Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἄρτος

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Δ´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Μέρος Γ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «ὉἸησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΘΥΣΙΑ

.         Οἱ αἱρετικοὶ λέγουν ὅτι ἡ κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι θυσία ἀλλὰ ΑΝΑΜΝΗΣΗ θυσίας! Ἐπιστρατεύουν μάλιστα τὰ ἑξῆς ἐδάφια τὰ ὁποῖα παρερμηνεύουν φρικτά:

«καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Λουκ. κβ´19)
«αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. ι´12)
.         Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀσφαλῶς ἀνάμνηση ἀλλὰ εἶναι καὶ Θυσία. Τὸ τι εναι καὶ νάμνηση δν σημαίνει τι δν εναι Θυσία. Τὸ να δν ναιρε τὸ λλο.
Γιὰ τὴν ΘΥΣΙΑ τοῦ Πασχάλιου Ἀμνοῦ λέγει ἡ Γραφὴ :
.         «καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτὴν» (Ἔξ. ΙΒ´14)
Τὸ ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἀμνοῦ ὀνομάζεται «μνημόσυνον», ἀνάμνηση δηλαδή, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν θυσία ἐπαναλαμβανόμενη κάθε ἔτος.
.         Οἱ αἱρετικοὶ συκοφαντοῦν ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὅτι δῆθεν ἐπαναλαμβάνουμε τὴν Θυσία τοῦ Χριστοῦἢ μᾶλλον ὅτι διδάσκουμε τὴν ἐπανάληψη τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος ποὺ λαμβάνει χώρα στὴν Ἁγία Τράπεζα – στὸ  Θυσιαστήριο δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας  !
.         Οὐδὲν ψευδέστερον τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ! Διότι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διδάσκει ἐπανάληψη τῆς αἱματηρῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔγινε στὸν Γολγοθά. Ὁ Ἰησοῦς ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ.
.         Τότε τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει Θυσιαστήριο ἀφοῦἡ Θυσία τοῦἸησοῦ, ποὺ εἶναι ἡὑπέρτατη Θυσία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

.         «ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» (Ἑβρ. ιγ´10)
.         «διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11)
.         Ἡ θεόπνευστη Γραφή, ποὺὑποτίθεται ὅτι σέβονται καὶ μελετοῦν οἱ αἱρετικοί, ἀναφέρει ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ΕΧΟΜΕΝ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ ΦΑΓΟΥΝ οἱ Ἰουδαῖοι! Ἄρα τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν ἐπαναλαμβάνεται, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει Θυσιαστήριο καὶ Θυσία… Νὰ μᾶς δείξουν οἱ αἱρετικοὶ τὸ θυσιαστήριό τους καὶ τὴν Θυσία τους τὴν ὁποία ΤΡΩΓΟΥΝ !
.           Ἐπίσης ἡ Γραφὴ εἶχε προφητεύσει τὴν ὕπαρξη Θυσίας «ἐν παντὶ τόπῳ», καὶ ὄχι μόνο στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Ἡ Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὶς Νομικὲς θυσίες καὶ λαμβάνει χώρα παντοῦ. Μάλιστα ὄχι μόνο γιὰ Θυσία ὁμιλεῖὁ Προφήτης Μαλαχίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ΘΥΜΙΑΜΑ! Μάλιστα….! Λοιπὸν αἱρετικοί. Συκοφάντες τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι τὸ θυμίαμα ποὺ προσφέρετε;
.         Μερικοὶ φανατικοὶ Ἐκκλησιομάχοι αἱρετικοί, μὲ Χιλιαστικὲς ἀπόψεις, προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὰἀδικαιολόγητα λέγοντας ὅτι στὴν ὑποτιθέμενη χιλιετῆ βασιλεία τοῦἸησοῦἢ σὲ κάποιον ἔσχατο καιρὸ θὰ ἀνασυσταθεῖ  ἡ Νομικὴ Λατρεία !!! Καὶ ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἡ προφητεία περὶ Θυσίας καὶ Θυμιάματος δὲν λαμβάνουν χώρα στὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ θὰ γίνουν στὸ μέλλον! Ξεχνοῦν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ποὺ μίλησε σὲ παροντικὸ χρόνο καὶ εἶπε: «ἔχομεν θυσιαστήριον».
.           Ἐπίσης ξεχνοῦν ὅτι «Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ’ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν ᾿Ααρὼν λέγεσθαι; μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ἐφ᾽ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ’ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ ᾿Ιούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· μαρτυρεῖ γὰρ ὅτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές· οὐδὲν γὰρ ἐτελείωσεν ὁ νόμος, ἐπεισαγωγὴ δὲ κρείττονος ἐλπίδος, δι’ ἧς ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ». (Ἑβρ. ζ´11-19)
.               Οἱ Νομικὲς θυσίες ἦταν τύποι τῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ οὐδένα ἐτελείωσαν. Ἡ προηγούμενη ἐντολὴ γιὰ τὴν Νομικὴ λατρεία ἀθετήθηκε, διότι ἦταν ἀσθενὴς καὶ ἀνωφελὴς – ἦταν τύπος. Καὶ ἡ Ἱερωσύνη μετετέθη (δὲν καταργήθηκε κακόμοιροι αἱρετικοί…). Πῶς λοιπὸν ὁ Θεὸς προφητεύει ὅτι τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελὲς θὰ ἐπιστρέψει στὸ μέλλον ;;; Στὸ μέλλον δηλαδὴ ἡ Θυσία τοῦ Χριστοῦ θὰ χάσει τὴν ἀξία της;;;; Συνέλθετε καὶ ἀλλάξτε πορεία.

.         Ἄλλοι πλανεμένοι λέγουν  ὅτι ἡ προφητεία τοῦ Μαλαχία γιὰ ΘΥΣΙΑ καὶ ΘΥΜΙΑΜΑ ἀφορᾶ στὴν λατρεία ποὺὁἈντίχριστος θὰ συστήσει!!! Ἀσφαλῶς καὶ ὁ Ἀντίχριστος θὰ συστήσει λατρεία, ἀλλὰ ὄχι αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Μαλαχίας –«διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11) Ἡ Θυσία «ἐν παντὶ τόπῳ» καὶ τὸ Θυμίαμα δὲν ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, διότι ἡ λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν δοξάζει καὶ δὲν μεγαλύνει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-5 «Ἡ ἀναίμακτη θυσία»

Διαφήμιση

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «Ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

 

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Γ´]

 

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

 

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Η ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

.           Οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ διδάσκουν πλανεμένα ὅτι δῆθεν ὁ Ἰούδας εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸ δεῖπνο, ὅταν ὁ Ἰησοῦς παρέδωσε στοὺς μαθητές του τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του. (Οἱ Χιλιαστὲς καὶ ὅλοι γενικῶς οἱ αἱρετικοὶ Προτεστάντες ἀρνοῦνται ὅτι ὁ ἔνζυμος ἄρτος μεταβάλλεται σὲ Σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ οἶνος σὲ Αἷμα Χριστοῦ. Θεωροῦν τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο ὡς σύμβολα – ἐμβλήματα. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὅμως στὴν ἑπόμενη ἑνότητα). Πιστεύουν λοιπὸν ὅτι ὁ Ἰούδας ὅτι εἶχε φύγει καὶ δὲν ἔλαβε ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα», ὅπως τὰ ὀνομάζουν, γιατί δὲν ἀνήκει στοὺς 144000 χρισμένους ποὺ μόνο αὐτοὶ ἔχουν, ὑποτίθεται, τὸ δικαίωμα νὰ λάβουν ἀπὸ τὰ «ἐμβλήματα» !!!. Τί λέγει ὅμως ἡ Γραφή;
.           «Καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης». (Λουκ. κβ´ 19-21)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. κϛ´ 27-28)
«καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες» (Μάρκ. ιδ´ 23)
.         Ὁ ἴδιος ὁἸησοῦς λέγει ὅτι ὁἸούδας ἦταν παρών! Ἐκτὸς ἂν οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ πιστεύουν στὰ σοβαρὰ ὅτι ὁἸούδας εἶχε ὄντως φύγει καὶ εἶχε ξεχάσει τὸ χέρι του πάνω στὸ τραπέζι !!!

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΧΙ ΣΥΜΒΟΛΑ

.           «Καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ. καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». (Λουκ. κβ´17-20). Ὁἀκριβὴς Λουκᾶς διευκρινίζει ὅτι τὴν φράση  «οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου» ὁἸησοῦς τὴν εἶπε γιὰ τὸν οἶνο κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δείπνου καὶὄχι γιὰἐκεῖνον τὸν οἶνο ποὺ μετέβαλλε σὲ Αἷμα του «μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον». Αὐτὸ τὸ τονίζουμε, διότι οἱ αἱρετικοὶ προσπαθοῦν νὰ ποῦν ὅτι ὁἸησοῦς δὲν ἔδωσε τὸ Αἷμα του στοὺς μαθητὲς ἀλλὰ «γέννημα ἀμπέλου»!!! Νὰ διαβάζουν προσεκτικότερα τὴν Βίβλο οἱ αἱρετικοί. Ὁ ησος κατ τν Δεπνο δωσε γέννημα μπέλου κα «μετ τ δειπνσαι» δωσε Αμα.
.             «Ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις.  ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ.  Καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατὴρ κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν πατέρα, καὶὁ τρώγων μὲ κἀκεῖνος ζήσεται δι᾽ἐμέ». (Ἰω. ϛ´ 55-57)
.             Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σπουδαῖο χωρίο στὸὁποῖο συντρίβεται ἡ αἵρεση ἡ διδάσκουσα ὅτι ὁἸησοῦς Χριστὸς ἔδωσε σύμβολα στοὺς μαθητές του. Ὁ διος ησος λέγει τι σάρκα το εναι ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΡΟΦΗ κα τ αμα του ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΤΟ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ σάρκα του τρώγεται ἀληθινὰ καὶ τὸ αἷμα του πίνεται ἀληθινὰὄχι μὲ συμβολικὴἔννοια! Καμία ἀληθινὴ τροφὴ καὶ κανένα ἀληθινὸ ποτὸ δὲν τὸ τρῶμε καὶ τὸ πίνουμε συμβολικὰἀλλὰἀληθινά. Ἂν μία τροφὴ δὲν τρώγεται ἀληθινά, τότε δὲν εἶναι ἀληθινὴ τροφὴἀλλὰ συμβολική. Τὸ Σῶμα ὅμως τοῦἸησοῦ καὶ τὸ τίμιο Αἷμα του εἶναι ἀληθῶς βρῶσις καὶ πόσις!  Μάλιστα ὁἸησοῦς Χριστὸς προσθέτει τὴν φράση «ὁ τρώγων με», δείχνοντας καὶ μὲ αὐτὴ τὴν φράση ὅτι πράγματι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του τρώγονται. Ἐπιπλέον ἡ φράση «ὁ τρώγων με» δείχνει καὶ κάτι ἄλλο. Μᾶς δείχνει ὅτι τρώγοντας τὴν σάρκα καὶ πίνοντας τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ κοινωνοῦμε ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν σάρκα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλὰ μὲὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο. Καὶ αὐτὴἡ κοινωνία, ἡ θεία κοινωνία εἶναι σωτήρια, διότι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑνωμένα μὲ τὴν θεία φύση του. Γι᾽ αὐτὸὁἸησοῦς εἶπε: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶἐγὼἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇἐσχάτῃἡμέρᾳ» (Ἰω. ϛ´ 53-54).
.           Αὐτὴἀκριβῶς ἡὑποστατικὴἕνωση τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ μᾶς ὠφελεῖ, ὅταν τρῶμε τὴν σάρκα καὶ πίνουμε τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Διαφορετικὰ δὲν θὰ εἶχε νόημα νὰ τὴν φᾶμε τὴν σάρκα καὶ νὰ πιοῦμε τὸ αἷμα, ἂν ἦταν σκέτο αἷμα καὶ σκέτη σάρκα. Θὰἦταν κανιβαλισμός. Οἱ κανίβαλοι τρῶνε ἀδιακρίτως σκέτη σάρκα καὶ σκέτο αἷμα ἀνθρώπων. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τρῶμε σάρκα καὶ αἷμα ὑποστατικῶς ἑνωμένα μὲ τὴν Θεότητα.
.           «Τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν» (Ἰω. ϛ´63. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἀπὸ μόνη της, ὅπως κάθε ἄλλη ἀνθρώπινη σάρκα δὲν ὠφελεῖ, δὲν σώζει. Ἡ σάρκα τοῦ Χριστοῦἡὑποστατικῶς ἑνωμένη μὲ τὴν Θεότητά του, σώζει –  «εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. ϛ´53).
.         Τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ζωὴ ἐν ἐαυτῷ εἶναι ἀσφαλῶς ὠφέλεια. Ἀφοῦ λοιπὸν «ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδὲν»,τότε πῶς ὅταν τὴν τρῶμε,θὰἔχουμε «ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς»; Θὰἔχουμε ζωὴὄχι ἐξ αἰτίας αὐτῆς καθ’ ἑαυτῆς τῆς σάρκας μόνης, ἀλλὰ διὰ τῆς θείας φύσεως τῆς ἑνωμένης μὲ τὴν σάρκα. Καὶἂς ἀφήσουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν ἀποσπασματικὴ παράθεση ἐδαφίων τῆς Γραφῆς !
«Λάβετε φάγετε· τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα τὸὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Α´ Κορ. ια´24)
.             Ὁ Χριστὸς λέγει τοῦτο «ἐστι» = εἶναι τὸ σῶμα μου, ὄχι τοῦτο «συμβολίζει» τὸ σῶμα μου. Ἄλλωστε πῶς εἶναι δυνατὸν ὁἄρτος ποὺ τεμαχίζεται, νὰ συμβολίζει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, τὸὁποῖο δὲν τεμαχίστηκε στὸν Σταυρό;  -«ἐγένετο γὰρ ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ» (Ἰω. ιθ´ 36).
«Ἐγώ εἰμι ὁἄρτος ὁ ζῶν ὁἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. ϛ´51). Ὁ Ἰησοῦς λέγει ὅτι ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΤΟΥ. Πρόκειται γιὰ ταυτολογία καὶ ὄχι γιὰ συμβολισμὸ !

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΙΠΙΟΝ»

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –2 («Κάντε μας σκλάβους, μὰ χορτάστε μας»)

Ἀπόσπασμα [B´] ἀπὸ τὸ μυθιστόρημα
τοῦ Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ
«Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ»,
μετάφρ. Ἄρ. Ἀλεξάνδρου, 
ἐκδ. Γκοβόστη, χ. χρ. τόμ. 2,
σελ. 106-108

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –1 https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/22/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται1/

»Δὲς τώρα καὶ μόνος Σου ποιός εἶχε δίκιο: Ἐσὺ ἢ ἐκεῖνος ποὺ Σὲ ρωτοῦσε τότε; Θυμήσου τὸ πρῶτο ἐρώτημα. Ἂν καὶ δὲ σ᾽ τὸ λέω κατὰ λέξη, μὰ τὸ νόημα ἦταν τοῦτο: «Θέλεις νὰ πᾶς στὸν κόσμο καὶ πηγαίνεις μ᾽ ἀδειανὰ τὰ χέρια, μὲ κάποια ὑπόσχεση ἐλευθερίας ποὺ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴν ἠλιθιότητά τους καὶ μὲ τὴν ἔμφυτή τους διαφθορὰ δὲν μποροῦν οὔτε κἂν νὰ τὴν κατανοήσουν, ποὺ τὴ φοβοῦνται καὶ τὴ σκιάζονται, γιατὶ τίποτα κα ποτ δν πρξε γι τν νθρωπο κα τν νθρώπινη κοινωνία πι φόρητο π᾽ τν λευθερία! Ἐνῶ, βλέπεις αὐτὲς τὶς πέτρες μέσα σὲ τούτη τὴ γυμνὴ πυρακτωμένη ἔρημο; Κάνε ᾽τες ψωμιὰ κι ἡ ἀνθρωπότητα θὰ τρέξει ἀπὸ πίσω Σου σὰν κοπάδι, γεμάτη εὐγνωμοσύνη κι ὑπακοή, ν κα πάντα θ τρέμει π φόβο πς θ μποροσες ν᾽ ποτραβήξεις τ χέρι Σου κα ν πάψεις ν τος δίνεις τ ψωμιά Σου». Μὰ Σὺ δὲν θέλησες νὰ στερήσεις ἀπ᾽ τὸν ἄνθρωπο τὴν ἐλευθερία κι ἀπέρριψες τὴν προσφορά, γιατί σκέφτηκες: Τί λευθερία θά ᾽ναι ατή, ταν πακο θ ξαγοραστε μ ψωμιά; Πρόβαλες τὴν ἀντίρρηση πὼς ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἒπ᾽ ἄρτῳ μόνον ζήσεται, μὰ τὸ ξέρεις τάχα πὼς ἐν ὀνόματι αὐτοῦ τοῦ ἴδιου τοῦ γήινου ἄρτου θὰ ξεσηκωθεῖ ἐναντίον Σου τὸ πνεῦμα τῆς γῆς, θὰ Σὲ πολεμήσει καὶ θὰ Σὲ νικήσει κι ὅλοι θὰ τὸ ἀκολουθήσουν φωνάζοντας: «Ποιὸς μοιάζει μ᾽ αὐτὸ τὸ θηρίο ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴ φωτιὰ τ᾽ οὐρανοῦ!» Τὸ ξέρεις πὼς θὰ περάσουν αἰῶνες κι αἰῶνες κι ἡ ἀνθρωπότητα θὰ διακηρύξει μ τ στόμα τς Σοφίας κα τς πιστήμης της πὼς ἔγκλημα δὲν ὑπάρχει, κα πὼς συνεπς δν πάρχει κα μαρτία καὶ πὼς ὑπάρχουν μονάχα πεινασμένοι; «Χόρτασέ τους καὶ τότε μονάχα νὰ τοὺς ζητᾶς ἀρετή!» Νὰ τί θὰ γράψουν στὴ σημαία ποὺ θὰ σηκώσουν ἐναντίον Σου καὶ ποὺ μ᾽ αὐτὴν θὰ γκρεμίσουν τὸν ναό Σου. Στὴ θέση τοῦ ναοῦ Σου θὰ ὑψωθεῖ ἕνα νέο οἰκοδόμημα, ἕνας καινούργιος φοβερὸς πύργος τῆς Βαβὲλ καί, μόλο ποὺ κι αὐτὸς δὲν θὰ τελειώσει, ὅπως κι ὁ προηγούμενος, ὅμως παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτὰ θὰ μποροῦσες νὰ τὸν ἀποφύγεις αὐτὸν τὸν νέο πύργο καὶ νὰ συντομέψεις κατὰ χίλια χρόνια τὰ βάσανα τῶν ἀνθρώπων – γιατί σὲ μᾶς θά ᾽ρθουν πάλι, ἀφοῦ καταβασανιστοῦν μὲ τὸν πύργο τους! Θά ᾽ρθουν νὰ μᾶς βροῦν κάτω ἀπ᾽ τὴ γῆ, στὶς κατακόμβες (γιατί τότε θὰ μᾶς διώκουν καὶ θὰ μᾶς βασανίζουν πάλι) θὰ μᾶς βροῦν καὶ θὰ μᾶς ἐκλιπαρήσουν: «Δῶστε μας νὰ φᾶμε, γιατί κεῖνοι ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκαν τὴ φωτιὰ τ᾽ οὐρανοῦ δὲν μᾶς τὴν δώσανε». Καὶ τότε πιὰ ἐμεῖς θ᾽ ἀποτελειώσουμε τὸ χτίσιμο τοῦ πύργου τους, γιατί θὰ τὸν ἀποτελειώσει μονάχα κεῖνος ποὺ θὰ τοὺς χορτάσει. Καὶ θὰ τοὺς χορτάσουμε μονάχα ἐμεῖς ἐν ὀνόματί Σου καὶ ψευδόμενοι πὼς εἶναι ἐν ὀνόματί Σου. Ὤ, ποτέ, ποτέ τους δὲν θὰ χορτάσουν χωρὶς ἐμᾶς. Καμιὰ ἐπιστήμη δὲν θὰ τοὺς δώσει ψωμὶ ὅσο θὰ μένουν ἐλεύθεροι, μ στ τέλος θά ᾽ρθουν ν καταθέσουν τν λευθερία τους στ πόδια μας κα θ μς πον: «Κάντε μας σκλάβους, μ χορτάστε μας». Θὰ καταλάβουν ἐπιτέλους μονάχοι τους πὼς ἡ ἐλευθερία καὶ τὸ γήινο ψωμὶ οὔτε κατὰ διάνοια δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπαρκέσουν γιὰ ὅλους, γιατί ποτέ, ποτέ τους δὲν θὰ τὸ καταφέρουν νὰ τὰ μοιράσουν μεταξύ τους! Θὰ πεισθοῦν ἀκόμα πὼς ποτὲ δὲν θὰ γίνουν ἐλεύθεροι, γιατί εἶναι ἀδύναμοι, διεφθαρμένοι, μηδαμινοὶ κι ἐπαναστάτες. Σὺ τοὺς ὑποσχέθηκες τὸν ἄρτον τὸν ἐπουράνιον, μὰ Σοῦ ξαναλέω: Μπορεῖ τάχα νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸν ἐπίγειο, στὰ μάτια αὐτῆς τῆς ἀνθρώπινης ράτσας, τῆς ἀνίσχυρης, τῆς πάντα χυδαίας καὶ διεφθαρμένης; Κι ἂν ἐν ὀνόματι τοῦ ἐπουράνιου ἄρτου θὰ Σὲ ἀκολουθήσουν οἱ χιλιάδες καὶ μυριάδες τί θ᾽ πογίνουν τ κατομμύρια κα δισεκατομμύρια νθρώπινα πλάσματα πο εναι νίκανα ν προτιμήσουν τν πουράνιο ρτο π᾽ τν πίγειο; Ἤ, μήπως τάχα ἀγαπᾶς μονάχα τὶς δεκάδες χιλιάδες τοὺς μεγάλους καὶ ἰσχυρούς, ἐνῶ τὰ ἑκατομμύρια οἱ ἀδύναμοι, τὰ πολυάριθμα σὰν τὴν ἄμμο τῆς θάλασσας, ποὺ Σ᾽ ἀγαποῦν ὡστόσο, θὰ πρέπει νὰ χρησιμέψουν μονάχα σὰν ὑλικὸ γιὰ τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς ἰσχυρούς; Ὄχι, ἐμεῖς ἀγαπᾶμε καὶ τοὺς ἀδύναμους. Εναι διεφθαρμένοι κι παναστάτες μ τελικ ατο σα-σα εναι πο θ γίνουν πάκουοι. Θὰ μᾶς θαυμάζουν καὶ θὰ μᾶς θεωροῦν θεούς τους, γιατί μπήκαμε ἐπὶ κεφαλῆς τους καὶ δεχτήκαμε τὸ βάρος τῆς ἐλευθερίας ποὺ ἐκεῖνοι τὴ φοβήθηκαν καὶ νὰ κυριαρχοῦμε πάνω τους – τόσο νυπόφορο θ τος εναι στ τέλος ν εναι λεύθεροι! Ἐμεῖς ὅμως θὰ ποῦμε πὼς ὑπακοῦμε σὲ Σένα καὶ πὼς ἐξουσιάζουμε, ἐν ὀνόματί Σου. Θὰ τοὺς ἐξαπατήσουμε καὶ πάλι, γιατί δὲν θὰ Σ᾽ ἀφήσουμε πιὰ νὰ πλησιάσεις κοντά μας. Σ᾽ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀπάτη θὰ συνίσταται ἡ ὀδύνη μας, γιατί θά ᾽μαστε ἀναγκασμένοι νὰ ψευδόμαστε. Νὰ τί σημαίνει κεῖνο τὸ πρῶτο ἐρώτημα τῆς ἐρήμου καὶ νὰ τί ἀπέκρουσες ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθερίας ποὺ τὴν ἔβαλες ὑπεράνω ὅλων. Κι ὅμως σ᾽ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα βρίσκεται τὸ μεγάλο μυστικὸ του κόσμου τούτου.

duccio-tentazioni-cebacf85cf81ceb9ceb1cebaceae

Ἂν ἀποδεχόσουν τοὺς «ἄρτους», θ᾽ ἀπαντοῦσες στὴ συμπαντικὴ καὶ προαιώνια ἀνθρώπινη λαχτάρα τόσο τοῦ ἀτόμου ὅσο καὶ τοῦ συνόλου, δηλαδή: «ποιόν νὰ προσκυνήσω;» Δν πάρχει πι κατάπαυστη κα πι βασανιστικ φροντίδα γι τν νθρωπο, ταν μένει λεύθερος, παρ πς ν βρε σο γίνεται γρηγορότερα κάποιον ν προσκυνάει. Μ νθρωπος θέλει ν προσκυνήσει κάτι πο εναι ναμφισβήτητο, τόσο ναμφισβήτητο πο λοι ο νθρωποι ν συμφωνήσουν μονομις πς πρέπει ν τ προσκυνήσουν. Γιατί ἐκεῖνο ποὺ βασανίζει αὐτὰ τ᾽ ἀξιολύπητα πλάσματα δεν εἶναι μονάχα νὰ βροῦν κάτι ποὺ ἐγὼ ἢ ἕνας ἄλλος νὰ μπορεῖ νὰ τὸ προσκυνήσει, μ ν βρον κάτι πο ν τ πιστεύουν λοι κι λοι ν τ προσκυννε κι παραίτητα ατ ν τ κάνουν λοι μαζίΑὐτή ἴσα-ἴσα νάγκη τς γενικς λατρείας εἶναι τὸ μεγαλύτερο μαρτύριο τοῦ κάθε ἀνθρώπου χωριστὰ καὶ ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας ἀπ᾽ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/27/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται3/

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ 1 «Γιατί ἆραγε ὁ Κύριος δὲν μετέτρεψε τὶς πέτρες σὲ ψωμιά, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησε ὁ σατανᾶς, ἀλλὰ ἀργότερα πολλαπλασίασε τὸ λίγο ψωμὶ σὲ μία τεράστια ποσότητα;»

γίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων  (Κυριακὴ Η´Ματθαίου,
Ματθ.  ιδ´ 14-22[1
]

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο», ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

.         Ὅλα ὅσα κάνει ὁ Ὕψιστος, εἶναι ἀπαραίτητα. Δὲν κάνει τίποτα ἄσκοπο, τίποτα ὑπερβολικό, τίποτα ποὺ νὰ μὴ χρειάζεται. Γιατί μερικοὶ ἄνθρωποι περιφέρονται τόσο ἄσκοπα καὶ κάνουν τόσο ἀδιάφορα πράγματα; Ἐπειδὴ δὲν εἶναι βέβαιοι γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς τους, γιὰ τὸν προορισμὸ τοῦ ἐπίγειου ταξιδιοῦ τους. Γιατί μερικοὶ ἄνθρωποι ὑπερφορτώνονται μὲ ἄσκοπες ὑποχρεώσεις, προβαίνουν σὲ ὑπερβολικὲς ἐνέργειες, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μὴν μποροῦν νὰ κινοῦνται ἐλεύθερα κάτω ἀπὸ τέτοιο βάρος ὑποχρεώσεων; Ἐπειδὴ δὲν γνωρίζουν τὸ ἕνα πράγμα, «οὗ ἐστι χρεία».
.         Γιὰ νὰ βοηθήσει ὁ Κύριος τὸν ἄνθρωπο νὰ μαζέψει τὸν διασκορπισμένο νοῦ του, νὰ θεραπεύσει τὴ διχασμένη καρδιά του καὶ νὰ συγκροτήσει τὴν ἀνεξέλεγκτη δύναμή του, ἀποκάλυψε τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ στόχο ποὺ εἶναι ἀπαραίτητος: τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πόσο ἄσκοπη εἶναι ἀλήθεια ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγωνίζεται νὰ ἐπιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο ἀναίσθητη εἶναι ἡ διχασμένη καρδιά! Πόσο ἀδύναμη εἶναι ἡ θέληση, ὅταν ἡ δύναμή της κατακερματίζεται!
.         Ἑνός ἐστι χρεία. Μόνο ἕνα πράγμα μᾶς χρειάζεται: ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ θαυματουργὸς Χριστὸς προσπάθησε νὰ στρέψει τὰ μάτια καὶ τὴν προσοχὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων πρὸς αὐτὸν τὸν προορισμό. Ὅποιος σκέφτεται ἔτσι, ἔχει ἕνα μόνο στόχο: τὸν Θεό. Ἕνα αἴσθημα: τὴν ἀγάπη. Μία νοσταλγία: νὰ πλησιάσει τὸν Θεό. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔφτασε σ’ αὐτὸ τὸ μέτρο. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει γίνει σὰν τὸ φακὸ ποὺ συγκεντρώνει τὶς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου γιὰ νὰ δημιουργήσει φωτιά.
.         Τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στὴ Μάρθα, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾶς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Λούκ. ι´ 41, 42), ἦταν στὴν πραγματικότητα ἕνας ἔλεγχος, μία προειδοποίηση στὸν κόσμο ὁλόκληρο. Κι αὐτὸ τὸ ἕνα ποὺ ἔχουμε πραγματικὴ ἀνάγκη, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (βλ. Ματθ. ϛ´ 33). Γιὰ ὅλα ὅσα εἶπε καὶ ἔκανε ὁ Κύριος, εἶχε στὸν νοῦ του τὸν στόχο αὐτό. Ἐκεῖ εἶχε συγκεντρωθεῖ ὅλη ἡ φλόγα, ποὺ φωτίζει τοὺς ταξιδιῶτες ἐκείνους ποὺ περιφέρονται γύρω ἀπὸ τὶς χαράδρες καὶ τοὺς ἀνεμοστρόβιλους τῆς πρόσκαιρης αὐτῆς ζωῆς.
.         Ὅλα ὅσα κάνει ὁ Ὕψιστος, εἶναι ἀπαραίτητα. Τὰ πάντα γίνονται μ᾽ αὐτὸν τὸν ὕψιστο, τὸ μοναδικὸ στόχο. Ὅλα εἶναι ἀπαραίτητα, τόσο τὰ λόγια ποὺ λέει ὅσο καὶ τὰ ἔργα ποὺ κάνει. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἀργὸς λόγος, οὔτε ἕνα ἀχρείαστο ἔργο. Καὶ πόσο καρποφόρα ἦταν τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα Του! Πόσα ἑκατομμύρια φορὲς ἔχει καρποφορήσει κάθε λόγος καὶ κάθε Του πράξη, ὣς τὶς μέρες μας! Πόσο γλυκός, εὐωδιαστὸς καὶ ζωογόνος εἶναι ὁ καρπὸς αὐτός!
.         Γιατί ὁ Κύριος δὲν μετέτρεψε τὶς πέτρες σὲ ψωμιά, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησε ὁ σατανᾶς; Σὲ δύο μεταγενέστερες περιπτώσεις, ὅταν γύρω του ὑπῆρχε ἕνα πεινασμένο πλῆθος, πολλαπλασίασε τὸ λίγο ψωμὶ σὲ μία τεράστια ποσότητα, ὥστε μετὰ τὴ διατροφὴ τοῦ πλήθους, περίσσεψε περισσότερο ψωμὶ ἀπ᾽ ὅσο ἦταν ἀρχικά. Τὸ πρῶτο θαῦμα ὅμως (ἡ μετατροπὴ τῶν λίθων σὲ ψωμί), ἦταν κάτι ἀδόκιμο, ἀνάρμοστο, ἄτοπο. Τὸ δεύτερο θαῦμα (ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων) ἦταν κατάλληλο, ἀπαραίτητο καὶ ταιριαστό.

.         Γιατί ὁ Κύριος δὲν ἔδωσε «σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ» στοὺς Φαρισαίους, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησαν; Δὲν ἔδωσε τέτοια σημεῖα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὲ ἀμέτρητες περιπτώσεις, ὅπως σὲ θαύματα-θεραπεῖες ἄρρωστων, λεπρῶν, δαιμονισμένων, δὲν ἀνέστησε νεκρούς; Κάθε σημεῖο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στοὺς φθονεροὺς Φαρισαίους ὅμως θὰ ἦταν ἀνάρμοστο, ἀκατάλληλο καὶ ὑπερβολικό, ἐνῶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις θὰ ἦταν κατάλληλο, ἀπαραίτητο καὶ ταιριαστό.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ  Β´ μέροςhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/29/ὁ-πολλαπλασιασμὸς-τῶν-ἄρτων2/

, , ,

Σχολιάστε

ΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΑΡΤΟΣ (τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου)

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

1. Ἡ εἴσοδος τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ συνδέεται μὲ θαυμαστὰ γεγονότα. Ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ναό, ἐννοοῦμε τὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ ταν κάνουμε λόγο γι Εσόδια στν Ναό, ννοομε τν εσοδο τς Θεοτόκου στ για τν γίων. Εἶναι γνωστὸν ὅτι στὸν κυρίως Ναὸ τοῦ Σολομῶντος εἰσέρχονταν Ἱερεῖς ποὺ ἐπιτελοῦσαν τὴν λατρεία τοῦ θυμιάματος καὶ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, θὰ λέγαμε σήμερα ἐμεῖς στὸ Ἱερὸ Βῆμα εἰσερχόταν ὁ Ἀρχιερεὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου καὶ μάλιστα μία φορὰ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους.
Ὅταν ἑορτάζουμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὸν Ναό, ἐννοοῦμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων γιὰ νὰ παραμείνη ἐκεῖ γιὰ δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια, ἀπὸ τριῶν ἐτῶν ἕως δεκαπέντε, ζώντας μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ βιώνοντας τὴν θέωση. Ἔτσι ἑρμηνεύουν τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἦταν λοιπὸν ἕνα προκλητικὸ γεγονός, κάποιος ἄνθρωπος καὶ μάλιστα ἕνα κορίτσι νὰ εἰσέλθη σὲ αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο, ὅπου φυλάσσονταν τὰ πιὸ ἱερὰ ἀντικείμενα τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ἡ Στάμνα μὲ τὸ Μάννα, ἡ Ράβδος τοῦ Ἀαρὼν καὶ βεβαίως οὔτε οἱ Ἱερεῖς εἶχαν δικαίωμα νὰ εἰσέλθουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ Ἀρχιερεὺς καθημερινῶς.
Μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἡ Θεοτόκος γιὰ δώδεκα χρόνια τρεφόταν ἀπὸ ἄρτο ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἦταν ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα. Σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς γράφεται: «Δι᾽ ἀγγέλου ἐκτρέφεται». Καὶ σὲ ἄλλο τροπάριο λέγεται: «Ἐπουρανίῳ τραφεῖσα, Παρθένε, ἄρτῳ πιστῶς ἐν τῷ Ναῷ Κυρίου».

2. Τί ἦταν αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖον τρεφόταν ἡ Παναγία; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀναφερόμενος σὲ αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄρτο ποὺ ἔτρεφε τὴν Παναγία λέγει ὅτι ὁ Θεὸς ἔστελνε «τροφὴν ἄνωθεν ἀπόρρητον ἐκεῖ τῇ Παρθένῳ δι᾽ ἀγγέλου». μως δν ταν νας συνηθισμένος ρτος, τὸν ὁποῖον ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε ἀπὸ κάποιο σπίτι καὶ τὸν μετέφερε στὴν Παναγία, λλ στν πραγματικότητα ταν κτιστη νέργεια το Θεο, διὰ τῆς ὁποίας, κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, «τήν τε φύσιν κρειττόνως ἀνερρώννυτο (ἐδυνάμωνε) καὶ κατὰ σῶμα τῶν ἀσωμάτων καθαρωτέρα καὶ ὑπερτέρα καὶ συνετηρεῖτο καὶ ἐτελεῖτο».
Εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ἦταν μιὰ κτιστὴ τροφή, ἕνας ὑλικὸς ἄρτος, ἀλλὰ μιὰ ἄλλη διαφορετική, ξένη τροφή, δηλαδὴ ἦταν ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ἐνδυνάμωνε τὸ σῶμα τῆς Παναγίας γιὰ νὰ ἔχη νοερὰ προσευχὴ καὶ θεωρία Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Παναγία γιὰ δώδεκα χρόνια ἦταν μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ εἶχε κοινωνία μαζί Του, εἶχε φθάσει στὴν θέωση. Στὴν πραγματικότητα ζοῦσε ὅπως ζοῦσαν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὕα στὸν Παράδεισο πρὶν τὴν πτώση, γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τὴν ἐπισκέφθηκε ὁ ἄγγελος κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη ὅτι θὰ γίνη Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀπεκάλεσε Κεχαριτωμένη.

3. Αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖο τρεφόταν ἡ Παναγία δὲν ἐξέλιπε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη καὶ σήμερα. Δὲν πρόκειται γιὰ τὸν καθημερινὸ κτιστὸ ἄρτο, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς ποῦ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.
Σὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο ἀναφερόταν ὁ Χριστὸς μὲ τὸν λόγο τὸν ὁποῖο ἀπήντησε στὸν διάβολο στὸ Ὅρος τῶν Πειρασμῶν. Ὅταν ὁ διάβολος τοῦ ὑπέδειξε νὰ μεταβάλη τὶς πέτρες σὲ ἄρτο, Ἐκεῖνος ἀπάντησε «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἐν παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ´, 4).
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὑλικὸ ἄρτο, τὸν ὁποῖο γευόμαστε καθημερινῶς, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικὸς Ἄρτος, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ὁ λόγος Του. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: «Δύναται ὁ Θεὸς καὶ ρήματι θρέψαι τὸν πεινῶντα». Καὶ αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, πῶς οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀπὸ αὐτὸν τὸν πνευματικὸ Ἄρτο.
Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ μᾶς δίδαξε, τὸ γνωστὸ «Πάτερ ἡμῶν», συμπεριέλαβε καὶ τὸ αἴτημα: «Τὸν ἄρτον ἠμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον». Πρόκειται γιὰ τὸν ἄρτον τὸν ἀναγκαῖο γιὰ τὴν οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας, γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται ἐπιούσιος. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τὴν Κυριακὴ προσευχὴ μὲ τὴν συγκεκριμένη αὐτὴ αἴτηση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας καὶ λίγο πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας, αὐτὴ ατηση ναφέρεται κυρίως στν εχαριστιακ ρτο, τὴν βρώση τοῦ Σώματος καὶ τὴν πόση τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς», Αὐτὸς εἶναι τὸ οὐράνιο Μάννα.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ αἴτημα τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς τὸ συνδέει μὲ τὴν θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ κάνει λόγο γιὰ τὴν «τροφὴ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς», «ἵνα νικήσῃ τὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας», ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τῆς θνητότητος. Βεβαίως καὶ ἂν θεωρήσουμε ὅτι στὸ αἴτημα αὐτὸ γιὰ τὴν λήψη τοῦ ἄρτου ἀναφέρεται καὶ ὁ «ἐφήμερος ἄρτος», διὰ τοῦ ὁποίου συγκροτεῖται ἡ παροῦσα ζωή, δὲν θὰ ἀστοχήσουμε.
Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, τὴν Χάρη καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐτρέφετο ἡ Παναγία μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο τρεφόμαστε καὶ ἐμεῖς κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν Θεία Λειτουργία. Καὶ βεβαίως γιὰ νὰ ἐνεργήση ὁ Ἄρτος αὐτός, δηλαδὴ ὁ Χριστός, «εἰς ζωὴν αἰώνιον», πρέπει νὰ ζοῦμε κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσε ἡ Παναγία.

4. Αὐτὸ τὸ θαυμάσιο γεγονὸς ποὺ συνέβη στὴν Παναγία ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία γιὰ τὴν ζωή μας. Ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα καὶ εἶναι ἑπόμενο ὅτι ἡ ὑλικὴ τροφὴ συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ σὲ καλὴ κατάσταση τὸ σῶμα, ἐνῶ ἡ Χάρη καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁλοκληρωμένος, ἔχει νόημα ζωῆς καὶ ὕπαρξης.
Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ στὴν ὁποία γίνεται λόγος μόνο γιὰ τὸν ὑλικὸ ἄρτο καὶ λιγότερο γιὰ τὸν πνευματικὸ Ἄρτο. Ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχή μας εἶναι ἕνα καταναλωτικὸ ὂν ποὺ ρουφᾶ ἀχόρταγα ὑλικὰ ἀγαθά, θεάματα, ἀκούσματα καὶ νομίζει ὅτι ἔτσι θὰ ἱκανοποιήση τὴν πνευματική του πείνα. Γίνεται διαρκῶς λόγος γιὰ αὔξηση τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος. Δὲν εἴμαστε ἐναντίον κάθε τί ποὺ βελτιώνει τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε καὶ μιὰ ζωὴ ἡ ὁποία στηρίζεται μόνον στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ὁ ἄνθρωπος πάντοτε παραμένει ἀνικανοποίητος, διότι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀναζητᾶ ἄλλη τροφὴ καὶ διψᾶ γιὰ ἄλλο νερό. Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην».
Γίνεται λόγος σήμερα γιὰ κρίση οἰκονομική, γιὰ πτώχευση ὑλική. Ἀλλὰ ἡ κρίση στὴν πραγματικότητα εἶναι κρίση πνευματική, κρίση ἀξιῶν, ἰδανικῶν, κρίση ὑπαρξιακῶν ἀναζητήσεων. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πλέουν μέσα στὰ πλούτη καὶ αἰσθάνονται ἕνα κενὸ ὕπαρξης, ἀντίθετα ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ ζοῦν μὲ ὀλιγάρκεια καὶ ἀσκητικότητα καὶ αἰσθάνονται πεπληρωμένοι.

Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ καὶ ἡ διατροφή της ἀπὸ τὴν οὐράνια τροφὴ ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ ἄγγελος μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ στραφοῦμε περισσότερο σὲ αὐτὴν τὴν οὐράνια τροφή, τὸν πνευματικὸ οὐράνιο Ἄρτο, διότι ἔτσι θὰ χορτάσουμε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πείνα.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»
Ἱ. Μητρ. Ναυπάκτου (Νοέμβριος 2009)
(parembasis.gr)

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟΝ ΑΡΤΟΝ ΗΜΩΝ (1)

Ἐπειδὴ ἐκτιμᾶται ἀπὸ πολλοὺς ὅτι τὸ Φθινόπωρο καὶ τὸν Χειμώνα , ποὺ ἔρχονται, ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἡ ὁποία ἔχει προσβάλει τὴν χώρα μας θὰ ἐπιδεινωθεῖ, ἐπειδὴ δηλαδὴ -ἂν τὸ ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς πρὸς τὸ συμφέρον μας- ἴσως νὰ ποῦμε «τὸ ψωμὶ ψωμάκι»,  εἶναι χρήσιμος καὶ ἐπωφελὴς ὁ ἀναβαπτισμὸς στὴν ἑρμηνεία καὶ τὸν πνευματικὸ πλοῦτο τοῦ σχετικοῦ αἰτήματος τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς. Πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση παρατίθεται κατωτέρω τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα.

«Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον»
ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ»
Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν καὶ ζωήν,
(ὑπὸ Ἀρχιμ. Λ. Ζιλλέ) ἐκδ. «ΖΩΗΣ», 1961
Τὰ τρία πρῶτα αἰτήματα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς ἀναφέρονται εἰς τὸν Θεόν, εἰς τὸν ἁγιασμὸν τοῦ Ὀνόματός του, τὴν ἔλευσιν τῆς βασιλείας του, τὴν πραγματοποίησιν τοῦ θελήματός του. Τώρα ὅμως ἔρχεται ἡ σειρὰ τῶν αἰτημάτων ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἔχουν σχέσιν μὲ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἀνθρώπου. Δι᾽ αὐτῶν ὁ Κύρος μᾶς διδάσκει πῶς νὰ ἐκθέτωμεν τὰς ἀνάγκας μας εἰς τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα μας μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ υἱϊκὴν παρρησίαν. Ὡς γνωστὸν δέ, ἡ πρώτη ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ «ἄρτος ὁ ἐπιούσιος».
Ὅπως θὰ ἴδωμεν ἡ λέξις «ἄρτος» ἠμπορεῖ νὰ σημάνῃ πολλὰ πράγματα. Ἀλλ᾽ ἡ πρώτη καὶ θεμελιώδης σημασία τῆς λέξεως εἶναι σαφεστάτη. Σημαίνει τὴν τροφήν μας καὶ γενικῶς ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὑλικὰ πράγματα, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν ζωήν μας.
Ἡ στάσις τοῦ Χριστιανοῦ ἔναντι τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πρέπει νὰ εἶναι περίπου ἡ ἀκόλουθος: Ἐν πρώτοις ὁ Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ μὴ θεωρῇ τὸ χρῆμα καὶ γενικῶς τὰ ἀγαθὰ ποὺ μᾶς προμηθεύει τὸ χρῆμα ὡς πράγματα ποὺ τοῦ ἀνήκουν δικαιωματικῶς ἢ ποὺ μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσῃ ἁπλῶς διὰ τῆς εὐφυΐας, τῆς ἱκανότητος καὶ τῆς προσπαθείας του.  Τὰ μέσα τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὴν ὑλικήν μας ζωὴν εἶναι καὶ αὐτὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν τὰ στερούμεθα, σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέπει, ἐπειδὴ γνωρίζει καλύτερον ἀπὸ ἡμᾶς τὰς ἀνάγκας μας, ὅλας τὰς ἀνάγκας μας, ὄχι μόνον τὰς προσκαίρους καὶ ὑλικάς, ἀλλὰ καὶ τὰς αἰωνίους καὶ πνευματικάς. Ἐὰν λοιπὸν ἔχωμεν οἰκονομικὴν ἄνεσιν καὶ ὅλα ὅσα ἡ οἰκονομικὴ ἄνεσις μᾶς προσφέρει, πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμεν καὶ νὰ δοξάζωμεν τὸν Θεόν. Ἐὰν πάλιν δὲν ἔχωμεν, πρέπει μὲν νὰ τὴν ζητοῦμεν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ χωρὶς νὰ παύωμεν νὰ τὸν δοξάζωμεν καὶ νὰ τὸν εὐλογοῦμεν. Γενικῶς, ὅμως, ὁ Χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ μεριμνᾶ ὑπερβολικῶς διὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσεν ὡς παράδειγμα τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, τὰ ὁποῖα οὔτε πλέκουν οὔτε ὑφαίνουν καὶ ὅμως εἶναι πολυτελέστερον ἐνδεδυμένα ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς. Μᾶς εἶπεν ἐπίσης ὅτι πρώτη καὶ κυρία φροντὶς τοῦ Χριστιανοῦ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ζήτησις τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς δικαιοσύνης Αὐτοῦ καὶ ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα θὰ «προστεθοῦν», θὰ μᾶς τὰ δώση ὁ Θεὸς ὡς κάτι τὸ ἐπιπλέον.

(συνεχίζεται)

,

2 Σχόλια