Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγ. Λάζαρος

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ («Γιὰ πρώτη φορά ὁ θάνατος ὀνομάζεται κοίμηση»)

Θεολογικὸ Ὁδοιπορικὸ
ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου
στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ
Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τήν ἀνάσταση τοῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου ἐκ τῶν νεκρῶν, καί μάλιστα τέσσερεις ἡμέρες μετά τόν θάνατό του.

Τό γεγονός

.          Ἡ διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου εἶναι συγκλονιστική. Ὁ Λάζαρος ἦταν Ἑβραῖος στό γένος καί Φαρισαῖος στό δόγμα. Ἦταν γιός τοῦ Σίμωνος ἀπό τήν Βηθανία καί εἶχε ἀδελφές τήν Μάρθα καί τήν Μαρία. Ὅλη ἡ οἰκογένεια ἑλκύστηκε, ἁλιεύθηκε ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τόν χαρακτήριζε «φίλο» του. Καί ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης διασώζει τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός ἀγαποῦσε τά τρία ἀδέλφια.
.          Λίγο καιρό πρίν τό Πάθος Του καί ἐνῶ ὁ Χριστός βρισκόταν πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη ποταμό, καί εἶχε ἤδη ἀναστήσει τήν δωδεκαετῆ κόρη τοῦ Ἰαείρου καί τόν μονογενῆ γυιό τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ὁ Λάζαρος ἀρρώστησε βαρειά καί πέθανε. Καί ἐνῶ ὁ Χριστός ἦταν ἀκόμη μακριά ἀπό τήν Βηθανία ἀνήγγειλε στούς μαθητές Του ὅτι ὁ Λάζαρος «κοιμήθηκε». Εἶναι πρώτη φορά πού ὁ θάνατος ὀνομάζεται κοίμηση. Ἀπό τότε καί στό ἑξῆς καί οἱ νεκροί ὀνομάζονται ἀπό ὅσους πιστεύουν στόν Χριστό κεκοιμημένοι, ἀφοῦ βρίσκονται σέ κατάσταση ἀναμονῆς τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, καί τά νεκροταφεῖα κοιμητήρια. Ὅταν ὁ Χριστός ἔφθασε στήν Βηθανία, Τόν προϋπάντησε ἡ Μάρθα. Στόν μεταξύ τους διάλογο ἡ Μάρθα ἐξέφρασε τήν πίστη της ὅτι ὁ Χριστός εἶχε τήν δύναμη νά γιατρέψει τόν ἀδελφό της καί ὅτι πιστεύει ἡ ἴδια στήν κοινή ἀνάσταση. Καί ὁ Χριστός τῆς ἀποκάλυψε τήν μεγάλη ἀλήθεια ὅτι «ἐγώ εἶμαι ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ ζωή. αὐτός πού πιστεύει σέ μένα, καί ἄν πεθάνει, θά ζήσει. καὶ κάθε ἕνας πού ζῆ καί πιστεύει σέ μένα δέν θά πεθάνει ποτέ» (Ἰω. ια´).
.            Στήν συνέχεια ἔφθασαν στό σπίτι τους καί ὁ Χριστός δακρυσμένος ζήτησε νά τοῦ δείξουν τόν τάφο τοῦ Λαζάρου. Ὅταν ἔφθασε ἐκεῖ, ζήτησε νά ἀνοίξουν τόν τάφο. Ἡ Μάρθα Τόν προειδοποίησε ὅτι ὁ Λάζαρος εἶχε ἤδη τέσσερεις ἡμέρες πεθαμένος καί εἶχε ἀρχίσει ἡ ἀποσύνθεση. Ὁ Χριστός τῆς μίλησε αὐθεντικά: «δέν σοῦ εἶπα ὅτι ἄν πιστεύσεις, θά δεῖς τήν δόξα τοῦ Θεοῦ;». Ὁ τάφος ἀνοίχθηκε ἀπό τούς παρισταμένους. καί ὁ Χριστός μετά ἀπό μιά σύντομη προσευχή πρός τόν Πατέρα Του, διέταξε τόν Λάζαρο: «Λάζαρε, ἔλα ἔξω» («Λάζαρε, δεῦρο ἔξω»). Ὁ Λάζαρος βγῆκε ἀπό τόν τάφο, τυλιγμένος μέ τά ἐντάφια ὑφάσματα τυλιγμένα καί κολλημένα μέ κερί, καί οἱ παριστάμενοι τόν ἔλυσαν μέ τήν προστασή τοῦ Χριστοῦ.
.            Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἀπό τόν Χριστό ἐξέπληξε τούς πάντες στά Ἱεροσόλυμα, προκάλεσε τήν θριαμβευτική εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στήν πόλη, ἀλλά καί διέγειρε τόν φθόνο τῶν ἀρχόντων τῶν Ἰουδαίων ἐναντίον του, πού τούς ὁδήγησε στό νά Τόν σταυρώσουν.

Ὁ Λάζαρος μετά τήν ἀνάστασή του

.         Μετά τήν ἀνάστασή του ὁ Λάζαρος ἔζησε ἄλλα τριάντα χρόνια καί ἔγινε Ἐπίσκοπος Κιτίου στήν Κύπρο, ὅπου κατέφυγε γιά νά ξεφύγει ἀπό τήν ἀπειλή τῶν Ἰουδαίων. Διασώζεται ὅτι τό ὠμόφορό του τό κατασκεύασε ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος Μαρία. Λέγεται ὅτι στό στόμα του εἶχε πάντα τήν πικρία τοῦ θανάτου καί ὅτι δέν εἶπε τίποτε γιά τόν Ἅδη.

*

Οἱ ἀκολουθίες καί τελετές – διάφορα ἔθιμα

.           Στούς Ναούς τελεῖται πανηγυρική θεία Λειτουργία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ψάλλεται τό πανηγυρικό ἀπολυτίκιο πού εἶναι κοινό τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου καί τήν Κυριακή τῶν Βαΐων: «Τήν κοινήν ἀνάστασιν πρό τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τόν Λάζαρον, Χριστέ ὁ Θεός, ὅθεν καί ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τά τῆς νίκης σύμβολα φέροντες Σοί τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν, ὡσανά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου» (ἦχος α’)

Μνημόσυνα

Ἀπό τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου μέχρι καί τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ δέν τελοῦνται μνημόσυνα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, γιατί ἐπισκιάζει κάθε ἀνθρώπινο πόνο καί προσευχή τό προμήνυμα αὐτό τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, τό Πάθος καί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί ἡ λαμπροφόρος Ἀνάστασή Του.

Λαζάρωμα

Οἱ Χριστιανοί συνηθίζουν νά ὀνομάζουν κάθε ἄνθρωπο πού πεθαίνει «Λάζαρο» καί τό ἐντάφιο ἔνδυμά του νά τό ὀνομάζουν «λαζάρωμα».

*

Ἀπό τήν θεολογία τῆς ἑορτῆς
τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
(μικρό ἀπόσπασμα, παραφρασμένο, ἀπό τό βιβλίο του «Δεσποτικές Ἑορτές»)

.           Θαυμάσια εἶναι ἡ ἑρμηνεία τήν ὁποία κάνει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. ια΄, 44). Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, ἑρμηνεύοντας αὐτήν τήν προσταγή τοῦ Χριστοῦ, ἐντοπίζει δύο σημεῖα.
.            Πρῶτον, ὅτι μέ αὐτήν τήν ἐντολή ὁ Χριστός παραγγέλλει στόν Λάζαρο νά ἀναστηθεῖ, ὥστε νά δείξει πῶς θά γίνει ἡ κοινή ἀνάσταση, καί πῶς κάθε πλάσμα θά ἐμψυχωθεῖ «ἐν ριπῇ» ὀφθαλμοῦ. Ὅπως μετά τήν φωνή ὁ Λάζαρος ἄρχισε νά κινεῖται καί νά ἐξέρχεται ἀπό τό μνημεῖο, ἔτσι θά γίνη καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτός πού εἶπε «γενηθήτω φῶς», καί «γενηθήτω στερέωμα», Αὐτός παραγγέλλει «δεῦρο ἔξω».
.         
Καί πραγματικά, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, παρατηροῦμε ὅτι στόν Λάζαρο ἔγιναν παράδοξα πράγματα. Τό σῶμα του ἄρχισε νά ἐνεργοποιεῖται, ἐνῶ εἶχαν σταματήσει ὅλες οἱ λειτουργίες του. Ἔτσι, λοιπόν, βλέπουμε: ἡ πνοή νά ὑπάρχει στά ρουθούνια, οἱ φλέβες νά εἶναι γεμάτες ἀπό αἷμα, ἡ φωνή νά ἐπανέρχεται στόν φάρυγγα, ὁ λόγος νά εἰσχωρεῖ στά αὐτιά, οἱ ὀφθαλμοί νά ἔχουν τήν δυνατότητα νά βλέπουν, ἡ ὄσφρηση νά λειτουργεῖ, τό βάδισμα νά γίνεται κατά φυσικό τρόπο καί γενικά ὅλο τό σῶμα, ἀφοῦ ἐπανῆλθε ἡ ψυχή, νά εἶναι ὀργανωμένο καί νά λειτουργεῖ κανονικά.
.          Δεύτερον, μέ τήν ἐντολή αὐτή παραγγέλλεται ὁ φίλος Του Λάζαρος νά ἀναστηθεῖ, γιά νά δῆ ὅλα τά παράδοξα καί παράξενα, τά ὁποῖα ἐπρόκειτο νά συμβοῦν τίς ἡμέρες ἐκεῖνες στά Ἱεροσόλυμα. Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης παρουσιάζει τόν Χριστό νά ὁμιλεῖ στόν Λάζαρο σέ δεύτερο πρόσωπο καί νά τοῦ λέγει ὅτι ἔπρεπε νά ἀναστηθεῖ, γιά νά Τόν δεῖ νά σταυρώνεται μαζί μέ τούς ληστές, νά ποτίζεται ἀπό ὄξος καί χολή, νά τύπτεται καί νά κεντᾶται στήν πλευρά μέ τήν λόγχη, νά τυραννεῖται κάτω ἀπό τό φῶς τοῦ ἡλίου, στό μέσον τῆς ἡμέρας, καί ἡ νύκτα νά σκιάζει τόν ἥλιο, τούς Ἰουδαίους νά βλασφημοῦν καί τόν ληστή νά θεολογεῖ.
.           Ἑπομένως, στήν περίπτωση τοῦ Λαζάρου ἔπρεπε νά βεβαιωθεῖ καί ὁ τρόπος τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, ἀλλά καί νά μαρτυρηθοῦν καί τά φοβερά γεγονότα, πού ἐπρόκειτο νά συμβοῦν στά Ἱεροσόλυμα. …

Ἐπιμέλεια: Ἀρχιμ. Καλλίνικος Γεωργᾶτος, Πρωτοσύγκελλος

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

,

Σχολιάστε

ΛΑΖΑΡΟΣ καὶ ΛΑΖΑΡΟΙ

Λάζαρος καὶ Λάζαροι
«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται»

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

.               Ἡ σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου, εἶνε Σάββατο τοῦ Λαζάρου. Τὸ ὄνομα Λάζαρος σημαίνει «Ὁ Θεὸς εἶνε ἡ ἐλπίδα μου». Πρὶν πολλὰ χρόνια στὴ Θεσσαλονίκη, περπατώντας μιὰ μέρα στὸ Ἑπταπύργιο, εἶδα πρωῒ – πρωῒ ἕνα πλανώδιο λαχανοπώλη μὲ τὸ καροτσάκι του φορτωμένο. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι μιὰ ἐπιγραφή, ποὺ εἶχε πάνω στὸ καροτσάκι. Ἔγραφε· «Ἔχει ὁ Θεός». Ἔπιασα κουβέντα μαζί του. Ἦταν καμμιὰ τριανταπενταριὰ χρονῶν. Εἶχε 6-7 παιδιά· νοίκιαζε σπιτάκι στὸ ἄκρο τῆς πόλεως. Γύριζε ἔτσι ὅλους τοὺς δρόμους· χωρὶς κανένα ἄλλο ἔσοδο. «Μ᾿ αὐτὸ τὸ καροτσάκι», λέει, «ζῶ τὴν οἰκογένεια. Ἂς ἔχῃ δόξα ὁ Θεός, ποὺ δὲν μ᾿ ἐγκατέλειψε. Γι᾿ αὐτὸ ἔγραψα τὸ “Ἔχει ὁ Θεός”». Τί μεγάλο πρᾶγμα νὰ ἔχῃ κανεὶς τὴν ἐλπίδα του στὸν Θεό!
.               Θὰ μιλήσουμε λοιπὸν γιὰ τὸν Λάζαρο. Ἢ μᾶλλον θὰ σᾶς παρουσιάσω δύο Λαζάρους. ―Περίεργο πρᾶγμα, θὰ πῆτε· δυὸ Λάζαροι ὑπάρχουν;… Ναί. Τὸν ἕνα τὸ γνωρίζετε· εἶνε αὐτὸς ποὺ ἑορτάζουμε. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάποιος ἄλλος. Θὰ τὸν ἀκούσετε στὸ τέλος· ἤ, ἐὰν προσέξετε τὰ ὡραῖα τροπάρια ποὺ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, θὰ τὸν ἀνακαλύψετε μόνοι σας.
.               Ἀλλ᾿ ἂς ἀρχίσουμε ἀπὸ τὸν πρῶτο Λάζαρο.

* * *

.               Ἔξω ἀπ᾿ τὰ Ἰεροσόλυμα ὑπάρχει, μέχρι καὶ σήμερα, ἕνα μικρὸ χωριό, ἡ Βηθανία. Ἐκεῖ ζοῦσε μιὰ εὐλογημένη οἰκογένεια μὲ τρία πρόσωπα· ὁ Λάζαρος, ἡ ἀδελφή του Μαρία, καὶ ἡ ἄλλη ἀδελφή του Μάρθα. Σ᾿ αὐτοὺς πήγαινε συχνὰ ὁ Χριστός· στὸ θερμὸ περιβάλλον τῆς ἀγάπης τους εὕρισκε ἀνάπαυσι. Ὡς Θεὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀναπαύσεως, ἀλλ᾿ ὡς ἄνθρωπος, ποὺ δοκίμαζε τόσες πικρίες, εἶχε καὶ αὐτὸς ἀνάγκη ἀναπαύσεως· καὶ οἱ ψυχὲς αὐτὲς τὸν περιέβαλλαν μὲ μεγάλη ἀγάπη καὶ στοργή.
.               Ὁ Λάζαρος μιὰ μέρα ἔπεσε στὸ κρεβάτι ἄρρωστος βαρειά. Καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ· ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα περίμεναν τὸ θάνατό του. Ποῦ ἦταν τότε ὁ Χριστός; Μᾶς ἐνδιαφέρει.
.               Ὡς Θεὸς ἐγνώριζε, ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς θυσίας του. Πέρασε λοιπὸν τὸν Ἰορδάνη καὶ βρέθηκε στὴν ἔρημο, μὲ τὰ λιοντάρια. Ἀλλὰ τὰ θεριὰ ἐκεῖνα ἔσκυβαν καὶ τοῦ φιλοῦσαν τὰ πόδια. Στὰ Ἰεροσόλυμα ὅμως ὑπῆρχαν ἄλλα θεριὰ πιὸ ἄγρια, κακοὶ ἄνθρωποι, οἱ γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι. Καὶ εἶνε προτιμότερο νὰ κατοικῇς στὴν ἔρημο μὲ τ᾿ ἄγρια θηρία, παρὰ σὲ μιὰ πολιτεία ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔχουν γίνει χειρότεροι ἀπὸ θηρία· «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς τὶς παραμονὲς τῶν παθῶν του βρισκόταν ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του. Οἱ δύο ἀδελφὲς ἐγνώριζαν ποῦ εἶνε. Ἔστειλαν λοιπὸν καὶ τοῦ μήνυσαν· Ὁ ἀγαπητός σου Λάζαρος κινδυνεύει· ἔλα. Ὁ Χριστὸς εἶπε στοὺς μαθητάς· ―Εἶνε ἀνάγκη νὰ πᾶμε στὰ Ἰεροσόλυμα. Ἐκεῖνοι λένε· ―Μὰ τί λές, δάσκαλε; δὲν εἶνε πολὺς καιρὸς ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι ἤθελαν νὰ σὲ λιθοβολήσουν· πάλι ἐκεῖ θὰ πᾷς; ―Ναί, τοὺς λέει, διότι ὁ φίλος μας ὁ Λάζαρος ἐκοιμήθη. ―Ἔ, λένε ἐκεῖνοι, ἂν κοιμήθηκε, θὰ ξυπνήσῃ μόνος του. Τότε ὁ Χριστός, ἐπειδὴ δὲν κατάλαβαν, τοὺς λέει· ―Ὁ Λάζαρος πέθανε. Καὶ ὁ Θωμᾶς λέει στοὺς ἄλλους μὲ μελαγχολικὴ διάθεσι· ―Ἀφοῦ τὸ θέλει, ἂς πᾶμε κ᾿ ἐμεῖς νὰ πεθάνουμε μαζί του. Ἀφήνουν λοιπὸν τὴν ἔρημο καὶ ξεκινοῦν.
.               Ὅταν πλησίασαν στὴ Βηθανία καὶ τό ᾿μαθε ἡ Μάρθα, ἔτρεξε ἀπὸ τὸ σπίτι, ἦρθε καὶ προϋπάντησε τὸ Χριστό. Ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ λέει· ―Κύριε, ἂν ἤσουν ἐδῶ, δὲ᾿ θὰ πέθανε ὁ ἀδερφός μου. Τῆς λέει ὁ Χριστός· ―«Ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου», θ᾿ ἀναστηθῇ ὁ ἀδελφός σου. ―Τὸ ξέρω, λέει, δάσκαλε· ἀλλὰ θ᾿ ἀναστηθῇ «ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ», στὸ τέλος τοῦ κόσμου· πρὸς τὸ παρὸν εἶνε νεκρός (πιστεύανε δηλαδὴ στὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν). ―Ἐγὼ εἶμαι «ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. ια´ 23-25), τῆς ἀπαντᾷ ὁ Χριστός.
.               Ἀμέσως ἡ Μάρθα τρέχει καὶ εἰδοποιεῖ τὴ Μαρία. Ἔτρεξε κι αὐτή, καὶ πίσω της ὅλος ὁ κόσμος. Πέφτει στὰ πόδια του καὶ λέει τὰ δια λόγια· ―Κύριε, ἂν ἤσουν ἐδῶ, δὲ᾿ θὰ πέθαινε ὁ ἀδερφός μου. Συγκινήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ δάκρυσε. Ἔτσι, καὶ ἐνῷ εἶχε μαζευτῆ πολὺς κόσμος, ἔφθασαν καὶ στάθηκαν μπροστὰ στὸ μνῆμα τοῦ Λαζάρου. (Πρέπει νὰ ξέρουμε, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι σκάβανε μιὰ σπηλιά· ἐκεῖ μέσα βάζανε τὸ νεκρό, καὶ στὴ θύρα τοῦ τάφου ἔβαζαν ἕνα μεγάλο λιθάρι γιὰ νὰ φράζῃ τὴν εσοδο). Ἐκεῖ στάθηκε ὁ Χριστός. Κ᾿ ἐνῷ ὅλοι κλαίγανε, διέταξε ν᾿ ἀνοίξουν τὸ μνῆμα. ―Δάσκαλε, λέει ἡ Μάρθα, μυρίζει, «τεταρταῖος γάρ ἐστι» (ἔ.ἀ. ια´ 39). Σήκωσε κατόπιν τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ ἔκανε τὴν προσευχή· ―Πάτερ, σ᾿ εὐχαριστῶ ποὺ πάντοτε μ᾿ ἀκοῦς, καὶ τώρα σὲ παρακαλῶ νὰ μ᾿ ἀκούσῃς· ὄχι γιὰ ᾿μένα, ἀλλὰ γιὰ τὸ λαὸ ποὺ εἶνε ἐδῶ, γιὰ νὰ πιστέψουν ὅτι ἐσὺ μὲ ἀπέστειλες. Καὶ τότε ἔγινε κάτι ἀπίστευτο μὰ ἀληθινό. Ἔδωσε διαταγή· ―«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (ἔ.ἀ. ια´ 43). Καὶ μὲ τὴ φωνὴ αὐτὴ καὶ μόνο, παίρνει ζωὴ τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Λαζάρου, σὰ᾿ νὰ τὸ πέρασε ἠλεκτρισμός. Ἄνοιξε τὰ μάτια κι ἄρχισε νὰ περπατάῃ, νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ μνημεῖο. Τρόμος κατέλαβε τὸ πλῆθος, καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πίστεψαν σ᾿ αὐτόν.
.               Ἄλλοι ὅμως δὲν πίστεψαν. Καὶ οἱ ἐχθροί του, ὅταν ἔμαθαν τὸ θαῦμα αὐτό, μαζεύτηκαν ὅλοι· τότε πλέον ἀποφάσισαν νὰ τὸν θανατώσουν. Καὶ ὁ Χριστὸς πῆγε πάλι στὴν ἔρημο.

* * *

 .               Αὐτό, ἀγαπητοί μου, μὲ ἁπλᾶ λόγια εἶνε τὸ θαῦμα, ἡ ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου. Ἀλλὰ εἶπα ὅτι ὑπάρχει κ᾿ ἕνας ἄλλος Λάζαρος. Ἢ μᾶλλον ὄχι ἕνας, ἀλλὰ πολλοὶ Λάζαροι. Ποιοί εἶνε αὐτοὶ οἱ Λάζαροι, οἱ τεταρταῖοι νεκροί, ποὺ σκορπᾶνε πτωμαΐνη μέσα στὴν κοινωνία καὶ στὸν κόσμο; Λαζάρους; ὅσους θέ᾿ς!
.               Τὸν βλέπεις ἐκεῖνον; Ἔχει 5, 10, 15 χρόνια νὰ πάῃ στὸ σπίτι του. Φωνάζουν ἡ γυναίκα, τὰ παιδιά του, ἡ κοινωνία· τίποτα αὐτός! Ποῦ εἶνε; Στὸν τάφο του. Ποιός εἶνε ὁ τάφος; Εἶνε τὸ σπίτι τῆς ξένης γυναίκας. Δὲν ξεκολλᾷ ἀπὸ ᾿κεῖ. Τεταρταῖος Λάζαρος εἶνε ὁ μοιχός, ποὺ διέσπασε τὸν ἱερὸ δεσμὸ τοῦ γάμου.
.              Τὸν βλέπεις τὸν ἄλλο; Βραδιάζει, περνοῦν τὰ μεσάνυχτα, τὸν περιμένει τὸ σπίτι του, κι αὐτὸς ποῦ εἶνε; Στὸν τάφο του, στὴν ταβέρνα. Κι ὅταν ἐπιστρέφει τὸ πρωΐ, κάνει σὰν βρυκόλακας· δὲ᾿ στέκει στὰ πόδια του, βγάζει ἄναρθρες φωνές, βρίζει, βλαστημάει, κάνει ὄργια. Τεταρταῖος Λάζαρος εἶνε ὁ μέθυσος.
.               Βλέπεις τὸν ἄλλο; Εἶνε στὸ δικό του τάφο, στὸ χαρτοπαίγνιο. Εἶνε σὰ᾿ νά ᾿χῃ πεθάνει γιὰ τὸ σπίτι του. Λάζαρος καὶ ὁ χαρτοπαίκτης. Βλέπεις τὸν ἄλλο;… Μποροῦμε ν᾿ ἀναφέρουμε πολλοὺς τέτοιους Λαζάρους, ποὺ ὁ καθένας εἶνε νεκρὸς σὲ κάποιο τάφο. Ὅλοι αὐτοὶ εἶνε ζωντανοὶ νεκροί. Τὸ λέει ἡ Ἀποκάλυψις· «ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ», σὲ θεωροῦν ζωντανὸ μὰ σὺ εἶσαι νεκρός (Ἀπ. 3,1). Γιατί; Διότι ζωντανὰ εἶνε καὶ τὰ ζῷα, τὰ ποντίκια οἱ ἀρκοῦδες τὰ λιοντάρια τὰ θηρία. Ἀλλὰ ζωὴ ἀπὸ ζωὴ διαφέρει. Αὐτοὶ ἔχουν μάτια, αὐτιά, στομάχια, ἔντερα, ὅλα ὅσα ἔχει ἕνα ζῷο· δὲν ἔχουν ὅμως ζωὴ πνευματική.
.               Ὁ Λάζαρος μέσ᾿ στὸν τάφο δὲ᾿ μιλοῦσε, δὲ᾿ σκεπτόταν, δὲν περπατοῦσε. Ἔτσι κι αὐτοί. Σὰ᾿ νὰ μὴν ἔχουν γλῶσσα· ὅσο κι ἂν καθήσῃς κοντά τους, δὲ᾿ θ᾿ ἀκούσῃς ἕνα λόγο πίστεως, μιὰ θρησκευτικὴ κουβέντα. Τὸ μυαλό τους; ἀπ᾿ τὸ πρωῒ ὣς τὸ βράδυ ὅλα τὰ σκέπτεται, ὄχι ὅμως τὸ Θεό. Ἡ καρδιά τους; δὲν πάλλει γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο. Δὲν ἔχουν αὐτὸ ποὺ λέει ὁ προοιμιακὸς ψαλμός, «Ἡδυνθείη αὐτῷ ἡ διαλογή μου, ἐγὼ δὲ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ Κυρίῳ», ἡ σκέψι μου εὐφραίνεται ὅταν πετͺᾶ στὸν Κύριο (Ψαλμ. 103,34). Λοιπόν, ἡ γλῶσσα δὲ᾿ μιλάει γιὰ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τὸ μυαλὸ δὲν Τὸν σκέπτεται, τὰ πόδια δὲν πᾶνε στὴν ἐκκλησία, τὸ χέρι δὲν κάνει σταυρό· δὲν εἶνε νεκροὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; δὲν εἶνε Λάζαροι τεταρταῖοι; δὲν εἶνε ἄξιοι θρήνων καὶ κοπετῶν; Ἀσφαλῶς.

* * *

.               Τί πρέπει νὰ γίνῃ; Ἄχ νά ᾿χαμε τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ, νὰ πᾶμε στὶς ταβέρνες καὶ στὰ κέντρα, στὰ ἁμαρτωλὰ σπίτια καὶ στὶς χαρτοπαικτικὲς λέσχες, παντοῦ, νὰ σταθοῦμε ἀπ᾿ ἔξω καὶ νὰ φωνάξουμε «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω»· ἐλᾶτε ἔξω, βγῆτε ἀπὸ τοὺς τάφους σας. Τέτοιες ἅγιες μέρες ἐλᾶτε στὴν ἐκκλησία νὰ προσκυνήσετε τὸν Ἐσταυρωμένο. Δὲν ἔχουμε τέτοια δύναμι, γιατὶ είμεθα ἁμαρτωλοί. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς ἔχει τὴ δύναμι· καὶ φωνάζει τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς καλεῖ κοντά του. Αὐτὴ εἶνε ἡ πραγματικὴ ἀνάστασι, ἀνάστασι τῶν ψυχῶν, στὴν ὁποία κατ᾿ ἐξοχὴν ἀρέσκεται ὁ ἀναστὰς Κύριός μας. Ἀμήν.

(ἑσπερινὴ ὁμιλία στὸν ἱ. ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης Σάββατο τοῦ Λαζάρου 5-4-1969)

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-3 «Ἡ πράξη τῆς Μαρίας εἶναι καὶ θυσία καὶ ἔργο ἐλεημοσύνης πρὸς τὸν μεγαλύτερο Φτωχὸ ποὺ περπάτησε ποτὲ πάνω στὴν γῆ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Γ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 226-232

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-2/

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ–3

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/28/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-4/

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-2 « Ὁ Κύριος κάθεται στὸ τραπέζι μαζί μὲ δυὸ ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους εἶχε χαρίσει κάτι, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς δώσει ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Β´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 224-226

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

.            Ἕξι μέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα ὁ Κύριος γύρισε στὴν Βηθανία ὅπου ζοῦσε ὁ φίλος Του Λάζαρος, αὐτὸς ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε νεκραναστήσει. Ἐκεῖ τὸν περίμενε ἕνα δεῖπνο. «Ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ» (Ἰωάν. ιβ´ 2). Ἐκεῖ, στὴν Βηθανία, τοῦ ἑτοίμασαν δεῖπνο καὶ ἡ Μάρθα ἦταν καταπιασμένη μὲ τὴν ἑτοιμασία. Ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ καθόταν κοντά Του ἦταν κι ὁ Λάζαρος. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δὲν ἀναφέρει σὲ ποιὸ σπίτι τοῦ παρέθεσαν τὸ γεῦμα. Ἀπὸ μιὰ πρώτη ματιὰ φαίνεται πὼς ἦταν τὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου. Σύμφωνα ὅμως μὲ τὸν Ματθαῖο (κϛ´ 6) καὶ τὸν Μάρκο (ιδ´ 3), ποὺ ἀναφέρουν ἐπίσης τὸ γεγονός, φαίνεται καθαρὰ πὼς ἦταν στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ Λεπροῦ. Διαφορετικὰ θά ᾽βγαζε κανεὶς τὸ συμπέρασμα πὼς τὸ συγκεκριμένο γεγονὸς ἔγινε δυὸ φορὲς στὴν Βηθανία, μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα: μιὰ φορὰ στὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου, καὶ μιὰ στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ Λεπροῦ, κάτι ὅμως ποὺ δὲν φαίνεται πιθανό. Ἀναμφισβήτητα ὁ Σίμων ὑποδέχτηκε τὸν Κύριο, ἐπειδὴ Ἐκεῖνος τὸν εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ τὴν λέπρα. Διαφορετικὰ θὰ ἦταν ἀπερίσκεπτο νὰ τὸ κάνει, ὅταν λάβει κανεὶς ὑπ᾽ ὄψιν πὼς ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ἀπαγορεύει αὐστηρὰ τὴν ἑτοιμασία φαγητοῦ καὶ τὴν ὑποδοχὴ καλεσμένων, ἀφοῦ μαζί του δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ ἔχουν ἐπαφὴ οὔτε κι οἱ στενότεροι συγγενεῖς του.
.          Ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. Ὁ εὐαγγελιστὴς τὸ ἐπισημαίνει μὲ ἔμφαση αὐτό, γιὰ νὰ καταδείξει τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Ὁ νεκρὸς ἄνθρωπος ποὺ ἀναστήθηκε ζοῦσε κανονικὰ ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Κυκλοφοροῦσε, ἐπισκεπτόταν τοὺς ἄλλους, ἔτρωγε κι ἔπινε. Δὲν ἦταν κάποια ἄυλη σκιὰ ποὺ ἀπὸ κάποια παραίσθηση ἐμφανίστηκε στοὺς ἀνθρώπους κι ὕστερα ἐξαφανίστηκε. Ἦταν ἕνας ζωντανός, ὑγιὴς καὶ κανονικὸς ἄνθρωπος, ὅπως ἦταν καὶ προτοῦ ἀρρωστήσει καὶ πεθάνει. Ὁ Κύριος τὸν ἀνέστησε, τοῦ χάριστε ζωὴ κι ὕστερα ἀποσύρθηκε γιὰ λίγες μέρες ἀπὸ τὴν Βηθανία στὴν πόλη Ἐφραίμ. Ὁ Λάζαρος παρέμενε ζωντανὸς ὅσο κοντά του ἦταν ὁ Χριστός, ὅπως καὶ μετά. Δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς πὼς ὁ Λάζαρος ἦταν ζωντανὸς μόνο ὅσο βρισκόταν κοντὰ στὸν Χριστό.
.          Προσέξτε τώρα. Ὅταν ὁ Κύριος γυρίζει στὴν Βηθανία, ὁ Λάζαρος κάθεται μαζί Του στὸ τραπέζι, εἶναι καλεσμένος τοῦ Σίμωνα, ποὺ ἦταν γείτονάς του, ἴσως καὶ συγγενής του. Τί θαυμάσιο θέαμα! Ὁ Κύριος κάθεται στὸ τραπέζι μαζί μὲ δυὸ ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους εἶχε χαρίσει κάτι, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς δώσει ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη. Τὸν ἕνα εἶχε νεκραναστήσει καὶ τὸν ἄλλον εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ τὴ λέπρα. Τὰ σώματα καὶ τῶν δυὸ εἶχαν φθαρεῖ, τοῦ ἑνὸς στὸν τάφο καὶ τοῦ ἄλλου ἀπὸ τὴ λέπρα. Μὲ τὴν θαυματουργικὴ δύναμή Του ὁ Κύριος ἔδωσε στὸν ἕνα τὴ ζωὴ καὶ στὸν ἄλλον τὴν ὑγεία. Καὶ τώρα, λίγο προτοῦ πάρει τὸν δρόμο γιὰ τὴν σταύρωση, πῆγε νὰ τοὺς δεῖ καὶ τοὺς συνάντησε σὰν δυὸ εὐγνώμονες φίλους. Ἂχ, καὶ νὰ ξέραμε ὅλοι μας πὼς μᾶς σώζει ὁ Χριστὸς κάθε μέρα ἀπὸ τὴν φθορὰ κι ἀπὸ τὴν λέπρα αὐτῆς τῆς γῆς, ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη! Τότε θὰ τὸν ὑποδεχόμασταν διαρκῶς μέσα στὴν καρδιά μας καὶ δὲν θὰ τὸν ἀφήναμε ποτὲ νὰ φύγει ἀπὸ τὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-3/

, , , , ,

Σχολιάστε

H ΕΓΕΡΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΤΑΦῼ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Η ΕΓΕΡΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΤΑΦῼ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟΥ,
ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Τοῦ πρωτ. Γ. Δορμπαράκη

      .          “Ὁ Λάζαρος ἦταν Ἑβραῖος κατὰ τὸ γένος, Φαρισαῖος κατὰ τὴν αἵρεση, καὶ υἱός, ὅπως ἔχει βρεθεῖ, τοῦ Φαρισαίου Σίμωνα, καταγώμενος ἀπὸ τὴν κώμη τῆς Βηθανίας. Ἑνώθηκε μὲ δεσμὰ φιλίας μὲ τὸν Κύριο ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Χριστὸς συνεχῶς διαλεγόταν μὲ τὸν Σίμωνα, διότι καὶ αὐτὸς πίστευε πολὺ στὴν ἀνάσταση ἀπὸ τοὺς νεκρούς, καὶ πήγαινε στὸ σπίτι του, κατὰ φυσικὸ τρόπο ὁ Λάζαρος, ὅπως καὶ οἱ δύο του ἀδελφές, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία, ἀγάπησαν γνήσια τὸν Κύριο. Καθὼς πλησίαζε τὸ σωτήριο Πάθος, ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ θεωρηθεῖ ἀξιόπιστο τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὁ μὲν Ἰησοῦς ἔμενε πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἀναστήσει ἀπὸ τοὺς νεκροὺς τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου καὶ τὸν υἱὸ τῆς Χήρας. Ὁ δὲ φίλος του Λάζαρος ἀρρώστησε βαριὰ καὶ πέθανε. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ἐνῶ δὲν ἦταν στὴ Βηθανία, λέγει στοὺς μαθητές: Ὁ Λάζαρος κοιμήθηκε, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πάλι: Ὁ Λάζαρος, λέγει, πέθανε. Ἔρχεται λοιπὸν στὴ Βηθανία, ἀφήνοντας τὸν Ἰορδάνη, καθὼς Τοῦ ἔστειλαν μήνυμα οἱ ἀδελφές τοῦ Λαζάρου. Ἀπέχει δὲ ἡ Βηθανία περίπου δεκαπέντε στάδια ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα. Τὸν προϋπάντησαν οἱ ἀδελφές τοῦ Λαζάρου ποὺ τοῦ εἶπαν: Κύριε, ἂν ἤσουν ἐδῶ, δὲν θὰ πέθαινε ὁ ἀδελφός μας. Ἀλλὰ καὶ τώρα, ἂν θελήσεις, θὰ τὸν ἀναστήσεις, γιατί μπορεῖς. Ἐρωτᾶ τὸν ὄχλο ὁ Ἰησοῦς. Ποῦ τὸν βάλατε; Καὶ ἀμέσως ὅλοι πῆγαν πρὸς τὸ μνῆμα. Κι ἀφοῦ σήκωσαν τὸν λίθο, ἡ Μάρθα λέγει: Κύριε, μυρίζει πιά, γιατί εἶναι τέσσερις ἡμέρες μέσα. Ὁ Ἰησοῦς προσευχήθηκε καὶ ἔκλαψε γιὰ τὸν Λάζαρο, ὁπότε μὲ μεγάλη φωνὴ κραύγασε: Λάζαρε, ἔλα ἔξω. Κι ἀμέσως ὁ πεθαμένος βγῆκε, κι ἀφοῦ λύθηκε ἀναχώρησε γιὰ τὸ σπίτι του. Αὐτὸ τὸ τεράστιο παράδοξο ξεσήκωσε τὸν φθόνο τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ, ποὺ ἐξοργίστηκε κατὰ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλι ἔφυγε γρήγορα. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς σκέφτηκαν καὶ τὸν Λάζαρο νὰ σκοτώσουν, διότι πολλοὶ βλέποντας τὸν πίστευαν στὸν Χριστό. Ὁ Λάζαρος τότε ποὺ κατάλαβε τὶς σκέψεις τους διαφεύγει πρὸς τὴ νῆσο Κύπρο, ὅπου καὶ ἔμενε, μέχρις ὅτου ἀργότερα ἀναδείχτηκε ἀρχιερέας τῆς πόλης τοῦ Κυτίου ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους. Κι ἀφοῦ ἔζησε καλῶς καὶ θεοφιλῶς, τριάντα χρόνια μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνάστασή του πέθανε καὶ πάλι. Ἐτάφη ἐκεῖ καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα.
.          Λέγεται δὲ ὅτι μετὰ τὴν ἀνάστασή του δὲν ἔφαγε τίποτε χωρὶς νὰ βάλει καὶ κάτι πικρὸ στὸ φαγητὸ καὶ ὅτι τὸ ὠμοφόριό του τὸ ἔφτιαξε ἡ πάναγνη τοῦ Θεοῦ Μητέρα μὲ τὰ χέρια της καὶ τοῦ τὸ χάρισε. Τὸ τίμιο καὶ ἅγιο λείψανό του ὁ σοφώτατος βασιλιὰς Λέων, ἀπὸ κάποια θεία ὅραση κινούμενος ἔστειλε καὶ τὸ πῆρε ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸ κατέθεσε μὲ σεμνότητα καὶ μὲ πολυτέλεια στὸν Ναὸ ποὺ ἔκτισε στὴν Κωνταντινούπολη πρὸς τιμήν του. Καὶ τώρα ἀκόμη παραμένει τὸ τίμιο λείψανό του, ποὺ βγάζει κάποια ἄρρητη εὐωδία. Τάχθηκε δὲ νὰ ἑορτάζεται ἡ ἔγερσή του κατὰ τὴ σημερινὴ ἡμέρα, διότι οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες μας, μᾶλλον δὲ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, μετὰ τὴν κάθαρση τῆς σαρανταήμερης νηστείας, ἐν ὄψει τῶν ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας, ἐπειδὴ βρῆκαν αὐτὸ τὸ θαῦμα ὅτι ἦταν ἡ ἀρχὴ καὶ μάλιστα ἡ αἰτία τῆς μανίας τῶν Ἰουδαίων κατὰ τοῦ Χριστοῦ, γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν ἔθεσαν ἐδῶ τὸ ὑπερφυσικὸ αὐτὸ τεράστιο θαῦμα. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ θαῦμα μόνος ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τὸ ἔγραψε, διότι οἱ ἄλλοι εὐαγγελιστὲς τὸ παρέλειψαν. Ἴσως γιατί ἦταν ζωντανὸς ὁ Λάζαρος καὶ τὸν ἔβλεπαν. Λέγεται μάλιστα ὅτι καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς συνέγραψε καὶ τὸ ὑπόλοιπο Εὐαγγέλιο καὶ ὅτι οἱ ἄλλοι δὲν ἀναφέρθηκαν καθόλου στὴν ἄναρχη Γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Διότι αὐτὸ ἦταν τὸ ζητούμενο νὰ πιστευθεῖ, δηλαδὴ ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεός. Καὶ ὅτι ἀναστήθηκε καὶ θὰ γίνει ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, πράγμα τὸ ὁποῖο μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου γίνεται περισσότερο πιστευτό. Ὁ Λάζαρος δὲ δὲν εἶπε τίποτε γιὰ τὰ ἐν Ἅδῃ ἢ διότι δὲν τοῦ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ δεῖ τελείως τὰ ἐκεῖ ἢ διότι τὰ εἶδε μέν, ἀλλὰ πῆρε ἐντολὴ νὰ κρατήσει σιωπὴ γι᾽ αὐτά. Ἀπὸ τότε καὶ μετά, κάθε ἄνθρωπος ποὺ μόλις ἔχει πεθάνει λέγεται Λάζαρος, ἐνῶ τὸ ἐντάφιο ἔνδυμα ὀνομάζεται Λαζάρωμα, καθὼς τὸν παρακινεῖ ὁ λόγος νὰ θυμηθεῖ τὸν πρῶτο Λάζαρο. Διότι ἂν ἐκεῖνος μὲ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ ἀναστήθηκε καὶ ξανάζησε πάλι, ἔτσι κι αὐτός: μολονότι πέθανε, ὅμως θὰ ἀναστηθεῖ μὲ τὴν τελευταία σάλπιγγα καὶ θὰ ζήσει αἰώνια”.
.          Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἀπὸ τὸν Κύριο θεωρεῖται ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεοφάνη, τὸν ὑμνογράφο καὶ τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, πρῶτα ἀπὸ ὅλα ὡς φανέρωση τῆς διπλῆς φύσης Του, τῆς ἀνθρώπινης καὶ τῆς θεϊκῆς. Ἡ μὲν ἀνθρώπινη φύση Του φανερώνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριος ἐρωτᾶ, σὰν νὰ ἀγνοεῖ, τὸν τόπο τῆς ταφῆς τοῦ φίλου Του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι κλαίει γιὰ τὸν θάνατό του. Ἡ δὲ θεϊκὴ φύση Του ἀποκαλύπτεται, ὅπως εἶναι φυσικό, ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, καθὼς ἡ ἰσχὺς τοῦ θεϊκοῦ λόγου Του βγάζει ἀπὸ τὸ χῶρο τῶν κεκοιμημένων τὸν Λάζαρο, ἀλλὰ καὶ προηγουμένως, ἀπὸ τὴν πρόγνωση τοῦ θανάτου του. Τὰ συγκεκριμένα τροπάρια καὶ οἱ στίχοι ποὺ καταγράφουν τὴν “διπλόην” αὐτὴν τοῦ Κυρίου εἶναι πάμπολλα. Γιὰ παράδειγμα, ὡς πρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση Του: “Ἀφοῦ ἔγινες οὐσιαστικὰ ἄνθρωπος κατὰ τὴ φύση, Χριστέ, ἀπὸ τὴν Παρθένο, ρωτοῦσες ὡς ἄνθρωπος νὰ μάθεις γιὰ τὸν τάφο του, ἐνῶ δὲν ἀγνοοῦσες ὡς Θεὸς ποῦ βρισκόταν” (“Τὸν ἄνθρωπον φύσει οὐσιωθείς, Χριστέ, ἐκ Παρθένου, τοῦ Λαζάρου σὺ τὴν ταφὴν μαθεῖν ἐπηρώτας ὡς ἄνθρωπος, οὐκ ἀγνοῶν ὡς Θεὸς ὅπου ἔκειτο”) (ὠδὴ α´). “Ἐνῶ ἤξερες, ρωτοῦσες, λέγει: Ποῦ τὸν ἔχετε βάλει; Καὶ προσευχήθηκες στὸν Πατέρα, χύνοντας δάκρυα ὡς ἄνθρωπος” (“εἰδὼς ἠρώτας, φησί: Ποῦ τεθείκατε; Καὶ τῷ Πατρὶ προσηύξω, δακρύσας ὡς ἄνθρωπος”) (κάθισμα ὄρθρου). “Θρηνεῖς, Ἰησοῦ. Αὐτὸ εἶναι γνώρισμα τῆς ἀνθρώπινης φύσης” (“Θρηνεῖς, Ἰησοῦ. Τοῦτο θνητῆς οὐσίας”) (στίχος συναξαρίου). Ὡς πρὸς τὴ θεϊκὴ φύση Του: “Δίνεις ζωὴ στὸν φίλο Σου. Αὐτὸ εἶναι γνώρισμα τῆς θεϊκῆς δύναμής Σου” (“Ζωοῖς φίλον σου. Τοῦτο θείας ἰσχύος”) (στίχος συναξαρίου). “Ἔδειξες σὲ ὅλους τὸ γνώρισμα τῆς ὑπερθεης θεότητάς Σου, καθὼς ἀνέστησες ἀπὸ τοὺς νεκροὺς τὸν τετραήμερο στὸν τάφο Λάζαρο, Δέσποτα” (“Πᾶσι τῆς ὑπερθέου γνώρισμα θεότητος ὑπέδειξας, ἐκ τῶν νεκρῶν ἐγείρας τετραήμερον Λάζαρον, Δέσποτα”) (ὠδὴ α´). “Σὺ ποὺ δημιούργησες ὅλον τὸν κόσμο ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ γνωρίζεις τὰ κρυφὰ τῶν καρδιῶν, προλέγεις ὡς Κύριος στοὺς μαθητὲς τὴν κοίμηση τοῦ Λαζάρου” (“Ὁ πρὶν ἐκ μὴ ὄντων παραγαγῶν τὴν σύμπασαν Κτίσιν καὶ γινώσκων τῶν καρδιῶν ταμεῖα, προλέγεις ὡς Δεσπότης τοῖς Μαθηταῖς τοῦ Λαζάρου τὴν κοίμησιν”) (ὠδὴ α´). Ἔτσι “προβάλλοντας ὁ Κύριος δύο ἐνέργειές Του, δείχνει καὶ τὴ διπλὴ φύση Του. Ὅτι δηλαδὴ εἶναι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος” (“Δύο προβαλλόμενος τὰς ἐνεργείας Σου, ἔδειξας τῶν οὐσιῶν, Σῶτερ, τὴν διπλόην. Θεὸς γὰρ εἰ καὶ ἄνθρωπος”) (ὠδὴ γ´).
.          Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ὅμως συνιστᾶ κατὰ τὸν ὑμνογράφο σημαντικὸ γεγονός, γιατί δείχνει καὶ τὴν ἀξιοπιστία τῆς ἀνάστασης τοῦ ἴδιου του Κυρίου. Ὁ Κύριος δηλαδὴ ποὺ εἶχε προείπει τὴν ἀνάστασή Του εἶναι ἑπόμενο νὰ καθιστὰ ἐντελῶς ἀξιόπιστη τὴν προφητεία Του, μὲ τὴν ἀνάσταση ἐκ νεκρῶν ποὺ κάνει στὸν Λάζαρο. Ἀφοῦ μὲ ἄλλα λόγια ἀνέστησε ἕναν ἄνθρωπο ἐκ νεκρῶν, γιατί νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ἀναστήσει καὶ τὸν ἑαυτό Του; Ἡ λογική του Κυρίου ἐν προκειμένω εἶναι παρεμφερὴς μὲ τὴ λογικὴ καὶ τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως ἔπειτα καὶ μὲ τὶς προφητεῖες τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννη. Τί θέλουμε νὰ ποῦμε; Στοὺς προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης βλέπουμε ὅτι γιὰ νὰ καταστήσουν ἀξιόπιστες τὶς προφητεῖες τοὺς περὶ τοῦ ἐρχόμενου Μεσσία, περὶ ἑνὸς δηλαδὴ μακρινοῦ γεγονότος, ἔλεγαν προφητεῖες ποὺ ἀναφέρονταν σὲ βάθος λίγου χρόνου. Ἐπιβεβαιώνονταν οἱ προφητεῖες αὐτὲς σύντομα, συνεπῶς καὶ ὁ λόγους γιὰ τὸν Μεσσία ἐθεωρεῖτο ἀξιόπιστος. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη: ὁ Ἰωάννης γιὰ νὰ μιλήσει περὶ τῆς ἀλήθειας τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Κυρίου κατὰ τὴ Δευτέρα Του παρουσία, ὁμιλεῖ περὶ γεγονότων ποὺ ἐπαληθεύονταν σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα. Ἡ λογικὴ λοιπὸν καὶ στὸ γεγονὸς τῆς ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου εἶναι τὸ ἴδιο: Αὐτὸς ποὺ ἀνασταίνει τὸν Λάζαρο, δείχνοντας ὅτι εἶναι ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, ὁ Ἴδιος σὲ λίγες ἡμέρες θὰ ἀναστηθεῖ ἀπὸ τοὺς νεκρούς. “Δείχνοντας, Λόγε, ὅτι ἡ Ἀνάστασή Σου ἀξίζει νὰ πιστευτεῖ πράγματι, ἀνέστησες σὰν ἀπὸ ὕπνο τὸν φίλο σου, ποὺ ἤδη μύριζε ἄσχημα, δηλαδὴ τὸν τετραήμερο νεκρὸ ἀπὸ τὸ μνῆμα” (“Πιστούμενος, Λόγε, τὴν σεαυτοῦ Ἀνάστασιν ὄντως, ὡς ἐξ ὕπνου τὸν προσφιλῆ ἀνέστησας ἤδη ὀδωδότα, τὸν τεταρταῖον νεκρὸν ἐκ τοῦ μνήματος”) (ὠδὴ α´).
.          Καὶ βεβαίως ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ποὺ παραπέμπει στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, προχωρᾶ κατ’ ἐπέκταση καὶ στὴν ἀνάσταση ἐκ νεκρῶν ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἄλλωστε γι᾽ αὐτὸ ἔγινε. Ὄχι γιατί εἶχε ἀνάγκη τῆς ἀνάστασης αὐτῆς ὁ Κύριος, ὁ Ἴδιος ὁ παντοδύναμος Θεὸς ποὺ σαρκώθηκε, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει στοὺς ἀνθρώπους τὴ μεγαλύτερη δωρεά: νὰ ὑπερβοῦν τὸν θάνατο – τὸ τίμημα τῆς ἁμαρτίας τοὺς – συνεπῶς νὰ ζήσουν αὐτὸ ποὺ ἀπαρχῆς εἶχε δοθεῖ ὡς προοπτικὴ στοὺς ἀνθρώπους: νὰ ζοῦν αἰωνίως ἐν Θεῶ, ψυχῇ τε καὶ σώματι. Διότι βεβαίως ὁ ἄνθρωπος δὲν δημιουργήθηκε γιὰ νὰ πεθάνει, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσει. Ὁ θάνατος ἦλθε ὡς τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαγραφῆς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ ζωή τους. Ὅμως συνιστοῦσε γεγονὸς ἀνάποδο πρὸς τὴ φυσιολογία τους. Ὁ Κύριος λοιπὸν ἦλθε “ἴνα ζωὴν ἔχωσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ περισσὸν ἔχωσι”. Κι ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, ἀποτελεῖ τὴ μεγαλύτερη ἑορτὴ καὶ τῶν πάντων γεγονότων ἀνώτερο γεγονός, ποὺ νοηματίζει τὰ πάντα. “Τὸν Λάζαρο ποὺ πέθανε, τὸν ἀνέστησες ἀπὸ τὸν Ἅδη ποὺ βρισκόταν τέσσερις ἡμέρες, Χριστέ, τραντάζοντας ἔτσι πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό Σου τὴ δύναμη τοῦ θανάτου καὶ προμηνύοντας μέσω ἑνὸς προσφιλοῦς σου προσώπου τὴν ἐλευθερία ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴ φθορὰ” (“Λάζαρον τεθνεῶτα, τετραήμερον ἀνέστησας ἐξ Ἅδου, Χριστέ, πρὸ τοῦ σοῦ θανάτου διασείσας τοῦ θανάτου τὸ κράτος, καὶ δι᾽ ἑνὸς προσφιλοῦς, τὴν πάντων ἀνθρώπων προμηνύων ἐκ φθορᾶς ἐλευθερίαν”) (στιχηρὸ αἴνων).
.           Ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὅμως σημειώνοντας τὴν ἀνάσταση ἐκ νεκρῶν ὅλων τῶν ἀνθρώπων τονίζει καὶ τὴν προϋπόθεση, προκειμένου ἡ ἀνάσταση αὐτὴ νὰ λειτουργεῖ θετικὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Διότι τὴν ἀνάσταση θὰ τὴ ζήσουν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἄνθρωποι, ὄχι ὅμως κατὰ τρόπο χαροποιὸ καὶ φωτεινό. Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία γιὰ ἄλλους θὰ εἶναι, κατὰ τὰ λόγια του ἴδιου του Κυρίου, ἀνάσταση ζωῆς καὶ γιὰ ἄλλους ἀνάσταση κρίσεως. Κι ἐκεῖνο ποὺ θὰ καταστήσει χαροποιὸ καὶ φωτεινὸ γεγονὸς τὴν ἀνάσταση, κυριολεκτικὰ παραδείσια κατάσταση, εἶναι ἂν ὁ ἄνθρωπος, μέσα στὰ πλαίσια αὐτοῦ του κόσμου ποὺ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ βρεθεῖ, ζήσει μὲ πίστη καὶ μὲ ἀγάπη, δηλαδὴ μὲ μετάνοια ἀπὸ τὸν κακὸ καὶ ἁμαρτωλὸ καὶ ἐγωιστικὸ τρόπο ζωῆς του. Ἂν μὲ ἄλλα λόγια ἀπὸ τώρα ζήσει τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ὁ ἅγιος ὑμνογράφος συνεπῶς μᾶς καθοδηγεῖ στὸ πῶς κανεὶς ἀπὸ ἐδῶ καὶ τώρα ζεῖ τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Χρησιμοποιώντας τὸ παράδειγμα τῆς ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου, ἐκεῖ ποὺ ὁ ζωοποιὸς λόγος τοῦ Κυρίου μεταγγίζει τὴν ἴδια τὴ ζωή, εὔχεται ὁ Κύριος νὰ ἀναστήσει καὶ τὸν δικό μας νοῦ, ποὺ κείτεται νεκρὸς λόγω τῶν ἁμαρτιῶν του. Ἂν ἀπὸ τώρα δεχτοῦμε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, τότε θὰ ἀναστηθοῦμε ἀπὸ τὴ νέκρα τῆς ἁμαρτίας σὰν τὸν Λάζαρο, συνεπῶς καὶ ὁ θάνατός μας, πολὺ περισσότερο ἡ Δευτέρα τοῦ Κυρίου Παρουσία, θὰ εἶναι καὶ γιὰ ἐμᾶς ἀνάσταση ζωῆς. Τὸν Κύριο δηλαδὴ ποὺ ζήσαμε σ’ αὐτὴν τὴ ζωή, τὸν Ἴδιο θὰ ζοῦμε καὶ αἰωνίως, μὲ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. “Τὸν νεκρὸ ποὺ μύριζε ἄσχημα καὶ ποὺ ἦταν δεμένος μὲ σάβανα, Δέσποτα, τὸν ἀνέστησες. Κι ἐμένα ποὺ εἶμαι δεμένος μὲ τὶς σειρὲς τῶν ἁμαρτημάτων μου, ἀνάστησε μὲ” (“Τὸν νεκρὸν ὀδωδότα, δεδεμένο κειρίαις, Δέσποτα, ἤγειρας. Καμὲ πεπεδημένον σειραῖς ἁμαρτημάτων διανάστησον”) (ὠδὴ ζ´). “Ὅπως εἶπες Κύριε στὴ Μάρθα: Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀνάσταση, ἔμπρακτα ἐκπλήρωσες τὸν λόγο Σου, καλώντας ἀπὸ τὸν Ἅδη τὸν Λάζαρο. Κι ἐμένα, φιλάνθρωπε, ποὺ εἶμαι νεκρὸς ἀπὸ τὰ πάθη μου, ὡς συμπαθὴς ἀνάστησε μέ, Σὲ παρακαλῶ” (“Καθὼς εἶπας, Κύριε, τὴ Μάρθα: Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις, ἔργῶ τὸν λόγον ἐπλήρωσας, ἐξ Ἅδου καλέσας τὸν Λάζαρον. Κἀμέ, φιλάνθρωπε, νεκρὸν τοῖς πάθεσι, ὡς συμπαθὴς ἑξανάστασον, δέομαι”) (στιχηρὸ αἴνων).

ΠΗΓΗ: pgdorbas.blogspot.com

,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΜΟΝΗ, ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΕΙ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ» !

Ὁ Χριστός, ὁ Λάζαρος καὶ ὁ σταυρὸς
Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς Ἁγιορείτης

.         Ἡ πρὶν μία ἑβδομάδα ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα ἀνάσταση τοῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου εἶχε συγκεντρωθεῖ πλῆθος ἑορταστῶν, μεγάλωσε ὁπωσδήποτε τὴν δημοτικότητα τοῦ Ἰησοῦ.
.        Δὲν τὴν προκάλεσε, δὲν τὸν ἐνδιέφερε καὶ δὲν εἶχε καμία διάθεση αὐτοδιαφημίσεως καὶ αὐτοπροβολῆς. Ποτὲ δὲν θέλησε νὰ δημιουργήσει θόρυβο γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπό Του. Δὲν ἤθελε ὀπαδοὺς ἐπευφημοῦντες καὶ χειροκροτοῦντες. Παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτά, οἱ γραμματεῖς, οἱ φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων ἀνησυχοῦν σοβαρά.
.       Ὁ νεκρὸς σωματικὰ Λάζαρος μὲ μία κουβέντα τοῦ Κυρίου βγῆκε ἀπὸ τὸ μνῆμα. Οἱ νεκροὶ πνευματικὰ πολὺ δύσκολα ἐγείρονται. Ὅλοι οἱ νεκροὶ πνευματικὰ θεωροῦσαν ἐπικίνδυνη τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ πλησίον τους. Φοβόνταν μὴν ξεσκεπασθοῦν, φανερωθοῦν καὶ ἐκτεθοῦν. Συνεδριάζουν γιὰ τὴν ἐξόντωσή του μὲ κάθε τρόπο. Νὰ μὴν τοὺς ἐνοχλεῖ πλέον ὁ θαυματοποιὸς αὐτὸς λαοπλάνος, ποὺ τοὺς χαλᾶ τὰ σχέδια καὶ ἀπομακρύνει τὸν λαὸ ἀπὸ κοντά τους, ἐνσπείροντας ζιζάνια γιὰ τὸ κύρος καὶ τὴν αὐθεντία τους. Ἤθελαν νὰ ἐξοντώσουν καὶ τὸν Λάζαρο. Νὰ λησμονηθεῖ τὸ θαῦμα. Δὲν εἶναι ὅμως τόσο εὔκολο κάτι τέτοιο.
.      Μερικοὶ νομίζουν πὼς νίκησαν τὸν θαυματοδότη καὶ θαυματοβρύτη Χριστό. Οἱ πιστοὶ ὅμως μένουν νὰ διαλαλοῦν τὰ θαύματα ποὺ τέλεσε Ἐκεῖνος στὴν ζωή τους. Τὸν ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ δυνατῶν «ὡσαννά». Διαλαλοῦν ἀσταμάτητα τὰ θαυμαστὰ στὴν ζωή τους. Γίνονται κάποτε πῶλος γιὰ νὰ καθίσει πάνω τους ὁ «ἀχώρητος παντί». Γίνονται κι αὐτοί, σὰν τὸ ὀνάριο, χριστοφόροι, γιὰ τὴν μεγάλη τους ταπείνωση.
.       Οἱ καλὲς ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία, περίμεναν τὴν ἐπίσκεψη τοῦ διδασκάλου καὶ φίλου Ἰησοῦ, γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν ἀδελφό τους. Δὲν περίμεναν νὰ δοῦν νεκρανάσταση. Μένουν ἔκθαμβες, ἄφωνες, θαυμάζοντας τὸ γεγονός. Μαζί τους εἶναι πολλοὶ οἱ θαυμαστές του Ἰησοῦ. Μετὰ τὸ μέγιστο αὐτὸ θαῦμα, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς ἡ δημοτικότητα τοῦ Ἰησοῦ εἶχε αὐξηθεῖ ἀρκετά. Εἶχε κάνει δύο ἀναστάσεις ἀκόμη σὲ δύο νέους ἀνθρώπους, στὸν υἱὸ τῆς χήρας τῆς Ναΐν καὶ στὴν θυγατέρα τοῦ Ἰαείρου. Σὲ μία ἑβδομάδα, ὅμως, θὰ ἔχουμε τὸ μοναδικὸ γεγονὸς στὴν ἱστορία, τὴν αὐτοανάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.       Ὁ Χριστὸς δὲν ἐπιθυμεῖ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις ὑπέρ Του. Δὲν εἶναι λαοπλάνος, δημεγέρτης καὶ τεχνητὰ δημοφιλής. προσοχ τν νθρώπων πάνω Του νοχλε περβολικ τος χθρούς Του. Δὲν ἀνέχονται τὴν προβολὴ ἄλλων παρὰ μόνο τῶν σκληρὰ ὑποκριτικῶν ἑαυτῶν τους. Ἔχουν περιπέσει σὲ μία ἠθελημένη νέκρωση καὶ δὲν κατανοοῦν ὅτι κατοικοῦν σὲ ἄφωτους καὶ βρωμεροὺς τάφους. Ο τάφοι τους γέμουν δολιότητος, κακότητος κα πιθετικότητος. Δν πιθυμον τ λαμπρ φς. Φοβονται τν ποκάλυψη τν σκοτεινν τους ργων. προβολ το Χριστο πο νθουσίαζε, μαγνήτιζε κα σαγήνευε τ πλήθη εναι παράδεκτη γι’ ατούς. Θ πρέπει σύντομα ν τν πατάξουν. Καταστρέφει ,τι πλεξαν τόσα χρόνια κα κινδυνεύει τώρα ν χαθε.

.         παρουσία, μόνη, το Χριστο τος νοχλε φάνταστα. Πολὺ περισσότερο τὰ θαύματά Του. Ἔτσι, εἶναι ἀπαραίτητη πλέον ἡ ἐξόντωσή Του γι’ αὐτούς. Συνεδριάζουν λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἀποφασίζουν νὰ θανατώσουν ὁπωσδήποτε τὸν Θεάνθρωπο. Οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ βαγιόκλαδα ὑποδέχονται μὲ χαρὰ τὸν Μεσσία. Βγαίνουν στοὺς δρόμους καὶ κραυγάζουν τὰ «ὡσαννά». Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς συγκρατήσει στὶς αὐθόρμητες ἐκδηλώσεις τους. Σὲ λίγο ὅμως τὰ ἴδια στόματα, ὑποκινημένα καὶ παραστρατημένα, θὰ φωνάξουν τὰ φρικτὰ «σταυρωθήτω».

.       Ἔρχεται ὁ ἐπευφημούμενος στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ σταυρωθεῖ. Γνωρίζει ποῦ πηγαίνει. Προχωρᾶ σταθερά. Ἑκούσια. Ἔρχεται ὁ ἀπαθὴς γιὰ μᾶς τοὺς ἀπαθεῖς, ὁ ἀναμάρτητος γιὰ μᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς. Ὁ βασιλέας τῶν Ἰουδαίων, ὁ βασιλέας τῆς δόξης, ὁ βασιλέας τῆς κτίσεως εἰσέρχεται στὴν ἁγία πόλη σ’ ἕνα γαϊδουράκι καὶ ὄχι σὲ μία χρυσοστόλιστη ἅμαξα. Ἡ ἀπάθειά Του δὲν συγκλονίζει τὴν ἰουδαϊκὴ ἀπάθεια, ἀλλὰ καὶ πολλοὺς χριστιανούς, ποὺ συνεχίζουν νὰ καλλιεργοῦν ἐπισταμένως τὰ ἄγρια πάθη καὶ νὰ ἀρνοῦνται τὸν σταυρὸ στὴν ζωή τους. Στν σταυρ ς σταυρώσουμε τ πάθη μας κα ς τ θάψουμε, γι ν μεταποιηθον σ νθεες ρετές.

ΠΗΓΗ: http://www.makthes.gr/

, , , , ,

Σχολιάστε