Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Λουκᾶς Συμφερουπόλεως

Η ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑ « Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ θυμώνεις μὲ τοὺς ἄλλους. Δύσκολο εἶναι νὰ θυμώνεις μὲ τὸν ἑαυτό σου». (Ἁγ. Λουκᾶ Ἀρχιεπ. Συμφερουπόλεως)

Κυριακὴ ΙΑ´ Ματθαίου (Ματθ. ιη´ 23-35)
 Περὶ σκληροκαρδίας

Ἁγ. Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Κριμαίας

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἁγ. Λουκᾶ ἐπισκόπου Κριμαίας
Λόγοι καὶ ὁμιλίες»-Τόμος Γ´,
ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

.                 Ποιός ἄνθρωπος δὲν θὰ θυμώσει καὶ δὲν θὰ διαμαρτυρηθεῖ ἀκούγοντας τὴν παραβολὴ τοῦ κάκου δούλου, στὸν ὁποῖο ὁ κύριος τοῦ συγχώρεσε ἕνα μεγάλο χρέος, ἐνῶ αὐτὸς δὲν ἤθελε νὰ συγχωρέσει στὸν πλησίον του ἕνα μικρό;
.                 Ταράζεται ἡ καρδιά μας, ὅταν βλέπουμε τὶς χειρότερες ἐκδηλώσεις τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτωλότητας τῶν ἀνθρώπων. Σωστὰ εἶπε ὁ προφήτης Δαβὶδ «Καὶ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ μέσον σκύμνων, ἐκοιμήθην τεταραγμένος υἱοὶ ἀνθρώπων, οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅπλα καὶ βέλη, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν μάχαιρα ὀξεία» (Ψαλ. Νϛ´, 5). Καὶ δὲν τὸ λέει γιὰ τοὺς φονιάδες καὶ τοὺς κακούργους ἀλλὰ γιὰ μᾶς τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Ἐμᾶς μᾶς ἀποκαλεῖ λιοντάρια καὶ λέει ὅτι τὰ δόντια μας εἶναι ὄπλα καὶ βέλη καὶ ἡ γλῶσσα ἀκονισμένο σπαθί. Καὶ τὸ σπαθὶ εἶναι ὄργανο τοῦ φόνου.
.                Ἂν ἡ γλῶσσα μας εἶναι σὰν τὸ αἰχμηρὸ σπαθί, τότε μποροῦμε νὰ τὴν χρησιμοποιήσουμε γιὰ νὰ φονεύουμε τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ὄντως πολλὲς φορὲς τὸ κάνουμε καὶ δὲν θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας δολοφόνους. Πληγώνουμε τὴν καρδιὰ τοῦ πλησίον μὲ συκοφαντία καὶ ψέμα, προσβάλλουμε τὴ δική του ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ταράζουμε τὴν καρδιά του μὲ κακολογία, – αὐτὸ δὲν εἶναι πνευματικὸς φόνος;
.                 Ἀκοῦμε πὼς κάποιος ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς ἀνθρώπους μοιχεύει καὶ θυμώνουμε μ᾽ αὐτόν. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ θυμώνεις μὲ τοὺς ἄλλους. Δύσκολο εἶναι νὰ θυμώνεις μὲ τὸν ἑαυτό σου. Ἔχουμε δικαίωμα νὰ θυμώνουμε μὲ τοὺς ἄλλους, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν ἔχουμε τὴν καθαρότητα ποὺ ζητᾶ ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστός; Πόσοι ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχουν κοιτάξει ποτὲ γυναίκα ἢ ἄνδρα μὲ πόθο; Λίγοι, πολὺ λίγοι. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς κάθε ἀκάθαρτο βλέμμα ποὺ ρίχνουμε στὴ γυναίκα τὸ ὀνομάζει μοιχεία. Καὶ ἂν ἀκόμα δὲν τὴν κάναμε μὲ τὸ σῶμα, στὴν καρδιά μας τὴν εἴχαμε κάνει.
.                 Ἕνας μεγάλος ἱεράρχης, ὁ ἅγιος Τύχων τοῦ Ζαντόνσκ, λέει τὸ ἑξῆς: «Τὶς ἁμαρτίες ποὺ βλέπουμε στοὺς ἄλλους τὶς ἔχουμε καὶ ἐμεῖς». Αὐτὸ εἶναι πολὺ σωστό. Ὅλες οἱ ἁμαρτίες ποὺ βλέπουμε στοὺς ἄλλους ὑπάρχουν καὶ μέσα μας, ἴσως σὲ βαθμὸ πιὸ μικρό, ἀλλὰ ἔχουμε τὸ ἴδιο ἀκάθαρτη καρδιὰ ποὺ ἡ ἀκαθαρσία της φανερώνεται μὲ τὶς προσβολὲς τοῦ πλησίον καὶ τὸ μίσος ἐναντίον του. Τέτοια ἀκαθαρσία ὑπάρχει στὴν καρδιὰ κάθε ἀνθρώπου. Γι᾽ αὐτό, τὸν λόγο τοῦ μεγάλου Ἱεράρχη πρέπει νὰ τὸν θυμόμαστε καὶ νὰ τὸν ἔχουμε πάντα στὴν καρδιά μας. Ὅταν βλέπουμε τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν ἄλλων πρέπει νὰ δοῦμε τὴν δική μας καρδιὰ καὶ νὰ ἀναρωτηθοῦμε «Ἐγὼ εἶμαι καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτία, δὲν ὑπάρχει μέσα μου τὸ ἴδιο πάθος ποὺ βλέπω στὸν ἀδελφό μου;»
.                 Πάντα θυμόμαστε αὐτὰ ποὺ μᾶς προκαλοῦν μεγαλύτερη ἐντύπωση. Θυμόμαστε, γιὰ παράδειγμα τοὺς σεισμούς. Καὶ ὅσο πιὸ συμπονετικὴ εἶναι ἡ καρδιά μας τόσο περισσότερο χρόνο θυμόμαστε τὰ δυστυχήματα. Ἐνῶ οἱ σκληρόκαρδοι ἄνθρωποι τὰ ξεχνᾶνε πολὺ γρήγορα.
.                 Δὲν δουλεύουν ἔτσι οἱ σεισμολόγοι. Πάντα ἔχουν στὸ νοῦ τους τοὺς σεισμοὺς καὶ κάθε μέρα κάνουν τὶς ἀνάλογες μετρήσεις. Ἀπ᾽ αὐτοὺς πρέπει νὰ παίρνουμε τὸ παράδειγμα. Ὅπως οἱ σεισμολόγοι πάντα μὲ προσοχὴ παρακολουθοῦν τὶς δονήσεις στὸ ἐσωτερικὸ ἢ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, τὸ ἴδιο πρέπει ἐμεῖς νὰ παρακολουθοῦμε ἀκούραστα τὶς κινήσεις τῆς δικῆς μας καρδιᾶς καὶ νὰ διώχνουμε ἀπὸ μέσα της κάθε ἀκαθαρσία. Νὰ προσέχουμε τὶς σκέψεις μας, τὶς ἐπιθυμίες, τὰ κίνητρα καὶ τὶς πράξεις. Νὰ τὰ ἀναλύουμε μὲ προσοχὴ ἐξετάζοντας μήπως ὑπάρχει σ᾽ αὐτὰ κάτι ἁμαρτωλό.
.                 Ἂν μιμηθοῦμε τοὺς σεισμολόγους καὶ παρακολουθοῦμε μὲ προσοχὴ τὶς κινήσεις τῆς δικῆς μας καρδιᾶς, τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν δική μας ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν ἀναξιότητα καὶ δὲν θὰ δίνουμε προσοχὴ σ᾽ αὐτὰ ποὺ κάνουν οἱ ἄλλοι καὶ δὲν θὰ τοὺς κατακρίνουμε γι᾽ αὐτὰ ποὺ κάνουν.
.                Προκαλεῖ ἀγανάκτηση ἡ συμπεριφορὰ τοῦ κακοῦ δούλου ποὺ ὁ εὔσπλαχνος κύριος τοῦ ἄφησε μεγάλο χρέος δέκα χιλιάδων ταλάντων καὶ ἐκεῖνος μόλις εἶδε κάποιον ποὺ τοῦ ὄφειλε μόνο ἑκατὸ δηνάρια, τὸν ἔπιασε καὶ ἄρχισε νὰ τὸν σφίγγει. Ὁ φτωχὸς τὸν παρακαλοῦσε καὶ τοῦ ἔλεγε ἴδια λόγια, ποὺ μόλις πρὶν λίγο ὁ ἄσπλαχνος δοῦλος ἔλεγε μπροστὰ στὸν κύριο «Μακροθύμησον ἐπ᾽ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι» (Ματθ. ιη´ 29). Ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν θέλει νὰ περιμένει καὶ βάζει στὴν φυλακὴ τὸν ὀφειλέτη του.
.                 Τί πιὸ ἄδικο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει; Εἶναι ἔσχατος βαθμὸς σκληροκαρδίας καὶ ἀσπλαχνίας, εἶναι πλήρης ἀπουσία τῆς εὐσπλαγχνίας, τῆς θέλησης καὶ τῆς ἱκανότητας νὰ ἀφήνει κανεὶς στὸν πλησίον τὰ ὀφειλήματά του. Εἶναι ἡ λήθη ἐκείνης τῆς αἴτησης ποὺ κάθε μέρα ἀπευθύνουμε στὸν Θεό: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Δὲν θέλουμε νὰ ἀφήνουμε στὸν πλησίον τὰ ὀφειλήματά του, περιμένουμε ὅμως ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἀφήσει τὰ δικά μας.
.                 Τὴν πιὸ σκοτεινὴ πλευρὰ τῆς ψυχῆς του ἔδειξε αὐτὸς ὁ ἄκαρδος ἄνθρωπος στὸν πλησίον του. Ποιά ἦταν ἡ αἰτία νὰ φερθεῖ τόσο σκληρὰ καὶ νὰ καταπατήσει τὸ δίκαιο; Πρῶτ᾽ ἀπ’ ὅλα ἦταν ὁ ἐγωισμός του, ἡ φιλαυτία του. Λογάριαζε μόνο τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν σκεφτόταν τοὺς ἄλλους, μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του ἤθελε καλό. Ὅλες οἱ σκέψεις καὶ ἐπιδιώξεις του ἦταν στὸ νὰ ἀποκτήσει ὅσο γίνεται πιὸ πολλά. Ἦταν πολὺ μεγάλος ἐγωιστής. Δὲν τοῦ ἀρκοῦσε ὅτι πῆρε ἀπὸ τὸν κύριο δέκα χιλιάδες τάλαντα, δὲν μποροῦσε νὰ ξεχάσει καὶ ἐκεῖνα τὰ ἑκατὸ δηνάρια ποὺ τοῦ χρωστοῦσε ὁ φτωχός.
.                 Ἂς δοῦμε ὅμως τὴν δική μας καρδιά. Δὲν ὑπάρχει ἆραγε μέσα μας σκληροκαρδία καὶ φιλαργυρία; Πόσοι ἀπὸ μᾶς περιφρονοῦν τὰ λεφτὰ καὶ δὲν ἐπιδιώκουν τὸν πλοῦτο; Λίγοι, πολὺ λίγοι. Φιλαργυρία εἶναι ἡ ἁμαρτία τῶν περισσότερων ἀνθρώπων. Ἀγανακτώντας γιὰ τὴν φιλαργυρία τοῦ καλοῦ δούλου, πρέπει μὲ ταπείνωση νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι καὶ ἐμεῖς εὐθυνόμαστε γιὰ τὴν ἴδια ἁμαρτία. Στὸ παράδειγμα τοῦ κακοῦ αὐτοῦ δούλου βλέπουμε τὴν χειρότερη ἐκδήλωση τοῦ πάθους τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς φιλαργυρίας. Ὅμως δὲν ἀγαπᾶμε καὶ ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν πλησίον μας; Τηροῦμε ἆραγε τὴν ἐντολὴ «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν» (Ματθ. ιθ´ 19);
.                 Ἀγαπᾶμε τὸν ἑαυτό μας καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους λίγο νοιαζόμαστε. Αὐτὸ σημαίνει ἐγωισμός, εἶναι τὸ πάθος ποὺ σὲ τέτοια ἄσχημη μορφὴ ἐκδηλώθηκε στὴν περίπτωση τοῦ κακοῦ δούλου. Ἦταν ἄνθρωπος σκληρόκαρδος καὶ ἄσπλαχνος. Ἐμεῖς ὅμως μποροῦμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας ὅτι τηροῦμε τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστι;» (Λουκ. ϛ´ 36). Ποιός ἀγαπάει τὸν πλησίον του σὰν τὸν ἑαυτό του; Ποιός τὸν φροντίζει ὅπως φροντίζει τὸν ἑαυτό του; Μόνο οἱ ἅγιοι. Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἅγιοι, γιατί ὅλοι ἔχουμε τὰ ἴδια πάθη ποὺ βλέπουμε στοὺς ἄλλους, ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Τύχων τοῦ Ζαντόνσκ. Πολλὲς φορὲς δὲν δείχνουμε ἔλεος στοὺς ὀφειλέτες μας. Ἀλλὰ ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος λέει: «Ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος» (Ἰακ. β´ 13). Νὰ τρομάζουμε ἀκούγοντας αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου, γιατί θὰ ἔχουμε τὴν ἴδια μοίρα μὲ τὸν ἄσπλαχνο δοῦλο, τὸν ὁποῖο ὀργισμένος ὁ κύριος παρέδωσε στοὺς βασανιστές, ὥσπου νὰ ξεπληρώσει ὅλο τὸ χρέος.
.                 Στὸ τέλος τῆς παραβολῆς ὁ Χριστὸς εἶπε «Οὕτω καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτὸν ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ιη´ 35).
.                 Μία ἄλλη φορὰ ὁ Χριστὸς εἶπε «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος, ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. ϛ´ 14-15).
.                 Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε νὰ προσευχόμαστε μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ ἔδωσε στοὺς μαθητές του, ἡ ὁποία λέει: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Αὐτὰ τὰ λόγια ἐπαναλαμβάνουμε κάθε μέρα. Βλέπετε ὅτι ἡ ἀπαίτηση εἶναι μεγάλη. Δὲν μποροῦμε ὅταν βλέπουμε τὶς κακίες ποὺ κάνουν οἱ ἄλλοι, μόνο νὰ ἀγανακτοῦμε – πρέπει νὰ θυμόμαστε τὸν λόγο: «πρόσεχε σεαυτόν».
.                 Νὰ προσέχεις πάντα τὴν καρδιά σου, τὴν κάθε κίνησή της, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ ἀσήμαντες ἐκδηλώσεις τῶν παθῶν μέσα της. Ἂς θυμόμαστε πάντα τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν ἐπιστολὴ πρὸς Ἐφεσίους: «Γίνεσθαι δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς καθὼς καὶ ὁ Θεὸς ἐν Χριστῷ ἐχαρίσατο ὑμῖν» (Ἐφ. δ´ 32). Πρέπει νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους, ἔτσι ὅπως τὸ εἶπε ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τῆς παραβολῆς: μὲ ὅλη τὴν καρδιά.
.                 Ἂς μάθουμε νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ ζητάει ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστὸς – νὰ εἴμαστε σπλαχνικοί, ὅπως εἶναι εὔσπλαγχνος ὁ ἐπουράνιος Πατέρας μας καὶ μὲ ὅλη τὴν καρδιὰ νὰ συγχωροῦμε στὸν πλησίον τὰ παραπτώματά του. Τότε καὶ ἐμᾶς θὰ μᾶς συγχωρήσει ὁ ἐπουράνιος Πατέρας μας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: faneromenihol.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας)

Ἁγ. Λουκᾶ Ἀρχιεπ. Κριμαίας 

Λόγος εἰς τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων

(Ἀπὸ τὴν συλλογή:
«Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας,
Λόγοι καὶ ὁμιλίες ποὺ ἐκφωνήθηκαν στὴν Συμφερούπολη
κατὰ τὴν περίοδο 1955-1957
τόμος Α´, σελ. 126 – 128.

Μετάφραση ἀπὸ τὰ ρωσικά.
ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη

ἐπιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλᾶς

.         Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἦταν γεμάτη κόσμο ποὺ ἦλθε ἀπὸ παντοῦ γιὰ νὰ γιορτάσει τὴ μεγάλη γιορτὴ τοῦ Πάσχα. Ὅλη ἡ πόλη μιλοῦσε γιὰ τὸν μεγάλο προφήτη καὶ θαυματουργὸ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ὁ ὁποῖος μόλις τώρα ἔκανε τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ἀμέτρητα θαύματά Του, ἀνέστησε τὸν Λάζαρο, ὁ ὁποῖος τέσσερεις ὁλόκληρες ἡμέρες βρισκόταν στὸν τάφο. Τὸν περίμεναν νὰ ἔλθει στὴν πόλη καὶ προετοιμάζονταν γιὰ τὴ θερμὴ ὑποδοχή Του. Αὐτός, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς μαθητές Του, δὲν περπατοῦσε πεζός, ὅπως πάντα, ἀλλά, ξεκινώντας ἀπὸ τὴ Βηθσφαγῆ, ἀνέβηκε σ’ ἕνα θηλυκὸ γαϊδούρι καὶ τὸ πουλάρι του, γιὰ νὰ πληρωθεῖ τὸ ρηθὲν τοῦ προφήτου Ζαχαρίου: «Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιὼν κήρυσσε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σώζων αὐτός, πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον» (Ζαχ. θ´ 9). Οἱ ἀπόστολοι ἔβαλαν πάνω στὸ γαϊδούρι καὶ τὸ πουλάρι τοῦ τὰ ροῦχα τους, ἐνῶ ὁ λαὸς πῆρε κλαδιὰ φοινίκων καὶ ἔστρωνε τὰ ροῦχα του στὸν δρόμο, στὰ πόδια τῶν ζώων, κραυγάζοντας μὲ μεγάλη χαρά: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».
.         Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Γραμματεῖς ἄκουγαν μὲ τρόμο τὶς κραυγὲς αὐτές, ποὺ προανάγγελλαν τὴν πτώση τῆς πνευματικῆς τους ἐξουσίας στὸν λαό. Ἂς στρέψουμε καὶ ἐμεῖς τώρα τὸ βλέμμα μας καὶ ἂς δοῦμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ τὴ στιγμὴ αὐτή. Μὲ ἔκπληξη θὰ δοῦμε ὅτι δὲν χαίρεται τὴν πανηγυρικὴ αὐτὴ ὑποδοχή. Ἀντίθετα σκύβει τὸ κεφάλι Του καὶ κλαίει μὲ λυγμούς. Ὤ, Κύριέ μας! Γιατί κλαῖς τώρα, ὅταν ὅλος ὁ λαὸς χαίρεται; Τὸ ἤξερε μόνο Αὐτὸς ὁ Παντογνώστης. Δὲν ἔκλαιγε γιὰ τὸν Ἑαυτό Του ἀλλὰ γιὰ τὸν λαό Του. Γιὰ τὸ ὅτι δὲν πίστεψε στὸν Μεσσία Χριστό, ὁ ὁποῖος ἦλθε γι’ αὐτόν, γιὰ τὸ ὅτι σκότωνε τοὺς προφῆτες ποὺ ἔστελνε σ’ αὐτὸν καὶ γιὰ τὸ ὅτι πέντε μέρες μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑποδοχὴ ὡς Βασιλιά, θὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Πιλάτο νὰ Τὸν σταυρώσει! γιὰ ὅλα αὐτά, θὰ τὸν βροῦν τὸν λαὸ αὐτὸ πολλὰ δεινά.
.         Ἄραγε ὁ Θεός, ποὺ εἶναι Βασιλιὰς ὅλου τοῦ κόσμου, διεκδικοῦσε τὴν ἐξουσία καὶ προσδοκοῦσε νὰ γίνει βασιλιὰς τοῦ μικροῦ αὐτοῦ καὶ σκληροτράχηλου λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος δὲν γνώρισε καὶ δὲν δέχθηκε τὸν Μεσσία του καὶ τώρα ἑτοιμαζόταν νὰ Τὸν παραδώσει στὸ φρικτὸ καὶ βασανιστικότατο σταυρικὸ θάνατο; Ὅλες οἱ ἁγίες ἐπουράνιες ἀσώματες δυνάμεις θὰ θρηνοῦσαν κατὰ τὴν πανηγυρική Του εἴσοδο στὴν Ἱερουσαλήμ, ἂν ἤξεραν γιὰ τὸν φρικτὸ σταυρὸ ποὺ Τοῦ ἑτοιμαζόταν στὸν Γολγοθά.
.         Μόνο γιὰ τοὺς σύγχρονούς Του Ἑβραίους ἔκλαιγε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός; Ἀσφαλῶς ὄχι! Αὐτὸς ὁ Παντογνώστης ἤξερε ἀκόμα καὶ αὐτὰ ποὺ βλέπουμε ἐμεῖς στὶς ἡμέρες μας. Ἤξερε ὅτι μὲ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων τὸ ἀνθρώπινο γένος ὅλο καὶ περισσότερο θὰ Τὸν ξεχνοῦσε, ὅτι θὰ Τὸν βλασφημοῦσε καὶ θὰ ἔβριζε τὸ ἅγιο ὄνομά Του. Τὸ ἤξερε, γι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγε ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν θὰ ἔλθει γιὰ δεύτερη φορά, πιθανῶς, δὲν θὰ βρεῖ τὴν πίστη πάνω στὴ γῆ.
.         Πρέπει νὰ κλαῖμε καὶ ἐμεῖς ποὺ τόσο συχνὰ ξεχνᾶμε τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἰδιαίτερα αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «ὁ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἠγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας!» (Ἑβρ. ι´ 29). Καὶ τόσο πολλοί, καὶ σὲ ποιὸ τρομερὸ βαθμό, ὑπάρχουν μεταξὺ μας τέτοιοι κακότυχοι ἀδελφοί μας!

Σῶσε τους, Κύριε!
Σῶσε τους, Κύριε!
Σῶσε τους, Κύριε!

Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ» ἀπὸ orp.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ (Ἁγ. Λουκᾶ Συμφερουπόλεως)

 Ἁγ. Λουκᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως 
Λόγος στὸν ἑσπερινὸ τῆς συγχωρήσεως

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Λόγοι καὶ ὁμιλίες»,
τ. Α´, ἔκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
 Θεσσαλονίκη

.             Πρέπει, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, νὰ ἔχουμε χαραγμένο στὴν καρδιά μας καὶ νὰ θυμόμαστε πάντα τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: « Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. » (Ματθ. ϛ´ 14-15).
.             Εἶναι πολὺ φοβερὰ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου. Ἂν δὲν συγχωροῦμε τὰ παραπτώματα τοῦ πλησίον μας, τότε καὶ ὁ Χριστός, στὴ Φοβερά του Κρίση, θὰ μᾶς βάλει στὰ ἀριστερά του, δὲν θὰ μᾶς συγχωρέσει τὶς ἁμαρτίες μας· διότι καὶ ἐμεῖς δὲν ἀφήναμε τὰ παραπτώματα τοῦ πλησίον μας. Βλέπετε, γιατί, πραγματικά, εἶναι φρικτὸ πράγμα νὰ μὴν συγχωροῦμε τοὺς ἀνθρώπους.
.             Στοὺς βίους τῶν Ἁγίων ὑπάρχουν ἀρκετὰ παραδείγματα ἀνθρώπων ποὺ τιμωρήθηκαν, ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ συγχωρήσουν. Ὁ ἱερομόναχος Τίτος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου βρισκόταν στὴν ἐπιθανάτια κλίνη. Μαζεύτηκε γύρω του ὅλη ἡ Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς. Ὅλοι ἤξεραν ὅτι ὑπάρχει παλιὰ ἔχθρα μεταξὺ τοῦ Τίτου καὶ τοῦ ἱεροδιακόνου Εὐάγριου, γι’ αὐτὸ καὶ ἔφεραν τὸν Εὐάγριο νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν Τίτο πρὶν αὐτὸς ἀποθάνει.
.             Ὁ μακάριος αὐτός, ὁ Τίτος σηκώθηκε στὸ κρεβάτι του, ἔσκυψε μπροστὰ στὸν Εὐάγριο τὸ κεφάλι του καὶ τοῦ ζήτησε συγγνώμη. Ἀλλὰ ὁ σκληρόκαρδος Εὐάγριος τοῦ ἀπάντησε μὲ ἕναν τρομερὸ λόγο: «Δὲν θὰ σὲ συγχωρήσω οὔτε σ’ αὐτὴ τὴν ζωὴ οὔτε στὴ μέλλουσα». Μόλις τὸ εἶπε αὐτὸ ἔπεσε νεκρός, καὶ ὁ μακάριος Τίτος σηκώθηκε ὑγιὴς ἀπὸ τὸ κρεβάτι του. Διηγήθηκε, τότε, στοὺς ἀδελφοὺς ὅτι εἶδε τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς δαίμονες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μαζευτεῖ γύρω ἀπὸ τὸ κρεβάτι του. Οἱ δαίμονες ἤθελαν νὰ πάρουν τὴν ψυχή του, διότι εἶχε ἔχθρα μὲ τὸν Εὐάγριο, ἐνῶ οἱ ἄγγελοι ἔκλαιγαν γι’ αὐτόν. Μόλις ὅμως ὁ Εὐάγριος εἶπε τὸν φοβερὸ ἐκεῖνο λόγο, ἕνας ἄγγελος μὲ τὸ φλογισμένο δόρυ του χτύπησε τὸν Εὐάγριο, ὁ ὁποῖος ἀμέσως ἔπεσε νεκρός. Ὁ ἴδιος ἄγγελος πῆρε τὸ χέρι τοῦ Τίτου, τὸν θεράπευσε καὶ τὸν σήκωσε ἀπὸ τὸ κρεβάτι του.
.             Γνωρίζουμε καὶ ἕνα ἄλλο παράδειγμα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ μάρτυρος Νικηφόρου. Ὑπῆρχε ἔχθρα μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ πρεσβυτέρου Σαπρικίου, μὲ τὸν ὁποῖον κάποτε ἦταν πολὺ καλοὶ φίλοι. Ὅμως, ὅπως συχνὰ συμβαίνει, ὁ διάβολος μὲ τὶς πανουργίες του κατέστρεψε αὐτὴ τὴ φιλία. Ἦταν καιρὸς ποὺ γινόταν σφοδρὸς διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν. Ὁ πρεσβύτερος Σαπρίκιος συνελήφθη, τὸν βασάνισαν καὶ τελικὰ τὸν ὁδήγησαν σὲ μαρτύριο. Ὅταν πῆγαν νὰ τὸν ἐκτελέσουν, ὁ Νικηφόρος τὸν ἀκολουθοῦσε, ἔπεφτε μπροστά του καὶ τὸν ἱκέτευε λέγοντας: «Μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, συγχώρησέ με». Ὁ Σαπρίκιος ὅμως δὲν ἤθελε νὰ τὸν συγχωρήσει.
.             Ὅταν ἔφτασαν στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου, ὁ Σαπρίκιος ξαφνικὰ εἶπε: «Μὴν μὲ ἀποκεφαλίζετε. Ἀρνοῦμαι τὸν Χριστό». Ἔτσι ἀρνήθηκε τὸν Χριστό του καὶ χάθηκε ἡ ψυχή του. Τὴν θέση του πῆρε ὁ Νικηφόρος, ὁ ὁποῖος ἔσκυψε τὸ κεφάλι του κάτω ἀπὸ τὸ τσεκούρι τοῦ δημίου, μαρτύρησε καὶ δοξάστηκε στοὺς Οὐρανούς. Τρομερό, πραγματικά, τρομερὸ γεγονός. Καὶ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ταράξει αὐτοὺς ποὺ δὲν θέλουν νὰ συγχωροῦν τὸν πλησίον τους.
.             Θυμηθεῖτε τὸν Κύριο ποὺ συγχωροῦσε ὅλους: συγχώρησε τὸν ληστὴ πάνω στὸ Σταυρό, τὸν τελώνη, τὴν πόρνη, ποὺ ἔβρεξε μὲ τὰ δάκρυά της τὰ πόδια του καὶ τὰ σκούπισε μὲ τὰ μαλλιά της. Ἂς θυμηθοῦν αὐτοὶ ποὺ δὲν θέλουν νὰ συγχωροῦν τὴν παραβολὴ τοῦ κακοῦ δούλου, ποὺ ὁ βασιλιὰς τοῦ χάρισε τὸ πολὺ μεγάλο χρέος του. Ἐκεῖνος, ὅμως, μόλις βγῆκε ἀπὸ τὸν βασιλιά, βρῆκε ἕναν ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ποὺ τοῦ ὄφειλε ἕνα μικρὸ ποσό. Τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἕσφιγγε νὰ τὸν πνίξει, λέγοντάς του: «Ξόφλησέ μου τὸ χρέος». Ὅταν τὸ εἶδαν αὐτὸ οἱ συνδουλοί του, λυπήθηκαν παρὰ πολύ. Πῆγαν καὶ τὸ διηγήθηκαν στὸν κύριό τους. Τότε ὁ βασιλιὰς τὸν κάλεσε καὶ τοῦ εἶπε: «Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκα σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.» (Ματθ. ιη´32-34).
.             Φοβερὸς εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος. Μᾶς παροτρύνει νὰ εἴμαστε ἐλεήμονες, σπλαχνικοὶ καὶ νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους. Ἐμεῖς ὅμως, πολὺ συχνά, γινόμαστε ἄσπλαχνοι, ἐπιμένουμε στὰ δικά μας καὶ δὲν συγχωροῦμε τὸν πλησίον.
.             Ἔτσι πρέπει νὰ ἐνεργοῦμε; Νὰ ἐχθρευόμαστε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀδικοῦν; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἂν βλέπουμε τὸν πλησίον μας νὰ μᾶς κάνει κακὸ ἢ νὰ μᾶς προσβάλλει, δὲν πρέπει νὰ τὸν μισοῦμε. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ τὸν σπλαχνιζόμαστε, διότι εἶναι ἀσθενής. Ἀσθενεῖ ἡ ψυχή του καὶ ὑποφέρει ἀπὸ μίσος. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸν σπλαχνιζόμαστε. Δὲν πρέπει αὐτὸν νὰ μισοῦμε, ἀλλὰ τὸν διάβολο καὶ τοὺς δαίμονες, ποὺ φαρμάκωσαν μὲ τὴν κακία τους τὴν καρδιά του καὶ τὸν ἔκαναν ἄσπλαχνο καὶ σκληρό.
.             Ἂν τυχὸν θὰ ἀπαντήσουμε καὶ ἐμεῖς μὲ προσβολὴ στὴν προσβολὴ καὶ θ’ ἀνάψει στὴν καρδιά μας ἡ φλόγα τοῦ μίσους, τότε ἂς σταματήσουμε καὶ ἂς σκεφτοῦμε λιγάκι καὶ νὰ ποῦμε: Καὶ ποιός εἶμαι ἐγὼ ποὺ τὸν μισῶ, εἶμαι μήπως καλύτερος ἀπ’ αὐτόν; Δὲν εἶμαι καὶ ἐγὼ γεμάτος ἁμαρτία; Τότε γιατί τὸν μισῶ; Καὶ ἀμέσως θὰ ἠρεμήσει ἡ καρδιά μας. Ὁ καλὸς λόγος θὰ σβήσει τὸ μίσος.
.             Ἔτσι πρέπει νὰ ἐνεργοῦμε. Ν εμαστε πιεικες πέναντι στος δελφούς μας πο πάσχουν π κακία κα σθενον, τρέφοντας μίσος ναντίον μας. Μὲ τὸ ἔλαιο τῆς Ἀγάπης νὰ μαλακώνουμε τὴν καρδιά τους ποὺ αἰχμαλωτίστηκε ἀπὸ τοὺς δαίμονες καὶ δουλεύει σ’ αὐτούς.
.             Ἀρχίζει ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ὁ Κύριος ζητᾶ νὰ συγχωρήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Καὶ πρῶτος ἐγὼ πρέπει νὰ σᾶς ζητήσω συγγνώμη. «Συγχωρῆστε, πατέρες καὶ ἀδελφοί, τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκανα σ’ αὐτὴ τὴν ἡμέρα καὶ σ’ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου».

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ» ἀπὸ imaik.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ; Ἡ ἀκατανόητη καὶ ἄγνωστη σὲ μᾶς ἕκτη αἴσθηση. [Ἁγ. Λουκᾶ ἀρχιεπ. Συμφερουπόλεως]

Ποιός εἶναι ὁ ἐσωτερικὸς ἄνθρωπος;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἅγ. Λουκᾶ, Ἀρχιεπ. Κριμαίας,
«Λόγοι καὶ ὁμιλίες», τ.  Α´,
ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσ/νίκη, σ. 172-175

.         Στὸ 4ο κεφάλαιο τῆς Β´ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ μεγάλου ἀποστόλου Παύλου διαβάζουμε πολὺ βαθειὰ καὶ σημαντικὰ λόγια, τὰ ὁποῖα θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐξηγήσω. «Ἀλλ’ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἠμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ’ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ» (Β´ Κορ. δ´ 16).
.         Ποιός εἶναι ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος; Εἶναι ἐκεῖνος ὁ κοινός, ὁ γνωστὸς σὲ ὅλους ἄνθρωπος, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ σάρκα καὶ αἷμα, ἀπὸ τὸ νευρικό του σύστημα καὶ τὰ ὀστᾶ του. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀντιλαμβάνεται τὴν ἐξωτερικὴ ὑλικὴ φύση διὰ τῶν πέντε του αἰσθήσεων, διὰ τῆς ὁράσεως, τῆς ἀκοῆς, τῆς ὀσφρήσεως, τῆς ἁφῆς καὶ τῆς γεύσεως. Ἡ πνευματική του ζωὴ περιορίζεται στὴν ἀντίληψη διὰ τῶν πέντε αἰσθήσεων τῆς ὑλικῆς κτίσεως καὶ τὴν ἐπεξεργασία τους μὲ τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά. Τὸ ἐνδιαφέρον του περὶ τὰ πνευματικὰ πολὺ σπάνια ὑπερβαίνει τὰ γήινα ἐνδιαφέροντα.
.         Ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια πάντοτε ὑπῆρχαν βαθυστόχαστοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κατανοήσει ὅτι ἡ ζωὴ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματός μας δὲν καθορίζεται μόνο ἀπὸ τὶς ἐπιδράσεις τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. Αὐτοὶ κατάλαβαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὑπάρχει πνευματικὸς κόσμος. Ὁ Ἕλληνας φιλόσοφος Πλωτίνος παρομοίαζε αὐτὴ τὴν διπλὴ ζωὴ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ζωὴ τῶν ἀμφιβίων ζώων ποὺ μποροῦν νὰ ζοῦν καὶ μέσα στὸ νερὸ καὶ στὴν ξηρά. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ ζεῖ ὄχι μόνο μὲ τὶς γήινες σκέψεις καὶ τὶς ἀντιλήψεις τῶν πέντε αἰσθήσεων ἀλλὰ ἔχει καὶ κάποια ἀκατανόητη καὶ ἄγνωστη σὲ μᾶς ἕκτη αἴσθηση ποὺ ἀποτελεῖ τὸ μέσο πρόσληψης τῶν μυστικῶν νουθεσιῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀντιλήψεως τοῦ ἀγγέλου φύλακά της. Δι’ αὐτῆς μποροῦμε νὰ ἔχουμε μία βαθειὰ καὶ ζωντανὴ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, τοὺς Ἀγγέλους, τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους στὶς προσευχές μας.
.         Σ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ κόσμου συγκαταλέγονται καὶ τὰ ἀνεξήγητα προαισθήματα, οἱ προβλέψεις, οἱ προρρήσεις, ἀκόμα καὶ τὰ προφητικὰ ὄνειρα. Ὅλοι σας νὰ διαβάσετε ἀπὸ τὴ Βίβλο τὸ βιβλίο τῆς Ἐσθήρ, τὸ ὁποῖο ἀρχίζει μὲ μία καταπληκτικὴ διήγηση τοῦ προφητικοῦ ὀνείρου τοῦ Μαρδοχαίου γιὰ τὸν ἀγώνα του μὲ τὸν Ἀμάν. Τὸ ὄνειρο αὐτὸ πραγματοποιήθηκε ἀργότερα σὲ ὅλες του τὶς λεπτομέρειες.
.         Ὁ ἱδρυτὴς τοῦ λουθηρανισμοῦ ὁ Λούθηρος βρῆκε κάποτε σὲ μία βιβλιοθήκη μία παλαιὰ θεολογικὴ πραγματεία, στὴν ὁποία διάβασε μία ἰδέα ποὺ τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση. Ὁ συγγραφέας τοῦ ἔργου αὐτοῦ ἔλεγε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ ἔχει δύο μάτια. Τὸ ἕνα εἶναι στραμμένο πρὸς τὴν κοινὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ τὸ ἄλλο ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ θεωρεῖ τὴν ζωὴ τοῦ ἄλλου κόσμου, καὶ οὐσιαστικὰ μόνο γι’ αὐτὸ προορίζεται. Ἀλλὰ αὐτὰ τὰ μάτια μποροῦν νὰ λειτουργήσουν μόνο ξεχωριστὰ τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ γίνεται ὁρατὴ μόνο τότε, ὅταν τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο μάτια, τὸ ὁποῖο βλέπει μόνο τὰ ὑλικά, εἶναι κλειστό.
.          Πολὺ πετυχημένη καὶ ὡραία ἔκφραση τῆς ἴδιας ἀπόψεως τὴν συναντᾶμε στὸ χριστιανὸ φιλόσοφο Ντὲ Πρέλ. Αὐτὸς λέει ὅτι τὰ ἄστρα λάμπουν στὸν οὐρανὸ καὶ τὴν ἡμέρα ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν τὰ βλέπουμε ἐπειδὴ τὰ ἐπισκιάζει τὸ φῶς τοῦ ἡλίου. Τὰ ἄστρα ἀρχίζουν νὰ φαίνονται μόνο τότε, ὅταν δύει ὁ ἥλιος καὶ πέφτει ἡ νύχτα. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ψυχή, ταν τν ξεκουφαίνει δυνατς θόρυβος τν βιοτικν μερίμνων ατ δν κούει τς λεπτς κα τρυφερς φωνς το νω κόσμου.
.         Ὁ ἐσωτερικός μας ἄνθρωπος, λοιπόν, εἶναι τὸ πνεῦμα μας, τὸ ὁποῖο εἶναι στραμμένο πρὸς τὰ πάνω, πρὸς τοὺς οὐρανούς, καὶ εἶναι ἐλεύθερο ἀπὸ τὰ γήινα ἐνδιαφέροντα καὶ ἐπιθυμίες. Ἡ ζωὴ τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου διαφέρει ριζικὰ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ψυχικοῦ ἀνθρώπου στὸ ὅτι ὁ ψυχικός, ὅσο πιὸ πολὺ ζεῖ, τόσο περισσότερο μαραίνεται καὶ γερνᾶ. Στὸ σῶμα του, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν σαράντα ἐτῶν ἢ καὶ νωρίτερα, ἀρχίζει μία ἐκφυλιστικὴ διεργασία: ἀδυνατοῦν οἱ μῦς, παρουσιάζονται δυσκολίες στὸ βάδισμα, ἡ ὅραση καὶ ἡ ἀκοὴ ἐξασθενοῦν, ἡ μνήμη χάνεται καὶ τὰ δόντια πέφτουν.
.         σωτερικός μας νθρωπος, ντίθετα, μέρα μ τ μέρα, νακαινίζεται κατ τ διάρκεια λης της νσυνείδητής μας ζως, ν τ πνεμα του δν σέρνεται μέσα στς λάσπες τς γήινης ζως κα πάντα θυμται τ λόγο το ποστόλου Παύλου: «νω σχμεν τς καρδίας». Ἂν τὸ μάτι μας ἐκεῖνο, ποὺ βλέπει μόνο τὰ γήινα, ὅλο καὶ περισσότερο ἐξασθενίζει καὶ τελικὰ νεκρώνεται, ἐνῶ τὸ ἄλλο μας μάτι, αὐτὸ ποὺ εἶναι προορισμένο νὰ θεωρεῖ τὸν πνευματικὸ κόσμο, ἀρχίζει νὰ βλέπει πιὸ καθαρά. Ἔτσι μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ὁ ἐσωτερικός μας ἄνθρωπος μέρα μὲ τὴ μέρα ἀνακαινίζεται καὶ πλησιάζει πρὸς τὸν Θεό…
.         Μέχρι τώρα, ὅταν ἔκανα λόγο γιὰ τὶς ἐπιδράσεις τοῦ ἄλλου κόσμου στὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο ἐννοοῦσα μόνο τὶς ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῶν φωτεινῶν ἐπουρανίων δυνάμεων. Ὅμως εἶναι ἄκρως σημαντικὸ γιὰ μᾶς νὰ θυμόμαστε καὶ τὸ ὅτι οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ ἅδη, ὁ διάβολος καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, ἀσκοῦν καὶ αὐτοὶ πάνω μας ἄλλου εἴδους ἀόρατες ἐπιδράσεις. Μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τους αὐτοὶ προσπαθοῦν νὰ προβάλουν ἐμπόδια στὸ ἔργο τῆς ἀνακαίνισης τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἀνθρώπου καὶ νὰ μὴν τὸν ἀφήσουν τελικὰ νὰ πορευθεῖ τὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό.
.         Πιστεύω ὅτι τώρα, ἀδελφοί μου καὶ ἀδελφές, σᾶς εἶναι κατανοητὸ ὅλο τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Ἀλλ’ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἠμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ’ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ» (Β´ Κορ. δ´ 16). Νομίζω ὅτι καὶ ἀπὸ μόνοι σας μπορεῖτε νὰ βγάλετε τὸ σωστὸ συμπέρασμα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ νὰ καταλάβετε ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἀνακαίνιση τῆς ψυχῆς μας μὲ τὴν μεγάλη ὑπομονὴ στὴν τεθλιμμένη καὶ τὴν ἀκανθώδη αὐτὴ ὁδό, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Εἶναι ἐπίσης καὶ ἡ ἀκούραστη πάλη μὲ τὸν διάβολο καὶ τοὺς κακοὺς ἀγγέλους του, ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἀποπλανήσουν γιὰ νὰ ἐκτραποῦμε ἀπὸ τὴν σωτήρια αὐτὴ ὁδό.

.          Ἡ θεία βοήθεια τῆς Ἁγίας Τριάδος νὰ μᾶς δυναμώσει σ’ αὐτὴ τὴ δύσκολη πορεία μας. Ἀμήν.

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «Πεμπτουσία»

, ,

Σχολιάστε

O ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ (ταινία)

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ καὶ γιατί δὲν ἀνετέθη στὶς γυναῖκες ἀποστολικὸ ἔργο (Ἁγ. Λουκᾶ Συμφερουπόλεως)

Ἁγίου Λουκᾶ  Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας 

Λόγος εἰς τὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λόγοι καὶ Ὁμιλίες», τόμ. Α´,
Ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
Θεσσαλονίκη 

.         Στὰ τριάμιση τελευταῖα χρόνια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν Αὐτὸς κήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς δικαιοσύνης καὶ ἔκανε ἀμέτρητα θαύματα, μαζί Του βρίσκονταν συνεχῶς οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ οἱ μυροφόρες γυναῖκες. Οἱ ἀπόστολοι τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος διάλεξε ἦταν περισσότεροι ἀπὸ τὶς μυροφόρες. Καὶ μόνο τοὺς ἀποστόλους ἔστελνε ὁ Κύριος νὰ κηρύττουν τὸ Εὐαγγέλιο. Μόνο στοὺς ἀποστόλους ἔδωσε τὴν ἐξουσία νὰ διώχνουν τὰ δαιμόνια καὶ νὰ θεραπεύουν τοὺς ἀσθενεῖς. Οἱ μυροφόρες, ἂν καὶ δὲν τὶς ἀγαποῦσε ὁ Κύριος λιγότερο ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους, δὲν ἔλαβαν ἀπ’ Αὐτὸν τέτοια χαρίσματα.
.         Πρέπει νὰ σκεφτοῦμε ποιοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἄλλη στάση κρατοῦσε ἀπέναντι στοὺς ἄνδρες καὶ ἄλλη ἀπέναντι στὶς γυναῖκες, τὰ δύο αὐτὰ φύλα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν μποροῦμε βέβαια νὰ δώσουμε μία ἐξαντλητικὴ ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα. Μποροῦμε ὅμως μὲ βάση ὄχι τὴν δική μας λογικὴ ἀλλὰ τὴν ἁγία Γραφὴ νὰ βροῦμε κάποια στοιχεῖα ποὺ θὰ βοηθήσουν τὴν σκέψη μας νὰ πάρει σωστὴ κατεύθυνση.
.        Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ πρέπει νὰ σκεφτοῦμε, ἂν μποροῦσαν ἢ ὄχι οἱ γυναῖκες μὲ τὶς ἀσθενεῖς δυνάμεις τους νὰ σηκώσουν τὸ βάρος τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου, τῶν διωγμῶν καὶ τῶν βασάνων ποὺ ὑπέφεραν οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχουν γι’ αὐτὸ τὸ θέμα πολλὲς μαρτυρίες καὶ στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στοὺς βίους τῶν ἀποστόλων. Ἂς ἀκούσουμε τί λέει ὁ Πρωτοκορυφαῖος καὶ μεγάλος ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὰ βάσανα ποὺ ὑπέφερε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστη γιὰ τὸ ὄνομά Του κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἀποστολικοῦ του ἔργου: «Ὑπὸ Ἰουδαίων πεντάκις τεσσαράκοντα παρὰ μίαν ἔλαβον, τρὶς ἐρραβδίσθην, ἅπαξ ἐλιθάσθην, τρὶς ἐναυάγησα, νυχθημερὸν ἐν τῷ βυθῷ πεποίηκα· ὀδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμῶν, κινδύνοις ληστῶν, κινδύνοις ἐκ γένους, κινδύνοις ἐξ ἐθνῶν, κινδύνοις ἐν πόλει, κινδύνοις ἐν ἐρημίᾳ, κινδύνοις ἐν θαλάσσῃ, κινδύνοις ἐν ψευδαδέλφοις· ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ, ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν λιμῳ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι» (Β´ Κορ. ια´ 24-27).
.        Αὐτὰ ὑπέφερε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἂς θυμηθοῦμε τώρα τὸν βίο τοῦ Πρωτοκλήτου ἀποστόλου Ἀνδρέα. Ἦταν πολὺ δύσκολη ἡ ζωή του. Στὴν ἀρχὴ κήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Ἰουδαία. Μετὰ πῆγε στὴν περιοχὴ τῆς Μαύρης θάλασσας, ἐπισκέφτηκε ὅλες τὶς σημαντικότερες παραθαλάσσιες πόλεις καὶ κήρυττε ἐκεῖ τὸν Χριστό. Στὴ Σινώπη οἱ εἰδωλολάτρες τὸν χτύπησαν μὲ ἀγριότητα καὶ τὸν ἄφησαν μισοπεθαμένο ἔξω ἀπὸ τὴν πύλη τῆς πόλεως. Ἐδῶ τοῦ φανερώθηκε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τὸν θεράπευσε καὶ τοῦ εἶπε νὰ μὴν φοβᾶται κανέναν. Ἔτσι ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας συνέχισε τὸν δρόμο καὶ ἀφοῦ πέρασε τὴν Ἀμπχαζία καὶ τὸν Καύκασο ἔφτασε στὴν Κριμαία.
.         Ναί, καὶ ἐδῶ κήρυττε ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅμως δὲν σταμάτησε ἐδῶ ἀλλὰ συνέχισε τὴν πορεία του. Ἀκολουθώντας τὸν ποταμὸ Δνείπερο ἔφτασε στὸν τόπο ὅπου σήμερα βρίσκεται ἡ μεγάλη καὶ ἡ ἁγία πόλη τοῦ Κιέβου. Ἐκεῖ στοὺς λόφους τοῦ Κιέβου ὕψωσε τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ εἶπε: «Πιστέψτε με, ἐδῶ σ’ αὐτοὺς τοὺς λόφους θὰ λάμψει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Μεγάλη πόλη θὰ εἶναι ἐδῶ, θὰ κτίσει ὁ Κύριος στὸν τόπο αὐτὸ πολλὲς ἐκκλησίες καὶ θὰ φωτίσει μὲ τὸ θεῖο Βάπτισμα ὅλη τὴν Ρωσικὴ γῆ».
.       Δὲν τελείωσε ὅμως στὸ Κίεβο ἡ περιοδεία του. Ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ προχώρησε στὸ βάθος τῆς ρωσικῆς γῆς καὶ ἔφτασε μέχρι τὴν βόρεια πόλη Νόβγκορον. Φανταστεῖτε τώρα πόσο δύσκολος ἦταν ὁ δρόμος του. Ἀπὸ δῶ γύρισε στὴν Ἑλλάδα, ὅπου τελείωσε τὴν ζωὴ του πάνω στὸν σταυρό. Δὲν κάρφωσαν μὲ τὰ καρφιὰ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του ἀλλὰ τὰ ἔδεσαν μὲ σχοινὶ γιὰ νὰ ὑποφέρει πιὸ πολύ. Ἐπάνω στὸν σταυρὸ ὁ ἀπόστολος βρισκόταν τέσσερις μέρες καὶ τέσσερις νύχτες, ὑποφέροντας πολλὰ βάσανα καὶ δοξάζοντας τὸν Θεό.
.        Σκεφτεῖτε τώρα, ἂν θὰ μποροῦσαν οἱ μυροφόρες γυναῖκες νὰ ἀντέξουν τέτοιους κόπους, πόνους καὶ διωγμοὺς ποὺ ὑπέφεραν οἱ ἀπόστολοι. Σᾶς ἔχω πεῖ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι εἶχαν μαρτυρικὸ θάνατο καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς τελείωσαν τὴν ζωή τους πάνω στὸν σταυρό. Θὰ μποροῦσαν οἱ γυναῖκες νὰ ἀντέξουν τέτοιους κόπους; Τέτοιους διωγμοὺς καὶ καταδιώξεις ποὺ ὑφίσταντο οἱ ἀπόστολοι; Μποροῦν νὰ συγκριθοῦν οἱ ἀσθενεῖς δυνάμεις μιᾶς γυναίκας μὲ τὴν δύναμη ποὺ εἶχε, γιὰ παράδειγμα, ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνδρέας; Ἀσφαλῶς ὄχι. Οἱ γυναῖκες εἶναι πιὸ ἀδύναμες ἀπὸ τοὺς ἄνδρες, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀλλιῶς φερόταν στοὺς ἄνδρες καὶ ἀλλιῶς στὶς γυναῖκες. Δὲν θέλησε νὰ ἐπιφορτίσει τὶς μυροφόρες γυναῖκες μὲ τὸ βάρος τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου.
.       Αὐτὴ εἶναι ἡ μία ὄψη τοῦ νομίσματος. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία ἄλλη, ἡ ὁποία καὶ αὐτὴ ἔχει μεγάλη σημασία. Ἀκοῦστε τί εἶπε ὁ μεγάλος προφήτης Μωϋσῆς στὸ πέμπτο βιβλίο τῆς Πεντατεύχου, στὸ Δευτερονόμιο: «Οὐκ ἔσται σκεύη ἀνδρὸς ἐπὶ γυναικί, οὐδὲ μὴ ἐνδύσηται ἀνὴρ στολὴν γυναικείαν, ὅτι βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου ἐστιν πᾶς ποιῶν ταῦτα» (Δευτ. κβ´ 5). Μὴ νομίζετε ὅτι ἐδῶ πρόκειται γιὰ καρναβάλια. Καὶ νὰ μὴν νομίζετε ὅτι εἶναι ἀσήμαντος αὐτὸς ὁ σύντομος λόγος τοῦ προφήτη, ποὺ ἀναφέρεται στὸ γυναικεῖο ἔνδυμα. Ὁ λόγος αὐτὸς ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα καὶ θὰ ἤθελα νὰ τὸ καταλάβετε, διότι αὐτὸ θὰ μᾶς βοηθήσει γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα γιατί ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀνέθεσε τὸ ἀποστολικὸ ἔργο μὲ τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους του στοὺς ἄνδρες ἀποστόλους καὶ ὄχι στὶς μυροφόρες γυναῖκες. Εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἡ διάκριση ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν σὲ σχέση μὲ τὸν ρόλο καὶ τὴν ἀποστολὴ ποὺ ἔχει κάθε φύλο.
.        Ἐκεῖνοι οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν βιολογία, ξέρουν καλὰ ὅτι κάθε φυτὸ καὶ κάθε ζῶο ἀπὸ τὴν φύση τους, ἢ καλύτερα νὰ ποῦμε ἀπὸ τὸν Δημιουργό, εἶναι προορισμένα νὰ ζοῦν σὲ κάποιες συγκεκριμένες συνθῆκες, οἱ ὁποῖες εἶναι διαφορετικὲς γιὰ τὸ καθένα ἀπ’ αὐτά. Αὐτὲς οἱ συνθῆκες προσδιορίζουν τὴν ζωὴ τους ἀλλὰ ἐπίσης καὶ τὴν δομὴ ποὺ ἔχει τὸ σῶμα τους.
.          Τώρα,  ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν ἄνθρωπο. Ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Καὶ εἶναι διαφορετικὴ ἡ δομὴ τοῦ σώματός τους. Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα ἡ γυναίκα εἶναι πολὺ πιὸ ἀδύνατη ἀπὸ τὸν ἄνδρα. Ὁ Θεὸς προόρισε τὴν γυναίκα γιὰ ἕνα συγκεκριμένο ἔργο. Τὴν γυναίκα, καὶ ὄχι τὸν ἄνδρα. Τὸ ἔργο αὐτὸ διαφέρει πολὺ ἀπὸ ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι προορισμένος ὁ ἄνδρας.
.          Τί εἶναι τὸ σημαντικότερο στὴν ζωὴ τοῦ ἄνθρωπου; Ὅλα τὰ ἔργα ποῦ κάνει ὁ ἄνθρωπος ἔχουν γι’ αὐτὸν τὴν ἴδια σπουδαιότητα; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὅταν ἔπλασε ὁ Θεὸς τοὺς πρώτους ἀνθρώπους, τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα, τοὺς ἔδωσε τὴν πρώτη ἐντολή, πολὺ σύντομη καὶ πολὺ ἁπλή: «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε» (Γέν. α´ 28). Ἂν αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ἐντολὴ τότε, πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι εἶναι ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ καὶ πολὺ βαθιά. Ἂν δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ ἐντολή, τότε τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ ἦταν ὀλιγάριθμο καὶ ἀδύναμο μπροστὰ στὴν φύση. Ξέρουμε ὅτι μόνο ἐκεῖνα τὰ κράτη θεωροῦνται ἰσχυρά, αὐτὰ ποὺ ἔχουν μεγάλο πληθυσμό.
.          Ἡ ἐντολή, λοιπόν, τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε» δηλώνει τὴν σπουδαιότητα ποὺ ἔχει γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος τὸ ἔργο αὐτό. Ἀδιαμφισβήτητα τὸν πρῶτο λόγο ἐδῶ ἔχει ἡ γυναίκα καὶ ὄχι ὁ ἄνδρας. Γιὰ τὴν γυναίκα τὸ ἔργο αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ στὴν ζωή της. Αὐτὸ δὲν τὸ λέω ἐγὼ ἀλλὰ ἡ ἁγία Γραφή. Βέβαια δὲν εἶναι σωστὸ νὰ περιορίζουμε τὸ ρόλο τῆς γυναίκας στὴν τεκνογονία. Καὶ πιστεύω ὅτι κανένας ἄνθρωπος προσεκτικὸς καὶ πνευματικὰ καλλιεργημένος δὲν σκέφτεται ἔτσι.
.        Οἱ Γερμανοὶ λένε ὅτι ὅλος ὁ ρόλος καὶ ἡ ἀποστολὴ τῆς γυναίκας προσδιορίζονται ἀπὸ τέσσερεις λέξεις: παιδιά, ροῦχα, κουζίνα, ἐκκλησία. Εἶναι ἀσέβεια νὰ λέμε καὶ νὰ σκεφτόμαστε ἔτσι καὶ νὰ προσβάλλουμε ὁλόκληρο τὸ γυναικεῖο φύλο. Γιὰ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτο. Θέλω νὰ πῶ ὅτι ἂν ἡ γυναίκα ἔχει κάποια προσόντα, δὲν πρέπει νὰ τὰ ἀφήσει. Ἂν τῆς ἔδωσε ὁ Θεὸς βαθιὰ διάνοια, μπορεῖ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν ἐπιστήμη ἢ τὴν λογοτεχνία. Ἐπαναλαμβάνω, εἶναι μεγάλο λάθος καὶ εἶναι ἀνεπίτρεπτο νὰ περιορίζουμε τὸ ρόλο τῆς γυναίκας στὴν τεκνογονία καὶ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν.
.         Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀφορᾶ σὲ ὅλες τὶς γυναῖκες. Διότι εἶναι λίγες οἱ γυναῖκες ποὺ ἔχουν κάποιες ἐξαιρετικὲς ἱκανότητες ἢ ταλέντα ἢ κλίση στὴν τέχνη, τὴν ἐπιστήμη ἢ τὴν φιλοσοφία. Οἱ περισσότερες ὡς τὸ σημαντικότερο ἔργο τους πρέπει νὰ βλέπουν αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο τὶς προόρισε ὁ Κύριος. Τὸ νὰ γεννάει ἡ γυναίκα καὶ νὰ φροντίζει τὰ παιδιά της εἶναι ἔργο σπουδαιότατο. Καὶ εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ ἀφήνει ἡ γυναίκα τὸ παιδί της χωρὶς φροντίδα. Καμμία ἄλλη γυναίκα δὲν μπορεῖ νὰ φροντίσει τὸ παιδί της ὅπως τὸ φροντίζει ἡ μητέρα του.
.         Ἐδῶ πολὺ μεγάλο ρόλο παίζει ἡ συγγένεια ἐξ αἵματος, τὴν ὁποία δὲν πρέπει νὰ τὴν παραβλέπουμε. Ἐπίσης καὶ τὸ μητρικὸ γάλα, τὶς ἰδιότητες τοῦ ὁποίου ἴσως δὲν τὶς γνωρίζουμε καλά, ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὴν σωστὴ ἀνάπτυξη τοῦ παιδιοῦ. Καὶ ἕνα ἄλλο ἐξ ἴσου σημαντικὸ πράγμα: Τὴν ἀγάπη ποὺ προσφέρει ἡ μητέρα στὸ παιδί της δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ τὴν προσφέρει καμμία ἄλλη γυναίκα. Ἀλλοίμονο στὸ παιδὶ ποὺ τὸ μεγαλώνει μία ξένη γυναίκα καὶ ὄχι ἡ μητέρα του ἢ ποὺ μεγαλώνει σὲ κάποιο ἐκπαιδευτικὸ ἵδρυμα. Ἀλίμονο στὴν γυναίκα ποὺ ἀρνεῖται τὸ παιδί της.
.          Ἀλλοίμονο καὶ σ’ αὐτὴ τὴν γυναίκα ποὺ παραβλέπει καὶ δὲν δίνει σημασία στὶς προτεραιότητες τοῦ φύλου της. Ἀλλοίμονο σ’ ἐκεῖνες τὶς γυναῖκες ποὺ περιφρονώντας τὴν ἀξιοπρέπειά τους προτιμοῦν νὰ φορᾶνε ἀνδρικὰ ροῦχα. Ἔχω ἀκούσει γιὰ μία ἀνόητη γυναίκα ποὺ κυκλοφοροῦσε στοὺς δρόμους ντυμένη μὲ ἀνδρικὸ κοστούμι. Ὅταν τὴν ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι, μὲ ἀπέχθεια καὶ ἀγανάκτηση ἔστρεφαν τὸ βλέμμα τους. Δὲν καταλάβαινε ἡ καημένη ὅτι προσβάλλει μ’ αὐτὸ τὴν ἀξιοπρέπειά της.
.        Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν λόγο ποὺ ἤδη ἔχουμε ἀναφέρει: «Οὐκ ἔσται σκεύη ἀνδρὸς ἐπὶ γυναικί, οὐδὲ μὴ ἐνδύσηται ἀνὴρ στολὴν γυναικείαν, ὅτι βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου ἐστιν πᾶς ποιῶν ταῦτα» (Δευτ. κβ´ 5). Βεβαίως δὲν θεωρεῖται βδέλυγμα κάθε ἄνθρωπος ποὺ εἶναι ντυμένος μὲ ροῦχα τοῦ ἄλλου φύλου. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὀργὴ τοῦ Θεοῦ πάνω στὴν γυναίκα ἡ ὁποία γιὰ νὰ θρέψει τὰ μικρά της παιδιὰ δουλεύει ὡς σοβατζὴς καὶ εἶναι ἀναγκασμένη νὰ φοράει ἀνδρικὰ ροῦχα, γιὰ νὰ κάνει τὴν δουλειά της. Δὲν πρόκειται ἐδῶ γιὰ τέτοιες περιπτώσεις. Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ τὶς γυναῖκες ποὺ περιφρονοῦν τὸ δικό τους γυναικεῖο ἔνδυμα. Ἔχω δεῖ στὰ πανεπιστήμια πολλὲς καθηγήτριες ποὺ φορᾶνε ἀνδρικὰ ροῦχα. Αὐτὲς εἶναι βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, αὐτὲς παραβαίνουν τὴν ἐντολὴ ποὺ τὶς δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεό.
.            Αὐτὸς λοιπὸν εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος δὲν κάλεσε τὶς μυροφόρες γυναῖκες νὰ ἀναλάβουν τὸ ἔργο ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς ἄνδρες. Καὶ γι’ αὐτὸ ζητᾶ ὁ Κύριος ἀπὸ τὶς γυναῖκες νὰ ἐκτιμοῦν καὶ νὰ σέβονται τὸ δικό τους γυναικεῖο φύλο, τὶς ἰδιότητες τῆς ψυχολογικῆς τους σύνθεσης ποὺ τὶς χάρισε ὁ Θεός. Ἂν ἔχετε ἀπὸ τὸν Θεὸ αὐτὲς τὶς ἰδιότητες, νὰ τὶς φυλάγετε μὲ μεγάλο σεβασμὸ καὶ εὐχαριστία πρὸς τὸν Κύριο. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: pemptousia.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΘΡΗΝΗΤΙΚΗ ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ ἢ Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΘΕ ΟΜΑΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΩΜΑΛΟΥ ΓΟΥΣΤΟΥ (ἀπαίτηση μετανάστη γιὰ ἀποκαθήλωση Εἰκόνος!) ΚΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΜΙΑ ΘΡΗΝΗΤΙΚΗ ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ
(βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/29/τὰ-αἴτια-τῆς-αὐτοκαταστροφῆς-μας/)

Η  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΘΥΜΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΘΕ ΟΜΑΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΩΜΑΛΟΥ ΓΟΥΣΤΟΥ!

.        ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: Ἂν καὶ ἡ ἐξέλιξη τῆς κατωτέρω ἱστορίας προξενεῖ λύπη, ἐν τούτοις χρειάζεται νὰ προσεχθεῖ ἡ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ, Η ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, Η «ΓΕΝΕΤΙΚΗ» (πλέον) ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΘΕ ΟΜΑΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΩΜΑΛΟΥ ΓΟΥΣΤΟΥ  ΕΝ ΣΧΕΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΜΑΣ, τέλος πάντων. Μὲ τέτοια μυαλὰ καὶ τέτοια συμπεριφορὰ εἶναι ἆραγε ποτὲ δυνατὸν νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν Κρίση; Συνεπῶς μᾶς πρέπουν ἢ δὲν μᾶς πρέπουν κι ἄλλα γερμανικὰ χτυπήματα μέχρι νὰ ξυπνήσουμε; (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/18/ἡ-καταστροφή-μας-ἦταν-ἀναμενομένη/)
.        Στὸ κατωτέρω ἀναφερόμενο περιστατικὸ μποροῦμε νὰ θυμηθοῦμε ὡς ἀπάντηση καὶ λύση τοῦ … «γορδίου δεσμοῦ», ποὺ προέκυψε, τὴν ΓΕΝΝΑΙΑ καὶ ΗΡΩΙΚΗ στάση τοῦ ἁγίου Λουκᾶ Συμφερουπόλεως, πρωτοποριακοῦ καὶ βραβευμένου χειρουργοῦ, ὁ ὁποῖος ΑΠΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΟΤΕΡΗ ΘΕΣΗ (κινδύνευε δηλ. ἡ ζωή του ἀπὸ τὸ πανίσχυρο καὶ αἱμοβόρο σοβιετικὸ καθεστώς) κι ὄχι ἀπὸ πλεονεκτική (ὅπως οἱ γιατροὶ στὸ κατωτέρω περιστατικό) ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΗΣΕΙ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΤΑΝ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ (:Μιὰ «ἐπιτροπὴ ἐλέγχου» ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ξεκρεμάσουν τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἅγιος Λουκᾶς νὰ ἀρνεῖται νὰ μπεῖ στὸ χειρουργεῖο. Παράλληλα ἡ σύζυγος ἑνὸς ἀπὸ τὰ στελέχη τοῦ κόμματος εἰσήχθη στὸ νοσοκομεῖο ὡς ἔκτακτο περιστατικό, καὶ ζητοῦσε νὰ χειρουργηθεῖ μόνο ἀπὸ τὸν Βόινο-Γιασενέτσκι, κι ἔτσι ὁ σύζυγός της τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι, ἂν ἡ ἐγχείρηση γινόταν, τὴν ἑπομένη ἡμέρα ἡ εἰκόνα θὰ ἦταν στὴν θέση της. Ἡ ἐγχείρηση ἔγινε κι ἦταν ἐπιτυχής, καὶ ὁ σύζυγος τῆς ἄρρωστης κράτησε τὴν ὑπόσχεσή του., βλ. σχετ. Ἀρχιμ. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου, «Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς», ἔκδ. «Ἀκρίτας», Δ´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2001, σελ. 103-104)

.       Μουσουλμάνος (λαθρο)μετανάστης σχετικὰ πρόσφατα μετέφερε τὴν γυναίκα του σὲ μαιευτήριο τῆς Πάτρας, γιὰ νὰ γεννήσει. Δὲν γνωρίζουμε ἂν ἦταν δημόσιο μαιευτήριο ἢ κάποιο Κέντρο Ὑγείας τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῶν Πατρὼν (οἱ μετανάστες συνηθίζουν καὶ πηγαίνουν σὲ Κέντρα Ὑγείας, ἀκόμα καὶ σὲ Ἀγροτικὰ Ἰατρεῖα, καὶ δέχονται νὰ ξεγεννήσουν τὶς γυναῖκες τοὺς ἀκόμα καὶ γιατροὶ ἀσχέτων εἰδικοτήτων π.χ. ὀφθαλμίατροι! ἀρκεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἔκτακτο περιστατικό, γιὰ νὰ μὴν πληρώσουν τίποτα ἀπολύτως…). Μόλις ἔβαλαν τὴν γυναίκα του στὸν θάλαμο, γιὰ νὰ γεννήσει, πρόσεξε ὁ μουσουλμάνος τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸν τοῖχο καὶ ἀμέσως εἶπε στὸν ὑπεύθυνο γιατρό:
– Αὐτὸ τὸ κάδρο (ἐννοοῦσε τὸ εἰκόνισμα) κατέβασέ το ἀμέσως ἀπὸ κεῖ. Δὲν θέλω μόλις γεννηθεῖ τὸ παιδί μου, νὰ δεῖ αὐτὸ τὸ πράμα!
.          Ἔγινε μία σχετικὴ φασαρία, ἡ γυναίκα ἀγχώθηκε καὶ γιὰ νὰ μὴν χειροτερέψουν τὰ πράγματα, οἱ ὑπεύθυνοι δέχθηκαν νὰ κατεβάσουν τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας (κακῶς), μὲ σκοπὸ νὰ τὴν ἀνεβάσουν ἀμέσως μετά.
.          Ὁ μουσουλμάνος ἔμεινε νὰ περιμένει στὴν αἴθουσα ἀναμονῆς, πότε θὰ τελειώσει ὁ τοκετός. Μετὰ ἀπὸ ὧρες βγῆκε ὁ γιατρὸς καὶ τοῦ ἀνακοίνωσε:
– Ἡ γυναίκα σου γέννησε φυσιολογικά. Ἐκείνη εἶναι καλά. Τὸ παιδί σου ὅμως γεννήθηκε τυφλό!
.        Ὄχι μόνο εἰκόνα τῆς Παναγίας δὲν θὰ δεῖ, ἀλλὰ οὔτε καὶ τίποτα ἄλλο στὸν κόσμο!

 ΠΗΓΗ: agioritikovima.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΓ. ΛΟΥΚΑ ΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛ.ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.

ΣΤΙΣ 26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012 ΣΤΙΣ 6.30 μ.μ.
ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣ
ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΤΕΛΕΤΗ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕΩΣ
ΤΟΥ ΑΓ. ΛΟΥΚΑ  ΑΡΧΙΕΠ. ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.

Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ

ΕΙΣ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Νὰ μποροῦσε νὰ διαβάσει αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὁ Μουεζίνης τῆς Λέσβου! Πόσο χάνει! Στὴν διάρκεια τῆς ἐβδομηντάχρονης σοβιετικῆς θηριωδίας διώχθηκαν 4.000 ἐπίσκοποι, 250 ἐκτελέστηκαν, ὁρισμένοι θάφτηκαν ζωντανοί, 500.000 κληρικο φυλακίστηκαν  κτελέσθηκαν»].

Ἕνας μεγάλος ἰατρὸς καὶ ἅγιος
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.         Ἡ Ἑλληνικὴ Χειρουργικὴ Ἑταιρεία πρόσφατα ἀνακήρυξε προστάτη της τὸν Ἅγιο Λουκᾶ, ἀρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως τῆς Κριμαίας. Ἡ κίνηση αὐτὴ φανερώνει τὴν πίστη τῶν ἰατρῶν ἐπιστημόνων ἀλλὰ καὶ τὴν ὁμολογία τους. Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὑπῆρξε μία χαρισματικὴ προσωπικότητα, ἕνας κορυφαῖος ἐπιστήμονας, μὲ πλούσια ἔρευνα, σημαντικὲς καὶ πρωτότυπες ἀποκαλύψεις, ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἔκανε μεταμόσχευση ὀργάνων σὲ ἄνθρωπο, ἔσκυψε μὲ συγκίνηση στὸν ἀνθρώπινο πόνο καὶ ἐργάστηκε ὑπεράνθρωπα γιὰ τὴν ἄρση του.
.         Γεννήθηκε τὸ 1877 καὶ ἐκοιμήθη τὸ 1961. Ἐφέτος συμπληρώθηκαν πενήντα ἔτη ἀπὸ τὴν ἐκδημία του. Γεννήθηκε στὴν Κριμαία καὶ ὀνομαζόταν Βαλεντὶν τοῦ Φέλιξ Βόινο Γιασενέτσκι. Δν πτοήθηκε διόλου ν δώσει τν ρθόδοξη μαρτυρία του σ μία ποχή, πο μλλον ταν χειρότερη τῆς στορίας τς χώρας του. Τὸ τυραννικὸ καὶ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς στάθηκε ἰδιαίτερα ἐχθρικὸ στὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς πιστούς της. Ὁ Λουκᾶς εἶχε μεγαλώσει πνευματικὰ στὴ Λαύρα τοῦ Κιέβου. Τὸ 1903 πῆρε τὸ πτυχίο τῆς ἰατρικῆς καὶ παρακολούθησε ὀφθαλμολογία. Τὸ 1904 στὸν ρωσοϊαπωνικὸ πόλεμο ἐργάζεται στὴν Ἄπω Ἀνατολὴ ὡς χειρουργὸς μὲ ἐπιτυχία. Ἐκεῖ νυμφεύεται καὶ ἀπὸ τὸν γάμο του ἀποκτᾶ τέσσερα παιδιά. Σύντομα γίνεται παντοῦ γνωστὸς γιὰ τὰ ἰατρικά του κατορθώματα. Τὸ 1917 συλλαμβάνεται ἀπὸ τὸ ἄθεο καθεστώς.
.         Τὸ 1920 ἐκλέγεται καθηγητὴς τῆς ἀνατομίας καὶ τῆς χειρουργικῆς στὸ πανεπιστήμιο τῆς Τασκένδης. Τὸ 1921 χειροτονεῖται διάκονος καὶ πρεσβύτερος καὶ τὸ 1923 ἐπίσκοπος. Ἡ σύζυγός του εἶχε ἐκδημήσει νέα, λόγῳ σοβαρῆς ἀσθένειας. π τότε συνδύαζε τ λειτουργικά του καθήκοντα μ τν παράδοση τν ατρικν μαθημάτων κα τ συνέχιση τν γχειρήσεων. Πάντα φοροσε τ ράσο του κα τν σταυρό του. Ατ το στοίχισε κριβά. Ἔτσι διώκεται, συλλαμβάνεται, φυλακίζεται καὶ ταλαιπωρεῖται. Ἐξορίζεται, ἀσθενεῖ σοβαρὰ ἀπὸ καρδιακὴ ἀνεπάρκεια. Στν παγωμένη Σιβηρία λιώνει τος πάγους μ τν γάπη του, συνεχίζει ν γχειρίζει σθενες. Χάνει τὴν ὅραση τοῦ ἑνὸς ματιοῦ του. Τὸ 1941 μὲ τὴν εἴσοδο τῶν Γερμανῶν στὴ Ρωσία ἐργάζεται ἐθελοντικὰ σὲ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο γιὰ τὴν περίθαλψη πολλῶν τραυματιῶν.
.         Τὸ 1947 γίνεται ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως. Φροντίζει τοὺς φτωχούς, θεραπεύει δωρεὰν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀνοίγει τὶς κλειστὲς ἐκκλησίες, κηρύττει συνεχῶς. Σώζονται 750 κηρύγματά του σὲ 5.000 σελίδες. Τὸ 1956 τυφλώνεται. Τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1960 λειτουργεῖ γιὰ τελευταία φορά. Στὶς 11.6.1961 ἀναχωρεῖ γιὰ τὸν οὐρανό. Τὸ 1995 ἀναγνωρίστηκε ἅγιος ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Στὴν Ἑλλάδα κυρίως ἔκανε γνωστὸ μὲ τὰ βιβλία του ὁ ἀρχιμ. Νεκτάριος Ἀντωνόπουλος. Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ τιμοῦν τὴν μνήμη του γιὰ τὴν πλούσια θαυματουργική του χάρη.
.         γιος Λουκς, παρ τν τεράστια προσφορά του στν πονεμένο κα φτωχ νθρωπο, καταταλαιπωρήθηκε π τ νάλγητο καθεστώς. Στὴν διάρκεια τῆς ἐβδομηντάχρονης σοβιετικῆς θηριωδίας διώχθηκαν 4.000 ἐπίσκοποι, 250 ἐκτελέστηκαν, ὁρισμένοι θάφτηκαν ζωντανοί, 500.000 κληρικο φυλακίστηκαν κτελέσθηκαν, καθὼς καὶ πολλοὶ χριστιανοὶ μόνο καὶ μόνο γιὰ τὴν πίστη τους. Ὁ σκληρὸς διωγμὸς δὲν ἔκανε τὸν ἅγιο νὰ ἀλλάξει τὸ φρόνημά του. Δὲν προσκύνησε τὸ κόμμα, γιὰ νὰ τιμηθεῖ γιὰ τὶς σπουδαῖες του ἔρευνες. Δὲν φοβήθηκε τοὺς καταδότες, τοὺς προδότες, τοὺς συκοφάντες, τοὺς μυστικοὺς ἀστυνομικούς, τοὺς ἄθεους καὶ τοὺς ὑλιστές.
.         Παρ τς πολλς διώξεις, τς δικες φυλακίσεις, τς φρικτς ξορίες, τς παγωνις τς Σιβηρίας, δν γανάκτησε, δν κάκιωσε, δν κλείστηκε στν αυτό του, δν παραπονέθηκε, λλ βοήθησε πι πολύ τους πονεμένους συνανθρώπους του, μ τ νυστέρι, μ τ μελάνι, μ τν λόγο, μ τν προσευχή, μ τ παράδειγμα κα τ βίωμά του. Τὴν γνώση, τὴν εὐφυΐα, τὴν μελέτη, τὰ χαρίσματά του τὰ ἔδωσε ἀφειδώλευτα στὸν πολὺ ἀνθρώπινο πόνο. Ἦταν ἕνας σπουδαῖος, ἕνας μεγάλος ἰατρός. Εἶναι ἕνας σπουδαῖος, ἕνας μεγάλος ἅγιος.

 ΠΗΓΗ: makthes.gr, 23.10.2011

,

Σχολιάστε

«Η ΤΡΕΛΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ» (Ἅγ. Λουκᾶς Συμφερουπόλεως) ΖΗΤΕΙ “ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ” ΣΤΗΝ ΧΑΓΗ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΤΕΙ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

.          Ἅγιος Λουκᾶς Συμφερουπόλεως, ὁ θαυματουργός: «Ἔκανε μωρία ὁ Θεὸς ὅλη τὴν σοφία αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἀπὸ παλαιὰ χρόνια ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σοφοὺς λαοὺς θεωροῦνταν οἱ Γερμανοί. Ὁ λαὸς αὐτὸς ἦταν φορέας ὅλης τῆς κοσμικῆς σοφίας. Ἀπὸ μέσα του βγῆκαν οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι ὅπως ὁ Κάντιος, ὁ Φίχτε καὶ ὁ Γέγελ. Στὴν Γερμανία ἡ ἐπιστήμη προχώρησε πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅσο σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης. Εἴδατε πῶς κατήσχυνε ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν σοφία τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ καὶ τὴν μετέτρεψε σὲ μωρία; Ὑπῆρχε ποτὲ μωρία φοβερότερη ἀπ’ αὐτὴ τῆς ὁποίας ἐμεῖς ἤμασταν μάρτυρες; Εἶχε φτάσει ποτὲ κανένας λαὸς σὲ τέτοιο σημεῖο τρέλας, ὥστε νὰ ἐξοντώνει μὲ τὸν πιὸ ἄγριο τρόπο ἑκατομμύρια ἀνθρώπους καὶ νὰ καταστρέφει τὶς ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ;» (https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/15/στὴν-ὕψωση-τοῦ-τιμίου-σταυροῦ/)

 ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ τρέλα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ συνεχίζεται μέχρι τῶν ἡμερῶν μας ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ! Διαβάστε κατωτέρω πῶς ὁ λόγος τοῦ Ἁγ. Λουκᾶ ἐπιβεβαιώνεται διαχρονικῶς!

 Ἡ νομικὴ «κραυγὴ» ἑνὸς Διστομίτη δικηγόρου

.        Μία τραγικὴ διάσταση τῆς Σφαγῆς τοῦ Διστόμου τὸ 1944 ἀπὸ τοὺς Ναζὶ ἔδωσε, μὲ ἀφορμὴ σχετικὸ Συμπόσιο στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Χάγης, ὁ συμμετέχων Διστομίτης δικηγόρος, κ. Μιλτιάδης Σφουντούρης, γιὰ νὰ ἀνατρέψει τοὺς γερμανικοὺς νομικοὺς ἰσχυρισμοὺς ὅτι ἡ Γερμανία ἔχει «ἀσυλία» (ἑτεροδικία), σὲ περιπτώσεις ποὺ τὴν ἐνάγουν ἰδιῶτες γιὰ πολεμικὲς ἀποζημιώσεις.
.          «Οἱ 218 σφαγιασθέντες κάτοικοι τοῦ Διστόμου, ἀνάμεσά τους καὶ 57 παιδιὰ κάτω τῶν 17 ἐτῶν, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι… φοροῦσαν στρατιωτικὲς στολὲς καὶ κρατοῦσαν ὄπλα; Διότι μόνο ἔτσι θὰ μποροῦσαν οἱ Γερμανοὶ νομικοὶ νὰ ἰσχυριστοῦν ὅτι ἔκαναν, δῆθεν, πολεμικὴ πράξη. Ἁπλὰ ἦταν ἕνα στυγερὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας! Πολὺ περισσότερο ποὺ 1 στοὺς 4 νεκροὺς ἦταν ἀβάπτιστα μωρὰ λίγων μηνῶν, παιδάκια, ἄγουροι ἔφηβοι».

.       Τὸ ἐπιστημονικὸ συμπόσιο, ποὺ διοργανώθηκε ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο γιὰ τὰ Συνταγματικὰ καὶ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα, εἶχε θέμα «Ἀποζημιώσεις λόγῳ μαζικῶν παραβιάσεων τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύγχρονες ἐξελίξεις καὶ προκλήσεις σχετικὰ μὲ τὴν ἑτεροδικία τοῦ κράτους».

.        Ὁ γραμματέας τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θυμάτων Ναζιστικῆς Κατοχῆς, κ. Μιλτιάδης Σφουντούρης, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Πρόεδρο τῆς Ἕνωσης, κ. Καρκούλια, βρίσκεται στὴ Χάγη, ἐκπροσωπώντας καὶ τὸν Πολιτισμικὸ Σύλλογο Διστόμου, μιλώντας στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ, τόνισε ὅτι «αὔριο Τετάρτη θὰ ἀκούσουμε τὶς ἑλληνικὲς θέσεις ἐντὸς τῆς αἰθούσης».
.     «Ἐμεῖς ζητᾶμε», εἶπε ὁ 56χρονος δικηγόρος, «νὰ ἐκτελεστεῖ ἡ ἀπόφαση τῶν ἑλληνικῶν καὶ τῶν ἰταλικῶν δικαστηρίων ὑπὲρ τῆς ἀποζημίωσης τῶν συγγενῶν τῶν θυμάτων. τεροδικία κάμπτεται, ταν πρόκειται γι γκλήματα κατ τς νθρωπότητας».
.         Χθές, στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο τῆς Χάγης, παρουσιάστηκαν οἱ θέσεις τῆς ἰταλικῆς κυβερνήσεως. Ὅπως τόνισαν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ἰταλικῆς πλευρᾶς καὶ μεταδίδει τὸ Ἀθηναϊκὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων (ΑΠΕ), δὲν μπορεῖ νὰ τεκμηριωθεῖ ἑτεροδικία γιὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας, ἀφοῦ ὑποστήριξαν τι τεροδικία φίσταται μόνο γι τν πίλυση διαφορν μεταξ κρατν. Τόνισαν δὲ ὅτι τ γκλήματα πολέμου δικάζονται π τ δικαστήρια κα δν λύνονται μέσω τν διεθνν συμβάσεων κα ς τέτοια θεωρονται τ γκλήματα, πο διέπραξαν τ ναζιστικ στρατεύματα

 ΠΗΓΗ: «Πριονοκορδέλα»

, , ,

Σχολιάστε