Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἄρχοντες

«ΑΡΚΟΥΝ ΚΛΑΣΜΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ»

Ἐκ παραδρομῆς ἡ ἀποκάλυψη

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28.07.2013

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Παραδιδόμεθα σὲ τέτοιους τυράννους ἐξ αἰτίας τῶν ἀνομιῶν μας, κι ὅμως πάλι δὲν ἀφήνουμε τὰ κακά μας ἔργα». (βλ. σχετ.:   https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/23/γιατί-ἐπιτρέπει-ὁ-θεός-τοὺς-ἀναξίου/). Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι λοιπόν, κατὰ τὸν ἅγιο Ἀναστάσιο τὸν Σιναΐτη, οἱ Ἄρχοντες, ἀλλὰ ὁ Λαός. Βωμολόχος  καὶ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ λαός εἶναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΦΥΣΙΚΟ [“κατὰ τὸν νιὸ καὶ τ᾽ ἄρματα”] νὰ ἔχει τέτοιους ἄρχοντες. [βλ. ἐπίσης σχετ.: «ΤΟΙΟΥΤΟΙ ΕΠΡΕΠΟΝ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ» Οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί μας ἀξίζουν ὅσο ἀξίζουμε κι ἐμεῖς. (Σαρ. Καργάκος)]Πραγματικούς, φυσικούς, ὁμοίους του. Καὶ μάλιστα βιαίους τυράννους, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσει τὶς ἀνομίες του. Δεῖτε πόσο εὔστοχη ἡ κατωτέρω προσέγγιση: «Δύο εἶναι οἱ ὑπουργοὶ-σύμβολα τῆς νέας κυβέρνησης καὶ τοῦ ἐξτρεμιστικὰ ἀντιλαϊκοῦ της χαρακτήρα: ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης!
.             Ὁ πρωθυπουργὸς τοποθέτησε τὸν πιὸ ἀκραῖο νεοφιλελεύθερο, τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὑπουργὸ Διοικητικῆς Μεταρρύθμισης μὲ μία καὶ μόνη ἀποστολή: νὰ κάνει ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀπολύσεις δημοσίων ὑπαλλήλων! Γιὰ νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς γιατροὺς καὶ τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικὸ καὶ τελικὰ νὰ προκαλέσει καταστροφικὸ χάος στὸ δημόσιο σύστημα ὑγείας τοποθέτησε ὁ Ἀντώνης Σαμαρὰς καὶ τὸν Ἄδωνι Γεωργιάδη στὴ θέση τοῦ ὑπουργοῦ Ὑγείας. Ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν σφαγέα τῶν ἐργασιακῶν δικαιωμάτων, τὸν ὑπουργὸ Ἐργασίας Γιάννη Βρούτση ποὺ ἀφέθηκε στὸ πόστο του γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ὀλέθριο ἔργο του, αὐτοὶ οἱ τρεῖς ὑπουργοὶ θὰ πρωταγωνιστήσουν στὸ κυβερνητικὸ ἔργο τὸ ἑπόμενο διάστημα.
.            Καθώς, μάλιστα, πρόκειται γιὰ πολιτικὰ ἀσήμαντες προσωπικότητες ποὺ μποροῦν ἄνετα νὰ «θυσιαστοῦν» στὸ βωμὸ τῆς κοινωνικῆς ἀγριότητας καὶ κανεὶς νὰ μὴν τοὺς κλάψει, ὅταν θὰ πεταχτοῦν στὴν πολιτικὴ χωματερὴ τῶν ἀπορριμμάτων, πρέπει νὰ περιμένει κανεὶς τὰ χειρότερα. Εἶναι βέβαιο ὅτι τὴν πολιτική τους μηδαμινότητα θὰ προσπαθήσουν νὰ τὴν καλύψουν μὲ τὴν ἐπίδειξη ὑπέρμετρου ζήλου στὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν τῆς τρόικας τῶν ξένων ἐπικυριάρχων τῆς πατρίδας μας »(Ἀπόσπασμα ἄρθρου τοῦ Γιώργου Δελαστίκ ἀπὸ τὰ epikaira.gr).–

——————————–

.                Ἀρκοῦν κλάσματα δευτερολέπτου γιὰ νὰ συμβεῖ. Μία ἀπροσεξία, ἀπρονοησία, κακοτυχία – ἡ κάμερα καταγράφει «ἐκ παραδρομῆς». Καὶ ὁ δημόσιος ἄνδρας ξεγυμνώνεται μπροστὰ στὰ μάτια ἑκατομμυρίων τηλεθεατῶν.
.                Ἡ αὐθορμησία, τὰ ἀνεξέλεγκτα ἀπὸ τὴ σκέψη καὶ τὴ βούληση ἀντανακλαστικά, ἀποκαλύπτουν πάντοτε τὴν ἀλήθεια: τν χωρς προσποίηση κα προσωπεα ποιότητα το νθρώπου. Εναι λάνθαστος καθρέφτης πηγαία, νεπιτήδευτη κφραστική. Ὅταν οἱ πρῶτες λέξεις ποὺ ἔρχονται στὰ χείλη μὲ τὴν αὐθόρμητη ἔκρηξη εἶναι ἡ ἀργκὸ τοῦ ὑποκόσμου, ἡ σεξουαλικὴ χυδαιότητα, τότε ἡ γλώσσα καὶ μόνο, αὐτοδύναμη, παραπέμπει σὲ περίπτωση ἔσχατης ποιοτικῆς ὑποστάθμης.
.                Ἀρκοῦν κλάσματα δευτερολέπτου. Καὶ ἡ εἰκόνα ποὺ ὁ ἐπαγγελματίας τῆς δημοσιότητας προσπάθησε ἐπὶ χρόνια, δεκαετίες, νὰ λανσάρει στὸ κοινὸ (ἡ χαμογελαστὴ ἁπλότητα, ἡ εὐγενικὴ προσήνεια, οἱ ἄψογα μελετημένες χειρονομίες, ὅλα τὰ τεχνητὰ ψιμύθια τὰ κατασκευασμένα ἀπὸ τοὺς εἰκονοποιούς, «τοὺς πληρωμένους τῆς αὐλῆς») σαρώνεται ἀστραπιαία. Ὁ αἰφνιδιασμὸς εἶναι ἀκαταμάχητος καταλύτης γιὰ τὸν θρυμματισμ τν προσωπείων, τ διαπόμπευση τς ποκρισίας τς σημαντότητας.
.                Πρώτη ἐλεεινὴ ἀποκάλυψη, πρὶν κάποιους μῆνες, ἀποτέλεσε ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων – διορισμένος βέβαια ἀπὸ τὸν πρωθυπουργό, ἀλλὰ συνταγματικὰ δεύτερος στὴν ἱεράρχηση τῶν πολιτειακῶν ἀξιωμάτων. Προβλήθηκε δημόσια νὰ ἐκστομίζει σεξουαλικὲς βωμολοχίες ἀπίστευτης ἀδιαντροπιᾶς. Καὶ δεύτερη ἀποκάλυψη, πρὶν λίγες μέρες, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας, μὲ ἀνάλογο (ἀμβλυμένο ἀπὸ τὴν πολυχρησία) λεξιλόγιο, σὲ ἔκρηξη αὐθορμησίας δίχως ἀνασταλτικὰ αἰδοῦς.
.                Δὲν πρόκειται γιὰ προσβολὴ τῆς εὐαισθησίας ἠθικολόγων, τῆς σεμνοτυφίας πουριτανῶν. Πρόκειται γιὰ πολιτικὸ γεγονὸς πρωτεύουσας σημασίας. Γιὰ ἀποκάλυψη ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πάρει πίσω, νὰ τὴν ἀκυρώσει. Τώρα τ πανελλήνιο κα διεθνς κοιν γνώμη ξέρουν, τεκμηριωμένα, ποι νθρώπινη ποιότητα διαχειρίζεται τν σημεριν φιάλτη τν λλήνων κα τν αριανή τους μοίρα στν στορία. Τὰ δύο «ἐκ παραδρομῆς» περιστατικὰ βυθομετροῦν τὸν ἀπύθμενο ἐκπεσμό, τὸν αὐτεξευτελισμὸ τοῦ ἑλλαδικοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ τῆς κοινωνίας ποὺ τὸ συντηρεῖ.
.                Καὶ οἱ δύο κορυφαῖοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ σάπιου ὣς τὸ μεδούλι συστήματος παραμένουν στοὺς ἀνώτατους θώκους τους, ὡσὰν νὰ μὴ συνέβη τίποτε. Ἀντίδραση καυστικὴ ὑπῆρξε μόνο σὲ γελοιογραφία – ἡ εἰρωνεία τῶν γελοιογράφων εἶναι τὸ τελευταῖο μᾶλλον ἀντανακλαστικὸ ζωντανῆς αὐτοσυνείδητης ἀξιοπρέπειας στὴν «ὑπὸ διεθνῆ ἐπιτροπείαν» χώρα. Κανένας ἄλλος, κοινωνικὸς θεσμὸς ἢ δημόσιο πρόσωπο, φορέας θεσμικῆς εὐθύνης γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος καὶ τῆς συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας (Δικαιοσύνη, Ἀκαδημία, Πανεπιστημιακὲς Σύγκλητοι, Ἔνοπλες Δυνάμεις, Καλλιτεχνικὰ καὶ Ἐπιστημονικὰ Ἐπιμελητήρια, συσπειρώσεις γονέων ἢ ἐκπαιδευτικῶν) δὲν ζήτησε νὰ ὑπάρξουν συνέπειες τῆς ἐπαίσχυντης ἀπρέπειας τῶν συμπτωμάτων.
.                Βέβαια, μὲ τὴ λογικὴ τῆς ἀβάσταχτης σήμερα λαϊκῆς ὀδύνης, τοῦ σαδιστικοῦ βασανισμοῦ ἀθώων ἀπὸ κοινωνικὰ κακουργήματα, κατὰ συρροήν, τῶν κυβερνώντων, λεκτικ χυδαιότητα μοιάζει σήμαντο πτασμα. Ἀλλὰ στὸ πεδίο τῆς πολιτικῆς, ἡ κλίμακα ἀξιολόγησης τῆς βαρύτητας τῶν ἐγκλημάτων εἶναι διαφορετικὴ – ἡ συμβολικὴ δυναμικὴ γλωσσικῶν «παραπτωμάτων» ἀποδείχνεται κάποτε ἀσύγκριτη, ὡς πρὸς τὶς κοινωνικὲς συνέπειες, σὲ σχέση μὲ πράξεις κακουργηματικές: Ὅσο κοινωνικὸ χρῆμα, προορισμένο γιὰ τὴν ἄμυνα τῆς χώρας, κι ἂν κατάκλεψε ὁ ἐπὶ χρόνια «νούμερο δύο» τοῦ ΠΑΣΟΚ, τὸ ἔγκλημά του δὲν προκάλεσε τὸν ριζικὸ «μετασχηματισμὸ» τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας ποὺ πέτυχε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου μὲ μία καὶ μόνη (στυγνοῦ ἀμοραλισμοῦ) φράση του: «Δικαιοῦτο (ὁ κ. τάδε) νὰ κάνει ἕνα δῶρο στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ὄχι καὶ πεντακόσια ἑκατομμύρια!».
.                Μὲ μία φράση (ἴσως καὶ αὐτὴ ἐκ παραδρομῆς) ἡ κλοπή, ἡ ἀτιμία, ἡ ἀπιστία περὶ τὸ κοινωνικὸ λειτούργημα ἔγιναν αὐτονόητη συμπεριφορά, μὲ τὴν προτροπὴ ἁπλῶς νὰ ἔχει τὸ ἔγκλημα «πλαφὸν» (κάποια ὀροφή, κάποιο ὅριο). Ἡ πρωθυπουργικὴ τότε φράση μετάγγισε στὴν κοινὴ συνείδηση τὴ βεβαιότητα ὅτι «ὅλα ἐπιτρέπονται»: δὲν ὑπάρχουν φραγμοὶ καὶ ἀναστολὲς στὴν ἀντικοινωνικὴ συμπεριφορά. Ἂν τὰ ποινικὰ κακουργήματα κρίνονταν ἀπὸ τὶς κοινωνικές τους συνέπειες, ὁ λεκτικὸς ἀμοραλισμὸς τοῦ Ἀνδρέα θὰ εἶχε ἐπισύρει τὸ μέγιστο τῆς καταδίκης σὲ κάθειρξη.
.                Γιὰ τοὺς πολίτες μὲ αὐτοσεβασμὸ καὶ ἀξιοπρέπεια ὁ κ. Σαμαρὰς ἔχει τελειώσει πολιτικά. Ἐπιστέγασμα (μὲ ἀδυσώπητη συμβολικὴ δυναμική) τῆς ἀνικανότητάς του καὶ τῆς ἐξωφρενικῆς παλαιοκομματικῆς πολιτικῆς του ἦταν ὁ τρόπος ποὺ ἔκλεισε τὴν ΕΡΤ καὶ ἡ καταισχύνη ἀπὸ τὴ βωμολόχο ἀθυροστομία του. Εἶναι ζήτημα χρόνου καὶ συγκυριῶν νὰ περάσει στὸν «πάγκο» τῆς ντροπῆς, νὰ συγκαταριθμηθεῖ μὲ τοὺς ἀποτυχημένους, στιγματισμένους προκατόχους του.
.                Ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει μπροστά της καινούργια σισύφεια ἀνηφόρα. Ὁ κ. Τσίπρας εἶναι σαφῶς εὐφυέστερος τῶν «ἀναστημάτων» ποὺ ἡ δεινὴ πραγματικότητα ξέβρασε στὸν «πάγκο». Πρέπει νὰ καταλαβαίνει, λοιπόν, ὅτι τὴν ἐκτίναξή του ἀπὸ τὸ 4,6 στὸ 27% τῆς προτίμησης τῶν ψηφοφόρων δὲν τὴν ὀφείλει οὔτε στὴ γοητεία ποὺ ἄσκησαν στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία οἱ ἰδεοληψίες τῆς «Ἀριστερῆς Πλατφόρμας» οὔτε ἡ ρομαντικὴ ψυχανωμαλία τῆς «Κομμουνιστικῆς Τάσης» στὸ συνονθυλευματικὸ κόμμα του. κτίναξή του ταν τ προϊόν τῆς λαϊκς ργς γι τος ατουργος τν κακουργημάτων πο δήγησαν στν καταστροφ τς ζως μας, κα πιμένουν κόμα ν διαχειρίζονται τ «σωτηρία» μας π τς συνέπειες τς δικς τους φαυλότητας κα νικανότητας.
.                Ἂν ὁ κ. Τσίπρας φιλοδοξεῖ νὰ εἶναι πολιτικὸς ἀρχηγὸς καὶ ὄχι κομματάρχης σὲ παλαιοημερολογίτικες σέκτες, ἂν πιστεύει στὸν σημερινὸ ρεαλισμὸ μίας κοινωνιοκεντρικῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς, δὲν ἔχει παρὰ νὰ συγκροτήσει καὶ νὰ ἀνακοινώσει, τώρα, τοὺς ἐπιτελεῖς του. Σὲ ποιὰ στελέχη του ὑπολογίζει, μὲ ποιὲς προσωπικότητες ἔχει ἐξασφαλίσει συνεργασία, μὲ ποιὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο θὰ τολμήσει τὸ τιτάνιο ἔργο νὰ ξαναστήσει στὰ πόδια τῆς τὴν κατεαγμένη καὶ κατεξευτελισμένη Ἑλλάδα. Πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ὀμηρεία σὲ «συνιστῶσες» καὶ ὑπόδικους γιὰ κοινωνικὰ ἐγκλήματα «συνδικαλιστές». Ἡ Ἱστορία εὐνόησε πληθωρικὰ καὶ ἄλλους πρὶν ἀπὸ αὐτόν, ποὺ σήμερα κρύβονται ἔντρομοι, δὲν τολμοῦν οὔτε στὸν δρόμο νὰ ξεμυτίσουν. Κοιμοῦνται μὲ τὸν ἐφιάλτη τῆς δίκαιης λαϊκῆς ὀργῆς.

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΥΣ ΚΑΙ ΦΑΥΛΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ;

TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
Γιατί ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει οἱ “ἐλέῳ Θεοῦ” ἄρχοντές μας, νὰ εἶναι συχνὰ ΑΝΑΞΙΟΙ;

.       Γιατί ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει οἱ “ἐλέῳ Θεοῦ” ἄρχοντές μας, νὰ εἶναι συχνὰ ΑΝΑΞΙΟΙ; Καὶ ἂν εἶναι “ἐλέῳ Θεοῦ”, καὶ “τεταγμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ” κατὰ τὴν Ἁγία Γραφή, πῶς γίνεται νὰ εἶναι συχνὰ ἀνάξιοι; Ὁ ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης, μᾶς ἐξηγεῖ.

Ἐρώτησις: Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου ἔχουν ταχθῆ ἀπὸ τὸν Θεό[2]. Πρέπει λοιπὸν νὰ δεχθοῦμε ὅτι κάθε ἄρχοντας ἡ βασιλεὺς ἢ Ἐπίσκοπος προχειρίζεται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό;
Ἀπόκρισις: Ὁ Θεὸς λέει στὸν Νόμο: «Θὰ σᾶς δώσω ἄρχοντας σύμφωνα μὲ τὶς καρδιές σας»[3]. Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι οἱ μὲν ἄρχοντες καὶ οἱ βασιλεῖς ποὺ εἶναι ἄξιοι αὐτῆς τῆς τιμῆς προχειρίζονται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Οἱ ἄλλοι πάλι, ποὺ εἶναι ἀνάξιοι, προχειρίζονται κατὰ παραχώρησιν ἢ καὶ βούλησιν τοῦ Θεοῦ σὲ ἀνάξιο λαὸ ἐξ αἰτίας αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀναξιότητός των. Καὶ ἄκουσε σχετικὰ μερικὲς διηγήσεις.
.      Ὅταν εἶχε γίνει βασιλεὺς ὁ Φωκᾶς, ὁ τύραννος[4], καὶ ἄρχισε ἐκεῖνες τὶς αἱματοχυσίες μὲ τὸν Βόνοσο[5], τὸν δήμιο, ὑπῆρχε κάποιος μοναχὸς στὴν Κωνσταντινούπολι, ἅγιος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχοντας πολλὴ παρρησία πρὸς τὸν Θεό, σὰν νὰ δικαζόταν μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε μὲ ἁπλότητα: «Κύριε, γιατί ἔκανες τέτοιον βασιλέα;» Καὶ τότε, ἀφοῦ τὸ ἔλεγε αὐτὸ γιὰ ἀρκετὲς ἡμέρες, τοῦ ἦλθε φωνὴ ἐκ Θεοῦ ποὺ ἔλεγε: «Διότι δὲν βρῆκα ἄλλον χειρότερο».
.     Ὑπῆρχε καὶ κάποια ἄλλη πόλις στὴν περιοχὴ τῆς Θηβαΐδος, ποὺ ἦταν γεμάτη παρανομία, τῆς ὁποίας οἱ πολίτες διέπρατταν πολλὰ μιαρὰ καὶ ἄτοπα πράγματα. Σ᾽ αὐτὴν λοιπὸν κάποιος ἄνθρωπος τοῦ ἱπποδρόμου διεφθαρμένος στὸ ἔπακρον ἀπέκτησε ξαφνικὰ κάποια ψευδοκατάνυξι καὶ πῆγε καὶ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ντύθηκε τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Ἀλλ’ ὅμως καθόλου δὲν σταμάτησε τὶς πονηρὲς πράξεις του. Συνέβη λοιπὸν νὰ πεθάνη ὁ Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως αὐτῆς. Τότε παρουσιάσθηκε σὲ κάποιον ἅγιο ἄνθρωπο ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέει: «Πήγαινε καὶ προετοίμασε τὴν πόλι, γιὰ νὰ χειροτονήσουν Ἐπίσκοπο τὸν πρώην ἄνθρωπο τοῦ Ἱπποδρόμου». Πῆγε λοιπὸν αὐτὸς καὶ ἔκανε ὅ,τι τοῦ παρηγγέλθη. Ἀφοῦ λοιπὸν χειροτονήθηκε ὁ προαναφερθεὶς πρώην ἢ μᾶλλον ἔτι φαυλόβιος, ἄρχισε μὲ τὸν νοῦ του νὰ φαντάζεται ὅτι κάτι εἶναι καὶ νὰ ὑψηλοφρονῆ. Τότε τοῦ παρουσιάσθηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέει: «Γιατί ὑψηλοφρονεῖς, ἄθλιε; Σοῦ λέω ἀλήθεια ὅτι δὲν ἔγινες Ἐπίσκοπος, ἐπειδὴ ἤσουν ἄξιος γιὰ ἱερωσύνη, ἀλλὰ γιατί αὐτῆς τῆς πόλεως τέτοιος Ἐπίσκοπος τῆς ἄξιζε».
.      Γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἂν ποτὲ δῆς κάποιον ἀνάξιο καὶ πονηρὸ βασιλέα ἢ ἄρχοντα ἢ Ἐπίσκοπο, μὴν ἀπορήσης, μήτε νὰ κατηγορήσης τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ μᾶλλον μάθε ἀπ’ αὐτὸ καὶ πίστευε ὅτι παραδιδόμεθα σὲ τέτοιους τυράννους ἐξ αἰτίας τῶν ἀνομιῶν μας, κι ὅμως πάλι δὲν ἀφήνουμε τὰ κακά μας ἔργα.

1. Ἐρωτήσεις καὶ ἀποκρίσεις περὶ διαφόρων κεφαλαίων ἐκ διαφόρων προσώπων, Ἐρώτησις ιϛ´, PG 89, 476Β – 477Α.
2. Ρωμ. ιγ´ 1.
3. παράβ. Ἱερεμ. γ´ 15.
4. Φλάβιος Φωκᾶς: αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου (602-610), περιβόητος γιὰ τὴν σκληρότητα καὶ ἀκολασία του.
5. Βόνοσος ἢ Βόνωσος: λογοθέτης (ὑπουργὸς) ἐπὶ Φλαβίου Φωκᾶ

Πηγή: Περιοδικὸ «Ἁγιορείτικη Μαρτυρία» τ 7, Μάρτ. – Μάιος 1990, σελ. 98-99
Διαδίκτυο: http://hristospanagia3.blogspot.com/

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ

Ἡ εὐθύνη τῶν πολιτῶν γιά τήν ἐθνική παρακμή
Τοῦ Φώτη Σχοινᾶ,
Δρ. Φιλοσοφίας

.      Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ Χώρα μας διέρχεται περίοδο γενικευμένης παρακμῆς σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τοῦ δημοσίου βίου, πού ἐπηρεάζει καταλυτικά καί τήν προσωπική ζωή τῶν πολιτῶν. ῾Η αἰτία τῆς γενικευμένης αὐτῆς παρακμῆς ἀποδίδεται ἐν πολλοῖς – καί ὁμολογουμένως ὄχι ἀβάσιμα – στούς πολιτικούς καί ἐν γένει στήν ἀήθεια τῆς διαχειρίσεως τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀπό τούς ἀσκοῦντες αὐτήν. Διεφθαρμένοι πολιτικοί διέφθειραν τή Χώρα, τούς θεσμούς καί τούς πολῖτες της, λέγεται συχνάκις καί κατ᾿ ἐπανάληψιν. Καί οἱ πολῖτες ἀπηυδησμένοι καί ἀπογοητευμένοι ἀπό τήν διάψευση τῶν προσδοκιῶν τους ἀπό τούς πολιτικούς γυρίζουν τήν πλάτη στούς πολιτικούς καί τήν πολιτική. Τά φαινόμενα τῆς ἰδιώτευσης, τῆς ἀπαξίωσης τῆς πολιτικῆς, τῆς ἀδιαφορίας γιά τά κοινά καί τῆς πολιτικῆς ἀπάθειας γενικεύονται καί κυριαρχοῦν στήν ἑλληνική κοινωνία. Τό γεγονός ὅτι οἱ πολιτικοί φέρουν μεγάλο μέρος-ἴσως τό μεγαλύτερο- τῆς εὐθύνης γιά τήν τωρινή γενικευμένη παρακμή εἶναι ἀναντίρρητο καί πανθομολογούμενο. ῞Ομως θεωρῶ -καί τοῦτο ἀποτελεῖ τό σκοπό πού γράφω αὐτό τό σημείωμα- ὅτι ἐξ ἴσου μεγάλη εὐθύνη φέρει καί ὁ ἑλληνικός λαός. ῎Ισως-ἴσως μάλιστα, ἄν μή μεγαλύτερη, τοὐλάχιστον καθοριστικότερη εἶναι ἡ εὐθύνη τοῦ ῾Ελληνικοῦ Λαοῦ.
.      Τοῦτο ἠχεῖ παράδοξα, διότι μέσα στό γενικώτερο λαϊκισμό πού ἐπικρατεῖ στήν ᾿Ελλάδα ὁ λαός θεωρεῖται ὡς ἀνεύθυνος καί θῦμα τῶν ἐξαχρειωμένων πολιτικῶν, σάν αὐτοί οἱ τελευταῖοι νά μή προέρχονται ἀπό τά σπλάχνα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, νά μή ἐκφράζουν τό γενικό πνεῦμα αὐτῆς καί νά εἶναι ἔξωθεν ἐπιβεβλημένοι στόν ἑλληνικό λαό (οἱ συνομωσιολογικές θεωρίες καί οἱ ἀποφάνσεις τύπου πουλημένων, προδοτῶν καί ἀμερικοχρισμένων πολιτικῶν δίνουν καί παίρνουν στή γενική παράνοια τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας). Μόνος ἀνεύθυνος κατά τό ῾Ελληνικό Σύνταγμα εἶναι ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ἐνῶ ὁ ῾Ελληνικός Λαός εἶναι ὁ κυρίως καί κατ᾿ ἐξοχήν ὑπεύθυνος γιά τήν ὁμαλή λειτουργία τῆς πολιτείας, ἀφοῦ αὐτός ἐκλέγει τούς ἄρχοντες· αὐτός τούς ἐκχωρεῖ τήν ἐντολή τῆς ἐξουσίας, αὐτός ἔχει τό δικαίωμα, ἀλλά καί τό καθῆκον νά τούς ἐλέγχει· καί αὐτός ἔχει τό ἀναφαίρετο δικαίωμα, ἀλλά τήν ἀπαράβατη ὑποχρέωση νά τούς ἀνακαλέσει καί ἀφαιρέσει τήν προσωρινά ἐκχωρηθεῖσα ἐξουσία, ἄν αὐτή ἐξασκεῖται ἐπιβλαβῶς γιά τό δημόσιο συμφέρον. ᾿Ακόμη οἱ πολιτικοί εἶναι γνήσια τέκνα τῆς κοινωνίας πού τούς ἐκτρέφει, κυριολεκτικά «ὁστᾶ ἐκ τῶν ὁστέων καί σάρξ ἐκ τῆς σαρκός της» καί ὀργανικά μέλη τοῦ σώματός της καί γενικῶς ἐκφράζουν, πολιτεύονται καί χειρίζονται τήν ἐκχωρηθεῖσα ἐξουσία σύμφωνα μέ τό γενικώτερα ἐπικρατοῦν πνεῦμα καί νοοτροπία τῆς κοινωνίας.
.      Τό γενικῶς ἐπικρατοῦν πνεῦμα μιᾶς κοινωνίας, αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Μάξ Βέμπερ, νομολογική γνώση μιᾶς κοινωνίας (πού καθορίζει στά ἐπιμέρους ἄτομα τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι ἐπιτρεπτό καί τί ἀνεπίτρεπτο, τί εἶναι νόμιμο καί τί ἀθέμιτο) τό διαμορφώνει ἡ κοινωνία στό σύνολό της καί σχετικῶς μικρότερη συμμετοχή ἔχουν στή διαμόρφωσή του οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί (βεβαίως σημαντική εἶναι καί ἡ συμβολή τῶν Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί αὐτά, καθορίζουν βεβαίως, ἀλλά καί καθορίζονται ἀπό τήν κοινή γνώμη τῆς κοινωνίας). Βεβαίως, ἔχει λεχθεῖ ἀπό τόν ᾿Ισοκράτη ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχομένων, ἀλλά σέ μία δημοκρατική καί ἀνοικτή κοινωνία ἰσχύει ἐξίσου καί τό ἀντίστροφο, ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχομένων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχόντων. Στήν οὐσία πρόκειται γιά δυναμική ἀλληλεπίδραση καί ἀλληλεπενέργεια. Μάλιστα, τολμῶ νά πῶ ὅτι περισσότερο εὐθυγραμμίζονται οἱ πολιτικοί πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τοῦ λαοῦ, παρά ὅτι ὁ λαός εὐθυγραμμίζεται πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τῶν πολιτικῶν. Τοὐλάχιστον τοῦτο ἰσχυρίζεται ὁ Γύλιππος, ὁ Λακεδαιμόνιος στρατηγός, στό λόγο του μετά τήν συντριπτική ἧττα τῶν ᾿Αθηναίων στή Σικελία καί τήν ἄνευ ὅρων παράδοσή τους στούς Συρακουσίους, ἀντικρούοντας τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Συρακοσίου Νικολάου ὅτι πρέπει νά δείξουν φιλανθρωπία στούς ᾿Αθηναίους, ἐπειδή παρεσύρθησαν ἀπό τόν ᾿Αλκιβιάδη· “᾿Αλλ᾿ εὑρήσομεν τούς συμβούλους κατά τό πλεῖστον στοχαζομένους τῆς τῶν ἀκουόντων βουλήσεως, ὥσθ᾿ ὁ χειροτονῶν τῷ ῥήτορι λόγον οἰκεῖον ὑποβάλλει τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως. Οὐ γάρ ὁ λέγων κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλ᾿ ὁ δῆμος ἐθίζει τόν ῥήτορα τά βέλτιστα λέγειν χρηστά βουλευόμενος”. (Διοδώρου Σικελιώτου, Βιβλιοθήκη ῾Ιστορική, Βίβλος Τρισκεδαικάτη 31, 2-3, ἐκδ. Κάκτος, τόμος ἔνατος, ᾿Αθήνα 1992, σελ. 100). Μετάφραση (φιλολογικῆς ὁμάδας τοῦ Κάκτου)· «Διαπιστώνουμε, ὅμως, ὅτι τίς περισσότερες φορές οἱ εἰσηγητές ἐκφράζουν τή θέληση τῶν ἀκροατῶν, ἔτσι ὥστε ὁ ψηφοφόρος νά ὑποβάλλει στόν ρήτορα τά λόγια πού ταιριάζουν μέ τίς δικές του ἐπιθυμίες. Διότι ὁ ὁμιλητής δέν εἶναι κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλά ὁ λαός συνηθίζει τόν ρήτορα νά προτείνει τό καλύτερο, μέ τό νά υἱοθετεῖ τά σωστά». ᾿Απαραίτητη λοπόν προϋπόθεση γιά νά προτείνει καί νά λέγει τά βέλτιστα ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ λαός νά βουλεύεται (=νά σκέπτεται) χρηστά, διότι ὁ λαός κατευθύνει τόν ρήτορα καί ὄχι τό ἀντίθετο. Σημειωτέον ὅτι ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ πολιτικός ἡγέτης στήν πολιτική ὁρολογία τῆς ἀρχαιότητος. ᾿Ακόμη καί στήν ἔσω φιλοσοφία κυριαρχεῖ ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ Θεός ἐγκαθιστᾶ ἄρχοντες ἀναλόγως τοῦ ποιοῦ τῶν πολιτῶν. ῎Αν οἱ πολῖτες εἶναι χρηστοί, ἔχουν χρηστούς ἄρχοντες· ἄν οἱ πολῖτες εἶναι φαῦλοι, ἔχουν φαύλους ἄρχοντες. ῾Ο ἅγιος ᾿Αναστάσιος ὁ Σιναΐτης λέγει ὅτι οἱ «ἄξιοι ἄρχοντες προωθοῦνται στίς πόλεις πού τούς ἀξίζουν, ἐνῶ οἱ ἀνάξιοι, μέ παραχώρηση, ἤ ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ, προχειρίζονται στούς ἀνάξιους πολίτες. Καί συμπεραίνει· Γι᾿ αὐτό, ἄν δεῖς κάποιον ἀνάξιο καί πονηρό ἄρχοντα ἤ ἐπίσκοπο, μή ἀπορήσεις καί μή συκοφαντεῖς τόν Θεό ἀλλά μᾶλλον πίστευε, ὅτι παραδοθήκαμε σέ τέτοιους τυράννους, πού καί ἡ κακία τους δέν εἶναι ἀνάλογη μέ τό κακό πού μᾶς ἀξίζει. (Ν.Θ. Μπουγάτσου, ῾Η πολιτική ζωή καί σκέψη τῶν ῾Ελλήνων πατέρων, ἐκδ. Μήνυμα, ᾿Αθήνα 1986, σελ. 51).
.      ῞Ωστε ὁ Θεός προωθεῖ ἄρχοντες, ἀνάλογα μέ τήν ποιότητα τῶν πολιτῶν. Στούς καλούς πολίτες προωθεῖ καλούς ἄρχοντες καί στούς κακούς παραχωρεῖ (ἀνέχεται) κακούς ἄρχοντες». Προσέτι καί ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας διατυπώνει τήν γνώμη ὅτι “δίδωσιν (ἐνν. ὁ Θεός) ἄρχοντα τοῖς πονηροῖς κατά τάς καρδίας αὐτῶν”. (Μετάφραση Παναγιώτη Νέλλα)· «δίνει ὁ Θεός στούς πονηρούς ἄρχοντα σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία τους». (Νικολάου Καβάσιλα, Θεομήτωρ, Λόγος εἰς τόν Εὐαγγελισμόν 9, κείμενο-εἰσαγωγή-μετάφραση-σχόλια Παναγιώτης Νέλλας, ἐκδ. ᾿Αποστολικῆς Διακονίας, ᾿Αθῆναι 1974, σελ. 156). ᾿Ακόμη ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποφαίνεται ὅτι “πολλάκις ἡ ἀκρισία δήμου τόν χείριστον εἰς ἀρχήν προεστήσατο”. (Μ. Βασιλείου, Εἰς ῾Εξαήμερον, ῾Ομιλία 8, Ρ.G. 29, 173 Α). ῾Η ἔλλειψη λοιπόν κρίσεως, ἡ ἀπερισκεψία τοῦ δήμου πολλές φορές τόν χειρότερο ἀνέδειξε στήν ἐξουσία. Γι᾿ αὐτήν τήν ἀκρισίαν ποῖος ἄλλος εὐθύνεται, ἐάν ὄχι ὁ φορέας της, δηλαδή ὁ δῆμος;
.     ῞Οπως πολύ ὀρθά γράφει ὁ Γ. Ζαρίφης στήν «Χριστιανική» τῆς 11ης Νοεμβρίου 2010 «ὁ λαός μας ἔμαθε νά ζεῖ εὔκολα. ῞Ησσων προσπάθεια ὡς μαθητής καί φοιτητής, δουλειά στό Δημόσιο, ἐπιδοτήσεις οἱ ἀγρότες, θαλασσοδάνεια οἱ μεγάλοι καί οἱ μικροί ἐπιχειρηματίες» καί ὁ καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Υale Στάθης Καλύβας στήν “Καθημερινή” τῆς 31ης ᾿Οκτωβρίου 2010· «῾Η πρόσβαση σέ μιά ἄνετη ζωή θεωρήθηκε αὐτονόητο δικαίωμα ἄσχετο μέ τήν προσπάθεια καί τίς ἱκανότητες τοῦ καθενός καί ἐντελῶς ξεκομμένο ἀπό τήν ἱκανότητα τῆς χώρας νά καινοτομεῖ καί νά ἀνταγωνίζεται, δηλαδή νά παράγει πλοῦτο». Στό φαντασιακό τῆς μεταπολιτευτικῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας δέσποζε ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ καθένας μπορεῖ -καί δικαιοῦται- νά ἀπολαμβάνει τά πάντα ἄκοπα! ῾Η διαφθορά διαχέεται στήν πλατιά μᾶζα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί δέν περιορίζεται μόνο στή πολιτική ἡγεσία. ῾Η φοροδιαφυγή καί ἡ κάθε εἴδους κλοπή -ἰδιαίτερα ἡ κλοπή τοῦ δημοσίου χρήματος- εἶναι παροιμιώδεις στόν ἑλληνικό λαό. Σκεφτεῖτε ὅτι στήν Κρήτη τόν 19ο αἰώνα – δέν ξέρω τώρα – ὑπῆρχε καί ἐτιμᾶτο ἡ «Παναγία ἡ Κλεφτρίνα» κατά τό «Παναγία ἡ Γοργοϋπήκοος», «Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα» κλπ. (Φυσικά ὑπάρχουν καί οἱ ἐξαιρέσεις· οἱ σκληρά ἐργαζόμενοι, οἱ ἔντιμοι, οἱ ἀδιάφθοροι καί οἱ συνεπεῖς στίς φορολογικές τους ὑποχρεώσεις -μόνο πού εἶναι μία θλιβερή ἤ ἐλπιδοφόρα, ὅπως τό πάρει κανείς, ἐξαίρεση πού δέν ἀναιρεῖ τόν γενικό κανόνα).
.     ῾Ο Θ. Παντούλας ὁμιλεῖ -πολύ εὔστοχα – γιά ἔλλειμμα πολιτῶν καί ὄχι μόνο γιά ἔλλειμμα πολιτικῶν στή σύγχρονη ῾Ελληνική κοινωνία. ῾Ο ῾Ελληνικός λαός πρέπει μόνος του νά λύσει τά προβλήματα πού ἀσφυκτικά τόν περιβάλλουν καί ὄχι νά περιμένει ἀπό ἄλλους νά τοῦ τά λύσουν, ἰδιαίτερα ἀπό τούς φθαρμένους πολιτικούς τῶν τωρινῶν πολιτικῶν κομμάτων. Βεβαίως στίς τελευταῖες Δημοτικές καί Νομαρχιακές πολιτικές σημειώθηκε τεράστια ἀποχή πού ἐκφράζει τή δυσαρέσκεια τῶν ῾Ελλήνων πολιτῶν πρός τό κρατοῦν πολιτικό σύστημα. ῎Ας ἐλπίσουμε ὅτι ἡ κοινωνική δυναμική θά κυοφορήσει ἕνα καινούργιο κόμμα, ἤ ἕνα καινούργιο πολιτικό σχηματισμό-κίνημα, πού θά ἐκφράζει γνήσια τόν ῾Ελληνικό λαό. Κάθε λύση τοῦ ῾Ελληνικοῦ προβλήματος πρέπει νά προέρχεται ἀπό τά κάτω. ῎Η ἐν πάσῃ περιπτώσει σέ ἐναρμόνιση τοῦ λαοῦ καί τῶν ἡγετῶν του. Οὐδέποτε πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι κάθε κοινωνία στό σύνολό της εἶναι ὑπεύθυνη γιά ὅ,τι τῆς συμβαίνει – εἴτε πρός τό καλύτερο εἴτε πρός τό χειρότερο…

(Πηγή: ἐφημ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», 29.12.2010. Διαδίκτυο: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ» [alopsis.gr])

 

, ,

Σχολιάστε

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ (Ἅγ. Ἀναστάσιος Σιναΐτης)

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

πόκρισις περ ναξίων ρχόντων.

Ἐρώτησις: Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου ἔχουν ταχθῆ ἀπὸ τὸν Θεό. Πρέπει λοιπὸν νὰ δεχθοῦμε ὅτι κάθε ἄρχοντας ἢ βασιλεὺς ἢ ἐπίσκοπος προχειρίζεται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό;

Ἀπόκρισις: Ὁ Θεὸς λέει στὸν Νόμο: «Θὰ σᾶς δώσω ἄρχοντας σύμφωνα μὲ τὶς καρδιές σας». Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι οἱ μὲν ἄρχοντες καὶ οἱ βασιλεῖς ποὺ εἶναι ἄξιοι αὐτῆς τῆς τιμῆς προχειρίζονται στὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Οἱ  ἄλλοι πάλι, ποὺ εἶναι ἀνάξιοι, προχειρίζονται κατὰ παραχώρησιν ἢ καὶ βούλησιν τοῦ Θεοῦ σὲ ἀνάξιο λαὸ ἐξ αἰτίας αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀναξιότητός των. Καὶ ἄκουσε σχετικὰ μερικὲς διηγήσεις.

Ὅταν εἶχε γίνει βασιλεὺς ὁ Φωκᾶς ὁ τύραννος καὶ ἄρχισε ἐκεῖνες τὶς αἱματοχυσίες μὲ τὸν Βονόσο τὸν δήμιο, ὑπῆρχε κάποιος μοναχὸς στὴν Κωνσταντινούπολι, ἅγιος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχοντας πολλὴ παρρησία πρὸς τὸν Θεό, σὰν νὰ δικαζόταν μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε μὲ ἁπλότητα: «Κύριε; γιατί ἔκανες τέτοιον βασιλέα;» Καὶ τότε, ἀφοῦ τὸ ἔλεγε αὐτὸ γιὰ ἀρκετὲς ἡμέρες, τοῦ ἦλθε φωνὴ ἐκ Θεοῦ ποῦ ἔλεγε: «Διότι δὲν βρῆκα ἄλλον χειρότερο».

Ὑπῆρχε καὶ κάποια ἄλλη πόλις στὴν περιοχὴ τῆς Θηβαΐδος, ποὺ ἦταν γεμάτη παρανομία, τῆς ὁποίας οἱ πολίτες διέπρατταν πολλὰ μιαρὰ καὶ ἄτοπα πράγματα. Σ᾽ αὐτὴν λοιπὸν κάποιος ἄνθρωπος τοῦ ἱπποδρόμου διεφθαρμένος στὸ ἔπακρον ἀπέκτησε ξαφνικὰ κάποια ψευδοκατάνυξι καὶ πῆγε καὶ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ντύθηκε τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Ἀλλ᾽ ὅμως καθόλου δὲν σταμάτησε τὶς πονηρὲς πράξεις του. Συνέβη λοιπὸν νὰ πεθάνη ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως αὐτῆς. Τότε παρουσιάσθηκε σὲ κάποιον ἅγιο ἄνθρωπο ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέει: «Πήγαινε καὶ προετοίμασε τὴν πόλι, γιὰ νὰ χειροτονήσουν ἐπίσκοπο τὸν πρώην ἄνθρωπο τοῦ Ἱππoδρόμoυ». Πῆγε λοιπὸν αὐτὸς καὶ ἔκανε ὅ,τι τοῦ παρηγγέλθη. Ἀφοῦ λοιπὸν χειροτονήθηκε ὁ προαναφερθεὶς πρώην ἢ μᾶλλον ἔτι φαυλόβιος, ἄρχισε μὲ τὸν νοῦ του νὰ φαντάζεται ὅτι κάτι εἶναι καὶ νὰ ὑψηλoφρoνῆ. Τότε τοῦ παρουσιάσθηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέει: «Γιατί ὑλoφρoνεῖς, ἄθλιε; Σοῦ λέω ἀλήθεια ὅτι δὲν ἔγινες ἐπίσκοπος, ἐπειδὴ ἤσουν ἄξιος γιὰ ἱερωσύνη, ἀλλὰ γιατί αὐτῆς τῆς πόλεως τέτοιος ἐπίσκοπος τῆς ἄξιζε». .

Γι᾽ αὐτὸ λοιπόν, ἂν ποτὲ δῆς κάποιον ἀνάξιο καὶ πονηρὸ βασιλέα ἢ ἄρχοντα ἢ ἐπίσκοπο, μὴν ἀπορήσης, μήτε νὰ κατηγορήσης τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ μᾶλλον μάθε ἀπ᾽ ατ κα πίστευε τι παραδιδόμεθα σ τέτοιους τυράννους ξ αἰτίας τν νομιν μας, κι μως πάλι δν φήνουμε τ κακά μας ργα.

ΠΗΓΗ: περ. «ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

 

, , ,

Σχολιάστε