ἐπηρεασθῆ… Εἶχα προετοιμασθῆ, νὰ τοῦ πῶ πολλὰ ἐπιχειρήματα, μήπως καὶ μὲ ἄφηνε νὰ πάω ἐκεῖ, στὴν Σουρωτή, ἀλλὰ δὲν χρειάσθηκε.
.             Καὶ θυμᾶμαι ὅλα, ὅσα ἔγιναν ἐκείνη τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, στὴν Σουρωτὴ τὰ συγκινητικότατα, καὶ ἰδιαίτερα τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸ πρωί, στὴν Λειτουργία, στὴν ἀκολουθία, καὶ κατὰ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ αὐτὲς ἔγιναν χωρὶς κόσμο, ἐννοεῖται. Ἔγιναν παρουσίᾳ μόνον τοῦ Γέροντος καὶ τῆς ἀδελφότητος ἐκεῖ, στὸ παρεκκλήσι τῶν Ταξιαρχῶν, τῶν Ἀρχαγγέλων.
.             Τί νὰ πρωτοαναφέρω, ἀπὸ ὅσα ἐπιτρέπονται, βέβαια. ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ π. Παΐσιος ἔπαιρνε τὸ Ἅγιο Φῶς κι ἐνῶ ἔψελνε τόσο σιγά, νόμιζες ὅτι βοᾶ πρὸς τὸν Κύριο. Ὅπως τότε, ποὺ εἶπε ὁ Θεὸς στὸν Μωυσῆ «τί βοᾶς πρός με;» κι ὁ Μωυσῆς μιλοῦσε ἀπὸ μέσα του. Πῶς σιγόψελνε σὲ ὅλη τὴν ἀκολουθία… ὁ τρόπος ποὺ ἔλεγε τὰ «Ἀληθῶς Ἀνέστη!» Ἡ εὐλάβειά του. Οἱ σταυροί του. Τὸ ὕφος του, οἱ κινήσεις του, τὰ πάντα του. Τὸ πῶς κοινωνοῦσε ἀπὸ τὴν ἀναξιότητά μου. Μᾶς ἔπιανε ἕνα τρέμουλο… Ἡ καρτερία του, ποὺ ἔδειχνε στοὺς πόνους. Ἡ ὅλη φερέπονος διάθεσίς του, κλπ., γιατί, τότε, εἶχαν ἀπομείνει μόνο 25-30 κιλὰ βάρος στὸ σῶμα του.
.             Φυσικά, μοῦ μένει ἀξέχαστη ἡ τελευταία συνάντησις ποὺ εἴχαμε μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Ἀγάπης, ὅπου μεταξὺ τῶν ἄλλων, μοῦ ἔλεγε τί τοῦ εἶχαν πεῖ οἱ  γιατροί. Οἱ γιατροὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι ὁ καρκίνος θὰ ἔκανε μετάστασι καὶ θὰ πήγαινε ἀπὸ τὸ Α´ ὄργανο, στὸ Β´ στὸ Γ´, στὸ Δ´… στὸ Ν, παντοῦ. Ἔτσι τοῦ εἶχαν πεῖ οἱ γιατροί, γιατί ἤθελε νὰ μάθη καὶ τὴν ἀλήθεια. Καί, τότε ὁ π. Παΐσιος ἀπήντησε χαριτωμένα, ἀναστάσιμα, εὐχάριστα: «Ἂς πάει ὅπου θέλει ὁ καρκίνος, ἀρκεῖ ἐδῶ νὰ μὴ πάει», εἶπε δείχνωντας τὸ κεφάλι του. Δηλ., ἐννοοῦσε ἀρκεῖ νὰ μὴ πειραζόταν ὁ νοῦς του, γιὰ νὰ ἔχει καλὴ ἀπολογία. Γιατί, μοῦ ἔλεγε: «Δὲν ἔχει σημασία τὸ πότε θὰ φύγωμε. Σημασία ἔχει νὰ εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι».
.             Μετὰ ἀπ᾽ αὐτό, εἶπε στοὺς γιατρούς: «Μὲ κάνατε ἀστροναύτη, μὲ τὰ ὀξυγόνα, μὲ τὸ α´ καὶ μὲ τὸ β´… Τώρα, ὅμως, τελείωσε ἡ ἀποστολή σας. Τώρα ἀρχίζει ἡ δουλειὰ τοῦ Θεοῦ». Μοῦ εἶπε τότε καὶ διάφορα ἄλλα… Ἀλλά, καταλήγω ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησα. Ἐὰν δὲν ἔκανα παράλογη ὑπακοὴ νὰ πάω Θεολογικὴ Σχολή, προφανῶς, μᾶλλον, δὲν θὰ εἶχα αὐτὲς τὶς πολλὲς καὶ ἄλλες εὐλογίες καὶ πνευματικὲς παρηγοριές, ποὺ εἶχα -ἀναξίως πάντα-, γιὰ τὶς ὁποῖες, βέβαια, εἴμαστε ἀναπολόγητοι. Ἐλπίζομε ὅμως στὶς εὐχὲς τοῦ Γέροντα.
.             Ἀνάλογες, ἀνεξίτηλες παραστάσεις ἀπὸ τὸν παππούλη, ἔχομε, ἐννοεῖται, καὶ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ζοῦσε ἐκεῖ σὰν καιομένη λαμπάδα. Ἀπὸ ἐκεῖ, π.χ., ἔχω μία κασέτα, ἀπὸ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως, στὸ Κελλὶ τοῦ π. Ἰσαάκ, ὅπου πάντα ἔκανε Πάσχα ὁ Γέροντας. Τότε, ἤμουν δόκιμος, ἀλλὰ καὶ ἄλλες φορές, ὡς φοιτητής, εἶχε τύχει νὰ κάνω ἐκεῖ Πάσχα. Ὅλοι ἤμασταν συγκινημένοι ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν ἀπὸ τὸ πρωὶ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου καὶ διηγιόταν εὐχάριστα, ὠφέλιμα περιστατικά. Ὁ Γέροντας, ὅταν ἔψελνε, ἔψελνε ἀπὸ τὰ φυλλοκάρδια τῆς καρδιᾶς του. Ὅταν μάλιστα κάποιοι τοῦ ἔλεγαν «Γέροντα ψάλε κάτι κι ἐσύ», ἔλεγε «ἄ, ἐγὼ δὲν θέλω νὰ ψάλω κάτι, γιατί θέλω νὰ ψέλνω συνέχεια», δηλ. συνεχῶς. Πράγματι, σιγόψελνε σ᾽ ὅλην τὴν ἀκολουθία ἐκεῖ στὴν Λιτὴ -ἂς τὴν ποῦμε ἔτσι- τοῦ παρεκκλησίου τοῦ Κελλιοῦ, τοῦ π. Ἰσαάκ.
.             Μάλιστα, ἐκεῖ ἦταν κι ἕνας Λιβανέζος, -γιατί ἤμαστε εἴκοσι πέντε περίπου ἄτομα ἐκ τῶν ὁποίων δύο ἦσαν Λιβανέζοι- καὶ τοῦ εἶπε ὁ π. Παΐσιος «νὰ διαβάσετε τὶς Πράξεις καὶ στὰ Ἀραβικά». Καὶ τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Λιβανέζος: «μά, Γέροντα, δὲν εἶναι σωστό, γιατί ὅλοι ἐσεῖς εἶστε Ἕλληνες, δὲν θὰ καταλαβαίνετε τίποτε ἀπὸ τὰ Ἀραβικά». Καὶ λέει ὁ π. Παΐσιος: «Καλύτερα, γιὰ νὰ μὴν ἔχωμε καὶ εὐθύνη ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως»…. Ἔλεγε κι ἄλλα τέτοια χαριτωμένα.
.             Κάποια στιγμή, τοῦ εἶπε ἕνας Λιβανέζος: «Γέροντα, νὰ σὲ βγάλω “μία” φωτογραφία;». Κι ὁ Γέροντας τοῦ λέει: «Πονηρούλη, “μία” στὰ Ἀραβικά σημαίνει 100»!
.             Ἦταν ἄνοιξη, ἄκουγε τὰ πουλιὰ ἔξω νὰ κελαϊδᾶνε καὶ μὲ ρωτάει: «Τί λένε, τώρα, τὰ πουλάκια;» «Ποῦ νὰ ξέρω Γέροντα;», τοῦ λέω. «Εὐλογημένε, λένε τὸ “Χριστὸς Ἀνέστη!”».

 

, ,

Σχολιάστε

«ΣΑΡΩΝΕΙ» ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ Ο ΑΓ. ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

«ΣΑΡΩΝΟΥΝ» ΣΕ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ
Ὁ πιὸ δημοφιλὴς Ἅγιος στὴ Ρωσία εἶναι ὁ Παΐσιος

ἐφημ. «ΕΘΝΟΣ»

.           «Στὰρ» στὴ Ρωσία ἔχει μετατραπεῖ ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Τὰ βιβλία μὲ τοὺς λόγους του καὶ τὴν ἀσκητική του ζωή, «σαρώνουν» ἐκδοτικά. Μέχρι τώρα ἔχουν πουληθεῖ περισσότερα ἀπὸ τρία ἑκατομμύρια ἀντίτυπα, ἐνῶ ἔχουν γυριστεῖ …ἑφτὰ κινηματογραφικὲς ταινίες καὶ ἑτοιμάζεται καὶ μία ὄγδοη.
.           «Στὸν γιό μας δώσαμε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος, στὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Παΐσιου, ποὺ τὸν ἀγαπᾶμε πολύ. Διάβασα ὅλα τὰ βιβλία μὲ τὸ λόγο του!», λέει ἡ Νάντια Τουσινάιτε, πρόεδρος τοῦ Κέντρου Κοινωνικῆς Βοήθειας τοῦ Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, στὸ χωριὸ Μπάρκοβο τῆς περιοχῆς Πούσκιν, ποὺ βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 50 χλμ ἀπὸ τὴ Μόσχα.
.           Ὁ γιὸς τῆς Νάντιας γεννήθηκε μὲ προβλήματα στὴν ἀκοὴ καὶ τὴν ὁμιλία. «Σοκαριστήκαμε, ὅταν μάθαμε ὅτι ὁ Ἀρσένιός μας εἶναι κωφάλαλος, μετά μοῦ ἦρθε ἡ ἰδέα νὰ ἱδρύσω στὴν ἐνορία τῆς ἐκκλησίας μας, τοῦ Προφήτη Ἠλία, ἕνα Κέντρο στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου γιὰ τὰ παιδιὰ μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες ποὺ θὰ ἔχει ὡς ὕμνο τοῦ τὸ ἑλληνικὸ τραγούδι “Ἑλένη”, τῆς Ἄννας Βίσση!», λέει.
.             Ἡ Νάντια, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι γονεῖς μὲ ἀνάλογες περιπτώσεις στὴ Ρωσία, πιστεύουν, ὅτι μέσῳ τῶν προσευχῶν στὸν ἅγιο Παΐσιο, ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ θεραπεύσει τὸν Ἀρσένιο καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ πάσχουν ἀπὸ σοβαρὲς ἀσθένειες. Συναντήσαμε τὴ Νάντια στὸ Κέντρο, στὸ πλαίσιο μία ἡμερίδας στὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Παϊσίου ποὺ πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στὸ κέντρο τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, τὴ Λαύρα τοῦ Ὁσίου Σεργίου στὸ Σέργκιεφ Ποσάντ.  Σὲ αὐτὴ τὴ “Μέκκα” τῆς ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ πρῶτο ποὺ ἀντικρίζει ὁ ἐπισκέπτης εἶναι τὸ ἄγαλμα τοῦ Ὁσίου Σεργίου Ροντονέζκι, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πρώτους Ρώσους ποὺ ἁγιοποιήθηκαν, στὴν πλατεία ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Λαύρας.

   Τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Λαύρας

.             Σὲ ἀπόσταση λίγων μέτρων μακριά, μπροστὰ στὸ ξενοδοχεῖο “Παλιὰ Λαύρα”, πίσω ἀπὸ δέντρα καὶ μέσα ἀπὸ φυλλωσιὲς “κρυφοκοιτάζει” τοὺς προσκυνητὲς ὁ …Λένιν. Στὴ δίμετρη βάση τῆς προτομῆς τοῦ Βλαντιμὶρ Ἴλιτς Οὐλιάνοφ ὑπάρχει ἐπιγραφὴ μὲ μεγάλα κεφάλαια γράμματα: “ΛΕΝΙΝ”. Ὡσὰν ὁ γλύπτης του νὰ εἶχε προβλέψει, ὅτι θὰ ἔρθουν καιροὶ ποὺ οἱ Ρῶσοι, μὲ πρώτους τους νέους, δὲν θὰ ἀναγνωρίζουν φυσιογνωμικὰ τὸν ἡγέτη ποὺ ἄλλαξε τὸν κόσμο. μπολσεβίκος γέτης, θεος διος, λλ “θες” γι κατοντάδες κατομμύρια “πιστούς” τοῦ διαλεκτικο λισμο στ Σοβιετικ νωση καὶ στὸν ὑπόλοιπο πλανήτη, “βλέπει” τώρα τοὺς Ρώσους νὰ διαβαίνουν κατὰ χιλιάδες εὐλαβικὰ γιὰ προσκύνημα τὴν πύλη τῆς Μονῆς Λαύρας.

   Παΐσιος ἐναντίον …Λένιν.

.           Ἦταν ὁ λενινισμὸς ἡ ἐπίσημη “θρησκεία” τῶν Ρώσων, ἐπιβεβλημένη ἄνωθεν, ἐπὶ ἑβδομήντα καὶ κάτι χρόνια, εἶναι τώρα ὁ χριστιανισμὸς στὴν ὀρθόδοξή του ἐκδοχή, μηδέποτε ξεριζωμένος πάντως ἀπὸ τὴ συνείδηση τοῦ Ρώσου πιστοῦ, ποὺ “πυρπολεῖ”, μέςῳ τῆς ραγδαίας διάδοσης τῶν μηνυμάτων τοῦ Παϊσίου, τὴν ψυχή του.

Τὸ ἄγαλμα τοῦ Λένιν

.             Τώρα “στὰρ” εἶναι στὴ Ρωσία ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ὁ Ἕλληνας Ἅγιος (πλέον) Παΐσιος. Τὰ βιβλία μὲ τοὺς λόγους του καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωή του σαρώνουν ἐκδοτικά. Μέχρι τώρα ἔχουν πουληθεῖ περισσότερα ἀπὸ τρία ἑκατομμύρια ἀντίτυπα, ἐνῶ ἔχουν γυριστεῖ …ἑφτὰ κινηματογραφικὲς ταινίες καὶ ἑτοιμάζεται καὶ μία ὄγδοη. Οἱ Ρῶσοι, ὅμως, δὲν θέλουν – κάποιοι ἐξακολουθοῦν καὶ νὰ τὸν νοσταλγοῦν – νὰ ξεχάσουν καὶ τὸν Λένιν. Τὸν διατηροῦν (οἱ παλαιότεροι) στὴ μνήμη τους, τὸν “προσκυνοῦν” ὅσοι τὸ ἐπιθυμοῦν, μουμιοποιημένο στὴν Κόκκινη Πλατεία, ἀλλὰ καὶ σὲ …μπρούτζινη μορφὴ ἀγαλμάτων στὴν ἀχανῆ ἐπικράτεια. «Ἡ προτομὴ δὲν μεταφέρθηκε, δὲν καταστράφηκε, γιατί ἀνήκει πλέον στὴν ἱστορία», μᾶς ἐξηγεῖ ἕνας περαστικὸς μοναχός, κάνοντας τὸν σταυρό του ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τοῦ Λένιν: «Ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσει!», λέει. Ἕνας μοναχὸς προσεύχεται γιὰ τὸν …Λένιν.
.             Ἀλλὰ ὁ Παΐσιος εἶναι μακρὰν ὁ πιὸ δημοφιλὴς Ἅγιος. Κατὰ χιλιάδες συρρέουν οἱ Ρῶσοι πιστοὶ γιὰ προσκύνημα ἔξω ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου εἶναι ἐνταφιασμένος ὁ Παΐσιος, κυκλοφοροῦν ἀναρίθμητες ἱστορίες καὶ μαρτυρίες γύρω ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὶς προφητεῖες του. «Κάποτε, ἕνας Ρῶσος προσκυνητὴς ρώτησε τὸν γέροντα Παϊσίο πῶς βλέπει τὴ Ρωσία καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: “Βλέπω πολὺ φῶς! Τοῦ ἄρεσε ὁ ρωσικὸς λαός, γιατί -ἔλεγε- ἔχει μέσα του τὴν ταπεινότητα», λέει ὁ πατὴρ Μεθόδιος γιὰ τὸν Παΐσιο, τὸν ὁποῖο γνώριζε προσωπικά.
.             Οἱ Ρῶσοι δείχνουν νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸν ἁγιορείτη Ἅγιο, αἰσθάνονται νὰ τοὺς δίνει ἐλπίδα, πιστεύουν ὅτι κάνει θαύματα. «Ὅταν ἦρθα ἀπὸ τὴ Ἀθήνα στὴ Μόσχα, δὲν περίμενα τόση εὐλάβεια», λέει ὁ 26χρονος σπουδαστὴς τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, Κωνσταντῖνος Μπαϊρακτάροβ. «Ὁ Παΐσιος εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος, ποὺ πρόλαβε καὶ τὸ κινητὸ τηλέφωνο, ἀλλὰ ἔχει πολλὰ κοινὰ μὲ τὸν Ὅσιο Σέργιο Ροντονέζκι ποὺ ζοῦσε τὸν 15ο αἰώνα. Μὲ τόση ἀγάπη ὁ Παΐσιος εἶναι ὁ προστάτης τῆς φιλίας τῶν δύο λαῶν μας», τονίζει ὁ Κωνσταντῖνος, παιδὶ παλιννοστούντων ὁμογενῶν Ποντίων ἀπὸ τὸ Καζακστάν, ποὺ μεγάλωσε στὴν Ἀθήνα καὶ ἀπὸ μικρὸς πήγαινε στὴν ἐκκλησιὰ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ Ἀχαρνῶν. «Φοιτῶ ἐδῶ, στὴν Ἀκαδημία. Βοηθῶ τοὺς συμφοιτητές μου στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ἀλλὰ σκοπεύω νὰ γυρίσω Ἑλλάδα», λέει.
.             Ὁ “ἀπόστολος” τοῦ Παϊσίου στὴ Ρωσία, ὁ Ἡγούμενος Κυπριανός, πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Διάσωσης τοῦ Πνευματικοῦ καὶ Ἠθικοῦ Πολιτισμοῦ “Ἁγία Σκέπη” (Ποκρόφ), ἔκανε γνωστὸ ὅτι, μαζὶ μὲ τὸν Δῆμο Κόνιτσας, φέτος τὸ καλοκαίρι προγραμματίζει τὴ διοργάνωση τῆς ἑβδομαδιαίας συνάντησης νέων, μὲ σκοπὸ τὴ δημιουργικὴ περιγραφὴ τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, σὲ κείμενα, φίλμ, ἀλλὰ καὶ ζωγραφική”, λέει.
.             «Αὐτὲς τὶς ἡμέρες τῆς Σαρακοστῆς, μὲ τὴ συμμετοχὴ Ἑλλήνων καὶ Ρώσων, ὁμόφωνα ψηφίσαμε τὸ πενταετῆ διεθνὲς πρόγραμμα, μὲ τίτλο ‘Μοναχός Παΐσιος Ἁγιορείτης. Δοξολογία καὶ Ἐκπαίδευση’. Εἶναι χαρὰ ἰδιαίτερη ὅτι στὴν Κόνιτσα, τὴν πατρίδα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, γιὰ τρίτη φορὰ θὰ διοργανώσουμε ἐκδηλώσεις γιὰ τὸ ἔργο καὶ τὴ ζωή του», τονίζει.

   Ὥρα περισυλλογῆς γιὰ τὸν ρωσικὸ λαὸ

.             «Εἶναι ἡ ὥρα περισυλλογῆς γιὰ τὸν ρωσικὸ λαό. Ἐμεῖς οἱ πιστοὶ δὲν καλούμαστε νὰ μάθουμε γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε μαζί του, ἔτσι καὶ μὲ τὸν Ἅγιο Παϊσίο. Ὁ σκοπὸς δὲν εἶναι μόνο νὰ μάθουμε περισσότερα γιὰ τὴ ζωή του, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε μαζί του, νὰ πατήσουμε στὸ μονοπάτι τοῦ Ἕλληνα ἁγιορείτη, τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ποὺ ἄνοιξε στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἕνα νέο παράθυρο στὸν Θεό», εἶπε στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βερεΐσκι καὶ πρύτανης ἐπὶ 20ετία τῆς Πνευματικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας, Εὐγένιος (κατὰ κόσμο Βαλέριος Ρεσέτνικοβ). .             «Ὁ νέος Ἅγιος Ἕλληνας ἔδωσε στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο μία ἐλπίδα σωτηρίας. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς ἀγαπιέται πολὺ στὴ Ρωσία», ἐπαναλαμβάνει ὁ ἡγούμενος Κυπριανὸς (κατὰ κόσμο Βλαντίμιρ Γιάτσενκο), πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος διαφύλαξης τῶν πνευματικῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν τῆς Ρωσίας “Πακρὸφ” (Ἁγία Σκέπη), ποὺ διοργάνωσε τὴν Ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, στὰ ἕδρανα τῆς Πνευματικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Πατριαρχεῖο Μόσχα καὶ πάσης Ρωσίας.

   Ὁ Ρῶσος ἁγιορείτης Τίχων – πνευματικός τοῦ Ἁγίου Παϊσίου

.             Τὴν ἐκδήλωση μνήμης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, τίμησε ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης τῆς Ρωσίας, Ἀλέξανδρος Κονοβάλοβ, ποὺ παρουσίασε τὸ βιβλίο, στὴ ρωσικὴ γλώσσα, γιὰ τὸν Ρῶσο γέροντας ἁγιορείτη Τίχωνα, τὸν πνευματικό τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. «Ἡ σημερινὴ ἀναγέννηση τῆς Ρωσίας μπορεῖ νὰ γίνει μόνο μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὶς αἰώνιες πνευματικὲς πηγές, στὶς ὁποῖες τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁ γέροντας ἁγιορείτης Τύχων καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος κατέχουν μία ἀπὸ τὶς πιὸ σημαντικὲς θέσεις», τόνισε ὁ Ρῶσος ὑπουργός.
.             Οἱ πνευματικοὶ δεσμοὶ Ρώσων καὶ Ἑλλήνων εἶναι βαθιὰ ριζωμένοι στὴν ἱστορία τῶν δύο χωρῶν, ἀλλὰ οἱ δεσμοὶ εἶναι καὶ ἀνθρώπινοι, πνευματικοί. Ἡ νέα ἔκδοση τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν παπα -Τύχωνα, κατὰ κόσμον Τιμόθεο Γκολεγκώφ, τοῦ πνευματικοῦ τοῦ γέροντα Παϊσίου, ἔρχεται νὰ ἀναδείξει, ἀκόμα μία φορά, τοὺς δυνατοὺς αὐτοὺς δεσμούς. Ὁ γέροντας Τύχων γεννήθηκε τὸ 1884 στὴ Ρωσία. Ἀπὸ μικρὸς αἰσθάνθηκε τὴ μοναχικὴ κλίση, πῆγε, προσκύνησε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἐν συνέχεια ἦρθε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Κλείνοντας τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου, ὁ πρύτανης τῆς Πνευματικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας, Εὐγένιος, παρατήρησε: «Πρὶν χρόνια σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν θὰ βλέπαμε κυβερνητικὰ στελέχη σὲ θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις, ἐκτὸς ἂν ἦταν γιὰ τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο. Σήμερα ἄλλαξαν οἱ ἐποχές, καὶ διαπιστώνω πὼς ὁ ρόλος τῆς θρησκείας καὶ τῆς πίστης βρῆκε τὴν πρέπουσα ἀναγνώριση τῆς κυβέρνησής μας».

   Ἡ ἑλληνομάθεια – πηγὴ ἔμπνευσης στὸ Μοναστήρι τῆς Λαύρας

.             «Τὰ ἑλληνικὰ τὰ λατρεύω, εἰδικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γλώσσα!», λέει μὲ ἐνθουσιασμὸ στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ὁ ἡγούμενος Διονύσιος καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μυθικὴ βιβλιοθήκη τῆς Λαύρας. «Ἐδῶ μεταφράζω πρὸς τὴ ρωσικὴ τὰ θρησκευτικὰ θεολογικὰ ἑλληνικὰ βιβλία. Χωρὶς τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχουμε! Εἶναι πηγὴ βαθιᾶς γνώσης τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος», τονίζει στὴ συνέντευξη ὁ πατὴρ Διονύσιος καὶ συμπληρώνει: «Ἄλλοτε ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα ξεκίνησε ἡ Ἀκαδημία».
.             Οἱ ἀδελφοὶ Ἰωαννίκιος (κατὰ κόσμον Ἰωάννης) καὶ Σωφρόνιος (κατὰ κόσμον Σπυρίδων) Λειχούδης ἔχουν συνδεθεῖ ἄρρηκτα μὲ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση τῆς Ρωσίας, καθὼς ὑπῆρξαν οἱ ἱδρυτὲς καὶ οἱ πρῶτοι δάσκαλοι τῆς Σλαβο- γραικὸ- λατινικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας (1685μΧ), τοῦ πρώτου ἀνώτατου ἐκπαιδευτικοῦ ἱδρύματος τῆς Ρωσίας. Δίδαξαν ἀρχαία ἑλληνικὰ καὶ λατινικά, ἀλλὰ καὶ νέα ἑλληνικὰ καὶ ἰταλικά, θεμελίωσαν τὶς ἀνθρωπιστικὲς σπουδὲς καὶ συνέγραψαν τὰ πρῶτα ἐγχειρίδια. Οὐσιαστικὰ μετέφεραν στὴ Ρωσία τὸ ἰδεῶδες της εὐρωπαϊκῆς Ἀναγέννησης, ἐνῶ ὑπερασπίστηκαν μὲ ἐπιμονὴ τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπέναντι στοὺς καθολικοὺς καὶ προτεστάντες.
.             Ἀλλά, πολὺ νωρίτερα, ὁ Θεοφάνης, ἀποκαλούμενος ὁ Γραικὸς ἢ ὁ Ἕλληνας, σὲ αὐτὰ τὰ μέρη, ἔγινε δάσκαλος τοῦ μεγάλου Ρώσου ἁγιογράφου Ἀντρέι Ρουμπλιώφ, δημιουργώντας στὴ Ρωσία δική του σχολὴ ἁγιογραφίας. Τὸ πιὸ σημαντικὸ τέμπλο τῆς Λαύρας φιλοτεχνήθηκε ἀπὸ τοὺς διάσημους Ἀντρέι Ρουμπλιὼφ καὶ Δανιὴλ Τσέρνιγι. Εἰδικὰ γιὰ αὐτὸ τὸ τέμπλο ὁ Ρουμπλιὼφ ζωγράφισε τὴν περίφημη εἰκόνα “Ἡ Ἁγία Τριάδα”.

   Ἡ Ρωσία ἐπιστρέφει στὴ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ

.             «Τὰ ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μόνο ἡ γλῶσσα τῆς Θείας Λειτουργίας, τελευταῖα χρόνια στὴ Μονή μας ἀναπτύσσουμε τὴ βυζαντινὴ ψαλμωδία. Αὐτὸ γίνεται καὶ σὲ ἄλλες Μονὲς τῆς Ρωσίας. Ἔτσι, μετὰ ἀπὸ τριακόσια περίπου χρόνια, ἡ ρωσικὴ ὀρθόδοξη ἐκκλησία ἐπιτέλους ἐπιστρέφει στὴ βυζαντινὴ ψαλμωδία. Ἡ πολὺ ὄμορφη ρωσικὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ ἦταν γραμμένη -μὲ ἐντολὴ τοῦ Μεγάλου Πέτρου- ἀπὸ συνθέτες κοσμικοὺς σὲ στὶλ ὄπερας, μπαρόκ…», λέει ὁ ἡγούμενος Διονύσιος.
.             Τὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιστροφῆς στὴ βυζαντινὴ μουσικὴ εἶχε ἐκφράσει τὸ 1996 ὁ παγκοσμίως γνωστὸς τσελίστας, Μστισλὰβ Ροστροπόβιτς (1927-2007), ποὺ βρέθηκε στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ μία συναυλία μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ὀρχήστρα Νέων. Σὲ ἀποκλειστικὴ συνέντευξη (τότε) στὸ Μακεδονικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ἔχει πεῖ: «Ἡ ρωσικὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ μπορεῖ νὰ εἶναι πολὺ ὄμορφη καὶ οἱ πολυφωνικὲς χορωδίες νὰ μᾶς ταξιδεύουν, ἀλλὰ εἶναι ἀνθρώπινη μουσικὴ γιὰ ἀνθρώπους. Ἡ μουσικὴ ποὺ ‘ἀκούει’ ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἡ θεϊκὴ μουσικὴ εἶναι μόνο ἡ βυζαντινή!».

   Ὁ βίος τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ στὴ ρωσικὴ γλῶσσα

.             Στὴ Λαύρα ἦρθε καλεσμένος γιὰ τὴν Ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καὶ ὁ πανοσιολογιότατος ἀρχιμανδρίτης, προϊστάμενος τῆς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, Μεθόδιος Ἀλεξίου, ποὺ γνώριζε προσωπικὰ τὸν γέροντα Παΐσιο. Ἔφερε μαζί του δύο γράμματα, ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Παΐσιο τὸ 1970 καὶ τὸ 1971, τὸ σκουφάκι τοῦ γέροντα, καὶ τὸ ξύλινο εἰκόνισμα μὲ σταυρὸ ποὺ εἶχε κατασκευάσει γιὰ τὴν μητέρα του, Σοφία.
.             «Δὲν περίμενα νὰ συναντήσω στὴ Ρωσία τόση δίψα γιὰ τὸν Ἅγιο Παίσιο. Εἶδα πὼς ἤθελαν νὰ τὸν πλησιάσουν, νὰ ἔρθουν πιὸ κοντά, νὰ νιώθουν ἀμεσότητα μέσω τὸν ἀντικειμένων ποὺ ἔφερα», λέει στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ὁ πατὴρ Μεθόδιος. «Ὁ ρωσικὸς λαὸς ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ διαπρέπει στὸ ἔργο θεϊκό, τότε θὰ ἔχει μεγάλη εὐλογία ἀπὸ αὐτόν», συμπληρώνει. Ὁ ἴδιος ἔχει συντάξει καὶ ἐπιμεληθεῖ τὸ βιβλίο γιὰ τὸν βίο τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ, ποὺ μεταφράστηκε στὴ ρωσικὴ γλώσσα, ἀπὸ τὸν Ρῶσο ἱερομόναχο Παντελεήμονα.
.             «Οἱ πιστοί μας θέλουν νὰ γνωρίζουν περισσότερους ἁγίους ἁγιορεῖτες”, λέει ὁ Παντελεήμονας. Ὁ ἐκδότης ἑνὸς ρωσικοῦ οἴκου, Ἴγκορ Κβάρταλοβ, μιλώντας στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ, ὑπογράμμισε πὼς τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ βιβλία μὲ βίο τῶν ἁγίων κάθε χρόνο αὐξάνεται αἰσθητά. «Τρία ἑκατομμύρια τεύχη βιβλίων μὲ τὸ λόγο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου πουλήθηκαν πολὺ γρήγορα, ἐνῶ τὰ βιβλία γιὰ τὸν βίο ἄλλων Ἑλλήνων Ἁγίων ἐκδόθηκαν σὲ 150.000 τεύχη καὶ εἶναι ἀνάρπαστα».

[…]

 

,

Σχολιάστε

«ΛΙΓΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚ…ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ» (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορ.)

Ἅγιος Παΐσιος: «Λίγα εἶναι τὰ ψωμιά τῆς ΕΟΚ…
Θὰ τὴν διαλύσουν οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Ἀμερικάνοι»

Τοῦ  Ἀθανασίου Ρακοβαλῆ

.             Ἔχουν περάσει περίπου εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἄκουσα μὲ τὰ ἴδια μου τὰ αὐτιὰ τὸν γέροντα Παΐσιο νὰ μᾶς λέει ὅτι “ΛΙΓΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚ…ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ”, αὐτοὶ εἶναι ἕνας λαὸς καὶ συνεργάζονται…σοῦ λέει, τί γίνεται τώρα ἐδῶ;… ὁ Χίτλερ σηκώνει πάλι κεφάλι; Καὶ θὰ τὴν διαλύσουν… Μετὰ ἀπὸ τὶς πρόσφατες ἐξελίξεις ὅπου ἀναγνωρίζεται ὅτι οἱ κερδοσκόποι, (δηλαδὴ ἡ μεγαλύτερη τράπεζα τῆς Ἀμερικῆς Goldman and Sachs καὶ ἄλλοι), ἐπιτίθενται ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὸ κοινὸ εὐρωπαϊκὸ νόμισμα, τὸ εὐρώ, καὶ μέσῳ αὐτοῦ στὴν ἑνότητα τῆς ἴδιας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἦρθαν στὸ νοῦ μου τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου γέροντα Παϊσίου. Ἡ σοβαρότητα τῆς ἀπειλῆς ἔχει ἀναγνωρισθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ ἔσπευσαν νὰ δημιουργήσουν ὁλόκληρο μηχανισμὸ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν αὐτὴν τὴν ἐπίθεση ἀλλὰ καὶ ἄλλες μελλοντικές.
.             Μὲ αὐτὸ τὸ σημείωμα θέλω νὰ μοιραστῶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μου τὴν αἰσιοδοξία καὶ τὴν θεϊκὴ σιγουριά ποὺ γεννοῦν τὰ λόγια τοῦ γέροντα στὴν ψυχή μου… Μᾶς προεῖπε τὰ γεγονότα πρὶν συμβοῦν, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μᾶς δώσει θάρρος καὶ κουράγιο ὅταν θὰ…. ἔρθει τὸ μπουρίνι. Τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα καὶ θὰ περάσουμε δύσκολα ὅπως μᾶς προειδοποιοῦσε πρὶν ἀπὸ μία εἰκοσαετία ὁ γέροντας… ὅμως ἡ κατάληξη εἶναι καλή.
.             Βλέπεις σὲ μερικοὺς δὲν συμφέρει νὰ ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα… Σήμερα οἱ φίλοι μας θέλουν νὰ μᾶς ‘τσαλακώσουν’ καὶ οἱ ἐχθροί μας νὰ μᾶς ξεσκίσουν… “Δὲν πειράζει ὅμως, ἔχουν οἱ ἄνθρωποι τὰ σχέδιά τους ἔχει καὶ ὁ Θεὸς τὰ δικά Του”, ἔλεγε μὲ νόημα.
.             Σὲ ἄλλη περίσταση εἶπε: «Θὰ φέρει ὁ Θεὸς ἔτσι τὰ συμφέροντα τῶν μεγάλων ὥστε στὸ τέλος θὰ μᾶς βοηθήσουν οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Ἀμερικάνοι». Προϋπόθεση ὅμως γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὴν Θεία βοήθεια εἶναι ἡ μετάνοια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί σήμερα ἔχουμε πιάσει πάτο ἀπὸ ὅλες τὶς ἀπόψεις ἀλλὰ κυρίως ἠθικὰ καὶ πνευματικά. Ὅλοι καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ ὁ λαός, Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του, ἔχει φέρει τὴν ἠθικὴ κατάντια καὶ αὐτὴ μὲ τὴν σειρὰ της τὴν διαφθορά, τὴν διάλυση τοῦ κράτους καὶ τὴν οἰκονομικὴ χρεωκοπία….
.             Ὅμως ὁ ἅγιος γέροντας εὐελπιστοῦσε ὅτι θὰ μετανοήσουμε…. Ἔλεγε σήμερα οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν γιὰ τὸν Χριστό… ἔχω δουλειά, λένε καὶ σοῦ γυρίζουν τὴν πλάτη… ὅμως θὰ συμβοῦν γεγονότα ποὺ θὰ συνταραχθοῦν τὰ ἔθνη, δὲν θὰ εἶναι ἡ Δευτέρα παρουσία ἀλλὰ θὰ εἶναι Θεία ἐπέμβαση στὴ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας… μετὰ ἀπὸ αὐτὸ θὰ σὲ τραβᾶνε ἀπὸ τὸ μανίκι καὶ θὰ λένε …ἔλα ἐδῶ νὰ μᾶς πεῖς τί ξέρεις γιὰ τὸν Χριστό… Θὰ γεμίσουν οἱ δρόμοι ἐκκλησάκια καὶ τὰ λεωφορεῖα εἰκονίτσες… μοῦ εἶπε κάποτε ποὺ τὸν ρώτησα γεμάτος στεναχώρια γιὰ τὴν πνευματική μας κατάντια.
.             Ἂς ἐργασθοῦμε λοιπὸν πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, μὲ ἐλπίδα καὶ θάρρος, ὁ καθένας ἀπὸ τὸ πόστο του καὶ ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις ποὺ διαθέτει… Βλέπετε, ἡ Ἑλλάδα δὲν παράγει αὐτοκίνητα, ἀλλὰ ἀκόμα ‘βγάζει’ Ἁγίους… ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀξία της, στὴν ζωντανὴ ὀρθόδοξη παράδοσή της, ποὺ ἀκόμα καὶ σήμερα ‘βγάζει’ ΑΓΙΟΥΣ… ὅ,τι πολυτιμότερο δηλαδή.

“Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν”

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr

 

,

Σχολιάστε