Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Νεκτάριος

AΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἅγιος Νεκτάριος ὁ δημοφιλὴς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                        Ἡ ἀθρόα προσέλευση τοῦ κοινοῦ νὰ παρακολουθήσουν τὴν ταινία γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἐντυπωσιακή, ἐνῶ προκαλεῖ αἴσθηση ὁ φονταμενταλισμὸς καὶ ἡ ἔλλειψη αὐτοσεβασμοῦ ἐλαχίστωνἙλλήνων ἀθέων καὶ ἀντιεκκλησιαστικῶν παραγόντων, ποὺ ὅμως ἀπολαμβάνουν εὐρείας προβολῆς στὰ ΜΜΕ καὶ στὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης. Σημειώνεται ὅτι ἡ ταινία τῆς Σερβικῆς καταγωγῆς Ἑλένης Πόποβιτς ἔτυχε εὐμενοῦς ὑποδοχῆς ἀπὸ κινηματογραφικοὺς κριτικοὺς καὶ βραβεύθηκε στὸ φεστιβὰλ τῆς Μόσχας καὶ στὸ φεστιβὰλ ἑλληνικοῦκινηματογράφου στὸ Λὸς Ἄντζελες.
.                        Ἡ συγκεκριμένη ταινία, ἡ προσέλευση χιλιάδων θεατῶν νὰ τὴν δοῦν καὶ οἱ ἀντιδράσεις φανατικῶνἀθέων θέτουν ἐπὶ τάπητος γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ θέμα τῆς ἁγιότητας καὶ τοῦ θαύματος στὴ ζωὴ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Μὲ τὴν ταινία τίθεται καὶ τὸ ἐρώτημα τί συνετέλεσε ὥστε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν κοίμησή του νὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τόσο δημοφιλής; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔχει ὁ Ἅγιος καὶ ἑλκύει τὴν ἀγάπη, τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν πίστη πρὸς τὴν ἁγιότητά του; Ὅσο ζοῦσε συκοφαντήθηκε, διαπομπεύθηκε, ἐξορίστηκε, κυνηγήθηκε ἀνελέητα ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ μὴ παράγοντες. Δὲν διεκδίκησε καὶ δὲν ἔλαβε ποτὲ ἀξιώματα, ἔζησε τὸν βίο του ἀσκητικὰ καὶ ταπεινά, χωρὶς δεύτερο ράσο. Καὶ ὅμως σὲ αὐτὸν προσέρχεται ὁ πιστὸς λαός, ἐνῶ ἔχει λησμονήσει ὅσους Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους καὶ Μητροπολίτες ἄσκησαν ἐξουσία ἐπάνω του…
.                        Τί εἶναι λοιπὸν αὐτὸ ποὺ ἑλκύει τὸ λαὸ πρὸς τὸν Ἅγιο Νεκτάριο; Εἶναι ἡ μεγάλη του ἀγάπη στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν συνάνθρωπο, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡσυγχωρητικότητά του πρὸς ὅσους τὸν ἔβλαψαν καὶ τὸν κυνήγησαν ἀνελέητα, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ταπείνωσή του καὶ ἡ ἁπλότητα τῆς βιωτῆς του. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη ξεκινᾶ ἡ πιστὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ποὺφαίνονται στὴ θεωρία ἁπλές, ἀλλὰ εἶναι πολὺ δύσκολες στὴν ἐφαρμογή τους, ἀφοῦ προϋποθέτουν τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴν ὑλόφρονα καὶ ἡδονιστικὴ ζωή.
.                        Ὁ Ἅγιος μὲ αὐτὴ τὴν πίστη, ποὺ καὶ βουνὰ μετακινεῖ, δὲν μεσίτευε καὶ δὲν μεσιτεύει μόνο στὸν Θεάνθρωπο νὰ τελοῦνται – καὶ τελοῦνται – θαύματα. Ἔκαμε στὴ ζωή του πράξεις, ποὺ ξεφεύγουν ἀπὸ τὸν κοινὸἄνθρωπο. Θὰ ἀναφερθοῦν ὁρισμένα παραδείγματα, ὅπως καταγράφονται στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου Σώτου Χονδρόπουλου «Ὁ ἅγιος του αἰώνα μας – Ὁ ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς», (Ἐκδόσεις «Καινούργια Γῆ», Ἀθήνα, 1997).
.            Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι οὐδέποτε ἀπάντησε στὸ ψέμα ὅτι μόνος του ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐκδιώχθηκε κακὴν κακῶς.
.                   Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι ὅταν πέθανε ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος καὶ οἱ ὁμογενεῖς τῆς Αἰγύπτου – καὶ ἦσαν πολλοὶ στὸ τέλος τοῦ 19ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 20οῦ
 αἰώνα – τὸν θέλησαν γιὰ Πατριάρχη, ὅταν εἶδε νὰ ἀναμιγνύονται ἡ τότε βασίλισσα Ὄλγα καὶ οἱ κυβερνήσεις Ἑλλάδος καὶ Αἰγύπτου καὶ νὰ βγαίνουν σπαθιὰ  ἀπὸὑποψηφίους, ποὺ μὲ κάθε τρόπο ἤθελαν νὰ ἀναρριχηθοῦν στὸ θρόνο, ἐκεῖνος ὑποχώρησε καὶ ἀναχώρησε ἐπιστρέψας στὴν Ἑλλάδα…
.                        Τὸ τρίτο συνέβη στὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας. Ὅταν διακονοῦσε ὡς ἱεροκήρυκας, ἕνας ἔφηβος ἄκουσε τὸκήρυγμά του καὶ πῆγε καὶ τὸν βρῆκε ἀπελπισμένος. «Πάτερ, θέλω νὰ αὐτοκτονήσω. Εἶμαι νόθος καὶ μοῦ τὸ φωνάζουν συνέχεια στὸ χωριό. Δὲν γνώρισα πατέρα καὶ ἡ μητέρα μου εἶναι ἐπίσης σὲ ἀπόγνωση. Δὲν ἀντέχω ἄλλο». Ὁ Ἅγιος τὸν κοίταξε στὰ μάτια καὶ τοῦ εἶπε: «Ἀπὸ τώρα εἶμαι ἐγὼ ὁ πατέρας σου. Θὰ σὲ στείλω στὸ Κάιρο, σὲ δικούς μου ἀνθρώπους καὶ ἐκεῖ, οὐδεὶς θὰ γνωρίζει τὸ πῶς γεννήθηκες. Θὰ σπουδάσεις, θὰ προκόψεις καὶ θὰ πάρεις κοντά σου καὶτὴ μητέρα σου…». Ὁ ἔφηβος ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὰ γέμισε μὲ δάκρια εὐγνωμοσύνης.
.                         Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος δὲν ἄσκησε ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία. Ἡ Μητρόπολη Πενταπόλεως δὲν εἶχε ποίμνιο καὶ μετὰ τὴν ἐξορία του ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο ἐργάσθηκε ὡς ἁπλὸς ἱεροκήρυκας στὴν Ἑλλάδα. Κατὰ κάποιο τρόπο παιδαγωγικὴ ἐξουσία ἄσκησε ὡς γενικὸς διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς. Αὐτὴ τὴν ἐξουσία τὴνἄσκησε μὲ ἅγιο τρόπο, ὅπως κανεὶς ἄλλος δὲν θὰ μποροῦσε ἔτσι νὰ τὴν ἀσκήσει. Δύο παραδείγματα.
.                        Ὁ παιδονόμος μίαν ἡμέρα τοῦ πῆγε στὸ γραφεῖο του τέσσερις μαθητὲς ποὺ τσακώθηκαν, ἀντάλλαξαν βρισιὲς καὶ ἀλληλογρονθοκοπήθηκαν. Ὁ Ἅγιος τοὺς κοίταξε στὰ μάτια, ἐξέφρασε τὴ λύπη του, τοὺς εἶπε ὅτι τὸνἀναγκάζουν νὰ τιμωρήσει τὸν ἑαυτό του καὶ εἶπε στὸν παιδονόμο νὰ εἰδοποιήσει τὸν μάγειρο ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες νὰ μὴν τοῦ πηγαίνει φαγητό. Τοὺς μαθητὲς τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν εὐχόμενος ὁ Ὕψιστος νὰ τοὺς ἀποστείλει ἔλεος καὶφωτισμό. Οἱ νέοι αἰσθάνθηκαν πολὺ ἄσχημα. Συνέχεια ρωτοῦσαν ἂν διέκοψε τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὸ φαγητὸ καὶ ὅταν μάθαιναν ὅτι τὴ συνεχίζει, τόσο καὶ γίνονταν χειρότερα ψυχολογικά. Δὲν πήγαιναν οὔτε αὐτοὶ νὰ φᾶνε. Ἡ στάση τοῦἉγίου τοὺς μαλάκωσε τὴν καρδιά, τοὺς ἔδωσε ταπείνωση καὶ μετανιωμένοι πῆγαν καὶ τοῦ ζήτησαν συγγνώμη ποὺ τὸνἔβαλαν σὲ αὐτὴ τὴ δοκιμασία. Τὸ γεγονὸς μαθεύτηκε σὲ ὅλους τους μαθητὲς καὶ σὺν τῷ χρόνῳ μειώθηκε πολὺ ἡπαραβατικότητα ἀνάμεσα στοὺς μαθητές…
.                        Κάτι ἀνάλογο συνέβη μὲ τοὺς καθαριστὲς τῆς Σχολῆς. Μίαν ἡμέρα τσακώθηκαν καὶ ἄρχισαν φωναχτὰὁ ἕνας νὰ βρίζει τὸν ἄλλο. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ τσακωμοῦ ἦταν ὅτι ἀνάμεσα στὶς φροντίδες τους ἔπρεπε νὰκαθαρίζουν τὰ ἀποχωρητήρια, ποὺ ὁ μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπέφευγε τὸ ὑποτιμητικό, κατ’ αὐτόν, καθῆκον… ὉἍγιος Νεκτάριος εἶχε παρατηρήσει τὸ γεγονὸς καὶ πολλὲς φορὲς εἶχε σηκωθεῖ πρὶν νὰ ξυπνήσουν τὸ προσωπικὸ καὶ οἱμαθητὲς καὶ καθάριζε ὁ ἴδιος τὰ ἀποχωρητήρια, χωρὶς νὰ πεῖ λέξη. Ὅμως τώρα ποὺ τοὺς ἔπιασε νὰ τσακώνονται τοὺς εἶπε πὼς ἀφοῦ τεμπελιάζουν καὶ δὲν κάνουν τὸ καθῆκον τους, θὰ ἀναλάβει ἐκεῖνος τὸν καθαρισμὸ τῶνἀποχωρητηρίων… Οἱ δύο καθαριστὲς τὰ ἔχασαν. Ὁ μεγαλύτερος ψέλλισε φοβισμένος: «Δηλαδὴ μᾶς διώχνετε, πάτερ;» καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἡ συνείδησή του δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ προβεῖ στὴν ἀπόλυσή τους, ἀλλὰ ἀφοῦ  δὲν θέλουν ἐκεῖνοι νὰ καθαρίζουν, θὰ ἀναλάβει αὐτὸς τὴν ἐργασία τους… Αὐτοὶ τότε αἰσθάνθηκαν πολὺ ντροπιασμένοι. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὰ ἀποχωρητήρια ἔλαμπαν ἀπὸ πάστρα, χωρὶς νὰ χρειαστεῖ νὰ ἐκτελέσει τὴ δουλειὰ τῶν δύο ὁἍγιος…
.                        Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ μετὰ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος, ἔγραψε μεταξὺ τῶν ἄλλων σὲ ἀκαδημαϊκὸ ὕφος, ποὺ ὅμως ἐκφράζει τὴν προσωπικότητά του: «Ἐξέλιπε τὸν βίον ὁ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, Ἱεράρχης σεβασμιώτατος, περικοσμούμενος μὲν ὑπὸ μεγάλων ἀρετῶν, σπουδαίαν δὲ ἀναπτύξας κατὰ τὸν βίον αὐτοῦ δράσιν (…). Ὁ βίος αὐτοῦὑπῆρξεν ἀσκητικώτατος, εἰς μέγαν βαθμὸν ἀναπτύξας τὰς χριστιανικὰς αὐτοῦ ἀρετάς (…) Γλυκύτατος τοὺς τρόπους καὶ ὠφελιμώτατος ὁ καλοκάγαθος Ἱεράρχης καθίστατο λίαν ἀγαπητὸς καὶ σεβαστὸς εἰς τοὺς γνωρίζοντας αὐτόν, λίαν δὲ ἐτιμᾶτο (…) δία τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ, τὴν παιδείαν καὶ τὸν ἀσκητικὸν βίον. Ὑπῆρξεν ἀληθῶς ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, τύπος ἀρχαίου ἀσκητοῦ καὶ ζηλωτοῦ διδασκάλου, ἐξόχως συμπαθὴς φυσιογνωμία Ὀρθοδόξου Ἱεράρχου».

Ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου*

1 Ὀκτωβρίου 1846.
Γέννηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, κατὰ κόσμον Ἀναστασίου Κεφαλᾶ στὴ Σηλυβρία τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης.

1860-1866
Μεταβαίνει στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐκπαιδεύεται, ἐργαζόμενος ταυτόχρονα.

1866 – 1873
Ἔρχεται στὴν Ἀθήνα καὶ μεταβαίνει στὴ Χίο, ὅπου ἐργάζεται ὡς γραμματοδιδάσκαλος στὸ μαστιχοχώρι Λιθί, ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ μεγάλου ἐθνικοῦ εὐεργέτη Ἀνδρέα Συγγροῦ.

1873
Εἰσέρχεται στὴ Νέα Μονὴ Χίου ὡς δόκιμος μοναχός.

11/7/1876
Κείρεται μοναχὸς καὶ μετονομάζεται Λάζαρος.

15/1/1877
Χειροτονεῖται διάκονος καὶ μετονομάζεται σὲ Νεκτάριο.

22/3/1881
Καταστρεπτικὸς σεισμὸς στὴ Χίο κρημνίζει ὅλα τὰ ἐκεῖ σχολεῖα. Ὁ φοιτῶν στὴν τελευταία τάξη τοῦ τότε Γυμνασίου διάκονος Νεκτάριος ὑποχρεώνεται νὰ ἔρθει στὴν Ἀθήνα καὶ νὰ δώσει τὶς ἀπολυτήριες ἐξετάσεις στὸ Βαρβάκειο ἐκπαιδευτήριο.

4/11/1881
Ἐγγράφεται φοιτητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

28/9/1885
Λαμβάνει τὸ πτυχίο του ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολή.

23/3/1886
Χειροτονεῖται πρεσβύτερος στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ τὸν ἐκεῖ Πατριάρχη Σωφρόνιο.

6/8/1886

Λαμβάνει τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη καὶ τοῦ ἀνατίθενται τὰ καθήκοντα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Καΐρου. Προσφέρει ἐκεῖ πλούσιο ποιμαντικό, ἐθνικό, συγγραφικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο καὶ ἡ ἐκεῖ ὁμογένεια τοῦ δείχνει ἀγάπη, σεβασμὸ καὶ τιμή.

Ἰανουάριος 1889
Ἐκλέγεται Μητροπολίτης Πενταπόλεως, παλαιᾶς σημαντικῆς ἐπαρχίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας στὴ Λιβύη καὶἐξακολουθεῖ νὰ ἐκτελεῖ τὰ καθήκοντα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου στὸ Κάϊρο.

11/7/1890
Οἱ ἀπὸ φθόνο καὶ ἕρμαιοι τῶν ἐνστίκτων τους παντοειδεῖς ἐχθροί τοῦ Ἁγίου μὲ παντοειδεῖς συκοφαντίες καὶδηλητηριώδη ὑπονοούμενα πείθουν τὸν 90τούτη Πατριάρχη Σωφρόνιο νὰ τὸν ἐκδιώξει ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, γιατί ἀλλιῶς θὰ τὸν ἐκθρονίσει καὶ θὰ καταλάβει αὐτὸν τὸν θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας… Ὁ Ἅγιος ἐξορίζεται πτωχὸς καὶκαταφρονεμένος μὲ ἕνα βαθὺ παράπονο, ἀλλὰ χωρὶς γογγυσμό.

Αὔγουστος 1890
Ὁ Ἅγιος ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ πηγαία ταπεινοφροσύνη δὲν ζητεῖ νὰ λάβει κάποια Μητρόπολη, ἀλλὰ νὰὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία ὡς ἁπλὸς ἱεροκήρυκας.

Μάρτιος 1891
Διορίζεται ἱεροκήρυκας στὴν Εὔβοια. Ἰδιαίτερα συνδέεται μὲ τὴν περιοχὴ τοῦ Ἀλιβερίου καὶ τῆς Κύμης.

Αὔγουστος 1893
Μετατίθεται ὡς ἱεροκήρυκας στὴν Φθιώτιδα καὶ στὴν Φωκίδα.

Μάρτιος 1894
Διορίζεται Γενικὸς Διευθυντὴς στὴν Ριζάρειο Ἐκκλησιαστικὴ σχολή, ὅπου εἶχε εὐλογημένη διακονία. Πλῆθος σημαντικῶν Ἀρχιερέων, Καθηγητῶν Πανεπιστημίων καὶ ἁπλῶν κληρικῶν πέρασαν ἀπὸ τὴ διδαχή του.

Καλοκαίρι 1904
Μετὰ ἀπὸ αἴτημα ἀφιερωμένων μαθητριῶν του ἀποφασίζει νὰ ἱδρύσει Μονὴ στὴν Αἴγινα, ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα.

Ἀπρίλιος 1908
Ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴ Ριζάρειο.

Χριστούγεννα 1908
Ἐγκαθίσταται μόνιμα στὴν Αἴγινα. Ἂν καὶ ἀσκητεύει, οἱ δοκιμασίες ποὺ περνᾶ εἶναι πολλές. Ἀπὸ φθόνο καὶ κοσμικῆςἀντιλήψεως ἀσκήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας σύρεται σὲ ἀνακρίσεις καὶ ὑφίσταται προσβολὲς ὅσον ἀφορᾶ στὸἄψογο ἦθος του.

20/9/1920
Ἀσθενῶν εἰσάγεται στὸ Ἀρεταίειο Νοσοκομεῖο καὶ εἰς δωμάτιο μὲ τίποτε τὸ ἰδιαίτερο. Δίπλα στὸ δωμάτιο τοῦ Ἁγίου, ποὺ δὲν φιλοξενεῖ πλέον ἀσθενεῖς καὶ ἔχει καταστεῖ προσκύνημα, νοσηλεύτηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος καὶὅσο ἔμεινε στὸ δωμάτιο ἐκεῖνο καὶ τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ δυνάμεις του πήγαινε σὲ αὐτό, προσευχόταν καὶ ἀναπαυόταν ψυχικά.

8 πρὸς 9 Νοεμβρίου 1920
Κοίμηση τοῦ Ἁγίου

18/6/1924
Ὁ τάφος του ἀνοίγεται. Τὸ σκήνωμά του εἶναι ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζει.

8/11/1956
Ἡ ἐφημερίδα «Ἑστία» γράφει ὅτι ἀποτελεῖ παλλαϊκὸ αἴτημα ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ «Ἁγίου τοῦ λαοῦ».

20/4/1961
Μὲ ἀπόφαση τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὁ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος συγκαταριθμεῖται μεταξὺ τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἔκτοτε πολλοὶ ἀνὰ τὸν κόσμο ναοὶ ἀφιερώνονται στὸν Ἅγιο, πλήθη δὲ πιστῶν συρρέουν στὴν Αἴγινα νὰ προσκυνήσουν τὰ λείψανα καὶ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸ κελί του. Πολλὰ ζευγάρια δίνουν σὲ παιδιά τους, ἀγόρια καὶ κορίτσια, τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

15/1/1998
Ἐπὶ μακαριστοῦ Πατριάρχου Πέτρου ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἀποφασίζει νὰ ἐκζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, γιατί, ὅπως ἀναφέρεται, «ἀδίκως εἶχε κατηγορηθεῖ καὶ ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴ θέση του στὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας». Τὸ ἐπίσημο ἔγγραφο μὲ τὴν ἐκζήτηση τῆς συγγνώμης κατέθεσε ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Πέτρος στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου, στὴν Αἴγινα.

Αὔγουστος 2021
Παίζεται στοὺς κινηματογράφους ἡ ταινία μὲ βάση τὴν βιογραφία τοῦ Ἁγίου, τὴν ὁποία προσέρχονται νὰ δοῦν πλήθη θεατῶν καὶ ἡ ὁποία ἔχει κερδίσει τὴν ἐκτίμηση τῶν ἀντικειμενικῶν κριτικῶν τοῦ κινηματογράφου.  

——————————

  *Γιὰ τὴν γραφὴ τῆς βιωτῆς τοῦ Ἁγίου χρησιμοποιήθηκε ἡ ἐμπεριστατωμένη μελέτη τοῦ Σοφοκλῆ Γ. Δημητρακόπουλου «Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως – Ἡ πρώτη ἅγια Μορφὴ τῶν καιρῶν μας», Ἱστορικὴ βιογραφία βασισμένη σὲ αὐθεντικὲς πηγές, Ἀθήνα, 1998.

,

Σχολιάστε

ΟΣΟ “ΘΑΒΕΤΕ” ΤΟΝ «ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», ΤΟΣΟ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ… (ὁ κόσμος δὲν μάσησε ἀπὸ προπαγάνδα.) 

 

σο «θάβετε» τν «νθρωπο τοῦ Θεο»,
τόσο θ
πηγαίνουμε…

Νίκος Συρίγος

newsbomb.gr

.                      Ὁ «Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἡ ταινία ποὺ ἔχει κόψει τὰ περισσότερα εἰσιτήρια στὴ μετὰ Covid ἐποχή. Καὶ συνεχίζει νὰ κόβει. Ὁ κόσμος γεμίζει τοὺς κινηματογράφους, ὅπου προβάλλεται ἡ ταινία. Τὸ θέμα τῆς ταινίας εἶναι ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἡ ταινία εἶναι ξενόγλωσση. Ὁ στόχος προφανής: Νὰ ἀπευθυνθεῖ σὲ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο κοινό.
.                      Μὲ χάλασε ἀλλὰ εἶναι ἀπὸ τὶς περιπτώσεις ποὺ ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα. Καὶ ὁ σκοπὸς ἐδῶ δὲν εἶναι καθαρὰ θρησκευτικός. Ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔζησε καὶ κυρίως πῶς ἀντιμετώπισε τὸν «πόλεμο» ποὺ τοῦ ἔγινε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος… Τὸ πῶς ἀντιμετώπισε ὅσους τοῦ ἔβαζαν τρικλοποδιές, ὅσους τὸν κυνήγησαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.
.                      Ὁ Ἄρης Σερβετάλης, ὑποδύεται τὸν Ἅγιο Νεκτάριο καὶ τὸν ὑποδύεται ἐξαιρετικά… Τόσο καλὰ ποὺ στὸ τέλος τῆς ταινίας, ὅπως ἔγραψε κάποιος κριτικὸς κινηματογράφου, «δὲν ξέρεις ἂν πρέπει νὰ χειροκροτήσεις ἢ νὰ κάνεις τὸν Σταυρό σου»… Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀλήθεια. Μία ἀλήθεια ὅμως ποὺ γράφτηκε ἀπὸ ἐλάχιστους κριτικοὺς κινηματογράφου. Ξέρετε, ἀπὸ αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ διαμορφώνουν τό… ρεῦμα γιὰ νὰ πᾶς νὰ δεῖς ἢ ὄχι μία ταινία!
.                      Αὐτὸ πού (μοῦ) προκάλεσε ἐντύπωση εἶναι ἡ μανία τῶν «κριτικῶν» νὰ θάψουν τὴν ταινία… Τόσο πού, ἂν δὲν ἤξερες, θὰ πίστευες ὅτι εἶναι μακρὰν τῆς δεύτερης ἡ χειρότερη ταινία ποὺ ἔχει βγεῖ στὰ χρονικά τοῦ κινηματογράφου. Θὰ πίστευες ὅτι ἀπὸτὸ πρῶτο πλάνο μέχρι τὸ τελευταῖο θὰ σὲ πάρει ὁ ὕπνος. Θὰ πίστευες ὄτι ο Σερβετάλης, ὁ Λούλης, ἡ Καραμπέτη καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἠθοποιοί, ποὺ πρωταγωνιστοῦν, εἶναι τύπου «οἰκογενειακὲς ἱστορίες»… Θὰ πίστευες ὅλα αὐτὰ ποὺ γράφουν γιὰ νὰ μήν… πιστέψεις! Γιατί ἐν τέλει αὐτὸς πρέπει νὰ ἦταν καὶ ὁ μεγαλύτερος στόχος. Νὰ μὴν πᾶς νὰ δεῖς πῶς ἔζησε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος… Νὰ μὴν δεῖς κάτι ποὺ θὰ σοῦ θυμίζει μία Ἑλλάδα, μία πραγματικότητα ποὺ τό… ρεῦμα παλεύει νὰ θάψει.
.                      Τὸ εὐχάριστο εἶναι ὅτι ὁ κόσμος δὲν μάσησε ἀπὸ προπαγάνδα. Και πῆγε, συνεχίζει νὰ πηγαίνει στοὺς κινηματογράφους… Καὶ φεύγει ἐμφανῶς συγκινημένος. Φεύγει καλύτερος ἄνθρωπος.
.                      Δὲν εἶμαι τῆς ἐκκλησίας. Εἶμαι ὅμως τῆς πίστης. Καὶ θεωρῶ ὄτι ἂν ζούσαμε, ὅπως δίδαξε ὁ Χριστὸς καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Ἁγίες, θὰ εἴχαμε ἕναν καλύτερο κόσμο… Κάτι τελευταῖο. Μία ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ μᾶς δείχνει ἡ ταινία δείχνει τὸν Ἅγιο Νεκτάριο νὰ τιμωρεῖ τὸν ἑαυτό του, γιατί οἱ μαθητές του πλακώθηκαν μεταξύ τους… Δὲν σήκωσε τὸ δάχτυλο, δὲν τιμώρησε, δὲν ἐκμεταλλεύτηκε τὴν ἐξουσία ποὺ εἶχε ὡς καθηγητής, ὡς δάσκαλός τους… Σκέψου. Κι ἴσως ἐν τέλει καταλάβεις γιατί… χάλασαν τὸν κόσμο μὲ τὸν «Ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ». Χάλασαν τὸν κόσμο ἀλλὰ εὐτυχῶς ὁ κόσμος δὲν χαλάστηκε.

 

 

Σχολιάστε

«MH TΑΡΑΤΤΗΣΘΕ καὶ ΘΛΙΒΗΣΘΕ ΔΙΑ ΤΗΝ ΒΡΑΔΕΙΑΝ ΜΕΤΑΛΗΨΙΝ» (Ἅγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)


, ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΔΑΣΚΑΛΟΣ τῆς ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἅγιος Νεκτάριος: δάσκαλος τῆς Ρωμιοσύνης
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. . –  . – . Τιμᾶ καὶ γεραίρει ἡ Ἐκκλησία μας, στὶς 9 Νοεμβρίου κάθε ἔτους, τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπητοὺς ἁγίους του ὀρθόδοξου λαοῦ μας. Τὸν ἀγαπᾶμε καὶ τὸν εὐλαβούμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι, ὅσοι πιστεύουμε στὸν Σωτήρα Χριστό μας, γιατί ὁ ἅγιος ὑπῆρξε καὶ δάσκαλος.
Γύρω στὸ 1866 περίπου, ὁ 20χρονος τότε Ἀναστάσιος, φεύγει ἀπὸ τὴν Πόλη καὶ πηγαίνει στὴν τουρκοκρατούμενη Χίο. Ἡ εὐρεία του μόρφωση, ἡ ὁλοκάρδιος ἀγάπη καὶ τὸ ἦθος του, ἐκτιμήθηκαν καὶ ἀναλαμβάνει καθήκοντα διδασκάλου στὸ χωριὸ Λιθί. Ἐπὶ μία δεκαετία τὸ μυροβόλο καὶ γόνιμο ἀποτύπωμά του, μένει ἀνεξίτηλο στὶς καρδιὲς τῶν κατοίκων καὶ μαθητῶν του. Μαθητής του καὶ μετέπειτα καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Τιμίου Σταυροῦ Ἱεροσολύμων, Ι. Νεομονιτάκης, θὰ γράψει: «Κατὰ τὸ ἔτος 1879, εἰς Χίον, ὑπῆρξε διδάσκαλος τῶν πρώτων γραμμάτων μου. Τὸν ἐνθυμοῦμαι τότε ὡς ἁπλοῦν ρασοφόρον Νεκτάριον Κεφαλᾶν τῆς Νέας Μονῆς τῆς Χίου, ἀσκητικὸν καὶ εὐσεβῆ, λάμποντα μὲ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου καὶ τὸν ζῆλον τοῦ ἀληθοῦς χριστιανοῦ». («Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως», Στ. Καλκανδῆ, σελ. 105).
. . . –  . – .Ὁ ἅγιος διετέλεσε σχολάρχης, διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Σχολῆς. Νὰ παραθέσω τὸ ἐκπληκτικὸ ἐπεισόδιο ποὺ συνέβη στὴν σχολή του καὶ τὴν διαχείρισή του ἀπὸ τὸν ἅγιο. Κάποτε μία ὁμάδα τελειοφοίτων διαπληκτίστηκε, ἔφτασαν καὶ σὲ γρονθοκοπήματα. Τὸ μαθαίνει ὁ ἅγιος. Καὶ ἰδοὺ τὸ ἀνεπανάληπτο καὶ αἰώνιο παράδειγμα, σὲ δασκάλους καὶ διευθυντὲς σχολείων, ἀντιμετώπισης τῆς ἐνδοσχολικῆς βίας, τοῦ κακῶς λεγόμενου σήμερα «bullying», ποὺ ἔχει λάβει διαστάσεις ἐπιδημίας. Ἀντὶ γιὰ φωνές, τιμωρίες, τσιρίδες καὶ κλήτευση γονέων, ὁ Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπιβάλλει τὸ παρακάτω πρωτοφανές, ἀξιοθαύμαστο καὶ χριστομίμητο: «Αὐτὰ ποὺ κάνατε μὲ λυποῦν καὶ μὲ ἀναγκάζουν νὰ τιμωρήσω τὸν ἑαυτό μου. Ἀπὸ σήμερα τὸ μεσημέρι νὰ εἰδοποιηθεῖ ὁ μάγειρας, νὰ μὴν μοῦ ἀποστέλλει φαγητό, ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες. Τὴν ὥρα τοῦ φαγητοῦ θὰ προσεύχομαι γιὰ τὴν ἀνωμαλία. Μάλιστα. Μὲ λυποῦν παιδιά μου, μὲ λυποῦν… σεῖς οἱ αὐριανοὶ λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου! Πηγαίνετε καὶ εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἀποστείλει ἔλεος καὶ φωτισμό, εἴθε νὰ σᾶς συγχωρήσει. Πηγαίνετε καὶ παρακαλῶ μέχρι τῆς μεσημβρίας νὰ ἔχετε συμφιλιωθεῖ». ( «Ὁ ἅγιος τοῦ αἰώνας μας», Σ. Χονδρόπουλου, σελ.114, ἐκδ. «Καινούργια Γῆ). Ἔκτοτε οὐδεὶς σπουδαστὴς δημιούργησε πρόβλημα, γιατί ἤξερε ὅτι θὰ τὴν πληρώσει… ὁ ἅγιος σχολάρχης του. Τί νὰ πεῖ κανεὶς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου!!
. . . –  . – .Σκέφτομαι, ἑκατὸ χρόνια ἔκλεισαν φέτος ἀπὸ τὴν ὁσιακὴ κοίμηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἂν εἴχαμε ὑπουργὸ Παιδείας μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα, θὰ ἀφιέρωνε τὸ ἔτος στὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Θὰ ἀποστελλόταν καὶ ἕνα εὐσύνοπτο συναξάρι τοῦ ἁγίου στὰ σχολεῖα, στὸ ὁποῖο θὰ ἀναδεικνυόταν ὁ δάσκαλος καὶ σχολάρχης ἅγιος. Ἔχει ποὺ ἔχει μαυρίσει ἡ ψυχὴ δασκάλων, μαθητῶν καὶ τῶν γονιῶν τους μὲ τοὺς ἐγκλεισμοὺς καὶ τὶς συνεχεῖς ἀπειλὲς γιὰ νὰ «φοροῦν τὴν μάσκα». Πόσο παρήγορος θὰ ἦταν ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία του, ἡ ὅλο καλοσύνη, ἀγάπη καὶ φιλανθρωπία παιδαγωγία του. (Καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτο νὰ κατεβάζει κάποιος μικρὸς μαθητὴς τὴν μάσκα, γιὰ νὰ ἀναπνεύσει σὰν ἄνθρωπος καὶ ὁ καιροφυλακτῶν δάσκαλος νὰ πέφτει πάνω του νὰ τὸν κατασπαράξει μὲ οὐρλιαχτὰ καὶ κραυγὲς ἐμμονικές. Τὸ ἔχω ξαναγράψει εἴμαστε δάσκαλοι καὶ ὄχι λοιμωξιολόγοι ἢ χειρότερα… Εὐαγγελάτοι. Αὐτὴ ἡ ἱστορία θὰ ἀφήσει σκιὲς στὴν συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν).
. . . –  . – .Νὰ κλείσω μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ποὺ εἶχα σημειώσει σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου, μὲ τίτλο «Ἅγιος Νεκτάριος καὶ Παῦλος Μελᾶς».
. . . –  . – .Στὸ παλιό, καλὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ», στὸ λῆμμα «Μελᾶς», διαβάζουμε σὲ τοῦτα τὰ κομψὰ ἑλληνικά: «Μεγάλη ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῶν Ἰωαννίνων, τῆς ὁποίας πλεῖστα μέλη διεκρίθησαν εἰς τὰ γράμματα καὶ τὰς ἐπιστήμας, εἰς τὸν στρατὸ τὴν πολιτικὴν καὶ τὴν διπλωματίαν, σημαντικὰς δὲ ἐθνικὰς ὑπηρεσίας παρέσχον εἰς τὴν πατρίδα πολὺ πρὸς τῆς ἐκρήξεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος, κατ’ αὐτόν, καὶ μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ κράτους». Ἀρχοντικὴ οἰκογένεια, ὄχι γιατί εἶχε μεγάλη οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια, ἀλλὰ διότι τὰ μέλη της «παρέσχον σημαντικὰς ἐθνικὰς ὑπηρεσίας». Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ οἱ παλιὲς ἀρχοντικὲς οἰκογένειες, ἁμιλλῶνται ποιὰ θὰ εὐεργετήσει περισσότερο τὴν πατρίδα. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ οἱ ἀρχοντοχωριάτες, οἱ νεόπλουτοι σαλταδόροι καὶ δανειοσυντήρητοι διαγωνίζονται γιὰ τὸ ποιὸς θὰ προξενήσει μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν πατρίδα. Οἱ Μελάδες καὶ ὅλες οἱ οἰκογένειες τῶν ἐθνικῶν εὐεργετῶν ἦταν ἀρχοντάνθρωποι, ἔτσι ὀνομάζει ὁ λαός μας τοὺς γενναιόδωρους, τοὺς ἀνοιχτόκαρδους, τοὺς φιλότιμους. Ἀρχονταρίκι ὀνομάζεται στὰ μοναστήρια ἡ αἴθουσα ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν, γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς θέλει ἀρχοντάνθρωπους καὶ ὄχι μίζερα, οἰκτρόβια καὶ ἀξιολύπητα ἀνθρωπάρια. («Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε, ταπείνωση – ἀγάπη – ἀρχοντιά, χρειάζεται», ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης). Ὁ Παῦλος Μελᾶς ὀνομάστηκε Παῦλος, καὶ ὄχι Γεώργιος ὅπως ἔλεγαν τὸν παππού του, πρὸς τιμὴν τοῦ ἀδελφοῦ του παπποῦ του, Παύλου, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε στὰ τάγματα τῶν Σουλιωτῶν ὑπὸ τὸν Μάρκο Μπότσαρη καὶ «ἔπεσε» ἡρωικῶς μαχόμενος κατὰ τὴν ἁγιασμένη Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Μὲ τέτοιο ὄνομα πῶς νὰ μὴν ἔχει ἡρωικό, λεβέντικο θάνατο ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας;
. . . –  . – .Πατέρας τοῦ Παύλου Μελᾶ ἦταν ὁ Μιχαὴλ (Μίκης) Μελᾶς, ἄνθρωπος καλλιεργημένος, μὲ φιλοπατρία, ποὺ διετέλεσε ἀπὸ τὸ 1891 ὣς τὸ 1894 καὶ δήμαρχος Ἀθηνῶν. (Ἀδελφός του ἦταν ὁ περίφημος Λέων Μελᾶς, ποὺ ἔγραψε τὸν «Γεροστάθη», βιβλίο ποὺ γαλούχησε γενιὲς Ἑλληνοπαίδων, οἱ ὁποῖες ἀργότερα ἀπελευθέρωναν πατρίδες σκλαβωμένες).
. . . –  . – .Ἦταν γύρω στὸ 1890, ποὺ ὁ κατασυκοφαντημένος στὴν Αἴγυπτο, Ἅγιος Νεκτάριος, ἔρχεται στὴν Ἀθήνα. Ζητᾶ θέση, ὄχι ἀρχιερέως, ἀλλὰ ἁπλοῦ ἱεροκήρυκα, χωρὶς μισθό. Συναντοῦσε -ποιός;- πόρτες κλειστὲς καὶ ὑποσχέσεις. Ντρεπόταν ὁ ἅγιος, τὸν συντηροῦσε μία ἁπλὴ γριούλα. «Ἀδερφέ μου», γράφει στὸν ἀδερφό του Χαράλαμπο στὴ Χίο, «ἀναγκάζομαι μετὰ πόνου καὶ δακρύων νὰ σὲ ἐνοχλήσω εὑρισκόμενος ἐν Ἀθήναις, ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς, περιφρονημένος καὶ ἐμπαιζόμενος παρὰ τῶν ἰσχυρῶν…». (Καὶ μὲς στοὺς ἰσχυροὺς ἦταν καὶ ἡ τότε ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία). Καταφεύγει στὸν ὑπουργὸ -μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ἀπόπειρες – «Ἐκκλησιαστικῶν καὶ Παιδείας». Τοῦ ἀρνήθηκε τὴν θέση ἱεροκήρυκα, διότι «ἐτύγχανε ἀλλοδαπὸς» καὶ «ἐστερεῖτο τῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος». «Ἀπόμεινε πελιδνός», διαβάζουμε στὸ ἀπαράμιλλο βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Σώτου Χονδρόπουλου.
. . . –  . – .Κατεβαίνοντας τὶς σκάλες τοῦ ὑπουργείου ὁ ἅγιος Ἱεράρχης, μὲ μάτια βουρκωμένα, συναντᾶ ἕναν ὀνομαστὸ ἄρχοντα. Ἦταν ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς, ὁ πατέρας τοῦ Παύλου. Ὁ Μελᾶς βλέπει τὴν σεβάσμια μορφὴ τοῦ Ἁγίου, ἀντιλαμβάνεται τὴν λύπη του. Μαθαίνει τί συνέβη καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ τὸν ἀκολουθήσει στὸν ὑπουργό. Καὶ σὲ λίγο ὁ ὑπουργὸς ὑπέγραφε τὸν διορισμὸ τοῦ Ἁγίου ὡς ἱεροκήρυκος στὸ νομὸ Εὐβοίας. «Ἅγιο ρουσφέτι», ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση, ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σὲ λίγα χρόνια ὁ πρωτογιός του ἔγραψε τὸν πρόλογο στὸ ἀθάνατο βιβλίο «Μαρτύρων καὶ Ἡρώων αἷμα» γιὰ τὴ λευτεριὰ τῆς Μακεδονίας μας.
. . –  . – .Ὡραία σκηνή! Μεγαλοπρεπής! νὰ κουβεντιάζουν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς. Τὸ Γένος καὶ ἡ Ἐκκλησία του. Μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ τὸ αἷμα τοῦ Παύλου Μελᾶ σώθηκε τότε, ἡ προδομένη σήμερα Μακεδονία μας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Ο AΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ καὶ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (Δ. Νατσιός) «Τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθεῖτε»!!!

γιος Νεκτάριος κα Παλος Μελς

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.           Συνηθίζω, ὅταν ἀναζητῶ βιογραφικὰ στοιχεῖα καὶ πληροφορίες γιὰ κάποιον ἐπιφανῆ τοῦ Γένους μας, νὰ προσφεύγω στὸ παλιὸ καὶ λαμπρὸ ἐγκυκλοπαιδικὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ».  (Τοῦ “ἡλίου” καὶ ὄχι Ἡλιοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε παρεξηγήσεις). Τώρα μὲ τὰ κινητὰ διαδίκτυα, μοναδικὴ σχεδὸν πηγὴ πληροφοριῶν εἶναι ὁ ἱστότοπος μὲ τὸ περίεργο ὄνομα «ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ», ὁ ὁποῖος συνοδεύεται μὲ ἀρκετὰ νεοταξικὰ καρυκεύματα.
.           Παρένθεση. Τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸ χρήστη του, ἰδίως στὶς νεότερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει καὶ ἔχει κατακτήσει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ, τρόπον τινά, ὡς προέκταση, ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ ἡ μελέτη θεωρεῖται πιὰ χάσιμο χρόνου, γίνεται ἀντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν σκέψη. Θύματα αὐτῆς τῆς ἀπώλειας εἶναι καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐκπαιδευτικοί. Κάποτε λέγαμε «ἔχει μεταδοτικότητα», ὅταν θέλαμε νὰ ἐπαινέσουμε τὸ δάσκαλο. Ἡ μεταδοτικότητα εἶναι «τέχνη τεχνῶν» ποὺ τὰ θεμέλιά της «τρέφονται» ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς μαθητὲς «οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι» κατὰ τὸν Ἅγιο Χρυσόστομο – καὶ βέβαια, τὴν βαθιὰ γνώση τοῦ ἀντικειμένου, ἀποκύημα πολλῆς μελέτης. Σήμερα λέμε πὼς εἶναι ἐπικοινωνιακός. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ μετάδοσης καὶ ἐπικοινωνίας εἶναι τεράστια. Μετάδοση σημαίνει παιδεία. Ἐπικοινωνία σημαίνει ἐντυπωσιοθηρία, ἀμάθεια.
.           Προσέφυγα, λοιπόν, στὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ» ἀναζητώντας τὸ γενεαλογικὸ δέντρο τοῦ Παύλου Μελᾶ. Διαβάζω στὸ λῆμμα «Μελᾶς» σὲ τοῦτα τὰ κομψὰ ἑλληνικά: «Μεγάλη ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῶν Ἰωαννίνων, τῆς ὁποίας πλεῖστα μέλη διεκρίθηααν εἰς τὰ γράμματα καὶ τὰς ἐπιστήμας, εἰς τὸν στρατόν, τὴν πολιτικὴν καὶ τὴν διπλωματίαν, σημαντικὰς δὲ ἐθνικὰς ὑπηρεσίας παρέσχον εἰς τὴν πατρίδα πολὺ πρὸ τῆς ἐκρήξεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος, κατ’ αὐτόν, καὶ μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ κράτους».
.           Ἀρχοντικὴ οἰκογένεια, ὄχι γιατί εἶχε μεγάλη οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια, ἀλλὰ διότι τὰ μέλη της «παρέσχον σημαντικὰς ἐθνικὰς ὑπηρεσίας». Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ οἱ παλιὲς ἀρχοντικὲς οἰκογένειες, ἁμιλλῶντο ποιὰ θὰ εὐεργετήσει περισσότερο τὴν πατρίδα. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ οἱ ἀρχοντοχωριάτες, οἱ νεόπλουτοι σαλταδόροι καὶ δανειοσυντήρητοι διαγωνίζονται γιὰ τὸ ποιὸς θὰ προξενήσει μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν πατρίδα. Οἱ Μελάδες καὶ ὅλες οἱ οἰκογένειες τῶν ἐθνικῶν εὐεργετῶν ἦταν ἀρχοντάνθρωποι, ἔτσι ὀνομάζει ὁ λαός μας τοὺς γενναιόδωρους, τοὺς φιλότιμους. Ἀρχονταρίκι ὀνομάζεται στὰ μοναστήρια ἡ αἴθουσα ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν, γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς θέλει ἀρχοντάνθρωπους καὶ ὄχι μίζερα, οἰκτρόβια καὶ ἀξιολύπητα ἀνθρωπάρια. (“Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε ταπείνωση – ἀγάπη – ἀρχοντιὰ χρειάζεται”, ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης). Ὁ Παῦλος Μελᾶς ὀνομάστηκε Παῦλος, καὶ ὄχι Γεώργιος, ὅπως ἔλεγαν τὸν παππού του, πρὸς τιμὴν τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ παπποῦ του, Παύλου, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε στὰ τάγματα τῶν Σουλιωτῶν ὑπὸ τὸν Μάρκο Μπότσαρη καὶ «ἔπεσε» ἡρωικῶς μαχόμενος κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.  Μὲ τέτοιο ὄνομα πῶς νὰ μὴν ἔχει ἡρωικό, λεβέντικο θάνατο ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας;  Ἂν πιάσουμε κάποια τωρινὴ «ἀρχοντικὴ» οἰκογένεια καὶ σκαλίσουμε τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία της, τί βρίσκουμε; Ἰδιοκτησίες καναλιῶν, δημόσια ἔργα, ἀπατεωνιές, τζιτζιφιόγκους καὶ ποὺ πολιτεύονται, κατάληψη πανεπιστημιακῶν θέσεων ἀναξιοκρατικῷ τῷ τρόπῳ, ἡμιμάθεια κρανιοκενής, θαλασσοδάνεια, καταθέσεις, ζωὴ χλιδάτη, βίλες, κότερα, ἰδιοτελεῖς ἔρωτες  καὶ … ξενέρωτες.
.             Πατέρας τοῦ Παύλου Μελᾶ ἦταν ὁ Μιχαὴλ (Μίκης) Μελᾶς, ἄνθρωπος καλλιεργημένος, μὲ φιλοπατρία, ποὺ διετέλεσε ἀπὸ τὸ 1891 ὣς τὸ 1894 καὶ δήμαρχος Ἀθηνῶν. (Ἀδελφός του ἦταν ὁ περίφημος Λέων Μελᾶς ποὺ ἔγραψε τὸν «Γεροστάθη», βιβλίο ποὺ γαλούχησε γενιὲς Ἑλληνοπαίδων, οἱ ὁποῖες ἀργότερα ἀπελευθέρωναν πατρίδες σκλαβωμένες. Τώρα ποὺ ἀφήσαμε ἐκεῖνα τὰ «σκοταδιστικὰ» κείμενα καὶ διδάσκουμε προοδευτικὲς μαγαρισιὲς γεμίσαμε συλλογικότητες…. κουκουλοφλώρων. Ἂν κάποτε ἡ παιδεία μας ἐπανέλθει, ὁ «Γεροστάθης» θὰ μποροῦσε, μὲ μία «λελογισμένη ἐπεξεργασία» κυρίως στὴ γλῶσσα, νὰ εἰσαχθεῖ στὰ σχολεῖα).
.           Ἦταν γύρω στὸ 1890 ποὺ ὁ κατασυκοφαντημένος στὴν Αἴγυπτο, Ἅγιος Νεκτάριος, ἔρχεται στὴν Ἀθήνα. Ζητᾶ θέση, ὄχι ἀρχιερέως, ἀλλὰ ἁπλοῦ ἱεροκήρυκος χωρὶς μισθό.  Συναντοῦσε –ποιός;-  πόρτες κλειστὲς καὶ ὑποσχέσεις. Ντρεπόταν ὁ ἅγιος, τὸν συντηροῦσε μία ἁπλὴ γριούλα.  “Ἀδερφέ μου”, γράφει στὸν ἀδερφό του Χαράλαμπο στὴ Χίο, “ἀναγκάζομαι μετὰ πόνου καὶ δακρύων νὰ σὲ ἐνοχλήσω εὑρισκόμενος ἐν Ἀθήναις, ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς, περιφρονημένος καὶ ἐμπαιζόμενος παρὰ τῶν ἰσχυρῶν…». (Καὶ μὲς στοὺς ἰσχυροὺς ἦταν καὶ ἡ τότε ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία). Καταφεύγει στὸν Ὑπουργὸ -μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ἀπόπειρες- Ἐκκλησιαστικῶν καὶ Παιδείας.  Τοῦ ἀρνήθηκε τὴ θέση ἱεροκήρυκος, διότι “ἐτύγχανε ἀλλοδαπός” καὶ “ἐστερεῖτο τῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος”.  “Απόμεινε πελιδνός” διαβάζουμε στὸ βιβλίο «Ὁ ἅγιος τοῦ αἰώνα μας» τοῦ μακαριστοῦ Σώτου Χονδρόπουλου.
.           Κατεβαίνοντας τὶς σκάλες τοῦ ὑπουργείου ὁ ἅγιος ἱεράρχης, μὲ μάτια βουρκωμένα, συναντᾶ ἕναν ὀνομαστὸ ἄρχοντα. Ἦταν ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς, ὁ πατέρας τοῦ Παύλου. Ὁ Μελᾶς βλέπει τὴν σεβάσμια μορφὴ τοῦ Ἁγίου, ἀντιλαμβάνεται τὴν λύπη του. Μαθαίνει τί συνέβη καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ τὸν ἀκολουθήσει στὸν Ὑπουργό.  Και σὲ λίγο ὁ ὑπουργὸς ὑπέγραφε τὸν διορισμὸ τοῦ Ἁγίου ὡς ἱεροκήρυκος στὸ νομὸ Εὐβοίας.  «Ἅγιο ρουσφέτι», ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σὲ λίγα χρόνια ὁ γιός του ἔγραψε τὸν πρόλογο στὸ ἀθάνατο βιβλίο «Μαρτύρων καὶ Ἡρώων αἷμα» γιὰ τὴ λευτεριὰ τῆς Μακεδονίας μας.
.           Ὡραία σκηνή. Μεγαλοπρεπής, νὰ κουβεντιάζουν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς. Τὸ Γένος καὶ ἡ Ἐκκλησία του. Μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ τὸ αἷμα τοῦ Παύλου Μελᾶ σώθηκε ἡ Μακεδονία.  Στὰ σκαλιὰ τοῦ ὑπουργείου ἡ Πατρίδα, οἱ πραγματικοὶ ἄρχοντές του καὶ μέσα οἱ ἀναθυμιάσεις, ὁ τρωγλοδύτης πολιτικάντης νὰ μηχανορραφεῖ.
.     Θὰ περάσει ἀπὸ τὴν Βουλὴ ἡ προδοτικὴ συμφωνία, διατείνεται ὁ ἀγραβάτωτος μείραξ.  Μιλᾶ γιὰ ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία. Ἀστεῖα πράγματα. Εἶναι ἐθνοπροδοτικὴ ἀντιπροσωπεία. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα θὰ τὴν ὀνομάζαμε “ληστρικὴ σύνοδο”. Ψέλλισε κάτι στίχους τοῦ Μπρέχτ. Ἔχουμε καλύτερους ποιητές.  Θὰ πρότεινα στίχους τοῦ Κ. Οὐράνη ἀπὸ τὸ ποίημα «πάψετε πιά».
«Πάψετε πιὰ νὰ ἐκπέμπετε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου
τοὺς λόγους τῆς ὑστερικῆς σειρήνας σταματῆστε
καὶ ἀφῆστε τὸ πηδάλιο στῆς τρικυμίας τὰ χέρια
τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθεῖτε».

, ,

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ; (Ἁγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Μοναχοῦ Γερασίμου, Μικραγιαννανίτου,
Ἀκολουθίαι καὶ Βίος
τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νεκταρίου
Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ,
μετὰ Παρακλητικοῦ Κανόνος, Χαιρετισμῶν καὶ Ἐγκωμίων,
ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμ. Συμεὼν Κούτσα (νῦν Μητροπολίτου Ν. Σμύρνης),
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος Αἰγίνης, ἐν Ἀθήναις, χ.χ., σελ. 57.

ἠλ. στοιχ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                Ὁ θεῖος Νεκτάριος ἀνεδείχθη ἀληθῶς ἄγγελος ἐν σώματι. Συνεχέσι γὰρ προσευχαῖς καὶ συντόνοις ἱεραῖς μελέταις ἐσχόλαζε. Καὶ ἐκάθηρε καὶ καθήγνισε τελείως ἑαυτὸν ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος καὶ πάσης ὑλικῆς κατὰ νοῦν ἐμφάσεως, γενόμενος ταμεῖον τῶν δωρεῶν καὶ χαρισμάτων τοῦ Παρακλήτου καὶ πλήρης θείων ἐλλάμψεων. Καὶ ἦν τοῖς πᾶσιν ὑπὲρ ἄγαν ποθητὸς καὶ αἰδέσιμος, ἕλκων πρὸς ἑαυτὸν πάντας ὡς μαγνῆτις τὸν σίδηρον. Οὕτω διήγαγε τὴν μακαρίαν ζωὴν ὁ θεῖος οὗτος Πατήρ, ἀναζωγραφήσας ἐν ἑαυτῷ τῶν πάλαι Ἁγίων τὰς ἀρετὰς καὶ χάριτας ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ χαλεποῖς τούτοις καιροῖς. Ἀσθενήσας δὲ μικρόν, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τῇ θ´ Νοεμβρίου μηνός, ἐν ἔτει 1920, ἐν τῷ ἐν Ἀθήναις νοσηλευτηρίῳ, φέροντι τὴν κλῆσιν «Ἀρεταίειον», τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σκῆνος μετηνέχθη ἐν Αἰγίνῃ καὶ ἐτάφη ἐν τῇ ἱερᾷ αὐτοῦ Μονῇ. Ὁ θεῖος Νεκτάριος, πρὸς τοῖς ἄλλοις ἐκ Θεοῦ χαρίσμασιν, εἴληφε καὶ τὸ δαψιλῶς θαυματουργεῖν ἐν εὐκαιρίαις καὶ θλίψεσι, τοῖς προσερχομένοις αὐτῷ. Πάμπολλὰ δέ ἐστι τὰ θαύματα, ἅτινα ἐνήργησε καὶ ἐνεργεῖ τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν, ἀσθενοῦντας θεραπεύων, δαίμονας διώκων, τοὺς ἐν κινδύνοις διασώζων, πολλοῖς δὲ καὶ φαινόμενος ὄψεσιν ἁγίαις καὶ πᾶσι παρέχων τὰ πρὸς σωτηρίαν αἰτήματα, ὡς ἡ δέλτος τῆς κατ’ αὐτὸν ὁσίας ζωῆς διεξοδικῶς ἱστορεῖ.

«Πῶς ἀκολουθῶμεν τῷ Σωτῆρι Χριστῷ»
Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως,
Περὶ ἐπιμελείας ψυχῆς ἕνδεκα ὁμιλίαι,
ἔκδ. Δ´, Ἀθῆναι 1999, ἐκδ. «Ἀποστολικὴ Διακονία»,
σελ. 33-34

«Ἀποβαίνομεν ἄρα ἐλεύθεροι, ἐνωτιζόμενοι τοῦ κηρύγματος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, μένοντες ἐν αὐτῷ, αἴροντες τὸν σταυρὸν ἐπ᾽ ὦμον, καὶ ἀκολουθοῦντες αὐτῷ. Ἀπαρνούμεθα δὲ ἑαυτούς, ἀποτασσόμενοι τῷ νόμῳ τῆς σαρκὸς σὺν ταῖς πάθεσι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις, καὶ αἴρομεν τὸν σταυρόν, ὑπομένοντες ὑπὲρ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ πᾶσαν κακοπάθειαν. Κατάπαυσις δηλονότι τοῦ θελήματος τῆς σαρκός, ἐνέργεια τοῦ θελήματος τοῦ πνεύματος καὶ ὑποταγὴ τοῦ ἐλάσσονος τῷ κρείττονι, εἶνε ὁ τρόπος τοῦ νὰ διαμείνωμεν ἐλεύθεροι. Ἀνάγκη ἄρα ἀναπόδραστος νὰ ἀκολουθήσωμεν τῷ Κυρίῳ, διότι ἐὰν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐλευθερώσῃ ἡμᾶς, ὄντως ἐλεύθεροι ἐσόμεθα. Ναί, ἀληθῶς μόνος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δύναται νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ, διότι οὗτός ἐστιν ἡ ἐλευθερία. “Ὁ δὲ Κύριος τὸ πνεῦμά ἐστιν. Οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία”, λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (B´ Κορ. γ´ 17).
Τῷ Σωτῆρι Χριστῷ ἀκολουθοῦμεν, ἐὰν φυλάττωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ ἀγαπῶμεν αὐτόν. Διότι αὐτὸς ὁ Σωτὴρ γνωρίζει ἡμῖν τοῦτο, λέγων “Ἐὰν ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε” (Ἰω. ιδ´ 15) καὶ αὖθις “ἐάν τις ἀγαπᾷ με τὸν λόγον μου τηρήσει …ὁ μὴ ἀγαπῶν με τοὺς λόγους μου οὐ τηρεῖ” (Ἰω. ιδ΄ 23,24).
Κατὰ ταῦτα τῷ Χριστῷ ἀκολουθοῦμεν συνταυτίζοντες τὴν θέλησιν ἡμῶν πρὸς τὴν θέλησιν Αὐτοῦ, οὕτως ὥστε ἐνεργοῦντες, νὰ ἐνεργῆται ἐν ἡμῖν οὐχὶ τὸ θέλημα τὸ ἡμέτερον, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ ζῶμεν δὲ οὐχὶ ἡμεῖς, ἀλλὰ νὰ ζῇ ἐν ἡμῖν ὁ Χριστός, ὡς περὶ ἑαυτοῦ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος “ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς” (Γαλ. β´ 20)»

 

 

 

Σχολιάστε

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΟΡΚΟ ΕΝΩΠΙΟΝ ΑΡΧΩΝ» (Ἅγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὀρθόδοξος Ἱερὰ Κατήχησις»,
τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου 
Πενταπόλεως,
τοῦ θαυματουργοῦ.

Ἐκδόσεις Ῥηγοπούλου, Θεσσαλονίκη,
σελίδες 126, 127

Ὁλόκληρο αὐτὸ τὸ βιβλίο, φέρει καὶ τὴν ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
 εἶναι δὲ ἀναμφισβήτητα τεκμηριωμένο μέσῳ χωρίων τῆς θεοπνεύστου Ἁγίας Γραφῆς.
 Τὸ κείμενο ἀναπτύσσεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, μὲ μορφὴ ἐρωταποκρίσεων.

Πῶς συμπληροῖ τὴν περὶ ὅρκου ἐντολὴν τοῦ παλαιοῦ Νόμου;
– Διὰ τῶν ἑξῆς ῥημάτων. «Πάλιν ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις: οὐκ ἐπιορκήσεις, ἀποδώσεις δὲ τῷ Κυρίῳ τοὺς ὅρκους σου. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως. Μήτε ἐν τῷ Οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ τοῦ Θεοῦ. Μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Μήτε εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστὶ τοῦ μεγάλου βασιλέως. Μήτε ἐν τῇ κεφαλῇ σου ὀμόσῃς, ὅτι οὐ δύνασαι μίαν τρίχα λευκὴν ἢ μέλαιναν ποιῆσαι. Ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν Ναὶ ναί, Οὐ οὐ. Τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν».
Τί ἐπιζητεῖ διὰ τῶν εἰρημένων ὁ Σωτήρ;
– Τὴν ἠθικὴν τελειότητα τῶν ὀπαδῶν ἑαυτοῦ. Διότι ὁ ὅρκος ὢν ἐπιμαρτύρησις τῶν λεγομένων ὑποθέτει ἠθικὴν ἀτέλειαν εἰς ψεῦδος ὑπολισθαίνουσαν, ἣν ἡ τοῦ Χριστιανισμοῦ τελειότης οὐδ᾿ ὅλως ἀνέχεται. Διὸ διατάσσει νὰ ἀποβῶσι τοσοῦτον ἀξιόπιστοι, ὥστε οὐδ᾿ ἑνὸς νὰ ἐπιδέωνται ὅρκου πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν λεγομένων. Νὰ ἦναι δὲ ἱκανὸν πρὸς πίστωσιν καὶ βεβαίωσιν τὸ ναί, ναί, καὶ τὸ οὐ, οὐ. Ἤτοι πράγματι καὶ ἀληθείᾳ ναί, ἔχει οὕτως, ἢ πράγματι καὶ ἀληθείᾳ οὐ, οὐκ ἔχει οὕτως. Τοῦτό ἐστι χριστιανικὴ τελειότης. Διὸ ὁ Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ ἀποβῇ ἀξιόπιστος, ὅπως πιστεύηται λέγων ναὶ ἢ οὐ, καὶ δὲν ἐπιδέηται ἐπιμαρτυρίας πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένων.
Ἀλλ᾿ ἐὰν οἱ τὴν ἀλήθειαν ἐπιζητοῦντες ἀπιστοῦσι τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένοις;
– Τοῦτο οὐδ᾿ ὅλως ἐπιτρέπει αὐτῷ τὴν ἀθέτησιν τῆς ἐντολῆς, οὗτος, ὀφείλει νὰ ἐμμένῃ ἐν τῇ διαβεβαιώσει τῆς ἀληθείας διὰ τοῦ ναί, καὶ οὐ.
Ἀπαγορεύει ὁ Σωτὴρ καὶ τὸν ὑπὸ τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν ἀπαιτούμενον ὅρκον;
Ἐκ τῶν ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος εἰρημένων δὲν ἐξακριβοῦται τὸ τοιοῦτον. Ἐκ τοῦ σκοποῦ ὅμως δι᾿ ὃν ἐρρήθησαν μᾶλλον καταφαίνεται, ὅτι ὁ Σωτὴρ ἀπηγόρευσε τὸν ὅρκον τὸν πρὸς ἀλλήλους καὶ οὐχὶ τὸν ὅρκον τὸν διδόμενον ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου ἀπαιτούμενον πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθείας καὶ διαβεβαίωσιν τῶν ἀρχῶν. Διότι καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ ἐξορκισθεὶς ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως νὰ μαρτυρήσῃ εἰ αὐτός ἐστιν ὁ Χριστός, ἐδέχθη τὸν ὅρκον, καὶ ὡμολόγησεν ὅτι αὐτός ἐστιν (Ματθ. κϛ´ 63). Ἐπίσης καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων πρὸς Ῥωμαίους ἐπικαλεῖται μάρτυρα τὸν Θεὸν πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅτι μνείαν ποιεῖται πάντοτε αὐτῶν ἐπὶ τῶν προσευχῶν αὐτοῦ (Ρωμ. α´ 9). Ὡσαύτως καὶ πρὸς τοὺς Κορινθίους γράφων μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλεῖται πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων του ὅτι φείδεται αὐτῶν (Β´ Κορινθ. α´ 23). Καὶ ὁ ἄγγελος τῆς Ἀποκαλύψεως ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὃς ἔκτισε τὸν Οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ καὶ τὴν Γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ. (Ἀποκάλ. Ι´ 6).
Πόθεν ἄλλοθεν δύναται νὰ ἐξαχθῇ ὅτι ὁ Σωτὴρ δὲν ἀπηγόρευσεν ἀπολύτως τὸν ὅρκον;
– Ἐκ τῶν ἑξῆς. α´) ἐκ τῆς ἐντολῆς, ἣν λαμβάνει οὐχὶ ἀμέσως ἐκ τοῦ δεκαλόγου, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Λευϊτικοῦ (ιθ´ 12). Ἐκεῖ δὲ ἀπαγορεύεται τὸ ὀμνύειν τῷ ὀνόματι τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἀδίκῳ, καὶ βεβηλοῦν τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ἕνεκεν ἀθετήσεως τοῦ ὅρκου δοθέντος πρὸς τὸν πλησίον (ἰδὲ Ἀριθ. λ´ 3 ἰδὲ καὶ Δευτερονόμ. κγ´ 23) καὶ περὶ παντὸς πράγματος. Τοῦτο ὁ Σωτὴρ ὀνομάζει ἐπιορκίαν. Ἐκ τούτου δηλοῦται, ὅτι πρόκειται περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀμοιβαίας πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης. β´) Ἐκ τοῦ ὅτι δὲν φαίνεται ὅτι ὁ Σωτὴρ ἀπολύτως ἀπηγόρευσε τὸ λαμβάνειν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἰς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας ἐν τῷ δέοντι χρόνῳ. Τοὐναντίον φαίνεται, ὅτι τοῦτο ἐπέτρεψε διὰ τοῦ ἰδίου παραδείγματος, ὅπερ ἠκολούθησαν καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Ἐὰν ὁ Σωτὴρ προὐτίθετο νὰ ἀπαγορεύσῃ ἀπολύτως τὸν ὅρκον, τόν τε ἐπὶ ματαίῳ λαμβανόμενον καὶ τὸν ἐπὶ δικαίῳ, πάντως θὰ συνεπλήρου τὴν ἐντολὴν δι᾿ ἑτέρας σαφοῦς ἀπαγορεύσεως, τοιαύτη δὲ σαφὴς ἀπαγόρευσις δὲν ἐγένετο ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Ῥητέον δὲ καὶ τόδε, ὅτι ὁ Σωτὴρ ἐνταῦθα ἐξ ἠθικῶν καὶ οὐχὶ δογματικῶν ὁρμᾶται ἀρχῶν. Ὥστε ὁ ὅρκος ἐπὶ δικαίῳ ἐνώπιον ἀρχῶν ἐπιτρέπεται».

ΠΗΓΗ: aganargyroi.gr (ἀπὸ http://users.uoa.gr)

 

,

Σχολιάστε

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ANAKHΡΥΞΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Σχολιάστε

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Ο ΕΝ ΑΙΓΙΝῌ

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Ο ΕΝ ΑΙΓΙΝῌ
(9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

.             «Ὁ ἅγιος γεννήθηκε στὴ Σηλυβρία τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης τὴν 1η Ὀκτωβρίου 1846. Τὸ ὄνομα ποὺ τοῦ δόθηκε στὴ βάπτισή του ἦταν Ἀναστάσιος. Τελείωσε τὸ Δημοτικὸ καὶ τὶς τρεῖς πρῶτες τάξεις τοῦ Γυμνασίου (ἑλληνικὸ σχολεῖο) στὴ γενέτειρά του. Δεκατεσσάρων ἐτῶν πηγαίνει στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐργάζεται σὲ καπνοπωλεῖο, ἐνῶ παράλληλα παρακολουθεῖ μαθήματα στὴ Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή. Διορίζεται λίγο ἀργότερα δάσκαλος καὶ παιδονόμος στὸ σχολεῖο τοῦ Μετοχίου τοῦ Παναγίου Τάφου. Τὸ 1866 μεταβαίνει στὴ Χίο, ὅπου μετὰ δεκαετία κείρεται μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Νέα Μονή, μὲ τὸ ὄνομα Λάζαρος, ἀφοῦ χρημάτισε γιὰ ἀρκετὰ χρόνια δάσκαλος στὸ χωριὸ Λιθί. Τὸ 1877 χειροτονεῖται διάκονος παίρνοντας τὸ ὄνομα Νεκτάριος. Ἔρχεται στὴν Ἀθήνα, γιὰ νὰ συμπληρώσει τὶς γυμνασιακές του σπουδές, ἐνῶ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου, ἐγγράφεται στὴ συνέχεια στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Τὸ 1885 παίρνει τὸ πτυχίο του καὶ μετὰ λίγους μῆνες χειροτονεῖται πρεσβύτερος. Ὁ Πατριάρχης, ἐκτιμώντας τὰ προσόντα του, τὸν χειροτονεῖ τὸ 1889 ἐπίσκοπο – μητροπολίτη Πενταπόλεως, θέση ποὺ ἀξιοποίησε γιὰ νὰ ἐπιτελέσει ἕνα τεράστιο πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο. Ὁ φθόνος ὅμως ποὺ προκαλεῖ τὸ ἔργο του φέρνει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομάκρυνσή του (1890). Ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ἀναλαμβάνει τὴ θέση ἱεροκήρυκα στὴν Εὔβοια πρῶτα (1891) καὶ στὴ Φθιώτιδα ἔπειτα (1893). Τὸ 1894 ἀναλαμβάνει τὴ διεύθυνση τῆς Ριζαρείου Σχολῆς, θέση ποὺ θὰ κρατήσει μέχρι τὸ 1908, ὅποτε καὶ θὰ παραιτηθεῖ γιὰ λόγους ὑγείας. Στὸ μεταξύ, ἀπὸ τὸ 1904 ἤδη ἔχει ἱδρύσει τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν Αἴγινα. Ἐκεῖ ἐγκαταβιώνει μετὰ τὴ Ριζάρειο καὶ ἐκεῖ ἀναδεικνύεται ἰδιαιτέρως ἡ ὁσιακή του προσωπικότητα. Ἀρρωσταίνει μετὰ ἀπὸ ὁρισμένα χρόνια βαριά, ὀπότε καὶ ἀποβιώνει στὸ Ἀρεταίειο νοσοκομεῖο τὴν 8η Νοεμβρίου 1920, μετὰ ἀπὸ δίμηνη ἐκεῖ νοσηλεία. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1921 ἄνοιξαν τὸν τάφο του μὲ σκοπὸ τὴν οἰκοδόμηση μαρμάρινου μνημείου. Τὸ σκήνωμά του βρέθηκε ἀνέπαφο, ἐνῶ ἡ εὐωδία ποὺ σκορποῦσε ἦταν ὑπέροχη. Τὸ ἴδιο ἐπανελήφθη καὶ μετὰ τρία χρόνια, καθὼς καὶ τὸ 1927. Καὶ τὶς δύο αὐτὲς φορὲς τὸ σκήνωμα ἦταν ἀνέπαφο καὶ ἡ εὐωδία ἡ ἴδια. Τὸ 1953 ἔγινε καὶ πάλι ἀνακομιδή. Τὴ φορὰ αὐτή, γιὰ λόγους ποὺ γνωρίζει ὁ Θεός, τὸ σκήνωμά του βρέθηκε διαλυμένο. Μὲ πατριαρχικὴ πράξη τῆς 20ῆς Ἀπριλίου τοῦ 1961 ἡ Ἐκκλησία μας διεκήρυξε ἐπίσημα τὴν ἁγιότητά του. Τὸ συγγραφικό του ἔργο εἶναι πολὺ μεγάλο καὶ ἀξιόλογο, ἐνῶ τὰ θαύματά του εἶναι ἀμέτρητα».

.             Ὁ ἅγιος Νεκτάριος θεωρεῖται ἀπὸ ὅλους τοὺς πιστούς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπητοὺς ἁγίους της. Ὄχι μόνον διότι ὁ Θεὸς ἐπιτελεῖ μέσῳ αὐτοῦ καθημερινῶς πάμπολλα θαύματα – «ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπὰς» καὶ «ἰάσεις δαψιλεῖς καθ’  ἑκάστην ἡμέραν πηγάζει θαυμαστῶς θεϊκῇ χορηγίᾳ» (πλούσιες ἰάσεις καθημερινὰ πηγάζει [ἡ κάρα του] θαυμαστῶς μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ), κατὰ τὸν γνωστὸ μακαριστὸ γέροντα ὑμνογράφο Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη – ἀλλὰ καὶ διότι εἶναι ἕνας ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας, «ὁ ἅγιος τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα», καὶ μάλιστα  ὄχι μικρότερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους μεγάλους ἁγίους ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἔζησαν τὰ παλαιότερα χρόνια. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι μὲ τὸν ἅγιο Νεκτάριο ἀφ᾽ ἑνὸς νιώθουμε πλούσια τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσῳ κυρίως τῶν ἁγίων λειψάνων του, ποὺ κατανοοῦνται ὡς «ἰαμάτων κρήνη» καὶ «νέμοντα ὀσμὴν οὐρανίαν πᾶσι καὶ θείαν εὐωδίαν» (προσφέρουν οὐράνια ὀσμὴ καὶ θεία εὐωδία σὲ ὅλους), ἀφ᾽ ἑτέρου παίρνουμε ἀπάντηση  στὸ εὔλογο ἐρώτημα ποὺ τίθεται «γιατί δὲν ἔχουμε μεγάλους ἁγίους σήμερα;» Ὁ γέρων ὑμνογράφος λοιπὸν ἐπισημαίνει αὐτὸ τὸ ἰσοστάσιο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου μὲ τοὺς προγενέστερους μεγάλους ἁγίους, δίνοντας μάλιστα καὶ τὴν ἐξήγηση: ὁ Νεκτάριος προσπάθησε νὰ ἀκολουθήσει τὰ ἴχνη τῶν παλαιῶν ἁγίων, μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς του, δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. «Φωτὶ τῶν ἔργων σου, εὐαγγελίου τὸ φῶς ἐκφαίνεις, πάτερ, θαυμαστῶς πᾶσι τοῖς πέρασι» (Μὲ τὸ φῶς τῶν ἔργων σου φανερώνεις τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, πάτερ, σὲ ὅλον τὸν κόσμο κατὰ θαυμαστὸ τρόπο). «Κατ’  ἴχνος, Νεκτάριε, ἀκολουθήσας, ζωῆς καθαρότητι, τοῖς πάλαι ὅσιε, ἀρχιερεῦσι Χριστοῦ, ἴσος εὐκλείας τῆς αὐτῶν, ὤφθης καὶ μέτοχος» (Ἀκολούθησες, Νεκτάριε, τὰ ἴχνη τῶν παλαιῶν ἀρχιερέων τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς σου, καὶ φάνηκες ἴσος μὲ αὐτοὺς καὶ μέτοχος τῆς δόξας τους).
.             Ὁ ἐμπνευσμένος ὑμνογράφος πέρα ἀπὸ τὴ γενικὴ ἀναφορὰ ποὺ κάνει γιὰ τὴν ἀκολουθία τῶν παλαιῶν Πατέρων ἀπὸ τὸν ἅγιο Νεκτάριο, ἑστιάζει τὴν προσοχή μας στὸν ἅγιο Διονύσιο. Κυρίως αὐτὸν ἀκολούθησε μὲ ἄμεμπτο τρόπο ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος, διότι καὶ ἐκεῖνος τὴν Αἴγινα εἶχε ὡς τόπο τῶν πνευματικῶν του ἀγώνων, ἀφοῦ ὑπῆρξεν ὁ ἐπίσκοπός της. Γι’  αὐτὸ καὶ μετέχουν, σημειώνει, καὶ οἱ δύο ἅγιοι, ὁ παλαιότερος καὶ ὁ νεώτερος, στὴν ἴδια δόξα τοῦ Θεοῦ, ἱκετεύοντας ἀσφαλῶς γιὰ ὅλους, κατ᾽ ἐξοχὴν ὅμως γιὰ τὴ νῆσο τους. «Ἠκολούθησας ἀμέμπτως, τοῖς χρηστοῖς, Πάτερ, τρόποις σου, τῷ Διονυσίῳ, τῷ Αἰγίνης θείῳ ποιμάντορι, μεθ’ οὗ τῆς ἄνω μετέχων δόξης, ἅγιε, ταύτην σώζεσθαι ἀεὶ τὴν νῆσον ἱκέτευε». (Ἀκολούθησες καθαρὰ μὲ τοὺς ἐνάρετους τρόπους σου, ἅγιε, τὸν Διονύσιο, τὸν θεῖο ποιμένα τῆς Αἴγινας, μαζὶ μὲ τὸν ὁποῖο μετέχοντας στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, ἅγιε, ἱκέτευε νὰ σώζεται ἡ νῆσος πάντοτε). Μπορεῖ ἡ νῆσος Ζάκυνθος νὰ καυχᾶται, διότι κατέχει τὸ ἅγιο σκήνωμα τοῦ θείου Διονυσίου, ἀλλὰ καὶ ἡ νῆσος Αἴγινα δέχεται πάντοτε τὶς εὐεργετικὲς ἀκτίνες τῶν πρεσβειῶν του στὸν Θεό, ποὺ πολλαπλασιάζονται καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Νεκταρίου.
.             Ὅλοι μας προστρέχουμε συχνὰ-πυκνὰ στὸν ἅγιο Νεκτάριο, ἰδίως ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς του, διότι ἡ καρδιά του πλατυμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀγάπη καὶ πρὸς ἐμᾶς. Καὶ ἰδίως προστρέχουμε ὅσοι ταλαιπωρούμαστε ἀπὸ κάποιο πρόβλημα, ψυχικὸ ἢ σωματικό. Εἶναι τόσες πολλὲς οἱ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις του, ὥστε δὲν ὑπάρχει, θὰ ἔλεγε κανείς, ἄνθρωπος ποὺ μὲ πίστη τὸν ἐπικαλεῖται, καὶ δὲν εἰσπράττει τὸ θετικὸ ἀποτέλεσμα. Εἶναι χαρακτηριστικά, ἐπ’ αὐτοῦ, καὶ τὰ λόγια του γέροντος π. Ἀνανία Κουστένη, ὁ ὁποῖος θέλοντας νὰ τονίσει ἀκριβῶς τὴ θαυματουργία τοῦ ἁγίου Νεκταρίου σημειώνει μὲ χαριτωμένο τρόπο ὅτι μετὰ καὶ τὴ φανέρωση ἀπὸ τὸν Χριστὸ τοῦ ἄλλου μεγάλου θαυματουργοῦ ἁγίου τῆς ἐποχῆς μας, ἀκόμη πιὸ σύγχρονου καὶ ἀπὸ τὸν ἅγιο Νεκτάριο, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, τοῦ Ρώσου, ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔχει κάποιον νὰ τὸν ξεκουράσει. «Στέλνει ὁ ἅγιος Νεκτάριος τὸν ἅγιο Λουκᾶ στὴ θέση του πολλὲς φορές,  γιατί ἔχει κουραστεῖ ὁ ἴδιος  νὰ ἐπεμβαίνει στὶς τόσες ἐπικλήσεις τῶν κουρασμένων καὶ ἀσθενῶν χριστιανῶν μας».

.             Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ πράγματι εὐχαριστεῖ τὸν ἅγιο Νεκτάριο εἶναι ὄχι μόνον ἡ ἐπίκλησή του γιὰ τὶς ἰάσεις ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ δίνει, ἀλλὰ κυρίως ἡ ἐπίκλησή του νὰ πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν, προκειμένου νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του. Διότι αὐτὸ συνιστᾶ πάντοτε τὴν σωστὴ ἑορτὴ ἑνὸς ἁγίου: νὰ τὸν μιμούμαστε. Ὅπως τὸ λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος», συνεπῶς «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου». Κι ἕνας ὕμνος ἔρχεται νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει ποιὸ ἦταν τὸ «μυστικό» τῆς ἁγιότητας τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. «Πατέρων ἰσότιμος τῶν πάλαι ἐχρημάτισας, τούτων μιμησάμενος τὸν τρόπον, τὸν θεῖον ζῆλον καὶ τὰς λοιπὰς ἀρετάς, ταπεινοφροσύνῃ ἀληθεῖ καὶ ἀπλάστοις ἤθεσι, διαπρέψας Νεκτάριε». (Ἔγινες ἰσότιμος τῶν παλαιῶν Πατέρων, διότι μιμήθηκες τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους, τὸν θεϊκὸ ζῆλο τους καὶ τὶς ὑπόλοιπες ἀρετές τους, Νεκτάριε, καὶ διέπρεψες στὴν ἀληθινὴ ταπεινοφροσύνη καὶ στὰ ἁπλὰ καὶ ἀπονήρευτα ἤθη). Ἂν ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔφτασε σὲ τόσο μεγάλο ὕψος ἁγιότητας, τὸ κατόρθωσε  ὄχι διότι ὑπῆρξε σπουδαῖος ἱεροκήρυκας, σπουδαῖος δάσκαλος, σοφὸς συγγραφέας, ἀλλὰ διότι ὑπῆρξε ταπεινός. Ἡ ὁδὸς τῆς ταπεινοφροσύνης ἦταν γι’ αὐτὸν ἡ ὁδὸς ποὺ τὸν ἔφτασε πολὺ γρήγορα στὴ δόξα τοῦ Οὐρανοῦ, ἡ ὁδὸς τῆς ταπεινοφροσύνης εἶναι πάντοτε αὐτή, μαζὶ μὲ τὴν ἀπονήρευτη διάθεση, ποὺ ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ καὶ γιὰ κάθε χριστιανό.

ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, ,

Σχολιάστε

Ο «ΙΔΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΨΥΧΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ» ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΔΙΑΒΑΖΕΙ” …ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟ

 Ἀπόσπασμα τοῦ λόγου τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Πρὸς τὸν χειροτονηθέντα Μητροπολίτη Αὐστρίας Ἀρσένιο
κατὰ τὴν σημερινὴ Πατριαρχικὴ Θ. Λειτουργία στὸ Φανάρι ἐπὶ τῇ θρονικῇ ἑορτῇ (30.11.2011):

.          «… Μὴ λησμονῇς ὅτι ἔχεις καθῆκον νὰ δεικνύῃς ἀγάπην οὐ μόνον πρὸς τὸ ποίμνιόν σου, ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως καὶ μάλιστα πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ἀδελφοὺς ἡμῶν. Ἐνθυμοῦ καὶ αὖθις τοὺς κάτωθι λόγους τοῦ γίου Νεκταρίου Πενταπόλεως κ τς «Ποιμαντικς» του: “Α δογματικα διαφορα ς ναγόμεναι πρς μόνον τ κεφάλαιον τς πίστεως φίενται λεύθερον κα πρόσβλητον τ τς γάπης κεφάλαιον· τ δόγμα δν καταπολεμε τν γάπην, δ γάπη χαρίζεται τ δόγματι, διότι “πάντα στέγει, πάντα πομένει”· χριστιανικ γάπη στν ναλλοίωτος, δι’ οδ’ τν τεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται ν λλοιώσ τ πρς ατος τς γάπης συναίσθημα. Δι τς γάπης στ λίαν πιθανν ν λκύσ πρς αυτν κα τν ξ σφαλμένης περιωπς κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα τερόδοξον κκλησίαν. γάπη οδέποτε χάριν δογματικς τινος διαφορς πρέπον ν θυσιάζηται. Παράδειγμα στω πόστολος τν θνν, στις ξ γάπης κα πρς ατος τος σταυρωτς το Χριστο ηχετο νάθεμα εναι ατν. μ γαπν τος τεροδόξους πίσκοπος, μ κα πρ ατν ργαζόμενος, π ψευδος κινεται ζήλου κα στερημένος στν γάπης· διότι που γάπη, κε κα λήθεια κα τ φς, δ ψευδς ζλος κα πεπλανημένη δόξα ξελέγχονται π το φωτς κα τς γάπης κα ποκρούονται. Τ τς πίστεως ζητήματα οδ’ λως δέον στ ν μεισι τ τς γάπης συναίσθημα. Ο διδάσκαλοι το μίσους εσ μαθητα το πονηρο, διότι κ τς ατς πηγς δν ξέρχεται γλυκ κα πικρόν. διδάσκαλος τς γάπης, οός στιν πίσκοπος, δν δύναται ν μ γαπ, δυνατε δ λως ν μισ, διότι τ πλήρωμα τς γάπης κδιώκει τ μσος”.
.          Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης μᾶς δίδει τὴν περιγραφὴν τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ καὶ τῶν ἄκρων τὰ ὁποῖα δέον νὰ ἀποφεύγῃ ὁ Ἐπίσκοπος κατὰ τὴν ποιμαντικήν του διακονίαν: “ μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς κέκτηται μν ζλον, λλ’ ο κατ’ πίγνωσιν, πλανται ν τας σκέψεσι κα νεργείαις ατο κα ργαζόμενος δθεν πρ τς δόξης το Θεο παραβαίνει τν νόμον τς πρς τν πλησίον γάπης. μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς διαπράττει τ κακόν, πως πέλθ τ π’ ατο νοούμενον γαθόν. ζλος το μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτο εναι πρ διαφθερον, πρ καταναλίσκον· καταστροφ προπορεύεται ατο κα ρήμωσις πεται ατ. μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς εχεται τ Θε ν ρίψ πρ ξ ορανο κα ν κατακαύσ πάντας τος μ δεχομένους τς ρχς κα πεποιθήσεις ατο. Τν μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτν χαρακτηρίζει μσος πρς τος τεροθρήσκους τεροδόξους, φθόνος κα πίμονος θυμός, μπαθς ντίστασις πρς τ ληθς πνεμα το θείου νόμου, παράλογος πιμον ν τ περασπίσει τν δίων φρονημάτων, παράφορος ζλος πρς κατίσχυσιν ν πσιν, φιλοδοξία, φιλονικία, ρις κα τ φιλοτάραχον. μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς εναι νθρωπος λέθριος” (Νεκταρίου Πενταπόλεως, Τὸ γνῶθι σαυτόν). Τὰς νουθεσίας ταύτας ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, ὁσάκις συναναστρέφεσαι καὶ συνδιαλέγεσαι μετὰ τῶν ἑτεροδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι λίαν ἀγαθὴν διάθεσιν ἐπιδεικνύουν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἡμῶν, εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πρὸς πάντας, διὰ νὰ καταστήσωμεν πρὸς πάντας σαφὲς ὅτι εἴμεθα μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ».

 ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.com

 Ὀξυδερκέστατες ἐπισηµάνσεις
τοῦ «
ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου»
ἁγίου Νεκταρίου,

ὅπως τὶς διατύπωσε στὸ ἐπιστηµονικότατο δίτοµο ἔργο του «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσµατος», ὁ πρῶτος τόµος τοῦ ὁποίου ἐκδόθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1911. (Βλ. σχετ. Καταχωρήσεις «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/,  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/,  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/01/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου-2/)
.           Σ᾽ αὐτὸ τὸ σπουδαιότατο ἔργο  
«Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»  ἀνατέµνει εἰς βάθος τὸ τραγικὸ σχίσµα µεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Ἕνα σχίσµα ποὺ συντάραξε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρὶν ἀπὸ µία χιλιετία καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φοβερότερο σκάνδαλο τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισµοῦ µέχρι σήµερα. Μὲ ἐκπληκτικὴ εὐθυκρισία, ἀκλόνητη ἐπιχειρηµατολογία καὶ ἀδιάσειστα ἱστορικὰ στοιχεῖα ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀποδεικνύει ὅτι ἠ µόνη οὐσιαστικὴ αἰτία τοῦ Σχίσµατος ὑπῆρξαν οἱ θρασύτατες ἀξιώσεις τῶν παπῶν γιὰ ἀπόλυτη κυριαρχικὴ ἐξουσία πάνω στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

.          «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος δὲν γνωρίζει  γλῶσσα διπλωµατίας. Ἀπαντώντας εὐθέως στὸ ἐρώτηµα λέει ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ δύο πλευρὲς παραµένουν πιστὲς στὶς ἀρχές τους, «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! Γιὰ νὰ πραγµατοποιηθεῖ ἕνωση εἶναι ἀπαραίτητο κάποια ἀπὸ τὶς δύο νὰ ἀρνηθεῖ τὶς βασικὲς ἀρχές της: ἡ µὲν παπικὴ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἡ δὲ Ὀρθόδοξη τὶς Οἰκουµενικὲς Συνόδους. Αὐτὸ ὅµως σηµαίνει ὅτι κάποια ἀπὸ τὶς δύο πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της.

.       Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, τονίζει, εἶναι χωρὶς σηµασία οἱ παραχωρήσεις ποὺ κάνει ἡ κάθε πλευρὰ στὴν ἄλλη. (…).        Πηγὴ ὅλων τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Παπισµοῦ θεωρεῖ ὁ Ἅγιος τὶς κυριαρχικὲς ἀξιώσεις τῶν παπῶν, οἱ ὁποῖες «χεῖρον πάσης αἱρέσεως ἔβλαψαν τὴν Ἐκκλησίαν»! (…)
.       «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος συνέλαβε τὸ πρόβληµα τοῦ Παπισµοῦ στὴν οὐσία του. Εἶχε ἤδη διαπιστώσει τὸ ἀποκορύφωµα τῆς παπικῆς ἐκτροπῆς στὴν Α´ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ τὸ ἔτος 1870. Γι᾽ αὐτὸ καὶ µὲ τὴν µελέτη του ἀνατρέπει πλήρως καὶ ἐκ βάθρων αὐτὸ ποὺ ἡ Σύνοδος ἔφθασε νὰ καθιερώσει γιὰ πρώτη φόρα ὡς δόγµα πίστεως: τὸ παπικὸ δηλαδὴ Πρωτεῖο καὶ Ἀλάθητο.
.         Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου εἶναι αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν γράφει µὲ ἐµπάθεια. Γράφει µὲ πόνο καὶ ἀγάπη. Δὲν ψάχνει νὰ ἀνακαλύψει πλαγίους δρόµους ἢ ἀπατηλὰ µοντέλα ἑνότητας. Ἡ θέση του κρυστάλλινη σὰν τὴν ζωὴ του εἶναι σαφέστατη, ἀκριβὴς καὶ ἀπόλυτη: Κάτω ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ ἀµετακίνητες θέσεις τῶν δύο πλευρῶν «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! (βλ. περισσότεραhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/15/«ἡ-ἕνωσις-εἶναι-ἀδύνατος»/)

Λέγει ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

 .     Ατς περβολικς τύφος το Πάπα, ατ μοναρχομανία του γέννησε τόσας αρέσεις. Πο χρυσ παραγγελία πο μς φησε Κύριος, «μάθετε π’ μο τι πρός εμι κα ταπεινς τ καρδί, κα ερήσετε νάπαυσιν τας ψυχας μν»; Πο μακαρισμς «μακάριοι ο πτωχο τ πνεύματι», δηλαδ ο ταπεινο ; Πο τόσα κα τόσα παραδείγματα χρυσ κα λαμπρά τς ταπεινοφροσύνης ;
 περηφάνεια εναι ρνησις τς ζως το Χριστο, μίμησις το διαβόλου. ταπεινοφροσύνη εναι γεννήτρια τροφς πασν των ρετν, μίμησις τς ζως το Χριστο. παπικ κκλησία εναι νόθος ργανισμός. Σ ναν θνητν κα μαρτωλν νθρωπον συγκεντρώθηκε πόλυτη ξουσία κα τ λάθητο. παπικ κκλησία δν εναι Χριστοκεντρικ λλ Παποκεντρική. Πάπας πέκυψε στν τρίτο κα τελευταο πειρασμ το Κυρίου στν ρημο. (βλ. περισσότεραhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/)

Καὶ ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

.       Ἐν τούτῳ δὲ κεῖται ὁ λόγος τοῦ σχίσματος, ὅστις ἀληθῶς εἶναι μέγιστος, διότι ἀνατρέπει τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὁ σπουδαιότατος δογματικὸς λόγος, διότι εἶναι ἄρνησις τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου. (βλ. περισσότερα: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μελέτη
τοῦ
Μητροπ. πρώην Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης κ. Ἀθανασίου Γιέβτιτς

«  γιος Νεκτάριος ναντι τς παπικς κκλησίας»

.         Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς στὸν ἅγιό μας δὲν κυριαρχεῖ οὔτε ζῆλος οὔτε ἀδιαφορία. Καὶ στν ποχή μας, σήμερα, πρέπει ν προσέξουμε πολ στ σημεο ατ ν μ καλλιεργεται μία ποψη: τι μόνον ο ζηλωτς εναι κακο κα δν χουν γάπη. Διότι κα ο λλοι, ο λεγόμενοι Οκουμενιστές, δν χουν ληθιν γάπη μ τ ν μιλνε γι γάπη χωρς τν γάπη τς ληθείας. πόλωση ατ δν εναι καλή.
.     γιος Νεκτάριος τονίζει τι γάπη εναι τ πν. Δν φτανε τ δόγματα. Ἐὰν νας μισε τν αρετικό, φταίει περισσότερο τ πνεμα του, τοποθέτησή του. Ὁ ἅγιος, χωρὶς νὰ καταργεῖ τὴν ἀγάπη, θεωρεῖ τὴν παπικὴ ἐκκλησιολογία σὰν ἕνα εἶδος φιλοσοφικοῦ θεσμοῦ, μία φιλοσοφικὴ θεωρία ποὺ παραδέχεται τὸν Θεὸν ὡς Δημιουργό του κόσμου, ἀλλὰ ὄχι καὶ σὰν Προνοητὴ αὐτοῦ. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία θέτει σὲ δεύτερη μοίρα τὸν ἴδιο τὸν Χριστόν. Αὐτὸ τὸ ἔχει τονίσει καὶ ὁλόκληρη ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ ἔχει τονιστεῖ καὶ στὴ Σερβικὴ Θεολογία, στὸν π. Ἰουστίνο Πόποβιτς. πάπας κτοπίζει τν κκλησία ς Σμα Χριστο κα Κοινωνία το γίου Πνεύματος, κα ρχεται ατς ν κυριαρχήσει, ν Χριστς βρίσκεται κάπου πίσω κα τ γιον Πνεμα δν χει τν κεντρικ θεοπρεπ θέση Του. Ὁ Φλωρόφσκυ ἔλεγε ὅτι πράγματι χωλαίνει ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Ρώμης, μὰ περισσότερο ἡ Χριστολογία τους. Τό ᾽χει γράψει καὶ ἡ μηδαμινότητά μου ὅτι δὲν ἔχει Χριστοκεντρισμὸ ἡ ρωμαϊκὴ θεολογία, ἔχει περισσότερο Χριστομονισμό, χωλαίνει στὴ Χριστολογία. Καὶ ὁ ἅγιος Νεκτάριος, χωρὶς νὰ τὸ λέει ἐπὶ λέξει, τὸ ἐννοεῖ, πὼς τ ν πωθεται Χριστς κα ν γίνεται πάπας ντικαταστάτης του εναι ρνηση το Χριστο ς παρχς κα Κεφαλς κα κρογωνιαίου Λίθου τς κκλησίας, ς Πρωτοτόκου ν πολλος δελφος. […]
.        Τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου εἶναι λίαν σημαντικά. Δὲν εἶναι γραμμένα μὲ μίσος, ἀλλὰ ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς ἴδιας ἀγάπης καὶ μέριμνας τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου Νεκταρίου καὶ προῆλθαν ἀπὸ μία σπουδαία μελέτη, ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο ποὺ ἤθελε πραγματικὰ τὸ διάλογο: «Διὰ τοῦ δόγματος τοῦ ἀλαθήτου ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία ἀπώλεσε τὴν πνευματική της ἐλευθερία, τὸν στολισμόν της, ἐκλονίσθη ἐκ βάθρων, ἐστερήθη τοῦ πλούτου τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπὸ πνεύματος καὶ ψυχῆς κατέστη ἄναυδον σῶμα […] Ἀπὸ καρδίας θλιβόμεθα γιὰ τὴν γενομένην ἀδικίαν τὴ Ἐκκλησία καὶ ἐκ τῶν μυχίων […] εὐχόμεθα νὰ φωτίση τὸ νοῦν καὶ τὴν καρδίαν τοῦ Μακαριωτάτου Ποντίφηκος τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπως ἀποδόση τιμὴ τὴ Ἁγία Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὅ,τι παρ’ αὐτῆς ἀφήρεσεν ὡς μὴ ὤφειλεν».
.          Εἶναι μεγάλος ὁ πόνος τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου μας γιὰ τὴν πτώση καὶ μὴ μετάνοια τῆς Ρώμης. Λέει στὸ βιβλίο του: «…ὅπως ἔχουν στὴν πρώτη σειρὰ τὸ πρωτεῖο, τὴν ἐξουσία τοῦ Πέτρου, μακάρι ν εχαν κα στν πρώτη σειρ τὴν μετάνοια το Πέτρου γι ν εναι λόκληρο τ Εαγγέλιο, ν εναι πράγματι εαγγελικ κκλησία». (ΠΗΓΗ: egolpion.com)

, , , , ,

Σχολιάστε