Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορείτης

«ΣΑΡΩΝΕΙ» ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ Ο ΑΓ. ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

«ΣΑΡΩΝΟΥΝ» ΣΕ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ
Ὁ πιὸ δημοφιλὴς Ἅγιος στὴ Ρωσία εἶναι ὁ Παΐσιος

ἐφημ. «ΕΘΝΟΣ»

.           «Στὰρ» στὴ Ρωσία ἔχει μετατραπεῖ ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Τὰ βιβλία μὲ τοὺς λόγους του καὶ τὴν ἀσκητική του ζωή, «σαρώνουν» ἐκδοτικά. Μέχρι τώρα ἔχουν πουληθεῖ περισσότερα ἀπὸ τρία ἑκατομμύρια ἀντίτυπα, ἐνῶ ἔχουν γυριστεῖ …ἑφτὰ κινηματογραφικὲς ταινίες καὶ ἑτοιμάζεται καὶ μία ὄγδοη.
.           «Στὸν γιό μας δώσαμε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος, στὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Παΐσιου, ποὺ τὸν ἀγαπᾶμε πολύ. Διάβασα ὅλα τὰ βιβλία μὲ τὸ λόγο του!», λέει ἡ Νάντια Τουσινάιτε, πρόεδρος τοῦ Κέντρου Κοινωνικῆς Βοήθειας τοῦ Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, στὸ χωριὸ Μπάρκοβο τῆς περιοχῆς Πούσκιν, ποὺ βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 50 χλμ ἀπὸ τὴ Μόσχα.
.           Ὁ γιὸς τῆς Νάντιας γεννήθηκε μὲ προβλήματα στὴν ἀκοὴ καὶ τὴν ὁμιλία. «Σοκαριστήκαμε, ὅταν μάθαμε ὅτι ὁ Ἀρσένιός μας εἶναι κωφάλαλος, μετά μοῦ ἦρθε ἡ ἰδέα νὰ ἱδρύσω στὴν ἐνορία τῆς ἐκκλησίας μας, τοῦ Προφήτη Ἠλία, ἕνα Κέντρο στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου γιὰ τὰ παιδιὰ μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες ποὺ θὰ ἔχει ὡς ὕμνο τοῦ τὸ ἑλληνικὸ τραγούδι “Ἑλένη”, τῆς Ἄννας Βίσση!», λέει.
.             Ἡ Νάντια, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι γονεῖς μὲ ἀνάλογες περιπτώσεις στὴ Ρωσία, πιστεύουν, ὅτι μέσῳ τῶν προσευχῶν στὸν ἅγιο Παΐσιο, ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ θεραπεύσει τὸν Ἀρσένιο καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ πάσχουν ἀπὸ σοβαρὲς ἀσθένειες. Συναντήσαμε τὴ Νάντια στὸ Κέντρο, στὸ πλαίσιο μία ἡμερίδας στὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Παϊσίου ποὺ πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στὸ κέντρο τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, τὴ Λαύρα τοῦ Ὁσίου Σεργίου στὸ Σέργκιεφ Ποσάντ.  Σὲ αὐτὴ τὴ “Μέκκα” τῆς ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ πρῶτο ποὺ ἀντικρίζει ὁ ἐπισκέπτης εἶναι τὸ ἄγαλμα τοῦ Ὁσίου Σεργίου Ροντονέζκι, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πρώτους Ρώσους ποὺ ἁγιοποιήθηκαν, στὴν πλατεία ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Λαύρας.

   Τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Λαύρας

.             Σὲ ἀπόσταση λίγων μέτρων μακριά, μπροστὰ στὸ ξενοδοχεῖο “Παλιὰ Λαύρα”, πίσω ἀπὸ δέντρα καὶ μέσα ἀπὸ φυλλωσιὲς “κρυφοκοιτάζει” τοὺς προσκυνητὲς ὁ …Λένιν. Στὴ δίμετρη βάση τῆς προτομῆς τοῦ Βλαντιμὶρ Ἴλιτς Οὐλιάνοφ ὑπάρχει ἐπιγραφὴ μὲ μεγάλα κεφάλαια γράμματα: “ΛΕΝΙΝ”. Ὡσὰν ὁ γλύπτης του νὰ εἶχε προβλέψει, ὅτι θὰ ἔρθουν καιροὶ ποὺ οἱ Ρῶσοι, μὲ πρώτους τους νέους, δὲν θὰ ἀναγνωρίζουν φυσιογνωμικὰ τὸν ἡγέτη ποὺ ἄλλαξε τὸν κόσμο. μπολσεβίκος γέτης, θεος διος, λλ “θες” γι κατοντάδες κατομμύρια “πιστούς” τοῦ διαλεκτικο λισμο στ Σοβιετικ νωση καὶ στὸν ὑπόλοιπο πλανήτη, “βλέπει” τώρα τοὺς Ρώσους νὰ διαβαίνουν κατὰ χιλιάδες εὐλαβικὰ γιὰ προσκύνημα τὴν πύλη τῆς Μονῆς Λαύρας.

   Παΐσιος ἐναντίον …Λένιν.

.           Ἦταν ὁ λενινισμὸς ἡ ἐπίσημη “θρησκεία” τῶν Ρώσων, ἐπιβεβλημένη ἄνωθεν, ἐπὶ ἑβδομήντα καὶ κάτι χρόνια, εἶναι τώρα ὁ χριστιανισμὸς στὴν ὀρθόδοξή του ἐκδοχή, μηδέποτε ξεριζωμένος πάντως ἀπὸ τὴ συνείδηση τοῦ Ρώσου πιστοῦ, ποὺ “πυρπολεῖ”, μέςῳ τῆς ραγδαίας διάδοσης τῶν μηνυμάτων τοῦ Παϊσίου, τὴν ψυχή του.

Τὸ ἄγαλμα τοῦ Λένιν

.             Τώρα “στὰρ” εἶναι στὴ Ρωσία ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ὁ Ἕλληνας Ἅγιος (πλέον) Παΐσιος. Τὰ βιβλία μὲ τοὺς λόγους του καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωή του σαρώνουν ἐκδοτικά. Μέχρι τώρα ἔχουν πουληθεῖ περισσότερα ἀπὸ τρία ἑκατομμύρια ἀντίτυπα, ἐνῶ ἔχουν γυριστεῖ …ἑφτὰ κινηματογραφικὲς ταινίες καὶ ἑτοιμάζεται καὶ μία ὄγδοη. Οἱ Ρῶσοι, ὅμως, δὲν θέλουν – κάποιοι ἐξακολουθοῦν καὶ νὰ τὸν νοσταλγοῦν – νὰ ξεχάσουν καὶ τὸν Λένιν. Τὸν διατηροῦν (οἱ παλαιότεροι) στὴ μνήμη τους, τὸν “προσκυνοῦν” ὅσοι τὸ ἐπιθυμοῦν, μουμιοποιημένο στὴν Κόκκινη Πλατεία, ἀλλὰ καὶ σὲ …μπρούτζινη μορφὴ ἀγαλμάτων στὴν ἀχανῆ ἐπικράτεια. «Ἡ προτομὴ δὲν μεταφέρθηκε, δὲν καταστράφηκε, γιατί ἀνήκει πλέον στὴν ἱστορία», μᾶς ἐξηγεῖ ἕνας περαστικὸς μοναχός, κάνοντας τὸν σταυρό του ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τοῦ Λένιν: «Ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσει!», λέει. Ἕνας μοναχὸς προσεύχεται γιὰ τὸν …Λένιν.
.             Ἀλλὰ ὁ Παΐσιος εἶναι μακρὰν ὁ πιὸ δημοφιλὴς Ἅγιος. Κατὰ χιλιάδες συρρέουν οἱ Ρῶσοι πιστοὶ γιὰ προσκύνημα ἔξω ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου εἶναι ἐνταφιασμένος ὁ Παΐσιος, κυκλοφοροῦν ἀναρίθμητες ἱστορίες καὶ μαρτυρίες γύρω ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὶς προφητεῖες του. «Κάποτε, ἕνας Ρῶσος προσκυνητὴς ρώτησε τὸν γέροντα Παϊσίο πῶς βλέπει τὴ Ρωσία καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: “Βλέπω πολὺ φῶς! Τοῦ ἄρεσε ὁ ρωσικὸς λαός, γιατί -ἔλεγε- ἔχει μέσα του τὴν ταπεινότητα», λέει ὁ πατὴρ Μεθόδιος γιὰ τὸν Παΐσιο, τὸν ὁποῖο γνώριζε προσωπικά.
.             Οἱ Ρῶσοι δείχνουν νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸν ἁγιορείτη Ἅγιο, αἰσθάνονται νὰ τοὺς δίνει ἐλπίδα, πιστεύουν ὅτι κάνει θαύματα. «Ὅταν ἦρθα ἀπὸ τὴ Ἀθήνα στὴ Μόσχα, δὲν περίμενα τόση εὐλάβεια», λέει ὁ 26χρονος σπουδαστὴς τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, Κωνσταντῖνος Μπαϊρακτάροβ. «Ὁ Παΐσιος εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος, ποὺ πρόλαβε καὶ τὸ κινητὸ τηλέφωνο, ἀλλὰ ἔχει πολλὰ κοινὰ μὲ τὸν Ὅσιο Σέργιο Ροντονέζκι ποὺ ζοῦσε τὸν 15ο αἰώνα. Μὲ τόση ἀγάπη ὁ Παΐσιος εἶναι ὁ προστάτης τῆς φιλίας τῶν δύο λαῶν μας», τονίζει ὁ Κωνσταντῖνος, παιδὶ παλιννοστούντων ὁμογενῶν Ποντίων ἀπὸ τὸ Καζακστάν, ποὺ μεγάλωσε στὴν Ἀθήνα καὶ ἀπὸ μικρὸς πήγαινε στὴν ἐκκλησιὰ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ Ἀχαρνῶν. «Φοιτῶ ἐδῶ, στὴν Ἀκαδημία. Βοηθῶ τοὺς συμφοιτητές μου στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ἀλλὰ σκοπεύω νὰ γυρίσω Ἑλλάδα», λέει.
.             Ὁ “ἀπόστολος” τοῦ Παϊσίου στὴ Ρωσία, ὁ Ἡγούμενος Κυπριανός, πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Διάσωσης τοῦ Πνευματικοῦ καὶ Ἠθικοῦ Πολιτισμοῦ “Ἁγία Σκέπη” (Ποκρόφ), ἔκανε γνωστὸ ὅτι, μαζὶ μὲ τὸν Δῆμο Κόνιτσας, φέτος τὸ καλοκαίρι προγραμματίζει τὴ διοργάνωση τῆς ἑβδομαδιαίας συνάντησης νέων, μὲ σκοπὸ τὴ δημιουργικὴ περιγραφὴ τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, σὲ κείμενα, φίλμ, ἀλλὰ καὶ ζωγραφική”, λέει.
.             «Αὐτὲς τὶς ἡμέρες τῆς Σαρακοστῆς, μὲ τὴ συμμετοχὴ Ἑλλήνων καὶ Ρώσων, ὁμόφωνα ψηφίσαμε τὸ πενταετῆ διεθνὲς πρόγραμμα, μὲ τίτλο ‘Μοναχός Παΐσιος Ἁγιορείτης. Δοξολογία καὶ Ἐκπαίδευση’. Εἶναι χαρὰ ἰδιαίτερη ὅτι στὴν Κόνιτσα, τὴν πατρίδα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, γιὰ τρίτη φορὰ θὰ διοργανώσουμε ἐκδηλώσεις γιὰ τὸ ἔργο καὶ τὴ ζωή του», τονίζει.

   Ὥρα περισυλλογῆς γιὰ τὸν ρωσικὸ λαὸ

.             «Εἶναι ἡ ὥρα περισυλλογῆς γιὰ τὸν ρωσικὸ λαό. Ἐμεῖς οἱ πιστοὶ δὲν καλούμαστε νὰ μάθουμε γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε μαζί του, ἔτσι καὶ μὲ τὸν Ἅγιο Παϊσίο. Ὁ σκοπὸς δὲν εἶναι μόνο νὰ μάθουμε περισσότερα γιὰ τὴ ζωή του, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε μαζί του, νὰ πατήσουμε στὸ μονοπάτι τοῦ Ἕλληνα ἁγιορείτη, τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ποὺ ἄνοιξε στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἕνα νέο παράθυρο στὸν Θεό», εἶπε στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βερεΐσκι καὶ πρύτανης ἐπὶ 20ετία τῆς Πνευματικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας, Εὐγένιος (κατὰ κόσμο Βαλέριος Ρεσέτνικοβ). .             «Ὁ νέος Ἅγιος Ἕλληνας ἔδωσε στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο μία ἐλπίδα σωτηρίας. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς ἀγαπιέται πολὺ στὴ Ρωσία», ἐπαναλαμβάνει ὁ ἡγούμενος Κυπριανὸς (κατὰ κόσμο Βλαντίμιρ Γιάτσενκο), πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος διαφύλαξης τῶν πνευματικῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν τῆς Ρωσίας “Πακρὸφ” (Ἁγία Σκέπη), ποὺ διοργάνωσε τὴν Ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, στὰ ἕδρανα τῆς Πνευματικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Πατριαρχεῖο Μόσχα καὶ πάσης Ρωσίας.

   Ὁ Ρῶσος ἁγιορείτης Τίχων – πνευματικός τοῦ Ἁγίου Παϊσίου

.             Τὴν ἐκδήλωση μνήμης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, τίμησε ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης τῆς Ρωσίας, Ἀλέξανδρος Κονοβάλοβ, ποὺ παρουσίασε τὸ βιβλίο, στὴ ρωσικὴ γλώσσα, γιὰ τὸν Ρῶσο γέροντας ἁγιορείτη Τίχωνα, τὸν πνευματικό τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. «Ἡ σημερινὴ ἀναγέννηση τῆς Ρωσίας μπορεῖ νὰ γίνει μόνο μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὶς αἰώνιες πνευματικὲς πηγές, στὶς ὁποῖες τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁ γέροντας ἁγιορείτης Τύχων καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος κατέχουν μία ἀπὸ τὶς πιὸ σημαντικὲς θέσεις», τόνισε ὁ Ρῶσος ὑπουργός.
.             Οἱ πνευματικοὶ δεσμοὶ Ρώσων καὶ Ἑλλήνων εἶναι βαθιὰ ριζωμένοι στὴν ἱστορία τῶν δύο χωρῶν, ἀλλὰ οἱ δεσμοὶ εἶναι καὶ ἀνθρώπινοι, πνευματικοί. Ἡ νέα ἔκδοση τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν παπα -Τύχωνα, κατὰ κόσμον Τιμόθεο Γκολεγκώφ, τοῦ πνευματικοῦ τοῦ γέροντα Παϊσίου, ἔρχεται νὰ ἀναδείξει, ἀκόμα μία φορά, τοὺς δυνατοὺς αὐτοὺς δεσμούς. Ὁ γέροντας Τύχων γεννήθηκε τὸ 1884 στὴ Ρωσία. Ἀπὸ μικρὸς αἰσθάνθηκε τὴ μοναχικὴ κλίση, πῆγε, προσκύνησε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἐν συνέχεια ἦρθε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Κλείνοντας τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου, ὁ πρύτανης τῆς Πνευματικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας, Εὐγένιος, παρατήρησε: «Πρὶν χρόνια σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν θὰ βλέπαμε κυβερνητικὰ στελέχη σὲ θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις, ἐκτὸς ἂν ἦταν γιὰ τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο. Σήμερα ἄλλαξαν οἱ ἐποχές, καὶ διαπιστώνω πὼς ὁ ρόλος τῆς θρησκείας καὶ τῆς πίστης βρῆκε τὴν πρέπουσα ἀναγνώριση τῆς κυβέρνησής μας».

   Ἡ ἑλληνομάθεια – πηγὴ ἔμπνευσης στὸ Μοναστήρι τῆς Λαύρας

.             «Τὰ ἑλληνικὰ τὰ λατρεύω, εἰδικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γλώσσα!», λέει μὲ ἐνθουσιασμὸ στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ὁ ἡγούμενος Διονύσιος καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μυθικὴ βιβλιοθήκη τῆς Λαύρας. «Ἐδῶ μεταφράζω πρὸς τὴ ρωσικὴ τὰ θρησκευτικὰ θεολογικὰ ἑλληνικὰ βιβλία. Χωρὶς τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχουμε! Εἶναι πηγὴ βαθιᾶς γνώσης τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος», τονίζει στὴ συνέντευξη ὁ πατὴρ Διονύσιος καὶ συμπληρώνει: «Ἄλλοτε ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα ξεκίνησε ἡ Ἀκαδημία».
.             Οἱ ἀδελφοὶ Ἰωαννίκιος (κατὰ κόσμον Ἰωάννης) καὶ Σωφρόνιος (κατὰ κόσμον Σπυρίδων) Λειχούδης ἔχουν συνδεθεῖ ἄρρηκτα μὲ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση τῆς Ρωσίας, καθὼς ὑπῆρξαν οἱ ἱδρυτὲς καὶ οἱ πρῶτοι δάσκαλοι τῆς Σλαβο- γραικὸ- λατινικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας (1685μΧ), τοῦ πρώτου ἀνώτατου ἐκπαιδευτικοῦ ἱδρύματος τῆς Ρωσίας. Δίδαξαν ἀρχαία ἑλληνικὰ καὶ λατινικά, ἀλλὰ καὶ νέα ἑλληνικὰ καὶ ἰταλικά, θεμελίωσαν τὶς ἀνθρωπιστικὲς σπουδὲς καὶ συνέγραψαν τὰ πρῶτα ἐγχειρίδια. Οὐσιαστικὰ μετέφεραν στὴ Ρωσία τὸ ἰδεῶδες της εὐρωπαϊκῆς Ἀναγέννησης, ἐνῶ ὑπερασπίστηκαν μὲ ἐπιμονὴ τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπέναντι στοὺς καθολικοὺς καὶ προτεστάντες.
.             Ἀλλά, πολὺ νωρίτερα, ὁ Θεοφάνης, ἀποκαλούμενος ὁ Γραικὸς ἢ ὁ Ἕλληνας, σὲ αὐτὰ τὰ μέρη, ἔγινε δάσκαλος τοῦ μεγάλου Ρώσου ἁγιογράφου Ἀντρέι Ρουμπλιώφ, δημιουργώντας στὴ Ρωσία δική του σχολὴ ἁγιογραφίας. Τὸ πιὸ σημαντικὸ τέμπλο τῆς Λαύρας φιλοτεχνήθηκε ἀπὸ τοὺς διάσημους Ἀντρέι Ρουμπλιὼφ καὶ Δανιὴλ Τσέρνιγι. Εἰδικὰ γιὰ αὐτὸ τὸ τέμπλο ὁ Ρουμπλιὼφ ζωγράφισε τὴν περίφημη εἰκόνα “Ἡ Ἁγία Τριάδα”.

   Ἡ Ρωσία ἐπιστρέφει στὴ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ

.             «Τὰ ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μόνο ἡ γλῶσσα τῆς Θείας Λειτουργίας, τελευταῖα χρόνια στὴ Μονή μας ἀναπτύσσουμε τὴ βυζαντινὴ ψαλμωδία. Αὐτὸ γίνεται καὶ σὲ ἄλλες Μονὲς τῆς Ρωσίας. Ἔτσι, μετὰ ἀπὸ τριακόσια περίπου χρόνια, ἡ ρωσικὴ ὀρθόδοξη ἐκκλησία ἐπιτέλους ἐπιστρέφει στὴ βυζαντινὴ ψαλμωδία. Ἡ πολὺ ὄμορφη ρωσικὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ ἦταν γραμμένη -μὲ ἐντολὴ τοῦ Μεγάλου Πέτρου- ἀπὸ συνθέτες κοσμικοὺς σὲ στὶλ ὄπερας, μπαρόκ…», λέει ὁ ἡγούμενος Διονύσιος.
.             Τὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιστροφῆς στὴ βυζαντινὴ μουσικὴ εἶχε ἐκφράσει τὸ 1996 ὁ παγκοσμίως γνωστὸς τσελίστας, Μστισλὰβ Ροστροπόβιτς (1927-2007), ποὺ βρέθηκε στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ μία συναυλία μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ὀρχήστρα Νέων. Σὲ ἀποκλειστικὴ συνέντευξη (τότε) στὸ Μακεδονικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ἔχει πεῖ: «Ἡ ρωσικὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ μπορεῖ νὰ εἶναι πολὺ ὄμορφη καὶ οἱ πολυφωνικὲς χορωδίες νὰ μᾶς ταξιδεύουν, ἀλλὰ εἶναι ἀνθρώπινη μουσικὴ γιὰ ἀνθρώπους. Ἡ μουσικὴ ποὺ ‘ἀκούει’ ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἡ θεϊκὴ μουσικὴ εἶναι μόνο ἡ βυζαντινή!».

   Ὁ βίος τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ στὴ ρωσικὴ γλῶσσα

.             Στὴ Λαύρα ἦρθε καλεσμένος γιὰ τὴν Ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καὶ ὁ πανοσιολογιότατος ἀρχιμανδρίτης, προϊστάμενος τῆς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, Μεθόδιος Ἀλεξίου, ποὺ γνώριζε προσωπικὰ τὸν γέροντα Παΐσιο. Ἔφερε μαζί του δύο γράμματα, ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Παΐσιο τὸ 1970 καὶ τὸ 1971, τὸ σκουφάκι τοῦ γέροντα, καὶ τὸ ξύλινο εἰκόνισμα μὲ σταυρὸ ποὺ εἶχε κατασκευάσει γιὰ τὴν μητέρα του, Σοφία.
.             «Δὲν περίμενα νὰ συναντήσω στὴ Ρωσία τόση δίψα γιὰ τὸν Ἅγιο Παίσιο. Εἶδα πὼς ἤθελαν νὰ τὸν πλησιάσουν, νὰ ἔρθουν πιὸ κοντά, νὰ νιώθουν ἀμεσότητα μέσω τὸν ἀντικειμένων ποὺ ἔφερα», λέει στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ὁ πατὴρ Μεθόδιος. «Ὁ ρωσικὸς λαὸς ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ διαπρέπει στὸ ἔργο θεϊκό, τότε θὰ ἔχει μεγάλη εὐλογία ἀπὸ αὐτόν», συμπληρώνει. Ὁ ἴδιος ἔχει συντάξει καὶ ἐπιμεληθεῖ τὸ βιβλίο γιὰ τὸν βίο τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ, ποὺ μεταφράστηκε στὴ ρωσικὴ γλώσσα, ἀπὸ τὸν Ρῶσο ἱερομόναχο Παντελεήμονα.
.             «Οἱ πιστοί μας θέλουν νὰ γνωρίζουν περισσότερους ἁγίους ἁγιορεῖτες”, λέει ὁ Παντελεήμονας. Ὁ ἐκδότης ἑνὸς ρωσικοῦ οἴκου, Ἴγκορ Κβάρταλοβ, μιλώντας στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ, ὑπογράμμισε πὼς τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ βιβλία μὲ βίο τῶν ἁγίων κάθε χρόνο αὐξάνεται αἰσθητά. «Τρία ἑκατομμύρια τεύχη βιβλίων μὲ τὸ λόγο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου πουλήθηκαν πολὺ γρήγορα, ἐνῶ τὰ βιβλία γιὰ τὸν βίο ἄλλων Ἑλλήνων Ἁγίων ἐκδόθηκαν σὲ 150.000 τεύχη καὶ εἶναι ἀνάρπαστα».

[…]

 

,

Σχολιάστε

«ΛΙΓΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚ…ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ» (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορ.)

Ἅγιος Παΐσιος: «Λίγα εἶναι τὰ ψωμιά τῆς ΕΟΚ…
Θὰ τὴν διαλύσουν οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Ἀμερικάνοι»

Τοῦ  Ἀθανασίου Ρακοβαλῆ

.             Ἔχουν περάσει περίπου εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἄκουσα μὲ τὰ ἴδια μου τὰ αὐτιὰ τὸν γέροντα Παΐσιο νὰ μᾶς λέει ὅτι “ΛΙΓΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚ…ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ”, αὐτοὶ εἶναι ἕνας λαὸς καὶ συνεργάζονται…σοῦ λέει, τί γίνεται τώρα ἐδῶ;… ὁ Χίτλερ σηκώνει πάλι κεφάλι; Καὶ θὰ τὴν διαλύσουν… Μετὰ ἀπὸ τὶς πρόσφατες ἐξελίξεις ὅπου ἀναγνωρίζεται ὅτι οἱ κερδοσκόποι, (δηλαδὴ ἡ μεγαλύτερη τράπεζα τῆς Ἀμερικῆς Goldman and Sachs καὶ ἄλλοι), ἐπιτίθενται ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὸ κοινὸ εὐρωπαϊκὸ νόμισμα, τὸ εὐρώ, καὶ μέσῳ αὐτοῦ στὴν ἑνότητα τῆς ἴδιας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἦρθαν στὸ νοῦ μου τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου γέροντα Παϊσίου. Ἡ σοβαρότητα τῆς ἀπειλῆς ἔχει ἀναγνωρισθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ ἔσπευσαν νὰ δημιουργήσουν ὁλόκληρο μηχανισμὸ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν αὐτὴν τὴν ἐπίθεση ἀλλὰ καὶ ἄλλες μελλοντικές.
.             Μὲ αὐτὸ τὸ σημείωμα θέλω νὰ μοιραστῶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μου τὴν αἰσιοδοξία καὶ τὴν θεϊκὴ σιγουριά ποὺ γεννοῦν τὰ λόγια τοῦ γέροντα στὴν ψυχή μου… Μᾶς προεῖπε τὰ γεγονότα πρὶν συμβοῦν, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μᾶς δώσει θάρρος καὶ κουράγιο ὅταν θὰ…. ἔρθει τὸ μπουρίνι. Τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα καὶ θὰ περάσουμε δύσκολα ὅπως μᾶς προειδοποιοῦσε πρὶν ἀπὸ μία εἰκοσαετία ὁ γέροντας… ὅμως ἡ κατάληξη εἶναι καλή.
.             Βλέπεις σὲ μερικοὺς δὲν συμφέρει νὰ ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα… Σήμερα οἱ φίλοι μας θέλουν νὰ μᾶς ‘τσαλακώσουν’ καὶ οἱ ἐχθροί μας νὰ μᾶς ξεσκίσουν… “Δὲν πειράζει ὅμως, ἔχουν οἱ ἄνθρωποι τὰ σχέδιά τους ἔχει καὶ ὁ Θεὸς τὰ δικά Του”, ἔλεγε μὲ νόημα.
.             Σὲ ἄλλη περίσταση εἶπε: «Θὰ φέρει ὁ Θεὸς ἔτσι τὰ συμφέροντα τῶν μεγάλων ὥστε στὸ τέλος θὰ μᾶς βοηθήσουν οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Ἀμερικάνοι». Προϋπόθεση ὅμως γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὴν Θεία βοήθεια εἶναι ἡ μετάνοια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί σήμερα ἔχουμε πιάσει πάτο ἀπὸ ὅλες τὶς ἀπόψεις ἀλλὰ κυρίως ἠθικὰ καὶ πνευματικά. Ὅλοι καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ ὁ λαός, Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του, ἔχει φέρει τὴν ἠθικὴ κατάντια καὶ αὐτὴ μὲ τὴν σειρὰ της τὴν διαφθορά, τὴν διάλυση τοῦ κράτους καὶ τὴν οἰκονομικὴ χρεωκοπία….
.             Ὅμως ὁ ἅγιος γέροντας εὐελπιστοῦσε ὅτι θὰ μετανοήσουμε…. Ἔλεγε σήμερα οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν γιὰ τὸν Χριστό… ἔχω δουλειά, λένε καὶ σοῦ γυρίζουν τὴν πλάτη… ὅμως θὰ συμβοῦν γεγονότα ποὺ θὰ συνταραχθοῦν τὰ ἔθνη, δὲν θὰ εἶναι ἡ Δευτέρα παρουσία ἀλλὰ θὰ εἶναι Θεία ἐπέμβαση στὴ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας… μετὰ ἀπὸ αὐτὸ θὰ σὲ τραβᾶνε ἀπὸ τὸ μανίκι καὶ θὰ λένε …ἔλα ἐδῶ νὰ μᾶς πεῖς τί ξέρεις γιὰ τὸν Χριστό… Θὰ γεμίσουν οἱ δρόμοι ἐκκλησάκια καὶ τὰ λεωφορεῖα εἰκονίτσες… μοῦ εἶπε κάποτε ποὺ τὸν ρώτησα γεμάτος στεναχώρια γιὰ τὴν πνευματική μας κατάντια.
.             Ἂς ἐργασθοῦμε λοιπὸν πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, μὲ ἐλπίδα καὶ θάρρος, ὁ καθένας ἀπὸ τὸ πόστο του καὶ ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις ποὺ διαθέτει… Βλέπετε, ἡ Ἑλλάδα δὲν παράγει αὐτοκίνητα, ἀλλὰ ἀκόμα ‘βγάζει’ Ἁγίους… ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀξία της, στὴν ζωντανὴ ὀρθόδοξη παράδοσή της, ποὺ ἀκόμα καὶ σήμερα ‘βγάζει’ ΑΓΙΟΥΣ… ὅ,τι πολυτιμότερο δηλαδή.

“Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν”

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr

 

,

Σχολιάστε

ΣΤΗΝ «ΠΑΝΑΓΟΥΔΑ»

,

Σχολιάστε

«ΑΣ᾽ ΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΥΣ! ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ!» (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορείτης)

Νικόλαος Ζουρνατζόγλου
Μαρτυρίες Προσκυνητῶν
Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ὁ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)
τόμ. Β´ σελίδα 359
ἐκδ. «Ἁγιοτόκος Καππαδοκία»

«Ἄσ᾽ τους ατούς, πο μαζεύουν τος Μουσουλμάνους κα τος χτίζουν τζαμιά. ργότερα, θ καταλάβουν τί συμβαίνει κα τότε θ εναι ο πρτοι πο θ πάρουν μέτρα ναντίον τους. Θ δετε τί θ κάνουν».

, ,

Σχολιάστε

«ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ» (Ἅγ. Παΐσιος)

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου
Λόγοι Δ´- Οἱκογενειακὴ ζωή,

ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»,
Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 2005, σελ. 98-100

– Γέροντα, μιὰ μητέρα μᾶς ρώτησε τί νὰ κάνη ποὺ ἡ κόρη της βρίζει τὴν Παναγία.

– Νὰ ἐξετάση ἀπὸ ποῦ ξεκινάει τὸ κακό. Μερικὲς φορὲς σὲ τέτοιες περιπτώσεις φταῖνε οἱ γονεῖς. Ὅταν οἱ ἴδιοι δὲν συμπεριφέρωνται καλά, δὲν βοηθοῦν τὰ παιδιὰ καὶ ἐκεῖνα μιλοῦν μὲ ἀναίδεια. Τότε δέχονται μιὰ ἐπήρεια δαιμονικὴ καὶ ἀντιδροῦν ἄσχημα. Ἄλλοτε πάλι οἱ γονεῖς νομίζουν ὅτι μὲ τὸ ζόρι θὰ κάνουν καλὰ παιδιά. Μπαίνει καὶ ὁ ἐγωισμὸς καὶ τοὺς μιλοῦν μὲ ἀγανάκτηση, ἐνῶ πρέπει νὰ τοὺς φέρωνται πάντα μὲ τὸ καλό.
.                 Σήμερα μιὰ γυναίκα μὲ ἔσκασε! Ἔχει ἕνα παιδάκι καὶ τὸ δέρνει ἀλύπητα. Ἀπὸ τὴν φοβία τὸ κακόμοιρο τρέμει· δὲν μπορεῖ νὰ μιλήση· ἔπαθαν τὰ νεῦρα του. «Ἔχει δαιμόνιο», τῆς λένε καὶ αὐτὴ τὸ ἀφήνει νηστικό, γιὰ νὰ φύγη δῆθεν τὸ δαιμόνιο. «Δὲν τοῦ δίνω νὰ φάη, μοῦ εἶπε, γιὰ νὰ φύγη τὸ δαιμόνιο». «Βρέ, εἶσαι στὰ καλά σου; τῆς λέω. Δῶσε στὸ παιδὶ νὰ φάη. Κοίταξε, τὰ δικά σου δαιμόνια νὰ φύγουν. Ἐσὺ ἔγινες ἀφορμὴ καὶ σακατεύτηκε τὸ παιδί. Τὸ παιδὶ δὲν ἔχει δαιμόνιο· τρέμει, γιατὶ φοβᾶται ἐσένα ποὺ τὸ δέρνεις! Τὸ κοινωνᾶς τακτικά;». «Ὄχι», μοῦ λέει. Ἄντε νὰ συνεννοηθῆς!

– Γέροντα, μήπως, ἐπειδὴ μερικὲς φορὲς βρίζει, γι᾿ αὐτὸ λένε ὅτι ἔχει δαιμόνιο;

– Βρίζει! Ὅταν μὲ τὸ ζόρισμα ποὺ τοῦ κάνει ἡ μάνα πάη νὰ τὸ πνίξη, δὲν ξέρει κι ἐκεῖνο τί κάνει μετά. Κρίμα τὸ καημένο! Δαιμονισμένη εἶναι ἡ μάνα του, δὲν εἶναι τὸ παιδί.
.                Πάντως θὰ δοῦμε παράξενα πράγματα τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως! Στὰ χρόνια τῆς εἰδωλολατρίας οἱ μητέρες ἔκαιγαν τὰ παιδιά τους μπροστὰ στὸ ἄγαλμα τοῦ Μολόχ, γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὴν δοξολογία πρὸς τὸν Θεό! Ἂν γνώριζαν τὸν πραγματικὸ Θεό, τί θυσίες θὰ ἔκαναν! Αὐτὲς θὰ ἔχουν ἐλαφρυντικὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, γιατὶ παρασύρθηκαν. Οἱ σημερινὲς ὅμως μητέρες μὲ τὴν ἀδιαφορία ποὺ ἔχουν γιὰ τὰ παιδιά τους τί ἐλαφρυντικὰ θὰ ἔχουν; Θὰ τὶς πῆ ὁ Θεός: «Ἐσεῖς γνωρίζατε τὸν ἀληθινὸ Θεό, βαπτιστήκατε, τόσα ἀκούσατε, τόσα μάθατε, ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς σταυρώθηκε γιὰ νὰ σᾶς σώση, καὶ τί κάνατε; Βαριόσασταν νὰ πᾶτε τὰ παιδιά σας νὰ τὰ κοινωνήσετε στὴν ἐκκλησία! Ἐκεῖνες νόμιζαν ὅτι ὁ Μολὸχ εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ πρόσφεραν θυσία ἀκόμη καὶ τὰ παιδιά τους. Ἐσεῖς τί κάνατε;».
.             Τὰ σφάλματα τῶν γονέων τὰ πληρώνουν τὰ παιδιά! Μερικοὶ γονεῖς καταστρέφουν τὰ παιδιά τους, ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἄδικος· ἔχει μεγάλη καὶ ἰδιαίτερη ἀγάπη γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν ἀδικηθῆ στὸν κόσμο αὐτὸν εἴτε ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους εἴτε ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους. Ὅταν οἱ γονεῖς γίνωνται αἰτία νὰ πάρη τὸ παιδὶ στραβὸ δρόμο, ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸ ἀφήση, γιατὶ δικαιοῦται τὴν θεία βοήθεια. Θὰ οἰκονομήση ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε νὰ βοηθηθῆ. Νά, βλέπουμε μερικοὺς νέους, ἀλλὰ καὶ ἡλικιωμένους ἀκόμη, πῶς κάποια στιγμὴ παίρνουν ἀπότομα μιὰ καλὴ στροφή. Θυμᾶμαι μιὰ περίπτωση: Σὲ μιὰ οἰκογένεια μὲ δυὸ παιδιά, ὁ πατέρας, ἡ μάνα καὶ ἡ κόρη ἦταν ἄθεοι. Τὸ ἀγόρι ἔμπλεξε πρῶτα μὲ τὸν μαρξισμό. Δὲν ἀναπαύθηκε, πῆγε στὸν Ἰνδουισμό. Δὲν ἀναπαύθηκε κι ἐκεῖ, καὶ ἦρθε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐρχόταν συχνὰ στὸ Καλύβι, πήγαινε καὶ σὲ ἄλλα Κελλιά. Οἱ γονεῖς του ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸ «Χριστέ μου, Παναγία μου, φύλαξε τὸ παιδί μας», ἔλεγαν. Ἀφοῦ κάθησε ἕνα διάστημα στὸ Ὄρος καὶ κάπως συνῆλθε καὶ δυνάμωσε πνευματικά, γύρισε στὸ σπίτι του – γιατὶ δὲν ἦταν γιὰ τὸν Μοναχισμό ‐, καὶ βοήθησε πνευματικὰ καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴν μάνα του. Τώρα, βλέπω, ὁ πατέρας του πρῶτος‐πρῶτος στέκεται στὴν ἀγρυπνία. Λέει τὸν Προοιμιακὸ στὴν ἐκκλησία, διαβάζει στὸ σπίτι τὸν ἑσπερινό, τὸ ἀπόδειπνο, τὴν παράκληση. Πῶς τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεός! Πῆγε ὁ διάβολος νὰ κάνη κακό, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὰ ᾿φερε ἀπὸ ᾿δῶ‐ἀπὸ ᾿κεῖ καὶ τοὺς ἔφερε ὅλους σὲ λογαριασμό.

– Καὶ τὸ κορίτσι, Γέροντα;

– Κι αὐτὸ σιγὰ‐σιγὰ ἔρχεται σὲ λογαριασμό. Δίνει εὐκαιρίες ὁ Θεός.

– Γέροντα, μερικοὶ γονεῖς ποὺ ἀρχίζουν νὰ ζοῦν πνευματικὰ σὲ μεγάλη ἡλικία στενοχωριοῦνται ποὺ δὲν ἔδωσαν χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά τους, ὅταν ἦταν μικρά.

– Ἂν ἔχουν εἰλικρινῆ μετάνοια καὶ παρακαλέσουν τὸν Θεὸ νὰ βοηθήση τὰ παιδιά τους, ὁ Θεὸς κάτι θὰ κάνη γι᾿ αὐτά· θὰ τοὺς ρίξη κανένα σωσίβιο, γιὰ νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν φουρτούνα στὴν ὁποία βρίσκονται. Ἀκόμη καὶ ἂν δὲν παρουσιασθοῦν ἄνθρωποι, γιὰ νὰ τὰ βοηθήσουν, μπορεῖ καὶ κάτι ποὺ θὰ δοῦν νὰ συντελέση, ὥστε νὰ πάρουν μιὰ καλὴ στροφή. Νὰ ξέρετε, αὐτοὶ οἱ γονεῖς εἶχαν καλὴ διάθεση, ἀλλὰ δὲν βοηθήθηκαν μικροὶ ἀπὸ τὴν οἰκογένειά τους καὶ δικαιοῦνται τὴν θεία βοήθεια.

, ,

Σχολιάστε

«ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ὁ Ἁγιορείτης». ΝΕΟΙ ΨΗΦΙΑΚΟΙ ΔΙΣΚΟΙ μὲ τὴν Παράκληση καὶ αὐθεντικὲς ἠχογραφήσεις τοῦ Ἁγίου

ΑΓΙΟΣ-ΠΑΪΣΙΟΣ-ψδ

Ἐπιμέλεια καὶ Παραγωγὴ
Ἱερὸν Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

(Ἠλ. στοιχειοθ.: «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»)

.             Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητα ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς δύσκολες ἡμέρες μας. Ἡ ἁγιότητα τοῦ βίου του, τὰ πλήθη τῶν θαυμάτων ποὺ τέλεσε ἐν ζωῇ καὶ συνεχίζει νὰ τελῆ, καὶ κυρίως ἡ ἀρχοντικὴ ἀγάπη του πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους συνετέλεσαν στὸ νὰ γίνη ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ γνωστοὺς καὶ ἀγαπητοὺς ἁγίους στὴν ἐποχή μας.
.             Ἀνάμεσα στοὺς ἀναριθμήτους πιστούς, ποὺ ποικιλοτρόπως εὐεργετήθηκαν, συγκαταλέγεται καὶ ἡ συνοδεία τοῦ Κελλίου μας. Ἐπὶ πολλὰ ἔτη δέχθηκε τὴν καθοδήγηση καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὴν γειτονικὴ Παναγούδα, καὶ μὲ ἕνα λόγο σὲ αὐτὸν ὀφείλει μετὰ Θεὸν τὴν ὕπαρξή της. Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν τὴν πρόσφατη ἁγιοκατάτξη τοῦ Ὁσίου, τὸ Ἱερὸν Κελλίον µας προβαίνει στὴν ἔκδοση δύο ψηφιακῶν δίσκων ὡς ταπεινὴ προσφορὰ εὐγνωµοσύνης πρὸς τὸν εὐεργέτη του.
.             Ὁ πρῶτος ψηφιακὸς δίσκος περιέχει τὴν Παράκληση τοῦ Ὁσίου, καθὼς καὶ µιὰ ἐπιλογὴ ὕµνων ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία του, ποιήµατα τῆς Ἀδελφότητος τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου “Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”, Σουρωτῆς Θεσσαλονίκης. […] Στὶς σελίδες 9-12 παραθέτουµε τὸ ποιητικὸ κείµενο τῶν ὕµνων τοῦ πρώτου αὐτοῦ δίσκου […]
.             Στὸν δεύτερο ψηφιακὸ δίσκο ψάλλει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος. Δὲν γνώριζε βέβαια θεωρητικὰ τὴν βυζαντινὴ µουσική, εἶχε ὅµως αἴσθηση µουσική. Ἔψαλλε πολὺ γλυκά, µὲ πηγαία εὐλάβεια, καὶ τὸν βλέπαµε τότε νὰ σείεται ὁλόκληρος. Ἡ ψαλµωδία του ἦταν ἕνα ξέσπασµα τῆς καρδιᾶς του, ἕνας ὕµνος τῆς καθαρῆς ἀγάπης του γιὰ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἅγιους.
.             Τὰ περισσότερα τροπάρια τοῦ δευτέρου δίσκου εἶναι θεοµητορικὰ καὶ προέρχονται ἀπὸ τὶς ἀγρυπνίες: τοῦ Δεκαπενταυγούστου (στὸ Ἱερὸν Κελλίον µας, 1981), τοῦ Εὐαγγελισµοῦ (στὸ ὁµώνυµο Παντοκρατορινὸν Κελλίον, 1990), καὶ τῆς ἁγίας Εὐφηµίας (στὸ Ἱερὸν Κελλίον µας, 11 Ἰουλίου 1981). Ἡ ἠχογράφηση τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι ἀπὸ Κελλιώτικη ἀκολουθία, ἀγνώστων λοιπῶν στοιχείων, καὶ τὸ “Χριστὸς ἀνέστη” ἀπὸ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως στὸ ὁµώνυµο Κελλίον τῆς Καψάλας, τὸ 1987. Στὰ ἐν λόγῳ τροπάρια ἔγινε προσεκτικὴ προσπάθεια ἠχητικοῦ καθαρισµοῦ, χωρὶς νὰ ἀλλοιωθῆ ἡ φωνὴ τοῦ Ὁσίου. Ὁ ψηφιακὸς δίσκος καταλήγει µἐ τὸ ἀργὸ ἀπολυτίκιο τοῦ Ὁσίου καὶ ἕνα “Ἄξιόν ἐστιν” στὴν Ἔφορο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὰ ὁποῖα ψάλλουν οἱ πατέρες τοῦ Κελλίου.
.             Εὐχόµαστε οἱ δύο αὐτοὶ δίσκοι νὰ γίνουν ἀφορµὴ ὥστε νὰ πλησιάσουµε περισσότερο τὸν ἅγιο Παΐσιο, νὰ τὸν ἀγαπήσουµε καὶ νὰ τὸν τιµήσουµε. Οἱ πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου ἂς µᾶς σκεπάζουν πάντοτε.

11 Ἰουλίου 2015
Μνήµη τῆς ἁγίας µεγαλοµάρτυρος Εὐφηµίας

 

Σχολιάστε

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΔΥΟ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ [Ἅγ. Παΐσιος καὶ Γέρων Ἰἀκωβος] (Χαρ. Μπούσιας)

Συναντήσεις δύο συγχρόνων Ἁγίων[1]

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Ἡ ἁγιότης δὲν κρύβεται. Εἶναι μαγνήτης, ποὺ ἑλκύει. Εἶναι τὸ λαμπερὸ ἀστέρι, ποὺ φωτίζει ὅλους μας στὸ σκοτάδι τῆς χίμαιρας καὶ τῶν προβλημάτων τῆς καθημερινότητος. Εἶναι ἡ ὄαση τῶν κουρασμένων ὁδοιπόρων στὴν ἔρημο τῶν θλίψεων καὶ τῶν κρίσεων. Εἶναι ἡ πηγὴ μὲ τὸ γάργαρο νερό, ποὺ ξεδιψάει κάθε διψασμένο. Εἶναι τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι στὴ δυσώδη κοπριὰ τῶν ὀρθολογιστῶν καὶ ἀθέων. Εἶναι ἡ πραγμάτωση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης σὲ ἕναν κόσμο ἄστοργο, ἀφιλάδελφο, ταραγμένο καὶ πολεμούμενο ἀπὸ πλῆθος ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν.
.           Δύο μαγνῆτες ἁγιότητος στὴν ἐποχή μας εἶναι ὁ Γέροντας Ἰάκωβος Βαλαδῆμος καὶ ὁ ἤδη γραμμένος στὶς δέλτους τῶν Ἁγίων μας, Ὅσιος Παΐσιος, ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ τελευταῖος τὰ νεανικά του χρόνια τὰ πέρασε στὴν Κόνιτσα καὶ ἀργότερα ὡς μοναχὸς ἀσκήσευσε καὶ στὸ ἱστορικὸ Μοναστήρι της, αὐτὸ τῆς Παναγίας τοῦ Στομίου, μακριὰ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ τύρβη ἀκόμη καὶ σήμερα, ἀφοῦ δὲν εἶναι προσβάσιμο στὰ σύγχρονα μέσα κυκλοφορίας καὶ χρειάζεται ἀρκετὴ καὶ δύκολη πεζοπορία, γιὰ νὰ φθάσει κανεὶς ἐκεῖ. Ἀποζημιώνεται, βέβαια, ὁ προσκυνητής του ἀπὸ τὸ ὑπέροχο τοπίο, μὲ τὴν «φωνὴν ὑδάτων πολλῶν» (Ἀποκ. ιδ´ 2) ἀπὸ τὸν παραρρέοντα Ἀῶο ποταμὸ καὶ ἀπὸ τὶς μυστικὲς συμφωνίες, ποὺ ἀδιάκοπα δίνουν τὰ καλλικέλαδα ἀηδόνια καὶ τὰ ἄλλα φιλέρημα στρουθία τοῦ δάσους. Ἀποζημιώνεται ἐπίσης πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴ χάρη τῆς Παναγίας μας τῆς Στομιώτισσας καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, τοῦ ὁποίου σώζεται τὸ ἀπέριττο κελλάκι.
.           Ὡς νεαρὸς Ἀρσένιος, ὁ Ὅσιος Παΐσιος, διψοῦσε γιὰ λόγο Θεοῦ καὶ γιὰ συναντήσεις μὲ ἀνθρώπους ποὺ βίωναν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ζοῦσαν μὲν στὴ γῆ, ἀλλὰ εἶχαν τὸ πολίτευμα στὸν οὐρανό, ὅπως οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί, αὐτοὶ ποὺ περιγράφει ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν (Φιλιπ. γ´ 20). Ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου Γέροντος τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Προφήτη Ἠλία στὴ Βίτσα τοῦ Ζαγορίου, τοῦ πατρὸς Ἰακώβου, τοῦ ἱεραποστόλου τῆς Ἠπείρου, εἶχε φθάσει καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ νεαροῦ τότε φερέλπιδος μοναχοῦ, τοῦ μετέπειτα Ὁσίου Παϊσίου, ἀφοῦ ὅλοι μιλοῦσαν γιὰ τὶς ἀρετές του, τὶς νουθεσίες του, τὰ θαυμάσιά του. Ἀψηφώντας, λοιπόν, αὐτὸς τὴ μακριὰ πεζοπορία ἀπὸ τὴν Κόνιτσα στὴ Βίτσα, μαζὶ μὲ ἄλλους δύο νεαρούς, ποὺ εἶχαν τρωθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο ἔρωτα τῆς μοναχικῆς ζωῆς καὶ ὡς πνευματικοὶ ἀδελφοὶ ἀλληλοστηρίζονταν «ὡς πόλις ὀχυρά» (Παρ. 18, 19), ἐπισκεπτόταν, ὅταν εὕρισκε εὐκαιρία, τὸν εὐλαβέστατο πατέρα Ἰάκωβο.
.           Καὶ μόνο τὸ παρουσιαστικὸ τοῦ Γέροντος, ἡ βιωματική του πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἡ ὁσιακὴ συμπεριφορά του συγκινοῦσε τοὺς νεαροὺς ὑποψηφίους μοναχοὺς καὶ τοὺς παρακινοῦσε σὲ μίμηση τῶν ἀσκητικῶν του παλαισμάτων. Ἡ διαπροσωπικὴ αὐτὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Γέροντα Ἰάκωβο τοὺς τόνωνε τὸ ἠθικό, τοὺς φυλάκιζε τὶς αἰσθήσεις καὶ τοὺς φτέρωνε τὸ νοῦ πρὸς τὶς ἐπάλξεις τοῦ οὐρανοῦ. Παρακολουθοῦσαν μὲ προσοχὴ κάθε κίνησή του καὶ πρόσεχαν τὰ λόγια του καὶ κάθε λέξη ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ «ἕρκος τῶν ὀδόντων του» κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο. Καὶ ὅλα τὰ χάρασσαν μὲ ἀνεξίτηλο μελάνι στὶς καρδιές τους. Ἦταν, βλέπετε, σκαπανεῖς τῆς ἀρετῆς, ἦταν μέλισσες ποὺ τρυγοῦσαν τὸ γλυκύτατο μέλι τῆς θεοσοφίας τοῦ Γέροντος, τὸ νέκταρ τοῦ ἀποστάγματος τῶν ἀσκητικῶν του πόνων.
.           Ἔψαχναν νὰ βροῦν οἱ μακάριοι νέοι τὸν πολύτιμο μαργαρίτη, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Σωτήρα μας Χριστό. Καὶ τὸν βρῆκαν μέσα ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ πατρὸς Ἰακώβου, τὰ λόγια τοῦ ὁποίου σαφῶς καὶ τοὺς ὤθησαν στὴν ἐκπλήρωση τῆς θεοφιλοῦς ἐπιθυμίας τους. Γνώριζαν ὅτι ὁ πολύτιμος μαργαρίτης, γιὰ νὰ βρεθεῖ, θέλει ψάξιμο. Δὲν βρίσκεται εὔκολα, γιατὶ κρύβεται, ὅπως τὰ μαργαριτάρια στὰ βάθη τῶν ὠκεανῶν. Ὅποιος θέλει νὰ βρεῖ μαργαριτάρια μπαίνει μὲ προσωπικοὺς κόπους καὶ κινδύνους γυμνὸς στὴ θάλασσα καὶ κάνει βουτιὲς στὸ βυθό της. Καὶ ὅποιος θέλει νὰ βρεῖ τὸν πολύτιμο μαργαρίτη, τὸν Χριστό μας, πρέπει νὰ κολυμβήσει γυμνὸς ἀπὸ χρήματα καὶ περιουσίες σὲ αὐτὴ τὴ ζωή, ὅπως ὁ πατὴρ Ἰάκωβος, καὶ νὰ κάνει καταβύθιση μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως, τῆς ἀσκήσεως, τῆς σκληραγωγίας, τῆς κενωτικῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλληλεγγύης, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος. Ἡ χαρά, ὅμως, τῆς εὑρέσεως τοῦ πολύτιμου μαργαρίτη, τοῦ Χριστοῦ μας, ἔδιωχνε κάθε κόπο, θλίψη καὶ κίνδυνο ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ πατρὸς Παϊσίου καὶ τῶν φίλων του, καὶ τὸν ἔκανε τόσο πλούσιο, ὅσο κανέναν ἄλλον σὲ αὐτὴ τὴ ζωή. Οἱ ἐπισκέψεις του, ἔτσι, στὸ Γέροντα Ἰάκωβο, ἦταν ἐπισκέψεις εὑρέσεως τοῦ μαργαριταριοῦ τοῦ ἐφετοῦ τῆς καρδιᾶς του, αὐτοῦ ποὺ ἤδη εἶχε βρεῖ ὁ ἀσκητὴς Ἡγούμενος τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Προφήτη Ἠλία. Ὡς πνευματικὸς διδάσκαλος, λοιπόν, καὶ ἀλείπτης ὁ πατὴρ Ἰάκωβος σαφῶς ἐπηρέασε μὲ τὴν ὁσιακή του πολιτεία τὸν Ὅσιο Παΐσιο καὶ τὸν ἀνέδειξε ὄχι μόνο ἰσάξιο τῶν κατορθωμάτων του, ἀλλά, χάριτι θείᾳ, πολὺ ἀνώτερό του, γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι «τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰωάν. γ´ 8). Ἄν, λοιπόν, σκεῦος εὔχρηστο τοῦ Παναγίου Πνεύματος φάνηκε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, πόσο μᾶλλον εὔχρηστο, ἂν καὶ σὲ ἀφάνεια, ἦταν ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ λέει, ὅτι δὲν γίνεται νὰ εἶναι «μαθητὴς ἀνώτερος τοῦ διδασκάλου, οὐδὲ δοῦλος ἀνώτερος τοῦ κυρίου αὐτοῦ» (Ἰωάν. ιδ´ 6, Ματθ. ζ´14, κβ´14, Α´ Κορ.α´ 26-27, Ἰωάν. ϛ´ 60 ).
.           Γύρω στὸ 1940, ὅταν ὁ νεαρὸς Ἀρσένιος ἦταν μόλις δεκαέξη ἐτῶν, ἐπισκέφθηκε τὸν Γέροντα Ἰάκωβο. Ἤθελε νὰ ταξιδεύσει πνευματικὰ μαζί του μέσα ἀπὸ τὶς διηγήσεις του στὸ Ἅγιον Ὅρος, τὸ ὄρος τῶν ὀνείρων του. Στὸ Ναὸ μιὰ μαυροφορεμένη γυναίκα, σχετικὰ νέα, τὸν κοίταζε συνέχεια καὶ ὁ νεαρὸς ἔβαλε κακὸ λογισμὸ μέσα του, μέχρι ποὺ ἐκείνη τὸν πλησίασε καὶ τὸν κάλεσε στὸ σπίτι της λέγοντας:

-Μοιάζεις πολὺ μὲ τὸ παιδί μου, ποὺ πρὶν λίγο σκοτώθηκε στὸν πόλεμο!

.           Αὐτὰ τὰ λόγια τρύπησαν σὰν ρομφαία δίστομη τὴν καρδιὰ τοῦ νεαροῦ Ἀρσενίου, ποὺ ὑποσχέθηκε στὸν ἑαυτό του νὰ μὴν βάζει ποτὲ πονηρὸ λογισμό.
.           Οἱ συναντήσεις τῶν δύο συγχρόνων Ἁγίων στὴ Βίτσα, τοῦ πολιοῦ τότε Γέροντος Ἰακώβου καὶ τοῦ νεαροῦ τότε Ἀρσενίου, τοῦ σημερινοῦ Ὁσίου Παϊσίου, σφραγίζονται ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας τῶν προσώπων, αὐτὴν ποὺ ὁ Χριστὸς σκορπίζει, ὅταν βρίσκεται ἀνάμεσά τους, ὅταν Αὐτὸς κυβερνᾶ τὸ καράβι τῆς ζωῆς τους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ ἀπάνεμο λιμάνι τῆ σωτηρίας, στὸ λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλωστε σήμερα Ἰάκωβος καὶ Παΐσιος συναπολαμβάνουν τὴ γαλήνη στὴν ἀντίπερα ὄχθη τῆς ζωῆς, στὴν ἀβράδιαστη ἡμέρα τῆς αἰωνιότητος.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

[1] Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Σουρωτῆς, σελὶς 153, 2015

,

Σχολιάστε