Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἁγιασμός

«ΑΛΛΟΣ» ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ καὶ «ΑΛΛΟΣ» ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  Κάθε χρόνο ἴδιες μέρες ἴδια θέματα ἐπανέρχονται καὶ ἔνιοί τινες ἀνακυκλώνουν λαϊκὲς δοξασίες χωρὶς ὅμως ἱστορικὴ καὶ λειτουργικὴ τεκμηρίωση. Καὶ ἐπιμένουν στὸν λάθος συλλογισμό.
Ἂν -ὄπως ἰσχυρίζονται- ὁ Ἁγιασμὸς τῆς παραμονῆς εἶναι «ἄλλος» ἀπὸ τὸν Ἁγιασμὸ τῆς ἡμέρας τῶν Φώτων, τότε «ΑΛΛΗ» εἶναι καὶ ἡ Θ. Λειτουργία τῆς παραμονῆς καὶ «ἄλλη» τῆς ἡμέρας τῶν Φώτων. Καὶ συνεπῶς, ἀφοῦ δὲν μεταλαμβάνεται  -σύμφωνα μὲ αὐτούς – ὁ Ἁγιασμὸς τῆς Παραμονῆς ἀλλὰ μόνον τῆς ἡμέρας τῶν Φώτων, τότε δὲν θὰ πρέπει νὰ μεταλαμβάνεται καὶ ἡ Θ. Κοινωνία τῆς Παραμονῆς!
.           Ὁλοφάνερα ἀθεμελίωτες καὶ ἀθεολόγητες τέτοιες θεωρίες. Πολλὴ προσοχή!

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Ἡ Εὐχὴ τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ

Ποίημα ἁγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμω

Ὁ Πρόλογος τῆς Εὐχῆς τῶν Ἁγίων Θεοφανείων

.           Τριὰς ὑπερούσιε, ὑπεράγαθε, ὑπέρθεε, παντοδύναμε, παντεπίσκοπε, ἀόρατε, ἀκατάληπτε. Δημιουργὲ τῶν νοερῶν οὐσιῶν καὶ τῶν λογικῶν φύσεων, ἡ ἔμφυτος ἀγαθότης, τὸ Φῶς τὸ ἀπρόσιτον, τὸ φωτίζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, λάμψον κἀμοὶ τῷ ἀναξίῳ δούλῳ σου, φώτισόν μου τῆς διανοίας τὰ ὄμματα, ὅπως ἀνυμνῆσαι τολμήσω τὴν ἄμετρον εὐεργεσίαν καὶ δύναμιν. Εὐπρόσδεκτος γενέσθω ἡ παρ᾽ ἐμοῦ δέησις διὰ τὸν παρεστῶτα λαόν, ὅπως τὰ πλημμελήματά μου μὴ κωλύσωσιν ἐνθάδε παραγενέσθαι τὸ ἅγιόν σου Πνεῦμα, ἀλλὰ συγχώρησόν μοι ἀκατακρίτως βοᾶν σοι καὶ λέγειν καὶ νῦν, Ὑπεράγαθε· Δοξάζομέν σε Δέσποτα φιλάνθρωπε, Παντοκράτορ, προαιώνιε Βασιλεῦ. Δοξάζομέν σε τὸν Κτίστην, καὶ Δημιουργὸν τοῦ παντός. Δοξάζομέν σε, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ μονογενές, τὸν ἀπάτορα ἐκ Μητρός, καὶ ἀμήτορα ἐκ Πατρός• ἐν γὰρ τῇ προλαβούσῃ Ἑορτῇ νήπιόν σε εἴδομεν, ἐν δὲ τῇ παρούσῃ τέλειόν σε ὁρῶμεν, τὸν ἐκ τελείου τέλειον ἐπιφανέντα Θεὸν ἡμῶν. Σήμερον γὰρ ὁ τῆς Ἑορτῆς ἡμῖν ἐπέστη καιρός, καὶ χορὸς ἁγίων ἐκκλησιάζει ἡμῖν, καὶ Ἄγγελοι μετὰ ἀνθρώπων συνεορτάζουσι. Σήμερον ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν εἴδει περιστερᾶς, τοῖς ὕδασιν ἐπεφοίτησε. Σήμερον ὁ ἄδυτος Ἥλιος ἀνέτειλε, καὶ ὁ κόσμος τῷ φωτὶ Κυρίου καταυγάζεται. Σήμερον ἡ Σελήνη λαμπραῖς ταῖς ἀκτῖσι τῷ κόσμῳ συνεκλαμπρύνεται. Σήμερον οἱ φωτοειδεῖς ἀστέρες τῇ φαιδρότητι τῆς λάμψεως τὴν οἰκουμένην καλλωπίζουσι. Σήμερον αἱ νεφέλαι ὑετὸν δικαιοσύνης τῇ ἀνθρωπότητι οὐρανόθεν δροσίζουσι. Σήμερον ὁ Ἄκτιστος ὑπὸ τοῦ ἰδίου πλάσματος βουλῇ χειροθετεῖται. Σήμερον ὁ Προφήτης καὶ Πρόδρομος τῷ Δεσπότῃ προσέρχεται, ἀλλὰ τρόμῳ παρίσταται, ὁρῶν Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς συγκατάβασιν. Σήμερον τὰ τοῦ Ἰορδάνου νάματα εἰς ἰάματα μεταποιεῖται τῇ τοῦ Κυρίου παρουσίᾳ. Σήμερον ῥείθροις μυστικοῖς πᾶσα ἡ κτίσις ἀρδεύεται. Σήμερον τὰ τῶν ἀνθρώπων πταίσματα τοῖς ὕδασι τοῦ Ἰορδάνου ἀπαλείφονται. Σήμερον ὁ Παράδεισος ἠνέωκται τοῖς ἀνθρώποις, καὶ ὁ τῆς Δικαιοσύνης Ἥλιος καταυγάζει ἡμῖν. Σήμερον τὸ πικρὸν ὕδωρ, τὸ ἐπὶ Μωϋσέως τῷ λαῷ, εἰς γλυκύτητα μεταποιεῖται τῇ τοῦ Κυρίου παρουσίᾳ. Σήμερον τοῦ παλαιοῦ θρήνου ἀπηλλάγημεν καὶ ὡς νέος Ἰσραὴλ διεσώθημεν. Σήμερον τοῦ σκότους ἐλυτρώθημεν, καὶ τῷ φωτὶ τῆς θεογνωσίας καταυγαζόμεθα. Σήμερον ἡ ἀχλὺς τοῦ κόσμου καθαίρεται τῇ ἐπιφανείᾳ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Σήμερον λαμπαδοφεγγεῖ πᾶσα ἡ κτίσις ἄνωθεν. Σήμερον ἡ πλάνη κατήργηται, καὶ ὁδὸν ἡμῖν σωτηρίας ἐργάζεται ἡ τοῦ Δεσπότου ἐπέλευσις. Σήμερον τὰ ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, καὶ τὰ κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ. Σήμερον ἡ ἱερὰ καὶ μεγαλόφωνος τῶν Ὀρθοδόξων πανήγυρις ἀγάλλεται. Σήμερον ὁ Δεσπότης πρὸς τὸ βάπτισμα ἐπείγεται, ἵνα ἀναβιβάσῃ πρὸς ὕψος τὸ ἀνθρώπινον. Σήμερον ὁ ἀκλινὴς τῷ ἰδίῳ οἰκέτῃ ὑποκλίνεται, ἵνα ἡμᾶς ἐκ τῆς δουλείας ἐλευθερώσῃ. Σήμερον Βασιλείαν οὐρανῶν ὠνησάμεθα· τῆς γὰρ Βασιλείας τοῦ Κυρίου οὐκ ἔσται τέλος. Σήμερον γῆ καὶ θάλασσα τὴν τοῦ κόσμου χαρὰν ἐμερίσαντο, καὶ ὁ κόσμος εὐφροσύνης πεπλήρωται. Εἴδοσάν σε ὕδατα, ὁ Θεός, εἴδοσάν σε ὕδατα καὶ ἐφοβήθησαν. Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, θεασάμενος τὸ πῦρ τῆς θεότητος, σωματικῶς κατερχόμενον, καὶ εἰσερχόμενον ἐπ᾽ αὐτόν. Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, θεωρῶν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐν εἴδει περιστερᾶς κατερχόμενον, καὶ περιϊπτάμενόν σοι. Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, ὁρῶν τὸν Ἀόρατον ὁραθέντα, τὸν Κτίστην σαρκωθέντα, τὸν Δεσπότην ἐν δούλου μορφῇ. Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ τὰ ὄρη ἐσκίρτησαν, Θεὸν ἐν σαρκὶ καθορῶντα, καὶ νεφέλαι φωνὴν ἔδωκαν, θαυμάζουσαι τὸν παραγενόμενον, φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, δεσποτικὴν πανήγυριν σήμερον ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ὁρῶντες, αὐτὸν δὲ τὸν τῆς παρακοῆς θάνατον, καὶ τὸ τῆς πλάνης κέντρον, καὶ τὸν τοῦ, ᾍδου σύνδεσμον ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βυθίσαντα, καὶ Βάπτισμα σωτηρίας τῷ κόσμῳ δωρησάμενον. Ὅθεν κἀγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος δοῦλος σου, τὰ μεγαλεῖα τῶν θαυμάτων σου διηγούμενος, συνεχόμενος φόβῳ, ἐν κατανύξει βοῶ σοι·

Εἶτα ἐπισυνάπτεται ἡ Εὐχὴ τοῦ Ἁγιασμοῦ μεγαλοφώνως καὶ λαμπρᾷ τῇ φωνῇ.

Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, καὶ οὐδεὶς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου (ἐκ γ´).
.              Σὺ γὰρ βουλήσει ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι παραγαγὼν τὰ σύμπαντα τῷ σῷ κράτει συνέχεις τὴν κτίσιν, καὶ τῇ σῇ προνοίᾳ διοικεῖς τὸν κόσμον. Σὺ ἐκ τεσσάρων στοιχείων τὴν κτίσιν συναρμόσας, τέτταρσι καιροῖς τὸν κύκλον τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐστεφάνωσας. Σὲ τρέμουσιν αἱ νοεραὶ πᾶσαι Δυνάμεις. Σὲ ὑμνεῖ ἥλιος, σὲ δοξάζει σελήνη, σοὶ ἐντυγχάνει τὰ ἄστρα, σοὶ ὑπακούει τὸ φῶς, σὲ φρίττουσιν ἄβυσσοι, σοὶ δουλεύουσιν αἱ πηγαί. Σὺ ἐξέτεινας τὸν οὐρανὸν ὡσεὶ δέρριν· σὺ ἐστερέωσας τὴν γῆν ἐπὶ τῶν ὑδάτων· σὺ περιετείχισας τὴν θάλασσαν ψάμμῳ· σὺ πρὸς ἀναπνοὰς τὸν ἀέρα ἐξέχεας· Ἀγγελικαὶ Δυνάμεις σοὶ λειτουργοῦσιν• οἱ τῶν, Ἀρχαγγέλων χοροὶ σὲ προσκυνοῦσι· τὰ πολυόμματα Χερουβίμ, καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφὶμ κύκλῳ ἱστάμενα καὶ περιϊπτάμενα, φόβῳ τῆς ἀπροσίτου σου δόξης κατακαλύπτονται. Σὺ γὰρ Θεὸς ὤν ἀπερίγραπτος, ἄναρχός τε καὶ ἀνέκφραστος, ἦλθες ἐπὶ τῆς γῆς, μορφὴν δούλου λαβὼν, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος• οὐ γὰρ ἔφερες, Δεσπότα, διὰ σπλάγχνα ἐλέους σου, θεάσασθαι ὑπὸ τοῦ διαβόλου τυραννούμενον τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἦλθες καὶ ἔσωσας ἡμᾶς. Ὁμολογοῦμεν τὴν χάριν, κηρύττομεν τὸν ἔλεον, οὐ κρύπτομεν τὴν εὐεργεσίαν, τάς τῆς φύσεως ἡμῶν γονὰς ἠλευθέρωσας, παρθενικὴν ἡγίασας μήτραν τῷ τόκῳ σου, πᾶσα ἡ κτίσις ὕμνησέ σε ἐπιφανέντα. Σὺ γὰρ ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὤφθης, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφης. Σὺ καὶ τὰ Ἰορδάνια ῥεῖθρα ἡγίασας, οὐρανόθεν καταπέμψας τὸ Πανάγιον σοῦ Πνεῦμα, καὶ τάς κεφαλὰς τῶν ἐκεῖσε ἐμφωλευόντων συνέτριψας δρακόντων. Αὐτὸς οὖν, φιλάνθρωπε Βασιλεῦ, πάρεσο καὶ νῦν διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶ ἁγίασον τὸ ὕδωρ τοῦτο (ἐκ γ´). Καὶ δὸς αὐτῷ τὴν χάριν τῆς ἀπολυτρώσεως, τὴν εὐλογίαν τοῦ Ἰορδάνου. Ποίησον αὐτὸ ἀφθαρσίας πηγήν, ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον, δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον, Ἀγγελικῆς ἰσχύος πεπληρωμένον, ἵνα πάντες οἱ ἀρυόμενοι καὶ μεταλαμβάνοντες ἔχοιεν αὐτὸ πρὸς καθαρισμὸν ψυχῶν καὶ σωμάτων, πρὸς ἰατρείαν παθῶν, πρὸς ἁγιασμὸν οἴκων, πρὸς πᾶσαν ὠφέλειαν ἐπιτήδειον. Σὺ γὰρ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δι᾽ ὕδατος καὶ Πνεύματος ἀνακαινίσας τὴν παλαιωθεῖσαν φύσιν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας. Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δι᾽ ὕδατος κατακλύσας ἐπὶ τοῦ Νῶε τὴν ἁμαρτίαν. Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διὰ θαλάσσης ἐλευθερώσας ἐκ τῆς δουλείας Φαραώ, διὰ Μωϋσέως, τὸ γένος τῶν Ἑβραίων· Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν ὁ διαρρήξας πέτραν ἐν ἐρήμῳ, καὶ ἐρρύησαν ὕδατα, καὶ χείμαρροι κατεκλύσθησαν, καὶ διψῶντα τὸν λαόν σου κορέσας. Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δι᾽ ὕδατος καὶ πυρός, διὰ τοῦ Ἡλίου, ἀπαλλάξας τὸν Ἰσραὴλ ἐκ τῆς πλάνης τοῦ Βάαλ. Αὐτὸς καὶ νῦν, Δεσπότα, ἁγίασον τὸ ὕδωρ τοῦτο, τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ. (ἐκ γ´) Δὸς πᾶσι, τοῖς τε μεταλαμβάνουσι, τὸν ἁγιασμόν, τὴν εὐλογίαν, τὴν κάθαρσιν, τὴν ὑγείαν. Καὶ σῶσον, Κύριε, τοὺς δούλους σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν. (ἐκ γ´) Καὶ φύλαξον αὐτοὺς ὑπὸ τὴν σκέπην σου ἐν εἰρήνῃ, ὑπόταξον ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῶν πάντα ἐχθρὸν καὶ πολέμιον, χάρισαι αὐτοῖς τὰ πρὸς σωτηρίαν αἰτήματα καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον. Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος), καὶ παντὸς τοῦ Πρεσβυτερίου, τῆς ἐν Χριστῷ Διακονίας, καὶ παντὸς ἱερατικοῦ τάγματος, καὶ τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, καὶ τῶν δι᾽ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων ἀδελφῶν ἡμῶν, καὶ ἐλέησον αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος. Ἵνα καὶ διὰ στοιχείων, καὶ διὰ Ἀγγέλων, καὶ διὰ ἀνθρώπων, καὶ διὰ ὁρωμένων, καὶ διὰ ἀοράτων, δοξάζηταί σου τὸ πανάγιον ὄνομα, σὺν τῷ Πατρί, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΕ ΤΙ ΔΙΑΦΕΡΕΙ Ο “ΜΙΚΡΟΣ” ΑΠΟ ΤΟΝ “ΜΕΓΑΛΟ” ΑΓΙΑΣΜΟ;

[…] Ὁ μεγάλος ἁγιασμὸς εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν Θεοφανείων. Τελεῖται μία φορὰ τὸ χρόνο, τὴν παραμονὴ καὶ τὴν ἡμέρα  τῆς ἑορτῆς. Ἐνῶ ὁ μικρὸς ἁγιασμὸς τελεῖται κατὰ τὶς νεομηνίες καὶ σὲ κάθε ἄλλη περίσταση, σύμφωνα μὲ τὶς ἀνάγκες καὶ προτιμήσεις τῶν πιστῶν, γιὰ διάφορους λόγους. Δὲν εἶναι, ἀπολύτως, δυνατὸ -ἴσως ὄχι ἐπιτρεπτὸ ἢ ἀναγκαῖο- νὰ ἐπιχειρεῖται μὲ ἀκρίβεια ἡ χάραξη αὐστηρῶν ὁρίων σὲ τέτοιου εἴδους λειτουργικὰ θέματα. Στὴν ὀρθόδοξη λατρεία ὑπάρχουν πολλὲς παρόμοιες ἁγιαστικὲς πράξεις, διὰ τῶν ὁποίων μεταδίδεται ἡ ἁγιαστικὴ χάρις στοὺς πιστούς. Ἀνάλογα δὲ μὲ τὴν θερμότητα τῆς πίστεώς τους καὶ τὴν πνευματική τους κατάσταση καὶ δεκτικότητα, χορηγοῦνται στοὺς πιστοὺς τὰ «διάφορα πνευματικὰ δωρήματα, ὅπως: ὁ ἁγιασμός, ἡ κάθαρση, ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία, ἡ εὐλογία, ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ δύναμη καὶ γενικῶς ἡ σωτηρία. Γιατί, ἀσφαλῶς, οἱ ἁγιαστικὲς πράξεις τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐπενεργοῦν μὲ τρόπο μαγικὸ καὶ ἀναγκαστικὸ στὸν ἄνθρωπο ποὺ παρευρίσκεται στὸ χῶρο τελέσεώς τους.
.             κριβς προσδιορισμς τς προσφορς κάθε γιαστικς πράξεως κα διαφορ τς μίας π τν λλη, εναι τελικς γονος κα πικίνδυνος σχολαστικισμός, κα ντελς ξένος «πρς τς πνευματικς κατηγορίες, πο κατευθύνουν τν προσπάθεια τς κκλησίας ν γιάσει τ μέλη της» (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἰω. Φουντούλης, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, τ. Δ´ σελ. 199) καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει στὴν ἐν Χριστῷ προκοπὴ καὶ σωτηρία.
.             σωστς τρόπος κατανόησης τν διαφόρων γιαστικν πράξεων μς δηγε στν ρμηνεία τς λατρείας, μέσῳ τς διας τῆς λατρείας. (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἰω. Φουντούλης, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, τ. Δ´ σελ. 199) Τὰ κείμενα τῶν ἱερῶν εὐχῶν, τὰ αἰτήματα ποὺ διατυπώνονται, στὰ λεγόμενα διακονικά, ἀλλὰ καὶ οἱ τυπικὴ διάταξη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τελοῦνται οἱ διάφορες ἱερὲς ἀκολουθίες, εἶναι αὐτὰ διὰ τῶν ὁποίων περιγράφεται καὶ ἐκφράζεται ὁ σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας. Κατὰ τὸν ἅγιο Συμεὼν Θεσσαλονίκης «ἀπὸ τοῦ ἐπαδομένου ἐστὶ τὸ νοεῖν…τοῦτο ἐστίν…ὁ σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας..»
.              Ἡ ὁμοιότητα τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ἁγιασμοῦ εἶναι ἐμφανής, ἀφοῦ καὶ στὶς δύο ἀκολουθίες γίνεται ἁγιασμὸς τοῦ ὕδατος. Ἀπ’ τὴν ἱστορία τῆς λατρείας εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ ἁγιασμὸς τῶν Θεοφανείων, μορφολογικά, ἐπηρέασε τὴν ἀκολουθία τοῦ μικροῦ ἁγιασμοῦ. Ὁ μεγάλος ἁγιασμὸς ἔχει ἔντονο Δεσποτικὸ χαρακτήρα, ἀφοῦ γίνεται εἰς ἀνάμνησιν τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου στὸν Ἰορδάνη. Ἐνῶ ὁ χαρακτήρας τοῦ μικροῦ ἁγιασμοῦ εἶναι θεομητορικός. Αὐτὸ προκύπτει ἀπ’ τὴν ὑμνογραφία τῆς ἀκολουθίας, ἡ ὁποία ἔχει τὴν μορφὴ παρακλήσεως πρὸς τὴν Θεοτόκο ἢ ἀποτελεῖ συνοπτικὸ θεομητορικὸ ὄρθρο. (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἰω. Φουντούλης, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, τ. Δ´ σελ. 200) Στὰ εἰρηνικὰ (αἰτήσεις) καὶ τῶν δύο ἁγιασμῶν ζητᾶμε νὰ «ἁγιασθοῦν τὰ ὕδατα διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ ἀποκτήσουν δύναμη καθαρτική, φωτιστική, ἰαματικὴ καὶ ἀποτρεπτικὴ τῶν ἐπιβουλῶν τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων».
.             Ἐπίσης στὶς εὐχὲς καθαγιασμοῦ προστίθενται αἰτήματα, ὥστε τὸ ἁγιασμένο νερό, διὰ τῆς μεταλήψεως καὶ τοῦ ραντισμοῦ, νὰ δίδει στοὺς πιστοὺς «τὸν ἁγιασμόν, τὴν ὑγείαν, τὴν κάθαρσιν, τὴν εὐλογίαν», νὰ «ἀποσμήχει τοὺς ρύπους τῶν παθῶν» καὶ νὰ θεραπεύει «τὰς νόσους τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος».

.             Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχουν πολλὰ κοινὰ σημεῖα-αἰτήματα στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τῶν δύο ἁγιασμῶν. Παρὰ ταῦτα ὅμως εἶναι εὐκρινὴς ἡ διάκριση. Στὸν μικρὸ ἁγιασμὸ δίδεται ἔμφαση, στὴν ἴαση τῶν σωματικῶν καὶ ψυχικῶν ἀσθενειῶν. Ἐνῶ στὸν μεγάλο ἁγιασμὸ τὸ κυρίαρχο θέμα εἶναι ἡ εὐλογία τῆς φύσεως τῶν ὑδάτων, διὰ τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου. (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἰω. Φουντούλης, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, τ. Δ´ σελ. 201) Ὁ ἁγιασμὸς τῶν Θεοφανείων ὑπενθυμίζει ἕνα πραγματικὸ γεγονός. Αὐτὸ εἶναι «ἡ ἀνάμνηση καὶ πραγματικὴ λειτουργικὴ παρουσία τοῦ σωτηριώδους γεγονότος τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου, μὲ ὅλο τὸ βάρος τῶν συνεπειῶν του, στὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς πιστοῦ χωριστὰ καὶ τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας».
.             Ὁ ἁγιασμὸς τῶν Θεοφανείων στὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας, ἦταν ὁ καθαγιασμὸς τοῦ ὕδατος τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Σ’ αὐτὸ ἐβαπτίζετο πρῶτα ὁ σταυρὸς σὲ ἀναπαράσταση τῆς βαπτίσεως τοῦ Κυρίου. Ὕστερα ἀντλοῦσαν οἱ πιστοί, γιὰ πόση καὶ εὐλογία, καὶ ἀκολουθοῦσε ἡ βάπτιση τῶν Κατηχουμένων. Ἔτσι τὸ νερὸ τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ ἦταν τὸ «εἶδος» τοῦ μυστηρίου τοῦ ἁγίου βαπτίσματος (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἰω. Φουντούλης, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, τ. Δ´ σελ. 201) –τὸ «σωτήριον ὕδωρ», ὅπως τὸ ὀνομάζει ὁ ἅγιος Κύριλλος- τὸ δεύτερο σὲ σπουδαιότητα καὶ σημασία μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, μετὰ τὴ θεία εὐχαριστία, καὶ γι’ αὐτὸ τοῦ ἀποδίδεται μεγάλη τιμή.
.           Βεβαίως δὲν εἶναι σωστὸ ἡ πόση τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων νὰ συγκρίνεται πρὸς τὴν θεία κοινωνία, ὅπως λαθεμένα τείνει νὰ πιστεύει ἡ λαϊκὴ εὐσέβεια. Ὁπωσδήποτε ὅμως εἶναι τὸ δεύτερο σὲ ἱερότητα μυστηριακὸ εἶδος, μετὰ τὴ θεία μετάληψη. Τὴ διάκριση τῆς διαφορᾶς ποὺ ὑπάρχει μεταξύ τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ἁγιασμοῦ μποροῦμε νὰ τὴν συναγάγουμε καὶ ἀπὸ τὴν τυπικὴ διάταξη τῶν δύο ἀκολουθιῶν, ποὺ καθορίζει τὸν χρόνο, τὸν τρόπο τελέσεώς τους ἀλλὰ καὶ πόσεως τοῦ ἁγιασμένου νεροῦ. (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἰω. Φουντούλης, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, τ. Δ´ σελ. 202) Ὁ μικρὸς ἁγιασμὸς τελεῖται μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας Λειτουργίας καὶ μετὰ τὴν διανομὴ καὶ βρώση τοῦ ἀντίδωρου. Τότε δηλαδὴ ποὺ καταλύεται ἡ νηστεία, ἡ ὁποία προηγεῖται τῆς θείας εὐχαριστίας, μὲ τὴ βρώση τοῦ ἀντιδώρου. Ἐνῶ ὁ μέγας ἁγιασμὸς τελεῖται μετὰ τὴν ὀπισθάμβωνο εὐχή: «Ὁ εὐλογῶν τοὺς εὐλογοῦντας σς Κύριε….», καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ διανομὴ καὶ βρώση τοῦ ἀντίδωρου, δηλαδὴ πρὶν γίνει κατάλυση τῆς εὐχαριστιακῆς νηστείας.
.             Τὸ τυπικὸ τῆς ἱερᾶς μονῆς τῆς Εὐεργέτιδος τοῦ 12ου αἰώνα ὁρίζει μὲ σαφήνεια ὅτι: «Καὶ μετὰ τὸ εἰπεῖν τὸν ἱερέα τὴν ὀπισθάμβωνον εὐχήν, μήτε τῆς εὐλογίας διδομένης…ἐξερχόμεθα πάντες ἐν τῷ λουτρῷ…πάντων ἁγιαζομένων καὶ μεταλαμβανόντων ἐκ τῆς τοῦ ἁγιάσματος μεταλήψεως καὶ ραντίσεως… εἰσερχόμεθα ἐν τῷ Ναῷ…εὐθὺς δίδοται εὐλογία…». Ἔτσι ἐκφράζεται ἐδῶ ἡ προτεραιότητα τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ ἔναντι τοῦ ἀντιδώρου.
.             Ἀπ’ ὅσα ἀναφέρθηκαν ἀνωτέρω συμπεραίνουμε μὲ βεβαιότητα ὅτι: παρ τς μοιότητες τν δύο ερν κολουθιν γιασμο το δατος, εναι μφανς περοχ το γιασμο τν Θεοφανείων, ἔναντι τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν νεομηνιῶν (ποὺ γίνεται τὴν πρώτη ἑκάστου μηνός), ἢ ποὺ τελεῖται σὲ κάθε ἄλλη περίσταση. Ἔτσι ἄλλωστε δικαιολογεῖται καὶ ὁ παραδοσιακὸς χαρακτηρισμός τους ὡς Μεγάλος καὶ Μικρός.

ΠΗΓΗ: imli.gr

βλ. σχετ.: ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ;

 Ο Μ. ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

,

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ;

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ
ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ;

Τοῦ † Ἰω. Φουντούλη 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας», τ. Β´,
ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
ἔκδ. Δ´, Ἀθῆναι 1994
σελ. 157 (Ἀπάντηση 208)

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.               «Ὅπως ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι μία καὶ αὐτὴ εἴτε τελεῖται τὸ Πάσχα, τὰ Χριστούγεννα, τὴν Κυριακή, ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἡμέρα τοῦ ἔτους καὶ ὁ κοινωνῶν κοινωνεῖ πάντοτε Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, ἔτσι καὶ στήν ἀκολουθία τοῦ μεγάλου ῾Αγιασμοῦ μεταβάλλεται διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος τὸ εὐλογούμενο ὕδωρ σέ Μέγαν ῾Αγιασμό, σὲ ὁποιαδήποτε ἀπὸ τὶς δύο ἡμέρες τελεσθεῖ ἡ ἀκολουθία. ῾Η διπλῆ τέλεσις τῆς ἀκολουθίας προῆλθε ἀπό καθαρῶς πρακτικοὺς λόγους, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν πιστῶν. Ἀπὸ ἰδίους λόγους προῆλθε καὶ ἡ διπλῆ τέλεσις τῆς θείας Λειτουργίας κατὰ τὸ Πάσχα, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὰ Θεοφάνεια […] Ἡ διάκρισις Ἁγιασμοῦ τῆς παραμονῆς καὶ ἁγιασμοῦ τῆς ἑορτῆς εἶναι καθαρῶς λαϊκῆς προελεύσεως, ἀνάλογος πρὸς τὴν διάκρισι ποὺ γίνεται μεταξὺ ἀντιδώρου τῆς Μεγάλης Πέμπτης καὶ ἀντιδώρου τῶν ἄλλων ἡμερῶν».
.               Ἄλλες προσπάθειες προσεγγίσεως συνιστοῦν εὐσεβεῖς ἐξηγήσεις, χωρὶς ὅμως κανένα ἱστορικὸ ἢ λειτουργικὸ ἔρεισμα.

βλ. σχετ.:  Ο Μ. ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/05/ὁ-μέγας-ἁγιασμὸς-τῶν-φώτων/

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/01/05/ἡ-νηστεία-τῆς-παραμονῆς-τῶν-θεοφανε/

, , ,

1 Σχόλιο

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ («…τὰ Θεοφάνεια δὲν κοινωνοῦμε, γιατί θὰ πάρουμε ἁγιασμὸ καὶ “εἶναι τὸ ἴδιο”».)

Ἡ νηστεία τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων

Τοῦ † Ἰω. Φουντούλη 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας», τ. Ε´,
ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
σ. 235-237 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἐνῶ τὰ πράγματα ὅσον ἀφορᾶ στὸν Μ. Ἁγιασμό –τὴν «ἱστορία του» δηλαδή, τὴν θεολογική του σημασία καὶ τὴν λειτουργική του χρήση– εἶναι ξεκάθαρα, ἐν τούτοις παραμένει ἡ σύγχυση. Ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ λαϊκὴ ἀντίληψη κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἐπίμονη ἡμιμάθεια ἢ ἡ ἀδιατάρακτη “παρανάγνωση” στρεβλώνουν τὴν Εὐσέβεια καὶ τέτοιες μέρες φαίνεται τὸ έπίπεδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος!  

βλ. σχετ.:  Ο Μ. ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/05/ὁ-μέγας-ἁγιασμὸς-τῶν-φώτων/

.            Συνήθως λέγεται ὅτι ἡ νηστεία τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων ἀφορᾶ στὴν πόση τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ καὶ ἑπομένως ὅτι ἡ προϋπόθεση γιὰ τὴν κοινωνία ἀπὸ αὐτὸν ἀποτελεῖ ἡ νηστεία μίας ἡμέρας. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ θὰ ἦταν σκόπιμο νὰ λεχθοῦν δύο λόγια, γιατί εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ συζητούμενα θέματα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν ἁγιασμὸ τῶν Θεοφανείων καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα ζητοῦν οἱ πιστοὶ τὴν συμβουλὴ τῶν ἱερέων.
.            Ὅτι ὁ μέγας ἁγιασμὸς «τὰ δευτερεῖα ἐπέχει τῶν θείων μυστηρίων» (Εὐχολόγιον, κώδ. Βατοπεδίου 134 [745] τοῦ ἔτους 1538), εἶναι δηλαδὴ τὸ δεύτερο μετὰ τὴν θεία Κοινωνία ἱερώτατον «μυστηριακὸν εἶδος» (κατὰ τὴ σχολαστικὴ ὁρολογία), κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει. Εἶναι τὸ «ὕδωρ τῆς ἀναγεννήσεως» τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, ποὺ διὰ τῆς ἐπικλήσεως καὶ ἐπιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος «ἀναστοιχειοῦται» (ἢ «μεταστοιχειοῦται»), κατὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας (Εἰς Ἰωάννην Β΄ 1), καὶ γίνεται «ἀφθαρσίας πηγή, ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον» γιὰ τοὺς πιστοὺς ποὺ μεταλαμβάνουν ἢ χρίονται ἀπὸ αὐτό, πάροχο ἁγιασμοῦ καὶ εὐλογίας σ’ ὁλόκληρη τὴν κτίση. Ὅτι τὸ ὕδωρ τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ ὕδωρ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος εἶναι καταφανὲς καὶ ἀπὸ τὴν ταυτότητα τῶν καθαγιαστικῶν εὐχῶν, καὶ ἀπὸ τὴν παλαιά, καὶ τὴ σύγχρονη ἀκόμα, πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ βάπτιζε καὶ βαπτίζει σ’ αὐτὸ τοὺς κατηχουμένους, καὶ ἀπὸ ὅσα γράφει ὁ ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης, ποὺ θεωρεῖ μάλιστα ἀντιστρόφως τὸ ὕδωρ τοῦ βαπτίσματος «κατ᾽ οὐδὲν ἐλαττούμενον τοῦ τῶν ἁγίων Θεοφανείων» (Διάλογος, κεφ. 70). Ὡς τέτοιο δίδεται ἀντὶ τῆς θείας Κοινωνίας στοὺς πιστούς, ποὺ γιὰ κάποιο λόγο κωλύονται νὰ προσέλθουν σ’ αὐτήν.
.            Αὐτὸ ἀκριβῶς προκάλεσε δύο εὐλαβεῖς παρεξηγήσεις: ὅτι δηλαδὴ ὑποκαθιστᾶ τὴν θεία Μετάληψη, ὡς κατὰ κάποιο τρόπο ἴσο μὲ αὐτήν, καὶ ὅτι κατ’ ἀναλογίαν προηγεῖται τῆς πόσεώς του νηστεία.
.            Τὸ πρῶτο δὲν θὰ ἔπρεπε κἂν νὰ συζητεῖται, γιατί εἶναι σαφὲς ὅτι ὁ μέγας ἁγιασμὸς εἶναι μὲν γιὰ τοὺς λόγους ποὺ εἴπαμε τὸ ἱερώτερο μετὰ τὴν θεία Κοινωνία εἶδος, ἀλλὰ ἐπ’ οὐδενὶ εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου, οὔτε ποτὲ τὴν ἀντικαθιστᾶ. Παρὰ ταῦτα ὑπάρχει λαϊκ ντίληψη τι τ Θεοφάνεια δν κοινωνομε, γιατί θ πάρουμε γιασμ κα «εναι τ διο».
.            Ὅσο δὲ γιὰ τὴν νηστεία πρὸ τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ, καὶ αὐτὴ μᾶλλον καλλιεργήθηκε κατ’ ἀναλογίαν πρὸς τὸ νεώτερο ἔθος τῆς νηστείας πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας, ποὺ δὲν μπόρεσε ὅμως καὶ αὐτὴ νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ τριήμερη, λόγῳ τοῦ ὅτι οἱ πρὸ τῶν Θεοφανείων ἡμέρες τοῦ ἑορταστικοῦ δωδεκαημέρου ἔχουν «κατάλυσιν εἰς πάντα», πλήν, ἐννοεῖται τῆς παραμονῆς. Ὅσο γιὰ τὴ νηστεία ατ τς παραμονς, πο κοινς θεωρεται τι γίνεται γι τν γιασμό, εναι σχετη μ ατν κα τηρεται, ετε πρόκειται κανες ν κοινωνήσει π ατν ετε χι. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν καταλύεται μετὰ τὴν τυχὸν πόση τοῦ ἁγιασμοῦ κατὰ τὴν παραμονή. χει δ τν ρχή της στ ρχαο θος ν προηγεται τν μεγάλων ορτν μία μέρα νηστείας τς κκλησίας λης, εἴτε γιὰ τὸ βάπτισμα τῶν κατηχουμένων, ὅπως κοινῶς λέγεται, ποὺ ἐγίνετο κατ’ αὐτές, εἴτε, ἀσχέτως μᾶλλον πρὸς αὐτό, ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς τρόπους ἐξάρσεως τῆς κυρίας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς καὶ προπαρασκευῆς γι’ αὐτὴν μὲ νηστεία, ἐγκράτεια καὶ προσευχή. Ὅτι δὲ δὲν ἀφορᾶ στὴν πόση τοῦ ἁγιάσματος, φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ ἁγιασμὸς ὄχι μόνον τελεῖται – ἑπομένως καὶ πίνεται – καὶ κατὰ τὴν παραμονή, κατὰ τὸ νεώτερο ἔθος, τῆς ὁποίας παραμονῆς δὲν προηγεῖται ποτὲ νηστεία, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι συχνὰ συμβαίνει καὶ ἡ παραμονὴ νὰ μὴν εἶναι νήστιμος ἡμέρα, ὅταν συμπίπτει μὲ Σάββατο ἢ Κυριακή.
.            Δὲν προηγεῖται δηλαδὴ τῆς πόσεως τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ νηστεία; Βεβαίως, ναί. Ἀλλ’ αὐτὴ δὲν εἶναι νοητὸ νὰ εἶναι αὐστηροτέρα ἢ μακροτέρας διαρκείας ἀπὸ τὴν προβλεπομένη γιὰ τὴν προσέλευση στὴ θεία κοινωνία νηστεία, τὴ λεγομένη «εὐχαριστιακὴ νηστεία». Καὶ αὐτή, ὅπως καὶ ἄλλοτε μᾶς δόθηκε ἀφορμὴ νὰ γράψουμε, εἶναι σαφὴς καὶ ἀπαράβατος, μὲ μόνιμη ἐξαίρεση ὅταν ὑπάρχει κίνδυνος θανάτου. Ἡ τελεία δηλαδὴ ἀποχὴ τροφῆς καὶ ποτοῦ ἀπὸ τοῦ δείπνου ἢ τοῦ μεσονυκτίου, τῆς προηγούμενης ἡμέρας μέχρι τῆς κοινωνίας, ὁποιαδήποτε ὥρα κι ἂν γίνεται αὐτή, τὸ πρωὶ δηλαδὴ κατὰ τὶς μὴ νήστιμες ἡμέρες καὶ τὸ ἑσπέρας κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς νηστείας. Ὅπως δὲ εἴδαμε, ἡ τέλεση καὶ ἡ πόση τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ προβλέπεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας τάξη καὶ παράδοση μετὰ τὴ θεία μετάληψη καὶ πρὸ τῆς βρώσεως τοῦ ἀντιδώρου, δηλαδὴ λειτουργικότερα – τὸ ἐπαναλαμβάνουμε – μεταξὺ τῆς ἐκφωνήσεως τῆς εὐχῆς τῆς εὐχαριστίας μετὰ τὸ «πάντας μεταλαβεῖν» («Ὅτι σὺ εἶ ὁ ἁγιασμὸς ἡμῶν…»), κατὰ τὴν παλαιοτέρα τάξη, ἢ μετὰ τὴν ὀπισθάμβωνο εὐχή, κατὰ τὴ νεωτέρα, καὶ τοῦ «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον…» καὶ τὴν ἐπακολουθοῦσα διανομὴ τοῦ ἀντιδώρου καὶ ἀπόλυση.
.            νηστεία, κατ τος Πατέρες κα τν Παράδοση τς κκλησίας, εναι «μέγα καλόν». Κινεται μως μέσα σ ρισμένες π τν παράδοση προδιαγραφς χρόνου κα ποιότητος, πο καλούμαστε ν προβάλλουμε κα ν ξιοποιομε. Ἡ ἐπέκτασή της ὅμως πέραν τῶν ὁρίων αὐτῶν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀρνητικὰ ἀποτελέσματα καὶ νὰ ἀποβαίνει τελικῶς εἰς βάρος αὐτοῦ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ σκοποῦ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν καὶ ὅλης τῆς δημιουργίας διὰ τῆς μεταλήψεως καὶ τοῦ ραντισμοῦ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων. Καλὸς συμβιβασμὸς τῆς παλαιᾶς μὲ τὴ νεωτέρα παράδοση μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ σύσταση ξηροφαγίας κατὰ τὸ δεῖπνο τῆς παραμονῆς, ὅταν συμπίπτει μὲ Σάββατο ἢ Κυριακή. Ἡ ἐπέκταση δηλαδὴ κατὰ κάποιο τρόπο τῆς εὐχαριστιακῆς νηστείας μέσα σὲ λογικὰ ὅρια.

ΠΗΓΗ ἠλ. Κειμ.: pemptousia.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ (Μερικές χρήσιμες πληροφορίες)

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Μερικές χρήσιμες πληροφορίες

τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

1. Ὁ ἁγιασμός τῶν Θεοφανείων λέγεται μεγάλος ἁγιασμός γιά νά διακρίνεται ἀπό τόν μικρό ἁγιασμό. Ὁ μικρός ἁγιασμός (πού εἶναι ἄγνωστος ὁ χρόνος εἰσαγωγῆς του στήν ᾽Εκκλησία,  ὁπωσδήποτε ὅμως πρό τοῦ 8ου μ. Χ. αἰώνα) τελεῖται κάθε πρώτη τοῦ μηνός στούς ῾Ιερούς Ναούς, ὅπως καί στούς οἴκους τῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί ὁποιαδήποτε ἄλλη στιγμή, ὅταν ζητηθεῖ κάτι τέτοιο. Ὁ μεγάλος ὅμως ἁγιασμός (ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστός ἤδη ἀπό τόν 5ο μ.Χ. καί ξεκίνησε ὡς ἁγιασμός τῶν ὑδάτων σέ ἀνάμνηση τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου στήν παννυχίδα πού τελεῖτο ἀπό τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, προκειμένου νά βαπτιστοῦν στή συνέχεια οἱ κατηχούμενοι ὥστε νά μετάσχουν στή θεία Κοινωνία, ἐξ οὗ καί τό ῾ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε᾽ στή θέση τοῦ Τρισαγίου) τελεῖται μόνο δύο φορές τόν χρόνο: τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς. ῾Η δεύτερη φορά τελέσεως τοῦ ἁγιασμοῦ προῆλθε ἀπό λόγους πρακτικούς: ὄχι μόνο οἱ κατηχούμενοι, ἀλλά καί οἱ ἤδη βαπτισμένοι ἔπαιρναν τό ἁγιασμένο ὕδωρ ῾εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος᾽. Καί τίς δύο φορές εἶναι εὐνόητο ὅτι τελεῖται ἀκριβῶς ἡ ἴδια ἀκολουθία.

 2. Ἡ διαφορά μεταξύ τῶν δύο ἁγιασμῶν –πέραν τῆς χρονικῆς στιγμῆς πού τελεῖτο ὁ καθένας καί πέρα τοῦ χαρακτήρα πού εἶχε– βρίσκεται στήν ἔκτασή τους. ῾Ο μικρός ἁγιασμός περιέχει λιγότερα λόγια ἀπό τόν μεγάλο καί αὐτό κυρίως δηλώνεται μέ τήν ὀνομασία τους. Ἡ παροχή ὅμως ἁγιασμοῦ εἶναι ἡ ἴδια. Δέν παρέχει ἄλλη χάρη ὁ μεγάλος ἁγιασμός καί ἄλλη ὁ μικρός. Καί τοῦτο γιατί καί οἱ δύο τό ἴδιο ἅγιο Πνεῦμα ἐπικαλοῦνται καί τήν ἴδια χάρη τοῦ ᾽Ιορδάνη ποταμοῦ λόγῳ τῆς ἐμβάπτισης σ᾽ αὐτόν τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ διά τοῦ Σταυροῦ Του συνεχίζουν καί διαιωνίζουν. Συμβαίνει ἴσως κάτι παρόμοιο μέ τόν χαρακτηρισμό τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς μεγάλων καί μικρῶν. Ἡ διαφορά μεταξύ τους δέν βρίσκεται στή σπουδαιότητα τῶν προφητειῶν τους, ἀλλά στό πλῆθος τῶν σελίδων πού μᾶς ἔχουν ἀφήσει.

 3. Ὁ ἁγιασμός εἴτε μεγάλος εἴτε μικρός δέν τίθεται στήν ἴδια θέση μέ τήν Θεία Κοινωνία. Εἶναι μεγάλος λάθος αὐτό πού λένε ὁρισμένοι χριστιανοί ὅτι μποροῦν νά ἀντικαταστήσουν τή Θεία Κοινωνία μέ τόν ἁγιασμό (μόνο σ᾽ αὐτούς πού δέν τούς ἐπιτρέπεται ἡ Θεία Κοινωνία γιά διαφόρους πνευματικούς λόγους ὑπάρχει ὡς συγκατάβαση ἀπό τόν πνευματικό ἡ λήψη τοῦ ἁγιασμοῦ). Στή Θεία Κοινωνία πού εἶναι τό κατεξοχήν μυστήριο στό ὁποῖο φανερώνεται ἡ ᾽Εκκλησία, ἔχουμε τόν ἴδιο τόν Κύριο ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, γι᾽ αὐτό καί ἡ χάρη πού παρέχει εἶναι δραστική, δηλαδή ἐπιδρᾶ στόν κοινωνοῦντα εἴτε εἶναι σωστά προετοιμασμένος εἴτε ὄχι. ᾽Επιδρᾶ θετικά σ᾽ αὐτόν πού εἶναι σωστά προετοιμασμένος, δηλαδή τόν κάνει καλύτερο καί τόν ἁγιάζει, ἐνῶ ἐπιδρᾶ ἀρνητικά σ᾽ αὐτόν πού προσέρχεται μέ ἀμετανοησία καί χωρίς ἐπίγνωση, δηλαδή τόν κάνει χειρότερο καί πιό σκοτεινιασμένο στόν νοῦ. Στόν ἁγιασμό ὅμως ἔχουμε ὄχι ἕνα μυστήριο, ἀλλά μία ἁγιαστική λεγόμενη πράξη, πού σημαίνει ὅτι παρέχεται μέν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὄχι μέ τόν δραστικό τρόπο πού δρᾶ ἕνα μυστήριο. Γι᾽ αὐτό καί ἐνῶ ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὑποχρεωτική καί ἀπαραίτητη στόν πιστό πρός σωτηρία, δέν συμβαίνει τό ἴδιο μέ τόν ἁγιασμό. Δέν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ἐπ᾽ αὐτοῦ ὅτι μετά τή Θεία Κοινωνία ὑπάρχει ὡς πρακτική εἴτε ἡ λήψη τοῦ ἁγιασμοῦ εἴτε ἡ λήψη τοῦ ἀντιδώρου. Στό Ἅγιον Ὄρος μάλιστα ἔχουμε μάθει ὅτι ἐνῶ φαίνεται ὅτι πρέπει νά προηγηθεῖ ὁ ἁγιασμός, προηγεῖται τό ἀντίδωρο καί ἀκολουθεῖ ὁ ἁγιασμός, γιατί αὐτό διευκολύνει τήν ἴδια τήν πράξη.

 4. Ὁ ἁγιασμός μπορεῖ νά κρατηθεῖ στό σπίτι ὅλον τόν χρόνο ὡς μέσο ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν. Ἡ ἀντίληψη ὅτι δέν κρατεῖται μᾶλλον προῆλθε ἀπό αὐτό πού συμβαίνει μέ τή Θεία Κοινωνία, ἡ ὁποία πρέπει νά καταλυθεῖ τήν ἴδια ἡμέρα. Γιά νά καταλάβει κανείς τό ἐσφαλμένο τῆς ἀντίληψης αὐτῆς δέν ἔχει παρά νά σκεφτεῖ ὅτι στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες οἱ χριστιανοί πού συνήθιζαν νά κοινωνοῦν κάθε ἡμέρα καί γιά διαφόρους λόγους δέν μποροῦσαν νά ἔρχονται στή Θεία Λειτουργία εἶχαν τήν ἄδεια ἀπό τήν ᾽Εκκλησία νά ἔχουν τή Θεία Κοινωνία στό σπίτι τους γιά τήν καθημερινή μετάληψή τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅμως ὅτι ὁ χριστιανός πού κρατεῖ τόν ἁγιασμό στό σπίτι θά πρέπει νά προσέχει ὥστε ἡ ζωή του νά εἶναι πράγματι χριστιανική. Σπίτι πού ἀκούγονται βλασφημίες καί ὕβρεις, πού δέν γίνεται προσευχή, πού δέν ὑπάρχει ἐπίγνωση ὅτι ὡς χριστιανοί εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, πού μ᾽ ἕναν λόγο τό σπίτι δέν εἶναι ῾λειτουργημένο καί λιβανισμένο᾽, εἶναι ἀνάξιο νά ἔχει ὄχι ἁγιασμό ἀλλά οὔτε κἄν εἰκόνα. ῎Αν ὅμως δέν συμβαίνει τό παραπάνω, τότε καί κρατᾶμε τόν ἁγιασμό καί τόν χρησιμοποιοῦμε πρός μετάληψη, μετά ἀπό προσευχή βεβαίως καί μετάνοια, ἰδίως σέ δύσκολες καί κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς μας.

 5. Μέ βάση τά παραπάνω συνειδητοποιοῦμε καί τό ἑξῆς: ἄν δέν ἔλθει ὁ ἱερέας γιά διαφόρους λόγους γιά νά ἁγιάσει τό σπίτι μας –ἰδίως σέ πολυκατοικίες πού μερικές φορές μάλιστα δέν ἔχει καί ἀσανσέρ – τότε μποροῦν οἱ πιστοί μέ τόν ἁγιασμό πού παίρνουν ἀπό τόν ἱερό Ναό νά ἁγιάσουν τό σπίτι. Μή ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι κατά τήν πίστη μας ὅλοι οἱ βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἔχουν τή λεγόμενη γενική ἤ πνευματική ἱερωσύνη. ῾Ως ῾βασίλειον ἱεράτευμα᾽ λοιπόν μποροῦν νά προβαίνουν στόν ἁγιαστικό αὐτόν ραντισμό.

 6. ῾Υπενθυμίζουμε τέλος ὅτι ὁ σωστός ἑορτασμός τῶν Θεοφανείων βρίσκεται στήν ἀπό νωρίς συμμετοχή μας στίς ἀκολουθίες  καί κυρίως στήν ἑτοιμασία μας νά κοινωνήσουμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων. ῞Ολες οἱ ἑορτές ἄλλωστε τῆς ᾽Εκκλησίας μας γι᾽ αὐτό ὑπάρχουν καί γίνονται: νά μᾶς βοηθήσουν νά παίρνουμε μέσα μας τόν Χριστό καί νά ἔτσι νά ζοῦμε τή δική Του ζωή ὡς δική μας.

ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

,

Σχολιάστε

«ΑΛΑΤΙΣΜΕΝΟΣ» ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΣΑΠΙΣΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

.         Στὸ πολὺ μικρὸ χωριὸ Λουτρὰ (ρωμαιοκαθολικὸ) τῆς Νήσου Τήνου, ὅπου στεγάστηκε (κατόπιν παραχωρήσεως ὑπὸ τῆς ρωμαιοκαθολικῆς κοινότητος) τὸ νέο ἑνοποιημένο δημοτικὸ σχολεῖο τῆς περιοχῆς καὶ στὸ ὁποῖο διδάσκονται καὶ Ὀρθόδοξα καὶ Καθολικὰ παιδιά, κατὰ ἔγκυρες πληροφορίες, τὴν πρώτη μέρα τῶν Σχολείων (11.09.2011) τελέστηκε ΜΟΝΟΝ ΛΑΤΙΝΙΚΟΣ ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΠΑΡΟΥΣΙᾼ ΤΡΙΩΝ ΑΜΕΤΟΧΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΕΡΕΩΝ.
.         Μάλιστα σὲ ἄλλο μεγάλο χωριὸ τῆς νήσου ἐπίσημο πρόσωπο φέρεται νὰ εἶπε: «Αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκαμε, τὸ πετύχαμε»!

.        Δὲν μένει παρὰ νὰ εὐχηθοῦμε κι ἄλλες τέτοιες ἐπιτυχίες εἰς ὑγείαν τῶν βαθιά κοιμωμένων Ὀρθοδόξων.
.       Ἀξιοπερίεργο πῶς δὲν βρέθηκε ΕΝΑΣ ὀρθόδοξος πατέρας μὲ ΦΙΛΟΤΙΜΟ νὰ  ζητήσει ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους Ὀρθοδόξους Ἱερεῖς νὰ ἁγιάσει κανονικὰ τὸ παιδί του. Φαίνεται πὼς ὁ λατινικὸς ἁγιασμὸς «μὲ ἁλάτι» ταιριάζει καλύτερα στὶς σαπισμένες καταστάσεις!

, , ,

Σχολιάστε

Ο Μ. ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

.         Ἀρχικῶς ὁ μέγας Ἁγιασμὸς ἐτελεῖτο εἰς ἀνάμνησιν τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν παννυχίδα τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων ἀμέσως μετὰ τὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ἀντλοῦσαν οἱ πιστοὶ ὕδωρ, ἔπιναν καὶ ἐρραντίζοντο καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐβαπτίζοντο σ᾽ αὐτὸ οἱ κατηχούμενοι. Στὴν Λειτουργία τῆς Ἑορτῆς, ποὺ ἐτελεῖτο εὐθὺς ἀμέσως, παρίσταντο καὶ οἱ νεοφώτιστοι, γι᾽ αὐτὸ καὶ μέσρι σήμερα ψάλλεται κατ᾽ αὐτὴν ἀντί τρισαγίου τὸ «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε». Κατ᾽ οὐσίαν ὁ μέγας Ἁγιασμὸς εἶναι εὐλογία τοῦ ὕδατος τοῦ Βαπτίσματος.(…)
.           Ὁ ἁγιασμὸς τῶν ὑδάτων τῶν Θεοφανείων εἶναι πραγματικὸ «γεγονὸς» γιὰ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀνάμνηση καὶ πραγματικὴ λειτουργικὴ παρουσία τοῦ σωτηριώδους γεγονότος τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου μὲ ὅλο τὸ βάρος τῶν συνεπειῶν του στὴν ζωὴ τοῦ καθενὸς πιστοῦ χωριστὰ καὶ τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Μ᾽ ἄλλα λόγια τὸ ἁγιασμένο νερὸ τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ εἶναι αὐτὸ τὸ «εἶδος», κατὰ τὴν δογματικὴ ὁρολογία, τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος. (+ Ἰω. Φουντούλης, ἐν «Ἀπαντήσεις εἰς Λειτουργικὰς ἀπορίας», τ. Α´: σ. 252-254, τ. Δ´: σελ. 202, ἔκδ. Ἀποστολ. Διακονίας)

Καὶ τρεῖς σύντομες «πρακτικὲς» σημειώσεις:
1. Ὁ Ἁγιασμὸς τῆς παραμονῆς τῶν Φώτων εἶναι ΙΔΙΟΣ καὶ …ἰσοδύναμος (!) μὲ τὸν Ἁγιασμὸ ἀνήμερα τῶν Φώτων.
2. Ὁ Μ. Ἁγιασμὸς τῶν Θεοφανείων ἔχει προτεραιότητα ἔναντι τοῦ Ἀντιδώρου.
3. Ἡ νηστεία τῆς Παραμονῆς τῶν Φώτων δὲν συνδέεται μὲ τὴν μετάληψη τοῦ Ἁγιασμοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν πνευματικὴ προπαρασκευὴ γιὰ τὸ Βάπτισμα (στὴν Ἀρχαία Ἐκκλησία) καὶ τὴν ἴδια τὴν Δεσποτικὴ Ἑορτή.

βλ. σχετ.: ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ;

, , , ,

Σχολιάστε

«ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΛΠΙΔΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΕΩΣ»

  • Μήνυμα τοῦ Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους

Ἀγαπητά μας παιδιά,

Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ μὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας, καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!

Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κά ποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες, καὶ τέλειωσε. Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατά λοιπο ἄλλων, παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώσει καὶ μετά, τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της, ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρ χει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε -στὴν οὐσία νὰ ἐξεφτελίζουμε- κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν θέλουμε, εἴτε δὲν σεβόμαστε.

Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγια σμό, φέτος νὰ μὴν τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσευχηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώρησα, πρῶτον γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν, καὶ δὲν θέλησα ὡς ἐπίσκοπος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερον γιατί, πρὶν τὸ κάνω, ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιήσω.

Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας, τὸ πίστευαν. Πίστευαν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια, χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθελαν στὴ ζωή τους, ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.

Σήμερα ὅμως, Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλὰ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴν θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντήσαμε! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέ ξοδα, σύγχυση, αὐτο καταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό.

Στὸ σχολεῖο ποὺ ἔρχεστε, μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληροφορίες, ποὺ οἱ περισσότερες νὰ μὴν χρειάζονται∙ μὲ γλῶσσες ποὺ δὲν εἶναι δικές μας∙ μὲ ἱστορία ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινή∙ μὲ θρησκευτικὰ ποὺ δὲν πείθουν. Νὰ σᾶς δώσουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντίκρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειάζεστε, εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.

Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμε σα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμα, καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό. Χτυπῆστε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ, καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό. Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξαναφέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρότητα καὶ ἐξυπνάδα. Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισ­σότερο ἀπ’ ὅσο ὑποτάσσονται στὶς ξένες σκοπιμότητες. Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελετουργίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυρία καὶ ἅγια ζωή∙ Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ ἐπιβάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτημα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβί ωσής μας. Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ὁ Θεὸς μαζί σας, ἀγαπητά μας παιδιά.

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καὶ ὅλη μου τὴν ἀγάπη,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὀ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: http://www.statesmen.gr/6648/koinonia/hope_14-09-2010.html

, ,

Σχολιάστε