Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἁγ. Παρασκευή

ΔΙΔΑΧΗ Δ´ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ (ἑρμηνεία τῆς παραβολῆς τοῦ Σπορέως) [Γ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχὲς (καὶ Βιογραφία)»
ὑπὸ Ἰω. Μενούνου
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», ἔκδ. β´, σελ. 248-262

ΔΙΔΑΧΗ Δ´
[Μέρος Γ´]
Ἡ παραβολὴ τοῦ σπορέως

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/10/15/ἑρμηνεία-τῆς-παραβολῆς-τοῦ-σπορέως/
Μέρος Β´ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/10/15/ἑρμηνεία-παραβολῆς-τοῦ-σπορέως-β´/

.       Εἴπαμε διὰ τὴν πέτραν, τώρα νὰ εἰποῦμε καὶ διὰ τὰ ἀκάνθια ποῖα εἶναι. Ἔχομεν πολλὰ παραδείγματα, μὰ ἂς ἀφήσωμεν τὰ πολλὰ καὶ ἂς εἰποῦμε ἕνα.
.       Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἦταν δώδεκα χρονῶν κορίτσι. Ἐπεσεν εἰς τὰς χεῖρας τοῦ διαβόλου, ἡμέρα καὶ νύκτα εὑρισκόταν εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Τὴν ἐφώτισεν ὁ Πανάγαθος Θεὸς καὶ φεύγει ἀπὸ τὸν κόσμον, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν ἔρημον. Ἐκεῖ ἐκαθόταν καὶ ἀσκήτευε σαράντα χρόνους, καὶ μὲ τρία ψωμιὰ ἀπέρασε τὴν ζωήν της, καὶ ἐκαθαρίσθη, καὶ ἔγινεν ὡσὰν Ἄγγελος. Θέλοντας ὁ Κύριος νὰ τὴν ἀναπαύση, ἔστειλεν ἕνα ἅγιον ἀσκητήν, τὸν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, νὰ τὴν ἐξομολογήση καὶ νὰ τὴν μεταλάβη τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Καὶ ἔβλεπε τὴν ἁγίαν ὁ ἀσκητής, καὶ ἔστεκε μίαν πῆχυν ὑψηλὰ ἀπάνου ἀπὸ τὴν γῆ. Τὴν ἐξομολόγησε, τὴν ἐμετάλαβε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ὕστερα παρέδωσε τὴν ἁγίαν της ψυχὴν εἰς τὰς χεῖρας τοῦ παναγάθου Θεοῦ, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν Παράδεισον νὰ χαίρεται μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους πάντοτε.
.       Ἀνίσως καὶ εἶναι κανένας ἐδῶ ἀπὸ τὴν εὐγενείαν σας, ἄνδρας ἢ γυναίκα, ὡσὰν τὴν Μαρίαν, δηλαδὴ πόρνος, αὐτὴν τὴν ὥραν ἂς κλαύση, ἂς μετανοήση, τώρα ποὺ ἔχει καιρόν. Καὶ νὰ εἶναι βέβαιος πὼς σώζει ἐκεῖνον, καθὼς ἔσωσε καὶ τὴν ὁσίαν Μαρίαν.

.       Εἴπαμεν τοὺς τρεῖς τρόπους τῶν ἁμαρτωλῶν, τώρα θέλετε νὰ εἰποῦμε καὶ τοὺς τρεῖς τῶν δικαίων; Ἢ τοὺς ἠξεύρετε; Καὶ πρῶτον ἂς εἰποῦμεν ποία εἶναι ἡ καλὴ γῆ, ποὺ ἔκαμε τὰ ἑκατό. Ἔχομεν πολλὰ παραδείγματα νὰ εἰποῦμεν, μὰ ἂς ἀφήσωμε τὰ πολλὰ καὶ ἂς εἰποῦμεν ἕνα. Ἂς πάρωμεν μίαν γυναῖκα παράδειγμα, διὰ νὰ μὴ παραπονοῦνται αἱ γυναῖκες, καὶ λέγουν πὼς οἱ ἄνδρες ἠμποροῦν νὰ κάνουν καλὰ καὶ σώνονται, καὶ αὐτὲς εἶναι ἀδύνατες καὶ δὲν ἠμποροῦν. Καὶ ἂς πάρωμεν παράδειγμα τὴν ἁγίαν Παρασκευήν.
.       Ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἦταν δώδεκα χρονῶν κορίτσι ἀπὸ γένος εὐγενικόν. Ἀπόθανεν ὁ πατέρας της καὶ ἡ μητέρα της. Κάθεται ἡ Ἁγία καὶ κάνει ἕναν πύργον ὑψηλὸν καὶ δυνατόν, καὶ ἔβαλε τὰ πράγματά της ὅλα μέσα. Ἔβαφε τὰ μάτια της μὲ μαυράδι, ἔβανε σκουλαρίκια στὰ αὐτιά της, ἔβαφε τὸ πρόσωπό της καὶ τὰ χείλη της μὲ κοκκινάδι, ἔβανε γερδάνια εἰς τὸν λαιμόν της, εἶχε καὶ δακτυλίδια εἰς τὰ δάκτυλά της, εἶχε καὶ ἕνα ζωνάρι μαλαματένιο εἰς τὴν μέσην της, βάνει καὶ ἕνα φόρεμα πολλὰ ὡραιότατο καὶ παπούτσια ὡς μίαν πιθαμὴν ἀπὸ τὰ ἄλλα κορίτσια ὑψηλά. Μὲ αὐτὰ ἐστολιζότουνε ἡ ἁγία. Εἶναι ἐδῶ κανένα κορίτσι καὶ θέλει νὰ στολίζεται; Ἂς πάρει παράδειγμα νὰ στολίζεται ὡσὰν τὴν ἁγίαν Παρασκευήν. Τώρα νὰ ἰδοῦμεν ποῖος εἶναι ὁ πύργος ὁ ὑψηλός. Ὁ ὑψηλὸς καὶ δυνατὸς πύργος εἶναι ὁ οὐρανός, ὁποὺ ἐμοίρασεν δηλαδὴ ὅλα της τὰ πράγματα ἐλεημοσύνην, καὶ τὰ ἔστειλεν μὲ τοὺς πτωχοὺς εἰς τὸν Παράδεισον. Μὲ τί ἔβαφε τὰ μάτια της; Ὄχι μὲ μαυράδι ὡσὰν μερικὲς γυναῖκες ἀνόητες, ὁποὺ βάνουν διὰ νὰ φαίνονται εὔμορφες εἰς τοὺς ἄνδρας, ἀλλὰ ἐσηκωνόταν ἡ Ἁγία κάθε αὐγή, ἐνθυμώντας τὲς ἁμαρτίες τῶν χριστιανῶν καὶ ἔκλαιε βαρώντας τὸ πρόσωπόν της καὶ βρέχοντας μὲ τὰ δάκρυα. Ποῖα εἶναι τὰ σκουλαρίκια; Εἶχε τὰ αὐτιὰ της ἀνοικτά, στέκοντας μὲ εὐλάβειαν διὰ νὰ ἀκούη τὸ ἱερὸν καὶ ἅγιον Εὐαγγέλιον. Μὲ τί ἔβαφε τὰ χείλη της; Ὄχι μὲ κοκκινάδι, ἀλλὰ λέγοντας τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», μὲ  τὴν ἀλήθεια. Ποῖον εἶναι τὸ γερδάνι ὀποὺ εἶχεν εἰς τὸν λαιμόν της; Εἶναι ἀπὸ τὲς νηστεῖες ὁποὺ ἔκανε, καὶ ἔλαμπεν ὁ λαιμός της ὡσὰν τὸν ἥλιον. Ποῖα εἶναι τὰ δακτυλίδια; Εἶναι ἀπὸ τὲς πολλὲς μετάνοιες ὀποὺ ἔκαμνε καὶ ἐγίνοντο κόμποι κόμποι τὰ δάκτυλά της. Ποῖον εἶναι τὸ ζωνάρι τὸ μαλαματένιο; Εἶναι ἡ παρθενία ὁποὺ ἐφύλαγεν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Ποῖον εἶναι τὸ φόρεμα; Εἶναι ἡ ἐντροπὴ ὀποὺ εἶχεν εἰς τοῦ λόγου της, καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁποὺ τὴν ἐσκέπαζε. Ποῖα εἶναι τὰ παπούτσια τὰ ὑψηλά; Εἶναι ὁ νοῦς της, ὁποὺ τὸν εἶχεν εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ δὲν τὸν εἶχεν εἰς τὴν γῆν νὰ στοχάζεται τοῦτα τὰ μάταια, τὰ ψεύτικα, τὰ γήινα ὡσὰν τὰ ἄλλα κορίτσια. Ἔτσι ἐστολιζότουνε ἡ Ἁγία.
.       Ἀνίσως καὶ εἶναι κανένα κορίτσι καὶ θέλει νὰ στολίζεται ὡσὰν τὴν ἁγίαν Παρασκευήν, νὰ στοχασθῆ τί ἔκαμεν ἡ Ἁγία, νὰ κάμη καὶ ἐκείνη διὰ νὰ σωθῆ.
.       Ἔτσι ἀδελφοί μου, ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἔμαθε γράμματα καὶ ἔγινε σοφωτάτη, ἐπούλησε τὰ πράγματά της καὶ τὰ ἔδωκεν ἐλεημοσύνην, ἐφύλαξε παρθενίαν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Τὴν ἀξίωσεν ὁ Θεὸς καὶ ἔκαμε θαύματα, ἰάτρευε τυφλοὺς καὶ κουφοὺς καὶ λεπροὺς καὶ δαιμονισμένους, καὶ νεκροὺς ἀνάσταινε.
.       Δύο Ἑβραῖοι, τέκνα τοῦ διαβόλου, βλέποντες τὴν Ἁγίαν νὰ κάνει θαύματα, τὴν ἐφθόνησαν καὶ πηγαίνοντες εἰς τὸν βασιλέα Ἀντωνῖνον, ὁ ὁποῖος ἦτον ἀπὸ τὴν παλαιὰν Ρώμην, τοῦ λέγουν πὼς εἶναι χριστιανή. Ἀκούοντας ὁ βασιλεὺς πὼς ἡ ἁγία Παρασκευὴ πιστεύει εἰς τὸν Χριστόν, τὴν κράζει ὁ βασιλεὺς καὶ τῆς λέγει: Παρασκευή, ἀρνήσου τὸν Χριστὸν καὶ ἔλα νὰ θυσιάσεις εἰς τοὺς μεγάλους Θεοὺς νὰ σὲ κάμω βασίλισσα. Λέγει του ἡ Ἁγία: Ἐγὼ δὲν εἶμαι τρελλὴ καὶ ἀνόητη ὡσὰν ἐσένα νὰ ἀρνηθῶ τὸν Χριστόν μου, καὶ νὰ πηγαίνω μὲ τὸν διάβολον, νὰ ἀφήσω τὴν Ζωήν, καὶ νὰ πηγαίνω εἰς τὸν θάνατον. Ἄμποτε ἐσὺ νὰ ἄφηνες τὸ σκότος καὶ νὰ ἔλθῆς εἰς τὸ φῶς.
.        Ἀκούετε, ἀδελφοί μου, ἕνα κορίτσι νὰ ὁμιλῆ μὲ τέτοιαν παρρησίαν ἐμπρὸς εἰς ἕνα βασιλέα; Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸν εἰς τὴν καρδίαν του δὲν φοβᾶται ὅλον τὸν κόσμον. Ἀνίσως καὶ θέλομεν καὶ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, νὰ μὴ φοβούμεθα μήτε ἀνθρώπους, μήτε δαίμονας, τὸν Θεὸν νὰ ἔχωμε πάντοτε εἰς τὴν καρδίαν μας, καὶ ἔτσι νὰ μὴ φοβούμεθα τίποτε.
.       Λέγει ὁ βασιλεὺς τῆς ἁγίας: τρεῖς ἡμέρες σου δίδω διορίαν, διατὶ ἀνίσως καὶ δὲν ἔλθης νὰ προσκυνήσης τὰ εἴδωλα σὲ τρεῖς ἡμέρες, θὲ νὰ σὲ θανατώσω, θὲ νὰ σὲ καύσω μέσα εἰς ἕνα καζάνι. Τοῦ λέγει ἡ Ἁγία: Βασιλεύς, ἐκεῖνο ὁποὺ θέλεις νὰ κάμεις εἰς τρεῖς ἡμέρας, κάμε το τώρα, διατὶ ἐγὼ δὲν ἀρνοῦμαι τὸν Χριστόν μου. Τότε προστάζει ὁ βασιλεὺς καὶ ἀνάφτουνε μίαν φωτιὰν μεγάλην καὶ βάνουν ἕνα καζάνι γεμάτο πίσσα, θειάφι καὶ κατράμι καὶ βράζει καλά. Βλέποντας ἡ Ἁγία τὸ καζάνι ὁποὺ ἔβραζε ἐχαιρότουνε, πὼς ἔμελλε νὰ ἀναχωρήσει ἀπὸ τοῦτον τὸν ψεύτικον κόσμον, διὰ νὰ πηγαίνη εἰς τὸν Ἀληθινόν. Προστάζει ὁ βασιλεὺς νὰ βάνουν τὴν Ἁγίαν μέσα εἰς τὸ καζάνι διὰ νὰ καῆ. Ἔκανε τὸν σταυρόν της ἡ Ἁγία καὶ ἐμβαίνει μέσα. Καρτερεῖ δύο τρεῖς ὧρες ὁ βασιλεύς, ἔβλεπε ὁποὺ δὲν ἐκαιότουνε ἡ Ἁγία. Τότε τῆς λέγει ὁ βασιλεύς: Παρασκευή, διατὶ δὲν καίεσαι; Λέγει του ἡ Ἁγία: Ὁ Χριστός μου τὸ ἐδρόσισε καὶ δὲν καίομαι. Λέγει της ὁ βασιλεύς: Ράντισέ με καὶ ἐμένα εἰς τὸ πρόσωπον νὰ ἰδῶ, καίει; Ἐπῆρεν ἡ Ἁγία μὲ τὰ δύο της χέρια καὶ τοῦ ρίχνει εἰς τὸ πρόσωπον, καὶ εὐθὺς -ὢ τοῦ θαύματος!- ἐτυφλώθηκε καὶ ἐγδάρθηκε τὸ πρόσωπόν του. Φωνάζει ὁ βασιλεύς: Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν, πιστεύω καὶ ἐγὼ τὸν Θεὸν ποὺ πιστεύεις καὶ ἐσύ, Παρασκευή, μόνον ἔβγα ὀγρήγορα νὰ μὲ βαπτίσης. Ἐβγῆκεν ἡ ἁγία Παρασκευὴ καὶ τὸν ἐβάπτισε μὲ ὅλον του τὸ βασίλειον καὶ ἐκαθαρίσθη. Ἐβγῆκεν ἡ Ἁγία Παρασκευὴ καὶ ἐπῆγε καὶ ἐδίδαξε καὶ ἕνα ἄλλο βασίλειον καὶ τοὺς ἐβάπτισε. Ὕστερον τὴν ἐπίασεν ἄλλος βασιλεὺς καὶ τὴν ἀποκεφάλισε, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν Παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε. Αὐτὴ ἡ ἁγία ἔκαμε τὰ ἑκατὸν καὶ ἐκέρδισε πέντε στεφάνους: πρῶτον στέφανον ἔχει νὰ λάβη, διατὶ ἐμοίρασεν ὅλα της τὰ ὑπάρχοντα ἐλεημοσύνην, δεύτερον διατὶ ἔμαθε γράμματα καὶ ἔγινε σοφωτάτη, τρίτον διατὶ ἐφύλαξε παρθενίαν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν, τέταρτον διατὶ ἐδίδαξε δύο βασίλεια καὶ τοὺς ἔκαμε χριστιανούς, πέμπτον διατὶ ἔχυσε τὸ αἷμα της διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ ἡ Ἁγία ἔκαμε τὰ ἑκατόν. Εἶναι ἐδῶ κανένας ἀπὸ λόγου σας καὶ θέλει νὰ γένη τέλειος ὡσὰν τὴν ἁγίαν Παρασκευήν; Ἂς ἀγωνίζεται διὰ νὰ σωθῆ.
.        Μὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμει τὰ ἑκατόν; Ἂς ἔλθωμεν παρακάτω, εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔκαμε τὰ ἑξήκοντα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ τευχίδιο
Ἀρχιμ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Κ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

«ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ
ΑΓΙΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ»

ΑΘΗΝΑΙ 2011

.      (…) Μὲ τὸν ἱερὸ πόθο πρὸς τὸν Νυμφίο Χριστὸ ποὺ ἔκαιγε μέσα στὴν ψυχή της δὲν ἔμεινε ράθυμη καὶ ἀδρανής. Ἔκανε ἀκόμη καὶ περιοδεῖες ἱεραποστολικὲς καὶ μακρυὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα της τὴ Ρώμη καὶ δίδαξε, νουθέτησε, παρηγόρησε, καθοδήγησε, ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ εἴδωλα, καὶ ἔφερε στὸ Χριστὸ πολλοὺς συνανθρώπους της. Καὶ τὸ μεῖζον, ἔμεινε ἄκαμπτη καὶ ἀλύγιστη ὅταν ἦλθε ἡ στιγμὴ μπροστὰ στὶς δοκιμασίες, στὶς ἀπειλές, στὸ διωγμό, στὰ μαρτύρια. Τὸ ἄκαμπτο, ἀλύγιστο, χριστιανικό της φρόνημα δοκιμάσθηκε σκληρὰ μὲ πολλὰ βασανιστήρια. Καὶ ἔμεινε πιστὴ στὸν Κύριο καὶ Θεό της ἀκόμη καὶ ὅταν ἔβαζαν στὸ κεφάλι της τὴν πύρινη περικεφαλαία. Καὶ ὅταν μὲ δεσμὰ τὴ φυλάκισαν. Καὶ ὅταν τῆς ἔκαψαν τὰ χέρια μὲ ἀναμμένες λαμπάδες. Καὶ ὅταν τὴν ἔριξαν στὸ καυτὸ λάδι καὶ στὴν πίσσα. Ὅμως, ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ὁ Κύριος «ἐρρύσατο αὐτήν». Διέσωσε καὶ διατήρησε κατὰ πάντα ὑγιᾶ τὴν πιστὴ δούλη Του, γιὰ νὰ φανερώσει ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν δύναμή Του στοὺς εἰδωλολάτρες. «Ἀνένηψε», λέγει ἡ ἱστορία, καὶ αὐτὸς ὁ εἰδωλολάτρης καὶ διώκτης ὁ αὐτοκράτωρ Ἀντωνῖνος. Κάποια θεία ἀκτίνα φώτισε τὸ πνεῦμα του, ἔνοιωσε τὸ θαῦμα ποὺ τοῦ ἔκανε στὰ μάτια ἡ Ἁγία. Καὶ ἔκτοτε παραμένει ἡ προστάτις τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ἀνθρώπων.
.      Ἀλλὰ τὸ μεγάλο ἐρώτημα σήμερα γιὰ μᾶς τοὺς Νεοέλληνες εἶναι: ὁ πόθος ὁ δικός μας, εἶναι πόθος Ἰησοῦ Χριστοῦ; Μήπως δὲν ἔχουμε ἱερὸ πόθο, ἀλλὰ πόθο ἀνίερο; Πόθο γήινο καὶ φθαρτό; Πόθο σαρκολατρείας καὶ διαφθορᾶς; Πόθο θεάματος καὶ ὕλης; Τὰ ἐρωτήματα εἶναι πολλὰ καὶ οὐσιαστικά. Ἀλήθεια, ἔχουμε σκεφθεῖ ἐὰν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι πόθος μας; Ἐὰν βρίσκεται στὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας ἤ ἔχει ἀπωθηθεῖ στὸ περιθώριο; Ἐὰν ἡ διδασκαλία Του μᾶς ἐμπνέει καὶ μᾶς καθοδηγεῖ στὴ ζωή μας; Ναί, ὁ Χριστός, ἀδελφοί μου, ποὺ τόσο πολὺ ἀγάπησε καὶ πόθησε παιδιόθεν ἡ ἁγία Παρασκευή, δὲν εἶναι μία ἀφηρημένη ἰδέα. Δὲν εἶναι μῦθος. Δὲν εἶναι εἴδωλο. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἱστορικὴ ἐνθύμηση. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλά. Ὁ Χριστὸς ἐρχόμενος στὴν γῆ γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία δὲν ἔγινε ἁπλῶς ἄνθρωπος μία φορὰ καὶ ἕνα καιρό, ἀλλὰ ἐνηνθρώπησε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ντύθηκε τὴν ἀνθρώπινη φύση γιὰ τὴν δική μας λύτρωση καὶ σωτηρία. Καὶ ὁ Χριστὸς μένει στὸ διηνεκὲς ἡ Κεφαλή, ἡ πνοή, ὁ παλμός μας μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Μένει πάντα κοντά μας, γιὰ νὰ μποροῦμε μαζί Του, δίπλα Του, νὰ βαδίζουμε. Νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι καὶ ὄχι κτήνη. Χωρὶς τὸ Θεάνθρωπο, ὁ ἄνθρωπος γίνεται κτηνάνθρωπος καὶ ὑπάνθρωπος. Μόνο μὲ τὸν Ἰησοῦ βρίσκει ὁρίζοντα, ἔχει προοπτική, βρίσκει νόημα στὴ ζωή.
.      Μᾶς χάρισε ἕνα νέο πολίτευμα, ἕνα νέο καθεστὼς ὑπάρξεως, τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι καθεστὼς ἐσωτερικό, τῶν ψυχῶν μας, ποὺ δὲν στηρίζεται σὲ νόμους, σὲ διατάγματα καὶ σὲ ἐξωτερικὲς ἐπαναστάσεις. Εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ἀλλαγή, ἡ μεταμόρφωση, ἡ πνευματικὴ ἀνακαίνιση, ἡ «καινὴ ζωὴ» ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Χριστοῦ.
.      Μετὰ ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ ἐπιτρέπεται νὰ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει ὁ πόθος μας ἀνίερος; Δὲν θὰ πρέπει νὰ πληροῖ τὶς καρδιές μας πόθος ἅγιος καὶ ἱερός;
.      Σύγχρονος φιλόσοφος προεφήτευσεν, ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα θὰ εἰσέλθει στὴν μεγάλη νύκτα τοῦ κενοῦ, τῆς ἀπογοήτευσης καὶ τῆς σύγχυσης, διότι θὰ μείνει χωρὶς ἐλπίδα. Ἀλλ’ ἐμεῖς, οἱ φιλέορτοι τάξεις, παρὰ τὰ ποικίλα σκοτάδια γύρω μας, ἔχουμε φῶς καὶ περισσότερο φῶς, ἔχουμε φῶς διότι ἔχουμε ἐλπίδα. Καὶ ἔχουμε ἐλπίδα, γιατὶ ἔχουμε ἁγίους καὶ ἁγίες, ἔχουμε τὴν Ἐκκλησία, ζοῦμε στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, πιστεύουμε «εἰς Θεὸν ζῶντα». Ἔχουμε τὴν ἐλπίδα «τὴν ἀποκειμένην ὑμῖν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Κολ. α´5). Τὴν  ἐλπίδα στὸν Δεσπότη Χριστό, ὅπως τὴν εἶχε μὲ τὸν ἱερό της πόθο καὶ μᾶς τὴν δίδαξε καὶ φανέρωσε καὶ ἡ Ὁσιοπαρθενομάρτυς, ἡ ἔνδοξος ἁγία Παρασκευή.
.      Εἴθε ὁ ὑπέροχος αὐτὸς στίχος ποὺ ψάλαμε γιὰ τὴν ἁγία Παρασκευή, τὸ «ὁλοψύχως ποθήσασα τὸν Δεσπότην Χριστόν» νὰ ἀκτινοβολήσει καὶ καρποφορήσει σὲ κάθε ψυχή.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΑ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η ΑΘΛΗΦΟΡΟΣ

.     Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ γεννήθηκε σὲ ἕνα προάστιο τῆς Ρώμης ἐπὶ Αὐτοκρατορίας Ἀδριανοῦ. Γονεῖς της ἦταν ὁ Ἀγαθόνικος καὶ ἡ Πολιτεία, ποὺ ἤσαν θεοσεβούμενοι Χριστιανοὶ καὶ οἰκονομικὰ εὔποροι. Γιὰ πολλὰ χρόνια μάλιστα δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποκτήσουν παιδὶ καὶ τελικὰ ἀπέκτησαν τὴν Παρασκευή, μετὰ από πολλα χρόνια θερμῆς προσευχῆς. Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ γεννήθηκε ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ἔτσι ἀποφάσισαν οἱ γονεῖς της, νὰ τῆς δώσουν τὸ ὄνομα τῆς ἡμέρας ποὺ γεννήθηκε. Ἡ ἀνατροφή της ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἔγινε μὲ βάση Χριστιανικὰ πρότυπα. Ἔτσι ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἔδειξε ἰδιαίτερη κλίση πρὸς τὸν λόγο τοῦ εὐαγγελίου καὶ ξεχώριζε γιὰ τὸν ἐνάρετο βίο της. Παρ᾽ ὅτι τὸ παρουσιαστικό της ἦταν ἰδιαίτερα θελκτικὸ καὶ πολλοὶ εὔποροι τῆς ἐποχῆς εἶχαν ζητήσει τὴν ὄμορφη Παρασκευὴ σὲ γάμο, αὐτὴ ἀρνεῖτο, προτιμοῦσε τὴν διακονία τῶν γονέων της καὶ τῶν γειτόνων της, τὴν προσήλωση στὴν προσευχὴ καὶ τὴν μελέτη τῶν Γραφῶν. Μὲ τὸ πέρασμα μάλιστα τῶν ἐτῶν ἀπέκτησε καὶ σημαντικὴ βιβλικὴ κατάρτιση.
.     Σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν, ἡ Ἁγία Παρασκευὴ ἔχασε τὸν πατέρα της. Αὐτὸ στάθηκε σημαντικὸς παράγοντας στὴν ἐξέλιξη τῆς πορείας της, διότι πλέον ἦταν μόνη μὲ ἀρκετὰ χρήματα, ὥστε νὰ πραγματοποιήσει τὸ φιλανθρωπικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ ἔργο ποὺ ποθοῦσε. Ἔτσι ἐκποιεῖ ὅλη της τὴν περιουσία σὲ φτωχοὺς καὶ ἀφιερώνει τὸν χρόνο της στὴν ἀνακούφιση τῶν ἀσθενῶν. Δίνεται ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἱεραποστολή, διδάσκει σὲ σπίτια γυναῖκες, μικρὰ παιδιά, διακονεῖ ἀδυνάτους, σπεύδει γιὰ τὶς ἀνάγκες τὶς ἐκκλησίας τῆς Ρώμης. Μάλιστα μὲ τὸν καιρὸ ἐπέκτεινε τὴ δράση καὶ σὲ γειτονικὰ χωριὰ καὶ ἐκκλησίες. Πλησίαζε ἰδίως νέες γυναῖκες, προκαλοῦσε συζητήσεις, ὁμιλοῦσε γιὰ τὸ Χριστό, τὸ παράδειγμά Του. Γρήγορα ὅμως ἔφτασαν στὰ αὐτιὰ τοῦ Αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου οἱ δραστηριότητες τῆς Παρασκευῆς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγηθεῖ ἐνώπιόν του. Ἡ σεμνὴ καὶ ὄμορφη ἐμφάνισή της λέγεται πὼς ἐντυπωσίασε τὸν  Αὐτοκράτορα. Ἀλλὰ καὶ ἡ σύνεσή της, τὸ θάρρος της καὶ ἡ διαύγεια πνεύματος ἔγιναν ἀντιληπτὰ ἀπὸ τὸν Ἀντωνίνο, ὁ ὁποῖος δὲν ἤθελε νὰ ἐφαρμόσει τὰ μέτρα τοῦ Ρωμαϊκοῦ νόμου εἰς βάρος της, ὅπως ὁριζόταν γιὰ τοὺς Χριστιανούς. Δοκίμασε πολλὲς μεθόδους ἰδιαίτερα κολακευτικὲς γιὰ γυναίκα, ἀλλὰ τελικὰ ἔμεινε ἀμετακίνητη στὴν θέση της.
.    Ἡ Παρασκευή συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε σὲ τιμωρία βασανισμοῦ μέχρι νὰ ὁμολογήσει τὴν ἀποστροφή της πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη. Ἀρχικά τῆς ἔθεσαν μία πυρακτωμένη περικεφαλαία στὴν κεφαλή της. Ἐν συνεχείᾳ καὶ ἀφοῦ δὲν λύγισε, ρίχτηκε στὴν ἀπομόνωση. Μία τέτοια ὀπισθοχώρηση θὰ σήμαινε μεγάλη νίκη τοῦ Αὐτοκράτορος καὶ πλῆγμα ἰδιαίτερα στὸν γυναικεῖο χριστιανικὸ πληθυσμὸ ποὺ θὰ ἔβλεπε τὴν θερμότερη ἐκπρόσωπό της νὰ ἀλλαξοπιστεῖ. Αὐτὴ ὅμως ἀντὶ νὰ λυγίσει, θεώρησε ἐξαιρετικὸ χρόνο τὴν ἀπομόνωση γιὰ προσευχή. Μάλιστα λέγεται πὼς τὸ βράδυ ἄγγελος Κυρίου ἐνεφανίσθη ἐνώπιόν της καὶ τὴν ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ δεσμά της. Ἡ Παρασκευὴ ἐνώπιον τοῦ Αὐτοκράτορος πλέον πάλι ἔμεινε σταθερή, ὁ Ἀντωνίνος κατάλαβε πλέον τὸ μάταιο τῆς προσπαθείας του καὶ διέταξε σὲ βασανισμὸ μέχρι θανάτου. Ἔτσι τὴν ὁδήγησαν ἐνώπιον καυτοῦ λαδιοῦ. Ὅμως ἐδῶ ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν βιογράφο της μέγα σημεῖο, πὼς ἐνῶ εἰσήχθη στὸ θερμὸ λάδι, παρέμενε ἀνέπαφη. Ὅταν τὸ ἄκουσε ὁ Ἀντωνίνος, δὲν πίστεψε σὲ κάτι τέτοιο καὶ θέλησε ὁ ἴδιος νὰ διαπιστώσει τὸ ἀληθές, ὅμως πλησιάζοντας τὸ λέβητα τὰ μάτια του βλάφτηκαν ἀπὸ τὸν καυτὸ ἀτμό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τυφλωθεῖ. Ἡ Παρασκευὴ ὅμως μὲ θαυματουργικὸ τρόπο θεράπευσε τὰ μάτια του. Ἔτσι μέχρι καὶ σήμερα θεωρεῖται προστάτις τῶν ματιῶν. Μετὰ τὸ γεγονὸς ὁ Ἀντωνίνος ἄφησε ἐλεύθερη τὴν Παρασκευή. Μάλιστα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἔπειτα ὁ Ἀντωνίνος διετήρησε θετικὴ γιὰ τὴν ἐποχὴ στάση γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο τοῦ ἀποδόθηκε τὸ προσωνύμιο «Ἀντωνίνος ὁ Εὐσεβής». Ἔτσι ἡ Παρασκευὴ ἐπέστρεψε στὸ ἔργο της, πράγμα ποὺ ἔδωσε πολὺ δύναμη στὴν χριστιανικὴ κοινότητα, ἰδίως δὲ στὶς γυναῖκες ποὺ στὸ πρόσωπό της ἔβλεπαν ἕνα σημαντικὸ στήριγμα.
.    Ὅμως σύντομα τὸν Ἀντωνίνο διαδέχθηκε ὁ Μάρκος Αὐρήλιος. Μέσα στοὺς πρώτους χριστιανούς, ποὺ συνέλαβε, ἦταν καὶ ἡ Παρασκευή. Ὁ ἴδιος ἔδωσε ἐντολὴ σὲ δύο ἐπάρχους νὰ τὴν βασανίσουν. Ὁ ἕνας ὀνομαζόταν Ἀσκληπιός. Αὐτὸς τὴν ἔριξε σὲ χῶρο ποὺ φυλλάσονταν φίδια. Αὐτὰ ὅμως πέθαναν, ὅταν τὴν πλησίασαν. Ὁ Ἀσκληπιὸς ταράχθηκε, πιθανῶς νὰ γνώριζε καὶ αὐτὰ ποὺ οἱ χριστιανοὶ μεταξύ τους συζητοῦσαν ἢ ἀκόμα νὰ γνώριζε τὰ λεγόμενα γιὰ τὴν ἴδια τὴν Παρασκευή. Μετὰ τὰ γενόμενα ἀνέλαβε δράση ὁ ἕτερος ἔπαρχος ὀνόματι Ταράσιος. Αὐτὸς ὅμως τῆς ἀπέκοψε τὴν κεφαλὴ καὶ ἔτσι βρῆκε τέλος ἡ ζωὴ τῆς Ἁγίας καὶ μεγαλομάρτυρος Παρασκευῆς. Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ λείψανό της καὶ ἐν καιρῷ τὸ τοποθέτησαν στὴν βάση τοῦ θυσιαστηρίου.
.    Ἡ μνήμη της τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Εκκλησία στὶς 26 Ἰουλίου.

 Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’

Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον,
ἐργασαμένη φερώνυμε, 
τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν, εἰς κατοίκιαν κεκλήρωσαι,
Παρασκευὴ Ἀθληφόρε, 
ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/07/26/ἑρμηνεία-ἀπολυτικίου-ἁγ-παρασκευῆ/

ΠΗΓΗ: «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΧΙΟΥ»

Σχολιάστε

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΥ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

EPMHNEYTIKH AΠOΔOΣH
TOY AΠOΛYTIKIOY TΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ*

Ἦχος α´.

Tὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον,
ἐργασαμένη φερώνυμε,
τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν,
εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι,
Παρασκευὴ Ἀθληφόρε·
ὅθεν προχέεις ἰάματα,
καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Παρασκευή, ἐσὺ ἡ ὁποία φέρεις τοὺς ἄθλους, τὸ μαρτύριό σου,
παρεσκεύασες (κατέστησες) τὴν προθυμία σου ὅμοια καὶ σύμφωνη μὲ τὸ ὄνομά σου,
ἐσύ, (ἡ) ὄνομα καὶ πράγμα Παρασκευή,
ἔλαβες γιὰ αἰώνια κατοικία σου τὴν ὁμώνυμή σου
―καθ᾽ ὅτι παρεσκευασμένη, ἑτοιμασμένη πρὸ καταβολῆς κόσμου―
Βασιλεία τῶν Oὐρανῶν, δηλαδὴ τὴν πίστη σ᾽ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Xριστό
(ὁ Ὁποῖος καὶ τὴν ὑποσχέθηκε στοὺς  Ἁγίους).
Γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο πηγάζεις, χαρίζεις σὲ μᾶς θεραπεῖες,
καὶ παρακαλεῖς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.

(Ἀπόδ.: π. Ἀθ. Σ. Λ.)

* Tό Ἀπολυτίκιο τῆς  Ἁγ. Παρασκευῆς εἶναι ἀπό τά ἀρχαιότερα. Θεωρεῖται δέ κάπως δυσερμήνευτο.  Δοκιμάσαμε μία σύντομη ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση-ἀπόδοση στὴν νέα ἑλληνικὴ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὁλοκληρωμένης καὶ ἐκτενοῦς ἑρμηνείας τοῦ ἱεροδ. Nεοφύτου Kαυσοκαλυβίτου
(χφ. I. M. ΔIONYΣIOY 3784)

Σχολιάστε