Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἁγ. Αἰκατερίνα

AΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς (25/11)
Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

“ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ”: Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Αἰκατερίνη ἔζησε ἐπὶ ἐποχῆς Μαξιμίνου, ἄρχοντα τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἦταν κόρη τοῦ ἀριστοκράτη Κώνστα. Σπούδασε φιλοσοφία, ρητορικὴ καὶ ξένες γλῶσσες τῆς ἐποχῆς της. Νεαρὴ ἑλκύστηκε ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, τὴν ὁποία μελέτησε καὶ ἀφοῦ ἀσπάσθηκε τὸν Χριστιανισμό, ἐργάσθηκε γιὰ τὴν διάδοσή του, ἐπιτυγχάνοντας πολλὰ χάριν τῆς ρητορικῆς της ἱκανότητας καὶ τῶν πολλῶν γνώσεών της. Τὴν Αἰκατερίνη, ὅμως, ἐκτὸς τῆς σοφίας καὶ τῶν ἀρετῶν της, τὴν διέκρινε καὶ ἡ σπάνια ὀμορφιά της. Στὰ 18 της ἐπισκέφτηκε τὸν Ρωμαῖο αὐτοκράτορα, ποὺ ἦταν πιθανὸν ὁ Μαξιμίνος Β΄ἢ ὁ Μαξέντιος, καὶ προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ παύσει τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πετυχαίνοντας μάλιστα νὰ μεταστρέψει στὸν Χριστιανισμὸ τὴν γυναίκα τοῦ αὐτοκράτορα. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὅταν πληροφορήθηκε ὁ Αὐτοκράτορας ὅσα διαδίδονταν περὶ τῶν ἰδεῶν της καὶ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς τῆς Ἁγίας, ἀνέθεσε σὲ ὁμάδα ρητόρων, συζητώντας μαζί της, νὰ τῆς ἀποδείξουν τὸ ἀβάσιμο τῶν ἰδεῶν της. Ἀποτέλεσμα ὅμως ὑπῆρξε τὸ ἀντίθετο. Ἡ Αἰκατερίνη μὲ τὸ λόγο της καὶ τὰ ἐπιχειρήματά της «ἐφίμωσε λαμπρῶς τοὺς κομψοὺς τῶν ἀσεβῶν, τοῦ πνεύματος τῇ δυνάμει». Ἀκόμη μὲ σοφὰ ἐπιχειρήματα, κατάφερε νὰ τοὺς προσηλυτίσει στὸ Χριστιανισμό. Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας ἔμαθε τὸ ἀποτέλεσμα, ὀργίσθηκε διατάσσοντας τὴν θανατικὴ καταδίκη ὅλων στὴ πυρά, ἐνῶ στὴν Αἰκατερίνη ἐπέβαλε μαρτύρια μέχρι θανάτου.
ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στὴν ἀρχικὴ φυλάκιση, ἡ νεαρὴ Ἁγία ὑπέμεινε τὶς πιέσεις καὶ τὶς κακουχίες μὲ θάρρος ποὺ ἀντλοῦσε ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς βαθιᾶς της πίστης. Ὅταν ἔμαθε ἡ Φαυστίνα, σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορα, τὸν λόγο τῆς καταδίκης τῆς Ἁγίας, θαύμασε τὴν καρτερικότητά της καὶ ζήτησε νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ, πράγμα ποὺ ἔγινε μὲ συνοδεία στρατιωτῶν ὑπὸ τὸν Φρούραρχο Πορφυρίωνα. Ὅλοι αὐτοὶ τελικὰ κατηχήθηκαν στὴ νέα θρησκεία. Τότε ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τῆς Φαυστίνας καὶ τῆς ἀκολουθίας της καὶ τὴν θανάτωση τῆς Ἁγίας. Μέσον θανάτωσης ἦταν ὁ “βασανιστικὸς τροχός”, ἕνας τροχός, ἡ περιφέρεια τοῦ ὁποίου ἔφερε καρφιά, ποὺ ἐτίθετο σὲ κίνηση μὲ σχοινιὰ καὶ τροχαλίες πλησιάζοντας ἀργὰ τὸ δεμένο σῶμα τοῦ καταδίκου, μὲ συνέπεια τὶς ὅλο καὶ βαθύτερες ἐκδορὲς μέχρι διαμελισμοῦ. Ἡ παράδοση ἀναφέρει πὼς τὰ καρφιὰ τοῦ τροχοῦ, ὅταν πλησίασαν τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας ξεκολλοῦσαν ἢ ἔσπαζαν. Ἔτσι ἀποφασίσθηκε τελικὰ ὁ ἀποκεφαλισμὸς τῆς Ἁγίας, ποὺ ὅταν συνέβη αὐτός, οἱ παριστάμενοι ἀντιλήφθηκαν νὰ ρέει γάλα ἀντὶ αἷμα.
ΣΤΟ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟ ΣΙΝΑ: Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ἀναφέρει ὅτι τὸ πάναγνο σῶμα τῆς Ἁγίας μεταφέρθηκε ὑπὸ “πτερύγων ἀγγέλων” στὸ ὄρος Σινᾶ τῆς ὁμώνυμης χερσονήσου, ὅπου ἐπὶ αἰῶνες ἔμεινε ἄταφο, κατὰ τοὺς συναξαριστές, μέχρι τὸν 6ο αἰώνα, ὅταν ἐρημίτες μοναχοί τῆς περιοχῆς, μέσῳ ὁράματος, εἰδοποιήθηκαν καὶ κατέβασαν ἀπὸ τὸ ὄρος τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας, τὸ ὁποῖο καὶ ἐναπέθεσαν σὲ μαρμάρινη θήκη. Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς ἔκτισε τὴν ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ καὶ τὸ καθολικό τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (548-565), ἐντὸς τῆς ὁποίας τοποθετήθηκε ἡ μαρμάρινη θήκη. Στὴ Μονὴ διασώζεται σημαντικὸ θησαυροφυλάκιο τῆς πρώιμης Χριστιανικῆς τέχνης, κυρίως εἰκονογραφημένων χειρογράφων, ἐνῶ οἱ μοναστές της καὶ σήμερα εἶναι Ἕλληνες.
ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: Ἡ ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης θεωρεῖται ἡ 24 Νοεμβρίου, τῆς δὲ εὕρεσης τῶν λειψάνων της ἡ 25 Νοεμβρίου. Ὅλοι οἱ χριστιανοί, ἐκτὸς τῶν σλαβικῶν ἐκκλησιῶν, συνέπτυξαν σὲ μία καὶ τὶς δύο ἑορτὲς καὶ ὅρισαν τὴν 25 Νοεμβρίου ἡμέρα τιμώμενη τῆς ἱερῆς μνήμης της, συνεορταζόμενη μὲ τὴν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.

,

Σχολιάστε

ΕΝΔΥΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ (Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε.)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25.11.12
(ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ´ ΛΟΥΚΑ)

 «Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε»
(Γαλ. γ´ 27 )

 τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

α. Τὴ σημασία τοῦ βαπτίσματος ἐν Χριστῷ τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸν παραπάνω λόγο του ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή του.  Ὁ ἀπόστολος σημειώνει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου ἦταν ἡ ἐπανάκτηση ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ μεγαλειώδους προορισμοῦ ποὺ ὁ Δημιουργὸς ἀπαρχῆς τοῦ εἶχε θέσει: τὸ κάθ᾽ ὁμοίωσιν Ἐκείνου, κάτι ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὁριστικὰ ἀπώλεσε μετὰ τὴν πτώση του στὴν ἁμαρτία, μαζὶ μὲ τὴ ζόφωση ποὺ ὑπέστη καὶ ἡ ἴδια ἡ κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ πλάση του.  Ὁ Κύριος μέσα στὰ πλαίσια ὅμως τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του οἰκονομεῖ τὰ πράγματα ἔτσι ὥστε ὁ ἄνθρωπος καὶ πάλι νὰ ἀποκατασταθεῖ, ἀρχῆς γενομένης μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Νόμο ποὺ τοὺς δίδει διὰ τοῦ Μωϋσέως – ἡ ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.  Ὁ Νόμος αὐτὸς ποὺ λειτουργοῦσε ὡς φύλακας καὶ παιδαγωγὸς τοῦ ἀνθρώπου τελείωσε τὴν ἀποστολή του, ὅταν ἦλθε ὁ Ἴδιος στὸν κόσμο,  γενόμενος ὑπὸ γυναικός, γενόμενος ὑπὸ νόμον, ποὺ σημαίνει ὅτι καὶ πάλι δόθηκε ἡ δυνατότητα τῆς υἱοθεσίας ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο.  «Ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».  Κι αὐτὴ ἡ υἱοθεσία περνᾶ μέσα ἀπὸ τὸ κατὰ Χριστὸν βάπτισμα, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος ἐνδύεται πιὰ ὡς υἱὸς τοῦ Θεοῦ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.  «Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε».

β. 1. Τὸ βάπτισμα ἐνδύει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Χριστό. Δὲν πρόκειται λοιπόν, ὅταν μιλᾶμε γι᾽ αὐτό, περὶ ἑνὸς ἁπλοῦ κοινωνικοῦ γεγονότος, στὸ ὁποῖο καλοῦνται οἱ συγγενεῖς τοῦ βαπτιζομένου, μεγάλου ἢ νηπίου στὴν ἡλικία – ἡ Ἐκκλησία μας δέχθηκε ἀπὸ πολὺ νωρὶς τὸν νηπιοβαπτισμό, διότι τὸ νήπιο δὲν θεωρεῖται ἀρνητικὸ στὴ λήψη τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ – γιὰ νὰ  διασκεδάσουν μὲ τὰ τεκταινόμενα οὔτε περὶ ἑνὸς  μαγικοῦ τελετουργικοῦ, κατὰ τὸ ὁποῖο μὲ λόγια καὶ νερὸ θὰ ξορκίσει κανεὶς κάποιο κακό. Μία τέτοια κατανόηση ὡς ἁπλοῦ κοινωνικοῦ γεγονότος ἢ περίεργου τελετουργικοῦ παραπέμπει εἴτε γιὰ τὴν πρώτη περίπτωση  σὲ κοινωνία ἀθέων, ποὺ τὰ πάντα ἀντιμετωπίζονται ἰσοπεδωτικὰ ἀπὸ τὴν ξερὴ ἀνθρώπινη λογική, ἡ ὁποία θεωρεῖται κριτήριο ὅλων, εἴτε γιὰ τὴ δεύτερη σὲ θρησκεῖες καὶ θεοσοφίες, ποὺ λειτουργοῦν ὑπὸ τὴν ἐπήρεια πονηρῶν πνευμάτων καὶ ποὺ τὶς κατήργησε βεβαίως ὁ Χριστὸς μὲ τὸν ἐρχομό Του.
.           Τὸ ἐν Χριστῷ βάπτισμα ἐνσωματώνει τὸν ἄνθρωπο στὸν ἴδιο τὸν Κύριο, καθιστώντας αὐτὸν μέλος Ἐκείνου. Συνιστᾶ συνεπῶς μία κατ᾽ ἐξοχὴν χαρισματικὴ πράξη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ἡ ὁποία θεμελιώνεται στὸν ἐρχομό Του ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Ὁ ἐνανθρωπήσας Θεὸς δηλαδή, ὁ Κύριος, ἐρχόμενος στὸν κόσμο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου δίδει τὴν ἀπόλυτη καὶ ἀποτελεσματικὴ ὤθηση στὸν ἄνθρωπο νὰ σωθεῖ, κάνοντάς τον κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ Του, ἐντάσσοντάς τον δηλαδὴ μέσα στὴν ἀνθρώπινη φύση Του.  Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα.  Ἂν ὁ Κύριος ἐρχόταν μόνο γιὰ νὰ κηρύξει τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, κρίνοντας τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν ἁμαρτία του καὶ καλώντας τον νὰ τὴν ὑπερβεῖ ἀπὸ μόνος του, δὲν θὰ διέφερε ἀπὸ τοὺς ἄλλους προφῆτες ποὺ ὁ Ἴδιος ἔστελνε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Θὰ ἦταν καὶ Αὐτὸς ἕνας προφήτης ἀλλὰ ὄχι Σωτήρας. Κι ἴσως θὰ παρουσιαζόταν ἔτσι ὡς τύραννος καὶ δυνάστης καὶ ἀπάνθρωπος, δεδομένου ὅτι θὰ ζητοῦσε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο δυνάμεις ποὺ ἐκ τῶν πραγμάτων ἐκεῖνος λόγῳ τοῦ τραύματος τῆς ἁμαρτίας δὲν εἶχε.  Ὁ Κύριος ὅμως εἶναι φιλάνθρωπος καὶ ἡ ἀγάπη Του γιὰ τὰ πλάσματά Του εἶναι δεδομένη. Καὶ πάλι τονίζουμε: ἦλθε στὸν κόσμο καὶ προσέλαβε τὸν ἄνθρωπο καθ᾽ ὁλοκληρίαν, πλὴν τῆς ἁμαρτίας του. Καὶ γενόμενος ὁ Ἴδιος πραγματικὸς ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ παύσει ποτὲ νὰ εἶναι καὶ τέλειος Θεός, δίδει στὸν πεσμένο λόγῳ τῆς ἁμαρτίας ἄνθρωπο τὴν χάρη τοῦ Πνεύματός Του, ὥστε διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος νὰ γίνει ἕνα μὲ Αὐτόν. Ὅ,τι ὁ ἄνθρωπος ἔχασε διὰ τῆς ἁμαρτίας μπορεῖ πιὰ ἐν Χριστῷ πολλαπλασίως νὰ τὸ ἀποκτήσει καὶ πάλι.

 2. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ τὸ βάπτισμα εἶναι μία νέα γέννηση γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γεννιέται μέσα σ᾽ αὐτὸν ὁ Χριστὸς καὶ ἀρχίζει ὁ καινούργιος αὐτὸς ἄνθρωπος νὰ λειτουργεῖ στὸν κόσμο ὡς ἄλλος Χριστός. Κι εἶναι αὐτὴ ἡ γέννα ἡ πολιτογράφηση τοῦ ἀνθρώπου στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.  Ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, εἶπε ὁ Κύριος.  Ἡ μαρτυρία τοῦ ἀποστόλου Παύλου ὅτι  ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς ἀποτελεῖ τὴ μαρτυρία καὶ κάθε πιστοῦ χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος συνειδητοποιεῖ χάριτι Θεοῦ ὅτι διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἔγινε  ἕνα μὲ τὸν Κύριο, τὸν  Ὁποῖο ἐνδύθηκε καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Τὰ πάντα σ᾽ αὐτὸν δηλαδὴ σφραγίστηκαν ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἔτσι τὸ σῶμα του ἔγινε χριστο-σῶμα καὶ ἡ ψυχή του χριστο-ψυχή.  Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστι;… Δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ θὰ φωνάξει μὲ δύναμη καὶ πάλι ὁ ἴδιος ἀπόστολος. Κι ὅταν, γιὰ νὰ κάνουμε ἕνα μεγάλο ἅλμα στὸν χρόνο καὶ νὰ φτάσουμε στὴ σημερινὴ ἐποχή, ὁ μεγάλος Σέρβος θεολόγος καὶ ὅσιος πιὰ π. Ἰουστίνος Πόποβιτς γράφει ὅτι οἱ αἰσθήσεις ὅλες του χριστιανοῦ εἶναι χριστο-αἰσθήσεις, τί ἄλλο προϋποθέτει ἀπὸ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἄπειρη δωρεὰ τοῦ Χριστοῦ στὸ πλάσμα Του, νὰ τὸ κάνει δηλαδὴ μέλος καὶ τμῆμα δικό Του;
.          Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἔχουν ἀναπτύξει ἐπ᾽ ἀρκετὸν τὴν θεολογία τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καὶ τοῦ συνδεδεμένου μὲ αὐτὸ ἁγίου Χρίσματος. Κι ἀκριβῶς τὰ ἐννοοῦν μὲ τὴν παραπάνω εἰκόνα ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος, τῆς γέννησης τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνας ἄνθρωπος γεννιέται, ἀρχίζει ὡς ζωντανὸ ὂν νὰ κινεῖται, ζητάει τροφὴ γιὰ νὰ ζήσει καὶ νὰ αὐξηθεῖ. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἡ νέα ἐν Χριστῷ γέννηση: ὁ ἄνθρωπος γεννιέται ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, ἀρχίζει νὰ κινεῖται ὡς ζωντανὴ ὕπαρξη διὰ τῶν χαρισμάτων ποὺ δίνει σ᾽ αὐτὸν τὸ ἅγιο χρίσμα, τρέφεται καὶ αὐξάνεται διὰ τῆς πνευματικῆς τροφῆς τῆς θείας Κοινωνίας, τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κι ἀμέσως κατανοοῦμε ἔτσι πόσο τὸ βάπτισμα, τὸ χρίσμα, ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ἀπολύτως συνδεδεμένα μεταξύ τους.

3. Οἱ ἅγιοι ὅμως μὲ τὰ μετασκευασμένα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μάτια τους μᾶς δίνουν τὴ δυνατότητα νὰ ἐννοήσουμε, ὅσο εἶναι δυνατό, τὸ τί διαδραματίζεται στὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, κάτι ποὺ τὸ παρακολουθοῦμε καὶ στὴν ἴδια τὴν τέλεσή του. Κι αὐτὸ ποὺ μᾶς λένε εἶναι ὅτι ὁ βαπτιζόμενος γίνεται μέλος Χριστοῦ, καθὼς ἡ χάρη τοῦ Πνεύματός Του ἐνοικεῖ στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ βαπτιζομένου, ἐξορίζοντας ταυτόχρονα τὴν ἐνέργεια σαὐτὴν τοῦ Πονηροῦ – πρὸ τοῦ βαπτίσματος συνέβαινε τὸ ἀντίστροφο: ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργοῦσε ἐξωτερικὰ καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Πονηροῦ ἐσωτερικά. Μιλᾶμε λοιπὸν γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ προπατορικὸ λεγόμενο ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖο φέρει κάθε ἄνθρωπος ἐρχόμενος στὸν κόσμο, ὄχι ὡς βάρος ἐνοχῆς, ἀλλ᾽ ὡς ροπὴ ἀναγκαστικὴ πρὸς τὸ κακό, δηλαδὴ πρὸς τὴν ἐγωϊστικὴ ζωὴ καὶ συμπεριφορά, μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.  Ἡ χάρη αὐτὴ ἀπὸ τὴν ἐνοίκηση τοῦ Χριστοῦ στὸν ἄνθρωπο δὲν καταργεῖ ἀσφαλῶς τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ τὸν ὁδηγεῖ στὸ ἀφετηριακὸ σημεῖο νὰ μπορεῖ νὰ πορευτεῖ μὲ ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, συνεπῶς χωρὶς τὴν ἀναγκαστικότητα τῆς ἁμαρτίας. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ πιστὸς διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος ἐλεύθερος ἔχει τὴ δυνατότητα, μὲ τὴν ἐνίσχυση πιὰ τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, νὰ ἁγιασθεῖ καὶ νὰ φωτισθεῖ καὶ νὰ θεωθεῖ. Ἀντιστοίχως ὅμως ἔχει τὴ δυνατότητα καὶ ἄρνησης τῆς χάρης αὐτῆς: νὰ πορευτεῖ καὶ πάλι πρὸς τὸ κακό, μόνος αὐτὸς ὑπεύθυνος συνεπῶς καὶ γιὰ τὴν ἐν Θεῷ προκοπή του καὶ γιὰ τὴ δαιμονοποίησή του.

 4. Μὲ βάση τὰ παραπάνω καταλαβαίνουμε ὅτι διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος ἀρχίζει οὐσιαστικὰ καὶ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται στὴν Ἐκκλησία μας πνευματικὴ ζωή.  Ὁ πιστὸς ζεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ζεῖ δηλαδὴ τὸν Χριστὸ καὶ ὡς Χριστός, προσπαθώντας ἀδιάκοπα νὰ κρατάει καθαρὴ τὴν καρδιά του ἀπὸ τὶς ἐπήρειες τοῦ κακοῦ, συνεπῶς νὰ κρατάει τὴν καθαρότητα τοῦ βαπτίσματός του. Αὐτὸ συνιστᾶ καὶ τὴ βίωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἤδη ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο, κατὰ τὰ ἀψευδῆ λόγια τοῦ Κυρίου μας:  Ἰδοὺ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστι. Κι ἂν ἔχουμε πολλὲς μαρτυρίες τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας μας περὶ τῶν θεοπτικῶν ἐμπειριῶν τους, τοῦτο ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ἐξέφραζαν τὴν ἐνέργεια τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ τῆς εὑρισκομένης μέσα στὴν καρδιά τους καὶ ἐπεκτεινομένης καὶ στὸ ἴδιο τὸ σῶμα τους. Στὴν περίπτωση ὅμως ποὺ λόγῳ ἀδυναμίας καὶ  δαιμονιώδους λήθης παρεξέκλιναν ἀπὸ τὴ σκοποθεσία τους αὐτή, γενόμενοι ἔτσι ἕρμαια καὶ πάλι τῶν παθῶν τους καὶ τῶν ἐπιρροῶν τοῦ Πονηροῦ, ρίχνονταν στὴ μετάνοια.  Ἡ μετάνοια ἦταν καὶ εἶναι πάντοτε ἡ χάρη ποὺ μᾶς ἀποκαθιστᾶ καὶ μᾶς ἐπαναφέρει μὲ τὰ δάκρυά της καὶ πάλι στὸ σημεῖο τοῦ βαπτίσματός μας, γι᾽ αὐτὸ καὶ δεύτερο βάπτισμα χαρακτηρίζεται. Κι εἶναι τόσο σημαντικὸ τοῦτο, ὥστε τελικῶς ἅγιος στὴν Ἐκκλησία μας, μὲ τὸ δεδομένο τῶν πτώσεών μας στὴν ἁμαρτία καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα, εἶναι ὁ μετανοημένος ἁμαρτωλός. Πόση παρηγοριὰ ὑπάρχει πράγματι γιὰ ἐμᾶς τοὺς ταλαίπωρους καὶ ἀδύναμους ἀνθρώπους στὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι τὸ δεύτερο αὐτὸ βάπτισμα εἶναι ἐπαναλαμβανόμενο, γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Πατέρας μας ποὺ ποτὲ δὲν  βαριέται νὰ μᾶς συγχωρεῖ!

γ. Ὅσοι εἴμαστε βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἀνοίγει τὰ μάτια νὰ βλέπουμε τὴ χάρη μέσα στὴν ὁποία βρισκόμαστε: εἴμαστε κι ἐμεῖς Χριστός, προέκταση καὶ  ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ παρουσία Του μέσα στὸν κόσμο, Αὐτὸς ἀποτελεῖ τὸ ἔνδυμά μας. Συνεπῶς ἡ ζωή μας δὲν μπορεῖ νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὸ κύριο γνώρισμα τῆς ζωῆς Αὐτοῦ, τὴν ἀγάπη.  Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστι – ποὺ λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος –  εἶναι πιὰ καὶ γιὰ ἐμᾶς. Ἐφ᾽ ὅσον εἴμαστε μέλη Του, ὀργανικὰ συνδεδεμένοι μαζί Του, μέσα σ᾽ αὐτὸ τό  ἐστι περιλαμβανόμαστε καὶ ἐμεῖς. Κι αὐτὸ θὰ πεῖ: ὁ χριστιανὸς κατανοεῖ τὸν ἑαυτό του μόνο ὡς ἀγάπη, γιατί εἶναι ἐνδεδυμένος τὸν Χριστό, τὴν ἐνσαρκωμένη ἀγάπη. Κάθε παρέκκλιση ἀπὸ αὐτὴν σημαίνει ξέσκισμα τοῦ ἐνδύματός του καὶ ἀπώλεια Χριστοῦ. Τὸ ἴδιο ἄλλωστε δὲν ἔκανε καὶ ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς καὶ πάνσοφος Αἰκατερίνα, τὴν ὁποία ἑορτάζουμε σήμερα καὶ χάριν τῆς ὁποίας ἀκούστηκε καὶ τὸ συγκεκριμένο ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα; Δὲν ἦταν δηλαδὴ αὐτὴ ποὺ μέσα σὲ ὅλα τὰ φυσικά της χαρίσματα, ψυχικὰ καὶ σωματικά, κατενόησε τὸ μεγαλύτερο ἐξ ὅλων τῶν χαρισμάτων, τὴν ἔνδυσή της ἀπὸ τὸν Κύριο; Καὶ μπροστὰ σ αὐτὸ τὸ χάρισμα θυσίασε ὅλα τὰ ἄλλα. Γι᾽ αὐτὸ ὅμως καὶ κέρδισε τὰ πάντα.

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, , ,

Σχολιάστε

ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΠΟΘΟΙ ΝΕΟΤΗΤΟΣ «Ζητοῦσε ζωὴν αἰώνιον. Δὲν θαυμάζετε τὸν πόθο του; Μακάρι καὶ σήμερα ἡ νεολαία μας νὰ εἶχε τέτοιες εὐγενεῖς ἀναζητήσεις.»

Κυριακὴ ΙΓ´Λουκᾶ (Λουκ. ιη´18-27)
25 Νοεμβρίου 2012

ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΠΟΘΟΙ ΝΕΟΤΗΤΟΣ
«Πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς…» 

(κήρυγμα τοῦ μακαρ. Μητρ. Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου
στὸν Ἱ.
 Ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης, 25-11-1984)

.           Προσέξατε, ἀγαπητοί μου, τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο; Νὰ ἔρχεστε στὴν ἐκκλησία τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός…» καὶ νὰ προσέχετε τὰ ἱερὰ λόγια. Ἂν πᾶτε στὸ Στάλινγκραντ καὶ στὴ Μόσχα, τὴν ὥρα ποὺ διαβάζεται τὸ Εὐαγγέλιο, ὅλοι εἶνε μέσ᾽ στὴν ἐκκλησία· καὶ παρακολουθοῦν καὶ κλαῖνε, ἐνῷ ἐμεῖς χασμουριόμαστε. Ἐὰν αὐτὴ τὴν ὥρα καλέσω μιὰ γυναῖκα ἢ ἕναν ἄντρα καὶ ρωτήσω, τί εἶπε ὁ ἀπόστολος – τί εἶπε τὸ εὐαγγέλιο, ποιός μπορεῖ ν’ ἀπαντήσῃ;…
Γιατί αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὰ μεγάλα καὶ ὑψηλὰ πράγματα; Ὅ,τι ὑψηλό, ὅ,τι μέγα, ὅ,τι ἅγιο, εἶνε μέσα στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔλεγε· Ἅμα ἀνοίγω τὸ Εὐαγγέλιο, βρίσκω διαμάντια καὶ μαργαριτάρια.

* * *

.           Ἀκούσατε λοιπὸν σήμερα τί λέει; Περιέχει βαθύτατα διδάγματα. Μᾶς παρουσιάζει ἕναν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἔρχεται στὸν Κύριο καὶ λέει· Χριστέ, ζητῶ βοήθεια! 
Τί ἦταν αὐτός; Ἦταν φτωχός, ζητιάνος, ποὺ πεινοῦσε; Ἦταν ἄρρωστος βαρειά, ἀπελπισμένος ἀπὸ γιατροὺς καὶ φάρμακα; Ἦταν γέρος, ποὺ ζητοῦσε στήριγμα καὶ παρηγορία; Τίποτε ἀπ’ αὐτά. Θέλεις τὴν ταυτότητά του; Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο· ἦταν ἄνθρωπος μὲ ὅλα τὰ καλά. Ἦταν νέος (βλ. καὶ Ματθ. ιθ´22), στὸ ἄνθος τῆς ὡραίας ἡλικίας. Εἶχε ὑγεία· δὲν παραπονεῖται γιὰ καμμιά ἀσθένεια. Ἦταν «πλούσιος σφόδρα» (Λουκ. ιη´23). Εἶχε ἀκόμα καὶ ἀξίωμα, ἦταν «ἄρχων» (ἔ.ἀ. ιη´18). Τί ἄλλο ἤθελε; Ἐν τούτοις δὲν ἔνιωθε εὐτυχής· γιὰ νὰ βεβαιώνεται ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ἕνας σοφός· Μὲ τὰ λεφτὰ ὅλα μπορεῖς νὰ τ᾽ ἀγοράσῃς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐτυχία. Μυστικὴ εἶνε ἡ πηγὴ τῆς εὐτυχίας. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μὲ ὅλ’ αὐτὰ ποὺ εἶχε, μέσα στὴν ψυχή του αἰσθανόταν ἕνα κενό. Γι’ αὐτὸ ζητοῦσε κάτι ἀνώτερο, ὑψηλότερο. Ποιό ἦταν αὐτό; Ζητοῦσε τὴν «ζωὴν αἰώνιον» (ἔ.ἀ.).
 Δὲν θαυμάζετε τὸν πόθο του; Μακάρι καὶ σήμερα ἡ νεολαία μας νὰ εἶχε τέτοιες εὐγενεῖς ἀναζητήσεις. Ποιός πιστεύει σήμερα σὲ «ζωὴν αἰώνιον»; Αὐτὸς ὅμως πίστευε. Πίστευε ὅτι ὑπάρχει Θεὸς κι ὅτι πέραν τοῦ τάφου ἀρχίζει μιὰ νέα ζωή, ἀπείρως ὡραιοτέρα ἀπ᾽ αὐτὴν ἐδῶ. Εἶνε αὐτὸ ποὺ δίδασκαν καὶ ὁ Πλάτων κι ὁ Ἀριστοτέλης, ἡ ἀθανασία τῆς ψυχῆς.
 Ποθοῦσε λοιπὸν ὁ νέος αὐτὸς τὴν αἰωνιότητα. Γι’ αὐτὸ ἦρθε στὸ Χριστὸ καὶ ρωτοῦσε· Τί πρέπει νὰ κάνω, γιὰ νὰ γίνω κληρονόμος -μέτοχος τῆς αἰωνιότητος; Κι ὁ Χριστὸς τοῦ ἀπαντᾷ. Τοῦ δίνει ἕνα χρυσὸ κλειδί, μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦσε ν’ ἀνοίξῃ τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου. Τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποιό εἶνε; Εἶνε ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν. Τοῦ ὑπενθυμίζει μερικὲς ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ δόθηκαν στὸ ὄρος Σινά· τὸ «μὴ μοιχεύσῃς», τὸ «μὴ φονεύσῃς», τὸ «μὴ κλέψῃς», τὸ «μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου» (ἔ.ἀ. ιη´ 20).
 Αὐτά, λέει, τὰ ἐτήρησα διδάσκαλε «ἐκ νεότητός μου» (ἔ.ἀ. ιη´21). Δὲν ἱκανοποιεῖτο μ’ αὐτά, ζητοῦσε κάτι ἀνώτερο. Ἤθελε νὰ πετάξῃ, ζητοῦσε φτεροῦγες, μεγάλα φτερά, σὰν ἐκεῖνα ποὺ λέει σ᾽ ἕνα ποίημά του ὁ δικός μας ποιητὴς ὁ Παλαμᾶς, «…τὰ φτερὰ τὰ πρωτινά σου τὰ μεγάλα». Ὁ σπουργίτης λοιπὸν αὐτὸς ζητοῦσε νὰ γίνῃ ἀετός. Ὁ Χριστὸς τὸν κοίταξε καὶ τοῦ λέει· Θέλεις τὰ ὑψηλότερα; θέλεις νὰ γίνῃς ἀκόλουθός μου; ἁπλὸς εἶνε ὁ τρόπος. Καὶ τοῦ ᾽πε δύο λόγια, ποὺ δὲν ὑπάρχει ζυγαριὰ νὰ τὰ ζυγίσῃ· ἂν τὰ ἐφαρμόζαμε, τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα θὰ ἦταν λυμένο, θὰ εἴχαμε εἰρήνη σ’ ὅλο τὸν κόσμο· «Πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (ἔ.ἀ. ιη´22). Πούλησέ τα ὅλα, λέει, μοίρασέ τα στοὺς φτωχούς, γίνε ἀκτήμων ὅπως ἐγώ, κ’ ἔλα κοντά μου.
Ὁ πλούσιος νεανίσκος τ᾽ ἄκουσε αὐτὸ καὶ σκυθρώπασε. Ἀδύνατον! σκέφτηκε, νὰ δώσω ἐγὼ τὴν περιουσία μου, νὰ μείνω ἀκτήμων… Δὲν μπόρεσε νὰ τὸ σηκώσῃ αὐτὸ καὶ ἀπῆλθε «περίλυπος» (ἔ.ἀ. ιη´23). Τότε ὁ Χριστὸς εἶπε κάποια ἄλλα αἰώνια λόγια· Εὐκολώτερο, λέει, εἶνε νὰ περάσῃ καμήλα, τὸ μεγάλο αὐτὸ ζῷο, ἀπὸ τὴν τρύπα μιᾶς βελόνας, παρὰ νὰ περάσῃ πλούσιος στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

* * *

.           Ἀδύνατον! εἶπε ὁ νέος τοῦ εὐαγγελίου, παρ’ ὅλο ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε ζητήσει τὸ ἀπόλυτο. Αὐτὸ ὅμως ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς εἶνε πράγματι ἀκατόρθωτο; Ὄχι, ἀγαπητοί μου. Αὐτὸ ποὺ εἶπε, «Πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς», ποὺ δὲν τὸ ἐφήρμοσε αὐτός, τὸ ἐφήρμοσαν καὶ τὸ ἐφαρμόζουν πολλοὶ ἄλλοι νέοι. 
Τὸ ἐφήρμοσαν πρῶτοι οἱ ἀπόστολοι. «Ἀκολούθει μοι» τοὺς εἶπε ὁ Χριστός (Ματθ. θ´9), κι ἀμέσως ἄφησαν βάρκες, συνεταίρους, γονεῖς, τὸν ἀκολούθησαν, σκόρπισαν σ᾽ ὅλη τὴν οἰκουμένη καὶ κήρυξαν τὸ εὐαγγέλιο.
Τὸ ἄκουσε ἀργότερα στὴν ἐκκλησία καὶ κάποιος ἄλλος νέος, πλούσιος κι αὐτός. Δὲν εἶπε, Τὰ λόγια αὐτὰ εἶνε γιὰ τοὺς ἄλλους. Εἶπε· Τὰ λόγια αὐτὰ εἶνε γιὰ μένα! Καὶ μόλις βγῆκε ἔξω, πούλησε τὴν περιουσία ποὺ εἶχε κ’ ἔγινε ἀσκητής. Εἶνε ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ἀσκητισμοῦ, ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Ἕνας λόγος τοῦ Εὐαγγελίου, λέει ὁ Ντοστογιέφσκυ, φτάνει ν᾽ ἀλλάξῃ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη.
«Πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς…». Τὸ ἄκουσαν κι ἄλλοι νέοι σπουδασταί, ποὺ ἔγιναν κατόπιν μεγάλοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως λ.χ. ὁ μέγας Βασίλειος ποὺ ἵδρυσε γιὰ τοὺς φτωχοὺς τὴν Βασιλειάδα. Ἄρα λοιπὸν μποροῦσε νὰ τὸ ἐφαρμόσῃ καὶ ὁ νεανίσκος τῆς σημερινῆς περικοπῆς. 
Τὸ ἐφήρμοσαν ἀκόμα, ἀγαπητοί μου, γυναῖκες. Ἐμεῖς τὶς θεωροῦμε κατώτερες τῶν ἀνδρῶν, ἐν τούτοις ὅμως, μέσα στὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ γυναίκα πολλὲς φορὲς νικᾷ τὸν ἄνδρα. Ποῦ τὸν νικᾷ; Στὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς. Παρουσιάζει ἐκπλήξεις. Διότι ἂν ὁ ἄνδρας εἶνε περισσότερο νοῦς, ἡ γυναίκα εἶνε καρδιά· καὶ ἡ καρδιὰ εἶνε τὸ σπουδαιότερο στὸν ἄνθρωπο. Τώρα γίναμε ὀρθολογισταί· μὲ τὸ μικρό μας μυαλουδάκι ζητοῦμε νὰ λύσουμε τὰ προβλήματα. Ὄχι, δὲ λύνονται μὲ τὸ μυαλὸ καὶ τὸ διαβήτη· μὲ τὴν καρδιά, «μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα» λύνονται. Ἐκεῖ λοιπὸν νικᾷ ἡ γυναίκα. Καὶ ἔτσι ἔφθασε σὲ μεγάλα ὕψη. Τρανὴ ἀπόδειξις ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος, ποὺ εἶνε καὶ τῶν ἀγγέλων ὑπερτέρα, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἄλλες ἅγιες γυναῖκες.
 Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶνε καὶ ἡ ἁγία Αἰκατερίνη, ποὺ τιμᾶται τὶς ἡμέρες αὐτές. Εἶχε καὶ αὐτὴ ὅλα τὰ προσόντα τοῦ νέου τῆς παραβολῆς, καὶ ἐπὶ πλέον δύο ἀκόμη· τὸ ὑπέροχο κάλλος καὶ τὴν σπάνια σοφία. Πάνω ἀπ᾽ ὅλα ὅμως ἦταν Χριστιανή· καὶ ζώντας σὲ ἐποχὴ διωγμῶν βρέθηκε ἐπὶ Μαξεντίου (306-311 μ.Χ.) ὑπόδικος ἐνώπιον τοῦ διοικητοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας, ὁ ὁποῖος τῆς ἔθεσε τὸ ἐρώτημα· Εἶσαι Χριστιανή; Τώρα σ’ ἐμᾶς αὐτὸ δὲν στοιχίζει τίποτε, τότε ὅμως στοίχιζε. Ἀπαντᾷ· Ναί, εἶμαι Χριστιανή. Ὁ τύραννος ἐξεμάνη καὶ τὴν κάλεσε νὰ διαλεχθῇ στὰ ἀνάκτορα μὲ τοὺς σοφοὺς τῆς εἰδωλολατρίας. Ἐκεῖ εἶχε ἕνα  μακρὸ διάλογο  μὲ ἑκατὸν πενήντα ῥήτορες. Στὴ σημερινὴ γλῶσσα τῶν φιλάθλων μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἦταν ἕνα «μὰτς» ὑπέροχο, ποὺ ἔληξε μὲ νίκη καὶ θρίαμβο τῆς πίστεώς μας. Ὄχι μόνο οἱ σοφοὶ αὐτοὶ ἀλλὰ καὶ τριακόσοι ἄλλοι στρατιῶτες κι αὐτὴ ἀκόμα ἡ βασίλισσα, ὅλοι αὐτοὶ πίστεψαν καὶ μαρτύρησαν μαζί της γιὰ τὸ Χριστό. Τώρα τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς ἁγίας ἀναπαύεται στὴ μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ ὄρους Σινὰ καὶ τὸ φρουροῦν Ἕλληνες.

* * *

.           Ἀγαπητοί μου· Ὁ κόσμος, ποὺ λατρεύει τὸ χρυσό, ἀκούγοντας τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ «Πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς…», φωνάζει Ἀδύνατον! Τὰ λόγια ὅμως τοῦ Εὐαγγελίου δὲν χάνουν ποτέ τὴν ἰσχύ τους. Ἂς εἰρωνεύωνται, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ἦταν γιὰ «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», εἶνε δηλαδὴ μιὰ οὐτοπία, κάτι ποὺ δὲν ἐφαρμόζεται. Ὄχι, κύριοι! Καὶ ἕνας ἀκόμα ἂν ἐφήρμοζε τὸ Εὐαγγέλιο πάνω στὴ γῆ, ἔφτανε αὐτὸς ν’ ἀποδείξῃ ὅτι μπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ἀλλὰ δὲν τὸ ἐφήρμοσε ἕνας· τὸ ἐφήρμοσαν χιλιάδες, μικροὶ – μεγάλοι, ἀπ᾽ ὅλες τὰς τάξεις καὶ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα. Ὅλοι αὐτοὶ βεβαιώνουν, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶνε οὐτοπία, εἶνε τὸ αἰώνιο, ἰσχύει καὶ κατισχύει. Παίρνει τὸν σπουργίτη καὶ τὸν κάνει ἀετό· παίρνει τὸν κόρακα καὶ τὸν κάνει περιστέρι· παίρνει τὸ λύκο καὶ τὸν κάνει ἀρνί· παίρνει τὸν ἀσήμαντο ψαρᾶ καὶ τὸν κάνει διάσημο ἀπόστολο· παίρνει τὴν ταπεινὴ νεάνιδα καὶ τὴν κάνει σοφὴ ἀπολογήτρια· παίρνει τὸν ἁπλὸ ἐπαρχιώτη καὶ τὸν κάνει οἰκουμενικὸ διδάσκαλο, παίρνει τὸν πλούσιο νέο καὶ τὸν κάνει ἀκτήμονα ἀσκητή. Δημιουργεῖ μεγάλες ἀνατάσεις καὶ δίνει μεγάλα φτερά, ὥστε νὰ μπορῇ κανεὶς ν᾽ ἀφήνῃ τὸν κόσμο, τὴ ματαιότητα καὶ ἀθλιότητα, καὶ νὰ φτάνῃ ψηλά, πολὺ ψηλά, ἐκεῖ ποὺ εἶνε ὁ αἰώνιος προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 

 ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ πάντες γὰρ ὑµεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Κυρ. 25.11.12)

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
«Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑµεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»

 [Γαλ. γ´ 23-δ´ 5]

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2055, 15.11.12

.            Ἑορτάζει σήµερα ἡ ἁγία µας Ἐκκλησία τὴν µνήµη τῆς ἁγίας ἐνδόξου μεγαλοµάρτυρος Αἰκατερίνης τῆς πανσόφου.
.            Πρὸς τιµὴν τῆς Ἁγίας ἀναγινώσκεται καὶ ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολὴ μὲ τὴν ἐπαναστατικὴ διακήρυξη τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑµεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»· δηλαδή, δὲν ὑπάρχει πλέον ἄνιση διάκριση μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, διότι ὅλοι ἐσεῖς γίνατε ἕνας νέος ἄνθρωπος µὲ τὴν ἑνωσή σας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.
.            Ἂς δοῦµε λοιπὸν ποιὰ εἶναι ἡ θέση τῆς γυναίκας γιὰ τὸν κόσµο ποὺ ζεῖ χωρὶς Χριστὸ καὶ ποιὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο στὸ ὁποῖο τὴν ἀνυψώνει ἡ ἐν Χριστῷ ζωή.

1. Ἡ γυναίκα χωρὶς τὸν Χριστὸ

.            Ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἱστορία, ὁ προχριστιανικὸς κόσµος θεωροῦσε τὴν γυναίκα πολὺ κατώτερη ἀπὸ τὸν ἄνδρα. Δὲν τῆς ἐπέτρεπαν νὰ συµµετέχει στὴν δηµόσια ζωὴ καὶ τὴν ἀντιµετώπιζαν ὡς δούλη καὶ ἰδιοκτησία τοῦ ἄνδρα, ὁ ὁποῖος τῆς φερόταν ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος.
.            Αὐτὴν τὴν περιφρόνηση τῆς γυναίκας ποὺ παρατηροῦµε στὰ χρόνια πρὸ Χριστοῦ, τὴν βλέπουµε δυστυχῶς µέχρι σήµερα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν ποὺ ζοῦν χωρὶς τὸν Χριστό. Χαρακτηριστικὸ παράδειγµα οἱ µωαµεθανικὲς χῶρες, ὅπου ἡ γυναίκα ζεῖ µᾶλλον σὰν φυλακισµένη. Τὸ Κοράνι τὴν θεωρεῖ κατώτερη ἀπὸ τὸν ἄνδρα καὶ δίνει τὸ δικαίωµα στὸν ἄνδρα νὰ τὴν χτυπᾶ, νὰ τὴν πουλᾶ, νὰ τὴν διώχνει ὅποτε ἐκεῖνος θέλει.
.            Ἀλλὰ καὶ στὶς λεγόµενες χριστιανικὲς χῶρες, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ χωρὶς ἠθικοὺς φραγµούς, ἡ γυναίκα γίνεται ἀντικείµενο ἐκµεταλλεύσεως καὶ οὐσιαστικὰ χάνει τὴν ἀξιοπρέπειά της.
.            Ἡ γυναίκα δὲν καταξιώνεται οὔτε ἀπὸ τὴν οἰκονοµικὴ ἀνεξαρτησία της οὔτε ἀπὸ τὴν χειραφέτησή της ἀπὸ τὸν ἄνδρα. Κάπου ἀλλοῦ κρύβεται τὸ μεγαλεῖο της. Κι αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο µᾶς φανερώνει σήµερα ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀλλὰ καὶ τὸ παράδειγµα τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης.

 2. Τὸ μεγαλεῖο της

.            Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος µέσα σὲ ἕναν κόσµο μὲ ἔντονες προκαταλήψεις ἐναντίον τῶν γυναικῶν τολµᾶ νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ἰσότητα μεταξυ τῶν δύο φύλων καὶ νὰ διακηρύξει ὅτι στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ». Δὲν πλεονεκτοῦν οἱ ἄνδρες εἰς βάρος τῶν γυναικῶν. Ὅλοι εἴµαστε ἴσοι!
.            Πόσο τιµητικὴ εἶναι ἡ θέση τῆς γυναίκας µέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία φανερώνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν κορυφὴ τῆς ἁγιότητος βρίσκεται µία γυναίκα: ἡ Πάναγνη Παρθένος Μαρία, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος! ἀλλὰ καὶ κάθε γυναίκα ποὺ ἐγκολπώνεται τὸν Χριστό, µπορεῖ νὰ με γαλουργήσει καὶ νὰ διακριθεῖ σὲ ἀρετή, σὲ ἀνδρεία, σὲ ἀγάπη, σὲ αὐτοθυσία, στὴν ἁγιότητα!
.            Αὐτὸ φάνηκε καθαρὰ καὶ στὴν ζωὴ τῆς πανσέµνου Νύµφης τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης. Ἡ ἁγία Αἰκατερίνη ἦταν µιὰ νεαρὴ κόρη ποὺ διέθετε ὀµορφιά, σοφία, πλούτη καὶ δόξα. Κάπου ἀλλοῦ ὅμως κρυβόταν τὸ μεγαλεῖο της: στὴν ὁλόθερµη ἀγάπη της πρὸς τὸν Χριστό, στὸν Ὁποῖο ἀφιέρωσε ὅλα τὰ χαρίσµατά της. Ἀπὸ τὴν στιγµὴ ποὺ γνώρισε τὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ δέχθηκε στὴν ψυχή της τὸ καλεσµά Του, Τὸν ἀκολούθησε μὲ πιστότητα καὶ ἀφοσίωση. Ἀπέρριψε χωρὶς ἀµφιταλαντεύσεις τὶς δελεαστικὲς προτάσεις τοῦ αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος εἶχε θαµπωθεῖ ἀπὸ τὸ κάλλος της, καὶ ὁµολόγησε ἐνώπιόν του μὲ παρρησία τὴν χριστιανικὴ πίστη. Μὲ καταπληκτικὴ σοφία ἀποστόµωσε τοὺς φιλοσόφους ποὺ προσπάθησαν νὰ τὴν μεταστρέψουν στὴν εἰδωλολατρία καὶ τοὺς κέρδισε στὸν Χριστό. Ἔµεινε ἀτρόµητη καὶ σταθερὴ µέχρι τέλους καὶ ἀξιώθηκε νὰ μαρτυρήσει μόλις σὲ ἡλικία 18 ἐτῶν!

*  *  *

.            Ποιός µπορεῖ νὰ µιλήσει γιὰ «ἀσθενὲς φύλο», ὅταν διαβάζει τὸν βίο τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης καὶ τῶν ἄλλων ἀναριθµήτων ἁγίων μαρτύρων γυναικῶν; Ποιός µπορεῖ νὰ μὴ θαυµάσει τὴν τόλµη τῶν Μυροφόρων ἢ τὴν φιλανθρωπικὴ ἀκτινοβολία τῆς ἁγίας Ταβιθᾶ, τῆς ἁγίας Ὀλυµπιάδος, τῆς ἁγίας Φιλοθέης καὶ τόσων ἄλλων; Ποιός µπορεῖ νὰ μὴ συγκινηθεῖ ἀπὸ τὴν θυσιαστικὴ ἀγάπη τῶν ἁγίων µητέρων τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν ἢ ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀνεξάντλητη ὑποµονὴ τῆς ἁγίας Μόνικας;

.            Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο στὸ ὁποῖο ἀνύψωσε ὁ Χριστὸς τὴν γυναίκα. Μεγαλεῖο ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος. Μεγαλεῖο ποὺ ἔγινε πράξη στὴν ζωὴ ὅλων τῶν ἁγίων, κατ᾽ ἐξοχὴν δὲ στὴν Παναγία Παρθένο, τὴν Κεχαριτωµένη. Μακάρι καὶ οἱ σηµερινὲς γυναῖκες νὰ ἀνακαλύψουν αὐτὸ τὸ µυστικὸ μεγαλεῖο καὶ νὰ ποθήσουν νὰ τὸ κατακτήσουν.

,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΣΙΝΑ

γία Ακατερίνα Πολιοχος τς ερς Μονς Σιν

.           Ἀξιοζήλευτο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν Μονὴ ἀποτελοῦν τὰ Ἱερὰ Λείψανα τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης, τὰ ὁποῖα βρέθηκαν στὸ Παρεκκλήσιο τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους ποὺ φέρει σήμερα τὸ ὄνομά της. Γεννήθηκε στὴ Ἀλεξάνδρεια τὸ 294 μ.Χ. ἀπὸ ἀριστοκρατικὴ εἰδωλολατρικὴ οἰκογένεια καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Δωροθέα. Σπούδασε στὶς ἐθνικὲς σχολὲς τῆς ἐποχῆς φιλοσοφία, ρητορική, ποίηση, μουσική, μαθηματικά, ἀστρονομία καὶ ἰατρική. Τὸ ἀπαράμιλλο σωματικό της κάλλος, ἡ ἐκπληκτική της μόρφωση, ἡ ἀριστοκρατική της καταγωγὴ καὶ ἡ ἀρετή, μὲ τὴν ὁποία ἦταν στολισμένη, τὴν ἔκαναν περιζήτητη νύφη. Αὐτὴ ὅμως ἀρνιόταν κάθε παρόμοια πρόταση, ἕως ὅτου κάποιος Μοναχός τῆς γνώρισε τὸν ἀληθινὸ Νυμφίο τῶν ψυχῶν, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Βαπτίσθηκε καὶ ὀνομάσθηκε Αἰκατερίνα, ποὺ κατὰ μία ἐκδοχὴ σημαίνει Στεφανία ἢ Πολυστεφανία.
.           Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διωγμῶν τοῦ Αὐτοκράτορα Μαξιμίνου, στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα, ὁμολόγησε τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ δημοσίως κατηγόρησε τὸν Αὐτοκράτορα γιὰ τὶς θυσίες του πρὸς τὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνος διέταξε πενήντα ρήτορες ἀπὸ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία νὰ τὴν μεταπείσουν, ἀλλὰ ἀντιθέτως αὐτοὶ πείσθηκαν ἀπὸ ἐκείνη, ἀπὸ τὰ ρητὰ τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων φιλοσόφων, τὰ σχετικὰ μὲ τὸ ἀληθινὸ Θεό, καὶ ἐπίστευσαν στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἡ Ἁγία βασανίσθηκε σκληρά, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ καμφθεῖ τὸ ἠθικό της, κατόρθωσε μὲ τὸ ἔνθεο παράδειγμά της νὰ προσελκύσει στὴν Χριστιανικὴ πίστη τὴν σύζυγο τοῦ Αὐτοκράτορα καὶ ἄλλα μέλη τῆς Αὐτοκρατορικῆς Αὐλῆς.
.           Κατὰ τὴν παράδοση, μετὰ ἀπὸ τὸν ἀποκεφαλισμό της, ἄγγελοι παρέλαβαν τὸ σῶμα της καὶ τὸ μετέφεραν στὴν κορυφὴ τοῦ ὑψηλότερου ὄρους τοῦ Σινᾶ, τὸ ὁποῖο σήμερα φέρει καὶ τὸ ὄνομά της. Ἀνάμεσα στὸν 8ο μὲ 9ο αἰώνα ἡ ὕπαρξη τοῦ ἁγίου λειψάνου ἀποκαλύφθηκε σὲ ὄνειρο Μοναχῶν τῆς Μονῆς, ὁπότε καὶ ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ καὶ ἡ τοποθέτησή του στὸ Ἅγιο Βῆμα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μέσα σὲ μία μαρμάρινη λάρνακα. Τὸ μύρο ποὺ ἀνέβλυζε καὶ ἀκόμη ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν Ἁγία Κάρα τῆς ἁγίας εἶναι ἕνα συνεχὲς θαῦμα. Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν ἁγία Αἰκατερίνα καὶ τὸ ὄνομά της διαδόθηκε στὴν Δύση ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, καὶ ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα καὶ μετὰ ἡ Μονὴ τοῦ Θεοβαδίστου Ὅρους Σινᾶ ἄρχισε νὰ γίνεται γνωστὴ καὶ ὡς Μονὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης.

 ΠΗΓΗ: sinaimonastery.com

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ

Τεμάχιο ἱεροῦ λειψάνου τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνης μετέφερε τὴν Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010 στὴ Μόσχα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν καὶ Ραϊθώ κ. Δαμιανός. Τὸ ἱερὸ λείψανο μεταφέρθηκε στὴ Ρωσία μὲ εὐλογία τοῦ Πατριάρχη Μόσχας κ. Κυρίλλου ἀπὸ τὴν Κύπρο, τὸ ὁποῖο συνόδευε καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αἰκατερινούπολης κ. Βικέντιος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ, ὁ ὁποῖος μετέφερε τὸ ἱερὸ λείψανο, ἔτυχε στὸ ἀεροδρόμιο «Βνούκοβο» τῆς Μόσχας θερμῆς ὑποδοχῆς.(…) Στὸν χῶρο τοῦ ἀεροδρομίου τελέσθηκε ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Σινᾶ κ. Δαμιανό, μία σύντομη Δέηση ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ λειψάνου. Ἐν συνεχείᾳ τὸ ἱερὸ λείψανο μεταφέρθηκε στὸ ἡσυχαστήριο τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης στὴν περιφέρεια τῆς Μόσχας, ὅπου καὶ ἐκεῖ τελέσθηκε μία ἐπίσημη Δοξολογία.
Τέλος, σήμερα Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010 θὰ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ἁγία Αἰκατερίνης θὰ μεταφερθεῖ στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Σωτῆρος τῆς Μόσχας, ὅπου θὰ γίνει ἐπίσημη ὑποδοχὴ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κύριλλο. Ἀμέσως μετὰ θὰ τελεσθεῖ Πατριαρχικὴ Θεία Λειτουργία, μὲ τὴ συμμετοχὴ πλειάδας ἀρχιερέων τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. (…)

ΠΗΓΗ:  romfea.gr

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΣΙΝΑ, ΣΤΗΝ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ (β´)

5. Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη.

α) – Γέννησις – καταγωγή.
Ἐγεννήθη εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τὸ 294 μ.Χ. ἀπὸ ἀριστοκρατικὴν εἰδωλολατρικὴν οἰκογένειαν καὶ ὠνομάσθη Δωροθέα.

β) – Μόρφωσις.
Ἐσπούδασε εἰς τὰς ἐθνικὰς σχολὰς τῆς ἐποχῆς φιλοσοφίαν, ρητορικήν, ποίησιν, μουσικήν, φυσικήν, μαθηματικά, ἀστρονομίαν καὶ ἰατρικήν. Τὸ ἀπαράμιλλον σωματικὸν κάλλος της, ἡ ἐκπληκτική της μόρφωσις, ἡ ἀριστοκρατική της καταγωγὴ καὶ ἡ ἀρετὴ μὲ τὴν ὁποίαν ἐστολίζετο, τὴν ἔκαμαν περιζήτητον νύμφην.
γ) – Μεταστροφή.
Ἐκείνη ὅμως ἠρνεῖτο κάθε παρομοίαν πρότασιν, ἕως ὅτου κάποιος μοναχὸς τῆς ἐγνώρισε τὸν ἀληθινὸν Νυμφίον τῶν ψυχῶν, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἐβαπτίσθη καὶ ὠνομάσθη Αἰκατερίνα, ποὺ σημαίνει Στεφανία ἢ Πολυστεφανία.

δ) – Ὁμολογία Πίστεως.
Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν διωγμῶν τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμίνου, εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ 4ου αἰῶνος, ὡμολόγησε τὴν πίστιν της εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ δημοσίως κατηγόρησε τὸν αὐτοκράτορα διὰ τὰς θυσίας του πρὸς τὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνος διέταξε πενήντα ρήτορας ἀπὸ ὅλην τὴν αὐτοκρατορίαν νὰ τὴν μεταπείσουν, ἀλλὰ ἀντιθέτως αὐτοὶ ἐπείσθησαν ἀπὸ τὰ ρητὰ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, τὰ σχετικὰ μὲ τὸν ἀληθινὸν Θεόν, τὰ ὁποῖα ὑπενθύμισε εἰς αὐτοὺς ἡ ἁγία καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

ε) – Μαρτύριον καὶ Θάνατος.
Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἐβασανίσθη σκληρά, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ καμφθῇ, κατώρθωσε μὲ τὸ ἔνθεον παράδειγμά της νὰ προσελκύσῃ εἰς τὴν Χριστιανικὴν πίστιν τὴν σύζυγον τοῦ αὐτοκράτορος καὶ ἄλλα μέλη τῆς ἀριστοκρατίας. Μετὰ ἀπὸ τὸν ἀποκεφαλισμόν της, Ἄγγελοι παρέλαβαν τὸ σῶμα της καὶ τὸ μετέφεραν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὑψηλοτέρου ὄρους τῆς χερσονήσου τοῦ Σινᾶ, τὸ ὁποῖον σήμερα ἔχει τὸ ὄνομά της.

ϛ) – Τὸ Ἅγιον Λείψανόν της.
Μετὰ ἀπὸ τρεῖς περίπου αἰῶνες ἡ ὕπαρξις τοῦ ἁγίου λειψάνου ἀπεκαλύφθη μὲ ὄνειρον εἰς μοναχοὺς τῆς Μονῆς, ποὺ ἤδη εἶχε ἀνεγείρει ὁ Ἰουστινιανός. Τὸ ἅγιον λείψανον ἀνεκομίσθη καὶ ἐτοποθετήθη εἰς τὸ ἅγιον Βῆμα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μέσα εἰς μίαν μαρμαρίνην λάρνακα. Τὸ μύρον, ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν ἁγίαν κάραν εἶναι καὶ σήμερα ἕνα συνεχὲς θαῦμα.

ζ) – Τιμὴ καὶ εὐλάβεια.
Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν ἁγίαν Αἰκατερίνην διεδόθη εἰς τὴν Δύσιν ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους καὶ ἐτιμήθη ὡς μεγάλη Ἁγία. Ἔτσι ἀπὸ τὸν 11ον αἰῶνα ἡ Μονὴ τῆς Μεταμορφώσεως γίνεται γνωστὴ καὶ ὡς Μονὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης.

Β´ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΞΕΝΑΓΗΣΙΣ

1.Τὸ τεῖχος.

Τὸ τεῖχος τῆς Μονῆς ἐκτίσθη ἀπὸ τὸν ἀρχιτέκτονα τοῦ Ἰουστινιανοῦ Στέφανον Ἀϊλίσιον, διὰ νὰ προστατεύση τοὺς μοναχούς, ποὺ κατοικοῦσαν γύρω ἀπὸ τὴν φλεγομένην Βάτο ἀπὸ τὶς ἐπιδρομὲς βαρβάρων καὶ ληστῶν. Τὸ τεῖχος ἀπὸ τὴν βορείαν πλευρὰν ἐπανειλημμένως ἔπαθε ζημίας ἀπὸ τὴν ὑγρασίαν, κατὰ δὲ τὸ 1798 κατέπεσε τελείως τὸ ἐξωτερικὸν μέρος αὐτοῦ ἀπὸ καταρρακτώδη βροχὴν καὶ ἀνηγέρθη πάλιν ἐκ νέου τὸ 1801 ἀπὸ τὰς δυνάμεις κατοχῆς τοῦ Ναπολέοντος. Τὸ ὕψος τοῦ τείχους ποικίλλει ἀπὸ 10 μέχρι 20 μέτρα καὶ τὸ πάχος φθάνει εἰς ὡρισμένα σημεῖα τὰ 2 ἕως 3 μέτρα.

2. Ἱερὸς Ναός.

Συγχρόνως μὲ τὰ τείχη τῆς Μονῆς ἐκτίσθη καὶ ὁ Ναὸς εἰς τὴν βορειοανατολικὴν γωνίαν τοῦ φρουρίου ἀπὸ τὸν ἴδιον ἀρχιτέκτονα, τὸν Στέφανον Ἀϊλίσιον. Ἐθεμελιώθη τὸ 542 μ.Χ. καὶ ἐπερατώθη μετὰ ἀπὸ ἐννέα χρόνια. Ὁ ναὸς τῆς ἁγίας Βάτου ἐνεσωματώθη εἰς τὸ κτήριον. Τὸ Καθολικὸν εἶναι ἕνα γρανιτένιο οἰκοδόμημα, εἰς ρυθμὸν τρικλίτου Βασιλικῆς, μὲ Νάρθηκα, κυρίως Ναὸν καὶ ἱερὸν Βῆμα. Οἱ τοῖχοι, οἱ κίονες, ἡ ξυλίνη στέγη, τὸ Μωσαϊκὸν καὶ οἱ ἐπιγραφὲς εἶναι ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἰουστινιανοῦ. Ἡ ἀρχαία στέγη καλύπτεται σήμερα ἀπὸ ἕνα ξύλινον ὁριζόντιον φάτνωμα τοῦ 18ου αἰῶνος. Οἱ ἅγιες εἰκόνες χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 6ον αἰῶνα καὶ ἑξῆς. Ὁ ἐσωτερικὸς διάκοσμος τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καὶ τοῦ κυρίως Ναοῦ, τὸ Εἰκονοστάσι καὶ τὸ δάπεδον εἶναι τοῦ 17ου καὶ 18ου αἰῶνος.

3. Τὸ «Μωσαϊκὸν» τοῦ Ἱ. Ναοῦ.

Εἰς τὴν ἀψίδα τοῦ ἱεροῦ Βήματος τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς ὑπάρχει καὶ σώζεται εἰς ἀρίστην κατάστασιν τὸ περίφημον μωσαϊκὸν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἡ τεχνοτροπία του ὁμοιάζει μὲ ἐκείνη τῶν μωσαϊκῶν τοῦ ἁγίου Βιταλίου τῆς Ραβέννης καὶ τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Κων/πόλεως. Τὸ θέμα του εἶναι εἰλημμένον ἀπὸ τὸ κατὰ Ματθαῖον ΙΖ’ 2-8. Ὁ Κύριος εὑρίσκεται εἰς τὸ κέντρον μὲ τὸν προφήτην Ἠλίαν εἰς τὰ δεξιὰ καὶ τὸν προφήτην Μωϋσῆν εἰς τὰ ἀριστερά Του καὶ τοὺς τρεῖς μαθητὰς Πέτρον, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην εἰς τὰ πόδια Του. Τὸ πρωΐ, τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ποὺ εἰσέρχεται ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ παράθυρα, ἔντονα ὑπενθυμίζει τὸ σχετικὸν χωρίον τοῦ Εὐαγγελίου: «ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένοντο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ. ΙΖ´, 2).
Εἰς τὸ ἴδιον μωσαϊκὸν βλέπει κανεὶς εἰς τὰ χείλη τῆς ἀψίδος τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, τοὺς δώδεκα Προφήτας, τὸν Πρεσβύτερον Λογγῖνον (ἡγούμενον τῆς Μονῆς κατὰ τὸν χρόνον τῆς κατασκευῆς τοῦ μωσαϊκοῦ) καὶ τὸν διάκονον Ἰωάννην (πιθανῶς τὸν Ἰωάννην τῆς Κλίμακος). Ἐπάνω εἰς τὴν ἀψίδα ὑπάρχουν εἰκόνες ποὺ δείχνουν τὸν Μωϋσῆν ἐμπρὸς εἰς τὴν φλεγομένην Βάτον νὰ λύη «τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν του» καὶ ἄλλη νὰ λαμβάνη τὰς πλάκας τοῦ Δεκαλόγου, ἐπίσης δύο πρόσωπα μὲ φωτοστέφανον (πιθανῶς ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς καὶ ἡ Θεοτόκος), καθὼς καὶ δύο Ἄγγελοι, προσφέροντες δῶρον εἰς τὸν Ἀμνὸν (συμβολισμὸς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ).

4. Ἡ «Φλεγομένη» ἁγία Βάτος.

«Ἦταν περαιτέρω ἀναγκαῖον νὰ προχωρήσωμε εἰς τὸ βάθος τῆς κοιλάδος, διότι ἐκεῖ εὑρίσκοντο πολλὰ κελλία ἐρημιτῶν καὶ ἕνας ναὸς εἰς τὸν τόπον τῆς Βάτου· ἡ Βάτος αὐτὴ ζῆ μέχρι σήμερα καὶ θάλλει. Εἶναι ἡ Βάτος, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ὡμίλησε εἰς τὸν Μωϋσῆν ἐν πυρί. Ἡ Βάτος εὑρίσκεται εἰς ἕνα πολὺ ὄμορφον κῆπον ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν ναόν».
Αὐτὴ ἡ περιγραφή, ποὺ ἔδωσε μία γυναῖκα, προσκυνήτρια ἀπὸ τὴν Ἰσπανίαν, ὀνόματι Αἰθερία, ἡ ὁποία ἐπεσκέφθη αὐτὸν τὸν τόπον περὶ τὸ τέλος τοῦ 4ου αἰῶνος.
Μέχρι σήμερα ὁ τόπος τῆς φλεγομένης Βάτου διατηρεῖ τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ αὐτῆς τῆς περιγραφῆς. Τὸ παρεκκλήσιον τῆς ἁγίας Βάτου τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς. Ὁ προσκυνητὴς εἰσέρχεται εἰς αὐτὸν τὸν ἁγιώτατον τόπον ἀνυπόδητος, εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Μωϋσῆν: «λῦσαι τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν σου· ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ σὺ ἔστηκας, γῆ ἁγία ἐστί» (Ἐξ. Γ´, 5). Τὸ παρεκκλήσιον εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου. Ἡ εἰκὼν τοῦ τιμωμένου προσώπου, ἀριστερὰ τῆς ἁγίας Τραπέζης, εἶναι μοναδικὴ καὶ δεικνύει τὴν Θεοτόκον.

ΠΗΓΗ: «Σιναϊτικὰ Δίπτυχα 2010», σελ. 111-115
ἔκδ. Ἱ. Αὐτονόμου, Βασιλικῆς καὶ Αὐτοκρατορικῆς Μονῆς Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»


 

, , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΣΙΝΑ, ΣΤΗΝ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ (α´)

Τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης (σήμερα), τῆς πανευφήμου νύμφης τοῦ Χριστοῦ καὶ πολιούχου Σινᾶ,
γυρίζει ὁ νοῦς μας στὸ προπύργιο αὐτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Α´ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

1. Σιναϊτικὴ Χερσόνησος

Τὸ Σινᾶ εἶναι σημεῖον συναντήσεως δύο ἠπείρων καὶ διαχωριστικὴ γραμμὴ δύο θαλασσῶν. Ἡ χερσόνησος, εἶναι ἡ πύλη μεταξὺ Ἀφρικῆς καὶ Ἀσίας καὶ ἡ γέφυρα μεταξὺ Μεσογείου καὶ Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, δηλαδὴ τῆς συντομωτέρας ὁδοῦ ἀπὸ τὴν Εὐρώπην πρὸς τὸν Ἰνδικὸν ὠκεανὸν καὶ τὴν ἄπω Ἀνατολήν.
Ἀνέκαθεν τὸ Σινᾶ ἦτο ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα σταυροδρόμια τοῦ κόσμου.  Ἐκ πρώτης ὄψεως τὸ Σινᾶ φαίνεται δυσπρόσιτον, γεμάτο ἄγονα καὶ βραχώδη ὄρη. Ἡ γῆ εἶναι ἀκατάλληλη διὰ καλλιέργειαν καὶ οἱ βροχὲς πολὺ ὀλίγες, πολλὴ ζέστην τὴν ἡμέραν καὶ πολὺ κρύο τὴν νύκτα.
Τὸ  νοτιώτερον  τμῆμα ἐντὸς τῆς τριγωνικῆς ἀπολήξεως τῆς χερσονήσου καταλαμβάνεται ἀπὸ γρανιτώδη, ἀπόκρημνα ὄρη, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ σημαντικώτερα εἶναι τὸ ὄρος Σινᾶ, τὸ ὄρος τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης, τὸ ὄρος τῆς Ἁγ. Ἐπιστήμης, τὸ ὄρος Σερμπὰλ καὶ τὸ Οὐμ. Σωμάρ. Διὰ μέσου αὐτῆς τῆς περιοχῆς διῆλθε πρὶν ἀπὸ 35 αἰῶνας ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ.
Τὸ ἐρημικὸν μεγαλεῖον τοῦ Σινᾶ ἔχει μίαν σαγηνευτικὴν ὡραιότητα, ποὺ παρέμεινεν ἀμόλυντος ἀπὸ τὸν σύγχρονον κόσμον. Ὀλίγοι ἄνθρωποι ζοῦν εἰς αὐτὴν τὴν ἔρημον. Ἐκτὸς τῶν παραλιακῶν πόλεων, ἡ χερσόνησος κατοικεῖται ἀπὸ ὀλίγους Βεδουΐνους, οἱ ὁποῖοι κατορθώνουν νὰ ζοῦν ἀπὸ τὰ μικρὰ κοπάδια τους, ὀλίγα κηπευτικὰ καὶ χουρμάδες, καθὼς καὶ τοὺς Μοναχοὺς τῆς Ἱ. Μ. Σινᾶ.

2. Ἡ πνευματικὴ κληρονομιὰ τοῦ Σινᾶ

Εἰς τὸ Σινᾶ ἐλατρεύοντο πολλοὶ ἄλλοι θεοί, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Ἐλ. Ἐλιὸν (Ὕψιστος Θεός), τοῦ ὁποίου ἱερεὺς εἰς τὴν Μαδιὰμ ἦτο ὁ Ἰσθὸρ (Ἐξ. Β’, 16).
Κατὰ τὴν ἁγίαν Γραφήν, εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν σαράντα ἐτῶν, ὁ Μωϋσῆς ἐγκατέλειψε τὴν Αἴγυπτον καὶ  ἦλθε εἰς τὸ ὄρος Χωρὴβ καὶ ἐδῶ εὑρῆκε τὰς ἑπτὰ θυγατέρας τοῦ Ἰσθὸρ νὰ ποτίζουν τὸ κοπάδι τους εἰς τὴν πηγήν, ἡ ὁποία ὑπάρχει μέχρι σήμερα εἰς τὴν βορείαν πλευρὰν τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς.
Ὁ Μωϋσῆς ἐνυμφεύθη μίαν ἀπὸ τὰ θυγατέρας τοῦ Ἰσθὸρ καὶ ἔζησε σαράντα ἔτη μὲ τὸν πενθερόν του, ποιμαίνοντας τὰ κοπάδια του καὶ καθαίροντας τὴν ψυχήν του εἰς τὴν ἡσυχίαν καὶ ἀπομόνωσιν τῆς ἐρήμου τοῦ Σινᾶ. Ἐδῶ ὁ Θεὸς ἀπεκαλύφθη εἰς τὸν Μωϋσῆν εἰς τὸ θαῦμα τῆς φλεγομένης Βάτου καὶ τὸν διέταξε νὰ ἐπιστρέψη εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ νὰ φέρη τὸν Ἰσραὴλ εἰς τὸ ὄρος Χωρὴβ διὰ νὰ Τὸν λατρεύσουν.
Ὁ Ἰσραὴλ διέσχισε τὸ Σινᾶ τὸν 13ον αἰῶνα π.Χ. καθ’ὁδὸν ἀπὸ τὴν δουλείαν τῶν Αἰγυπτίων πρὸς τὴν Χαναάν, τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.
Μετὰ ἀπὸ πορείαν πενήντα ἡμερῶν ἔφθασεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ, ὅπου ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν Νόμον, τὸ θεμέλιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκλήθησαν νὰ οἰκοδομήσουν τὴν θρησκευτικήν τους ὀργάνωσιν.
Τετρακόσια χρόνια ἀργότερα ἕνας ἄλλος μεγάλος προφήτης τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἠλίας, ἦλθε εἰς αὐτὸν τὸν τόπον διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ὀργὴν τῆς βασιλίσσης Ἰεζάβελ. Σήμερα μέσα εἰς τὸ παρεκκλήσιον τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἴδη τὸ σπήλαιον, ὅπου ὁ Ἠλίας κατώκησε καὶ ἠξιώθη νὰ συνομιλήση μὲ τὸν Θεὸν (Γ’ Βασιλ. ΙΘ’ 9-15).

3. Οἱ πρῶτοι Μοναχοὶ εἰς τὸ Σινᾶ.

Ὁ πόθος νὰ εὑρίσκονται κοντὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ μακρυὰ ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρώμης ἔφερε εἰς τὸ Σινᾶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς πρώτους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἡσυχίαν, σιωπήν, ἀπομόνωσιν καὶ ἁγιότητα. Ἀπὸ τὸν 3οον αἰῶνα μ. Χ. καὶ ἑξῆς ἐδημιουργήθησαν μικρὲς μοναστικὲς κοινότητες εἰς ἱεροὺς τόπους περὶ τὸ ὄρος Χωρήβ, ὅπως ὁ τόπος τῆς φλεγομένης Βάτου, εἰς τὴν Φαρὰν καὶ ἄλλα μέρη τοῦ νοτίου Σινᾶ. (Ἡ ἀκριβὴς τοποθεσία αὐτῶν τῶν ἱερῶν τόπων διετηρήθη εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἐντοπίου πληθυσμοῦ διὰ μέσου τῶν αἰώνων). Ἦτο ὁ ἴδιος μυστικὸς πόθος, ποὺ ἔφερε ἄλλους εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους, εἰς τὰ ἄγονα ὄρη τῆς ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας, εἰς ἀναζήτησιν τῆς βαθυτέρας κατὰ Χριστὸν ζωῆς.
Οἱ πρῶτοι μοναχοὶ ὑπέφεραν μονίμως στερήσεις, ἡ φύσις ἦτο ἐχθρικὴ πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ πολλοὶ ἔπεσαν θύματα τῶν ἐπιδρομέων ληστῶν. Παρὰ ταῦτα συνέχισαν νὰ κατοικοῦν εἰς τὸ Σινᾶ. Οἱ πρῶτοι αὐτοὶ μοναχοὶ ἦσαν αὐτάρκεις ἐρημῖται, οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν μόνοι μέσα εἰς σπήλαια μὲ ἄκραν πτωχείαν, προσευχόμενοι μόνοι. Συνήρχοντο ὅμως ὅλοι κατὰ τὰς Κυριακὰς εἰς τὸν τόπον τῆς φλεγομένης Βάτου, εἰς τὸ Κυριακόν, διὰ νὰ ἀκούσουν πνευματικὸν λόγον ἀπὸ τὸν ἡγούμενόν τους καὶ νὰ λάβουν τὴν θείαν Κοινωνίαν.
Ἐξ αἰτίας τοῦ ἁγίου βίου των οἱ Χριστιανοὶ ἐρημῖται ἦσαν φυσικοὶ ἱεραπόστολοι μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν φυλῶν τοῦ Σινᾶ.
Οἱ μοναχοὶ τοῦ Σινᾶ ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν μητέρα τοῦ ἁγ. Κων/νου, τὴν αὐτοκράτειραν ἁγίαν Ἑλένην, νὰ τοὺς προστατεύση. Πράγματι, τὸ 330 μ.Χ. ἡ ἁγία Ἑλένη ἔκτισε εἰς τὸν τόπον τῆς φλεγομένης Βάτου ἕνα μικρὸν ναόν, ἀφιερωμένον εἰς τὴν Θεοτόκον καὶ ἕνα πύργον διὰ νὰ χρησιμεύη ὡς καταφύγιον τῶν μοναχῶν. Προσκυνηταὶ τοῦ τέλους τοῦ 4ου αἰῶνος ἀναφέρουν, ὅτι ὑπῆρχε σημαντικὴ καὶ ἀνθοῦσα κοινότης μοναχῶν εἰς τὸ Σινᾶ. Περίφημος μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ἕνας πρώην ἀνώτατος ἀξιωματοῦχος τοῦ αὐτοκράτορος εἰς τὴν Κων/πολιν, ὁ Ἅγιος Νεῖλος, τοῦ ὁποίου τὰ συγγράμματα ἀποτελοῦν θαυμάσιον πνευματικὸν ἐντρύφημα.

4. Ἱστορικὰ δεδομένα.

α) – Ἱδρυτής, ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανός.

Μιὰ νέα περίοδος τοῦ μοναχισμοῦ εἰς τὸ Σινᾶ ἀρχίζει τὸν 6ον αἰῶνα, ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανὸς (527-565 μ.Χ.) διέταξε τὴν κατασκευὴν ἑνὸς μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ φρουρίου, ποὺ νὰ περικλείη τὰ κτίσματα τῆς ἁγ. Ἑλένης, ἑνὸς μεγάλου ναοῦ καὶ κελλιῶν διὰ τοὺς μοναχούς, καθὼς καὶ διὰ ἐπαρκῆ σιτηρέσια ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον. Ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς εἰς τοὺς δοκοὺς τῆς στέγης τοῦ ναοῦ μνημονεύουν τὰ ὀνόματα τοῦ Ἰουστινιανοῦ, τῆς συζύγου του Θεοδώρας καὶ τοῦ ἀρχιτέκτονος Στεφάνου.

β) – Ἀφιέρωσις.

Ὅπως ἡ ἁγία Ἑλένη, ἔτσι καὶ ὁ Ἰουστινιανὸς ἀφιέρωσε τὸν ναὸν καὶ τὴν Μονὴν εἰς τὴν Θεοτόκον, διότι κατὰ τὴν ἑρμηνείαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἡ φλεγόμενη Βάτος εἶναι ἕνα σύμβολον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, καὶ ὅπως ἡ Βάτος ἐφλέγετο, ἀλλὰ δὲν κατεκαίετο, ἔτσι καὶ ἡ Παναγία, ποὺ ἦτο ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα, συνέλαβε εἰς τὰ σπλάγνα της τὸ πῦρ τῆς θεότητος καὶ δὲν κατεκάη, ἀλλὰ ἐγέννησε τὸν Κύριο καὶ παρέμεινε παρθένος.

γ) – Μωσαϊκὸν κόγχης Ἱεροῦ Ναοῦ.

Περὶ τὸ τέλος τοῦ 6ου αἰῶνος, μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰουστινιανοῦ καὶ μερικὲς δεκαετίες μετὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ, ἔγινε ἕνα περίφημον ἔργον τέχνης, μερίμνῃ τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς: τὸ μωσαϊκὸν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ματθ. ΙΖ’ 1-3, Λουκ. Θ’ 28-36). Ἡ θεωρία τῆς δόξης τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ εὐφροσύνη τοῦ Πέτρου, ποὺ τὸν κάνει νὰ ἀναφωνήση: «Ἐπιστάτα, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι» (Λουκ. Θ’ 33) εἶναι τὸ ἀπώτατον τέλος, εἰς τὸ ὁποῖον ἠξιώθησαν νὰ προσεγγίσουν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους πατέρας ἀκόμη καὶ εἰς αὐτὴν τὴν πρόσκαιρον ζωήν. Ἔτσι, ἡ σημασία τοῦ μωσαϊκοῦ διὰ τοὺς πατέρας τῆς Μονῆς εἶναι προφανής, καὶ μάλιστα ὅταν σκεφθῆ κανείς, ὅτι καὶ οἱ δύο Προφῆται ποὺ ὡμίλησαν μὲ τὸν Κύριον κατὰ τὴν θείαν Μεταμόρφωσιν, ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, εἶχαν ἀκούσει τὴν φωνήν του καὶ εἶχαν ἀξιωθῆ νὰ Τὸν ἴδουν μέσα εἰς σύμβολα πρὶν ἀπὸ αἰῶνας ἐπάνω εἰς αὐτὸ ἐδῶ τὸ ὄρος Χωρήβ. Ἔτσι, ὁ Ναὸς ὠνομάσθη ἀργότερα «Ναὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ» καὶ ἡ ὀνομασία αὐτὴ εἶναι καὶ σήμερα ἡ ἐπίσημος.

δ) – Τὸ Ἱερὸν Λείψανον τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης.

Περὶ τὸ τέλος αὐτῆς τῆς περιόδου ὁ Θεὸς ἔκαμε ἕνα ἀξιοζήλευτο δῶρον εἰς τὴν Μονήν: Τὰ ἅγια λείψανα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν ἐπὶ τοῦ ὄρους, ποὺ φέρει σήμερα τὸ ὄνομά της.

ε) – Μωάμεθ

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς ἔστειλαν μίαν πρεσβείαν εἰς τὴν Μεδίναν τὸ 625 μ.Χ. διὰ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Μωάμεθ πολιτικὴν προστασίαν. Ὁ Μωάμεθ ἐνέκρινε τὰ αἰτήματα καὶ ὑπέγραψε μὲ τὴν παλάμην του «εἰς βοήθειαν τῶν Χριστιανῶν» τὸν περίφημον Ἀχτιναμέ, μὲ τὸν ὁποῖον κήρυσσε, ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι ὀφείλουν νὰ ὑπερασπίζωνται τοὺς μοναχοὺς καὶ νὰ μὴν εἰσπράττουν ἀπ’ αὐτοὺς φόρους.

ϛ) – Ἄραβες

Ἔτσι ὅταν ἡ χερσόνησος Σινᾶ περιῆλθε εἰς τὴν κυριαρχίαν τῶν Ἀράβων τὸ 641 μ.Χ. ἡ Μονὴ συνέχισε τὸν βίον της ἀνενόχλητος, ὅμως ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν ἤρχισε νὰ ἐλαττοῦται· εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ 9ου αἰῶνος εἶχαν μείνει μόνον τριάντα.

ζ) – Ὀθωμανοὶ

Μετὰ ἀπὸ μίαν δύσκολον περίοδον ὑπὸ τοὺς Μαμελούκους, ἡ Ὀθωμανικὴ κατάκτησις τῆς Αἰγύπτου καὶ τοῦ Σινᾶ ἀπὸ τὸν σουλτάνον Σελὴμ τὸν Α’ τὸ 1571 μ.Χ. ἔφερε εἰς τὴν Μονὴν ἕναν νέον προστάτην. Ἡ Τουρκικὴ ἐξουσία ἐσεβάσθη τὰ δικαιώματα τῆς Μονῆς, ὁ δὲ Ἀρχιεπίσκοπός της ἀπέλαυε ἰδιαιτέρας τιμῆς.

η) – Βασιλεῖς τῆς Εὐρώπης

Οἱ Χριστιανοὶ βασιλεῖς τῆς Εὐρώπης ἠκολούθησαν τὸ παράδειγμα τοῦ Σουλτάνου καὶ ἔδειξαν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον διὰ τὴν Μονήν, συνεισφέροντας χρηματικὰ ποσὰ καὶ συμβάλλοντας εἰς τὴν διατήρησιν τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς εἰς διαφόρους χώρας τοῦ κόσμου. Κατὰ τὸν 17ον αἰῶνα ἡ Μονὴ εἶχε ἐκτεταμένην πολιτιστικὴν καὶ ἐκπαιδευτικὴν δρᾶσιν καὶ ἐκτὸς τῆς Σιναϊτικῆς χερσονήσου εἰς τὴν Τουρκοκρατουμένην Ἑλλάδα π.χ. περίφημος ἦταν ἡ Σχολὴ Γραμμάτων καὶ Ζωγραφικῆς εἰς τὸ Ἡράκλειον Κρήτης, ὅπου ἐξεπαιδεύθησαν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους ἄνδρας τῆς ἐποχῆς. Ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας χώρας (Αἴγυπτον, Τουρκίαν, Παλαιστίνην, Ρουμανίαν, Ρωσσίαν, Ἰνδίαν κλπ) ὅπου εὑρίσκοντο Σιναϊτικὰ μετόχια, ἐξελίσσοντο εἰς ἀληθινὰ πνευματικὰ κέντρα.

θ) – Μέγας Ναπολέων.

Ὅταν ὁ Ναπολέων κατέκτησε τὴν Αἴγυπτον (1797-1804) ἔλαβε καὶ αὐτὸς τὴν Μονὴν ὑπὸ τὴν προστασίαν του καὶ ἐχορήγησε τὸ «Ἀσφαλιστήριον Ἔγγραφον», τὸ ὁποῖον ἐκτίθεται σήμερα εἰς τὴν Πινακοθήκην τῆς Μονῆς. Ἀνέλαβε ἐπίσης καὶ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ βορείου τείχους τῆς Μονῆς, τὸ ὁποῖον εἶχε καταπέσει τὸ 1798 μετὰ ἀπὸ καταρρακτώδη βροχήν.

ι) – 19ος καὶ 20ὸς αἰώνας.

Τὸ δεύτερον ἥμισυ τοῦ 19ου αἰῶνος καὶ τὸ πρῶτον τοῦ 20οῦ δὲν ἦσαν περίοδοι εὐνοϊκοὶ διὰ τὴν Μονήν, διότι ἔχασε ὅλην τὴν περιουσίαν της εἰς τὴν Ρωσσίαν, τὴν Ρουμανίαν, τὴν Τουρκίαν, τὴν Κύπρον καὶ ἀλλαχοῦ. Ἐν τούτοις, κατορθώνει νὰ διατηρῆ τὴν φιλανθρωπικὴν καὶ πνευματικήν της δρᾶσιν. Τὸ 1966 ἑώρτασε τὴν 1400ὴν ἐπέτειον τῆς ἱδρύσεώς της, παρουσίᾳ ἀντιπροσώπων ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὡς καὶ τοῦ Βασιλέως τῆς Ἑλλάδος Κωνσταντίνου.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: «Σιναϊτικὰ Δίπτυχα 2010», σελ. 111-115
ἔκδ. Ἱ. Αὐτονόμου, Βασιλικῆς καὶ Αὐτοκρατορικῆς Μονῆς Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, ,

Σχολιάστε

π. ΜΩΥΣΗΣ: ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ “ΜΑΤΙΑ”

ΑΙΓΥΠΤΟΣ-ΣΙΝΑ -ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ
Ἕνα ταξίδι καὶ μιὰ “ματιά”

τοῦ π. Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου

Πρόσφατο ταξίδι μας στὴν Αἴγυπτο, πρὶν ἀπὸ τὰ προσκυνήματά μας στὸ Σινὰ καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα, μᾶς δημιούργησε πολλὲς σκέψεις καὶ μερικὲς σύντομα καταθέτουμε παρακάτω.
Ἡ Αἴγυπτος εἶναι μία χώρα 75.000.000 ἀνθρώπων μὲ ἀρκετοὺς ἀρκετὰ πλούσιους καὶ πολλοὺς φτωχούς, ποὺ φθάνουν νὰ κατοικοῦν μόνιμα καὶ στὰ μνήματα. Τὸ Κάϊρο ἔχει πληθυσμὸ 18.000.000. Εἶναι μία πόλη ὄχι τόσο καθαρή. Ἔχει ἱστορία μὲ πολιτισμὸ σπουδαῖο 4.500 χρόνων. Κάτι πού μοῦ ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση εἶναι πὼς ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς ἔχει σχέση μὲ τὸν θάνατο καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Οἱ γνωστὲς καὶ καταπληκτικὲς γιὰ τὴν ἱστορία, τὴν ἀρχιτεκτονική, τὴν τεχνική, τὸν ὄγκο καὶ τὴ γεωμετρία πυραμίδες ἦταν οἱ τάφοι τῶν θεοποιημένων φαραώ. Τὰ ἀνάκτορα τὰ ἔκτιζαν μὲ πλίνθους καὶ τὶς πυραμίδες μὲ ὀγκώδεις καὶ τετραγωνισμένες πέτρες. Ὁ θάνατος δὲν εἶναι τόσο φοβερός, γιατί πιστεύεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος συναντᾶ τὸ θεῖο στὴν αἰωνιότητα.
Ὁ χριστιανισμὸς ἔχει ἐδῶ βαθιὰ ἱστορία, μὲ ἱδρυτὴ τὸν Εὐαγγελιστὴ Μάρκο, μεγάλους πατέρες τῆς ἐκκλησίας, Ἀθανάσιο, Κύριλλο, μάρτυρες, Γεώργιο, Μηνᾶ καὶ ὁσίους, Μ. Ἀντώνιο, Μακαρίους, Παΐσιο καὶ λοιπούς. Εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀσπαστοῦμε τὸ χέρι τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´ στὸ ἀνακαινισμένο Πατριαρχεῖο, ποὺ πολὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἱεραποστολὴ στὴν «μαύρη ἤπειρο», νὰ προσκυνήσουμε στὸν ναὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Σάββα. Ἡ Ἀλεξάνδρεια, ἱδρυμένη ἀπὸ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο -δεσπόζει τὸ ὀρειχάλκινο ἄγαλμά του-, θυμίζει κάπως τὴ Θεσσαλονίκη καὶ λένε πὼς ἐκεῖ κάπου εἶναι θαμμένος ὁ μεγάλος στρατηλάτης Ἀλέξανδρος.
Ἐπισκεφθήκαμε δύο ἀρχαῖα κοπτικὰ μοναστήρια στὴν περιοχὴ τῆς Νιτρίας, τοῦ Μ. Παϊσίου καὶ τοῦ Μ. Μακαρίου. Ἐδῶ ξεκίνησε τὸν 4ο αἰώνα ὁ ὀρθόδοξος ἀνατολικὸς μοναχισμὸς καὶ ἐξαπλώθηκε σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Οἱ Κόπτες εἶναι μονοφυσίτες, παραδέχονται μόνο τὴν θεία φύση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι τὴν ἀνθρώπινη. Παραδέχονται μόνο τὶς τρεῖς πρῶτες οἰκουμενικὲς συνόδους, γιατί ἡ τετάρτη τοὺς καταδίκασε γιὰ τὸν μονοθελητισμό τους, στὴ Χαλκηδόνα, καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζονται καὶ προχαλκηδόνιοι.
Ἡ Αἴγυπτος εἶναι ἡ χώρα τῶν ἀντιθέσεων. Ἀναπτύσσεται ἀργά. Τὸ ἰσλαμικὸ στοιχεῖο εἶναι κυρίαρχο. Μπορεῖ ὁ φερετζὲς νὰ μὴ φοριέται ἀπὸ ὅλες τὶς γυναῖκες καὶ τὸ μανδήλι νὰ ἔγινε τῆς μόδας, ἀλλὰ ὑπάρχει ἕνας σεβασμὸς στὴν παράδοση, μία ἐμμονὴ στὴ συντηρητικότητα, μία κυριαρχία τοῦ ἄνδρα. Τελευταῖα κτίζονται ἰδιαίτερα τζαμιὰ καὶ γιὰ τὶς γυναῖκες. Οἱ γυναῖκες μποροῦσαν νὰ προσεύχονται μόνο στὸ σπίτι τους. Μόνο οἱ ἄνδρες μποροῦν νὰ μοιχεύουν, οἱ γυναῖκες ποτέ. Οἱ νέοι εἶναι πιὸ ἀνοιχτοί. Δὲν τηροῦν τόσο τὸ ραμαζάνι, δὲν παντρεύονται ἀπὸ συνοικέσιο, σπουδάζουν καὶ διασκεδάζουν.
Ἡ κίνηση στοὺς δρόμους, ὁ τρόπος ὁδήγησης, δίχως σηματοδότες, οἱ δρόμοι, δίχως ὅμως πολλὰ τροχαῖα, κρύβουν ὄχι ἁπλὰ τὴν ἀνατολίτικη ραστώνη λόγῳ ζέστης, ὑγρασίας καὶ νέφους, ἀλλὰ καὶ μία στάση ἀνεκτικότητας, ἁπλότητας καὶ τρόπου ζωῆς. Δὲν γνωρίζω ποῦ τελειώνει ἡ ἀπάθεια καὶ ποῦ ἀρχίζει ἡ ἀδιαφορία. Δὲν τοὺς κυνηγᾶ ὁ χρόνος, δὲν ζητοῦν πολλά, ἔχουν ἀνάγκες, ὑπομένουν, ἀνέχονται. Ἐλπίζουν, συνεχῶς λένε ἐγκάρδια “ἔχει ὁ Θεός”. Δν γνωρίζω ν πολιτισμένος κα ξευγενισμένος δυτικς κόσμος χει κάτι π’ τν ξεγνοιασι τν πλν λλ κα φτωχν νθρώπων.

Τὸ ὅρος Σινᾶ εἶναι γνωστὸ γιὰ τὸ ἱστορικό, σπουδαῖο καὶ ἀρχαῖο μοναστήρι του, τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, τῆς ὁποίας φυλάγεται τὸ τίμιο λείψανό της.
Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα μοναστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ ἀδιάκοπη ἱστορία, προσφορὰ καὶ λειτουργικὴ παράδοση 16 αἰώνων.
Βρίσκεται σὲ μία ἀγριωπὴ ρεματιά, μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, στὰ βάθη τῆς ἡσυχίας τῆς ἐρήμου. Ἐδῶ ὁ προφήτης Μωυσῆς παρέλαβε τὶς δέκα ἐντολὲς ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ συνομίλησε μαζί του. Γι’ αὐτὸ ὀνομάζεται θεόπτης. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη θρησκευτικὴ μορφὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. πέροχος βίος του συγκινε μέχρι σήμερα κα εναι συναρπαστικς χι μόνο γι κινηματογραφικ ταινία λλ κα ς νάγνωση στ παιδι ντ γι παραμύθια κα κόμιξ. Ἡ ἀνάγνωση τοῦ ὡραίου ἔργου τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης “Θεωρία στὸν βίο τοῦ Μωυσῆ” χάρισε τὸ ὄνομα στὸν ὑπογραφόμενο. Ἔτσι τὸ Σινᾶ ὀνομάστηκε θεοβάδιστο ὄρος καὶ ὁ Ἄθωνας θεομητροβάδιστο Περιβόλι τῆς Παναγίας.
Τὸ σπουδαιότατο εἰκονοφυλάκιο τῆς μονῆς, μὲ καταπληκτικὲς βυζαντινὲς εἰκόνες τοῦ 6ου αἰῶνος, μὲ τὴν δύσκολη τέχνη τῆς ἐγκαυστικῆς, τὰ ἄλλα πολύτιμα κειμήλια, ἡ πλούσια βιβλιοθήκη, τὸ ὀστεοφυλάκιο, ὁ ναὸς μὲ περίφημα ψηφιδωτά, τὰ ἰουστινιάνεια τείχη, ἡ ἀκατάφλεκτη βάτος, τὰ τίμια λείψανα καθιστοῦν κάστρο ὀρθόδοξης πνευματικῆς ζωῆς, μὲ μοναδικὸ κειμηλιακὸ πλοῦτο καὶ μία ζωντανὴ μαρτυρία ἀνάμεσα στὶς ἄλλες δύο μεγάλες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες τῶν Ἀράβων καὶ τῶν Ἑβραίων. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Σιναίου Δαμιανὸς ἀγωνίζεται ἀπὸ ἐτῶν γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἱστορίας καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῶν δικαίων τῆς μονῆς. Εἴχαμε μαζί του μία ἐνδιαφέρουσα θεολογικὴ συζήτηση καὶ ἀσπασθήκαμε μὲ σεβασμὸ τὸ χέρι του.
Τὸ βράδυ πλῆθος προσκυνητῶν ἀνέβαινε πεζοπορώντας ὧρες ἀνοδικὴ ὁδὸ γιὰ τὴν ἁγία κορυφή. Ἀσθένεια δὲν μᾶς ἐπέτρεψε αὐτὴ τὴν τόσο ἐπιθυμητὴ ἄνοδο στὸν τόπο τῆς θεοπτίας τοῦ μεγάλου συνωνύμου μου προφήτη Μωυσῆ. Πήγαμε ὅμως ὣς τὸ πλησιόχωρο ἡσυχαστήριο ἑνὸς ἄλλου συνωνύμου ἀσκητοῦ. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι μᾶς εἶπε πὼς προσπαθεῖ ἐπὶ δυόμισι δεκαετίες νὰ γίνει πρῶτα ἄνθρωπος καὶ μετὰ καλὸς χριστιανὸς καὶ μοναχός. Οἱ μοναχοί τῆς μονῆς εἶναι 25. Εἶναι ἀνάγκη ὅμως νὰ αὐξηθοῦν. Οἱ ἀνάγκες εἶναι μεγάλες καὶ τὸ πλῆθος τῶν προσκυνητῶν ἰδιαίτερα πολύ.
Λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὸ μοναστήρι εἶναι τὸ σπήλαιο τῶν ἀγωνισμάτων τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου. Ἔμεινε γνωστὸς γιὰ τὴν συγγραφὴ ἑνὸς μόνο βιβλίου, τῆς οὐρανόδρομης Κλίμακος, ὅπου ἀναφέρει μὲ γνώση, μεστότητα, εὐστοχία καὶ ἀκρίβεια πῶς θὰ νικήσουμε τὰ πάθη καὶ θὰ κερδίσουμε τὶς ἀρετές. Σὲ ξένα πανεπιστήμια ἀναφέρεται ὡς σταθμὸς τῆς ψυχολογίας. Ἦταν ἕνας μεγάλος ψυχοανατόμος. Ἀξίζει ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ βιβλίου.
Τὸ Σινᾶ εἶναι τόπος μὲ ἱστορία ἀγώνων ἀσκητικῶν, ὑποταγῆς τῆς ὕλης στὸ πνεῦμα καὶ ἀγαπήσεως τοῦ Θεοῦ. Τὸ Σινᾶ ἔχει κοκκινωπὰ βράχια, γκαμῆλες, βεδουίνους, προσκυνητὲς καὶ τουρίστες. Οἱ μουσουλμάνοι εὐλαβοῦνται τὴν Ἁγία Αἰκατερίνη, ὅπως τὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ τὴν Παναγία, ποὺ τοὺς ἐπικαλοῦνται, γιατί τοὺς ἔχουν κάνει πολλὰ θαύματα. Τοὺς βλέπεις στὶς αὐλὲς νὰ προσεύχονται μὲ τάματα. Στὸν πόλεμο τῶν Ἕξι Ἡμερῶν οἱ Ἑβραῖοι ἤθελαν νὰ κτίσουν ἕναν ναὸ ἐκεῖ, ὅπου θὰ συναντιόνταν εἰρηνικὰ οἱ πιστοὶ τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν. Μὲ τὸ χάσιμο στὸν πόλεμο ἔσβησε αὐτὸ τὸ ὄνειρό τους. Τὰ βεδουινάκια πάντως σήμερα δὲν ζητοῦν, ὅπως παλιότερα, μία καραμέλα, ἀλλὰ ἕνα εὐρώ, ἕνα εὐρώ…

Εἰσερχόμενος κανεὶς ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο στὸ Ἰσραήλ, βλέπει ἀμέσως τὴν διαφορά. Πλοῦτος, καθαριότητα, μεγάλα ξενοδοχεῖα καὶ καλύτεροι δρόμοι. Ἐδῶ δὲν ἔχει μπαξίσι. Γίνεται ἐκμετάλλευση καὶ τῶν ἀπέραντων ἐκτάσεων τῆς ἐρήμου. Νωπὰ τὰ τραύματα ἀπὸ τὶς διαμάχες μὲ τοὺς Παλαιστίνιους. Οἱ Ἰσραηλινοὶ τοὺς πῆραν τὶς περιοχές τους, τὸ σπίτι τους, καὶ τώρα τοὺς δίνουν, ἂν τοὺς δίνουν, ἕνα δωμάτιο γιὰ νὰ μείνουν ἢ μήπως καὶ κάπου στὴν αὐλή.
Κάθε χριστιανὸς ὅμως ἔρχεται ὡς προσκυνητὴς τῶν πανιέρων προσκυνημάτων, ποὺ φυλάγονται μὲ κόπους, μόχθους καὶ κινδύνους πολλούς. Κέντρο τοῦ προσκυνήματος ὁ λαμπρὸς ναὸς τῆς Ἀναστάσεως, κτίσμα πρὶν ἀπὸ 1.700 χρόνια, ὅπου ὁ πανάγιος τάφος τοῦ Κυρίου, ἡ πλάκα τῆς Ἀποκαθηλώσεως, ὁ φρικτὸς Γολγοθὰς καὶ πολλὰ ἄλλα προσκυνήματα. Τόποι ἱστορικοί, ἱεροί, πολυσέβαστοι καὶ συγκινητικοί.
Ἡ ἑκατονταμελὴς Ἁγιοταφικὴ Ἀδελφότητα, ὑπὸ τὸν πατριάρχη κ. Θεόφιλο, τὸν σεμνό, συνετὸ καὶ ἤπιο, ἀγωνίζεται σθεναρὰ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τῶν προσκυνημάτων τοῦ ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων. Καθημερινὸς ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων. Ὑπάρχει βέβαια λειψανδρία, ἀλλὰ μήπως θὰ μποροῦσαν νὰ ἀλλάξουν κάπως οἱ συνθῆκες διαβιώσεως, ὥστε νὰ ἑλκυστοῦν νέοι ἄνθρωποι. Πάντως, εἶναι συγκινητικὸς ὁ ἤδη ὑπάρχων ἀγώνας στὸ νὰ διατηρηθοῦν ἄσβεστα τὰ καντήλια ὅλων τῶν προσκυνημάτων. Ἐντύπωση δημιουργεῖ, στὸν τόπο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς καθόδου τοῦ Θεανθρώπου, νὰ ὑπάρχουν διεκδικήσεις, ἀντιδικίες, προβλήματα, πολεμικὴ καὶ ὕπουλη ναρκοθέτηση μεταξὺ τῶν διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν.
Ἰδιαίτερα ἐντυπωσιασμένοι ἀναχωρήσαμε ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἁγιοτρόφο, ἡσυχαστικὴ καὶ ἱστορικὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Ἠγιασμένου ἀπὸ τὸν 6ο αἰώνα. Τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου ἐπεστράφη ἀπὸ τὴν Δύση τὸ 1965 καὶ παραμένει ἄφθορο, εὐωδιάζον καὶ θαυματουργόν. Ἡ ἀδελφότητα τῶν εἴκοσι φιλοθέων καὶ φιλαρέτων πατέρων ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ διακριτικοῦ καὶ ἔμπειρου ἡγουμένου Εὐδοκίμου ἀγωνίζεται εὔορκα καὶ διακρίνεται γιὰ τὴν ἀσκητικότητα καὶ τὴ σεμνότητά της.
Συγκίνηση μᾶς ἔδωσε καὶ ἡ προσκύνηση τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακώβ, ὅπου πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες μαρτύρησε κατὰ φρικτὸ τρόπο ὁ φύλακας τοῦ προσκυνήματος ἱερομόναχος Φιλούμενος ὁ Κύπριος, ποὺ πρόσφατα ἀναγνωρίστηκε ἅγιος. Τὸ ἔργο του συνεχίζει ὁ ἱερομόναχος Ἰουστίνος, ὁ ὁποῖος κι αὐτὸς δέχθηκε ἐπιθέσεις ἀπὸ φανατικοὺς μουσουλμάνους καὶ ἑβραίους, ὅμως συνεχίζει ἀπτόητα καὶ γενναῖα τὴν ἐκεῖ παραμονή του. Ἔκτισε ἕναν ὡραιότατο ναό, ἀρχαιοπρεπῆ, πρὸς τιμὴν τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος καὶ ἑτοιμάζει ἄλλον ναὸ πρὸς τιμὴν τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ὁ πρόεδρος Ἀραφὰτ τὸν τίμησε γιὰ τὸ πλούσιο φιλανθρωπικό του ἔργο, ὀνομάζοντάς τὸν “πατέρα τῶν φτωχῶν”.
Τὸ θρησκευτικὸ στοιχεῖο εἶναι ἔντονο στὸ Ἰσραήλ. Οἱ τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες συνυπάρχουν, χριστιανικοὶ ναοί, ἑβραϊκὲς συναγωγὲς καὶ μουσουλμανικὰ τζαμιά. Οἱ Καθολικοὶ μὲ μία ἄκαμπτη στάση, οἱ Κόπτες κάπως μυστικοπαθεῖς, οἱ Ἀρμένιοι ἴσως καχύποπτοι, οἱ Ὀρθόδοξοι ὑπομένουν καὶ ἐλπίζουν, οἱ Ἑβραῖοι κάπως πονηροὶ καὶ ἀρκετὰ σκληροί, οἱ Μουσουλμάνοι ἀργοὶ καὶ καρτερικοί.
Τὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ὁ Ἰορδάνης ποταμός, ὁ κῆπος τῆς Γεθσημανῆ, ὁ φρικτὸς Γολγοθάς, ἡ πλάκα τῆς Ἀποκαθηλώσεως, ὁ Πανάγιος Τάφος, τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν θυμίζουν τὸν Ζωοδότη,Φωτοδότη καὶ Εἰρηνοδότη Θεὸ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ πάσχει ἀπὸ σκοτεινιά, μοναξιά, ἐρημιὰ καὶ ἀνειρήνευτη ζωή…

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

 

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε