Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγιος Δημήτριος

«ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ» (Πρόεδρ. τῆς Δημοκρατίας) [Μαγνητοσκόπημα]

«

, ,

Σχολιάστε

ΜΥΡΙΠΝΟΟΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ [Νέο βιβλίο]

ΜΥΡΙΠΝΟΟΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ
Ἀνθολόγιο κειμένων,
πού ἀναφέρονται στόν
Μεγαλομάρτυρα Ἅγιο Δημήτριο,
τόν Μυροβλήτη

Παρουσίαση  βιβλίου τοῦ Κωνσταντίνου Ἰ. Χολέβα
ἀπό τόν Κώστα Β. Καραστάθη

.            «Μυρίπνοος Εὐχαριστία» τιτλοφορεῖται τό νέο βιβλίο τοῦ γνωστοῦ πολιτικοῦ ἐπιστήμονος, ἀρχισυντάκτου τοῦ περιοδικοῦ «Ἐκκλησία», συνεργάτου ἐφημερίδων, περιοδικῶν, ραδιοφωνικῶν σταθμῶν καί ἱστολογίων τοῦ Διαδικτύου κ. Κωνσταντίνου Χολέβα. Προσκαλούμενος ὡς χαρισματικός ὁμιλητής ὁ κ. Χολέβας σέ ἐθνικές ἤ ἄλλες τοπικές ἱστορικές ἐπετείους ἔχει περιέλθει ὅλες σχεδόν τῆς ἑλληνικές πόλεις. Τούτη τή φορά, ἀνταποκρινόμενος σέ μιά διαφορετική πρόσκληση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Δημητρίου Ἀττικῆς (Μπραχαμίου), ἀφιέρωσε πρόθυμα πολύ χρόνο στή μελέτη πολλῶν βιβλίων, γιά νά ἐπιλέξει κείμενα ἀναφερόμενα στή ζωή, τή δράση, τό μαρτύριο καί τά ἄπειρα θαύματα τοῦ Μυροβλήτου Ἁγίου καί νά καταρτίσει τό ἐν λόγῳ περισπούδαστο Ἀνθολόγιο, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ὄντως μυρίπνοο εὐχαριστία πρός τόν προστάτην τῆς συπρωτεύουσας Θεσσαλονίκης. Τά κείμενα τῆς συλλογῆς εἶναι Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ (10ος αἰώνας), Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου (12ος αἰώνας), Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (14ος αἰώνας) καί πολλῶν συγχρόνων μας συγγραφέων, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τοῦ Κ. Σαρδελῆ καί τοῦ Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης κ. Παντελεήμονος. Ὁ πρῶτος ἀντλεῖ τά ἐνδιαφέροντα ἱστορικά στοιχεῖα ἀπό τό «Βιβλίο τῶν Θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου», πού ἔχει συγγράψει ὁ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ἰωάννης (610-640), καθώς καί ἀπό τά μεταγενέστερα «Μαρτυρολόγια» ἀνώνυμου συγγραφέα. Ὁ δεύτερος δίνει ἐπίσης ἐξαιρετικῶς ἐνδιαφέροντα ἱστορικά στοιχεῖα περί τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου κατά τούς Βυζαντινούς χρόνους. Καί ὅλα μαζί τά κείμενα τοῦ Ἀνθολογίου συνθέτουν τήν ἄρτια βιογραφία, τά σχετικά πρός τό μαρτύριο καί τά ἀναρίθμητα διαμέσου τῶν αἰώνων θαύματα τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ διά Χριστόν Μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Δημητρίου.
.             Τό βιβλίο ἐκδόθηκε ἀπό τόν ἐν λόγῳ Ἱερό Ναό διά τῶν Ἐκδόσεων «Ἐν πλῷ» μέ εὐγενική χορηγία τῆς φιλαγίου οἰκογενείας Ἠλία καί Εὐαγγελίας Δούκα. Πρόκειται γιά μιά θαυμάσια ἔκδοση μέ χρυσή, ἀπαστράπτουσα εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καί τά γράμματα χρυσά στό ἐξώφυλλο.
.              Μεγάλο μέρος τῶν ἀντιτύπων δωρήθηκε σέ πολλές ἑκατοντάδες πιστούς πού εἶχαν κατακλύσει τήν τεράστια αἴθουσα πολιτιστικῶν ἐκδηλώσεων τοῦ Ναοῦ τό ἀπόγευμα τῆς 16ης Ὀκτωβρίου 2016, γιά νά μετάσχουν σέ μιά ὄντως λαμπρή ἐκδήλωση, πού εἶχε ὀργανώσει τό Ἐκκλησιαστικό Συμβούλιο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, γιά τά «20 χρόνια Δημήτρια», δηλαδή τήν εἰκοστή ἐπέτειο ἀφότου ὁ ἱερός ναός ἀπέκτησε ἱερό τεμάχιο λειψάνου τοῦ Μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Δημητρίου (1997). Στήν ἐκδήλωση αὐτή ὁμιλητές ἦσαν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδᾶ Λητῆς καί Ρεντίνης κ. Ἰωάννης, ὁ Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Κ. Κορναράκης, ὁ ὁποῖος παρουσίασε τό βιβλίο, καί ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου, ἐνῶ ἡ κ. Σοφία Χατζῆ συντόνισε τή συζήτηση.

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ «Μπρὸς λοιπὸν στὴ θαυμαστὴ προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῶν ὑμνογράφων νιώθει τὴν ἀνεπάρκεια ἐπακριβοῦς ἐξυμνήσεως τῶν ἀγώνων καὶ τῶν τιμῶν ποὺ ἀπολαμβάνει ὁ ἅγιος ἐν οὐρανοῖς».

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ο ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ
(26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

Tοῦ π. Γ. Δορμπαράκη 

.          «Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔζησε ἐπὶ τῶν βασιλέων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, ἦταν εὐσεβὴς χριστιανὸς ἤδη ἀπὸ τοὺς γονεῖς του καὶ διδάσκαλος τῆς πίστεως στὸν Χριστό. Ὅταν ἦλθε ὁ Μαξιμιανὸς στὴ Θεσσαλονίκη, συνελήφθη ὁ ἅγιος ὡς πολὺ γνωστὸς γιὰ τὴν εὐσέβειά του χριστιανός. Ὁ βασιλιὰς ὑπερηφανευόταν  γιὰ κάποιον ἄνδρα του, Λυαῖο στὸ ὄνομα, ὁ ὁποῖος ἦταν τεράστιος στὸ σῶμα καὶ μὲ φοβερὴ δύναμη,  καὶ παρακινοῦσε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς χώρας νὰ βγοῦν καὶ νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν σὲ μάχη. Κάποιος νεαρός, Χριστιανὸς στὴν πίστη, ὀνόματι Νέστωρ, προσῆλθε στὸν ἅγιο Δημήτριο, ποὺ ἦταν φυλακισμένος, καὶ τοῦ εἶπε: Δοῦλε τοῦ Θεοῦ, θέλω νὰ παλέψω μὲ τὸν Λυαῖο, προσευχήσου γιὰ μένα. Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ τὸ μέτωπο τοῦ Νέστορα, τοῦ λέγει: «Καὶ τὸν Λυαῖο θὰ νικήσεις καὶ ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ θὰ μαρτυρήσεις». Πῆρε θάρρος ὁ Νέστωρ ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ καὶ ἀντιμετώπισε τὸν Λυαῖο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὸν σκοτώσει, ταπεινώνοντας τὴν ἀλαζονεία του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ βασιλιὰς ντροπιάστηκε, κι ὅταν ἐρεύνησε καὶ ἔμαθε ὅτι αἴτιος τῆς σφαγῆς τοῦ Λυαίου ἦταν ὁ Δημήτριος, διέταξε νὰ πᾶνε πρῶτα  στρατιῶτες στὴ φυλακή του καὶ μὲ λόγχες νὰ τοῦ κατατρυπήσουν τὴν πλευρά. Μόλις ἔγινε αὐτό, ἀμέσως ὁ ἅγιος ἄφησε τὴν ψυχή του, ἐνῶ ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ κάνει πολλὰ καὶ παράδοξα θαύματα καὶ ἰάσεις. Ἔπειτα, μὲ τὴ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ πάλι, ἔκοψαν τὴν κεφαλὴ τοῦ ἁγίου Νέστορα».
.          Ἀπορία, ἔκπληξη, θάμβος, δοξολογία, πλησμονὴ θείου ἔρωτα! Οἱ πρῶτες ἐντυπώσεις ποὺ ἀποκομίζει κανεὶς ἐρχόμενος σ’  ἐπαφὴ μὲ τοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὸν μεγαλομάρτυρα, μυροβλήτη, θαυματουργὸ ἅγιο Δημήτριο. Εἶναι τόσος ὁ πνευματικὸς πλοῦτος τοῦ ἁγίου, ὥστε δὲν ἄρκεσε ὁ ὑμνογράφος Θεοφάνης μὲ τὸν κανόνα του, γιὰ νὰ ὑμνολογήσει τὴν ὅλη βιωτὴ τοῦ Δημητρίου, ἀλλὰ ἐπιστρατεύτηκε καὶ ὁ ἅγιος Φιλόθεος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος  καὶ μὲ δεύτερο κανόνα ἐπικεντρώνει κυρίως τὴν προσοχή μας στὴ μυροβολία τοῦ ἁγίου.  «Ὁ δεύτερος κανών, ὑπόθεσιν ἔχων ἐγκωμίων ὁμοῦ καὶ δεήσεως τὸ ἱερὸν αὐτοῦ μύρον», κατὰ τὸ διευκρινιστικὸ σημείωμα τοῦ κανόνα αὐτοῦ. Μπρὸς λοιπὸν στὴ θαυμαστὴ προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῶν ὑμνογράφων νιώθει τὴν ἀνεπάρκεια ἐπακριβοῦς ἐξυμνήσεως τῶν ἀγώνων καὶ τῶν τιμῶν ποὺ ἀπολαμβάνει ὁ ἅγιος ἐν οὐρανοῖς. «Νοῦς οὐκ ἑξαρκεῖ καὶ λόγος ἀνθρώπινος ἐκδιηγήσασθαι τὰς ὑπερφυεῖς τιμᾶς καὶ δόξας, Μάρτυς, ἅσπερ ἀπείληφας». (Ὁ νοῦς καὶ ὁ ἀνθρώπινος λόγος δὲν ἑξαρκοῦν, Μάρτυς, γιὰ νὰ διηγηθοῦν τὶς ὑπερφυσικὲς τιμὲς καὶ δόξες, τὶς ὁποῖες ἔχεις λάβει).
.          Καὶ δικαίως. Πῶς νὰ ἐξυμνηθεῖ σωστὰ καὶ μὲ ἀκρίβεια, ἐκεῖνος ποῦ συμβασιλεύει πιὰ μὲ τὸν Κύριό του παντός; Ντυμένος τὸ πορφυρὸ ροῦχο τοῦ βασιλιᾶ, λόγω τῶν μαρτυρικῶν αἱμάτων του, κρατώντας στὰ χέρια ἀντὶ σκήπτρου τὸν σταυρό, συμβασιλεύει πράγματι μὲ τὸν Χριστό. «Ὡς πορφυρίδι κεκοσμημένος τῷ σῶ αἵματι, ἔχων ἀντὶ σκήπτρου, ἔνδοξε, τὸν Σταυρόν, τῷ Χριστῷ συμβασιλεύεις νῦν».  Ποιὸ ἐγκώμιο μπορεῖ νὰ εἶναι ὑψηλότερο καὶ μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτό; Κατὰ συνέπεια, οἱ ὕμνοι τονίζουν ὅτι ἡ ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου δὲν ἔχει τοπικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ παγκόσμιο. Κι ἡ παγκοσμιότητα αὐτὴ δὲν ἀναφέρεται στὸν κόσμο μόνον τοῦτο, στοὺς πιστοὺς δηλαδὴ ὅλου τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἴδιους τους ἀγγέλους. «Σήμερον συγκαλεῖται ἠμᾶς τοῦ ἀθλοφόρου ἡ παγκόσμιος πανήγυρις». «Ἐν οὐρανῷ καὶ ἐν γῇ, ἀγαλλίαμα σήμερον, ἐν τῇ μνήμῃ ηὔγασται Δημητρίου τοῦ Μάρτυρος ἐκ τῶν Ἀγγέλων ἐπαίνοις στέφεται, καὶ ἐξ ἀνθρώπων ἄσματα δέχεται». (Στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ σήμερα φάνηκε ὡς φῶς ἀγαλλιάσεως ἡ μνήμη Δημητρίου τοῦ Μάρτυρος. Οἱ ἄγγελοι τὸν στεφανώνουν μὲ ἐπαίνους καὶ οἱ ἄνθρωποι τὸν δοξολογοῦν μὲ ἄσματα).
.          Ἐκεῖ ποὺ ὁ λυρισμὸς φθάνει στὸ ἀπώγειό του εἶναι μὲ τὸν κανόνα τοῦ ἁγίου Φιλοθέου, ὁ ὁποῖος τονίζει, ὅπως εἴπαμε, τὴ μυροβολία τοῦ ἁγίου. Οἱ εἰκόνες ποὺ ἐπιστρατεύει μᾶς ἐκπλήσσουν, φανερώνοντας καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἴδιου, νηπτικοῦ καὶ ἀσκητικοῦ Πατέρα κατὰ τὰ ἄλλα, ὡς σπουδαίου ποιητῆ. Πῶς ἑρμηνεύει καταρχὰς τὴ μυροβολία τοῦ μεγαλομάρτυρα; «Ὥριμον ὡς βότρυν σὲ μάκαρ Χριστός, θείας ἐξ ἀμπέλου δρεψάμενος, ἐναποθλίβει, Μαρτυρίου τοῖς ληνοῖς τὸ καταρρεύσαν γλεῦκος δέ, μύρου θείαν βρύσιν εἰργάσατο». (Μακάριε Δημήτριε, ὁ Χριστὸς σὲ μάζεψε σὰν ὥριμο σταφύλι ἀπὸ τὸ θεϊκὸ ἀμπέλι. Καὶ σὲ συνθλίβει στὸ πατητήρι τοῦ Μαρτυρίου. Τὸ γλεῦκος, ὁ χυμὸς ποὺ ἔρρευσε, τὸ ἔκανε θεϊκὴ βρύση τοῦ μύρου). Κι ἀλλοῦ μὲ ἄλλη εἰκόνα: «Ὁ μέγας ἐν μάρτυσι, Δημήτριος, τοῖς αἵμασιν ἱδρώτας κεράσας τῶν ἀγώνων, μύρον τὸ θεῖον ἠμὶν ἐσκεύασε, πυρὶ τῷ τοῦ Πνεύματος, καλῶς ἐψήσας τὸ φάρμακον, εἰς ψυχῶν καινὴν κάθαρσιν». (Ὁ μέγας μεταξὺ τῶν μαρτύρων Δημήτριος, ἀφοῦ ἀνάμειξε τοὺς πνευματικοὺς ἱδρῶτες μὲ τὰ αἵματα τῶν ἀγώνων του καὶ ἔψησε καλὰ τὸ φάρμακο μὲ τὴ φωτιὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἑτοίμασε πρὸς χάρη μας τὸ θεϊκὸ μύρο, γιὰ νέα κάθαρση [μετὰ τὴν κάθαρση βεβαίως τοῦ βαπτίσματος] τῶν ψυχῶν μας). Δὲν εἶναι μόνον ὅμως ὁ ἅγιος Φιλόθεος, ὁ ὁποῖος δοξολογεῖ τὸν Κύριο γιὰ τὴ δωρεὰ τοῦ μύρου τοῦ ἁγίου, τὸ ὁποῖο θεραπεύει τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν πιστῶν. Εἶναι καὶ ἄλλος ὑμνογράφος, ὁ Γερμανός, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς προβαίνει σὲ ἕναν παραλληλισμὸ σπουδαίας ποιητικῆς συλλήψεως, προκειμένου νὰ ἐξηγήσει τὴ χάρη τῆς μυροβολίας τοῦ Δημητρίου καὶ τὴν ἐνέργεια ἔτσι τῶν θαυμάτων του: «Λογχευθεὶς τὴν πλευράν, τὴν ἀκήρατόν σου, πανσεβάσμιε Δημήτριε, μιμούμενος τὸν ἐπὶ ξύλου τανυσθέντα, εἰς σωτηρίαν παντὸς τοῦ κόσμου, τῶν θαυμάτων εἴληφας τὴν ἐνέργειαν, ἀνθρώποις παρέχων τὰς ἰάσεις ἀφθόνως». (Ἀφοῦ λογχεύτηκες στὴν σεβάσμια καὶ ἁγνὴ πλευρά σου,  πανσεβάσμιε Δημήτριε, μιμούμενος τὸν Κύριο ποὺ καὶ Αὐτὸς κρεμάστηκε στὸν Σταυρὸ καὶ λογχεύτηκε στὴν πλευρὰ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλου του κόσμου, ἔλαβες τὴν ἐνέργεια τῶν θαυμάτων, παρέχοντας τὶς ἰάσεις ἀφθόνως).
.          Ποιά ἡ αἰτία ὅμως τῆς καταπλήσσουσας προσωπικότητας τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ τῶν θαυμαστῶν δωρεῶν ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος; Τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὴν ὑπακοή του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ προτεραιότητα τοῦ ἁγίου Δημητρίου σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του καὶ κατὰ τὸ μαρτύριό του ἦταν νὰ εὐαρεστεῖ τὸν Κύριο, φανερώνοντας ἔτσι ὅτι ὑπεράνω ὅλων λειτουργοῦσε γι’ αὐτὸν ἡ ἀγάπη Ἐκείνου, ἔστω καὶ μὲ θυσία τῆς ζωῆς του. «Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλὴν ἐξέκλινας, ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας διὰ τοῦτο θῦμα σαὐτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ, ἀθλήσας στερρότατα». (Θέλοντας νὰ εὐαρεστεῖς τὸν Βασιλέα τῶν αἰώνων Χριστό, ἀπομακρύνθηκες ἀπὸ κάθε θέλημα τοῦ ἄνομου βασιλιᾶ, ἔνδοξε, καὶ δὲν θυσίασες στὰ εἴδωλα. Γι’  αὐτὸ προσέφερες τὸν ἑαυτό σου ὡς θύμα στὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ θυσιάστηκε  γιὰ ἐμᾶς, μὲ τὴν ἄθλησή σου τὴν ἀκλόνητη). Κι ὅπως εἴπαμε: ἐκεῖνο ποὺ κινοῦσε τὸν ἅγιο Δημήτριο στὸ νὰ ἐπιλέγει πάντοτε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἦταν ὁ σφοδρὴ σὰν φωτιὰ ἀγάπη του στὸν Κύριο: «τῷ θείῳ πόθῳ τὸν νοῦν πυρπολούμενος». «Πῦρ πόθου θεϊκοῦ ἐν καρδίᾳ δεξάμενος».
.          Κι εἶναι πράγματι ἡ βασικότερη ἀλήθεια γιὰ ὅλους τους ἁγίους μας: δὲν μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ ἡ θαυμαστὴ ζωή τους, ὅπως τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, χωρὶς τὴν κινητήρια αὐτὴ δύναμη, τῆς μεγάλης ἀγάπης πρὸς τὸν Κύριο. Εἶναι τόσο καίριας σημασίας τοῦτο, ὥστε ὁ ὑμνογράφος ἅγιος Φιλόθεος, προκειμένου νὰ ἀποδώσει αὐτὴν τὴν ἀγάπη τοῦ Δημητρίου, δανείζεται εἰκόνες καὶ σχήματα απο το περίφημο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸ «Ἆσμα Ἀσμάτων». Ὅπως δηλαδὴ ἐκεῖ, ἡ νύμφη ψυχή, πυρπολουμένη ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Νυμφίο Χριστό, Τὸν κυνηγᾶ καὶ ἐκφράζει μὲ ἐρωτικοὺς στεναγμοὺς τὴν ἀγάπη της, ὅπως καὶ τὸ ἀντίστροφο, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἐδῶ μὲ τὸν ἅγιο: διαμείβεται διάλογος αὐτοῦ μὲ τὸν Χριστό, ποὺ φανερώνει τὸν βαθὺ ἔρωτα τοῦ ἁγίου πρὸς Ἐκεῖνον, ὅπως καὶ Ἐκείνου πρὸς τὸν ἅγιο:  «Ποῦ μένεις, Νυμφίε μου; Ποῦ τὴν σκηνήν σου ἐν μεσημβρία κατέπηξας; Ὁ στεφανίτης ἀνεβόα τῷ Χριστῷ». (Ποῦ μένεις, νυμφίε μου; Ποῦ ἔφτιαξες τὴ σκηνή σου; Φώναζε στὸν Χριστὸ ὁ στεφανωμένος μάρτυρας). «Ἀνάστα, δεῦρο πλησίον μου, ψυχὴ τοῦ Δημητρίου προσφθέγγεται νυμφίος Χριστός οἶκον τοῦ νάρδου εἰσέλθωμεν, καὶ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου μου μεταλάβωμεν». (Σήκω, ἔλα κοντά μου, λέει ὁ νυμφίος Χριστός, στὴν ψυχὴ τοῦ Δημητρίου. Ἂς μποῦμε στὸ σπίτι τοῦ μύρου, καὶ ἂς μεταλάβουμε τὴν ὀσμὴ τοῦ μύρου μου). «Ἐγὼ φησὶν ὁ ἐρώμενος, ἐγώ, Νυμφίε, σπεύδω ὀπίσω σου ὀσμὴ γὰρ μύρων σου, πάντων τῶν μύρων ὑπέρκειται, ἤτις ἡμῶν τὸ αἷμα μῦρον εἰργάσατο». (Ἐγὼ λέει ὁ ἀγαπώμενος, ἐγώ, Νυμφίε, τρέχω πίσω σου. Διότι ἡ ὀσμὴ τῶν μύρων σου εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλα τὰ μύρα. Κι αὐτὴ ἡ ὀσμή σου ἔκανε τὸ αἷμα μου μύρο).
.          Ἕνα πιὰ ἀπομένει: νὰ παρακαλέσουμε τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα νὰ μᾶς ἐπισκεφθεῖ μὲ συμπάθεια. Καὶ νὰ μᾶς βοηθήσει, πρεσβεύοντας στὸν Κύριο, ὥστε νὰ σωθοῦμε ἀπὸ ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ περνᾶμε ὡς ἄνθρωποι καὶ ἔθνος, ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν συγχρόνων τυράννων, ὅπως καὶ ἀπὸ κάθε ἀπειλὴ αἱρετικῶν. «Δεῦρο, μάρτυς Χριστοῦ, πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους συμπαθοῦς ἐπισκέψεως καὶ ρῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως». (Ἔλα, μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, σέ μᾶς, ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴ συμπαθῆ ἐπίσκεψή σου. Καὶ σῶσε μας, ποὺ πληγωνόμαστε ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν τυράννων καὶ ἀπὸ τὴ φοβερὴ μανία τῆς αἱρέσεως).

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

,

Σχολιάστε

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 1912-2012 «Τὸ θαῦμα ἔφτασε ἀμέσως στὸ ἀποκορύφωμά του: τὴν 26η Ὀκτωβρίου».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 1912-2012

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2052 , 01.10.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Εἶχαν περάσει 90 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἡ πανέμορφη κόρη πετάχθηκε ἀντρειωμένη ἀπὸ τὸν τάφο τῶν 400 χρόνων καὶ μετρώντας μὲ βιάση μὲ τὸ ἀστραπηβόλο βλέμμα της τὴν γῆ τῶν προγόνων, χάραξε μὲ τὴν τρομερὴ κόψη τοῦ σπαθιοῦ της τὰ προσωρινὰ σύνορα τοῦ τιτανομάχου λαοῦ.
.           90 χρόνια ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἡ μεγάλη ἔκρηξη τοῦ 21, ἐκεῖ ποὺ πρῶτα ὅλα «τά ᾽σκιαζε ἡ φοβέρα καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά», δημιούργησε μικρὸ ἀνεξάρτητο κράτος. Μικρό! Τὸ μέγιστο τμῆμα τοῦ ἑλληνισμοῦ στέναζε ἀκόμα κάτω ἀπὸ ἀφόρητη τυραννία. Κι αὐτὸ τὸ μαρτύριο τῶν σκλάβων ἀδελφῶν ἔκαιγε τὰ σπλάγχνα τῶν ἀπελευθερωμένων.
.           Στὸ διάστημα ποὺ μεσολάβησε, ὁ πόθος γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ὑποδούλων πῆρε τὴν μορφὴ ὑψηλοῦ ὁράματος ποὺ ὀνομάστηκε «Μεγάλη Ἰδέα» καὶ συνήρπασε τὶς καρδιὲς μικρῶν καὶ μεγάλων. Ἀλλὰ ἡ «Μεγάλη Ἰδέα» κατέληξε στὸ τέλος τοῦ 19ου αἰώνα μεγάλος τάφος! Ὁ ἀποτυχημένος πόλεμος τοῦ 1897 ἔφερε τοὺς Τούρκους κοντὰ στὴν Λαμία καὶ μετέτρεψε τὸ δράμα σὲ ἐφιάλτη.
.             Τὸ Ἔθνος λύγισε, τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ κατέπεσε, ἡ ἀπελπισία ἔπνιξε τὶς καρδιές. Τότε πετάχθηκε ἕνας ἄνθρωπος μόνος καὶ σήκωσε ψηλὰ τὸν ἥλιo. Ἕνας! Ὁ Παῦλος Μελᾶς! Μὲ τὴν θυσία του πότισε μὲ τὸ κρασὶ τῶν ἀθανάτων ἀπ᾽ ἄκρη σ᾽ ἄκρη τὸν λαό. Καὶ οἱ ἀναστημένοι τοῦ Λεωνίδα, τῆς Σαλαμίνας, τοῦ Μαραθώνα καὶ τῆς Γραβιᾶς σταυραετοὶ τῆς λευτεριᾶς ἄνοιξαν τὰ πλατιὰ φτερά τους καὶ πέταξαν στὴν ἑλληνικότατη, σκλαβωμένη καὶ ἀπειλούμενη μὲ ἀφανισμὸ γῆ τῶν Μακεδόνων.
.           Ἡ  ποθητὴ ὥρα σήμανε τὸ ἔτος 1912. Στὶς 5 Ὀκτωβρίου ξεκίνησε ἡ θυελλώδης ἐξόρμηση. Ὁ πρωθυπουργὸς Ἐλευθέριος Βενιζέλος μὲ ἀλλεπάλληλα τηλεγραφήματα παρότρυνε τὸν Ἀρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντῖνο νὰ κατευθυνθεῖ τάχιστα πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη πρὶν φθάσει σ᾽ αὐτὴν ὁ βουλγαρικὸς στρατός. Οἱ δυσκολίες ἀμέτρητες. Τὸ τελευταῖο μεγάλο ἐμπόδιο ὁ πλημμυρισμένος Ἀξιός. Οἱ κάτοικοι τῶν χωρίων συγκέντρωσαν κάθε εἴδους ξύλο, ἀκόμα καὶ τὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν τους, καὶ μέσα σὲ μιὰ νύχτα γεφύρωσαν τὸ ποτάμι. Τὸ θαῦμα ἔφτασε ἀμέσως στὸ ἀποκορύφωμά του: τὴν 26η Ὀκτωβρίου, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ προστάτου τῆς πόλεως μεγαλομάρτυρος ἁγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, ὁ Ταξὶμ πασὰς παρέδιδε τὴν Θεσσαλονίκη στὸν Κωνσταντῖνο.
.          Πέρασαν ἀπὸ τότε 100 ἀκριβῶς χρόνια! Ἡ ἔνδοξη πόλη ἀναδείχθηκε κέντρο τοῦ βορειοελλαδικοῦ ἑλληνισμοῦ. Πίσω της ἔχει καὶ τρέφεται ἀπὸ ἱστορία 2.300 ἐτῶν.
.          Τὸ ὄνομά της τῆς τὸ χάρισε ἡ ἀδελφὴ του Μεγάλου Ἀλεξάνδρου Θεσσαλονίκη, πρὸς τιμὴν τῆς ὁποίας ἵδρυσε τὴν πόλη τὸ 315 περίπου π.χ. ὁ σύζυγός της Κάσσανδρος, ἐκ τῶν στρατηγῶν καὶ διαδόχων τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.
.          Τὴν πανέμορφη πόλη τὴν ἁγίασε μὲ τὸ μαρτύριό του ὁ ἔνδοξος μυροβλύτης Μεγαλομάρτυς Δημήτριος, καὶ ἡ Θεσσαλονίκη τὸν γνωρίζει πάνω ἀπὸ 17 αἰῶνες τώρα ὡς τὸν ἀκοίμητο προστάτη της καὶ τὸ σταθερὸ στήριγμα τῶν κατοίκων της. Ὁ μεγαλοπρεπὴς Ναός του ἀποτελεῖ παγκόσμιο προσκύνημα, καὶ ἡ παρουσία του, τὰ ἀμέτρητα θαύματά του, τὸ ἀκένωτο μύρο ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὸ ἱερό του λείψανο εὐωδιάζουν τὴν πόλη σὲ ὅλες της τὶς ἐκδηλώσεις. Ἡ ἀπελευθέρωσή της τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἔδειξε φανερὰ τὴν ἰδιαίτερη ἀγάπη του πρὸς τὴν πόλη τοῦ μαρτυρίου του.
.           Τὴν μεγάλη της δόξα ἡ Θεσσαλονίκη τὴν γνώρισε κατὰ τὴν ἔνδοξη περίοδο τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Ἀναδείχθηκε τότε κέντρο γραμμάτων, θεολογικῶν συζητήσεων, φιλοσοφικῶν ἀναζητήσεων, καλλιτεχνικῆς δημιουργίας καὶ παραγωγῆς πολιτισμοῦ.
.               Ἀπὸ δῶ ξεκίνησαν οἱ δύο μεγάλοι ἱεραπόστολοι ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, ποὺ ὁδήγησαν στὴν πίστη τοὺς σλαβικοὺς λαούς, καὶ στὴν Θεσσαλονίκη κατ᾽ ἐξοχὴν θεολόγησε ὁ τιτάνας τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμας.
.           100 χρόνια μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή της ἡ Θεσσαλονίκη καλπάζει πρὸς τὸ μέλλον πάνω στὸν Βουκεφάλα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.
.           Στὶς ἐπιθέσεις τῶν ἐπιβούλων της καὶ στὶς ἀμφισβητήσεις τους ἀντιτάσσει τὴν ἴδια πάντα ἀπάντηση: Ζεῖ καὶ βασιλεύει ὁ βασιλιὰς Ἀλέξανδρος!
.           Στὴν ἀδιαφορία τοῦ λαοῦ προβάλλει τοὺς ἁγίους ἀποστόλους τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης Κύριλλο καὶ Μεθόδιο.
.        Τὴν βυθισμένη στὸ σκοτάδι καὶ θνήσκουσα Εὐρώπη τὴν προσκαλεῖ νὰ ἀναστηθεῖ γινόμενη μέτοχος τῆς θεολογίας τοῦ ἀκτίστου φωτὸς τοῦ ἁγίου της Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
.          Καὶ ὅλους μας μᾶς προτρέπει νὰ ἱππεύσουμε στὸ κόκκινο ἄλογο τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου γιὰ τὴ νέα μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν ἀποστατημένο κόσμο μας.

, , , ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Κ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ἱεροκήρυκος Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῶν Ἀθηνῶν
ΛΟΓΟΣ  ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ
Ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου Δήμου Ἁγ. Δημητρίου, Ἀθῆναι 2010
(ἐπιμ. ἐκδ.: ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)

.        Ἅγιος Δημήτριος, ὁ Μεγαλομάρτυς, ὁ Μυροβλύτης, ὁ λαοφιλής. Αὐτόν τόν τόσο ἀγαπητό Ἅγιο σύμπασα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθόδοξος Οἰκουμένη ἑορτάζει καί εἰδικώτερα ἡ Θεσσαλονίκη μας πανηγυρίζει. Ἀξίζει νά πλησιάσουμε αὐτή τήν μορφή καί συγκεκριμένα νά ἐπικεντρώσουμε τό βλέμμα μας σέ ἕνα πνευματικό του παράσημο ἀπό τά τόσα πού κοσμοῦν τήν προσωπικότητά του. Καί αὐτό τό παράσημο, πού ἔφερε στήν συνέχεια τό ἄφθαρτο ἐκεῖνο στέφος τοῦ μαρτυρίου, αὐτό τό παράσημο τό πνευματικό, πού στόλιζε τήν ἁγία μορφή του, ἦταν ἡ τελεία αὐταπάρνησή του.

Γιὰ νἀ διαβάσετε ὁλόκληρο τὸ κείμενο σὲ καλὴ ἐκτυπώσιμη μορφή,
πατῆστε ἐδῶ: ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ

,

Σχολιάστε