Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἁγ. Γραφή

H AΡΧΑΙΟΛΟΓIΑ ΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Ἡ ἀρχαιολογία βεβαιώνει τὴν Ἁγία Γραφή!

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» 

.               Ἡ ἀρχαιολογία ὑπῆρξε ­πάντοτε ἀψευδὴς μάρτυρας τῆς ­ἱστορικότητος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τόσο τῆς Παλαιᾶς, ὅ­­­­σο καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἡ σκαπά­νη της ἔφερε κατὰ καιροὺς στὸ φῶς ἁπτὰ δείγματα τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ποὺ ἀφηγοῦνται τὰ θεόπνευστα κείμενά της, ἐνισχύοντας ἔτσι τὴν πίστη τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποστομώνοντας τοὺς ἀμφισβητίες.
.               Ὅμως μιὰ πρόσφατη ἀνακάλυψη τῆς ἀρχαιολογίας ἦταν σχεδὸν ἀπρόβλεπτη, ἀφοῦ ἀναφέρεται σὲ γεγονὸς χρονολογούμενο σχεδὸν πρὶν ἀπὸ 3.500 χρόνια ἀπὸ σήμερα. Γεγονὸς γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν περίμενε κανεὶς νὰ βρεθοῦν τόσο πολλὰ καὶ τόσο πειστικὰ τεκμήρια. Εἶναι γνωστὴ ἡ διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης περὶ τῆς θαυμαστῆς διαβάσεως τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μωυσῆ (βλ. Ἐξόδου κεφ. ιδ´ [14]). Ὁ Μωυσῆς κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ σήκωσε ψηλὰ τὸ ραβδί του καὶ ἅπλωσε τὸ χέρι του πάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα, ὁπότε ἡ θάλασσα σχίσθηκε στὰ δύο καὶ ἔτσι πέρασαν οἱ Ἰσραηλίτες βαδίζοντας στὸ στεγνὸ ἔδαφος τοῦ βυθοῦ, ἐνῶ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἔστεκαν ἀκίνητα τὰ ὑδάτινα τείχη! Ὅταν ὅμως ἐπεχείρησε καὶ ὁ Φαραώ, ποὺ κατεδίωκε τοὺς Ἰσραηλίτες μὲ τὰ ἅρματα καὶ τὸν στρατό του, νὰ περάσει καὶ αὐτὸς ἀπέναντι, συνεχίζοντας τὴν καταδίωξη τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὁ Μωυσῆς ἅπλωσε καὶ πάλι τὸ χέρι του πάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ τὰ νερὰ ἑνώθηκαν, ὁπότε σκέπασαν καὶ ἔπνιξαν τὰ ἅρματα καὶ τοὺς ἱππεῖς καὶ ὅλη τὴ δύναμη τοῦ Φαραώ, ποὺ εἶχαν ἤδη μπεῖ στὸ στεγνὸ βυθὸ καταδιώκοντας τοὺς Ἰσραηλίτες. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ μὴ σωθεῖ κανεὶς Αἰγύπτιος!…
.               Τὸ γεγονὸς λοιπὸν αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει πανηγυρικὰ σήμερα ἡ ­ἀρχαιολογία. Σύμφωνα μὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τῆς Αἰγύπτου, ὁμάδα ὑποβρύχιας ­ἀρχαιολογικῆς ἔρευνας στὸ βυθὸ τοῦ κόλπου τοῦ Σουέζ, ποὺ ἐρευνοῦσε γιὰ τὰ ­ἀπομεινάρια ναυαγίων ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ἐρυθρᾶς ­Θαλάσσης, ἀνακάλυψε 1,5 χιλιόμετρο ἀπὸ τὴν παραλία τῆς σημερινῆς πόλεως Ρὰς Γκαρὶμπ ἕνα γιγαντιαῖο σωρὸ ἀνθρωπίνων ὀστῶν. Ὁ Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Καΐρου Ἀμπντὲλ Μωχάμεντ Γκαρέρ, ποὺ ἡγεῖται τῆς ἔρευνας, δήλωσε ὅτι συνέλεξαν ἤδη πάνω ἀπὸ 400 ­διαφορετικοὺς ἀνθρώπινους σκελετούς, τὰ ἀπομεινάρια δὺο ἁρμάτων μάχης, καθὼς καὶ ἑκατοντάδες ὅπλα καὶ κομμάτια ἀπὸ πανοπλίες, τὰ ὁποῖα βρίσκονταν σὲ μιὰ ἔκταση περίπου 200 τετραγωνικῶν μέτρων. Οἱ ἀρχαιολόγοι ὑπολογίζουν ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀνήκουν στὸν 14ο αἰώνα π.Χ. Οἱ ἀρχὲς ἐκτιμοῦν ὅτι στὴν περιοχὴ βρίσκονται τὰ λείψανα τουλάχιστον 5.000 ἀνθρώπων, ποὺ ὑποδηλώνουν λείψανα μεγάλου τμήματος στρατοῦ ποὺ ἔχασε ἐκεῖ τὴ ζωή του. Οἱ θέσεις ὅπου βρέθηκαν ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι τὰ λείψανα αὐτὰ ἦταν κολλημένα σὲ μιὰ τεράστια μάζα ἀπὸ πηλὸ καὶ πέτρα, ὑποδηλώνει ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν πεθάνει ἀπὸ κατολίσθηση ἢ παλιρροϊκὸ κύμα. Τὴν ἄποψη αὐτὴ ἐνισχύει καὶ τὸ ὅτι δὲν βρέθηκαν πουθενὰ ἴχνη ἀπὸ ναυάγια πλοίων. Βέβαια θὰ χρειασθεῖ ἀρκετὸς χρόνος ἀκόμη γιὰ νὰ ὁλοκληρωθοῦν οἱ ἔρευνες.
.               Πανηγυρικότερη ὅμως ἐπιβεβαίωση τοῦ ἐπεισοδίου, ποὺ ἱστορεῖ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου, δὲν μποροῦσε νὰ ὑπάρξει!…

 βλ. σχετ.: Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΑΛΗΘΙΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ-ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ

, ,

Σχολιάστε

ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Πιὸ ἀξιόπιστη κι ἀπ’ τὸ θαῦμα – Ἡ Ἁγία Γραφὴ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

   .           Πολλὲς φορὲς μερικοὶ χριστιανοὶ ὑ­­­πόσχονται ὅτι θὰ γίνουν θερμότεροι καὶ πιό συνειδητοί, ἂν δοῦν κάποιο θαῦμα στὴ ζωή τους. Εἶναι ὅ­­­μως αὐτὸ σωστό; Ὄχι βέβαια.
.           Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Γραφή. Διότι τέτοιο θαῦμα ζή­τησε γιὰ τὰ ἀδέρφια του ἀπὸ τὸν Ἀ­­­βραὰμ ὁ πλούσιος τῆς γνωστῆς παραβολῆς «τοῦ πλουσίου καί τοῦ ­πτωχοῦ Λαζάρου» (βλ. Λουκ. ιϛ´ 19-31). Τὸν παρακάλεσε δηλαδὴ νὰ στείλει τὸν Λάζαρο πάλι στὴ γῆ, ἀναστημένο, νὰ προειδοποιήσει τὰ πέντε ἀδέλφια του νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς, γιὰ νὰ μὴν πᾶνε κι αὐτὰ στὴν κόλαση.
.           Κατάπληξη ὅμως προξενεῖ ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀβραάμ πρὸς τὸν πλούσιο: Δὲν χρειάζεται, τοῦ εἶπε, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναστηθεῖ ὁ Λάζαρος γιὰ νὰ ἀλλά­ξουν τρόπο ζωῆς τὰ ἀδέλφια σου. Στὴ διάθεσή τους ὑπάρχει ­μαρτυρία πιὸ ἀ­ξιόπιστη ἀπὸ τὴν τυχὸν ­ἐπαναφορὰ τοῦ Λαζάρου στὴ ζωή. Ποιὰ εἶναι ­αὐτή; Εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τὰ ­θεό­­πνευ­στα κείμενα τοῦ Μωυσέως καὶ τῶν Προ­φητῶν: «Ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν» (Λουκ. ιϛ´ 29).
.           Ὁ πλούσιος ἐπιμένει ὅτι τὰ ἀδέλφια του θὰ πιστέψουν πιὸ εὔκολα, ἂν κάποιος «ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐ­τούς» (Λουκ. ιϛ´ 30). Ἀλλὰ ὁ Ἀβραὰμ τοῦ τονίζει ξεκάθαρα ὅτι ὅποιος δὲν πιστεύει στὰ λόγια τῆς Γραφῆς, δὲν θὰ πεισθεῖ οὔτε ἀπὸ τὰ λόγια ἑνὸς ἀναστημένου νεκροῦ: «Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται» (Λουκ. ιϛ´ 31). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸ σημεῖο αὐτὸ σημειώνει: «Ὁ Χριστὸς δεικνύει, ὅτι καὶ νεκρῶν ἐγειρομένων ἀξιοπιστοτέρας βούλεται εἶναι τὰς Γραφάς»· ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἀπάν­τηση αὐτὴ φανερώνει ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ θεωροῦμε ἀξιοπιστότερη τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὰ λόγια τυχὸν ἀναστημένων νεκρῶν (ΕΠΕ 20, 202).
.           Αὐτὴ πράγματι εἶναι ἡ ἀλήθεια. Γιὰ νὰ πιστέψουμε στὸν Κύριο καὶ νὰ συμμορφώσουμε τὴ ζωή μας πρὸς τὸ θέλημά Του, πιὸ ἀξιόπιστη εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, ἀπὸ ὁποιοδήποτε θαῦμα, ὅσο μεγάλο κι ἂν εἶναι αὐτό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ἀκόμη κι ἂν δοῦμε νὰ ἀνασταίνεται ἕνας νεκρὸς καὶ νὰ μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὑπάρχει μετὰ θάνατον ζωὴ καὶ πρέπει νὰ προετοιμαζόμαστε γι᾿ αὐτή, ὀφείλουμε νὰ θεωρήσουμε λιγότερο ἀξιόπιστη τὴν πληροφορία αὐτὴ σὲ σύγκριση μὲ ὅσα μᾶς πληροφορεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γι᾿ αὐτὸ τὸ θέμα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μάλιστα θεωρεῖ τὴν Ἁγία Γραφὴ πιὸ ἀξιόπιστη καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους (βλ. Γαλ. α´8).
.           Σήμερα ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς θείας Χάριτος, τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἔχουμε ἑπομένως ὄχι μόνο «Μω­ϋσέα καὶ τοὺς προφήτας», ἀλλὰ ­ὁλοκληρωμένη τὴν ἀλήθεια, ὅπως μᾶς τὴν ἀπεκάλυψε ὁ ἐνανθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἔχουμε τὰ πάντα, ὅλα ὅσα εἶναι ἀναγκαῖα γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ζήσουμε θεοφιλῶς καὶ θεαρέστως.
.           Ἀντὶ λοιπὸν νὰ ζητοῦμε θαύματα, ποὺ καὶ ­σήμερα ἀσφαλῶς δὲν λείπουν, ἂς ἀγαπήσουμε πιὸ πολὺ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὸν μελετοῦμε καθημερινὰ καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἐφαρμόζουμε στὴν καθημερινή μας ζωή. «Ὅ,τι εἶναι γιὰ τὴ σωματική μας δύναμη ἡ ὑλικὴ τροφή, αὐτὸ ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχή μας ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Πρόκειται γιὰ πνευματικὴ τροφή.
.           Ἑδραιώνει τὴ σκέψη. Κάνει τὴν ψυχὴ ἰσχυρή, πιὸ ἀνθεκτική, πιὸ εὐσεβή. Δὲν τὴν ἀφήνει νὰ ­κατατρώγεται ἀπὸ τὰ ἄλογα πάθη. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ δίνει φτερὰ στὴν ψυχὴ καὶ τὴν κάνει νὰ φτάνει μέχρι καὶ τὸν οὐρανό», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (ΕΠΕ 3, 22). Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τονίζει: «Ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν Γραφῶν ἀναγνώσεως». Αὐτό, ὅσο πιὸ σύντομα τὸ συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιὸ ἀσφαλὴς καὶ ἀπλανὴς θὰ εἶναι ἡ πορεία μας σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή.

 

,

Σχολιάστε

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΑΛΗΘΙΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ-ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ

ταν ληθιν βιβλικ ξοδος.
Α
γύπτιοι ρχαιολόγοι βρκαν λείψανα στρατο
κα λένε τι συνδέονται μ τν Μωυσ

.               Ἐξάπτει τὴν φαντασία ἡ ἀνακάλυψη ὁμάδας ἀρχαιολόγων στὴν Αἴγυπτο οἱ ὁποῖοι ἀνακάλυψαν ἀνθρώπινα ὀστᾶ, ποὺ φέρεται ὅτι ἀνήκουν στὸν μεγάλο αἰγυπτιακὸ στρατὸ ποὺ πνίγηκε στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ὅταν ὁ Μωυσῆς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κλείσουν τὰ νερὰ γιὰ νὰ σώσει τὸν λαό του. Ὑπολογίζεται ὅτι ἀνήκουν στὸν 14ο αἰώνα π.Χ., καὶ βρέθηκαν στὸν βυθὸ τοῦ κόλπου τοῦ Σουέζ, 1,5 χιλιόμετρο μακριὰ ἀπὸ τὴ σύγχρονη πόλη τοῦ Ras Gharib, σύμφωνα μὲ ἀνακοίνωση τοῦ ὑπουργείου Ἀρχαιοτήτων τῆς Αἰγύπτου.
.               Οἱ ἀρχαιολόγοι ἀναζητοῦσαν ἀπομεινάρια ἀρχαίων πλοίων καὶ ἀντικειμένων ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν Ἐποχὴ τοῦ Λίθου καὶ τὴν Ἐποχὴ τοῦ Χαλκοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ἐρυθρὰς Θάλασσας, ὅταν βρέθηκαν μπροστὰ ἀπὸ μία γιγαντιαία μάζα ἀνθρωπίνων ὀστῶν.
.               Ὁ καθηγητὴς Ἀμπντὲλ Μωχάμεντ Γκάρερ, ποὺ ἡγεῖται τῆς ἔρευνας ἔκανε λόγο, σύμφωνα μὲ τὴν worldnewsdailyreport, γιὰ πάνω ἀπὸ 400 ἀνθρώπινους σκελετούς, ἑκατοντάδες ὅπλα καὶ κομμάτια πανοπλίας καθὼς καὶ ἀπομεινάρια δύο ἁρμάτων μάχης, τὰ ὁποῖα βρίσκονταν διάσπαρτα σὲ μία ἔκταση περίπου 200 τετραγωνικῶν μέτρων. Οἱ ἀρχὲς ἐκτιμοῦν ὅτι στὴν περιοχὴ βρίσκονται τὰ λείψανα περισσότερων ἀπὸ 5.000 ἀνθρώπων, γεγονὸς ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα μεγάλο τμῆμα στρατοῦ, ποὺ ἔχασε τὴ ζωή του στὴν περιοχή.
.               Ἔτσι λοιπὸν οἱ περισσότερες ἐνδείξεις ὁδήγησαν τὸν καθηγητὴ Γκάντερ στὸ συμπέρασμα ὅτι τὰ λείψανα θὰ μποροῦσαν νὰ συνδεθοῦν μὲ τὸ περίφημο ἐπεισόδιο τῆς Βιβλικῆς Ἐξόδου.
.               Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, οἱ στρατιῶτες φαίνεται νὰ ἔχουν πεθάνει σὲ στεγνὸ ἔδαφος, δεδομένου ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἴχνη σκαφῶν ἢ πλοίων ποὺ ἔχουν βρεθεῖ στὴν περιοχή. Οἱ θέσεις ποὺ βρέθηκαν τὰ λείψανα καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν κολλημένα σὲ μία τεράστια μάζα ἀπὸ πηλὸ καὶ πέτρα, ὑποδηλώνει ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν πεθάνει ἀπὸ κατολίσθηση ἢ παλιρροϊκὸ κύμα.
.               Ὁ ἀριθμὸς τῶν πτωμάτων ὑποδηλώνει ὅτι ἕνα μεγάλο ἀρχαῖο στράτευμα ἔχασε τὴ ζωή του στὴν περιοχὴ καὶ ὁ δραματικὸς τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο πέθαναν, φαίνεται νὰ πιβεβαιώνει τ βιβλικ κδοχ το περάσματος τς ρυθρς Θαλάσσης, ὅταν ἑνώθηκαν τὰ νερὰ ποὺ ἄνοιξε ὁ Μωυσῆς γιὰ νὰ περάσει ὁ λαός του μὲ ἀποτέλεσμα ὁ στρατὸς τοῦ Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου νὰ βρεῖ τραγικὸ θάνατο.
.               Αὐτὸ τὸ νέο εὕρημα ἀποδεικνύει ὅτι ὑπῆρξε πράγματι αἰγυπτιακὸς στρατὸς μεγάλου μεγέθους ποὺ ἔχασε τὴ ζωή του στὰ νερὰ τῆς Ἐρυθρὰς Θάλασσας, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ Akhenaten.
.               Ατ κπληκτικ νακάλυψη φέρεται ν ποτελε διαμφισβήτητη πιστημονικ πόδειξη, τι να π τ πι διάσημα πεισόδια τς Παλαις Διαθήκης εναι πραγματικ κα βασίζεται σ στορικ γεγονός. Φέρνει μία νέα προοπτικὴ μίας ἱστορίας ποὺ πολλοὶ ἱστορικοὶ ἐξετάζουν ἐπὶ πολλὰ χρόνια ὡς ἔργο τῆς φαντασίας καὶ ὑποδηλώνει ὅτι καὶ ἄλλα θέματα, ὅπως οἱ «πληγὲς τῆς Αἰγύπτου» θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν πράγματι ἱστορικὴ βάση.
.               Ὁ καθηγητὴς Γκάντερ συνεχίζει τὴν προσπάθεια ἀνάσυρσης ὅλων τῶν λειψάνων καὶ ἀντικειμένων ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς θάλασσας, ποὺ ὅπως ἀποδεικνύεται εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλουσιότερες ἀρχαιολογικὲς ὑποβρύχιες τοποθεσίες ποὺ ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ ποτέ.

ΠΗΓΕΣ: zougla.gr, iefimerida, madata.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ «Ἡ βαβυλώνεια αἰχμαλωσία τῆς θεολογίας στὴν “νεοορθοδοξία”, στὴν “μεταπατερικὴ” θεολογία, στὸν σύγχρονο νικολαϊτισμὸ καὶ στὸν ἀριστερόστροφο θεολογικὸ στοχασμὸ τῶν τελευταίων χρόνων».

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                Ὅλα ἔχουν σημασία μέσα στὴν Ἁγ. Γραφή. Ἀσφαλῶς τὸ περιεχόμενο, σαφῶς καὶ ἡ διατύπωση καὶ κανένας δὲν δικαιοῦται νὰ αὐθαιρετεῖ οὔτε στὸ ἕνα οὔτε στὸ ἄλλο νομίζοντας ὅτι ἔτσι καλύτερα θὰ φανεῖ ἡ θεία ἀλήθεια.
.                Δυστυχῶς ὅμως ἡ νεοορθοδοξία καὶ μεταπατερικὸς θεολογικὸς λόγος συνεχίζουν νὰ φυτεύουν προσωπικὲς ἀπόψεις στὸ γεγονὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ συνέδρια καὶ δημοσιεύσεις τους. «Ἡ Ἐκκλησία, λέγουν, εἶναι ἕνας μεγάλος ποταμὸς ζωῆς καὶ δυνάμεως. Νὰ χαροῦμε τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ ζωὴ καὶ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο…» Χαίρω πολύ! «Τάδε ἔφη» πρόσφατα εἰσηγητὴς Συνεδρίου. Ἄλλο ποταμὸς ὅμως κι ἄλλο χείμαρρος. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι οὔτε θολὸς χείμαρρος οὔτε «φρέαρ συντετριμμένον» καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσέξουμε, εἶναι πῶς ἡ Ἐκκλησία μας δρᾶ καὶ κινεῖται ἀπέναντι στὸ θεῖο λόγο.
.               Ξέρουμε τὴν ἀλήθεια ὅτι κάθε συγγραφέας τῆς Ἁγίας Γραφῆς διατηρεῖ τὸ ὕφος του καὶ τὴν προσωπικότητά του. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας αἰῶνες τώρα διατηρεῖ μὲ ἀπέραντο σεβασμὸ πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ τὴν καρδιά της «πάντα τὰ ρήματα ταῦτα», ὅπως καὶ ἡ Παναγία μας (Λουκ. β´ 51).
.                Ἔτσι ἀκριβῶς κινεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ μέσα στοὺς αἰῶνες προσέχοντας τὴ διατύπωση καὶ διαχωρίζοντας:
τὸ ὁμοιούσιος ἀπὸ τὸ ὁμοούσιος
τὸ γεννητὸς ἀπὸ τὸ γενητὸς
τὸ filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως.
Κι ὄχι μόνο αὐτά. Ἀλλά:

.                Αἰῶνες τώρα χρησιμοποιεῖ τὸ κείμενο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῆς Κ. Διαθήκης, ἔστω κι ἂν ἔχει κάποια ὀρθογραφικὰ σφάλματα.
1700 χρόνια δὲν ἀλλάζει τὴ γλῶσσα τῆς θείας Λειτουργίας.
Χρησιμοποιεῖ τὴν μετάφραση τῶν Οβ΄, ἔστω κι ἂν τὸ Μασωριτικὸ κάποτε λέγει ἄλλα, διότι σέβεται τὴ θεοπνευστία τῆς μεταφράσεως καὶ δὲν ἀφήνει περιθώρια σὲ αἱρετικοὺς ἀκροβατισμούς. Καὶ δικαιώνεται τελικά, διότι τὰ κείμενα τοῦ Κουμράν συμφωνοῦν περισσότερο μὲ τοὺς οβ΄ παρὰ μὲ τὸ μασωριτικό.
.                Εἶναι λοιπὸν πολὺ τολμηρὸ νὰ σχετικοποιήσουμε τὴν ἔννοια τῆς θεοπνευστίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὑποτάσσοντας αὐτὴ στὴν προσωπικὴ ἄποψη, στὴν πολιτικὴ ἀνάγκη, σὲ μία νοσηρὴ περὶ ἔρωτος διδασκαλία τοῦ σύγχρονου νικολαϊτισμοῦ, στὴν ἱστορία τῆς ἐποχῆς καὶ στὶς κομματικὲς ἢ σπουδαστικὲς προϋποθέσεις ἑνὸς ἑκάστου θεολόγου.
.                Ἀλλαγές, δηλ. οἰκονομία, μπορεῖ νὰ κάνει μόνο ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴ συμφωνία τῶν Πατέρων. Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἑρμηνεύουν τὴν Ἁγ. Γραφή.
.                Οἰκονομία ὅμως δὲν σημαίνει παραβίαση ἐπ᾽ οὐδενὶ τοῦ Κανόνος τῆς Ἁγ. Γραφῆς κατοχυρωμένου οἰκουμενικῶς καὶ συνοδικῶς καὶ μὲ τὸν ὁποῖο πορεύεται αἰῶνες τώρα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κανόνας τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπαραβίαστος σημαίνει ἀμετάβλητος ὁ ἀριθμὸς τῶν βιβλίων, ἀναλλοίωτο τὸ περιεχόμενό τους καὶ ἀπείραχτη ἡ διατύπωσή τους. Διαφορετικὰ θὰ γίνουμε προτεστάντες μὲ πολλὲς παραφυάδες καὶ ἑρμηνεῖες ἀφαιρώντας ἀκόμη καὶ δεκάδα βιβλίων ἀπὸ τὴν Ἁγ. Γραφή.
.           Ἔχουμε ποτὲ ἀκούσει γιατί ὁ Εὐαγγελιστὴς ἅγιος Λουκᾶς δὲν ἀναφέρει τὴν προσκύνηση τῶν Μάγων; Λοιπόν, ἂς τὸ ἀκούσουμε: ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς δὲν ἀναφέρει τοὺς τρεῖς Μάγους γιὰ νὰ μὴ τονίσει τὴν εὐσέβεια τῆς ἀριστοκρατίας !!! Αὐτὸ ἐλέχθη σὲ Πανελλήνιο Συνέδριο, πρόσφατα, ἀπὸ θεολόγο εἰσηγητὴ καὶ διευθυντὴ θεολογικοῦ γνωστοῦ περιοδικοῦ. Τὸ ἐρώτημα ὅμως τώρα εἶναι, γιατί ἀναφέρει τὴν προσκύνηση τῶν μάγων ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (Ματθ. β´ 1); Προφανῶς, σύμφωνα μὲ τὸ παραπάνω σκεπτικό, γιὰ νὰ «τονίσει» τὴν εὐσέβεια τῆς ἀριστοκρατικῆς τάξεως !!! Δηλ. ἡ πάλη τῶν τάξεων καλὰ κρατεῖ.
.           Ἔχουμε ἀκούσει γιὰ τὴν «σφήνα» τοῦ Μελχισεδέκ; Πῶς δηλ. παρεισέφρυσε τὸ σχεδὸν «μυθικὸ» αὐτὸ πρόσωπο στὴ διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Ναί, εἶναι ἀνεξήγητο! Καὶ αὐτὸ ἐλέχθη, χωρὶς νὰ γίνει καμμία ἀναφορὰ στὸν Μεγάλο Ἀρχιερέα Χριστό, τοῦ Ὁποίου προτύπωση ἀποτελεῖ ὁ Μελχισεδέκ, ὁ «βασιλεὺς Σαλὴμ» καὶ στὸν ὁποῖο προσέφερε θυσία ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, ἀκριβῶς γιὰ νὰ φανερωθεῖ ἡ ὑπεροχὴ τῆς Μοναδικῆς καὶ Ἀνεπανάληπτης Ἀρχιερωσύνης τοῦ Κυρίου μας (Ἑβρ. κεφ. ζ´)
.           Ἔχουμε ἀκούσει ὅτι ὁ Θεὸς ἀλλιῶς ὁμιλεῖ στὸν Κινέζο, ἀλλιῶς στὸν Ἀσιάτη, διαφορετικὰ στὸν Ἀφρικανὸ καὶ στὸν Σημίτη, ἀνάλογα μὲ τὸ κοσμοείδωλο τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἐποχῆς; Δηλ. ἐλέχθη, ὅτι ὁ Θεὸς λέγει ἀλήθειες καὶ νοήματα, γενικά, καὶ ἡ διατύπωση διαφέρει ἀνάλογα μὲ τὸ λαό. Πχ. στοὺς σημίτες ὁ Χριστὸς ὁμιλεῖ μὲ παραβολές, γιατί ἔτσι καταλάβαιναν καὶ θυμόντουσαν καλύτερα, μιᾶς καὶ εἶχαν στεγανὴ μνήμη. Στοὺς Ἕλληνες ἀλλιῶς θὰ μιλοῦσε, φιλοσοφικά. Νά, ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν εἶπε παραβολὲς στὴν Πνύκα…
.           Ἐρωτήματα ποὺ ἀνακύπτουν: Πόσο διαφορετικὴ θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ διατύπωση τῶν Δέκα Ἐντολῶν παραδείγματος χάριν ἀπὸ φυλὴ σὲ φυλή; Ἡ διήγηση τῆς Δημιουργίας καὶ τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων, ὁ Κατακλυσμός, ἡ καταστροφὴ τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων, ὁ Πύργος τῆς Βαβέλ, ἡ ἱστορία τοῦ Ἰωνά, πῶς ἀλλιῶς θὰ μποροῦσαν νὰ διατυπωθοῦν;
.           Μποροῦμε μὲ ὑποθέσεις νὰ κάνουμε θεολογία, ἑρμηνεία καὶ μετάφραση τῶν ἱερῶν κειμένων, κόβοντας καὶ ράβοντας γεγονότα, λόγους, ρήματα καὶ διατυπώσεις, τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλα αὐτὰ τῆς Π. Διαθήκης ἀναφέρονται αὐτούσια καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη διὰ στόματος μάλιστα τοῦ Κυρίου; Δὲν θὰ μᾶς τὰ ξεκαθάριζε τὰ πράγματα ὁ Κύριος, ἂν ἦταν διαφορετικά; Μποροῦμε ἐμεῖς νὰ βάζουμε τέτοιες συντεταγμένες χώρου καὶ χρόνου ὅσον ἀφορᾶ στὴν διατύπωση στὸν ἀθάνατο λόγο τοῦ Θεοῦ;
.           διατύπωση δηλαδ δν μπεριέχεται μέσα στ Θεοπνευστία τς Βίβλου; Μποροῦμε νὰ αὐθαιρετοῦμε καὶ νὰ ἐγείρουμε διαφορετικὲς ἐνδεχομένως διηγήσεις κατὰ τόπους; Τότε:

Γιατί οἱ Προφῆτες λένε: «Τάδε λέγει Κύριος…»;
Γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει στὴν παραβολὴ τοῦ Πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ὅτι κάτω στὴ γῆ ἔχουμε – τότε– τὸν Μωσέα καὶ τοὺς προφῆτες; (Λουκ. ιϛ´ 29-31)
Γιατί περιχαρὴς ἀναφωνεῖ ὁ Φίλιππος στὸν Ναθαναὴλ ὅτι «ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ Νόμῳ καὶ οἱ Προφῆτες, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν…;» (Ἰωάν. α´46)
Γιατί στὸν πλούσιο νεανίσκο ὁ Χριστὸς λέγει νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Νόμου; (Ματθ. ιθ´ 17-19)
Γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει ὅτι δὲν καταργεῖ τὸν νόμο καὶ τοὺς προφῆτες, ἀλλὰ τοὺς συμπληρώνει καὶ ὅτι «ἰῶτα ἓν καὶ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. ε´ 17-19) καὶ ὅτι «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι;» (Ματθ. κδ´35);

.              Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δὲν λέγει ὅτι θὰ πρέπει οἱ μαθητές του νὰ πᾶνε σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ νὰ μαθητεύσουν «πάντα τὰ ἔθνη διδάσκοντες αὐτοὺς πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν;» Μάλιστα «βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος» (Ματθ. κη´ 18-20).
.           Ἂν οἱ παραβολὲς ἦταν κατάλληλες μόνο γιὰ τοὺς Ἑβραίους, τί ἄλλο θὰ βάλουμε στὴ θέση τους μιλώντας στοὺς διαφόρους βορείους καὶ νοτίους, δυτικοὺς καὶ ἀνατολικοὺς λαούς; Κι ὅμως. Μὲ βάση αὐτὲς τὶς παραβολὲς καὶ τὶς ἐντολὲς ἔγραψαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὡραιότατες ὁμιλίες καὶ ἑλκύονται στὴν πίστη σήμερα λευκὲς ψυχὲς «ἕτοιμες πρὸς θερισμὸν ἤδη» καὶ ὁλόκληρες φυλὲς ἀνεβαίνουν στὸν οὐρανὸ στὶς ἱεραποστολικὲς ἐκκλησίες σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς.
.           Τί νόημα ἔχει τότε ὁ λόγος «σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ἡμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ»… στὴν ἔρημο «ὅπου οἱ πατέρες σας ποὺ δὲν ἄκουσαν τὴν φωνὴν τοῦ Πατρὸς τὴν διὰ τοῦ Μωϋσέως ἐκφερομένην καὶ ἄφησαν τὰ πτώματά τους ἐκεῖ ἐπὶ τόπου…» (Ἑβρ. γ´ 15);
.           Ἐλέχθη ὅτι ὁ Παῦλος στὴν Ἀθήνα δὲν εἶπε παραβολές. Σωστό. Ἀλλὰ ὁ Παῦλος δὲν μιλοῦσε ποτὲ καὶ πουθενὰ μὲ παραβολές. Ἐξ ἄλλου ἔκανε ὅ, τι ἀκριβῶς τοῦ εἶπε ὁ Κύριος στὴ Δαμασκό: «νὰ βαστάξει τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ κηρύξει μετάνοια σὲ ὅλα τὰ ἔθνη» (Πράξ. θ´15 & ιζ´ 30).
.           Μὲ ἄλλα λόγια σμικραίνουμε πολ τν ννοια τς θεοπνευστίας τς γίας Γραφς, μ τ θεωρία κα τ δεολόγημα, τι Θες λέγει μ τν κτιστη χάρη του κάποιες λήθειες, νοήματα, στος προφτες κα ατο διαλέγουν τν ποια διατύπωση. Πόση χαλαρότητα καὶ ἰδιοτροπία μπορεῖ νὰ χωρέσει ἄραγε αὐτὴ ἡ θέση! Νὰ αὐθαιρετεῖ δηλ. ὁ καθένας ξεκινώντας ἄλλος ἀπὸ πολιτικὲς ἢ προσωπικὲς καὶ ἄλλος ἀπὸ κοινωνικὲς ἀφετηρίες καὶ προϋποθέσεις…
.           Ἡ θεοπνευστία εἶναι ἔμπνευση, εἶναι ὅμως καὶ ἐπιστασία, γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν ἔχει ἀντιφάσεις. μπνευση κα πιστασία φορον κα στ δύο: στ περιεχόμενο κα στ διατύπωση. Γι᾽ αὐτὸ δὲν κατήργησε ὁ Χριστὸς τὰ παλαιά, ἀλλὰ τὰ συμπλήρωσε. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Καινὴ διαθήκη δέχεται τὰ τῆς Παλαιᾶς ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως γράφτηκαν καὶ ἔχουμε τὴν ἐπαλήθευση τῶν προφητειῶν.
.           Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς λέγει ὅτι «Μωϋσῆς περὶ ἐμοῦ ἔγραψεν» (Ἰωάν. ε´46). Γι αὐτὸ ὅσα εἶναι ἀλληγορούμενα μᾶς τὰ λέγει (Γαλ. δ´ 21-26) καὶ ὅσα καταργοῦνται πάλι ἡ Γραφή μας τὰ λέγει (Β´ Κορ. γ´ 7, 14) καὶ (Ἑβρ. η´13).
.           Ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἐγκυβωτίζεται ὁ Θεὸς σὲ μία ἀνθρώπινη λαλιά, διότι εἶναι ὀξυτέρα – καὶ πλατυτέρα καὶ ἀνωτέρα καὶ βαθυτέρα – τῆς φωνῆς Του ἡ ἐνέργεια, ἀλλὰ ποτὲ δὲν παραθεωρεῖται ἡ διατυπωθεῖσα ἐν ἁγίῳ Πνεύματι φωνὴ τοῦ Θεοῦ.
.           Τί λέγει ὁ Πέτρος; «Ὅτι οἱ προφῆται, ἅγιοι ἄνθρωποι, ὑπὸ ἁγίου πνεύματος φερόμενοι ἐλάλησαν…», ὄχι μόνο ἔμαθαν μέσα τους μυστικά, ἀλλὰ καὶ «ἐλάλησαν» (Α´ Πέτρ. α´ 10 & Β´ Πέτρ. α´21).
.           Τί λέγουν οἱ μαθητὲς στὸν Χριστό; «ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις» (Ἰωάν. ϛ´ 68). Καὶ ὁ Χριστός: «ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθεια ἐστὶ» (Ἰωάν. ιζ´ 17), ὄχι μόνο ὁ νοῦς, ἢ τὰ νοήματα, ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος.
.             Μπορεῖ ἀσφαλῶς ὁ ἀπόστολος Παῦλος νὰ χρησιμοποιεῖ τοὺς θύραθεν ποιητές, μπορεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ θεολόγος νὰ χρησιμοποιεῖ φιλοσοφικοὺς ὅρους γιὰ τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποτὲ ὅμως δὲν παραθεωροῦν τὸν ἀθάνατο λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν τὸν παραχαράσσουν καὶ δὲν τὸν ξεχνοῦν μὲ μία δῆθεν δυναμικὴ ἑρμηνεία.
.             Μάλιστα ὁ Παῦλος θεωρεῖ ἀπαραίτητο καὶ τὸ λέγει, τὸ γνωστὸ λόγιο τοῦ Χριστοῦ ποὺ δὲν ἐμπεριέχεται στὴν Ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου κατὰ λέξιν: «μακάριόν ἐστι διδόναι μᾶλλον ἢ λαμβάνειν» (Πράξ. κ΄ 35). Δὲν ἔφταναν δηλ. ὅλα τὰ ἄλλα περὶ ἐλεημοσύνης ποὺ μᾶς λέγει ὁ Χριστὸς στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του; Κι ὅμως χρειαζόταν κι αὐτὸ ἀκριβῶς ἔτσι διατυπωμένο ἀπὸ τὸν Παῦλο!!!
.             Ὁ ἀπ. Παῦλος ἐπίσης παραδίδει ἀκριβῶς τὸ Μυστήριον τῆς Θείας Κοινωνίας ποὺ παρέλαβε (Α´ Κορ. ιβ´23-32) καὶ ὁ ἀπ. Πέτρος μᾶς ὁμιλεῖ ἐπακριβῶς γιὰ τὴν Μεταμόρφωση καὶ τῆς φωνῆς τοῦ Πατρὸς ποὺ ἤκουσαν οἱ αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες μαθητές. (Β´ Πέτρ. α´16-19). Αὐτὰ δὲν ἀλλάζουν ποτέ. Οὔτε τὰ εἴδη τῆς θείας Εὐχαριστίας, οὔτε τὰ λόγια, οὔτε ὁ λόγος τοῦ Πατρὸς στὴ βάπτιση καὶ τὴ Μεταμόρφωση.
.             Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὴν ἀξία καὶ τῆς διατυπώσεως καὶ τὴν ἔννοια τῆς θεοπνευστίας θὰ ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα:

–       Τὸ «ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ᾽ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ», ἀλλάζει τελείως καὶ μάλιστα κατὰ τρόπο χιλιαστικό, ἀπὸ μία ἁπλῆ καὶ μόνο μετάθεση τοῦ κόμματος (Λουκ. κγ´ 43).
–       Τὸ ἴδιο καὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου: ἕνα ἰῶτα ποὺ βάζουν οἱ χιλιαστὲς στὸ «Θεὸς ἦν ὁ λόγος» καὶ τὸ μεταβάλλουν σὲ «θεῖος», προσδίδεται ἁπλὴ θεϊκότητα καὶ ὄχι θεότητα στὸν Χριστό μας (Ἰωάν. α´1).
–       «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» τοῦ Θωμᾶ, γίνεται ἁπλὸ ἐπιφώνημα, «θεὲ καὶ Κύριε», γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ἂν ἀφαιρέσουμε τὴν ἀντωνυμία «αὐτῷ» (Ἰωάν. κ´ 28).
–       Ἀκόμη καὶ ἡ θέση τῶν κειμένων παίζει τὸ ρόλο της: (Ἰω. κ´ 28), «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», (Πράξ. κ´ 28): «Τὴν ἐκκλησίαν περιεποιήσατο ὁ Θεὸς διὰ τοῦ τιμίου του αἵματος». Ἔχουμε ἐδῶ δύο ἀξιολογότατα ρητὰ γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ.
–       Ὁ Παῦλος λέγει ὅτι δὲν ἐβάπτισε οὐδένα, ἀμέσως ὅμως στὴ συνέχεια τὸ ἐπιστατοῦν ἅγιο Πνεῦμα τοῦ ὑπενθυμίζει καὶ λέγει, «ἐβάπτισα καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον» (Α´ Κορ. α´15-16).

.             Τώρα λοιπὸν κρατᾶμε στὰ χέρια τὴν Ἁγ. Γραφή. Τί προτείνουμε στοὺς χριστιανούς: νὰ δέχονται τὴ διατύπωση ἢ ὄχι. Νὰ δέχονται ἐναλλακτικὲς ἑρμηνεῖες; Νὰ αὐτοσχεδιάζουν; Μήπως οἱ ἱερεῖς ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς ἐναλλακτικῆς χρήσεως; Καταλαβαίνουμε λοιπὸν ὅτι μπαίνουμε σὲ ἕνα φαῦλο καὶ ἀδιέξοδο κυκεώνα προστεσταντικῆς νοοτροπίας καὶ πρακτικῆς;

.             Ναί, εἶναι ἡ Ἐκκλησία ζωντανὸς ποταμὸς δυνάμεως καὶ ἐλευθερίας. Ποικίλα καὶ διάφορα τὰ χαρίσματα καὶ οἱ διακονίες μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Μετανοίας δύναται «νὰ ἐγείρει ἀπὸ γῆς πτωχὸ καὶ ἀπὸ κοπρίας νὰ ἀνυψοῖ πένητα», ἀλλὰ ἔχουμε καὶ μία τρομερὴ εὐθύνη γιὰ τὴν παράδοση. Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς ζητεῖ νὰ στοιχήσουμε οἱ πάντες στὴν παράδοση τῶν 8 πρώτων αἰώνων καὶ τῶν 7 ἁγίων οἰκουμενικῶν συνόδων καὶ νὰ μὴ προσθέσουμε τίποτε σὲ ὅσα θέσπισαν οἱ πατέρες: Τί λέμε στὸ Συνοδικό τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσιν;»
“Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν. Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν. Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».
.             Τί λέγει ἐπίσης ὁ θεῖος λόγος: «Ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω εἰ μὴ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἠσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου» (Ἠσ. ξϛ´ 2).
.             Τί εἶπε ὁ Θεὸς στὸν ἱερὸ Αὐγουστίνο: «Πάρε καὶ διάβασε»!
.             Τί λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος; «Εἰ βούλει θεολόγος γενέσθαι καὶ τῆς Θεότητος ἄξιος, διὰ τῶν ἐντολῶν ὅδευσον…»
.             Τί ἄκουσε ὁ ἅγιος Ἀντώνιος στὴν Ἐκκλησία καὶ ποιὸς λόγος συνεπῆρε τὴ συνείδηση τοῦ Πατροκοσμᾶ;
.             Λόγια συγκεκριμένα μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὸ συγκεκριμένο ἱερὸ κείμενο.
.             Ἐὰν τὰ παραπάνω ἀποτελοῦν φόβο καὶ ὑπερβολή, τ σα λέγουν ο νεοορθόδοξοι, μεταπατερικο κα νεωτερίζοντες διδάσκαλοι κα θεολόγοι ποτελον θράσος νοίκειο πέναντι στ θεο λόγο. Αὐτὰ ὅλα δὲν εἶναι ὑπερβολή. Ὑπερβολὴ εἶναι καὶ ἀσέβεια νὰ ἔρχεται κάποιος μὲ προϋποθέσεις ἄναρχης ἑρμηνείας, ἴσως καὶ ἰδεολογίας, καὶ νὰ θεολογεῖ μὲ ἐλευθεριότητα.
.             Δυστυχς συνεχίζουν ο νεορθόδοξοι ν σπέρνουν τ ζιζάνια κα ν τονίζουν κραες θέσεις πο μπερδεύουν κα δν οκοδομον τος πιστούς. Προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν μὲ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια καὶ προσπάθεια συχνά, χωρὶς σεβασμὸ στὸ ἱερὸ κείμενο. Ἐξαπολύουν ἑρμηνευτικὲς ρουκέτες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ρωτοῦν ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ ἀλλὰ καὶ ἐν συγχύσει οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀκοῦνε: «Τώρα αὐτὰ στὴν πράξη πῶς ὑλοποιοῦνται καὶ μεταφράζονται;»!
«Τελικὰ ὁ Ἰωνᾶς τί ἦταν; Εἶναι γεγονός; Ἢ πρέπει νὰ ἐννοήσουμε κάτι ἄλλο;» Τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ εἶναι «σημεῖον», δηλ. θαῦμα, τὸ ὁποῖο ἔγινε καὶ προτυπώνει τὴν τριήμερη ταφὴ καὶ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου (Ματθ. ιβ´38-41).
.             Βεβαίως ἔτσι θὰ ἀρχίζουν νὰ συλλογίζονται οἱ ἄνθρωποι, ἂν σπείρεις μέσα τους τὰ φυτὰ τοῦ ζιζανίου. «Ὁ ταράσσων ὅμως βαστάσει τὸ κρίμα» (Γαλ. ε´10).

Ἰδοὺ καὶ ἡ συνέχεια:

.             Πολὺς λόγος γίνεται κάποτε – κάποτε καὶ γιὰ τὸ γνωστό: «Ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Ἀσφαλῶς ὁ Θεὸς δὲν δέχεται τὴν ἔννοια τῆς συλλογικῆς εὐθύνης καὶ τῆς κληρονομικῆς ἐνοχῆς διότι «ἕκαστος περὶ ἑαυτοῦ δώσει λόγον» (Ρωμ. ιδ´ 12). Τί λέγει ὅμως τὸ ἱερὸ κείμενο ἀκριβῶς; Σὲ ποιά τέκνα βαρύνει ἡ εὐθύνη καὶ τῶν γονέων; Σὲ αὐτὰ ποὺ συνεχίζουν τὸ δρόμο ἐκείνων καὶ δὲν διαχωρίζουν ἔμπρακτα τὴ θέση τους ἀπὸ αὐτούς. «Ἐγὼ γὰρ εἰμὶ Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσι με» (Ἔξοδ. Κ´5), δήλ. σ᾽ αὐτὰ ποὺ συνεχίζουν νὰ μὲ μισοῦν. Διαφωτιστικώτατα καὶ ὅσα λέγει καὶ ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν κληρονομικὴ εὐθύνη (Ματθ. κγ´2 9-33 & Λουκ. ια´ 47-51)…
.                          Κάποιοι λέγουν ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο γιὰ μᾶς δὲν ἔχει μαγικὸ χαρακτήρα, ὅπως τὸ Κοράνιο. Χαρτὶ καὶ μελάνι εἶναι. Τὸ περιεχόμενο ἀξίζει. Νά, τὸ παίρνουμε καὶ τὸ πετᾶμε κάτω. Σαφῶς, καὶ αἱρετικὲς βίβλους τὶς καῖμε καὶ κακέκτυπα στὰ τυπογραφεῖα τῆς Βίβλου τὰ πολτοποιοῦμε. Ἀλλὰ ἂς μᾶς ποῦν ποιός ἅγιος προέβη ἐν ψυχρῷ σὲ μία τέτοια ἐνέργεια. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχουμε ἀπαρτισμένη τὴν Βίβλο, τὴν περιβάλλουμε μὲ σεβασμὸ καὶ τιμή. Τὴν ἔχουμε χρυσοποίκιλτη στὴν Ἁγ. Τράπεζα. Κάποιοι ἅγιοι τὴ διάβαζαν γονατιστοί. Φεύγουν οἱ δαίμονες μόλις τὴν ἀντικρύσουν. «Σοφία! Ὀρθοί !», κελεύει ὁ ἱερέας στὴ Μικρὰ Εἴσοδο. Οἱ διωκόμενοι ὀρθόδοξοι ἀδελφοί μας τοῦ βορρᾶ στὴ Σοβιετία τὴ διάβαζαν εὐλαβικὰ ἀπὸ τὰ ἀποσπάσματα τοῦ ἀθεϊστικοῦ τύπου. Δηλ. δὲν εἶναι τόσο ἁπλὰ τὰ πράγματα.
.             Τὰ τελευταῖα χρόνια ἀκοῦμε συνεχῶς: Ἡ ἐκκλησία δὲν διδάσκει ἠθική… Κι ὅμως… Ὅλη ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἰακώβου καὶ πολλὰ παραγγέλματα τῆς Ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας καὶ τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου ἔχουν ἠθικὰ παραγγέλματα, δηλ. ποῖες ἀρετὲς πρέπει νὰ κοσμοῦν τὸν χριστιανό, τὸν ἱερέα, τὸν ἐπίσκοπο, τὸν πατέρα, τὴ γυναίκα… Τί εἶναι ὅλα αὐτά, παρὰ ἐντολὲς ποὺ διαμορφώνουν καὶ παράγουν ἦθος καὶ συνήθειες καλές, ἀσφαλῶς μὲ τὴ βοήθεια καὶ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ;
.             Ὕστερα λέγουν ὅτι ὅλα ὑπάγονται καὶ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν κοινότητα καὶ τὴν ἐνορία … Ὑπάρχουν ὅμως καὶ τὰ μοναστήρια καὶ οἱ ἀναχωρητὲς καὶ οἱ στρατῶνες καὶ τὰ πλοῖα καὶ οἱ διάφοροι πνευματικοὶ καὶ ὅσοι προεφήτευον ἔξω τῆς παρεμβολῆς καὶ ὅσοι ἐξόρκιζαν ἔξω ἀπὸ τὴν ὁμάδα τῶν 12; Μὴ εἴμαστε ἀπόλυτοι.
.                Καὶ τὸ κορυφαῖο: «Τὸ γράμμα ἀποκτείννει καὶ τὸ πνεῦμα ζωοοποιεῖ» (Β´ Κορ. γ´6). Ὡραῖα, ποιὸ γράμμα ὅμως; Τὰ ἱερὰ γράμματα τῆς θείας διδασκαλίας τὰ «δυνάμενα σοφίσαι εἰς σωτηρίαν» (Β´ Τιμ. γ´15), ποὺ φώτιζαν τὸν Τιμόθεο; Ὄχι βεβαίως. Ἀλλὰ τὸ γράμμα τοῦ νόμου. Δηλαδή: «ἡ διακονία τοῦ θανάτου ἐν γράμμασιν ἐντετυπωμένη ἐν λίθοις…ἡ διακονία τῆς κατακρίσεως (Β´ Κορ. γ´7,9) …ἡ παλαιότητα τοῦ γράμματος» (Ρωμ. ζ´6).

Παραδείγματα «φονικοῦ» γράμματος:

Τὸ Σάββατο διὰ τὸν ἄνθρωπον (Ματθ. ιβ´ 1-8)
Τὸ σάββατον ἀγαθοποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι; (Λουκ. ϛ´9)
Ὁ Δαβὶδ τρώγει τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως (Ματθ. ιβ´3)
Δὲν εἰσῆλθαν στὸ Πραιτώριο, «ἵνα μὴ μιανθῶσι» (Ἰωάν. ιη´ 28)
Πόσες φορὲς νὰ συγχωρήσουμε, ρωτᾶ ὁ Πέτρος (Μάτθ. ιη´ 22)
Δῶρα στοὺς γονεῖς ἢ στὸ ναό; (Ματθ. ιε´ 3-5)
Μοιχαλίδα κατὰ τὸν νόμον καὶ λιθοβολισμὸς (Ἰωάν. η´ 7)
Ὁ Ραββὶ ἐλάλει μετὰ Σαμαρείτιδος δημόσια (Ἰωάν. δ´ 27)
Ἂς ποῦμε καὶ κάτι τελευταῖο: Λέγει στὴν πρὸς Ρωμαίους ὁ Παῦλος, «οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σὰρξ» (γ΄ 20). Καὶ στὴν ἐπιστολήν του ὁ Ἰάκωβος λέγει: «δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου… Πίστις ἄνευ ἔργων νεκρά ἐστι» (Ἰακ. β´20-26). Ποιά ἔργα; Ποῖα ἔργα εἶναι τὰ πρῶτα καὶ ποῖα ἔργα τὰ δεύτερα; Οἱ τυπικὲς διατάξεις τοῦ νόμου εἶναι τὰ πρῶτα; Τὰ δεύτερα εἶναι τὰ ἔργα ἀγάπης, μετανοίας, ὑπακοῆς, ἱεραποστολῆς, διακονίας, πίστεως..

.             Συμπέρασμα μερικό: Ἡ βαβυλώνεια αἰχμαλωσία τῶν θεολογικῶν μας πραγμάτων στὸν «ἠθικισμό», ποὺ συχνὰ ἐπικαλεῖται ἐπίσκοπος τῆς Βορείου Ἑλλάδος, [δικός του λογισμὸς καὶ λόγος χωρὶς καμμιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἢ συνοδικὴ ἀποδοχή, ἔγκριση καὶ ἀπήχηση] δν θ εναι τίποτε μπροστ στν αχμαλωσία τς θεολογίας στν «νεοορθοδοξία», στν «μεταπατερικ» θεολογία, στν σύγχρονο νικολαϊτισμ κα στν ριστερόστροφο θεολογικ στοχασμ τν τελευταίων χρόνων.
.           Συμπέρασμα γενικό: «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος…, ὠφέλιμος, χρήσιμη πρὸς διδασκαλίαν καὶ λοιπά…, (Β´ Τιμ. γ´ 16-17), ἀλλὰ πρέπει νὰ «ἀνοίξει ὁ Θεὸς τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς» (Λουκ. κδ´45). Ἰδοὺ τὸ χρέος τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μελέτης.
.           Ἐπίμετρο: Ἂν σ᾽αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιρούς, ὅπου ὅλα σχετικοποιοῦνται, σύμβολα, ἀξίες, θεσμοί, σύνταγμα, ἦθος, ἱστορία, παράδοση, δικαιοσύνη, οἰκογένεια, χάσουμε καὶ τὸ θεμέλιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τότε ὄντως ἔχουμε κατεβεῖ καὶ τὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς ἀποστασίας μας καὶ γίναμε «γενεὰ μοιχαλίδα, ἄπιστη καὶ διεστραμμένη» (Μάρκ. η´38, θ´19 & Μάτθ. ιϛ´ 4).

 

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἐκτὸς τοῦ ὅτι μὲ ἔμμεσο πλὴν σαφῆ τρόπο εἰσερχόμαστε στὴν νεοεποχίτικη περίοδο ποινικῆς διώξεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς  (ἐφ᾽ ὅσον τὴν ὁμοφυλοφιλία καταδικάζει ἡ Ἁγ. Γραφή), δεῖτε τὴν λέξη-κλειδί, στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου: «ἐπαναπροσδιορισμός» τοῦ γάμου. Εἶναι ἡ ἴδια λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖται στὸ «μεταπατερικὸ» λεξιλόγιο!

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: μοφυλόφιλος pop star:
Ν
συλλαμβάνονται ο ερες
πο
λένε τι ‘γάμος τν μοφυλοφίλων εναι «ποτρόπαιος»

.     Ὁ  ἀνοιχτὰ ὁμοφυλόφιλος πὸπ στὰρ Will Young πιστεύει ὅτι ὅποιος ἱερέας χαρακτηρίζει τὸν ‘γάμο’ τῶν ὁμοφυλοφίλων «ἀποτρόπαιο» θὰ πρέπει νὰ διώκεται γιὰ «ἐγκλήματα μίσους». Τὰ σχόλια αὐτὰ τὰ ἔκανε ζωντανὰ στὴν ἐκπομπὴ ‘Ὥρα τῶν Ἐρωτήσεων’ (‘Question Time’) τοῦ BBC1 συζητώντας γιὰ τὶς παρατηρήσεις ποὺ ἔκανε ὁ καρδινάλιος Keith O’Brien γιὰ τὸν ‘γάμο’ τῶν ὁμοφύλων.
.     Ἡ ἀρθρογράφος τῆς Daily Mail, Janice Atkinson, ἡ ὁποία ἦταν ἐπίσης στὴν ἐκπομπή, προειδοποίησε ὅτι ἡ ἀστυνομία θὰ μποροῦσε νὰ ὁδηγεῖ τοὺς ἱερεῖς στὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα λόγῳ τῶν πεποιθήσεών τους γιὰ τὸν παραδοσιακὸ γάμο, κάτι στὸ ὁποῖο ὁ Young ἀπάντησε «ναί, θὰ ἦταν δίκαιο».
.     Ἡ Atkinson προσέθεσε ὅτι αὐτὸ θὰ ὁδηγοῦσε τὴν Βρετανία νὰ γίνει «ἕνα ἀστυνομικὸ κράτος, ἂν ἀκολουθήσουμε αὐτὴ τὴν ὁδό». Νωρίτερα στὴν ἐκπομπὴ ὁ πὸπ στὰρ ὑποστήριξε ὅτι ἂν ὁ Καρδινάλιος O’Brien εἶχε κάνει παρόμοιες παρατηρήσεις σχετικὰ μὲ τὴν φυλὴ ἢ τὴν θρησκεία “θὰ βρισκόταν ἤδη στὸ δικαστήριο τώρα”.
.     Ὁ ὑπουργὸς τῆς κυβερνήσεως Eric Pickles εἶπε, “τὸ νὰ ἐκφράζει κάποιος ἁπλῶς τὴν ἄποψή του ὅτι εἶναι λάθος, σύμφωνα μὲ τὸ πῶς τὸ βλέπει ἡ θρησκεία του, καὶ νὰ τὸ μετατρέπουμε αὐτὸ σὲ ἕνα ἔγκλημα μίσους, θὰ ἦταν τὸ χειρότερο εἶδος καταπίεσης».
.     Τὸν περασμένο μήνα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Γιορκ ἔλαβε «προσβλητικὰ καὶ ἀπειλητικὰ” ρατσιστικὰ e-mails μετὰ ἀπὸ μία ὁμιλία τοῦ ἐναντίον τοῦ ‘γάμου’ μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου. Καὶ πέρυσι ἕνας διευθυντὴς στέγασης στὸ Μάντσεστερ ὑποβιβάστηκε καὶ τοῦ μείωσαν τὸν μισθὸ κατὰ 40 τοῖς ἑκατὸ λόγω τῶν ἀπόψεών του ποὺ ἐξέφρασε γιὰ τὸ γάμο στὴν σελίδα του στὸ Facebook.
.     Ἡ κυβέρνηση ἀναμένεται νὰ ξεκινήσει μία διαβούλευση αὐτὸ τὸ μήνα σχετικὰ μὲ τὸ ἂν ὁ γάμος πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιοριστεῖ ἢ ὄχι.

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

Σχολιάστε

«ΕΚΕΙ ΠΑΙΖΕ»

«Ἐκεῖ παῖζε»
(Σοφία Σειρὰχ λβ´ 12)

.     Ἡ φράση εἶναι σύντοµη, σχεδὸν τηλεγράφηµα. Ἕνα τηλεγράφηµα τῆς σοφίας καὶ τῆς στοργῆς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ἰδιαίτερα πρὸς τοὺς νέους. Εἶναι τόσο ἁπλό, τόσο καθαρό, ὥστε νὰ µὴν ἀφήνη περιθώρια παρεξηγήσεων καὶ παρερµηνειῶν. «Ἐκεῖ παῖζε» (Σοφ. Σειρ. λβ´ 12). Ὅλο ὅλο δύο λέξεις.
.     Ἡ µία εἶναι ἕνα ρῆµα. Μέσα στὴν προστακτική του λάµπει ἡ στοργὴ τοῦ Θεοῦ. Παῖζε, λέει στὸ νέο. Ἀπόλαυσε αὐτὸ ποὺ λέγεται παιχνίδι καὶ ποὺ δὲν εἶναι µόνο γιὰ τὰ παιδιά. Παῖξε µἐ τὴν καρδιά σου, φυσικὰ χωρὶς ἁµαρτία. Ἂν δὲν πρόκειται γιὰ ἁµαρτωλὸ παιχνίδι, µἡ διστάσης νὰ συµµετάσχης.
.      Σὲ θέλω νὰ εἶσαι ἀληθινὸς ἄνθρωπος. Ζωντανὸς ἄνθρωπος. Σὲ θέλω νὰ χαίρεσαι καὶ νὰ ὡριµάζης. Καὶ τὸ παιχνίδι σὲ ἀναπτύσσει. Σοῦ κάνει ἐνέσεις χαρᾶς. Γίνεται µία νότα εὐχάριστη γιὰ τὴ ζωή σου. Τὴ νοστιμίζει, τὴν φρεσκάρει, τῆς προσθέτει µία χαρούµενη ἀνοιχτόχρωµη πινελιά. Παῖζε, λέει ἡ στοργὴ τοῦ Θεοῦ. Εἶσαι παιδί µου. Καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ παίζουν, δικαιοῦνται νὰ παίζουν. Ἂν δὲν παίζουν τὰ παιδιά, ποὺ ἀνήκουν στὸν εὐλογηµένο κόσµο τοῦ Θεοῦ, ποιὸς θὰ παίξη; «Οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου», ποὺ γίνονται παιχνίδι στὰ χέρια τοῦ Σατανᾶ;

* * *

.     Ἡ δεύτερη λέξη εἶναι ἕνα ἐπίρρηµα: ἐκεῖ. «Ἐκεῖ παῖζε». Δηλαδὴ ποῦ; Στὸ σηµεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ προσέξουµε. Διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ µᾶς προσφέρει µία ἀπάντηση ἅγια καὶ σοφή. «Ἀπότρεχε εἰς οἶκον καὶ µὴ ραθύµει, ἐκεῖ παῖζε» (Σοφ. Σειρ. λβ´ 11-12) . Τὸ «ἐκεῖ» εἶναι τὸ σπίτι σου. Εἶναι ἡ φωλιὰ ποὺ λέγεται οἰκογένεια.
.    Στὸ σπίτι µπορεῖς νὰ παίξης καὶ νὰ χαρῆς τὴν εὐλογία τοῦ παιχνιδιοῦ. Ἀνάµεσα στοὺς δικούς σου, µαζί τους, κοντά τους. Μὴ γυρίζεις ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἀναζητώντας τὴ χαρὰ τοῦ παιχνιδιοῦ σὲ τόπους ὅπου τὸ παιχνίδι πουλιέται σὰν προϊὸν βιοµηχανίας, µεταξὺ ἀνθρώπων ξένων καὶ ἄσχετων. Ποῦ ἀλλοῦ θὰ ψυχαγωγηθῆς µἐ τὴν καρδιά σου, ποῦ ἀλλοῦ θὰ νιώσης παιδί, ἂν ὄχι κοντὰ στοὺς ἄνθρωπους τοῦ σπιτιοῦ σου;
.    Συνήθως οἱ νέοι ἄνθρωποι τρέχουν γιὰ παιχνίδι ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σπίτι. Τὸ βῆµα τῶν νέων γίνεται ἀργὸ καὶ ράθυµο, ὅταν γυρίζουν στὴν οἰκογένειά τους. Γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ παρακαλεῖ: «ἀπότρεχε εἰς οἶκον καὶ µὴ ραθύµει· ἐκεῖ παῖζε». Πήγαινε τρεχάτος στὸ σπίτι. Τὸ σπίτι κέντρο τῆς ψυχαγωγίας σου. Ἡ οἰκογένεια ἑστία ἀναψυχῆς.
.    Κουνᾶς τὸ κεφάλι σκεπτικός. Μουρµουρίζεις: «Ἡ οἰκογένεια ἑστία ψυχαγωγίας! … Μακάρι νὰ ἦταν ἔτσι. Δυστυχῶς τὸ σπίτι, τὸ δικό µου σπίτι, δὲν βοηθάει καθόλου σ᾽ αὐτό».
.    Μπορεῖ νὰ ἔχης δίκιο. Εἶναι πoλὺ πιθανὸ ἡ οἰκογενειακή σου ἀτµόσφαιρα νὰ µὴν εὐνοῆ αὐτὸ τὸ ἄνοιγµα τῆς καρδίας, αὐτη τὴν ψυχικὴ ἄνεση µέσα στὴν ὁποία ἀνθεῖ τὸ παιχνίδι.
.     Ἀλλὰ ἐδῶ µποροῦµε νὰ κάνουµε µία ἀντιστροφή. Ἀντὶ νὰ περιµένουµε νὰ προηγηθῆ ἡ καλὴ οἰκογενειακὴ ἀτµόσφαιρα καὶ νὰ ἀκολουθήση τὸ παιχνίδι, ἂς πάρουµε τὸν ἀντίθετο δρόµο. Ἡ ψυχαγωγία θὰ φέρη τὴν καλὴ κατάσταση µέσα στὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον. Νὰ ξεκινήσουµε ἀπὸ τὸ «ἐκεῖ παῖζε». Νὰ µάθουµε νὰ ψυχαγωγούµαστε µὲ τοὺς δικούς µας. Νὰ προσπαθήσουµε νὰ µεταφέρουµε σιγὰ-σιγὰ τὸ κέντρο τῆς ψυχαγωγίας µας στὸ σπίτι Νὰ ἀρχίσουµε νὰ τὸ ζοῦµε καὶ σὰν ἕνα τόπο ἀναψυχῆς.
.     Δὲν βλέπεις τί γίνεται µἐ τὰ µικρὰ παιδιά; Μπαίνει ἕνα παιδάκι σ᾽ ἕνα σπίτι, ἀρχίζει τὰ παιχνίδια του, καὶ ἀµέσως φεύγει ἡ συνοφρύωση τῶν µεγάλων, γελοῦν τὰ πρόσωπα, γίνεται ἀνάλαφρη ἡ ἀτµόσφαιρα. Τὸ παιχνίδι, ἡ ψυχαγωγία µέσα στὴν οἰκογένεια µπορεῖ νὰ φέρη ὄχι µόνο ἄνεση ψυχική, ἀλλὰ καὶ προσέγγιση τῶν καρδιῶν. Καὶ νὰ λύση µὲ ἕνα αὐτόµατο καὶ ἀνώδυνο τρόπο πολλὰ προβλήµατα. Τὸ παιχνίδι µπορεῖ νὰ φέρη τὴν ἀτµόσφαιρα ποὺ τόσο ποθεῖς. Ἐκεῖνος ποὺ εἶπε τὸ «ἐκεῖ παῖζε» ξέρει ποῦ µᾶς ὅδηγει. Διότι εἶναι ἅγιος, σοφὸς καὶ ὅλος ἀγάπη.
.      Ἀλλὰ ὅταν µιλᾶµε γιὰ ψυχαγωγία, νὰ ἐννοοῦµε πράγµατι ψυχαγωγία. Τί εἶναι ψυχαγωγία; Τί ἄλλο µπορεῖ νὰ εἶναι ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὅλοι νιώθουµε καὶ ἀναζητοῦµε. Ἕνα ξεκούρασµα, µία εὐχάριστη ἀνάπαυλα, µία χαρούµενη ἀναψυχή, µία ἀνανέωση τῶν σωµατικῶν µας δυνάµεων, ἕνα φρεσκάρισµα τοῦ νοῦ, µία τόνωση τῶν ψυχικῶν µας ἀναγκῶν καὶ ἱκανοτήτων. Κάτι, δηλαδή, ποὺ ἱκανοποιεῖ τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Αὐτὸ νὰ ζοῦµε στὸ σπίτι µας καὶ ὅπου ἀλλοῦ µποροῦµε, κάτω ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, νὰ ζοῦµε «σὰν στὸ σπίτι µας».

* * *

.     Κύριε, Πατέρα µας στοργικέ, βλέπεις τὸν παράξενο κόσµο µας. Ἕνα κόσµο ποὺ γέµισε µἐ τόπους παιχνιδιοῦ καὶ ψυχαγωγίας. Γεµίζουν, Θεέ µου, οἱ χῶροι αὐτοὶ καὶ ἀδειάζουν τὰ σπίτια. Οἱ ἄνθρωποι φεύγουν ἀπὸ τὸ σπίτι, γιὰ νὰ πᾶνε στὶς ἐργασίες τους. Φεύγουν ἀπὸ τὸ σπίτι, γιὰ νὰ πᾶνε νὰ παίξουν καὶ νὰ ψυχαγωγηθοῦν. Ξενοδοχεῖα ὕπνου καὶ φαγητοῦ κοντεύουν νὰ καταντήσουν οἱ οἰκογένειες.
.     Κύριέ µας, βοήθησε νὰ ξαναγίνουν τὰ σπίτια µας ἑστίες ζεστασιᾶς καὶ τονώσεως ψυχικῆς. Κάνε ν᾽ ἀνθῆ σ᾽ αὐτὰ τὸ γέλιο καὶ τὸ τραγούδι, ν᾽ ἀνθῆ ἡ χαρὰ τοῦ ἁγνοῦ, τοῦ ἁγίου παιχνιδιοῦ. Ἂς γίνουν κέντρα ἀληθινῆς ψυχαγωγίας τὰ σπίτια µας, Πατέρα οὐράνιε.

 ΠΗΓΗ: Περιοδ. «ΖΩΗ», ἀρ. τ. 4237, 02.06.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

ΝΕΕΣ ΠΡΟΠΑΣΧΑΛΙΕΣ (!) “ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΕΣ” ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΟΡΔΑΝΙΑ

Νέες «συνταρακτικὲς ἀνακαλύψεις» στὴν Ἰορδανία – (Σχόλιο)
Γράφει ὁ Σπύρος Μπαζίνας

.         Ἄρθρο στὸ BBC μὲ τίτλο «Ἡ Ἰορδανία ἀγωνίζεται νὰ ἐπιτύχει τὴν ἐπιστροφὴ Χριστιανικῶν κειμηλίων ἀνεκτίμητης ἀξίας», ἀναφέρεται στὴν πρόσφατη ἀνακάλυψη 70 «βιβλίων» ἡλικίας 2000 χρόνων σὲ μία σπηλιὰ στὴν Ἰορδανία καὶ τὴν, κατὰ τὴν Ἰορδανία, λαθραία μεταφορά τους στὸ Ἰσραὴλ (http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-12888421).
.           Τὸ ἄρθρο ἀρχίζει ὡς ἑξῆς: «Τὰ βιβλία ἐνδέχεται νὰ εἶναι τὰ πιὸ πρώιμα Χριστιανικὰ ἔγγραφα …. Θὰ μποροῦσαν πιθανῶς νὰ ἀλλάξουν τὴν ἀντίληψή μας γιὰ τὸ πῶς σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, καὶ πὼς γεννήθηκε ὁ Χριστιανισμός».
.      Στὸν ἐγχώριο τύπο ἐπίσης δημοσιεύθηκαν σχετικὰ ἄρθρα. Γιὰ παράδειγμα, ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἱερὴ ἀνακάλυψη στὴν Ἰορδανία» ἀναφέρει ὅτι «Ὁ θησαυρὸς αὐτὸς ἀνακαλύφθηκε πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια ἀπὸ ἕναν ἰσραηλινὸ βεδουίνο καὶ γράφτηκε τὸν 1ο αἰώνα κοντὰ στὴν ἐποχὴ τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἀνάστασης.
.       Τὰ χειρόγραφα βρίσκονται σὲ ἐργαστήριο στὴν Ἀγγλία, ὅπου ἐξετάζονται πολὺ προσεχτικὰ ἀπὸ τοὺς ἁρμόδιους ἐπιστήμονες. Τὰ μέχρι τώρα ἀποτελέσματα δὲν ἔχουν δώσει κάποιο σίγουρο ἀποτέλεσμα.» (http://www.apocalypsejohn.com/2011/03/blog-post_7018.html).
.       Εναι δ γνωστ τι «συνταρακτικς νακαλύψεις» πο τείνουν ν λλάξουν τ φρόνημά μας γίνονται νακοινώνονται συχν κοντ στ Πάσχα, τν κορυφαία γιορτ τν Χριστιανν πο τος ξεχωρίζει π λο τν λλο κόσμο.
.       Γιὰ αὐτοὺς τοὺς λόγους δικαιολογοῦνται κάποιες σύντομες καὶ ἁπλές, νομίζω, σκέψεις.
.      Πρῶτα-πρῶτα, καμία ἀρχαιολογικὴ ἢ ἄλλη ἀνακάλυψη δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὴν ἀντίληψή μας γιὰ τὰ πάθη καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου ἢ τὴν γέννηση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καὶ αὐτὸ γιατί ἡ πίστη μας δὲν στηρίζεται κυρίως στὴν Ἁγία Γραφὴ ἢ ὅποιο ἄλλο θεόπνευστο καὶ ἱερὸ βιβλίο (βέβαια ἐπικουρικὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ πατερικὰ κείμενα). Στηρίζεται, πρωταρχικά, στν ζωή, στν Παράδοση τς κκλησίας κόμη κα πρν γραφε νακαλυφθε Καιν Διαθήκη. Στηρίζεται δηλαδὴ στὴν συλλογικὴ ἐμπειρία 2000 χρόνων ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν γῆ ἐν μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας Του.
.        Στηρίζεται στὴν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχει ὁ καθένας μας μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ περάσει, θείᾳ Χάριτι, ἀπὸ τὴν κάθαρση, στὴν ἔλλαμψη καὶ οἱ ἅγιοι στὴν θέωση, σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοσή μας (ποὺ ξυπνᾶ καὶ τρομάζει), «ὅποιος δὲν δεῖ τὸν Θεὸ σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ δὲν θὰ Τὸν δεῖ οὔτε στὴν ἄλλη» καὶ «ἐν τῷ Ἅδῃ οὐκ ἔστι μετάνοια».
.        Στηρίζεται στὴν ζωὴ καὶ στὸ παράδειγμα τῶν ἑκατομμυρίων ἁγίων καὶ μαρτύρων, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους συναριθμοῦνται πολλὰ ἑκατομμύρια Ἕλληνες, γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν ποιοὶ εἴμαστε καὶ γιὰ ποιὰ ἀθλήματα εἴμαστε ἱκανοὶ ὡς γένος.
.          Ἔτσι, ἂς εὐχηθοῦμε νὰ ἀποκτήσουμε ὅλοι ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἐμπειρία Θεοῦ, νὰ ἀνοίξουμε τὰ αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὴν φωνή Του, τὴν φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἀνοίξουμε τὰ μάτια μας νὰ Τὸν δοῦμε σὲ κάθε συνάνθρωπό μας, ἀλλὰ κυρίως νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας καὶ νὰ Τὸν δεχθοῦμε, νὰ ἀγαπήσουμε καὶ Ἐκεῖνον καὶ ὅλη τὴν οἰκογένειά Του, δηλαδὴ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι σήμερα (καὶ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ δὲν πιστεύουν).
.          Καὶ σὲ ὅσους τυχὸν χρησιμοποιοῦν αὐτὲς τὶς «συνταρακτικὲς ἀνακαλύψεις», γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὸ φρόνημά μας ἢ ἐφευρίσκουν σκάνδαλα ἰδίως τὶς ἡμέρες τῶν Παθῶν καὶ τῆς Ἀνάστασης γιὰ νὰ μᾶς ἐμβάλουν σὲ ἀμφιβολίες, ἂς δείξουμε μὲ τὴν ζωή μας ὅτι ματαιοπονοῦν «Σκληρὸν γὰρ ἐστὶν πρὸς κέντρα λακτίζειν».
.          Καὶ ἂς θυμηθοῦμε τὰ λεγόμενα τοῦ συγχρόνου Ἁγίου π. Ἰουστίνου Πόποβιτς στὸ ἄρθρο του «Καταδικασμένοι νὰ εἶναι ἀθάνατοι», γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε τὴν ἄφατη ἀγάπη τοῦ ἐπουράνιου Πατέρα: «Ο νθρωποι κατεδίκασαν τὸν Θε εἰς θάνατον· ὁ Θεὸς ὅμως δι τς ναστάσεώς Του, “καταδικάζει” τοὺς ἀνθρώπους εἰς θανασίαν. Διὰ τὰ κτυπήματα τοὺς ἀνταποδίδει ἐναγκαλισμούς· διὰ τὰς ὕβρεις τὰς εὐλογίας, διὰ τὸν θάνατον τὴν ἀθανασία. Ποτὲ δὲν ἔδειξαν οἱ ἄνθρωποι τόσον μῖσος πρὸς τὸν Θεὸν ὅσον ὅταν τὸν ἐσταύρωσαν καὶ ποτὲ δὲν ἔδειξε ὁ Θεὸς τόσην ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ὅσην ὅταν ἀνέστη. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νὰ καταστήσουν τὸν Θεὸ θνητόν, ἀλλ᾽ ὁ Θεὸς διὰ τῆς ἀναστάσεώς Του κατέστησε τοὺς ἀνθρώπους ἀθανάτους. Ἀνέστη ὁ σταυρωθεὶς Θεὸς καὶ ἀπέκτεινε τὸν θάνατον. Ὁ θάνατος οὐκ ἔστι πλέον. Ἡ ἀθανασία κατέκλυσε τὸν ἄνθρωπον καὶ ὅλους τοὺς κόσμους του. Διὰ τῆς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου ἀνθρωπίνη φύσις, ὡδηγήθη τελεσιδίκως εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀθανασίας, καὶ ἔγινε φοβερὰ καὶ δι᾽ αὐτὸν τὸν θάνατον. …Ἡ ἀθανασία ἔγινεν ἡ δευτέρα φύσις τοῦ ἀνθρώπου, ἔγινε κάτι τὸ φυσικὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον, καὶ τὸ ἀφύσικον κατέστη ὁ θάνατος».(«Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος», δ´ ἔκδοσις, ἐκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1981, σελ. 40-41).

Καλὴ Ἀνάσταση! Καλὸ Πάσχα!

ΠΗΓΗ: romfea.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΠΗΓΑΔΙ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ Η ΓΡΑΦΗ»

Τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακὼβ εἶναι ἡ Γραφή. Τὸ νερὸ εἶναι ἡ θεία γνώση ποὺ περιέχει ἡ Γραφή. Τὸ βάθος εἶναι τὸ δυσκολοπλησίαστο νόημα τῶν γραφικῶν αἰνιγμάτων. Τὸ δοχεῖο γιὰ τὴν ἄντληση εἶναι ἡ μάθηση τοῦ θείου λόγου μέσῳ ἀναγνώσεως, τὴν ὁποία δὲν εἶχε ὁ Κύριος, γιατί ὁ Λόγος εἶναι ὁ ἴδιος καὶ δὲν παρέχει σ’ ὅσους πιστεύουν τὴ γνώση ποὺ προέρχεται ἀπὸ μάθηση καὶ μελέτη, ἀλλὰ δωρίζει στοὺς ἄξιους τὴ σοφία ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν πνευματικὴ χάρη καὶ ποὺ ρέει ἀσταμάτητα καὶ ἀστείρευτα. Γιατί τὸ δοχεῖο τῆς ἀντλήσεως, δηλαδὴ ἡ μάθηση, παίρνει ἕνα ἐλάχιστο μέρος τῆς γνώσεως καὶ ἀφήνει τὸ ὅλον ποὺ μὲ κανένα λόγο δὲν πιάνεται. Ἐνῶ ἡ κατὰ χάρη γνώση ἔχει τὸ σύνολο – καὶ μάλιστα χωρὶς μελέτη – τῆς δυνατῆς γιὰ ἀνθρώπους σοφίας, ἡ ὁποία ἀναβλύζει ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες. (ΑΓ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Φιλοκαλία, τόμ. Β’, Δ´Ἑκατοντάς, Ἐκδ. «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας», μετ. Ἀντ. Γαλίτη.)

 

, , ,

Σχολιάστε

ΥΔΑΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ Η ΑΚΟΗ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ

  • Ἂν καὶ ἀρκετὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἀρχική του δημοσίευση τὸ κατωτέρω κείμενο δὲν χάνει τὴν φρεσκάδα του, διότι εἶναι ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ποὺ δίνει διέξοδο στὴν ἐξαπάτηση τῆς κατασκευασμένης καθημερινότητας καὶ τὴν ἀθυμία τῆς ψυχῆς.
«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ», τ. 72, ΝΟΕΜ. 1994
Στὴν Ἑλλάδα τῆς τηλοψίας καὶ τῶν media. Στὴν Ἑλλάδα τῶν δημοπιθήκων, τῶν ἀρλεκίνων, τῶν φασουλήδων ποὺ γίνονται “ἐπιδειξίες” στὴν ἀγχώδη προσπάθειά τους νὰ πουλήσουν. Νὰ πιάσουν τὰ ποσοστὰ τηλεθέασης ἢ νὰ ἐντυπωσιάσουν µὲ σοφίσματα, ὑπεραπλουστεύσεις, συνθήματα καὶ βωμολοχίες ( … ) Στὴν Ἑλλάδα ποὺ οἱ εἰδήσεις ἱεραρχοῦνται ἀναλόγως τοῦ τρόμου, τῆς φρίκης, καὶ τῆς φοβίας ποὺ θὰ προκαλέσουν ( … ) Γιατὶ συνεχῶς ἡ τηλοψία καὶ οἱ ἀγχωμένοι τηλεπαρουσιαστὲς μᾶς πληροφοροῦν γιὰ τὰ ναρκωτικά, γιὰ τοὺς κλέφτες, τοὺς βιαστές, τοὺς σκοτωμούς, τὰ τροχαῖα, τό νέφος, τό ἔιτζ, τα πρεζόνια. Καὶ διογκώνουν καὶ μεγεθύνουν τὶς ἁπλὲς εἰδήσεις μὲ μοναδικὸ στόχο νὰ δημιουργήσουν στὸν θεατὴ καὶ ἀκροατὴ φοβίες καὶ ἀνησυχίες. Καὶ ἔτσι σιγά – σιγὰ τὸν ὑποχρεώνουν νὰ κλειστεῖ στὸν ἑαυτό του, τοῦ δημιουργοῦν ἀναστολές…Ἡ τηλοψία λοιπὸν δὲν δημιουργεῖ μόνον τρόπους ζωῆς ἀλλὰ καὶ φοβίες στὸ ἄτομο. (Ὁ Παρατηρητής, ἐφηµ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27.11.94 )
«Ἐλᾶτε λοιπὸν καὶ ἡμεῖς ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τὴν ζάλην τῶν θορύβων, οἵτινες ἤδη συνέβησαν, ἂς ἀποπλύνωμεν τὴν ἀκοὴν μὲ τῶν Γραφῶν τὴν ἀνάγνωσιν, ὡς μὲ ποτάμιά τινα ὕδατα. Οὕτω κάμνουν καὶ οἱ ναῦται ἀφοῦ, διαφυγόντες τρικυμίαν, καὶ πολὺ πέλαγος διαπεράσαντες, καταντήσωσιν εἰς λιμένα γαλήνιον, κατεβάζουν τὰ πανία καὶ βάλλουν τὸ κωπίον παράμερα, καί, ἐκβαίνοντες ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀναζωποιοῦν τὸ σῶμα μὲ λουτρά, καὶ φαγητά, καὶ ποτά, καὶ μὲ ὕπνον, καὶ ἄνεσιν, καὶ τὸ καταστένουν δυνατώτερον πρὸς τοὺς κόπους τοῦ λοιποῦ ταξειδίου. Τούτους ἂς μιμηθῶμεν καὶ ἡμεῖς καί, ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τὴν πρὸ ὀλίγου γενομένην ταραχήν, καὶ τὸν θόρυβον, καὶ τὰ κύματα, ἂς ἀράξωμεν τὴν ψυχήν μας, ὡς εἰς λιμένα τινα ἥσυχον, τῶν Γραφῶν τὴν ἀνάγνωσιν. Διότι καὶ λιμὴν ἀκύμαντος, καὶ τεῖχος ἀδιάρρηκτον, καὶ πύργος ἄσειστος, καὶ δόξα ἀναφαίρετος, καὶ ὅπλον ἀδιαπέραστον, καὶ ἐπιθυμία ἀμάραντος, καὶ ἡδονὴ ἀδιάλειπτος, καὶ ὅλα ὅσα δύναταί τις νὰ εἴπῃ καλά, εἶναι τῶν θείων Γραφῶν ἡ συναναστροφή. Αὕτη καὶ τὴν ἀθυμίαν ἀποσοβεῖ, καὶ τὴν ἐπιθυμίαν διαφυλάττει, καὶ τὸν πένητα καταστένει ἀπὸ τοὺς εὐπόρους πλουσιώτερον, καὶ τοὺς πλουτοῦντας θέτει εἰς ἀσφάλειαν, καὶ τὸν ἀμαρτωλὸν κάμνει δίκαιον, καὶ τόν δίκαιον περιτριγυρίζει μὲ φυλακὴν (ἐνν. προστασία)  βεβαίαν, καὶ τὰ ὑπάρχοντα ἀγαθὰ καταφυτεύει, ἀποδιώχνει τὴν κακίαν, ἐπιστρέφει τόν ἄνθρωπον πρὸς τὴν ἀρετήν, ὄχι μόνον δὲν ὑποστρέφει πρὸς αὐτήν, ἀλλὰ καὶ τὴν ριζώνει, καὶ τὴν κάμνει νὰ μένῃ παντοτεινή, οὖσα ἰατρικὸν πνευματικόν, ἐπωδή τις θεία καὶ ἀνέκφραστος, τῶν παθῶν ἐξολοθρευτική, διότι καὶ τὰς ἀκάνθας τῶν ἁμαρτημάτων ἀνασπᾶ, καὶ τὸν ἀγρὸν κάμνει καθαρόν, καὶ τὰ σπέρματα τῆς εὐσεβείας καταβάλλει, καὶ τὸν καρπὸν τελεσφορεῖ.
Ἂς μὴ λοιπόν, παρακαλῶ, καταφρονῶμεν ἀγαθὰ τόσον μεγάλα, μήτε ἂς λείπωμεν ἀπὸ τὰς συνάξεις, ἀλλ᾽ ἂς τρέχωμεν ἐδῶ συχνά, διὰ νὰ ἰατρευώμεθα ἀδιαλείπτως, … Ἕκαστος καταλαβὼν τὴν ἀληθῆ τῶν πραγμάτων φύσιν, ἂς παρατρέχη μὲν τὰς σκιάς, ἂς προσκολλᾶται δὲ εἰς τὴν ἀλήθειαν, διότι καὶ ἡ σκιά, ἂν καὶ φαίνεται μεγαλυτέρα τοῦ σώματος, εἶναι ὅμως σκιά· μάλιστα δὲ οὔτε εἶναι μεγαλυτέρα, ἀλλὰ φαίνεται, καὶ τότε φαίνεται, ὅταν εἴμεθα μακρότερα τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων, ἀλλὰ τὸ μεσημέριον, ὅταν στέκωσιν αἱ ἀκτίνες ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς μας, συμμαζεύεται πανταχόθεν, καὶ συστέλλεται, καὶ γίνεται βραχυτέρα, τὸ ὁποῖον ἐμπορεῖ τις νὰ ἰδῇ καὶ εἰς τὰ ἀνθρώπινα. Διότι, ἐνόσῳ εὑρίσκεταί τις μακρότερα τῆς ἀρετῆς, φαίνονται μεγάλα τοῦ παρόντος βίου τὰ πράγματα’ ὅταν δὲ βαλθῇ εἰς αὐτὸ τὸ λαμπρότατον φῶς τῶν θείων Γραφῶν, τότε βλέπει καὶ τὸ εὐτελὲς καὶ τὸ βραχὺ καὶ τὸ οὐδαμινὸν τῶν φθαρτῶν τούτων πραγμάτων, καὶ κατανοεῖ σαφῶς ὅτι δὲν εἶναι εἰς τίποτε καλύτερα ἀπό νερὰ ποτάμια (ποταμίσια), φαινόμενα ἐνταυτῷ καὶ παρατρέχοντα.
(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος, Ὁµιλ. εἰς τὸ “Μὴ φοβοῦ ὅταν πλoυτήσῃ ἄνθρωπος”)

,

Σχολιάστε