Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἅγιοι

ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΔΑΒΙΔ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ «Ἡ καλή ἀπαρχή τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ».

Ἁγιοκατάταξη τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορα τῆς Τραπεζοῦντος
Δαβίδ τοῦ Μεγάλου Κομνηνοῦ

Μετὰ ἀπὸ σχετικὴ εἰσήγηση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Δράμας κ. Παύλου πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐν συνεχείᾳ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, πραγματοποιήθηκε ἡ ἐπίσημη Ἁγιοκατάταξη στὸ ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδὀξου Ἐκκλησίας τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορος τῆς Τραπεζοῦντος Δαβὶδ τοῦ Μεγάλου Κομνηνοῦ.

 

Ἡ σχετικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Μητροπολίτου Δράμας Παύλου :

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.              Εἰς ἐμέ τόν ἐν ἐπισκόποις ἐλάχιστον ἔλαχεν ἡ τιμή καί ὁ κλῆρος ὅπως ἐκζητήσω παρά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν ἱεροκανονικήν διενέργειαν τῶν δεόντων πρός ἐπίσημον κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς κατ’ Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ τελευταίου αὐτοκράτορος τῆς Τραπεζοῦντος Δαβίδ τοῦ Μεγάλου Κομνηνοῦ, τῶν τριῶν αὐτοῦ τέκνων Βασιλείου, Γεωργίου, Μανουήλ καί τοῦ ἀνεψιοῦ αὐτοῦ καί διαδόχου τοῦ θρόνου Ἀλεξίου, τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρικῶς τελειωθέντων κατά τήν 1ην Νοεμβρίου τοῦ 1463.

.              Ἡ κατάταξις εἰς τάς ἐπισήμους ἁγιολογικάς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἀνωτέρω Μαρτύρων, τό ἔτος 2013, κατά τό ὁποῖον συνεπληρώθησαν 550 ἔτη ἀπό τῆς μαρτυρικῆς τελειώσεως αὐτῶν (1463-2013), ἀπετέλει ὑποχρέωσιν ἱεράν ἁπάσης τῆς Ἐκκλησίας ἀλλ’ ἰδιαιτέρως ἡμῶν τῶν ἐκ Πόντου καταγομένων καθώς ἐν τῇ συνειδήσει ἡμῶν ὡς καί τῶν ἐχόντων γνῶσιν τῆς ἱστορίας τῆς μαρτυρικῆς ἡμῶν πατρίδος, οὗτοι εἰσίν ἡ καλή ἀπαρχή τῶν ἐν Πόντῳ νεομαρτύρων.

.              Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, υἱοθετήσασα τήν ταπεινήν εἰσήγησίν μου, ἀνέπεμψε τόν ἀρτίως καταρτισθέντα φάκελλον εἰς τόν πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Θρόνον.

.

david o komninos

          Ὅθεν, ὁ προσκυνητός ἡμῶν Δεσπότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος τόν ἀποσταλέντα Αὐτῷ φάκελλον, ἀρκούντως μελετήσας, ὡς καί οἱ περί Αὐτόν Σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς καί ἱεροσυνοδικῶς μετ’ αὐτοῦ συσκεψάμενοι, τῇ ἐπικλήσει τοῦ Παναγίου καί τελεταρχικοῦ Θείου Πνεύματος, ἱεροκανονικῶς ἀπεφήναντο καί διά Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Πράξεως ἐκδοθείσης τῇ δεκάτῃ Ἰουλίου τοῦ σωτηρίου ἔτους δισχιλιοστοῦ δεκάτου τρίτου κατέταξαν εἰς τήν χορείαν τῶν Ἁγίων Μαρτύρων τῆς κατ’ Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τούς καλλινίκους τούτους Νεομάρτυρας, ὁρίσαντες, ὅπως ἡ ἱερά αὐτῶν μνήμη γεραίρεται ἐτησίως κατά τήν 1ην τοῦ μηνός Νοεμβρίου, ἡμέραν τῆς μαρτυρικῆς αὐτῶν τελειώσεως.

.              Ἐκπληρώσαντες τό ἱερόν τοῦτο ὄφλημα πρός τόν τελευταῖον τῆς κλεινῆς Τραπεζοῦντος ἄνακτα, Ἅγιον Δαβίδ τόν Μέγαν Κομνηνόν καί τήν συνοδείαν αὐτοῦ, μετ’ εὐλόγου χαρᾶς γνωστοποιοῦμεν τά τῇ ἐπινεύσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος τελεσιουργηθέντα εἰς τούς φιλομάρτυρας καί εἰς τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς διαβιοῦντας Ποντίους, ἐπικαλούμενοι τάς πρεσβείας αὐτῶν πρός τόν Δεσπότην Χριστόν δι’ ἅπαντας τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς, τούς τιμῶντας τήν ἱεράν μνήμην αὐτῶν ὡς καί διά τόν γενέθλιον τόπον τῶν πατέρων ἡμῶν, τόν «ἀνάσπαλτον» Πόντον.

 

ΔΑΒΙΔ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΟΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ

.              15 Αὐγούστου 1461. Ὁ Μωάμεθ ὁ πορθητής μετά ἀπό σκληρή πολιορκία καταλαμβάνει τήν πρωτεύουσα τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν, τήν Τραπεζούντα. Ἡ ὕστατη ἰσχυρή ἔπαλξη τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ στήν Ἀνατολή ἔπαψε νά φωτίζει. Ἡ αὐτοκρατορία ἐσβέσθη καί ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις. Ὁ Ἑλληνισμός τοῦ Πόντου ἔζησε δύσκολες καί κρίσιμες στιγμές. Πολλές φορές αἰσθάνθηκε τήν ἀνάσα τοῦ θανάτου.
.              Καί αὐτός ὅμως ὁ θάνατος στό προπύργιο αὐτό τοῦ ἑλληνισμοῦ, πού ὀνομάζεται Πόντος, δέν ἀντίκρυσε τίποτε ἄλλο παρά ψυχές ὄρθιες καί ἀκατάβλητη ἀπόφαση. Ὁ τελευταῖος αὐτοκράτορας Δαβίδ, ὁ Μέγας Κομνηνός, ὅμηρος στά χέρια τοῦ πορθητῆ μαζί μέ τά τρία του παιδιά καί τόν ἀνεψιό του καί διάδοχο Ἀλέξιο τόν Ε΄ ἐκτοπίζεται στήν Ἀδριανούπολη. Ἡ σωτηρία τῆς Τραπεζούντας εἶναι ἀσφαλῶς ἀδύνατη.
.              Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἀγριότητα τῆς ἅλωσης ὑπῆρξε μικρότερη λόγω τῆς συνθηκολογήσεως.
.              Συνήθεια ὑπάρχει γιά κάθε καταστροφή νά ρίχνονται οἱ εὐθύνες μόνο στούς ἡγήτορες.
.              Τά πραγματικά ὅμως αἴτια ἐνυπάρχουν σέ σύνθετες καταστάσεις καί ἡ νηφάλια διάγνωση παραθεωρεῖται.
.              Αὐτός πού ἔχει τήν ἀτυχία νά κυβερνᾶ τίς τελευταῖες αὐτές ὧρες καί νά ὑφίσταται τούς κλονισμούς τῆς καταστροφῆς, αὐτός εἶναι καί ὁ ἐκ τοῦ προχείρου ὑπεύθυνος, ὁ ἄνανδρος, ὁ προδότης. Τέτοιο διπλό θῦμα ὑπῆρξε καί ὁ αὐτοκράτορας Δαβίδ.
.              Ἐδῶ πρέπει νά τονίσουμε ὅτι πάρα πολλοί ἦσαν ἐκεῖνοι πού θεωροῦσαν τήν ἀντίσταση μάταιη καί ἐπίεζαν γιά τή λύση τῆς συνθηκολογήσεως ἐλπίζοντας ὅτι θά ἐμετριάζετο τό κακό καί ἡ ὀργή τοῦ πορθητοῦ. Ἐμᾶς ὅμως μᾶς ἐνδιαφέρει τό τέλος τοῦ αὐτοκράτορα.

.              Τό ἀνώνυμο συναξάριο τοῦ γένους μέ λιτές γραμμές ἀναφέρεται στό μαρτυρικό του τέλος. «Κατά τήν 26ην τοῦ μηνός Μαρτίου τῆς ΙΑ΄ Ἰνδικτιῶνος τοῦ 1463 ἔτους, ἡμέρα Σαββάτῳ, πικροτάτῃ ὥρᾳ γ΄ ἐκρατήθη ὁ Ἅγιος ἡμῶν Αὐθέντης καί Βασιλεύς Τραπεζοῦντος κύριος Δαβίδ ὁ Μέγας Κομνηνός ἐν Ἀνδριανουπόλει καθειρχθείς σύν ἁλύσεσι ἐν τῷ Πύργῳ ».1

.                    «Ἐν δέ τῇ πρώτῃ Νοεμβρίου, ἡμέρᾳ Κυριακῇ καί ὥρᾳ τετάρτῃ τῆς νυκτός ἐτελειώθη τῷ ξίφει ὁ αὐτός σύν ἅμα τοῖς τρισίν αὐτοῦ υἱοῖς καί τῷ ἀνεψιῷ, τῷ 1463 ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ ἐν Κωνσταντινουπόλει».2

.                  Οἱ παραπάνω συναξαριακές σημειώσεις βρίσκονται σέ μεμβράνινο χειρόγραφο εὐαγγελιστάριο τῆς Μονῆς τῆς Θεοτόκου στή νῆσο Χάλκη. Τώρα τό χειρόγραφο μέ τίς ἐνθυμίσεις βρίσκεται στό σκευοφυλάκειο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ὅταν ὁ Δαβίδ παρουσιάσθηκε στόν Μωάμεθ αὐτός τοῦ πρότεινε ἕνα ἀπό τά δυό, ἤ νά μείνει ζωντανός ἐφόσον ἀπαρνηθεῖ τήν πίστη του ἤ νά θανατωθοῦν αὐτός καί ὅλη ἡ οἰκογένειά του. Ἀπό τήν τρομερή αὐτή πρόταση ὁ Δαβίδ διάλεξε τή δεύτερη λύση λέγοντας μέ παρρησία στόν Μωάμεθ ὅτι : «Κανένα μαρτύριο δέν πρόκειται νά μέ φέρει στό σημεῖο ν’ ἀπαρνηθῶ τήν πίστη τῶν πατέρων μου».3 Ἔτσι πέρασε ὁ Δαβίδ στήν αἰωνιότητα ἀνταλλάσσοντας τή βασιλική ἁλουργίδα μέ τό φωτοστέφανο τοῦ μάρτυρα.
.              Ὅλοι ὅσοι ἀσχολήθηκαν μέ τό τραγικό τέλος τῆς Τραπεζουντιακῆς αὐτοκρατορίας κατατάσσουν τόν Δαβίδ στή χορεία τῶν μαρτύρων, ἐκφράζοντας τήν κοινή συνείδηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος.
.              Ὁ Σάββας Ἰωαννίδης στό ἔργο του «Ἱστορία καί στατιστική Τραπεζοῦντος» γράφει : «Καί ὁ Ἑλληνισμός, πρός τιμή του, ἔχει νά ἐπιδείξει δυό αὐτοκράτορες, ἕναν νά πεθαίνει μέ γενναιότητα πολεμώντας γιά τήν πατρίδα, τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο, καί ἕναν νά μαρτυρεῖ γιά τήν πίστη του. Δηλαδή τόν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς Τραπεζούντας Δαβίδ, τόν Μεγάλο Κομνηνό.

Καί ἔτσι καθώς δυό εἶναι τά στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς ὕπαρξης τοῦ ὅλου Ἑλληνισμοῦ, δηλαδή ἡ πίστη στήν πατρίδα καί ἡ θρησκεία, ἡ Θεία πρόνοια συνεισφέρει σ’ αὐτόν μέ τόν Κωνσταντῖνο ὡς ἔφορο καί ἥρωα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί μέ τόν Δαβίδ ὡς ἔφορο καί ἥρωα τοῦ χριστιανισμοῦ».4
.              «Ἀλλά καί μάρτυρες τῆς πίστης ἔγιναν πολλοί σέ πολλά μέρη, ἀκόμα καί σήμερα ἀνάμεσα στά ἀπρόσιτα χριστιανικά χωριά καί ἔχουν ὑποστεῖ μαρτυρικές διώξεις. Καί πρῶτος ἀπ’ ὅλους εἶναι δίκαιο νά μνημονευθεῖ ὁ τελευταῖος ἀπό τούς Μεγάλους Κομνηνούς, ὁ Δαβίδ, μαζί μέ τά παιδιά καί τούς συγγενεῖς του, πού προτίμησε τό μαρτυρικό θάνατο ἀντί νά ζήσει καί νά ἀπολαύσει τιμές, ὅπως ἔκαναν ἄλλοι πού εἴδαμε, οἱ ὁποῖοι ἐπιθύμησαν τά πρόσκαιρα ἀντί γιά τά αἰώνια καί τήν ἐφήμερη ἐκτίμηση ἀντί γι’ αὐτήν πού προέρχεται ἀπό τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους».5
.              Ὁ λόγιος ἀρχιμανδρίτης Πανάρετος Τοπαλίδης, ἡγούμενος τῆς ἱστορικῆς μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου Βαζελῶνος στό περισπούδαστο ἔργο του «Ὁ Πόντος ἀνά τούς αἰῶνας», σχολιάζει ὡς ἑξῆς τό μαρτυρικό τέλος τοῦ αὐτοκράτορα : « …. καί μετά τινας μῆνας τίθεται ὠμῶς ἀντιμέτωπος τοῦ διλήμματος, ἤ νά ἐξομόση, ἤ νά σφαγῆ μετά τῶν τέκνων του. Προείλετο τό δεύτερον καί εἶδε σφαζομένους τούς υἱούς του καί τόν ἀνεψιόν του Ἀλέξιον καί μετ’ αὐτούς ἐσφάγη καί αὐτός ἐπί λόφου καλουμένου «Πέγιογλου» ὑπό τῶν Τούρκων, καί κειμένου ἀντίπεραν τοῦ λόφου ἐφ’ οὗ μαχόμενος ἔπεσε πρό δέκα ἐτῶν ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος. Καί οὕτω συνεπληρώθη τό μαρτύριον τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐν τῷ προσώπῳ τῶν δυό αὐτοκρατόρων αὐτοῦ, τοῦ μέν πεσόντος ἐν μάχῃ ἀμύνης ὑπέρ ἐλευθερίας, τοῦ δέ σφαγέντος ἐν μαρτυρίᾳ ὑπέρ τῆς ἀληθείας».6
.              Ὁ ἐκλεκτός Πόντιος ἐπιστήμονας Ὀδυσσέας Λαμψίδης σχολιάζει : «Τραγικός ἥρως ὁ Δαβίδ, διά τοῦ θανάτου σφραγίζει τήν ἱστορίαν τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν. Ἡ μοῖρα δέν ἠθέλησε νά χορηγήση εἰς αὐτόν τόν θάνατον ἑνός πολεμιστοῦ, ἀλλά ὥρισεν εἰς αὐτόν τό τέλος ἑνός μάρτυρος «ξίφει τελειοῦται» ».7
.              Ἀπό τίς παραπάνω μαρτυρίες καί ἀπόψεις, ἀβίαστα συμπεραίνουμε ὅτι βρισκόμαστε μπροστά σ’ ἕναν μάρτυρα στεφανωμένο καί δικαιωμένο ἀπό τόν δικαιοκρίτη Θεό, ἀδικημένο ὅμως ἀπό ὁλόκληρο τόν ἑλληνισμό, ἀφοῦ δέν προβάλλεται ἡ θυσία του καί δέν τιμᾶται τό μαρτύριό του. Πολλοί εἶναι οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους δέν τιμήθηκε πρεπόντως ὁ μάρτυς Βασιλεύς. Ἦρθε ὅμως ἡ ὥρα ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοι καί κληρονόμοι τῆς Τραπεζουντιακῆς αὐτοκρατορίας νά ἀναδείξουμε τήν κοινή συνείδηση περί τοῦ μαρτυρίου του ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ, νά ἀποδώσουμε πρός αὐτόν τά ὀφειλόμενα ὡς υἱοί φιλοπάτορες καί νά ἐπαληθεύσουμε τήν χρυσοστομικήν ρῆσιν πού λέγει : «ὥσπερ γάρ τόν ἥλιον ἀμήχανον σβεσθῆναι, οὕτω καί τήν μνήμην τῶν μαρτύρων».8
.              Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης πρώην Λεοντοπόλεως Σωφρόνιος Εὐστρατιάδης στό ἐπιστημονικό του ἔργο : «Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας» γράφει τά ἑξῆς γιά τό χρέος μας ἔναντι τῶν μαρτύρων πού βρίσκονται στήν ἀφάνεια χωρίς νά ἀποδίδονται σ’ αὐτούς οἱ νενομισμένες τιμές : «Διά τοῦτο ἔχομεν καθῆκον ἱερόν νά ἀναστήσωμεν τούς νεκρούς ἐπί τῆς γῆς καί ζῶντας ἐν τοῖς οὐρανοῖς, νά ἀποδώσωμεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τήν δόξαν αὐτῆς καί τό κάλλος, τάς μορφάς καί τά ὀνόματα τῶν ἡρώων τῆς πίστεως, οἵτινες διά τοῦ αἵματος αὐτῶν, καί διά τοῦ βίου αὐτῶν ἐστερέωσαν τά θεμέλια αὐτῆς καί εἶναι μέρος τοῦ ἀκηράτου στεφάνου αὐτῆς, ἀδάμαντες ἐκπεσόντες ἐκ τοῦ πολυτίμου στέμματος, θησαυρός ἱερός τῆς ἡμετέρας πίστεως. Ἔχομεν ἱερόν καθῆκον νά ἀναζητήσωμεν καί εὕρωμεν τούς κρυπτομένους ἀπό τά νέφη ἀστέρας καί τοποθετήσωμεν εἰς τό ἡρῶον τῆς πίστεως. Αἱ κατά ἀνατολάς Ἐκκλησίαι διά τάς περιπετείας αὐτῶν ἀπώλεσαν τόν ἴδιον αὐτῶν κώδικα καί τά δίπτυχα καί τάς περγαμηνάς αὐτῶν˙ διεσκορπίσθησαν εἰς τούς τέσσαρας ἀνέμους ὑπό τῆς λύσσης τῶν ἐχθρῶν καί ἠφανίσθησαν πολλά πολύτιμα τῆς κληρονομίας ἡμῶν μνημεῖα καί πειστήρια˙ ἐναπέμειναν ὅθεν γεραρά λείψανα καί ταῦτα ἀπόκεινται εἰς ἡμᾶς νά περισυλλέξωμεν μετ’ εὐλαβείας».9
.              Σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς ἐκκλησίας τόν πρῶτο λόγο στήν ἀναγνώριση ἑνός ἁγίου ἔχει τό πλήρωμα τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας. Ἡ αὐθόρμητη ἀναγνώριση ἀπό τήν συνείδηση τῶν πιστῶν εἶναι καθοριστικός παράγων. Εἰδικά γιά τήν τιμή στούς μάρτυρας ὁ πολυγραφώτατος Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης παρατηρεῖ : «τῶν μαρτύρων τά λείψανα προσκυνοῦνται ὡς ἅγια καί χωρίς θαυμάτων καί εὐωδίας, μέ τό νά γίνεται φανερόν εἰς ὅλους διά τῆς ἐμπράκτου ἀποδείξεως τοῦ μαρτυρίου, ἡ εἰς Θεόν τελεία πίστις καί τελεία ἀγάπη αὐτῶν».10
.              Καί ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος παρατηρεῖ τά ἑξῆς : « …. ἤ ποῦ ἠκούσθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οἱ Θεῖοι Μάρτυρες νά καρτεροῦν τήν ἐπίγειον κρίσιν νά κυρώση τό μαρτύριόν τους, καί νά βεβαιώση ἐκείνους, ὅπου ἤδη ἐσφράγισαν τό τέλος τους μέ τήν ὁμολογίαν τῆς θείας πίστεως, καί τούς ὁποίους εὐθύς ἐν τῷ ἅμα ὁ ἀγωνοθέτης Χριστός ἄνωθεν ἐστεφάνωσεν ; Τί ἄλλο εἶναι ἡ ἑορτή, παρά μακαρισμός καί δόξα καί τιμή, καί νά προβάλλωμεν εἰς τόν Θεόν πρέσβυν καί μεσίτην τόν ἑορταζόμενον, διά νά λαμβάνωμεν δι’ αὐτοῦ παρά Θεοῦ τῶν ψυχικῶν μας παθῶν τήν ἴασιν ; Εἶναι ἄλλο τίποτας ἡ ἑορτή παρά ταῦτα ; Ἔπειτα  …. δέν ἤκουσαν ποτέ τους, πώς εὐθύς ὁπού πέση εἰς τήν γῆν ἡ κεφαλή τοῦ Μάρτυρος, οἱ παρόντες Χριστιανοί ἀπό ψυχῆς καί καρδίας χαίροντες, καί τόν Θεόν δοξάζουσι καί τόν Μάρτυρα μακαρίζουσι».11
.              Ὁ Βασιλεύς Δαβίδ θυσίασε πρόθυμα τά πάντα, Πατρίδα, γένος, ὕπαρξη, οἰκογένεια, γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἐπουρανίου βασιλέως Χριστοῦ. Εἶναι ἡ καλή ἀπαρχή τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Γι’ αὐτό δέν πρέπει ἡ λήθη νά καλύψει μέ τό σιωπηλό της πέπλο τό μαρτυρικό θάνατο τοῦ τελευταίου αὐτοκράτορα τῆς Τραπεζοῦντος Δαβίδ γιά πολλούς σοβαρούς λόγους, πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἐθνική μας, τήν Ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας καί τό μέλλον μας στό ἱστορικό γίγνεσθαι.
.              Πρέπει νά τιμοῦμε τήν ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του ἀποδεικνύοντας σέ ὅλους ἐκείνους, πού ἴσως συνέφερε νά παραδοθεῖ στήν ἀφάνεια τό πρόσωπο αὐτό καί τό μαρτυρικό του τέλος, ὅτι τά παιδιά τῶν ξεριζωμένων, ὅσο περνοῦν τά χρόνια, ὄχι μόνο δέν ξεχνοῦν˙ ἀλλά περισσότερο μέ ἱερό δέος ἐγκύπτουν στήν προγονική ἱστορία, τή σπουδάζουν καί ἀντλοῦν διδάγματα, ἀξίες καί δύναμη καί προχωροῦν καί διαπλέουν σ’ ὅλον τόν κόσμο μέ τήν «Ἀργώ» πού δέν σταμάτησε τό ταξίδι της. Τά παιδιά τῶν ποντίων δέν ξεχνοῦν, διότι ἠχεῖ μέσα τούς ἡ φωνή τῶν Πατέρων τους, ὅπως τήν διασάλπισε ὁ ἀείμνηστος Λεωνίδας Ἰασωνίδης :  «Ξηρανθήτω ἡμῖν ὁ λάρυγξ, ἐάν ἐπιλαθόμεθά σου ὦ πάτριος ποντία γῆ».

———————————————————————————————————-

 1    Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος Χρυσάνθου, «Ἡ ἐκκλησία Τραπεζοῦντος», Ἀθῆναι 1933, σ. 521.

 2    ὅ.π., σ. 522 (Σκευοφυλάκειο Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου,  αριθμ. 8, φύλ. 294α).

 3    WEISZ WELTGESCHICTE – GRAZ LEIPZIG 1892 VII 117.

 4    Σάββα Ἰωαννίδη,«Ἱστορία καί στατιστική τῆς Τραπεζοῦντος»,  Θεσσαλονίκη 1988, σ. 95 (Α΄ ἔκδοσις Κωνσταντινούπολις 1870).

 5    ὅ.π., σ. 124.

 6  Ἀρχιμ. Παναρέτου Τοπαλίδου, «Ὁ Πόντος ἀνά τούς αἰῶνας»,
Δράμα 1929, σ. 63-64.

 7    Ἀρχεῖον Πόντου, Ἀθῆναι 1961, τόμος 24, σ. 28.

 8    Ἰωάννου Χρυσοστόμου, εἰς τόν Ἅγιον Ἱερομάρτυρα Φωκᾶ,MIGNE, P.G. 50,699.

9    Σωφρονίου Εὐστρατιάδου, Μητροπολίτου πρ. Λεοντοπόλεως, «Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας», Ἀθῆναι 1995, σ. ιε΄.

10    Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, «Νέον Μαρτυρολόγιον»,  Ἀθῆναι 1961, σ. 24.

11    Π. Β. Πάσχου, «Ἐν ἀσκήσει καί μαρτυρίῳ», Ἀθῆναι 1996,   Ἀθανασίου Παρίου περί νεομαρτύρων), σ. 81-82.

ΠΗΓΗ: tideon.gr (ἀπὸ romfea.gr)

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΓΙΟΣ»…ΕΞΠΡΕΣ Ο ΒΟΪΤΙΛΑ!

Ἅγιος ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος ΙΙ;

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Νομίζουν ὅτι μὲ τέτοια ἐλεεινὰ καμώματα, ὅτι μὲ τέτοια ἐμπαικτικὴ παραποίηση τῆς ἁγιότητος [καὶ κατὰ συνέπειαν τῆς ἀνακηρύξεως τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ] καὶ τέτοιο θεατρισμό της στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων τοῦ 21ου αἰῶνος θὰ ἀναπαρθενευθοῦν ἐπικοινωνιακῶς. Ἀλλὰ ἐδῶ δὲν δίστασαν αἰῶνες τώρα, οἱ ἀθεόφοβοι, νὰ ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, στὶς «Ἁγιότητες ἐξπρές» θὰ σκόνταφταν;

.              Πιὸ γρήγορα ἀπὸ κάθε ἄλλον σύγχρονο θὰ ἀνακηρυχθεῖ ἅγιος ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος ΙΙ, ὁ ὁποῖος ἔφυγε τὸ 2005, καθὼς τὸ Βατικανὸ μὲ μυστικὴ διαδικασία ἐπικύρωσε ἕνα μυστηριῶδες θαῦμα, τὸ ὁποῖο μέχρι σήμερα κρατεῖτο κρυφό.
.              Λέγεται ὅτι ὁ Πάπας θεράπευσε μία γυναίκα ἀπὸ τὴν Κόστα Ρίκα ποὺ ἔπασχε ἀπὸ σοβαρή εγκεφαλικη βλάβη καὶ ἦταν ἕνα βῆμα ἀπὸ τὸν τάφο. Ἡ Ἁγία Ἕδρα δὲν ἔχει ἀνακοινώσει ἐπίσημα λεπτομέρειες γιὰ τὸ θαῦμα, ἀλλὰ εἰδικοὶ ἀναφέρθηκαν στὴ θαυματουργὴ δύναμη τοῦ Πάπα, καθὼς οἱ συγγενεῖς τῆς γυναίκας, ποὺ χαροπάλευε, προσευχήθηκαν στὴν μνήμη τοῦ Πάπα καὶ ἡ γυναίκα ἐπανῆλθε στὴν ζωή, σύμφωνα μὲ τὴν Telegraph. Ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία ἀπαίτησε ἔρευνα γιὰ τὸ περιστατικὸ καὶ οἱ γιατροὶ ἐπιβεβαίωσαν ὅτι ἡ ἐπιστήμη δὲν μποροῦσε νὰ θεραπεύσει τὴν γυναίκα, ἐνῶ τὸ γεγονὸς δὲν ἐξηγεῖται ἐπιστημονικά.
.              Ἐπιτροπὴ θεολόγων ἐνέκρινε τὸ θαῦμα, σύμφωνα μὲ ἁρμόδιο ἐκπρόσωπο ἀπὸ τὸ Βατικανό. Τώρα ἡ ὑπόθεση θὰ ἀνατεθεῖ σὲ ἐπιτροπὴ καρδιναλίων καὶ στὴν συνέχεια στὸν Πάπα Φραγκίσκο.
.              Ὁ Ἰωάννης Παῦλος ἀναμένεται νὰ ἁγιοποιηθεῖ τὸν Ὀκτώβριο περίπου, ἀκριβῶς στὴν ἐπέτειο τῆς 35ης ἐκλογῆς του. Ἂν ὅλα πᾶνε καλά, ἀναμένεται ἐπίσημη ἀνακοίνωση τὸν Ἰούλιο, ἀκριβῶς στὰ ὀκτὼ χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατό του τὸ 2005. Ἂν καὶ οἱ ἅγιοι ἁγιοποιοῦνταν πολὺ γρήγορα στὸν Μεσαίωνα, σήμερα ἡ διαδικασία παίρνει δεκαετίες, ἀκόμη κι αἰῶνες. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ διαδικασία ποὺ ἀκολουθεῖται γιὰ τὸν Ἰωάννη Παῦλο ἔχει σπάσει τὰ ρεκὸρ τῆς μοντέρνας ἐποχῆς. Πρὶν ἀπὸ αὐτόν, ἡ πιὸ σύντομη ἁγιοποίηση διήρκεσε 27 χρόνια καὶ ἀποδόθηκε στὸν ιδρυτὴ τοῦ Opus Dei, Josemaria Escriva, τὸ 2002.
.              Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Πολωνοῦ Ποντίφικα, ὁ διάδοχός του Βενέδικτος ΙϚ´ παρέκαμψε τὴν πενταετῆ περιοδο ἀναμονῆς καὶ ἐπέτρέψε τὴν ἔρευνα στὴ ζωὴ καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ ἀείμνηστου Ποντίφικα νὰ ἀρχίσει σχεδὸν ἀμέσως. Ὁ Πάπας ἔπρεπε νὰ εἶχε κάνει τουλάχιστον δύο θαύματα γιὰ νὰ θεωρηθεῖ ἅγιος. Τὴν πρώτη φορὰ λέγεται ὅτι ἂν καὶ νεκρός, παρενέβη καὶ βοήθησε, ὥστε νὰ θεραπευθεῖ μία Γαλλίδα μοναχή, ποὺ ὀνομάζεται ἀδερφὴ Marie Simon-Pierre, ἡ ὁποία ἔπασχε ἀπὸ Πάρκινσον. Τοῦ ἀποδόθηκε τὸ θαῦμα τὸ 2011. Οἱ Καθολικοὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο τώρα ἀναμένουν ἡ ἐκκλησία νὰ ἐγκρίνει καὶ τὸ δεύτερο θαῦμα του. Χιλιάδες θὰ ταξιδέψουν στὸ Βατικανὸ ὥστε νὰ παρακολουθήσουν τὴν τελετὴ ἁγιοποίησης.

 ΠΗΓΗ: real.gr (ἀπὸ NEW YORK DAILY NEWS, TELEGRAPH)

, , ,

Σχολιάστε

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ («Χρειαζόμαστε τὴν γνώση ποὺ λέει πὼς στὸ σύμπαν ὑπάρχουν πολὺ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε».)

Ὀρθοδοξία, ἡ ἀγαπημένη

(Ἀπόσπασμα παλαιοτέρας συνεντεύξεως
τοῦ μεγάλου συγχρόνου Βρετανοῦ Ἱστορικοῦ Στ. Ράνσιμαν)

 Πῶς βλέπετε τὴν Ὀρθοδοξία;

.           Ἔχω μεγάλο σεβασμὸ γιὰ τὰ χριστιανικὰ δόγματα, καὶ κυρίως γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, διότι μόνον ἡ Ὀρθοδοξία ἀναγνωρίζει πὼς ἡ θρησκεία εἶναι μυστήριο. Οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ κι οἱ προτεστάντες θέλουν νὰ τὰ ἐξηγήσουν ὅλα. Εἶναι ἄσκοπο νὰ πιστεύεις σὲ μία θρησκεία, θεωρώντας ὅτι αὐτὴ ἡ θρησκεία θὰ σὲ βοηθήσει νὰ τὰ καταλάβεις ὅλα. Ὁ σκοπὸς τῆς θρησκείας εἶναι ἀκριβῶς γιὰ νὰ μᾶς βοηθάει νὰ κατανοήσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲ μποροῦμε νὰ τὰ ἐξηγήσουμε ὅλα. Νομίζω πὼς ἡ Ὀρθοδοξία συντηρεῖ αὐτὸ τὸ πολύτιμο αἴσθημα τοῦ μυστηρίου.

 Μά, χρειαζόμαστε τὸ μυστήριο;

.           Τὸ χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε αὐτὴν τὴ γνώση ποὺ λέει πὼς στὸ σύμπαν ὑπάρχουν πολὺ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε. Χρειαζόμαστε τὴν διανοητικὴ μετριοφροσύνη, κι αὐτὴ ἀπουσιάζει, εἰδικὰ μεταξὺ τῶν Δυτικῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν. Αὐτὸ εἶναι χαρακτηριστικό τῆς σχέσεως τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς ἁγίους τους – ὁ σεβασμὸς τῆς ταπεινότητας.

 Πῶς σχολιάζετε τὸ γεγονὸς ὅτι ἀρκετοὶ ἅγιοι ἀνακατεύτηκαν στὴν πολιτικὴ ἢ ἄσκησαν πολιτική;

.           Ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ἐπηρεάσουν ἄλλους ἀνθρώπους ἀσκοῦν πολιτική, καὶ εἶναι πολιτικοί. Πολιτικὴ σημαίνει νὰ προσπαθεῖς νὰ ὀργανώσεις τὴν Πόλιν μὲ ἕνα νέο τρόπο σκέψης. Οἱ ἅγιοι εἶναι πολιτικοί. Ποτὲ δὲν πίστεψα ὅτι μπορεῖς νὰ διαχωρίσεις τὴν πίστη πρὸς τοὺς Ἁγίους ἀπὸ τὴ διανόηση. Ἐπιστρέφω σὲ ὅσα εἶπα γιὰ τὶς ἐκκλησίες. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ προσπαθεῖς νὰ ἐξηγήσεις τὰ πάντα, καταστρέφεις οὐσιαστικὰ αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελεῖ τὴν ἀνθρώπινη διαίσθηση, αὐτὴ ποὺ συνδέει τὴ διανόηση μὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ.

 Διανόηση, πολιτικὴ καὶ πίστη στὰ Θεῖα, λοιπόν, μποροῦν νὰ βαδίζουν μαζί;

.          Ἀποτελεῖ παράδειγμα ἡ πόλη σας, ἡ Θεσσαλονίκη. Ἦταν πολὺ φημισμένη γιὰ τοὺς διανοητές της, εἰδικὰ στὰ ὕστερα βυζαντινὰ χρόνια. Ἀλλὰ εἶχε καὶ βοήθεια ἀπὸ τοὺς στρατιωτικούς της πού, ὅπως ὁ Ἅγιος Δημήτριος, ποὺ ἔρχονταν νὰ τὴ σώσουν στὴ σωστὴ στιγμή. Ἡ πίστη στοὺς Ἁγίους σοῦ δίνει κουράγιο νὰ ὑπερασπιστεῖς τὴν πόλη ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις, ὅπως ἔκανε κι ὁ Ἅι-Δημήτρης.

 Πῶς βλέπετε τὶς ἄλλες ἐκκλησίες;

.           Ἡ ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία ἦταν πάντα καὶ πολιτικὸ ἵδρυμα, ἐκτὸς ἀπὸ θρησκευτικό, καὶ πάντα ἐνδιαφερόταν γιὰ τὸν νόμο. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πώς, ὅταν ἡ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία κατέρρευσε στὴν Δύση καὶ ἦρθαν τὰ βαρβαρικὰ βασίλεια, οἱ ρωμαῖοι ἄρχοντες χάθηκαν ἀλλὰ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες παρέμειναν, κι ἦταν κι οἱ μόνοι μὲ ρωμαϊκὴ μόρφωση. Ὅποτε, αὐτοὶ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τοὺς βάρβαρους βασιλεῖς γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸ νόμο. Έτσι, ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία «ἀνακατεύτηκε» μὲ τὸ νόμο. Τὸν βλέπεις τὸν νόμο στὴν ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία: θέλει νὰ εἶναι ὅλα νομικὰ κατοχυρωμένα. Στὸ Βυζάντιο -καὶ εἶναι ἐνδιαφέρον πῶς μετὰ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση τὰ ὑποστρώματα παραμένουν- ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται μόνον γιὰ τὸν Κανόνα, τὸν νόμο τῶν γραφῶν. Δὲν ἔχει τὴν ἐπιθυμία νὰ καθορίσει τὰ πάντα. Στὶς δυτικὲς Ἐκκλησίες ποὺ ἀποσχίστηκαν ἀπὸ τὴ ρωμαιοκαθολική, ἡ ἀνάγκη τοῦ νόμου, τοῦ ἀπόλυτου καθορισμοῦ, ἔχει κληρονομηθεῖ. Ἔχει πολὺ ἐνδιαφέρον νὰ μελετήσει κανεὶς -καὶ μελετῶ ἐδῶ καὶ καιρὸ- τὸν διάλογο ἀνάμεσα στὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία τοῦ 17ου αἰώνα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη. Οἱ Ἀγγλικανοὶ ἦταν ἰδιαίτερα ἀνάστατοι, διότι δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί πίστευαν οἱ Ὀρθόδοξοι σχετικὰ μὲ τὴν μεταβολὴ τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἄρτου σὲ αἷμα καὶ σῶμα. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔλεγαν «εἶναι μυστήριο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ὅτι γίνεται, ἀλλὰ τὸ πῶς δὲν τὸ γνωρίζουμε». Οἱ Ἀγγλικανοὶ -ὅπως κι οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ- ἤθελαν μία καθαρὴ ἐξήγηση. Αὐτὴ εἶναι ἡ τυπικὴ διαφορὰ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς ἀγαπῶ τοὺς Ὀρθοδόξους.

ΠΗΓΗ: «Ἐπιστήμη»

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 19.04.2013

.           Πόσοι χριστιανοί στήν ἐποχή μας ἐμπνέονται ἀπό τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας; Πόσοι κληρικοί καί πόσοι ἐπίσκοποι ἀκολουθοῦν τό παράδειγμά τους; Ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι δύσκολη. Ἡ πραγματικότητα μᾶς ὁδηγεῖ στό ἀσφαλές συμπέρασμα ὅτι εἶναι ἐλάχιστοι.
.           Ἐκεῖνο πού ἰδιαίτερα διέκρινε τους Ἁγίους ἦταν ἡ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς τους. Ὅσο προόδευαν πνευματικά, τόσο περισσότερο συναισθάνονταν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί! Δυστυχῶς, αὐτό οἱ χριστιανοί δέν μποροῦν νά τό κατανοήσουν, γι᾽ αὐτό καί ἔχουν σέ μεγάλη ὑπόληψη τόν ἑαυτό τους.
.           Ἐπειδή εἶναι ἀναξιοπρεπεῖς θέλουν να τούς τιμοῦν οἱ ἄλλοι. Ἐάν κάποιος τολμήσει νά τούς ἀποκαλέσει δημοσίως ἁμαρτωλούς, δέν τό ἔχουν σέ τίποτε νά τόν ὁδηγήσουν στο δικαστήριο, γιά νά δικαιωθοῦν καί νά ἀποζημιωθοῦν. Καλλιεργοῦν ἐπιμελῶς τήν εἰκόνα τους πρός τόν κόσμο. Θέλουν νά εἶναι διαφορετικοί καί ἀνώτεροι καί ἀγωνίζονται νά πείσουν τό πλῆθος τοῦ λαοῦ ὅτι δέν εἶναι κοινοί καί συνηθισμένοι ἄνθρωποι! Δέν εἶναι «ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων». Ἀκολουθοῦν δηλαδή τήν τακτική τοῦ Φαρισαίου τῆς παραβολῆς, ξεχνώντας ὅτι δέν δικαιώθηκε ἀπό τόν Θεό, γιατί ἦταν ὑπερήφανος καί ὑποκριτής.
.           Τό ἴδιο παρατηροῦμε καί στούς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι εὔκολα ταυτίζουν τόν ἑαυτόν τους μέ τούςἉγίους. Εἶναι ἐξοικειωμένοι μέ τά ἱερά καί τά ὅσια καί τά θεωροῦν δικά τους, παρόλο πού δέν ἀγωνίζονται πνευματικά. Βέβαια, γνωρίζουν τούς βίους τῶν Ἁγίων καί τούς ἐξιστοροῦν στό ποίμνιό τους, βλέπουν στό πρόσωπο ἐκείνων τό δικό τους πρόσωπο καί ξεχνοῦν νά εἰσέλθουν στήν καρδιά τους, γιά να δοῦν ὅτι ὑστεροῦν σέ πολλά καί ἡ φιληδονία τούς ὁδηγεῖ στήν ἱκανοποίηση τῶν ἁμαρτωλῶν τους παθῶν, σέ ἀντίθεση μέ τούς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι καταπολεμοῦσαν τά πάθη τους, ζοῦσαν μέ ἄσκηση καί στέρηση καί ἐν ταπεινώσει ἀποκτοῦσαν ἀρετές.
.           Περισσότερο προκλητικοί εἶναι μερικοί ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται σέ μεγαλύτερη πλάνη, γιατί πιστεύουν ὅτι, παρά τίς ἀδυναμίες τους, εἶναι «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», πού σημαίνει ὅτι εἶναι πολύ κοντά στόν Χριστό! Ἀπό τόν ὑψηλό θρόνο τοῦ ἀξιώματός τους βλέπουν ἀνύπαρκτα πράγματα καί τρέφονται μέ ψευδαισθήσεις.
.           Ὅμως οἱ Ἅγιοι πάντα μιλοῦσαν γιά τήν ἁμαρτωλότητά τους. Ἐνοχλοῦνταν ἀπό τή φήμη, πού εἶχαν ἀποκτήσει και ἀμφισβητοῦσαν τά ἐγκώμια, πού διατύπωναν γιά τό πρόσωπό τους οἱ κοσμικοί. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ὅταν ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, τό πίστευαν. Τά πνευματικά τους μάτια εἶχαν γίνει μικροσκόπια καί ἔβλεπαν καί τά παραμικρά σφάλματά τους σάν μεγάλα».
.           Αὐτό πού ἐπιλέγουν καί διεκδικοῦν οἱ κοσμικοί, τό ἀρνοῦνται οἱ Ἅγιοι. Εἶναι ἡ ἄκρα ἀντίθεση. Δύο διαφορετικοί δρόμοι, πού ξεκινοῦν ἀπό διαφορετικά σημεῖα καί καταλήγουν ἐπίσης σέ διαφορετικά σημεῖα. Οἱ Ἅγιοι προχωροῦσαν ταπεινά συναισθανόμενοι τήν ἁμαρτωλότητά τους, ἐνῶ οἱ κοσμικοί κρύβουν τήν ἁμαρτωλότητά τους και προβάλλουν ὑποκριτικά τίς ἀνύπαρκτες ἀρετές τους. Οἱ πρῶτοι ἔχουν ἀγαθές προθέσεις καί ἀποφεύγουν τήν προβολή, ἐνῶ οἱ δεύτεροι ἔχουν πονηρές προθέσεις καί ἐπιδιώκουν τή δημοσιότητα καί τό ἐφήμερο χειροκρότημα.

 ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΕΠ. ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: «Η ΣΩΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ». (ΚΙ ΕΜΕΙΣ…)

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος: «Σωστὴ πορεία εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς δείχνουν οἱ Ἅγιοι στὴν Ἐκκλησία, σωστὴ Ὀρθόδοξη Πίστη, σωστὴ λατρευτικὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν συνάνθρωπο».

 ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ Ἅγιοι δὲν κάνουν λειτουργικὲς συμ-παραστάσεις καὶ συμ-προσευχὲς μὲ ἀλλοδόξους καὶ ἀλλοπίστους. Οἱ Ἅγιοι δὲν κάνουν «μεταφράσεις» καὶ δὲν ἀλλοιώνουν τὰ θέσμια. Οἱ Ἅγιοι δὲν κάνουν κακόγουστες καὶ ἀθεολόγητες λειτουργικὲς καινοτομίες. Οἱ Ἅγιοι δὲν κάνουν πολυαρχιερατικὲς φιέστες καὶ δημόσιες σχέσεις, ἐπειδὴ οἱ Ἅγιοι ἀγαποῦν τὸν Χριστό, ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὴν Πίστη, ἐπειδὴ ἀγαποῦν  τὴν Ἀλήθεια, ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὴν Ἀγάπη, ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὴν κτίση.

 Κατὰ συνέπειαν μᾶλλον εἴμαστε σὲ κάπως …λάθος πορεία!

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΝΑ ΛΑΒΟΥΜΕ: «Ἐμεῖς θέλουμε ἕναν χριστιανισμὸ λάιτ (light) καὶ ὁ ἄρχων τῆς ἀδικίας θέλει τὴν Ἐκκλησία φιλανθρωπικὴ ὀργάνωση πρὸς ἀνακούφιση τῶν ὑφισταμένων τὶς συνέπειες τῆς ἀδικίας του»!

Τ μήνυμα πο δν θέλουμε ν λάβουμε

 πόστολος Παπαδημητρίου

.           Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πιὸ προκλητικὸ πρόσωπο τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Δὲν δίχασε ἁπλῶς τὴν ἱστορία σὲ πρὸ καὶ μετὰ ἀπὸ Αὐτὸν ἐποχή, δίχασε καὶ τοὺς ἀνθρώπους σὲ ὑπὲρ καὶ κατὰ Αὐτοῦ. Στὸ πρῶτο δὲν ἀναφέρθηκε ποτέ, τὸ δεύτερο ὅμως τὸ προανήγγειλε σὲ ὁμιλίες του. Ἀπὸ τὴν ἵδρυση ἐπὶ γῆς τῆς Ἐκκλησίας του οἱ ἄνθρωποι διχάστηκαν. Ἄλλοι ἔσπευσαν νὰ ἀποδεχθοῦν τὸ εὐαγγελικὸ μήνυμα καὶ ἄλλοι τὸ πολέμησαν μὲ φανατισμό. Καὶ ἦσαν μέλη ἀκόμη καὶ τῆς ἴδιας οἰκογένειας ποὺ ἀντιπαρατάχθηκαν. Καὶ στὸ τέλος θριάμβευσαν ἐκεῖνοι ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους. Μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο συμβὰν στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία νὰ ἐξέλθουν νικητὲς οἱ θυσιαζόμενοι! Γραμμένη ἀπὸ μικρόψυχους τῶν τελευταίων αἰώνων ἡ ἱστορία τηρεῖ σιωπὴ γύρω ἀπὸ τὴ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριο τῶν χριστιανῶν τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων, ἐνῶ γίνεται λαλίστατη μὲ τὸ νὰ προβάλλει ὅλες τὶς ἀθλιότητες τῶν «χριστιανῶν» κατοπινῶν αἰώνων ποὺ δίνουν ἄλλοθι στοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ.
.           Ὁ Χριστός, Μεσσία στὰ ἑβραϊκά, δικάστηκε πολλὲς φορὲς καὶ ξανασταυρώθηκε ἀπὸ ἐχθροὺς καὶ «φίλους»! Μία ἀπὸ τὶς προσφιλεῖς κατηγορίες τῶν ἐχθρῶν του ἦταν ὅτι κήρυξε τὴν ὑπέρτερη οὐτοπία στὸ διάβα τῆς ἱστορίας. Ὁ ὅρος μεσσιανισμὸς ἔχει ταυτιστεῖ μὲ τὴν προβολὴ οὐτοπικῶν θέσεων, οἱ ὁποῖες παραπλανοῦν τοὺς λαοὺς καὶ τοὺς καθιστοῦν ἕρμαια δημαγωγῶν καὶ λαοπλάνων. Βέβαια πλάνος εἶχε χαρακτηριστεῖ καὶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, ὅταν ἐκεῖνοι ζήτησαν ἀπὸ τὸν Πιλάτο νὰ ἀσφαλίσει τὸ μνημεῖο του. Ἀπὸ τοὺς συγχρόνους ἀρνητὲς πλάνος χαρακτηρίζεται, ἐπειδὴ προσέφερε στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐλπίδα. Ποιὰν ἐλπίδα; Σὲ μία ζωὴ χωρὶς τέλος μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ προσώπου. Ἐκεῖνο ποὺ λησμονοῦν οἱ ἐπικριτές του εἶναι κάποιες προϋποθέσεις ποὺ ὁ Χριστὸς ἔθεσε γιὰ τοὺς κληρονόμους τῆς ζωῆς. Τοὺς ζήτησε νὰ ἄρουν τὸν σταυρό τους καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Νὰ τὸν ἀκολουθήσουν ποῦ; Στὸν Γολγοθά, ἐκεῖ ποὺ πρῶτος αὐτὸς σταυρώθηκε ἀφήνοντας σ’ ἐμᾶς αἰώνιο πρότυπο συνέπειας λόγων καὶ ἔργων. Ὁ Χριστὸς δὲν ὑπῆρξε δημαγωγός, ὅπως πλεῖστοι ἀπὸ τοὺς διῶκτες του διαχρονικά. Δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις λατρείας καὶ ὑστερίας τῶν ὀπαδῶν του. Ἦλθε νὰ ἀναζητήσει καὶ σώσει τὸ ἀπολωλός. Καὶ σπλαχνιζόταν τὸν λαό, ποὺ τὸν ἔβλεπε ὡς πρόβατα χωρὶς ποιμένα, προδομένο ἀπὸ τοὺς ἐπίγειους ἄρχοντες καὶ παραπαίοντα ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας. Ὁ Χριστὸς δὲν ὑπῆρξε ἰδεαλιστὴς ποὺ ἐμπορευόταν τοὺς ὡραίους λόγους καὶ τοὺς θαυμάσιους ὁρισμούς. Δὲν μᾶς εἶπε τί εἶναι ἐλευθερία, δικαιοσύνη, εἰρήνη, ἀγάπη καὶ ὅμως αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀκολούθησαν βίωσαν ὅλα αὐτὰ στὸ βαθμὸ ποὺ στάθηκαν ἱκανοὶ μέσα ἀπὸ τὴν ἄσκηση νὰ προσεγγίσουν τὸ θέλημά του.
.           Ποι εναι τ μάθημα πρτον; ταπείνωση. λλ ατ εναι τ πλέον νυπόφορο μάθημα γι ναρξη διδασκαλίας, καθς δν πάρχει δυσκολότερο. Νὰ ἐπαναλάβουμε τὸ τοῦ Χριστοῦ; Νὰ γεννηθοῦμε σὲ βρωμερὸ στάβλο συντροφιὰ μὲ ἄλογα ζῶα; Νὰ αἰσθανθοῦμε ἱκανοποίηση ἐκ τοῦ ὅτι χαίρονται μὲ μᾶς οἱ ἀγράμματοι βοσκοί, οἱ καταφρονεμένοι τοῦ κόσμου; Βέβαια ὑπάρχουν καὶ οἱ μάγοι, ἀλλὰ πόσοι εἶναι αὐτοὶ στὸ σύνολο τῶν «σοφῶν» τῆς γῆς; Καὶ ποιά ἡ ἀξία του νὰ προσφέρουν τὰ δῶρα τους σ’ ἕνα ἄγνωστο βρέφος στὴ φάτνη ἀντὶ νὰ συνδειπνοῦν μὲ τοὺς ἰσχυροὺς ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου; Τὸ περὶ ταπεινώσεως εἶναι τὸ πλέον ἀπωθητικὸ κήρυγμα. Οἱ διαχρονικὰ ὑπερήφανοι καὶ ἀλαζόνες θεωροῦν ὅτι βρῆκαν θαυμάσιο ἐπιχείρημα, γιὰ νὰ τὸ ἀντικρούσουν: Ἁρμόζει ἡ ταπείνωση σὲ ἀνθρώπους δειλοὺς καὶ δουλοπρεπεῖς, σὲ ὅλους, ὅσοι ἀδυνατοῦν νὰ παλέψουν σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ γιὰ τὰ δικαιώματά τους, γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ δικαιοσύνη. Ἀλλὰ ποιοί πάλεψαν περισσότερο ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ; Ποιοί ἔδειξαν ὑπέρτερη καρτερία στὰ «ἐμπνευσμένα» μαρτύρια τῶν διωκτῶν τῆς πίστεως ἀπὸ τὸν 1ο ὣς τὸν 20ο αἰώνα μετὰ Χριστόν; Ποιοί κατάφεραν νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὰ πάθη, ποὺ κρατοῦν τὸν ἄνθρωπο ὑποταγμένο καὶ τὸν ὁδηγοῦν σὲ πλεῖστες ὅσες ἀτιμίες; Ποιοί περιφρόνησαν πλοῦτο, τιμὲς καὶ ἀξιώματα; Ἐκεῖνοι ποὺ σήκωσαν τὸν σταυρό τους καὶ ἀκολούθησαν τὸν Σωτήρα Χριστό. Δὲν ἅρπαξαν, ἀλλὰ ἔχοντας μοίρασαν. Δὲν ἔσκυψαν μπροστὰ στὸν ἐγκόσμιο ἄρχοντα, ὥστε νὰ δεχθοῦν ἀξιώματα, ἀλλὰ ἔφυγαν μπροστὰ ἀπὸ τὴ δόξα, ὅπως ὁ Δάσκαλός τους ἀπὸ τὰ πλήθη, ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιά! Δὲν φοβήθηκαν ἀπειλὲς γιὰ δημεύσεις, τιμωρίες, διωγμούς, θάνατο. Καὶ δὲν ἦσαν ὅλοι αὐτοὶ ἀνεπαρκεῖς διανοητικὰ καὶ μὲ πεσμένο τὸ φρόνημα. Ἦσαν προκλητικοὶ καὶ ἐξακολουθοῦν οἱ ἅγιοι νὰ προκαλοῦν. Προκαλοῦν ὅλους τοὺς μικρόψυχους πολεμίους τοῦ Σωτήρα. Αὐτούς, ποὺ δουλωμένοι σὲ πάθη ἀτιμίας αὐτοπροβάλλονται ὡς ἐλεύθερα πνεύματα. Αὐτοὺς ποὺ καταγγέλλουν τὸν Χριστὸ γιὰ μεσσιανισμό, ἐνῶ ἔχουν γεμίσει τὸν πλανήτη μὲ οὐτοπίες «ἐπιστημονικὲς» καὶ κοινωνικοπολιτικές. Αὐτοὺς ποὺ στὸ ὄνομα τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἀπαγορεύουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐλπίζουν στὸν Θεό. Αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ὁδηγήσει τὸν κόσμο στὸ ὄνομα τῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτικὰ ὀρθοῦ σὲ ἔσχατη βιολογικὴ ἐξαθλίωση καὶ πνευματικὴ διαφθορά.
.           Ἀσφαλῶς καὶ δὲν θὰ «κατάφερναν» ὅλα αὐτά, ἂν δὲν εἶχαν συμμάχους στὸ ἔργο τῆς ἀποδόμησης ἐμᾶς ποὺ καυχώμαστε ὅτι εἴμαστε χριστιανοί, ἐμᾶς ποὺ καυχώμαστε ὅτι λάβαμε τὸ μήνυμα ποὺ μᾶς ἀπηύθυνε ὁ Χριστός, τὸ ἀναγνώσαμε καὶ τὸ κατανοήσαμε! Στὴν πραγματικότητα ἀντιγράφουμε τοὺς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων. Θέλουμε τὸν Χριστὸ ἐγκόσμιο ἄρχοντα. Τὸν θέλουμε νὰ μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὶς κακοτοπιὲς τοῦ βίου, ἀφοῦ ἐμεῖς τὸν ἀποδεχόμαστε. Τὸν θέλουμε νὰ μᾶς χαρίζει ὑγεία καὶ οἰκονομικὴ προκοπή, νὰ μᾶς προστατεύει ἀπὸ κάθε κίνδυνο καὶ ἀπειλὴ κατὰ τῆς ζωῆς μας. Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε σὰν τοὺς ἄλλους! Ἀντιγράφοντας τὸν Φαρισαῖο τῆς παραβολῆς ἀπαιτοῦμε νὰ μᾶς ἀναγνωριστεῖ τὸ ἔργο πίστεως. Ἐμεῖς καταντοῦμε νὰ θέλουμε ὁ Θεὸς νὰ αἰσθάνεται ὑποχρεωμένος ἀπὸ τὴ στάση μας. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐνῶ ἀναλώνουμε τὸν βίο μας ἀναζητώντας παρακάμψεις, ὥστε νὰ μὴν φθάσουμε στὸν Γολγοθά! Ἡ θυσία μᾶς φαίνεται κομμάτι βαρειά. Θέλουμε ἕναν χριστιανισμὸ λάιτ (light), τὸν ὁποῖο ἀνακάλυψαν, ὅπως καὶ ὅλα τὰ «καλὰ» πράγματα οἱ δυτικοὶ πρὶν ἀπὸ μᾶς. Καλὸς ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν ἱεροεξεταστή, ὅμως ἡ παραίτησή του ἀπὸ τὴ χρήση τῆς ὑπερκόσμιας ἰσχύος μὲ τὸ ἀνεπανάληπτο «εἴ τις θέλῃ» ὑπῆρξε ἀνοησία γιὰ ἐκεῖνον, ποὺ ἔδινε τὴν ἐντολὴ γιὰ τὸ ἄναμμα τῆς πυρᾶς. Καλὸ τὸ μὴ «θησαυρίζετε ἐπὶ τῆς γῆς», ἀλλὰ τὸ νὰ διαθέτει ἡ Ἐκκλησία τράπεζα καλύτερο. Καλὸ τὸ «μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας», ἀλλὰ ἡ συμπόρευση τῆς ἐπουράνιας ἐξουσίας μὲ τὴν ἐπίγεια ἐπιλύει πολλὰ προβλήματα βιοτικῆς ἀλλὰ καὶ «πνευματικῆς» φύσεως. λλωστε τσι τὴν θέλει τν κκλησία ρχων τς δικίας: Φιλανθρωπικ ργάνωση πρς νακούφιση τν φισταμένων τς συνέπειες τς δικίας του. τσι τ θέλει κα μεγάλος χθρός της διάβολος: Ν λησμονήσει τι Χριστς λθε στν κόσμο «μαρτωλος σσαι». Ἡ Ἐκκλησία καὶ τὰ μέλη της δὲν ἔχουν καλύτερο τρόπο νὰ προσεγγίσουν τὸν ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴ ρήξη μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀδικίας, ὁ ὁποῖος «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», καὶ τὴν ἄρση τοῦ σταυροῦ τοῦ θυσιαστικοῦ βίου.

 ΠΗΓΗ: alopsis.gr (ἀπὸ “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”)

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΓΕΡΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΑΛΗΣ

Ἅγ. Γέρων Ἰωάννης τῆς Ἀμφιάλης
Ἡ πνευματική, ἠθική, ἀσκητική, ἀνθρωπιστική,
λειτουργικὴ καὶ χαρισματικὴ φυσιογνωμία του

ὑπὸ Δρ. Ἰω. Καλλιανιώτου, 
Καθηγ. Πανεπ. Scrantοn, U.S.A.

.             Εἰς τὸ μικρὸν τοῦτο ἄρθρον σκιαγραφεῖται, ἐν περιλήψει, ὁ βίος, ἡ πνευματικότης, ἡ προσφορά, τὰ δράματα, τὸ μακάριον τέλος καὶ ἡ ἐν γένει ὁσιακὴ μορφὴ τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιμανδρίτου, π. Ἰωάννου, διατελέσαντος ἡγουμένου τῆς ἐν Ἀμφιάλῃ Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ἀλλ᾽ ἐστὶ δι᾽ ἠμᾶς δύσκολον νὰ διαγράψωμεν λεπτομερῶς τὴν ἐπίγειον διάβασίν του, καθ᾽ ὅτι ὁ Γέρων ἀπέκρυπτεν ἐπιμελῶς, τὰ τοῦ βίου του πεπραγμένα καὶ ἀκόμη περισσότερον, τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἀποκαλυφθέντα εἰς αὐτόν. Ἡ ἐπὶ πολλῶν ἐτῶν ἐπιβληθεῖσα «ψευδώνυμος γνῶσις» ὡς σοφία ὡδήγησεν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν παγκόσμιον σημερινὴν κρίσιν καὶ ἡ μόνη διέξοδος ἡμῶν ἐστὶν ἡ ἐπιστροφὴ εἰς τὴν παράδοσιν καὶ εἰς τὴν μίμησιν τῶν ἁγίων μας. Εὐελπιστοῦμεν εἰς τὴν ἀνάνηψιν πάντων.
.          Ἡ Ἁγία μας Ὀρθοδοξία ἐγνώρισε πολλὰς ἡγιασμένας μορφὰς καὶ συνεχίζει νὰ γνωρίζη, ἄλλως δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος τῆς ἡμετέρας ὑπάρξεως ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ. Καθ᾽ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ ἁμαρτία νὰ διαιωνίση τὴν ἐπὶ γῆς ζωὴν καὶ νὰ δικαιολογήση τὴν ὕπαρξιν καὶ συνέχισιν ταύτης. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος σκέπει πάντας τοὺς πιστοὺς ἀκολούθους τοῦ Υἱοῦ της καὶ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ συνεχίζει τοῦτο, διότι ὡρισμένοι ἅγιοι ὑπάρχουν καὶ σήμερον ἢ θὰ ὑπάρξουν εἰς τὸν κόσμον διὰ τὴν τῶν πιστῶν σωτηρίαν. Τὰ πνευματικὰ τέκνα τῶν ἐν τῷ κόσμῳ ἁγίων εἶναι πάρα πολλὰ καὶ διὰ τοῦτο ὑπάρχει καὶ ἐπανάληψις γεγονότων- ἀλλὰ ταυτοχρόνως, ἀποδεικνύεται καὶ ἡ ἀλήθεια τῶν διηγήσεων καὶ τῶν γεγραμμένων ὑπὸ τούτων. Καθ᾽ ὅτι «ὁ ἄνθρωπος ἐστὶ ζῶον λόγον ἔχον». Φυλάττουσι τὰ τέκνα ταῦτα τοὺς λόγους τῶν πνευματικῶν τῶν πατέρων καὶ τοὺς μεταφέρουν εἰς ἡμᾶς, τὰς μικρὰς εἰκόνας, τὰ κομποσχοίνια, τὰς ἐπιστολάς, τὰς φωτογραφίας καὶ ὁ,τιδήποτε τοὺς ἔδωσαν ὡς εὐλογίαν καὶ βοήθειαν ἐν τῷ βίῳ των.

[…]

.          Ὁ πατὴρ Ἰωάννης ἄφησεν, εἰς ἅπαντας τοὺς γιγνώσκοντας αὐτόν, κεχαραγμένην τὴν ἁγίαν μορφήν του, μὲ τὴν ταπείνωσίν του, τὴν καρτερίαν του, τὴν ὑπομονήν του, τὴν σιωπήν του, τὴν ἐλπίδα του καὶ πρὸ παντὸς μὲ τὴν ἀγάπην του. Ὁ ἐγκαταλελειμμένος, πεπλανημένος, δεδιχασμένος καὶ ἐξηντλημένος λαός μας, ἀπὸ τὰς τρεχούσας κρίσεις, εἰς ἅπαντας τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς του, ἔχει ἀπόλυτον ἀνάγκην τῶν νέων ἁγίων τῆς αἰωνίου, ἀληθοῦς καὶ Παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας. Εὐχόμεθα τὸ μικρὸν τοῦτο ἄρθρον νὰ καταστῆ ἡ ἀπαρχὴ καὶ ἡ συνέχεια ἁπάντων τῶν βίων τῶν ἁγίων μας τοῦ Κ´ (20οῦ) τεταλαιπωρημένου, ἀντιπνευματικοῦ καὶ ἐν ἀποστασίᾳ αἰῶνος, ὁ ὁποῖος ἐκλόνισε τὴν μητέρα πάντων τῶν Ὀρθοδόξων, τὴν ἕως ἐχθὲς πνευματικὴν Ἑλλάδα, δι᾽ ὃ καὶ δὲν ἠδυνήθη αὕτη νὰ ἀντισταθῆ εἰς τὴν ἐκ δυσμῶν ἐσχεδιασμένην καὶ κατευθυνομένην λαίλαπα τοῦ ΚΑ´ (21οῦ) τοιούτου ἐναντίον ταύτης ὑπὸ τῆς ἀποστατησάσης θυγατρός της.
.            Αἱ πνευματικαὶ καὶ ἅγιαι αὗται μορφαί, εἰς τὴν σημερινὴν πεπτωκυῖαν ἐποχήν μας, βοηθοῦν καὶ στηρίζουν τοὺς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι ἐν μέσῳ ὅλων τούτων τῶν τρεχουσῶν δυσχερειῶν καὶ τῆς ἀθεΐας ἐπιμένουν νὰ ἀγωνίζωνται εἰς τὴν ὁδὸν τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχοντες ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησιν τοὺς συγχρόνους ἁγίους μας καὶ δι᾽αὐτῆς τῆς βιοτῆς ἐλπίζουν εἰς τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὴν σωτηρίαν των. Διότι «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». Ἡ δὲ πατρὶς ἡμῶν ἔχει ἀπόλυτον ἀνάγκην τὸν ἐπαναεξαγιασμόν της καὶ τὴν ἐπανεύρεσιν τῆς προτεραίας τιμῆς καὶ δόξης της. Δὲν ἐπιτρέπεται ἡ μήτηρ νὰ καταστῆ κατωτέρα τῶν θυγατέρων της. Τοῦτο ἐστὶ μέγα παράδοξον καὶ προξενεῖ θλίψιν καὶ πόνον εἰς πάντας.

ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ:
 ΑΓΙΟΙ 20οῦ (ΙΩΑΝ.)

, ,

Σχολιάστε