Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Νικόλαος

ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΚΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΠΑΥΛΙΤΗΣ

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος

(Ὁμιλία κατά τήν Θεία Λειτουργία
στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Νικολάου Χαυδάτων Κεφαληνίας 24-5-2014)

ΠΗΓΗ: impantokratoros.gr 

.                 Σεβαστέ μας Γέροντα Παρθένιε, Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου Ἁγίου Ὄρους, σεβαστοί μου πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, μέ ἀφορμή τήν σημερινή λαμπρή ἑορτή τῆς ἀνακομιδῆς καί τῆς μετακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἄς ἀναφέρωμε σήμερα στήν ἀγάπη σας κάποιες ἐγγυημένες νεώτερες, ζωντανές ὅμως, ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Νικολάου στήν Ρωσία καί ἰδιαίτερα στό Ἁγιώνυμον Ὄρος.
.                 Αὐτό τό κάνομε γιά νά ἀποδειχθῆ περίτρανα ἡ διαχρονική σωστική δρᾶσις τοῦ τιμωμένου σήμερα Ἁγίου μας. Ἔτσι δέ καί ἐμεῖς νά ἀντλήσωμε ἀκόμη περισσότερο, δύναμι καί ἐνίσχυσι στόν διά βίου ἀγῶνα τῆς σωτηρίας μας. Διότι, ὅταν ἕνας Ἅγιος δρᾶ ἐμφανῶς, ἀκόμη καί στίς πονηρές ἡμέρες μας, ἄν καί ἔζησε «τῷ μακρυνῷ καιρῷ  ἐκείνῳ», στήν πρᾶξι τόν αἰσθανόμεθα σύγχρονό μας. Αὐτή δέ ἡ πρόσφατη καί σύγχρονη δρᾶσις του μᾶς συνδέει μέ τό ἅγιο, ἔνδοξο ἁγιοτόκο παρελθόν καί μᾶς ἀποδεικνύει ὅτι Ἰησοῦς Χριστός “χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας” (Ἑβρ. ιγ´, 8).
.                 Ἐπί πλέον δέ, σύμφωνα μέ τήν Γραφή καί μέ τούς ἱερούς Ἑρμηνευτάς, αὐτά τά σύγχρονα θαύματα εἶναι ἕνα θεόθεν σημάδι, ὅτι ὁ Θεός δέν ἀπέστρεψε τό ἅγιο καί δίκαιο Πρόσωπό Του ἀπό τόν ὑπόλοιπο ἁμαρτωλό λαό Του καί ὅτι, διά τοῦ Ἁγίου Του, ὁ Θεός τελικά ἐπεσκέψατο ὁλόκληρον τόν λαόν Αὐτοῦ.
.                 Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης – ἦτο Ρῶσος, ἐκοιμήθη τό 1938 στήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίου Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους – πώς κάποιος γνωστός του, ὁ π. Ρωμανός στήν Ρωσία, ὅταν ἦταν παιδί, ἐσώθη θαυματουργικά ἀπό τόν Ἅγιο Νικόλαο, ὅταν, προσπαθῶντας μέ ἕλκυθρο νά περάση ἕνα ποτάμι, ἔπαθε ἕνα ἀτύχημα. Ἐβυθίζετο τό ἕλκυθρο μέσα στούς πάγους καί τότε ἐνεφανίσθη ὁ Ἅγιος Νικόλαος καί τόν ἔσωσε.

.                 Ἐπίσης, ὁ Ἅγιος Σιλουανός μνημονεύει κάποιον γνωστό του στήν Ρωσία, πού, ὅταν ἦταν μικρό παιδί, ἐσώθη θαυματουργικά ἀπό ἐπίθεσι κοπαδιοῦ ἀγρίων λύκων. Ὅταν εἶπε “ Ἅγιε Νικόλαε, βοήθησέ με”, τότε, ξαφνικά, οἱ λύκοι, ραπιζόμενοι ἀπό τήν θερμή προσευχή τοῦ παιδιοῦ αὐτοῦ, ἐτράπησαν εἰς φυγήν μέ τήν ἐπέμβασι τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἐνῷ δηλαδή οἱ λύκοι ἤρχοντο κατεπάνω του, αὐτομάτως ἔκαναν μεταβολή καί ἔφυγαν ὅλοι.
.                 Στήν Ρωσία, ἐπί ἐποχῆς Κροῦτσεφ, διαδόχου τοῦ Στάλιν, μετά τήν δεκαετία τοῦ 1950, συνέβη τό ἑξῆς: Ὅταν μία κοπέλλα, ἐπειδή δέν εἶχε ἀγόρι γιά νά χορέψη σέ ἕνα ἁμαρτωλό πάρτυ, τότε εἰρωνικά ἔπιασε στά χέρια της μία εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου θέλοντας νά χορέψη βέβηλα μαζί μέ τήν εἰκόνα, δῆθεν ὅτι χορεύει μέ κάποιον, ἐκείνην τήν στιγμή ἔμεινε σάν στήλη ἅλατος. Ἔμεινε “μάρμαρο” ἐπάνω ἀπό ἑκατό ἡμέρες, ὥσπου ἐνεφανίσθη ὁ πάντα πολυεύσπλαγχνος Ἅγιος Νικόλαος καί τήν ἔλυσε θαυματουργικά ἀπό αὐτόν της τόν σωτήριο, παιδαγωγικό καί ὀδυνηρό κανόνα, ὁ ὁποῖος ὅμως ἦτο γι᾽ αὐτήν πέρα γιά πέρα σωτήριος. Μάλιστα, αὐτό τό γεγονός, τόση ἐντύπωσι εἶχε κάνει τότε στήν Ρωσία, ὥστε ἔχει γυρισθῆ καί βίντεο ἀπό τούς ἰδίους τούς Ρώσους.
.                 Ἐπίσης, συγκινητικό εἶναι ἕνα θαῦμα πού ἀναφέρει ὁ γνωστός μας Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, τό ὁποῖο συνέβη στήν Σκήτη τῶν Ἰβήρων, στόν γερο-Νικόλαο τῆς συνοδείας τῶν Μαρκιανῶν. Αὐτό ἔλαβε χώρα λίγο μετά τό 1940. Μέ ἐπέμβασι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τό πηγάδι τοῦ Κελλιοῦ τους, ἐνῷ εἶχε ἐντελῶς στερέψει ἀπό νερό, ὅταν ἔβαλαν τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου στόν ξερό βυθό τοῦ πηγαδιοῦ, σιγά-σιγά, θαυματουργικῶς, ἄρχισε νά ἀνεβαίνη ἡ στάθμη τοῦ νεροῦ μέ ἐπιπλέουσα τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου μέχρι τό νερό νά ἔλθη ἐπάνω.
.                 Στήν Ἱερά Μονή Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, ἐπί ἡγουμενίας παπα-Συμεών, ἀναφέρονται δύο χαρακτηριστικά θαύματα τοῦ Ἁγίου Νικολάου κατά τήν πανήγυρι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Δι᾽ αὐτῶν, φαίνεται καί ἡ ἀκράδαντη ἐμπιστοσύνη τοῦ τότε ἡγουμένου παπα-Συμεών στόν Προστάτη Ἅγιο τῆς Μονῆς.
.                 Στό πρῶτο θαῦμα, ἐνῷ δέν εἶχαν καθόλου ψάρια γιά τήν πανήγυρι καί ὅλοι οἱ πατέρες εἶχαν ἀπογοητευθῆ, τήν τελευταία στιγμή ὁ ἅγιος ἡγούμενος τούς εἶπε: “Νά ἔχετε ἐμπιστοσύνη στόν Ἅγιο”, λές καί εἶχαν συνεννοηθῆ. Καί ξαφνικά, στό παρά πέντε ἕνα ὁρμητικό τεράστιο κῦμα ἔφερε καί ἅπλωσε ἐκεῖ, στό μουράγιο τῆς Μονῆς, στόν ἀρσανᾶ, πολυαρίθμους φρεσκοτάτους ροφούς!
.                Στό δεύτερο τώρα θαῦμα, συνέβη τό ἑξῆς: Ἔπρεπε οἱ πατέρες τῆς Μονῆς, κατά τήν συνήθεια, νά μοιράσουν εὐλογία στούς κελλιῶτες ἀσκητές πού εἶχαν παρευρεθῆ ἐκεῖ, στό πανηγύρι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου. Ὅμως, ἐκείνη τήν χρονιά δέν εἶχαν λάδι οἱ Γρηγοριᾶτες πατέρες. Παρά ταῦτα, ὁ παπα-Συμεών τούς εἶπε: “Θά τηρήσετε τό τυπικό. Θά δίνετε λάδι, κι ἄς μήν ἔχωμε”. Καί ἐνῷ ἄρχισαν, μέ ἀπορία, οἱ πατέρες νά μοιράζουν εὐλογία λάδι στούς προσκυνητές καί στούς κελλιῶτες ἀσκητές, ἡ στάθμη τοῦ λαδιοῦ στό πιθάρι καθόλου δέν ἐλιγόστεψε, οὔτε κατά ἕνα χιλιοστό!
.                 Σημειωτέον, ὅτι ὁ ἡγούμενος Συμεών, πού ἐκοιμήθη τό 1905, ἦτο ἐπί ἑπτά χρόνια, σεβαστέ μου Γέροντα Παρθένιε, Ἁγιοπαυλίτης μοναχός – ἀπό τό 1852 μέχρι τό 1859. Ἐκεῖ δηλαδή, στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Παύλου, στήν οὐσία ἀνδρώθηκε καί ὡρίμασε πνευματικά. Οἱ θερμές ὅμως παρακλήσεις τῶν Γρηγοριατῶν πατέρων τόν ἔφεραν ὡς ἡγούμενο στήν Ἱεράν Μονήν Γρηγορίου. Μάλιστα, πρός αὐτό τόν ὡδήγησε, εἶχε δηλαδή τήν εὐλογία τοῦ ἰδίου τοῦ Γέροντα του, Σωφρονίου Ἁγιοπαυλίτου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τό 1882. Ἀναφερτέον ὅτι ὁ παπα-Συμεών τυγχάνει πνευματικός ἀνακαινιστής καί νέος κτίτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου.
.                 Ἐπίσης, ἕνα ἄλλο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου συνέβη πάλι στήν Ἱερά Μονή Γρηγορίου, ἐπί ἡγουμενίας τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος ἦτο ὑποτακτικός τοῦ προηγουμένου παπα-Συμεών. Ὁ ἡγούμενος Ἀθανάσιος ἐκοιμήθη τό 1953.
.                 Ἐνεφανίσθη ζωντανός ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐμπρός στούς πατέρες Μιχαήλ καί Χρύσανθο, πού ἦσαν ὑπεύθυνοι στό ἀρτοποιεῖο τῆς Μονῆς καί ἦσαν περίλυποι διότι δέν εἶχαν σιτάρι γιά τό Μοναστήρι, καί εὐλόγησε τό λιγοστό σιτάρι πού εἶχε ἀπομείνει ἐκεῖ. Καί γιά ἕξι ὁλόκληρους μῆνες τό σιτάρι πού εὐλόγησε ὁ Ἅγιος Νικόλαος δέν ἐτελείωνε. Τόν Γέροντα Ἀθανάσιο τόν ἐπισκέφθηκε, σημειωτέον, καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἰς τόν ναό.
.                 Τέλος, ἄς ἀναφέρωμε, ἀγαπητοί μου συμπατριῶτες ἀδελφοί, τήν ἐμφάνισι τοῦ Ἁγίου Νικολάου στόν Κεφαλονίτη προηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου Ἀρχιμανδρίτην Ἀνδρέαν. Ἐγεννήθη ἐδῶ στήν Κεφαλονιά, στήν Ἀγκώνα, τό 1904 καί ἐκοιμήθη μόλις τό 1987. Μάλιστα, ἐκοιμήθη, ὄχι φυσικά τυχαίως, τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς, πού ἑώρταζε τό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Παύλου.
Μετά τήν ἀγρυπνία, ἔγινε ἡ κηδεία του, τήν ὁποία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι παρηκολούθησε, μέ τήν πνευματική του αἴσθησι, ὁ χαριτωμένος φίλος καί συνασκητής του Ἀρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ ἀπό τό Ἔσσεξ τῆς Ἀγγλίας. Μάλιστα, μέ πρότασι καί μεσολάβησι τοῦ φωτισμένου Γέροντα Ἀνδρέου, ὁ Γέρων Σωφρόνιος ὑπῆρξε πνευματικός τῆς γύρω περιοχῆς καί τῆς Μονῆς Ἁγίου Παύλου, τότε.
.                 Ὁ Γέρων Ἀνδρέας ἄφησε σέ ὅλο τό Ἁγιώνυμον Ὄρος, ἀλλά καί σέ ὅλο τό πανορθόδοξο πλήρωμα φήμη ἁγίου ἀνδρός. Ἡ ζωντανή ἐμφάνισις τῆς Παναγίας πού αὐτός εἶχε στό μετόχι τῆς Μονῆς, ἐκεῖ στόν Μονοξυλίτη – ἐντός τοῦ Ἁγίου Ὄρους -, εἶναι ἴσως ἡ πιό γνωστή, πρόσφατη, συγκινητική, διδακτική καί δημοφιλής ἐμφάνισις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
.                 Ἐκεῖ λοιπόν, στόν Μονοξυλίτη, ὅπου ὁ ναός τιμᾶται στόν Ἅγιο Νικόλαο, εἶδε μέ φυσική μορφή ἀνθρώπου τόν Ἅγιο Νικόλαο, τό 1975. Εἶδε δηλαδή ἕναν ἡλικιωμένο ἄγνωστο ἱερέα, πού τοῦ αὐτοσυστήθηκε καί τοῦ εἶπε ὅτι ἐλέγετο “π. Νικόλαος”. Ἔτσι τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος. Καί ἐρώτησε τόν π. Ἀνδρέα νά τοῦ δείξη τόν δρόμο πρός τίς Καρυές. Ὅπερ καί ἐγένετο. Μετά, συνέχισε τό ἄγνωστο μέχρι τότε Γεροντάκι καί πῆρε σιγά-σιγά τόν δρόμο πρός τίς Καρυές, τήν πρωτεύουσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ παπα-Ἀνδρέας, μόλις ἐπῆγε στό κελλί του, ἀναλογίσθηκε ἀμέσως ὅτι ὤφειλε νά εἶχε καλέσει τόν “ξένο” ὁδοιπόρο νά φάγη κάτι, γιά νά ἀποκτήση δυνάμεις γιά τήν μετέπειτα ὁδοιπορία του. Ὁπότε, σέ “μηδέν” χρόνο ἀπό τότε πού τόν ἐχαιρέτησε, ἐβγῆκε πάλιν ἀμέσως τροχάδην ἔξω γιά νά τόν καλέση γιά φαγητό. Ἀλλά ὁ αὐτοσυστηθείς “π. Νικόλαος” δέν ὑπῆρχε πουθενά. Εἶχε ἐξαφανισθῆ, ἐντελῶς ἀνεξήγητα!
.                 Σημειωτέον δέ, ὅτι σέ ἐκεῖνο τό σημεῖο ὁ δρόμος πρός τίς Καρυές ἦτο ἀκάλυπτος τοὐλάχιστον γιά πορεία δέκα λεπτῶν, ὁπότε σίγουρα ἔπρεπε, ἐπειδή εἶχε ὁρατότητα, νά τόν εἶχε δῆ. Ὅμως, ὁ ἄγνωστός ἱερέας ἄφαντος ἐγένετο ἀπ᾽ αὐτοῦ. Δέν τόν εἶδε πουθενά στόν ὁρίζοντα. Ὁπότε, ὁ ἀπερίεργος παπα-Ἀνδρέας, ἄν καί δέν ἠμπόρεσε νά δώση ἐξήγησι, εἶπε ἁπλᾶ στόν ἑαυτό του: “Κρῖμα γιά μένα πού δέν ἐπρόλαβα νά φιλέψω τόν ἄγνωστο ὁδοιπόρο”.
.                 Ἔφαγε, ἐκοιμήθη, ἀλλά ὅταν ἐξύπνησε ἦτο ὑπερβολικά καί ἀνεξηγήτως ἀλλαγμένος. Εἶχε μία θεϊκή χαρά καί εἰρήνη, τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν, καί ὁ λογισμός του, πού τόν πολεμοῦσε μέχρι τότε μέ λύσσα, ἐάν ἔπρεπε νά πάη νά βοηθήση ὡς ἡγούμενος κάποιο ἄλλο Μοναστήρι ἤ νά παραμείνη μέχρι τέλους στήν μετάνοιά του, ἄλλαξε ἀπρόσμενα μετά τήν συνάντησι μέ τόν ἄγνωστο π. Νικόλαο καί τοῦ ἔλεγε μέσα σέ βαθειά θεϊκή εἰρήνη: “Δέν εἶσαι τώρα γιά νέες ἄλλες ἡγουμενίες”. Εὐθύς μετά πῆγε στήν ἐκκλησία, συγκινημένος καί χαρούμενος, διότι εἶχε τελειώσει τό προσωπικό του δρᾶμα, καί, βλέποντας τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου πού πῆγε νά τήν προσκυνήση, διαπιστώνει ἔκπληκτος ὅτι ὁ εἰκονιζόμενος Ἅγιος ἦταν ἀκριβῶς ἴδιος μέ τόν ἄγνωστο παπᾶ πού εἶχε περάσει πρίν λίγο καί μυστηριωδῶς-θαυματουργικῶς εἶχε ἀμέσως ἐξαφανισθῆ. Μετά μάλιστα, ὁ ἴδιος ἀποροῦσε καί ἔλεγε: “Μά, νά μήν ἀνοίξη τό μυαλό μου πιό μπροστά;”!
.                 Βλέπετε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀκόμη καί σέ ἁγίους ἀνθρώπους, ὁ Θεός, ὅποτε θέλει, “κλειδώνει” τόν νοῦ τους καί ὅποτε κρίνει τόν “διανοίγει”. Κατόπιν, ὁ πνευματικός τοῦ Γέροντος Ἀνδρέα, ὁ παπα-Διονύσης, τοῦ εἶπε: “Προφανῶς, εὐλογημένε, ἦτο ὁ Ἅγιος Νικόλαος. Ἦλθε καί σοῦ πῆρε τό μεγάλο βάρος πού εἶχες ἐπάνω σου”. Τήν ταλάντευσι δηλαδή καί τήν σύγχυσι τῶν λογισμῶν. Σημειωτέον ὅτι αὐτό τό μαρτύριο τῶν λογισμῶν τό καταλαβαίνουν μόνον ὅσοι τό ἔχουν περάσει καί στό ποσοστό πού τό ἔχουν βιώσει.
.                 Ὅταν παρητήθη ὁ Γέρων Ἀνδρέας ἀπό ἡγούμενος, ἐξελέγη ὡς νέος ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὁ ἐδῶ παρευρισκόμενος πολυσέβαστος Γέρων Παρθένιος, πού ὅλοι μας ἔχομε τήν μεγάλη τιμή, χαρά καί εὐλογία νά τόν ἔχωμε ἀνάμεσά μας, προεξάρχοντα μάλιστα τῆς λειτουργικῆς μας συνάξεως.
.                 Περί τοῦ Γέροντος Παρθενίου, ὁ μακαριστός ἅγιος προηγούμενος Ἀνδρέας, ἔλεγε τά ἑξῆς – καί νά μέ συγχωρήσετε Γέροντα πού θά τό ἀναφέρω: «”Μάτια μου” – αὐτό τό ξέρετε, εἶναι κεφαλονίτικο, δέν χρειάζονται διευκρινήσεις σέ σᾶς -, “μάτια μου”, ἔχομε νέο ἡγούμενο, κατάφορτο ἀπό τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Γι᾽ αὐτό, πολυσέβαστε Γέροντά μου καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἐν κατακλεῖδι, νά μοῦ ἐπιτρέψετε, ἀντί περαιτέρω σχολίων στόν ἀληθινό καί περιεκτικό λόγο τοῦ Γέροντος Ἀνδρέου, νά σᾶς διαβάσω ἕνα σύντομο, ἁπλό, ἀλλά καρδιακό ποιηματάκι, ἀφιερωμένο στήν ἐδῶ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Χαυδάτων, στόν Γέροντα Παρθένιο καί στήν Κεφαλονιά γενικῶς.

ΠΗΓΗ: impantokratoros.gr

, ,

Σχολιάστε

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΥΡΩΝ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΥΡΩΝ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ, Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ
(6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ)

 τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ.           «Ὁ ἅγιος Νικόλαος ἔζησε στὰ χρόνια τῶν τυράννων Διοκλητιανοῦ καὶ  Μαξιμιανοῦ καὶ διέπρεψε πρῶτα ὡς μοναχός. Ἔπειτα λόγω τῆς μεγάλης ἀρετῆς του δέχτηκε τὴν ἀρχιερωσύνη. Ἐπειδὴ ὅμως πίστευε στὸν Χριστὸ καὶ κήρυσσε ἐλεύθερα τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, συνελήφθη ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῆς πόλεως κι ἀφοῦ ὑπεβλήθη σὲ βασανιστήρια καὶ στρεβλώσεις τοῦ σώματός του, ρίχτηκε στὴ φυλακὴ μαζὶ καὶ μὲ ἄλλους χριστιανούς. Ὅταν ὅμως ὁ μεγάλος καὶ εὐσεβὴς Κωνσταντῖνος ἀπέκτησε τὴν βασιλεία τῶν Ρωμαίων μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐλευθερώθηκαν οἱ φυλακισμένοι, καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ὁ Νικόλαος, ὁ ὁποῖος πῆγε στὰ Μύρα. Μετὰ ἀπὸ λίγο διάστημα, συγκροτήθηκε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Κωνσταντίνου καὶ ἡ πρώτη ἐν Νικαίᾳ Σύνοδος, τῆς ὁποίας μέλος ἦταν καὶ ὁ θαυμαστὸς Νικόλαος.
.           Αὐτὸς ἔκανε πολλὰ καὶ διάφορα θαύματα, ὅπως δηλώνει καὶ ἡ ἱστορία του.  Διέσωσε μάλιστα καὶ τρεῖς ἄντρες ποὺ συκοφαντήθηκαν καὶ ἐπρόκειτο νὰ πεθάνουν ἄδικα. Διότι εὑρισκόμενοι στὴν φυλακή, ἔμαθαν τὸν χρόνο ποὺ ἔμελλε νὰ ἀποκεφαλισθοῦν καὶ ἐπικαλέστηκαν τὸν ἅγιο σὲ βοήθειά τους, θυμίζοντάς του τὶς διάφορες εὐεργεσίες ποὺ ἔκανε καὶ πῶς ἔσωσε στὴν Λυκία τρεῖς ἄνδρες ποὺ ἐπρόκειτο κι αὐτοὶ νὰ χάσουν τὴν ζωή τους. Λοιπὸν ὁ ταχὺς καὶ θερμὸς εἰς βοήθειαν, ὁ ἅγιος Νικόλαος δηλαδή, φανερώνεται στὸν βασιλιὰ καὶ στὸν ἔπαρχο κατὰ τὸν ὕπνο τους. Καὶ τὸν μὲν ἔπαρχο ἐπιτιμᾶ γιὰ τὴν συκοφαντία τῶν ἀνδρῶν πρὸς τὸν βασιλιά, τὸν δὲ βασιλιὰ διδάσκει καὶ τοῦ ὑπενθυμίζει  ὅτι οἱ φυλακισμένοι ἄνδρες εἶναι ἀθῶοι καὶ ἀπὸ φθόνο κατηγορήθηκαν. Ὁπότε τοὺς λύτρωσε ἀπὸ τὴν ἐπικείμενη τιμωρία. Ἐπὶ πλέον καὶ ἄλλα πολλὰ τεράστια θαύματα ἐπιτέλεσε, κι ἀφοῦ ποίμανε τὸν ὀρθόδοξο λαὸ μὲ ἱερὸ τρόπο κι ἔφτασε σὲ βαθὺ γῆρας, ἐξεδήμησε πρὸς τὸν Κύριο, χωρὶς ὅμως νὰ ξεχάσει μετὰ τὸ τέλος του τὸ ποίμνιό του. Διότι καθημερινά, θὰ λέγαμε, προσέφερε τὶς εὐεργεσίες του σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἀνάγκη καὶ τοὺς ἔσωζε ἀπὸ παντὸς εἴδους κινδύνους καὶ περιστάσεις».
.           Ὁ ὑμνογράφος ἅγιος Θεοφάνης εὑρισκόμενος σὲ ἀδυναμία καὶ ἀπορία προκειμένου νὰ ἐγκωμιάσει ἕναν τόσο μεγάλο ἅγιο σὰν τὸν ἅγιο Νικόλαο –«Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασιν ἀναδήσωμεν τὸν Ἱεράρχην;… Ποίοις μελωδικοῖς ἄσμασιν ἐπαινέσωμεν τὸν Ἱεράρχην;» Καί: «Νικόλαε, μὴ βδελύξῃ τὴν ἐγχείρησιν· ποθῶν οὐ κομπάζων γάρ, τρισμάκαρ,  κατετόλμησα», δηλαδή: τρισμακάριστε Νικόλαε, μὴ βδελυχθεῖς τὴν ἀπόπειρα τοῦ ἐγκωμιασμοῦ σου. Διότι τὸ τόλμησα ἀπὸ πόθο καὶ ὄχι ἀπὸ ὑπερηφάνεια– ἐπιχειρεῖ νὰ τὸν προβάλει χρησιμοποιώντας τὸν τόπο τῆς ἐπισκοπῆς του: τὰ Μύρα τῆς Λυκίας, τὸ ἴδιο τὸ ὄνομά του: Νικόλαος, τὴν προσωνυμία του: θαυματουργός.
.           Ὁ τόπος τῆς ἐπισκοπῆς του, τὰ Μύρα, γίνονται ἐν πρώτοις ἀφορμὴ γιὰ τὸν ὑμνογράφο νὰ φανερώσει τὸ πνευματικὸ βάθος τοῦ ἁγίου, ὅτι δηλαδὴ ὁ ἴδιος ἀναδείχθηκε πνευματικὸ μύρο, ἀφοῦ χρίστηκε ἀπὸ τὸ νοητὸ μύρο, τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Ὡς μυροβολῶν λοιπὸν τὸ μύρο τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ τὸ προσφέρει στοὺς πιστούς, ποὺ μὲ πίστη καὶ πόθο τελοῦν τὴν πανσέβαστη μνήμη του. «Μύροις παροικήσας αἰσθητῶς, μύρον ἀληθῶς ἀνεδείχθης μύρῳ χρισθεὶς νοητῷ, ἅγιε Νικόλαε, ἀρχιεράρχα Χριστοῦ· καὶ μυρίζεις τὰ πρόσωπα τῶν πίστει καὶ πόθῳ σου τὴν παναοίδιμον μνήμην τελούντων ἀεί». Ἡ εἰκόνα αὐτὴ τοῦ μυρωμένου ἀπὸ τὸν Θεὸ ἁγίου, ποὺ «μυρίζει» σὰν ἄνοιξη τοὺς πιστούς, εἶναι ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες εἰκόνες τοῦ ὑμνογράφου του. Πράγματι ἔρχεται καὶ ἐπανέρχεται αὐτὸς μὲ αὐτὴν τὴν σκέψη, μὲ σκοπὸ βεβαίως νὰ θυμίσει ὅτι στὴν πραγματικότητα ὁ ἅγιος Νικόλαος ὑπῆρξε μιμητὴς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ποὺ πρῶτοι αὐτοὶ ὑπῆρξαν τὰ μυροδοχεῖα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, συνεπῶς σὰν ἐκείνους καὶ ὁ ἴδιος «περιπολεύει τὴν οἰκουμένην» γιὰ νὰ προσφέρει τὴν βοήθειά του. «Πάτερ Νικόλαε, τοῦ παναγίου Πνεύματος μυροθήκη ὑπάρχων, ὡς ἔαρ μυρίζεις εὐφρόσυνον τῶν θείων ἀρωμάτων Χριστοῦ· τῶν ἀποστόλων γὰρ μιμητὴς γενόμενος, τὴν οἰκουμένην περιπολεύεις, διὰ τῶν λόγων τῶν θαυμάτων σου». (Πάτερ Νικόλαε, ἐπειδὴ εἶσαι μυροθήκη τοῦ παναγίου Πνεύματος, σὰν εὐφρόσυνη ἄνοιξη προσφέρεις τὸ  θεῖο ἄρωμα τοῦ Χριστοῦ).
.           Ὁ ἅγιος Θεοφάνης δὲν παραλείπει βεβαίως, ἔστω καὶ σὲ μικρότερη ἔκταση, νὰ τονίσει καὶ τὸν τρόπο ποὺ ὁ ἅγιος ἔγινε κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ καὶ συνεπῶς μυροθήκη τοῦ Πνεύματός Του. Χρησιμοποιεῖ μάλιστα γιὰ νὰ δείξει τὴν πνευματική του ἄσκηση καὶ μία ἐξαίσια εἰκόνα, εἰλημμένη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη: ὁ ἅγιος Νικόλαος ἔγινε νέος Ἀβραὰμ καὶ εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς ἔχων καὶ αὐτὸς τὴν ἀρετὴ τῆς φιλοξενίας. Τί ἔκανε λοιπὸν ἀπὸ πλευρᾶς πνευματικῆς ἀσκήσεως ὁ ἅγιος; Ὅπως προσέφερε  ὁ Ἀβραὰμ θυσία στὸν Θεὸ τὸν μονογενῆ του υἱό, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Νικόλαος: προσέφερε στὸν Θεὸ θυσία τὸν νοῦ του, σὰν νὰ ἦταν ὁ μονογενὴς υἱός του. Ὁ ἅγιος μὲ ἄλλα λόγια χαριτώθηκε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, διότι ἀγάπησε ὁλοκάρδια τὸν Θεό, τόσο ὥστε ὁ νοῦς του ἀδιάκοπα εὑρισκόταν προσκολλημένος σ’  Ἐκεῖνον. «Νέος Ἀβραὰμ ἐδείχθης, Νικόλαε, ὡς μονογενῆ υἱὸν προσάξας τὸν νοῦν τῷ Δεσπότη σου, ἀναιμάκτους θυσίας προσφέρων ἀεί, καντεῦθεν εὐλογήθης ὡς φιλόξενος, Πάτερ, καὶ Τριάδος γέγονας οἰκητήριον θεῖον καὶ ἄμωμον». (Ἀποδείχθηκες νέος Ἀβραάμ, Νικόλαε, γιατί ὁδήγησες τὸν νοῦ στὸν Δεσπότη σου, σὰν μονογενῆ υἱό, προσφέροντάς του πάντοτε ἀναίμακτες θυσίες, καὶ ἔτσι εὐλογήθηκες σὰν φιλόξενος, Πάτερ, καὶ ἔγινες κατοικητήριο θεῖο καὶ ἄμωμο).
.           Ὁ ὑμνογράφος ὅμως, εἴπαμε, χρησιμοποιεῖ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Νικολάου ὡς ἀφορμὴ σχολιασμοῦ τῆς ἁγιότητάς του. «Νίκη φερωνύμως ἀληθῶς, τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἀνεδείχθης, ἐν πειρασμοῖς κραταιά, ἅγιε Νικόλαε, θεράπων ὄντως Χριστοῦ· πανταχοῦ γὰρ καλούμενος, ὀξέως προφθάνεις, πόθῳ τοὺς προστρέχοντας ὑπὸ τὴν σκέπην σου· σὺ γὰρ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ, πίστει ὀπτανόμενος σώζεις ἐκ τῶν πειρασμῶν καὶ περιστάσεων». (Ἀναδείχθηκες ἀληθινὰ κι ὅπως τὸ λέει καὶ τὸ ὄνομά σου, νίκη γιὰ τὸν λαό, πραγματικὲ δοῦλε τοῦ Χριστοῦ. Διότι μόλις καλεῖσαι ὁπουδήποτε, προφταίνεις πολὺ γρήγορα ἐκείνους ποὺ προστρέχουν μὲ πόθο κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη σου. Ἐσὺ δηλαδὴ καὶ τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέρα φανερούμενος μὲ τὴν πίστη σώζεις ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς δεινὲς περιστάσεις). Ὁ ἅγιος ἐν Πνεύματι εὑρισκόμενος, ἰδίως μετὰ τὴν κοίμησή του, ἀποτελεῖ τὸ ὅπλο τοῦ κάθε πιστοῦ. Ὁ ὁποιοσδήποτε ποὺ θὰ τὸν ἐπικαλεστεῖ ἐν πίστει, ἂν μάλιστα βρίσκεται σὲ κίνδυνο, εἴτε εἶναι στὴν γῆ εἴτε στὴν θάλασσα, θὰ τὸν βρεῖ πρόθυμο συμπαραστάτη του. Ὁ ἅγιος δηλαδὴ θὰ γίνει ἡ νίκη τοῦ πιστοῦ. «Εἶσαι, ἅγιε Νικόλαε, ἱεροκήρυκα Χριστοῦ,  μέγας καὶ θερμὸς βοηθὸς σ’ αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται στοὺς κινδύνους, εἴτε εἶναι στὴν γῆ εἴτε πλέουν στὴν θάλασσα, εἴτε εἶναι μακριὰ εἴτε εἶναι κοντά». Καὶ βεβαίως ὁ ἅγιος ἔγινε καὶ ἡ νίκη τοῦ λαοῦ ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις τῆς ἐποχῆς, ἰδίως ἀπέναντι στὸν αἱρεσιάρχη Ἄρειο. Ὑπῆρξε κατὰ τὸν ὑμνογράφο μάλιστα «ὁ ὀλετὴρ Ἀρείου καὶ θερμὸς ἀντίμαχός» του, δηλαδὴ αὐτὸς ποὺ τὸν ἐξολόθρευσε– κυρίως μὲ τὴν ἁγιασμένη ζωή του– καὶ ὁ θερμὸς πολέμιός του. Εἶναι γνωστὸ ὅτι μὴ ἀντέχοντας ὁ ἅγιος τὶς βλασφημίες τοῦ Ἀρείου κατὰ τοῦ Κυρίου μέσα στὴν Σύνοδο, σηκώθηκε καὶ ράπισε τὸ βλάσφημο στόμα.
.           Καὶ τέλος, ὁ ἅγιος ὑμνογράφος ἐπιμένει πάρα πολὺ στὸ θαυματουργικὸ χάρισμα τοῦ ἁγίου. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἔχει αὐτὴν τὴν ἐπωνυμία: θαυματουργός. Ἡ ἐμφάνισή του μάλιστα, ὅπως ἀναφέρει καὶ τὸ συναξάρι, στὸν βασιλιὰ Κωνσταντῖνο καὶ στὸν ἔπαρχο κατὰ τὸν ὕπνο τους, γιὰ νὰ σώσει τοὺς ἀθώους ἄνδρες, εἶναι τόσο γνωστή, ὥστε καὶ στὸ ἐξαποστειλάριο τῆς Πέμπτης τῆς κάθε ἑβδομάδος, τῆς ἡμέρας τῆς ἀφιερωμένης στὸν ἅγιο Νικόλαο, ὅπως καὶ στοὺς ἁγίους ἀποστόλους βέβαια –ἐνδεικτικὸ τῆς μεγάλης ἁγιότητάς του: νὰ ὑπάρχει ἡμέρα ἀφιερωμένη σ’ ἐκεῖνον, ὅπως γίνεται μὲ τὴν ἡμέρα Τρίτη  καὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο– νὰ μνημονεύεται τὸ συγκεκριμένο θαῦμα του. «Τὸν μέγαν ἀρχιποίμενα καὶ ἱεράρχην ἅπαντες, τὸν πρόεδρον τῶν Μυρέων, Νικόλαον εὐφημοῦμεν· πολλοὺς γὰρ ἄνδρας ἔσωσεν, ἀδίκως θνήσκειν μέλλοντας· καὶ βασιλεῖ ὀπτάνεται, σὺν Ἀβλαβίῳ κατ’ ὄναρ, λύων τὴν ἄδικον ψῆφον». Θὰ ἔπρεπε βεβαίως νὰ γεμίσουμε πολλὲς σελίδες, ἂν θέλαμε, ἔστω καὶ ἀκροθιγῶς,  νὰ μνημονεύσουμε ὄχι τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ κάνει ὁ ἅγιος Νικόλαος, ἀλλὰ καὶ μόνον αὐτὰ ποὺ εἶναι καταγεγραμμένα στὴν ἀκολουθία τοῦ ἁγίου. Εἶναι σὰν τὶς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου, μὲ τὰ ὁποῖα φανερώνεται ἡ λαμπρότητά του. Ὅπως τὸ λέει καὶ ὁ ὑμνογράφος: «Ἀστράπτεις ἐν τῇ γῇ τῶν θαυμάτων ἀκτῖσι, Νικόλαε σοφέ». Καί: «Γνωρίζει πᾶσα ὑφήλιος, Νικόλαε τρισμάκαρ, τὰ θαύματά σου».ΚΟΙΜ. ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ
.           Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ὑπάρχει ἡ πληθὺς τῶν θαυμάτων του εἶναι στὸν χῶρο τῶν ναυτικῶν. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος τῆς θάλασσας ποὺ νὰ μὴν ἔχει νὰ διηγηθεῖ κάποια ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου, κάποιο θαῦμα πρὸς σωτηρία του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι τους ἔχουν ἀνηρτημένη στὸ δωμάτιό τους  τὴν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου, τοῦ προστάτη τους. Κι αὐτὸ ὄχι τυχαῖα. Τὸ ἴδιο τὸ συναξάρι του, πέρα ἀπὸ ἄλλες περιπτώσεις, μνημονεύει τὸν εὐλαβῆ ἐκεῖνο ἄνθρωπο τοῦ Βυζαντίου, ποὺ ἀγαποῦσε ὑπερβαλλόντως τὸν ἅγιο Νικόλαο καὶ ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει μὲ καράβι γιὰ δουλειὲς σὲ ἄλλη χώρα. Καὶ κάτι συνέβη τὸ βράδυ τῆς ἀναχώρησής του ποὺ εἶχε δυναμώσει ὁ ἀέρας, οἱ ναῦτες δὲν τὸν πρόσεξαν καὶ τὸν ἔσπρωξαν καὶ βρέθηκε στὰ μανιασμένα κύματα. Κανεὶς δὲν μπόρεσε νὰ τὸν σώσει καὶ τὸν ἔκλαιγαν ὡς ἤδη πεθαμένο. Ἐκεῖνος ὅμως στὸν βυθὸ εὑρισκόμενος ἄρχισε νὰ ἐπικαλεῖται τὸν προστάτη ἅγιό του, καί, ὢ τοῦ θαύματος! Βρέθηκε μέσα στὸ σπίτι του στάζοντας ἀπὸ τὸ θαλασσινὸ νερό. Τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα βεβαίως ἔγινε γνωστὸ ὄχι μόνον στοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς γείτονες, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸ Βυζάντιο, τόσο ποὺ κλήθηκε καὶ ἀπὸ τὸν βασιλιὰ καὶ τοὺς ἀρχιερεῖς νὰ τὸ διηγηθεῖ, μὲ κατάληξη τὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἄγρυπνη δέησή Του μέσα στὸν Ναὸ ἀπὸ ὅλους.

ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ ΙΩΣΗΦ: «ΕΦΥΓΕ ΤΟ “ΕΥ” ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΣΚΕΤΟΣ Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ»

Ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας τοῦ  Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσὴφ
σήμερα (06.12.2011) στὸν Πειραιᾶ ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Νικολάου:

[…] «Ἅη Νικόλα μας βοήθα, ὁ Στόλος πάντα νὰ νικᾶ, νὰ προστατεύῃς ὅλη τὴν Ἑλλάδα, τὴν Κύπρο μας καὶ τὰ νησιά!». Καὶ πόσο ἐπίκαιρα ἡχεῖ, ἀγαπητοί, ἡ ἐπίκλησι αὐτὴ τοῦ ναυτικοῦ μας θουρίου στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διέρχεται τὸ Γένος καὶ ἡ φιλτάτη Ἑλληνικὴ Πατρίδα!
.       Ναί, χρειαζόμαστε σήμερα πολὺ τὴν βοήθεια τοῦ πολλὰ ἰσχύοντος παρὰ τῷ Θεῷ Ἁγίου Νικολάου, τοῦ Παναγίου Νικολάου, ὅπως τὸν ὀνομάζει ἡ ὑμνολογία. Δεινὸς ὁ κλυδων ποὺ μᾶς βρῆκε! Φοβερὴ ἡ φουρτούνα! Ἐναντίος ὁ ἄνεμος! Ἀπειλητικὰ τὰ κύματα! Χαίνει ἡ ἄβυσσος μπροστὰ στὰ πόδια μας! «Κρίσις»!, λένε καὶ πανικοβάλλονται ὅλοι! Κρίσις καὶ χάνουν τὴν ψυχραιμία τους καὶ τὴν ὑπομονή τους.
.     Ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας μας, ὑποστηρίζζει ὁ ἄμβων! Θεία δίκη! Ἐπίχειρα τῆς ἀβελτηρίας μας καὶ τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων μας καὶ στροφῆς μας στοὺς χαμοθεοὺς τῶν οἰκονομικῶν ἀξιῶν, στὰ εἴδωλα τῶν πιστωτικῶν ἐξασφαλίσεων καὶ στὴν φενάκη τοῦ εὐδαιμονισμοῦ!
.        Ἐκεῖ δώσαμε τὴν καρδιά μας, ἀλλὰ ἔφυγε αἴφνης τὸ εὐ- καὶ μᾶς ἔμεινε σκέτος ὁ δαιμονισμός! Βιώνουμε τὴν Θεο-εγκατάλειψι, μὲ ὅλα τὰ συνεπόμενα ὀδυνηρὰ καὶ κινδυνώδη! Ἐγίναμε σάρκες καὶ ἀπέπτη τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ! Δὲν μποροῦσε νὰ καταμείνῃ μαζί μας περισσότερο! Ἤ, ἄν προτιμᾶτε, ἦλθε ὁ Χριστός, ὅπως κάποτε στὸν Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἀνέτρεψε τῶν πωλητῶν τὰ τραπέζια κι ἐσκόρπισε τὸ κέρμα τῶν κολλυβιστῶν. Ἀνέτρεψε τὶς Τράπεζες καὶ τὰ σαράφικα τῶν χρηματιστῶν καὶ ἔγιναν τὰ πάντα ἄνω-κάτω! Ὅμως, παρὰ τὴν ὑπαιτιότητα ὅλων μας γι’ αὐτὴ τὴν ἀξιοθρήνητη κατάσταση, δὲν χάθηκε ἡ ἐλπίδα! Στὸ Δοξαστικὸ τοῦ Ὄρθρου ἐκληθήκαμε συνελθόντες νὰ εὐφημήσωμεν «οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸν προστάτην»! Ναί, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί!
.       Ὁ φιλόστοργος Ἅγιος Νικόλαος δὲν ἀρνεῖται, παρὰ ταῦτα, νὰ μᾶς ἔχῃ ὑπὸ τὴν προστασία του, συμπαθὴς γενόμενος στὴν ταπείνωσί μας, ὥστε νὰ ἔχωμε τὸ θάρρος νὰ προσφύγωμε καὶ πάλι στὴν ἀγάπη του! Ναι, Σεβασμιώτατε σεπτὲ Ποιμενάρχα τῆς πόλεως καὶ ἄξιε τῆς κλήσεώς σου κ. Σεραφείμ, ποίησον εὐχὴν στὸν συμπαθέστατο Ἅγιό μας, ποὺ μὲ πολλὴ λαχτάρα καὶ πόθο Τὸν ἐκάλεσες καὶ τὸν ὑπεδέχθης καὶ σωματικῶς διὰ τῶν τιμίων λειψάνων Του καὶ Τὸν φιλοξενεῖς στὴν θεόσωστη Ἐπαρχία σου γιὰ νὰ εὐλογήσῃ τὸ ποίμνιόν Σου, ποίησον εὐχὴν σ’ Αύτόν, τὸν μεγάλο Ἅγιο ποὺ τὸν τιμᾶ κάθε ἑβδομάδα, κάθε Πέμπτη ἡ Ἐκκλησία μας μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, τὸν Δίκαιο τοῦ ὁποίου «εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ», νὰ ἀγαθυνθῇ νὰ κάμῃ τὸ θαῦμα Του, νὰ σταματήσῃ τὸ κλυδώνιον, νὰ γίνῃ γαλήνη μεγάλη στὴν Πατρίδα μας καὶ στὸν λαό μας, νὰ δοῦμε ἀπὸ ποῦ ἐπέσαμε γιὰ νὰ σηκωθοῦμε, νὰ ξαναβροῦμε τὸν βηματισμό μας ἐν μετανοίᾳ βαθείᾳ, νὰ ἐκζητήσωμε τὸν Θεὸ μὲ εἰλικρίνεια καὶ πίστι, νὰ μᾶς δώσῃ τὸ μέγα ἔλεός Του καὶ ἄφεσι καὶ χάρι, νὰ Τὸν λατρέψουμε τοῦ λοιποῦ εὐσεβῶς μὲ κάθε εἰλικρίνεια καὶ ἁγνότητα καὶ συνέπεια, «ἀνατολικῶς καὶ ὀρθοδόξως», ὅπως θἄλεγε ὁ Μακρυγιάννης, νὰ ὁμολογήσουμε μὲ παρρησία τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς Ὄνομά Του, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ νὰ ἐργασθοῦμε μὲ σοβαρότητα καὶ αἴσθημα ὑψηλῆς εὐθύνης τὶς ἐντολές Του, τὰ ἄξια τῆς μετανοίας ἔργα, τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς, ποὺ τιμοῦν καὶ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴν Ἑλλάδα μας!

 […]

ΠΗΓΗ: romfea.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

.        Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, Ἀρχιεπίσκοπος Μύρων τῆς Λυκίας, ὁ Θαυματουργός, εἶναι ἀπὸ τοὺς πλέον ἀγαπητοὺς Ἁγίους της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας. Ἀμέτρητοι ναοὶ ἔχουν κτισθεῖ πρὸς τιμήν του καὶ πλήθη λαοῦ σπεύδουν νὰ τὸν τιμήσουν καὶ νὰ ζητήσουν τὴ μεσιτεία του πρὸς τὸν Κύριο.
.           Γεννήθηκε στὰ Πάταρα τῆς Λυκίας γύρω στὰ 250 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ πλούσιους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀνέθρεψαν “ἐν παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου”. Βρέφος ἀκόμη ἀπέδειξε ὅτι εἶχε τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Μὲ θαυμαστὸ τρόπο στάθηκε ὄρθιος τὴν ὥρα τοῦ λουτροῦ χωρὶς καμία βοήθεια. Κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ θήλαζε μόνο μία φορὰ τὴν ἡμέρα καὶ μάλιστα μετὰ τὴν δύση τοῦ ἡλίου. Πολὺ νωρὶς ὁ Κύριος κάλεσε κοντά του τοὺς δύο γονεῖς του καὶ ὁ ἴδιος, ἔχοντας πάντοτε ὁδηγὸ τὴν ρήση τοῦ Εὐαγγελίου “δότε ἐλεημοσύνην”, μοίρασε τὴν περιουσία του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀφωσιώθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὴν Λατρεία τοῦ Ὑψίστου.
.         Εἶναι γνωστὴ καὶ ἀξιοθαύμαστη ἡ ἐνέργειά του αὐτὴ νὰ βοηθήσει νύχτα καὶ κρυφὰ τὶς τρεῖς ἀδελφὲς μὲ ἀξιόλογο χρηματικὸ ποσό, γιὰ νὰ μὴν ἀναγκαστοῦν, λόγῳ τῆς φτώχιας τους, νὰ παρασυρθοῦν στὴν ἀτίμωση.
.         Κινούμενος ὁ Νικόλαος ἀπὸ ἱερὸ πόθο, ἀποφάσισε νὰ ταξιδέψει γιὰ νὰ προσκυνήσει τοὺς Ἁγίους Τόπους. Καθὼς ἔπλεε τὸ πλοῖο, ἄρχισαν νὰ πνέουν σφοδρότατοι ἄνεμοι καιξέσπασε μεγάλη τρικυμία. Ἐπιβάτες καὶ πλήρωμα ἔχασαν τὴν ψυχραιμία τους καὶ περίμεναν νὰ καταποντισθοῦν. Ὁ Νικόλαος ὅμως γονατιστὸς προσευχήθηκε μὲ θέρμη πρὸς τὸν Κύριο καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Οἱ ἄνεμοι ἔπαυσαν καὶ ἡ θάλασσα ἀμέσως γαλήνεψε. Ὅμως κάποιος ναύτης, ποὺ ἦταν στὸ κατάρτι, γλίστρησε καὶ ἔπεσε στὸ κατάστρωμα νεκρός. Ὅλοι στενοχωρήθηκαν, ποὺ χάθηκε ἕνας ἄνθρωπος. Χάρη ὅμως στὶς θερμὲς προσευχὲς τοῦ Ἁγίου ὁ ναύτης ἀναστήθηκε, σὰν νὰ ξύπνησε ἀπὸ βαθὺ ὕπνο.
.         Μετὰ τὸ προσκύνημα στοὺς Ἁγίους Τόπους ἐπέστρεψε στὰ Πάταρα, ὅπου ζοῦσε μὲ ὁσιότητα καὶ δικαιοσύνη. Ὁ Θεὸς τὸν ἀξίωσε νὰ χειροτονηθεῖ πρεσβύτερος καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας νὰ ἐκλεγεῖ Ἀρχιεπίσκοπος.
.         Ἔτρεφε μεγάλη ἀγάπη γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἀδυνάτους. Ἵδρυσε στὴν ἀρχιεπισκοπὴ τοῦ φτωχοκομεῖο, ξενώνα, νοσοκομεῖο καὶ ἄλλα φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα.
.         Στὶς δύσκολες στιγμὲς τῶν διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ ἐμψύχωνε τὸ ποίμνιό του καὶ ἰδιαίτερα τοὺς νέους. Γι’ αὐτὸ συλλαμβάνεται, φυλακίζεται καὶ βασανίζεται. Ὑπομένει ὅμως ὅλες τὶς διώξεις καὶ τὶς ταλαιπωρίες πρὸς δόξαν Κυρίου. Μετὰ τὴν κατάπαυση τῶν διωγμῶν ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντῖνο ἀναλαμβάνει καὶ πάλι τὸ ποιμαντικό του ἔργο στὰ Μύρα.
.         Τὸ 325 μ.Χ. λαμβάνει μέρος στὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔγινε στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, καὶ καταπολεμεῖ μὲ θάρρος καὶ τόλμη τὶς κακοδοξίες τοῦ Ἀρείου. Ὑπερασπίζεται μὲ σθένος τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀναδεικνύεται “κανὼν πίστεως” καὶ διδάσκαλος τοῦ Εὐαγγελίου. Γιὰ τὴν ἐνίσχυσή του ἐμφανίστηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ ἔδωσε εὐαγγέλιο καὶ ἡ Μητέρα Παναγία, ποὺ τοῦ χάρισε ὠμοφόριο.
.         Ὅταν ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν Σύνοδο, συνέχισε τὸ ποιμαντικό του ἔργο μέχρι τὰ βαθιὰ γεράματα, ὅποτε καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Πανάγαθο Θεὸ τὸ 330 μ.Χ.
.         Ὁ Κύριος τὸν τίμησε ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἐνάρετη χριστιανικὴ ζωή του, ποὺ τὴν διέκρινε ἡ βαθιὰ πίστη στὸν Παντοδύναμο Θεὸ καὶ ἡ ἀνεκτίμητη ἀγάπη του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸν ἀνέδειξε ποταμὸ ἰαμάτων καὶ πηγὴ θαυμάτων. Θαυματουργοῦσε ὅταν ζοῦσε ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ τὰ θαύματά του εἶναι ἀναρίθμητα.
.         Τὸ ἔτος 1087, λόγῳ ταραχῶν, ἔγινε ἡ μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων του ἀπὸ τὰ Μύρα στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας. Κατὰ τὴν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας ἔτρεχε τόσο πολὺ μύρο ἀπὸ τὰ ἱερὰ λείψανα, ποὺ οἱ πιστοὶ τὸ μάζευαν σὲ δοχεῖα γιὰ θεραπεία ἀπὸ διάφορες ἀρρώστιες, ἀρκετοὶ μάλιστα λιποθυμοῦσαν ἀπὸ τὴν εὐωδία του.
.         Μὲ τὰ ὡραιότερα ἐγκώμια τὸν τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία. “Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον” τὸν ὀνομάζει ὁ ὑμνωδὸς καὶ “ποιμένα μέγαν” τὸν ἀποκαλεῖ. Ἀνατολὴ καὶ Δύση τοῦ ἀναγνωρίζουν ξεχωριστὴ θέση μεταξὺ τῶν Ἁγίων. Μὲ ἐξαιρετικὴ λαμπρότητα καὶ δόξα τιμᾶται ἀπὸ τοὺς Ρώσσους.

.        Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὶς 6 Δεκεμβρίου καὶ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων του στὶς 20 Μαΐου, ἀλλὰ καὶ κάθε Πέμπτη ψάλλονται στὸν Ἅγιο Νικόλαο ὡραιότατοι ὕμνοι, διότι ἡ Πέμπτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας εἶναι ἀφιερωμένη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στοὺς δώδεκα ἀποστόλους καὶ στὸν Ἅγιο Νικόλαο.

 ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ  Ἦχος δ´

Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος,
ἐγκρατείας Διδάσκαλον,
ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου,
ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια,
διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά,
τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια,
Πάτερ Ἱεράρχα Νικόλαε,
πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,
σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἠμῶν.

 ΠΗΓΗ: kalampaka.com

Σχολιάστε

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ γνωστοὺς ἁγίους τῆς χριστιανωσύνης. Τὸ ὄνομά του βρίσκεται στὸ στόμα ἀναρίθμητων πιστῶν ποὺ ζητοῦν τὴν βοήθειά του. Τὸ ὄνομά του τὸ φέρουν ἑκατομμύρια Χριστιανοὶ καὶ πολλοὶ εἶναι οἱ Ναοὶ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένοι σ᾽αὐτόν. Εἶναι μετὰ τὴν Παναγία καὶ τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ὁ περισσότερο γνωστὸς σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Σ᾽ ὅλη δὲ τὴν Κύπρο ὑπάρχουν ἐνενήντα (90) καὶ πλέον Ναοὶ ἀφιερωμένοι στὸν μεγάλο αὐτὸ Ἱεράρχη. Εἶναι αὐτὸς ποὺ προστατεύει τοὺς θαλασσινοὺς καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ συναντοῦν τρικυμίες στὴ ζωή τους. Γι᾽αὐτὸ ἔχουν κτιστεῖ πολλὲς Ἐκκλησίες πρὸς τιμήν του. Ὅλη του ἡ ζωὴ ἦταν μία θαυμαστὴ ἐνσάρκωση τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθωπίας. Τὸ φωτεινό του παράδειγμα ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὸ μιμηθοῦμε. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος γεννήθηκε στὰ Πάταρα τῆς Λυκίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας γύρω στὰ 230 μὲ 250 μ.Χ. Πότε ἀκριβῶς γεννήθηκε δὲν εἶναι γνωστό. Πάντως κατὰ τὸ ἔτος 300 μ.Χ., τὴν ἐποχὴ τῶν ἀσεβῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, ἦταν Ἀρχιερεὺς τῶν Μυραίων. Ἔζησε δὲ μέχρι καὶ τὰ χρόνια τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Οἱ γονεῖς του ἦταν εὐσεβεῖς χριστιανοὶ καὶ ἡ οἰκονομική τους κατάσταση ἦταν πολὺ καλή. Γι᾽αὐτὸ οἱ φωτισμένοι γονεῖς του μόρφωσαν πρῶτα τὴν ἁπαλὴ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ τους μὲ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ μας καὶ ὕστερα τὸν ἔστειλαν στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μάθει γράμματα. Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἔδειχνε τὴν ἀφοσίωσή του καὶ τὴν ἀγάπη του στὸν Θεό, περνώντας τὴν ἡμέρα του μὲ προσευχὲς καὶ νήστευε τὴν Τετάρτη καὶ τὴν Παρασκευή. Ἀκόμα καὶ ὅταν ἦταν βρέφος σύμφωνα μὲ μία παράδοση δὲν ἤθελε νὰ θηλάσει Τετάρτη καὶ Παρασκευή, παραμόνο μετὰ τὴ δύση τοῦ ἡλίου. Ὅταν μεγάλωσε μισοῦσε τὶς ἀπρεπεῖς καὶ τὶς κακὲς συνομιλίες καὶ συναναστροφὲς τῶν νέων. Ἀγαποῦσε νὰ πηγαίνει τακτικὰ στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ συναναστρέφεται μὲ ἥσυχους, ἤρεμους καὶ καλοὺς ἀνθρώπους. Ἄκουε τὶς συμβουλὲς τῶν μεγαλυτέρων του καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὶς ἐφαρμόζει, ὅπου ἦταν ἀναγκαῖες. Ἔμεινε ὀρφανὸς στὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας του καὶ ἀπροστάτευτος μέσα στοὺς πολλοὺς κινδύνους τοῦ εἰδωλολατρικοῦ περιβάλλοντός του. Ἐδῶ εἶναι ἡ πρώτη του νίκη. Τίποτε δὲν τὸν παρασύρει. Τὴν περιουσία του τὴν χρησιμοποιεῖ γιὰ ἔργα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Τὸν θαυμάζουν οἱ Χριστιανοὶ γιὰ τὴν σταθερότητά του καὶ προσεύχονται στὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ ὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία. Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Λυκίας ἦταν ὁ θεῖος του.
Ἀφοῦ ἐκτίμησε τὶς ἀρετὲς καὶ τὴν μεγάλη του πίστη, τὸν κάλεσε στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ τὸν χειροτόνησε ἱερέα τῆς Ἐπισκοπῆς. Ὅταν ἔγινε ἱερεύς, μοίρασε ὅλη τὴν περιουσία του, ποὺ τοῦ ἄφησαν οἱ γονεῖς του, στοὺς φτωχούς. Ἕντυσε γυμνοὺς καὶ δυστυχισμένους. Δὲν σπατάλησε τὴν περιουσία στὶς διασκεδάσεις, οὔτε στὰ πολυτελῆ ἐνδύματα, ὅπως κάνουν πολλοὶ νέοι τῆς σημερινῆς ἐποχῆς, γιατί ἄκουε τὸν Προφητάνακτα Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ὁποῖος λέγει. “Πλοῦτος ἐὰν ρέῃ, μὴ προστίθεσθε καρδίαν” (Ψαλμ. ξα΄11). Ἔτσι ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος. Δὲν ἔδωσε προσοχὴ στὸν ρέοντα καὶ φθαρτὸ πλοῦτο, ἀλλὰ σκόρπισε αὐτό, ὅπως ἔπρεπε, γιὰ νὰ κερδίσει ἄφθαρτο καὶ αἰώνια ζωή. Ἡ ἁπλοχεριά του ἔσωσε πολλοὺς χριστιανοὺς ἀπὸ τὸν κατήφορο τῆς ἁμαρτίας. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἦταν ἄνθρωπος τῶν ἔργων καὶ ὄχι τῶν λόγων. Οἱ μέρες τοῦ Ἁγίου περνοῦσαν μὲ νηστεία, προσευχὴ καὶ πολλὲς ἐλεημοσύνες. Ἄγρυπνα γονάτιζε καὶ παρακαλοῦσε τὸν Χριστὸ νὰ τοῦ δίνει δύναμη, ὑπομονὴ καὶ θάρρος γιὰ νὰ μὴ λυγίσει στοὺς πειρασμοὺς τοῦ σατανᾶ. Ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐλεημοσύνες ποὺ ἔκαμε ὁ Ἅγιος ἀκοῦστε μία θαυμαστὴ καὶ παράδοξη.
Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο ζοῦσε ἕνας πολὺ πλούσιος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε τρεῖς πολὺ ὄμορφες θυγατέρες. Ἀπὸ φθόνο τῶν ἐχθρῶν του ὁ πλούσιος ἔχασε ὅλη του τὴν περιουσία καὶ ἔφτασε σὲ μεγάλη φτώχεια. Βρέθηκε σὲ τέτοια θλιβερὴ καὶ δύσκολη κατάσταση ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ ζήσει μαζὶ μὲ τὶς τρεῖς του θυγατέρες . Ἀποφάσισε νὰ βάλει τὶς θυγατέρες του σὲ πορνεῖο, γιὰ νὰ ἔχουν κάποιο εἰσόδημα καὶ νὰ μποροῦν νὰ ζήσουν. Ὁ δὲ Πανάγαθος Θεός, ὁ γινώσκων τὰ κρύφια τῶν καρδιῶν, θέλησε νὰ ἐλευθερώσει τὶς τρεῖς ἐκεῖνες ψυχὲς ἀπὸ τὴν κόλαση καὶ τὴν ἁμαρτία. Κατὰ τὴν ἴδια ἐκείνη μέρα, κατὰ τὴν ὁποία φανέρωσε ὁ πατέρας τῶν κοριτσιῶν τὴν βούλησή του, τὸ ἔμαθε καὶ ὁ Ἅγιος Νικόλαος. Ἀμέσως ἔβαλε σ᾽ ἕνα μανδήλι τριακόσια φλωριά, πῆγε κρυφὰ καὶ τὸ ἔρριξε στὸ σπίτι τοῦ πτωχεύσαντος πλουσίου ἀπὸ μία θυρίδα καὶ ἔφυγε ἀμέσως, χωρὶς νὰ γίνει ἀντιληπτός. Δὲν ἤθελε νὰ φανερωθεῖ σὲ κανένα, γιατί ἀπέφευγε τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων καὶ μόνον ἐπιθυμοῦσε νὰ ἀρέσει στὸν Θεό. Ἄκουε τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ἔλεγε. “Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην, μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου” (Μάτθ. ϛ´, 3) δηλαδὴ ὅταν κάμνεις τὴν ἐλεημοσύνη, νὰ μὴ τὸ γνωρίζει κανένας. Ὁ πατέρας τῶν τριῶν κοριτσιῶν ξύπνησε τὸ πρωῒ καὶ εἶδε στὸ σπίτι ἕνα μανδήλι δεμένο καὶ τὸ ἄνοιξε ἀμέσως. Μόλις εἶδε τόσα πολλὰ φλωριά, ἔμεινε ἐκστατικὸς καὶ ἔτριβε τὰ μάτια του ἀπὸ χαρά, μὴ πιστεύοντας τὸ γεγονός. Μέτρησε ἀμέσως τὰ φλωριὰ καὶ τὰ βρῆκε ἀκριβῶς τριακόσια. Μεγάλη περιουσία εἶχε στὰ χέρια του, γι᾽αὐτὸ ἦταν πολὺ ἐνθουσιασμένος καὶ χαρούμενος, ἀλλὰ ἤθελε νὰ μάθει ποῖος ἔκαμε αὐτὴ τὴν καλὴ πράξη. Ἀφοῦ δὲν γνώριζε τὸν εὐεργέτη του, εὐχαριστοῦσε καὶ δοξολογοῦσε συνέχεια τὸν Θεό. Ἀμέσως φρόντισε καὶ ἐνύμφευσε τὴν μεγαλύτερή του θυγατέρα μὲ κάποιο πλούσιο τῆς πόλεως ἐκείνης καὶ τῆς ἔδωσε καὶ τὰ τρακόσια φλωριὰ σὰν προίκα. Ἤλπιζε δὲ ὅτι ἐκεῖνος ποὺ τὸν βοήθησε θὰ φρόντιζε νὰ τὸν βοηθήσει γιὰ τὴν προίκα καὶ τῶν ἄλλων δύο κοριτσιῶν. Ἀφοῦ ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶδε ὅτι ὁ πατέρας χρησιμοποίησε τὰ χρήματα γιὰ καλὸ σκοπό, ἀμέσως τὴν δεύτερη νύκτα δένει σὲ ἄλλο μανδήλι ἄλλα τριακόσια φλωριὰ καὶ τὸ βράδυ πῆγε καὶ τὰ ἔρριξε πάλι ἀπὸ τὴν θυρίδα. Ὅταν ξύπνησε τὸ πρωϊ ὁ πατέρας τῶν κοριτσιῶν, βλέπει ἕνα ἄλλο μανδήλι μὲ ἄλλα τριακόσια φλωριά. Θαύμασε γιὰ τὸ γεγονὸς καὶ παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τοῦ φανερώσει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ τοῦ ἔκαμε αὐτὸ τὸ μεγάλο καλὸ καὶ σώθηκαν τὰ κορίτσια του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἤθελε νὰ τοῦ φανερώσει τὸν εὐεργέτη του ποὺ μὲ τὴν ἐλεημοσύνη τοῦ ἅρπαξε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ διαβόλου τὶς τρεῖς θυγατέρες του καὶ τὶς ἔσωσε. Ἔτσι ἐνύμφευσε καὶ τὴν δεύτερή του θυγατέρα δίνοντάς της σὰν προίκα τὰ τριακόσια φλωριά, ἐλπίζοντας στὸν Θεό, ὅτι ὁ εὐεργέτης θὰ βοηθήσει καὶ τὴν τρίτη του θυγατέρα. Τὴν τρίτη φορὰ ὅμως ἦταν πολὺ προσεχτικὸς καὶ ἤθελε νὰ τρέξει καὶ νὰ δεῖ τὸν εὐεργέτη του. Ὁ δὲ Ἅγιος Νικόλαος βλέποντας ὅτι ἐνύμφευσε καὶ τὴν δεύτερή του θυγατέρα ἀποφάσισε νὰ τελειώσει τὸ καλό. Ὁπότε ἔδεσε πάλι σὲ ἄλλο μανδήλι ἄλλα τρακόσια φλωριὰ καὶ πῆγε νὰ τὰ ρίξει κρυφὰ τὴ νύχτα ἀπὸ τὴν θυρίδα. Μόλις τὰ ἔρριξε ὁ Ἅγιος, ὁ πατέρας τῶν κοριτσιῶν ποὺ ἦταν ξύπνιος, δὲν εἶχε κοιμηθεῖ, ἄνοιξε τὴν πόρτα, ἔτρεξε καὶ εἶδε κάποιο νὰ φεύγει τρέχοντας. Ὕστερα γιὰ λίγη ὥρα ἔτρεχε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Ὁ πατέρας τῶν κοριτσιῶν τὸν ἔφασε καὶ εἶδε ὅτι ἦταν ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὁ πασίγνωστος καὶ δημοφιλέστατος ἅγιος, ὁ μεγάλος εὐεργέτης τῶν φτωχῶν καὶ τῶν δυστυχισμένων. Ἀμέσως ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια τοῦ ἔλεγε. “Σὲ εὐχαριστῶ, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ λυπήθηκες ἐμένα τὸν ταλαίπωρο καὶ ἄθλιο καὶ μοῦ ἔκαμες τέτοια μεγάλη ἐλεημοσύνη. Εὐτυχῶς ποὺ μὲ πρόλαβες, γιατί διαφορετικὰ θὰ χανόμουν ψυχικὰ καὶ σωματικά”. Ὅταν εἶδε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὅτι φανερώθηκε ἡ ἀρετή του, εἶπε σ᾽ αὐτόν. “Δὲν θέλω νὰ πεῖς σὲ κανένα τίποτε, ἐνόσῳ ζῶ, γιὰ τὴν καλωσύνη πού σοῦ ἔκανα”. Τὴν ἑπομένη μέρα ὁ πατέρας νύμφευσε καὶ τὴν τρίτη θυγατέρα του καὶ πέρασε τὸ ὑπόλοιπό της ζωῆς του εἰρηνικὰ καὶ δοξάζοντας τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

Ὕστερα ἀπὸ καιρὸ θέλησε νὰ πάει στὰ Ἱεροσόλυμα, νὰ δεῖ τοὺς Ἁγίους Τόπους ἐκεῖ ποὺ μαρτύρησε ὁ Θεάνθρωπος. Ἔτσι μπῆκε σ᾽ ἕνα πλοῖο μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανοὺς γιὰ νὰ πάει στὴν Παλαιστίνη. Ἀφοῦ προσκύνησε τὸν Ἅγιο Τάφο τοῦ Κυρίου, τὸν Γολγοθά, τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ εἶδε ὅλα τὰ μέρη ποὺ δίδαξε καὶ μαρτύρησε ὁ Χριστός, θέλησε νὰ μείνει ἐκεῖ νὰ ἡσυχάσει. Ἄγγελος Κυρίου τὸν διέταξε τὴ νύχτα νὰ ἐπιστρέψει στὴν πατρίδα του. Τὴν ἄλλη μέρα ὁ Ἅγιος πιστὸς στὴν προσταγὴ τοῦ Ἀγγέλου κατέβηκε στὸ λιμάνι καὶ ρωτοῦσε ἂν κανένα πλοῖο θὰ ξεκινοῦσε γιὰ τὰ Πάταρα. Κανένα ὅμως πλοῖο δὲν ξεκινοῦσε. Τότε μερικοὶ ναῦτες τοῦ εἶπαν. “Ὅπου βροῦμε ναῦλο, ἐκεῖ θὰ πᾶμε”. Ἀμέσως ὁ Ἅγιος τοὺς εἶπε. “Νὰ σᾶς δώσω τὸ ναῦλο καὶ νὰ μὲ πάρετε στὰ Πάταρα τῆς Λυκίας”. Ὁ πλοίαρχος καὶ οἱ ναῦτες βλέποντας ὅτι ὁ ἄνεμος ἦταν οὔριος ὕψωσαν τὰ πανιὰ καὶ ἀναχώρησαν. Θέλοντας νὰ περάσουν πρῶτα ἀπὸ τὴν πατρίδα τους ἔστρεψαν τὸ πλοῖο πρὸς τὴν κατεύθυνσή της, ἀλλὰ ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μὴ λυπήσει τὸν Ἅγιο, σήκωσε μεγάλη τρικυμία, ὥστε ἔσπασε τὸ πηδάλιο-τιμόνι τοῦ πλοίου καὶ οἱ ναῦτες ἀπελπισθέντες ἀνέμεναν τὸν θάνατο. Ὁ Ἅγιος ὅμως διὰ τῆς προσευχῆς του καταπράϋνε τὴν θάλασσα. Ὁ πλοίαρχος μαζὶ μὲ τοὺς ναῦτες του εἶδαν ὅτι ἔφθασαν στὰ Πάταρα καὶ ἀφοῦ ἔπεσαν στὰ πόδια τοῦ Ἁγίου τοῦ ζητοῦσαν συγχώρεση. Ὁ Ἅγιος τοὺς φανέρωσε τὴν σκέψη τους καὶ τοὺς συμβούλευσε νὰ μὴ ἐπαναλάβουν τέτοιο πράγμα στὴν ζωή τους, τοὺς εὐχήθηκε καὶ τοὺς κατευόδωσε. Ἐπιτέλους ὕστερα ἀπὸ μιὰ μεγάλη θαλασσοταραχὴ ὁ Ἅγιος ἐπέστρεψε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα στὰ Πάταρα. Ὁ κόσμος τοῦ ἐπεφύλαξε μεγάλη ὑποδοχή, γιατί τὸν ἀγαποῦσε πάρα πολύ. Νέοι καὶ γέροντες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἀκόμα καὶ οἱ Μοναχοὶ τοῦ Μοναστηριοῦ, στὸ ὁποῖο τὸν εἶχε ἀφήσει ὁ θεῖος του ἐπίτροπο, ὅλοι ἐξῆλθαν νὰ τὸν καλωσορίσουν καὶ νὰ τὸν ὑποδεκτοῦν. Κοντὰ στὰ Παταρα, σὲ ἀπόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων, ἦταν μία μικρὴ πόλη ποὺ τὴν ἔλεγαν Μύρα.
Ἡ πόλη Μύρα εἶναι στὴν Μικρὰ Ἀσία, ἀργότερα ἔγινε πρωτεύουσα τῆς Λυκίας. Σήμερα τὴ λένε Ντεμπρέ. Ἐκεῖ πέθανε ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως καὶ ἤθελαν νὰ βροῦν κάποιο ἄξιο γιὰ νὰ τὸν ἀντικαταστήσει. Τότε μαζεύτηκαν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοὶ τῆς ἐπαρχίας τῶν Μύρων, γιὰ νὰ ἐκλέξουν Ἀρχιερέα. Ἐκεῖ ποὺ συνεδρίαζαν, σηκώθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους καὶ εἶπε στοὺς ἄλλους, νὰ παρακαλέσουν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς φωτίσει, γιὰ νὰ κάνουν καλὴ ἐπιλογή. Τὴ νύκτα, ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶδαν στὸν ὕπνο τους ἕνα ἄγγελο, ποὺ τοὺς εἶπε νὰ πᾶνε τὸ πρωῒ στὴν Ἐκκλησία καὶ ὅποιος μπεῖ πρῶτος μέσα, αὐτὸν νὰ κάμουν ἐπίσκοπο. Πράγματι ἔτσι ἔγινε. Ὁ πρῶτος ποὺ μπῆκε στὸ Ναὸ ἦταν ὁ Νικόλαος. Ἔτσι χειροτονήθηκε ὁ Νικόλαος Ἀρχιεπίσκοπος Μύρων. Ἡ φιλανθρωπική του δράση μεγάλωσε πολύ, ὅταν ἔγινε Ἀρχιερέας. Ἵδρυσε φτωχοκομεῖο, ξενώνα, νοσοκομεῖο καὶ ἄλλα ἱδρύματα.
Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, γύρω στὸ 300μ.Χ., ὁ Αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης Διοκλητιανὸς (230-313μ.Χ.) πίστευε πὼς ἡ ἀρχαία θρησκεία ἦταν ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ κράτους, γι᾽αὐτὸ καταδίωξε σκληρὰ τοὺς χριστιανούς. Εὐτυχῶς παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν ἐξουσία του τὸ 305 καὶ ἔζησε τὰ ὑπόλοιπα χρόνια της ζωῆς του μὲ μεγάλη ἁπλότητα στὰ κτήματά του στὴ Δαλματία. Ἐπίσης ἕνας ἄλλος Ρωμαῖος αὐτοκράτορας ὁ Μαξιμιανὸς (245-310μ.Χ) ἔκανε μεγάλο διωγμὸ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Αὐτὸς εἶχε στὴν κυριαρχία του τὴν Ἱσπανία, τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἰταλία μὲ ἕδρα τὸ Μεδιόλανο, τὸ σημερινὸ Μιλάνο. Συκγρούστηκε μὲ τὸν Μ. Κωνσταντῖνο. Ὁ Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Μάξιμιανὸς ἔστειλαν ἀγγελιαφόρους σ᾽ὅλους τους ἐπάρχους καὶ τοὺς διέταξαν νὰ τιμωροῦν τοὺς ἐχθροὺς τῶν ἀρχαίων Θεῶν, τοὺς χριστιανούς, ἂν ὅμως ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό, τότε νὰ τοὺς τιμοῦν. Πολλοὶ χριστιανοὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν σκληρῶν βασανιστηρίων προσκύνησαν τὰ εἴδωλα καὶ πῆραν λεφτά, κτήματα ἢ καὶ κάτι ἄλλο. Ἄλλοι πάλι ὁμολόγησαν ὅτι εἶναι χριστιανοὶ καὶ πέθαναν μὲ φρικτὰ βασανιστήρια. Σ᾽ αὐτὸ τὸν διωγμό, ὁ ἔπαρχος τῆς Λυκίας, ἔπιασε πολλοὺς χριστιανοὺς καὶ μαζὶ μ᾽αὐτοὺς καὶ τὸν Ἅγιο Νικόλαο, τοὺς ἐδίωξε ἀπὸ τὰ Μύρα καὶ τοὺς ἔρριξε στὴ φυλακὴ γιὰ ἕξι ὁλόκληρα χρόνια. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἀκόμα καὶ μέσα στὴν φυλακὴ δίδασκε τοὺς χριστιανοὺς καὶ τοὺς ἐνεθάρρυνε. Ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ραβδισμοὺς ποὺ τοῦ ἔδωσαν, τὸ σῶμα του ἔγινε κατάμαυρο καὶ ἔτρεχε αἷμα ἀπὸ τὶς πολλὲς πληγές του. Δεμένο μὲ βαρειὲς ἁλυσίδες τὸν ἔρριξαν στὴν φυλακὴ γιὰ νὰ συνεχίσει τὰ μαρτύριά του. Εἶδε τότε μὲ τὰ μάτια του τὸν Χριστό, νὰ τοῦ γιατρεύει τὶς πληγές, νὰ τὸν ἐνθαρρύνει καὶ νὰ τὸν πλυμμυρίζει μὲ ἀνέκφραστη ἀγαλλίαση. Καὶ νὰ πῶς. Κόντευε νὰ ξημερώσει. Ὁ Ἅγιος φορτωμένος μὲ ἁλυσίδες διάβαζε τὴν ὀρθινὴ προσευχή του. Εὐχαριστοῦσε τὸν Πανάγαθο ποὺ τὸν ἀξίωνε νὰ φέρει τὰ “στίγματα τοῦ Κυρίου” στὸ σῶμα του, σὰν τὸν Παῦλο. Ἡ χαρά του κορυφώθηκε, ὅταν σὲ λίγο ἄκουσε μέσα στὴ σκοτεινιὰ τῆς φυλακῆς του ἀγγελικὲς φωνὲς νὰ ψάλλουν μαζί του καὶ μύρισε τὴν εὐωδία οὐράνιου μοσχολίβανου. Μόλις πρόβαλε ἡ αὐγή, οἱ πρῶτες ἀκτίνες τοῦ ἥλιου ἁπλώνονταν στὴ γῆ, ὅταν ἔξω ἀκούστηκαν πολλὲς φωνές, σωστὸς ἀλαλαγμός. Σείεται ἡ φυλακὴ καὶ ἄγριοι κτύποι συνταράζουν τὴ σιδερένεια πόρτα της ζητώντας νὰ τὴν ἐκβιάσουν. Ὁ Ἅγιος σκέπτεται. “Φαίνεται ὅτι ἦρθε ἡ εὐλογημένη ὥρα! Ἢ ἦλθαν γιὰ νὰ συνεχίσουν πιὸ ἄγρια τὰ μαρτύρια! Ἐνισχυσέ με Κύριε, νὰ τ᾽ἀντικρύσω μὲ τὸ ἴδιο χαμόγελο καὶ δέξου τὸ πνεῦμα μου στοὺς κόλπους σου!”. Δὲν πρόφτασε νὰ τελειώσει τὴν σκέψη του καὶ ἡ σιδερένεια πόρτα κλονίζεται, ὑποχωρεῖ, ἀνοίγει διάπλατα, τρελλὸς ἀπὸ χαρὰ ὁ δεσμοφύλακας ὁρμᾶ μέσα, ἁρπάζει τὸν Ἅγιο στὰ χέρια του κλαίοντας καὶ προσκυνώντας τὰ δεσμά του, ποὺ δέχθηκε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τὸν βγάζει ἔξω ἀπ΄τὴν φυλακὴ καὶ τὸν φέρνει θριαμβευτικὰ στὴ Μητρόπολή του.
Οἱ θερμὲς προσευχὲς τοῦ λαοῦ γιὰ τὸν ποιμενάρχη τοὺς εἰσακούστηκαν. Ὅταν ὁ Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Μαξιμιανὸς πέθαναν, ἀνέβηκε στὸν θρόνο ὁ Κωνσταντῖνος, ὁ γιὸς τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Χλωροῦ καὶ τῆς Ἁγίας Ἑλένης, ὁ ὁποῖος ὀνομάστηκε μετὰ Μέγας Κωνσταντῖνος, ἀπὸ τὰ μεγάλα ἔργα ποὺ ἔκανε καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἀναδιοργάνωσε τὴν Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία. Ὁ Κωνσταντῖνος διέταξε ὅλους τους ἐπάρχους, νὰ ἐλευθερώσουν ὅλους τοὺς χριστιανοὺς ἀπὸ τὶς φυλακὲς καὶ νὰ γκρεμίσουν τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν. Ποιός μπορεῖ νὰ περιγράψει τί ἔγινε τότε; Ἡ γλώσσα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀδύνατη νὰ ἐκφράσει τὰ συναισθήματα ποὺ πλημμύριζαν τὸν λαὸ καὶ ἡ πέννα ἀκόμα πιὸ πολὺ ἀδύνατη νὰ παραστήσει τὸ παραλήρημα, ποὺ κατέλαβε τοὺς χριστιανούς. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ἀδύνατος στὸ σῶμα ἀπὸ τὰ πολλὰ βάσανα, ἀκμαῖος ὅμως στὴν ψυχή, συνεχίζει τὰ ὑψηλά του καθήκοντα.
Πέρασε πιὰ ἡ τρυκυμία καὶ ἦρθε ἡ γαλήνη. Ὁ Ἅγιος εἶναι πάλι στὸν θρόνο του ἐλεύθερος νὰ φωτίζει τὸν δρόμο τῶν χριστιανῶν του, ἐλεύθερος νὰ σπογγίσει τὰ δάκρυά τους, νὰ λατρεύει τὸν Θεό, ν᾽ἀνυψώνει τὸ ποίμνιό του στὰ ὕψη τοῦ ἱεροῦ καὶ μεγάλου προορισμοῦ του. Δὲν φοβᾶται πιὰ τοὺς ἐχθρούς τῆς πίστεως. Στὰ ἅγιά του χέρια ὁ Πανάγαθος ἐμπιστεύθηκε θεϊκὴ δύναμη κι’ ἐκεῖνος τὴν χρησιμοποιοῦσε μὲ ἀγαθότητα, μὲ πραότητα, μὰ καὶ μὲ ὁρμὴ συνταρακτική, ὅταν ἀντίκρυζε τοὺς ἀγῶνες ἐναντίον τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν ὀργάνων του.
Ἔτσι πέρασε ὅλη του ἡ ζωή. Ἔφτασε παντοῦ, κι ὅταν δὲν μποροῦσε νὰ φτάσει μὲ τὰ ἄθλια μέσα τῆς συγκοινωνίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔφτανε μὲ τὸ πνεῦμα του. Παρηγοροῦσε τοὺς πονεμένους καὶ συμβούλευε τοὺς πλανημένους, ἐνίσχυε τοὺς φτωχούς. Φρόντιζε ἰδιαίτερα γιὰ τὰ νειάτα. Ἦταν ἕνας φωτεινὸς ὁδηγός, ποὺ μὲ τὰ λόγια του καὶ τὸ παράδειγμά του φώτιζε, καθοδηγοῦσε, ἐνέπνεε. Τὶς ἐλεημοσύνες, τὶς ἀγρυπνίες καὶ τὶς νηστεῖες του μόνο ὁ Θεὸς τὶς ξέρει. Ἀπέφευγε τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων καὶ ζητοῦσε μόνο τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ᾽ ὅσο κρυβόταν ὁ Ἅγιος, τόσο ὁ Πανάγαθος τὸν τιμοῦσε, γιατί ὁ Ἅγιος τιμοῦσε μὲ τὰ ἔργα του τὸν Θεό. Δὲν πέρασε πολὺς καιρὸς καὶ στὴν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου παρουσιάστηκε πάλι ὁ σατανᾶς, μὲ μορφὴ ἀνθρώπου, κι αὐτὸς ἦταν ὁ Ἄρειος.
Ὁ Ἄρειος ἦταν διάκος καὶ ἀρκετὰ μορφωμένος. Ἔλεγε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, ἀλλὰ τὸν ἔφτιαξε ὁ Θεός, δηλαδὴ ἦταν δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος  Ἀλεξανδρείας Πέτρος, τὸν ἔδιωξε ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπή. Ὁ Ἄρειος κατώρθωσε νὰ πάρει μὲ τὸ μέρος του τὸν ἐπίσκοπο Νικομηδείας καὶ πολλοὺς ἄλλους ἀρχιερεῖς. Τότε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος γιὰ νὰ σταματήσει ἡ σύγχυση μέσα στὴν χριστιανωσύνη, ἔδωσε ἐντολή, νὰ μαζευτοῦν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοὶ στὴν πόλη Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325μ.Χ., καὶ νὰ βροῦν τὴ λύση, νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια. Στὴν Α΄αὐτὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἔλαβαν μέρος 318 Πατέρες καὶ ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Σπυρίδωνας, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καὶ ἄλλοι. Ὅταν σὲ κάποια στιγμὴ ὁ Ἄρειος ἔφερε σὲ ἀδιέξοδο τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ὁ Ἅγιος Σπυρίδωνας ἔκανε τὸ θαῦμα μὲ τὸ κεραμίδι. Δηλαδὴ ἔβαλε ἕνα κομμάτι κεραμίδι στὴ χούφτα του, τὸ ἔσφιξε καὶ αὐτὸ χωρίστηκε στὰ τρία: σὲ χῶμα, νερὸ καὶ φωτιά. Μὲ αὐτὸ τὸν θαῦμα ἀπέδειξε τὸν Τριαδικὸ Θεὸ (Πατέρας – Υἱὸς – Ἅγιο Πνεῦμα). Ὁ Ἄρειος ὅμως λόγῳ τοῦ ἐγωισμοῦ του δὲν πείστηκε καὶ μὲ τὴν ρητορική του ἱκανότητα, γιατί ἦταν πολὺ μορφωμένος καὶ μιλοῦσε μὲ θάρρος καὶ παρρησία, εἶπε ὅτι τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶναι δαιμονικό. Τότε, ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἀγανακτισμένος, δὲν κρατήθηκε, σηκώθηκε ἀπὸ τὴν θέση του καὶ ἔδωσε ἕνα δυνατὸ χαστούκι στὸν Ἄρειο.
-Βασιλιά, εἶπε ὁ Ἄρειος, εἶναι σωστὸ μπροστά σου, ἕνας ἀπὸ τοὺς Πατέρες νὰ μὲ κτυπήσει; Ἂν εἶναι ἀμαθής, ἂς μὴ μιλάει, ὅπως κάνουν καὶ οἱ ἄλλοι, ἂν πάλι ξέρει, ἂς πεῖ τὴ γνώμη του.
-Σωστὰ μιλᾶς, Ἄρειε, τοῦ λέει ὁ Βασιλιάς. Ὁ Νικόλαος θὰ φυλακιστεῖ μέχρι νὰ τελειώσει ἡ Σύνοδος.
Φυλακίστηκε, γιατί δὲν ἐπιτρεπόταν κανεὶς νὰ κτυπήσει κάποιο, μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Αὐτοκράτορα καὶ ἡ ποινὴ ἦταν ὁ θάνατος. Ὁ Αὐτοκράτορας ἀμέσως ἔδωσε ἐντολὴ νὰ πιάσουν τὸν ἐπίσκοπο Μύρων Νικόλαο. Τὸν ἔδεσαν καὶ τὸν ἔβαλαν φυλακή, γιατί τὸν σεβόταν καὶ δὲν ἤθελε τὸν θάνατό του. Τὴν νύκτα παρουσιάστηκε μέσα σὲ ἄσπρο σύννεφο ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία καὶ τὸν ρώτησαν γιατί τὸν ἔβαλαν φυλακή.
-Γιὰ τὴν δικιά σας ἀγάπη καὶ πίστη μου, ἀπάντησε ὁ Νικόλαος. Τότε ὁ Χριστὸς τὸν ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ δεσμὰ καὶ τοῦ ἔδωσε ἕνα Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Παναγία μας τὸ ὠμοφόριο τοῦ Ἀρχιερέα. Τὴν ἄλλη μέρα, ὅταν τοῦ πῆγαν φαγητὸ καὶ νερὸ στὴ φυλακή, τὸν εἶδαν νὰ διαβάζει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς εἶπε τὴν ὀπτασία ποὺ εἶδε καὶ τί τοῦ συνέβη. Ὅλοι δόξασαν τὸν Θεό. Ἡ Σύνοδος, καταδίκασε τὸν Ἄρειο ὡς αἱρετικὸ κι οἱ Πατέρες γύρισαν στὶς ἐπαρχίες τους.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπέστρεψε στὰ Μύρα. Σὲ ἡλικία 100 χρόνων περίπου, ἀρρρώστησε καὶ σὲ λίγο ἐκοιμήθη περὶ τὸ ἔτος 333 μ.Χ. γιὰ νὰ πάει νὰ βρεῖ τὸν Κύριο ποὺ τόσο πολὺ ἀγάπησε. Προτοῦ πεθάνει, τὴν ὥρα ποὺ προσευχόταν, σήκωσε τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ εἶδε ἀγγέλους ποὺ ἔρχονταν, γιὰ νὰ παραλάβουν τὴν ἁγιασμένη ψυχή του. Τὸ ἱερὸ λείψανό του ἐτάφη στὴν αὐλὴ τῆς Ἐπισκοπῆς Λυκίας. Ὕστερα ἀπὸ πολλὰ χρόνια, στὴν πρώτη Σταυροφορία τῶν Φράγκων κι ὅταν ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου ἦταν ὁ Ἀλέξιος ὁ Α΄, τὸ μετέφερε στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας.
Ἡ μνήμη αὐτὴ τῆς μεταφορᾶς γιοράζεται στὶς 20 Μαΐου. Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου στὶς 6 Δεκεμβρίου, ἡμέρα ποὺ πέθανε, καὶ τὸν κατέταξε μεταξὺ τῶν μεγαλυτέρων καὶ ἐπισημοτέρων Ἁγίων. Ἡ Πέμπτη μέρα τῆς ἑβδομάδας εἶναι ἀφιερωμένη σ᾽αὐτόν.
Ἐπίσης χαρακτηρίζει τὸν Ἅγιο καὶ ὡς ἰσαπόστολο, γιὰ τὸ μεγάλο του ἔργο. Θεωρεῖται καὶ σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους προστάτες τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, γιατί ὁ μεγάλος αὐτὸς ἱεράρχης, μὲ τὰ ἄπειρα θαύματά του, ἀναδείχθηκε ὁ προστάτης ἅγιος τῶν θαλασσινῶν καὶ τῶν ναυτιλλομένων. Ἐπειδὴ ἡ Ἑλλάδα εἶναι κατ᾽ἐξοχὴν ναυτικὴ χώρα, τόσο στὸ Ἐμπορικό, ὅσο καὶ στὸ Πολεμικὸ Ναυτικό, γιορτάζει πανηγυρικὰ τὸν Ἅγιο, καὶ στοὺς Ναυστάθμους, καὶ ὅπου ὑπάρχει ναυτικὴ μονάδα, τελοῦνται λειτουργίες καὶ δοξολογίες στὴ μνήμη του.
Τὸν Ἅγιο Νικόλαο δὲν τὸν τιμοῦν μόνο οἱ ἄνθρωποι τῆς θάλασσας, ἀλλὰ καὶ τὸ σύνολο τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ κόσμου.

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ο Ἅγιος Νικόλαος ἔκανε πολλὰ θαύματα, τὰ πιὸ πολλὰ σὲ πλοῖα ποὺ κινδύνευαν, γι΄αὐτὸ καὶ οἱ χριστιανοὶ ναυτικοὶ τὸν ἔχουν προστάτη τους. Σὲ κάθε καράβι, σὲ κάθε βάρκα καὶ γενικὰ σὲ κάθε πλεούμενο ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Μερικὰ ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου εἶναι τὰ πιὸ κάτω:

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΥΤΗ.

Κάποτε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἀναχώρησε μὲ ἕνα Αἰγυπτιακὸ καράβι νὰ πάει στὰ Ἱεροσόλυμα, νὰ δεῖ τοὺς Ἁγίους Τόπους ἐκεῖ ποὺ μαρτύρησε ὁ Θεάνθρωπος. Ἤθελε νὰ προσκυνήσει τὸν Πανάγιο Τάφο τοῦ Κυρίου. Τὸ βράδυ, εἶδε στὸν ὕπνο του, ὅτι εἶχε πιάσει μεγάλη τρικυμία καὶ ὁ σατανᾶς ἔκοψε τὰ σχοινιὰ ἀπὸ τὸ καράβι κι ἔσπασε τὸ τιμόνι. Τὸ πρωί, λέει στὸν καπετάνιο ὅτι, ἂν πιάσει τρικυμία, νὰ μὴ φοβηθεῖ, γιατί θὰ εἶναι ἔργο τοῦ σατανᾶ, κι ὁ Θεὸς θὰ τοὺς βοηθήσει. Στὸ καράβι ἦταν πολλοὶ χριστιανοὶ ποὺ πήγαιναν καὶ αὐτοὶ γιὰ νὰ προσκυνήσουν. Στὴ μέση τοῦ ταξιδιοῦ τους, ξέσπασε πολὺ μεγάλη φουρτούνα καὶ περίμεναν ὅλοι τους νὰ βουλιάξουν ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή. Ἀμέσως ὅλοι πῆγαν κοντὰ στὸν Ἅγιο νὰ τοὺς σώσει ἀπὸ τὸν βέβαιο πνιγμό. Πράγματι ὁ Ἅγιος γονάτισε καὶ προσευχήθηκε θερμὰ στὸν Κύριο παρακαλώντας τον νὰ καταπαύσει ἡ μεγάλη θαλασσοταραχὴ καὶ ὁ πολὺ δυνατὸς ἄνεμος. Πράγματι ὁ ἄνεμος σταμάτησε καὶ ἡ θάλασσα γαλήνεψε. Ὅμως κάποιος ναύτης τὴν ὥρα τῆς φουρτούνας ἀνέβηκε στὸ κατάρτι, γιὰ νὰ φτιάξει τὸ πανὶ γλύστρισε κι ἔπεσε στὸ κατάστρωμα καὶ σκοτώθηκε. Τότε ὁ Ἅγιος Νικόλαος πῆγε κοντά του, παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀναστήσει καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Ὁ ναύτης ἀναστήθηκε, σηκώθηκε σὰν νὰ ξύπνησε ἀπὸ τὸν ὕπνο. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, πολλοὶ ἔτρεξαν κοντὰ στὸν Ἅγιο καὶ βρῆκαν τὴ θεραπεία τους.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΑ ΜΥΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΙΝΑ.

Κάποτε ἦρθε πολὺ μεγάλη πείνα στὴν περιοχὴ τῆς Λυκίας. Οἱ κάτοικοι τῆς γύρω περιοχῆς οὐδέποτε θυμοῦνται τέτοια μεγάλη πείνα. Τὰ δὲ Μύρα ἡ ἐπαρχία τοῦ Ἁγίου Νικολάου κινδύνεψε νὰ καταστραφεῖ. Ἀλλὰ ὁ Ἅγιος λυπήθηκε τὸ ποίμνιό του καὶ ἐνήργησε ὡς ἀκολούθως: Κάποιος πλοίαρχος φόρτωσε τὸ πλοῖο του μὲ σιτάρι μὲ προορισμὸ τὴν Γαλλία. Τὴ νύχτα στὸν ὕπνο του βλέπει τὸν Ἅγιο Νικόλαο νὰ τοῦ λέει: “τὸ σιτάρι νὰ τὸ πάρεις στὰ Μύρα τῆς Λυκίας καὶ ὄχι στὴν Γαλλία, γιατί ἐκεῖ εἶναι μεγάλη πείνα καὶ θὰ τὸ πωλήσεις πολὺ ἀκριβὰ καὶ γρήγορα. Πάρε δὲ καὶ τρία φλωριὰ καὶ ὅταν φθάσεις στὰ Μύρα, θὰ πάρεις καὶ τὰ ὑπόλοιπα χρήματα. Τὸ πρωῒ ἀφοῦ ξύπνησε ὁ πλοίαρχος, βρῆκε στὰ χέρια του τὰ νομίσματα, διηγήθηκε στοὺς ναῦτες του τὰ ὅσα τοῦ συνέβησαν τὴ νύχτα καὶ τοὺς ἔδειξε καὶ τὰ νομίσματα. Ὅλοι συμφώνησαν ὅτι ἔπρεπε νὰ ὁδηγήσουν τὸ πλοῖο στὰ Μύρα γιατί ἤτανε θέλημα Θεοῦ. Πράγματι, ἀφοῦ ἔφθασαν στὰ Μύρα, πώλησαν ἀμέσως ὅλο τὸ σιτάρι σὲ πολὺ καλὴ τιμή, οἱ δὲ κάτοικοι τῶν Μύρων δόξασαν τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος τοὺς φρόντησε γιὰ νὰ μὴν πεθάνουν ἀπὸ τὴν πείνα, ἀλλὰ πάντοτε φροντίζει αὐτοὺς ποὺ στηρίζουν τὴν ἐλπίδα τους στὸ πλούσιό του ἔλεος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΚΑΙ ΣΩΖΕΙ ΤΟ ΚΑΪΚΙ

Κάποτε ἕνα καΐκι κινδύνεψε νὰ βουλιάξει. Οἱ ναῦτες του κάλεσαν τότε τὸν Ἅγιο Νικόλαο νὰ τοὺς σώσει, γιατί ἄκουσαν ὅτι ὁ Ἅγιος εἶναι ὁ προστάτης τῶν θαλασσινῶν καὶ ὅτι τοὺς βοηθᾶ. Ἐπεκαλέσθησαν τὸν Ἅγιο μὲ τοῦτα τὰ λόγια: ” Ἅγιε Νικόλαε, βοήθησέ μας τὴν ὥρα αὐτή, γιατί πνιγόμαστε”. Πράγματι ξαφνικὰ παρουσιάστηκε στὴν πρύμνη τοῦ καϊκιοῦ ἕνας καλόγερος, ποὺ κρατοῦσε τὸ τιμόνι καὶ εἶπε στοὺς ναῦτες: “Μὴ φοβᾶστε, μὲ φωνάξατε νὰ σᾶς βοηθήσω καὶ ἀμέσως ἦρθα νὰ σᾶς βοηθήσω”. Ὅταν ἡ θάλασσα γαλήνεψε, ὁ Ἅγιος χάθηκε, οἱ ναῦτες βγῆκαν στὸ λιμάνι τῶν Μύρων καὶ ζήτησαν νὰ δοῦν τὸν Ἅγιο Νικόλαο. Μόλις μπῆκαν στὴν Μητρόπολη εἶδαν τὸν ἴδιο καλόγερο ποὺ ἦταν στὸ τιμόνι καὶ τοὺς ἔσωσε. Τὸν ἔβλεπαν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ τὸν γνώρισαν. Ἦταν ὁ Ἅγιος Νικόλαος. Ἀμέσως ἔπεσαν καὶ τὸν προσκύνησαν λέγοντες: “Εὐχαριστοῦμεν σέ, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, γιατί ἂν δὲν πρόφτανες νὰ ἔρθεις, θὰ πνιγόμασταν στὴ θάλασσα”.

ΠΗΓΗ: «Ἀναβάσεις», anavaseis.blogspot.com

,

Σχολιάστε