Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἁγία Γραφή

H AΡΧΑΙΟΛΟΓIΑ ΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Ἡ ἀρχαιολογία βεβαιώνει τὴν Ἁγία Γραφή!

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» 

.               Ἡ ἀρχαιολογία ὑπῆρξε ­πάντοτε ἀψευδὴς μάρτυρας τῆς ­ἱστορικότητος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τόσο τῆς Παλαιᾶς, ὅ­­­­σο καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἡ σκαπά­νη της ἔφερε κατὰ καιροὺς στὸ φῶς ἁπτὰ δείγματα τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ποὺ ἀφηγοῦνται τὰ θεόπνευστα κείμενά της, ἐνισχύοντας ἔτσι τὴν πίστη τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποστομώνοντας τοὺς ἀμφισβητίες.
.               Ὅμως μιὰ πρόσφατη ἀνακάλυψη τῆς ἀρχαιολογίας ἦταν σχεδὸν ἀπρόβλεπτη, ἀφοῦ ἀναφέρεται σὲ γεγονὸς χρονολογούμενο σχεδὸν πρὶν ἀπὸ 3.500 χρόνια ἀπὸ σήμερα. Γεγονὸς γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν περίμενε κανεὶς νὰ βρεθοῦν τόσο πολλὰ καὶ τόσο πειστικὰ τεκμήρια. Εἶναι γνωστὴ ἡ διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης περὶ τῆς θαυμαστῆς διαβάσεως τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μωυσῆ (βλ. Ἐξόδου κεφ. ιδ´ [14]). Ὁ Μωυσῆς κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ σήκωσε ψηλὰ τὸ ραβδί του καὶ ἅπλωσε τὸ χέρι του πάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα, ὁπότε ἡ θάλασσα σχίσθηκε στὰ δύο καὶ ἔτσι πέρασαν οἱ Ἰσραηλίτες βαδίζοντας στὸ στεγνὸ ἔδαφος τοῦ βυθοῦ, ἐνῶ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἔστεκαν ἀκίνητα τὰ ὑδάτινα τείχη! Ὅταν ὅμως ἐπεχείρησε καὶ ὁ Φαραώ, ποὺ κατεδίωκε τοὺς Ἰσραηλίτες μὲ τὰ ἅρματα καὶ τὸν στρατό του, νὰ περάσει καὶ αὐτὸς ἀπέναντι, συνεχίζοντας τὴν καταδίωξη τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὁ Μωυσῆς ἅπλωσε καὶ πάλι τὸ χέρι του πάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ τὰ νερὰ ἑνώθηκαν, ὁπότε σκέπασαν καὶ ἔπνιξαν τὰ ἅρματα καὶ τοὺς ἱππεῖς καὶ ὅλη τὴ δύναμη τοῦ Φαραώ, ποὺ εἶχαν ἤδη μπεῖ στὸ στεγνὸ βυθὸ καταδιώκοντας τοὺς Ἰσραηλίτες. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ μὴ σωθεῖ κανεὶς Αἰγύπτιος!…
.               Τὸ γεγονὸς λοιπὸν αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει πανηγυρικὰ σήμερα ἡ ­ἀρχαιολογία. Σύμφωνα μὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τῆς Αἰγύπτου, ὁμάδα ὑποβρύχιας ­ἀρχαιολογικῆς ἔρευνας στὸ βυθὸ τοῦ κόλπου τοῦ Σουέζ, ποὺ ἐρευνοῦσε γιὰ τὰ ­ἀπομεινάρια ναυαγίων ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ἐρυθρᾶς ­Θαλάσσης, ἀνακάλυψε 1,5 χιλιόμετρο ἀπὸ τὴν παραλία τῆς σημερινῆς πόλεως Ρὰς Γκαρὶμπ ἕνα γιγαντιαῖο σωρὸ ἀνθρωπίνων ὀστῶν. Ὁ Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Καΐρου Ἀμπντὲλ Μωχάμεντ Γκαρέρ, ποὺ ἡγεῖται τῆς ἔρευνας, δήλωσε ὅτι συνέλεξαν ἤδη πάνω ἀπὸ 400 ­διαφορετικοὺς ἀνθρώπινους σκελετούς, τὰ ἀπομεινάρια δὺο ἁρμάτων μάχης, καθὼς καὶ ἑκατοντάδες ὅπλα καὶ κομμάτια ἀπὸ πανοπλίες, τὰ ὁποῖα βρίσκονταν σὲ μιὰ ἔκταση περίπου 200 τετραγωνικῶν μέτρων. Οἱ ἀρχαιολόγοι ὑπολογίζουν ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀνήκουν στὸν 14ο αἰώνα π.Χ. Οἱ ἀρχὲς ἐκτιμοῦν ὅτι στὴν περιοχὴ βρίσκονται τὰ λείψανα τουλάχιστον 5.000 ἀνθρώπων, ποὺ ὑποδηλώνουν λείψανα μεγάλου τμήματος στρατοῦ ποὺ ἔχασε ἐκεῖ τὴ ζωή του. Οἱ θέσεις ὅπου βρέθηκαν ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι τὰ λείψανα αὐτὰ ἦταν κολλημένα σὲ μιὰ τεράστια μάζα ἀπὸ πηλὸ καὶ πέτρα, ὑποδηλώνει ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν πεθάνει ἀπὸ κατολίσθηση ἢ παλιρροϊκὸ κύμα. Τὴν ἄποψη αὐτὴ ἐνισχύει καὶ τὸ ὅτι δὲν βρέθηκαν πουθενὰ ἴχνη ἀπὸ ναυάγια πλοίων. Βέβαια θὰ χρειασθεῖ ἀρκετὸς χρόνος ἀκόμη γιὰ νὰ ὁλοκληρωθοῦν οἱ ἔρευνες.
.               Πανηγυρικότερη ὅμως ἐπιβεβαίωση τοῦ ἐπεισοδίου, ποὺ ἱστορεῖ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου, δὲν μποροῦσε νὰ ὑπάρξει!…

 βλ. σχετ.: Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΑΛΗΘΙΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ-ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ

, ,

Σχολιάστε

ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Πιὸ ἀξιόπιστη κι ἀπ’ τὸ θαῦμα – Ἡ Ἁγία Γραφὴ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

   .           Πολλὲς φορὲς μερικοὶ χριστιανοὶ ὑ­­­πόσχονται ὅτι θὰ γίνουν θερμότεροι καὶ πιό συνειδητοί, ἂν δοῦν κάποιο θαῦμα στὴ ζωή τους. Εἶναι ὅ­­­μως αὐτὸ σωστό; Ὄχι βέβαια.
.           Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Γραφή. Διότι τέτοιο θαῦμα ζή­τησε γιὰ τὰ ἀδέρφια του ἀπὸ τὸν Ἀ­­­βραὰμ ὁ πλούσιος τῆς γνωστῆς παραβολῆς «τοῦ πλουσίου καί τοῦ ­πτωχοῦ Λαζάρου» (βλ. Λουκ. ιϛ´ 19-31). Τὸν παρακάλεσε δηλαδὴ νὰ στείλει τὸν Λάζαρο πάλι στὴ γῆ, ἀναστημένο, νὰ προειδοποιήσει τὰ πέντε ἀδέλφια του νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς, γιὰ νὰ μὴν πᾶνε κι αὐτὰ στὴν κόλαση.
.           Κατάπληξη ὅμως προξενεῖ ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀβραάμ πρὸς τὸν πλούσιο: Δὲν χρειάζεται, τοῦ εἶπε, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναστηθεῖ ὁ Λάζαρος γιὰ νὰ ἀλλά­ξουν τρόπο ζωῆς τὰ ἀδέλφια σου. Στὴ διάθεσή τους ὑπάρχει ­μαρτυρία πιὸ ἀ­ξιόπιστη ἀπὸ τὴν τυχὸν ­ἐπαναφορὰ τοῦ Λαζάρου στὴ ζωή. Ποιὰ εἶναι ­αὐτή; Εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τὰ ­θεό­­πνευ­στα κείμενα τοῦ Μωυσέως καὶ τῶν Προ­φητῶν: «Ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν» (Λουκ. ιϛ´ 29).
.           Ὁ πλούσιος ἐπιμένει ὅτι τὰ ἀδέλφια του θὰ πιστέψουν πιὸ εὔκολα, ἂν κάποιος «ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐ­τούς» (Λουκ. ιϛ´ 30). Ἀλλὰ ὁ Ἀβραὰμ τοῦ τονίζει ξεκάθαρα ὅτι ὅποιος δὲν πιστεύει στὰ λόγια τῆς Γραφῆς, δὲν θὰ πεισθεῖ οὔτε ἀπὸ τὰ λόγια ἑνὸς ἀναστημένου νεκροῦ: «Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται» (Λουκ. ιϛ´ 31). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸ σημεῖο αὐτὸ σημειώνει: «Ὁ Χριστὸς δεικνύει, ὅτι καὶ νεκρῶν ἐγειρομένων ἀξιοπιστοτέρας βούλεται εἶναι τὰς Γραφάς»· ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἀπάν­τηση αὐτὴ φανερώνει ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ θεωροῦμε ἀξιοπιστότερη τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὰ λόγια τυχὸν ἀναστημένων νεκρῶν (ΕΠΕ 20, 202).
.           Αὐτὴ πράγματι εἶναι ἡ ἀλήθεια. Γιὰ νὰ πιστέψουμε στὸν Κύριο καὶ νὰ συμμορφώσουμε τὴ ζωή μας πρὸς τὸ θέλημά Του, πιὸ ἀξιόπιστη εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, ἀπὸ ὁποιοδήποτε θαῦμα, ὅσο μεγάλο κι ἂν εἶναι αὐτό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ἀκόμη κι ἂν δοῦμε νὰ ἀνασταίνεται ἕνας νεκρὸς καὶ νὰ μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὑπάρχει μετὰ θάνατον ζωὴ καὶ πρέπει νὰ προετοιμαζόμαστε γι᾿ αὐτή, ὀφείλουμε νὰ θεωρήσουμε λιγότερο ἀξιόπιστη τὴν πληροφορία αὐτὴ σὲ σύγκριση μὲ ὅσα μᾶς πληροφορεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γι᾿ αὐτὸ τὸ θέμα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μάλιστα θεωρεῖ τὴν Ἁγία Γραφὴ πιὸ ἀξιόπιστη καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους (βλ. Γαλ. α´8).
.           Σήμερα ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς θείας Χάριτος, τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἔχουμε ἑπομένως ὄχι μόνο «Μω­ϋσέα καὶ τοὺς προφήτας», ἀλλὰ ­ὁλοκληρωμένη τὴν ἀλήθεια, ὅπως μᾶς τὴν ἀπεκάλυψε ὁ ἐνανθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἔχουμε τὰ πάντα, ὅλα ὅσα εἶναι ἀναγκαῖα γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ζήσουμε θεοφιλῶς καὶ θεαρέστως.
.           Ἀντὶ λοιπὸν νὰ ζητοῦμε θαύματα, ποὺ καὶ ­σήμερα ἀσφαλῶς δὲν λείπουν, ἂς ἀγαπήσουμε πιὸ πολὺ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὸν μελετοῦμε καθημερινὰ καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἐφαρμόζουμε στὴν καθημερινή μας ζωή. «Ὅ,τι εἶναι γιὰ τὴ σωματική μας δύναμη ἡ ὑλικὴ τροφή, αὐτὸ ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχή μας ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Πρόκειται γιὰ πνευματικὴ τροφή.
.           Ἑδραιώνει τὴ σκέψη. Κάνει τὴν ψυχὴ ἰσχυρή, πιὸ ἀνθεκτική, πιὸ εὐσεβή. Δὲν τὴν ἀφήνει νὰ ­κατατρώγεται ἀπὸ τὰ ἄλογα πάθη. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ δίνει φτερὰ στὴν ψυχὴ καὶ τὴν κάνει νὰ φτάνει μέχρι καὶ τὸν οὐρανό», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (ΕΠΕ 3, 22). Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τονίζει: «Ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν Γραφῶν ἀναγνώσεως». Αὐτό, ὅσο πιὸ σύντομα τὸ συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιὸ ἀσφαλὴς καὶ ἀπλανὴς θὰ εἶναι ἡ πορεία μας σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή.

 

,

Σχολιάστε

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΑΛΗΘΙΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ-ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ

ταν ληθιν βιβλικ ξοδος.
Α
γύπτιοι ρχαιολόγοι βρκαν λείψανα στρατο
κα λένε τι συνδέονται μ τν Μωυσ

.               Ἐξάπτει τὴν φαντασία ἡ ἀνακάλυψη ὁμάδας ἀρχαιολόγων στὴν Αἴγυπτο οἱ ὁποῖοι ἀνακάλυψαν ἀνθρώπινα ὀστᾶ, ποὺ φέρεται ὅτι ἀνήκουν στὸν μεγάλο αἰγυπτιακὸ στρατὸ ποὺ πνίγηκε στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ὅταν ὁ Μωυσῆς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κλείσουν τὰ νερὰ γιὰ νὰ σώσει τὸν λαό του. Ὑπολογίζεται ὅτι ἀνήκουν στὸν 14ο αἰώνα π.Χ., καὶ βρέθηκαν στὸν βυθὸ τοῦ κόλπου τοῦ Σουέζ, 1,5 χιλιόμετρο μακριὰ ἀπὸ τὴ σύγχρονη πόλη τοῦ Ras Gharib, σύμφωνα μὲ ἀνακοίνωση τοῦ ὑπουργείου Ἀρχαιοτήτων τῆς Αἰγύπτου.
.               Οἱ ἀρχαιολόγοι ἀναζητοῦσαν ἀπομεινάρια ἀρχαίων πλοίων καὶ ἀντικειμένων ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν Ἐποχὴ τοῦ Λίθου καὶ τὴν Ἐποχὴ τοῦ Χαλκοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ἐρυθρὰς Θάλασσας, ὅταν βρέθηκαν μπροστὰ ἀπὸ μία γιγαντιαία μάζα ἀνθρωπίνων ὀστῶν.
.               Ὁ καθηγητὴς Ἀμπντὲλ Μωχάμεντ Γκάρερ, ποὺ ἡγεῖται τῆς ἔρευνας ἔκανε λόγο, σύμφωνα μὲ τὴν worldnewsdailyreport, γιὰ πάνω ἀπὸ 400 ἀνθρώπινους σκελετούς, ἑκατοντάδες ὅπλα καὶ κομμάτια πανοπλίας καθὼς καὶ ἀπομεινάρια δύο ἁρμάτων μάχης, τὰ ὁποῖα βρίσκονταν διάσπαρτα σὲ μία ἔκταση περίπου 200 τετραγωνικῶν μέτρων. Οἱ ἀρχὲς ἐκτιμοῦν ὅτι στὴν περιοχὴ βρίσκονται τὰ λείψανα περισσότερων ἀπὸ 5.000 ἀνθρώπων, γεγονὸς ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα μεγάλο τμῆμα στρατοῦ, ποὺ ἔχασε τὴ ζωή του στὴν περιοχή.
.               Ἔτσι λοιπὸν οἱ περισσότερες ἐνδείξεις ὁδήγησαν τὸν καθηγητὴ Γκάντερ στὸ συμπέρασμα ὅτι τὰ λείψανα θὰ μποροῦσαν νὰ συνδεθοῦν μὲ τὸ περίφημο ἐπεισόδιο τῆς Βιβλικῆς Ἐξόδου.
.               Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, οἱ στρατιῶτες φαίνεται νὰ ἔχουν πεθάνει σὲ στεγνὸ ἔδαφος, δεδομένου ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἴχνη σκαφῶν ἢ πλοίων ποὺ ἔχουν βρεθεῖ στὴν περιοχή. Οἱ θέσεις ποὺ βρέθηκαν τὰ λείψανα καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν κολλημένα σὲ μία τεράστια μάζα ἀπὸ πηλὸ καὶ πέτρα, ὑποδηλώνει ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν πεθάνει ἀπὸ κατολίσθηση ἢ παλιρροϊκὸ κύμα.
.               Ὁ ἀριθμὸς τῶν πτωμάτων ὑποδηλώνει ὅτι ἕνα μεγάλο ἀρχαῖο στράτευμα ἔχασε τὴ ζωή του στὴν περιοχὴ καὶ ὁ δραματικὸς τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο πέθαναν, φαίνεται νὰ πιβεβαιώνει τ βιβλικ κδοχ το περάσματος τς ρυθρς Θαλάσσης, ὅταν ἑνώθηκαν τὰ νερὰ ποὺ ἄνοιξε ὁ Μωυσῆς γιὰ νὰ περάσει ὁ λαός του μὲ ἀποτέλεσμα ὁ στρατὸς τοῦ Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου νὰ βρεῖ τραγικὸ θάνατο.
.               Αὐτὸ τὸ νέο εὕρημα ἀποδεικνύει ὅτι ὑπῆρξε πράγματι αἰγυπτιακὸς στρατὸς μεγάλου μεγέθους ποὺ ἔχασε τὴ ζωή του στὰ νερὰ τῆς Ἐρυθρὰς Θάλασσας, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ Akhenaten.
.               Ατ κπληκτικ νακάλυψη φέρεται ν ποτελε διαμφισβήτητη πιστημονικ πόδειξη, τι να π τ πι διάσημα πεισόδια τς Παλαις Διαθήκης εναι πραγματικ κα βασίζεται σ στορικ γεγονός. Φέρνει μία νέα προοπτικὴ μίας ἱστορίας ποὺ πολλοὶ ἱστορικοὶ ἐξετάζουν ἐπὶ πολλὰ χρόνια ὡς ἔργο τῆς φαντασίας καὶ ὑποδηλώνει ὅτι καὶ ἄλλα θέματα, ὅπως οἱ «πληγὲς τῆς Αἰγύπτου» θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν πράγματι ἱστορικὴ βάση.
.               Ὁ καθηγητὴς Γκάντερ συνεχίζει τὴν προσπάθεια ἀνάσυρσης ὅλων τῶν λειψάνων καὶ ἀντικειμένων ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς θάλασσας, ποὺ ὅπως ἀποδεικνύεται εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλουσιότερες ἀρχαιολογικὲς ὑποβρύχιες τοποθεσίες ποὺ ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ ποτέ.

ΠΗΓΕΣ: zougla.gr, iefimerida, madata.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ «Ἡ βαβυλώνεια αἰχμαλωσία τῆς θεολογίας στὴν “νεοορθοδοξία”, στὴν “μεταπατερικὴ” θεολογία, στὸν σύγχρονο νικολαϊτισμὸ καὶ στὸν ἀριστερόστροφο θεολογικὸ στοχασμὸ τῶν τελευταίων χρόνων».

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                Ὅλα ἔχουν σημασία μέσα στὴν Ἁγ. Γραφή. Ἀσφαλῶς τὸ περιεχόμενο, σαφῶς καὶ ἡ διατύπωση καὶ κανένας δὲν δικαιοῦται νὰ αὐθαιρετεῖ οὔτε στὸ ἕνα οὔτε στὸ ἄλλο νομίζοντας ὅτι ἔτσι καλύτερα θὰ φανεῖ ἡ θεία ἀλήθεια.
.                Δυστυχῶς ὅμως ἡ νεοορθοδοξία καὶ μεταπατερικὸς θεολογικὸς λόγος συνεχίζουν νὰ φυτεύουν προσωπικὲς ἀπόψεις στὸ γεγονὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ συνέδρια καὶ δημοσιεύσεις τους. «Ἡ Ἐκκλησία, λέγουν, εἶναι ἕνας μεγάλος ποταμὸς ζωῆς καὶ δυνάμεως. Νὰ χαροῦμε τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ ζωὴ καὶ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο…» Χαίρω πολύ! «Τάδε ἔφη» πρόσφατα εἰσηγητὴς Συνεδρίου. Ἄλλο ποταμὸς ὅμως κι ἄλλο χείμαρρος. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι οὔτε θολὸς χείμαρρος οὔτε «φρέαρ συντετριμμένον» καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσέξουμε, εἶναι πῶς ἡ Ἐκκλησία μας δρᾶ καὶ κινεῖται ἀπέναντι στὸ θεῖο λόγο.
.               Ξέρουμε τὴν ἀλήθεια ὅτι κάθε συγγραφέας τῆς Ἁγίας Γραφῆς διατηρεῖ τὸ ὕφος του καὶ τὴν προσωπικότητά του. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας αἰῶνες τώρα διατηρεῖ μὲ ἀπέραντο σεβασμὸ πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ τὴν καρδιά της «πάντα τὰ ρήματα ταῦτα», ὅπως καὶ ἡ Παναγία μας (Λουκ. β´ 51).
.                Ἔτσι ἀκριβῶς κινεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ μέσα στοὺς αἰῶνες προσέχοντας τὴ διατύπωση καὶ διαχωρίζοντας:
τὸ ὁμοιούσιος ἀπὸ τὸ ὁμοούσιος
τὸ γεννητὸς ἀπὸ τὸ γενητὸς
τὸ filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως.
Κι ὄχι μόνο αὐτά. Ἀλλά:

.                Αἰῶνες τώρα χρησιμοποιεῖ τὸ κείμενο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῆς Κ. Διαθήκης, ἔστω κι ἂν ἔχει κάποια ὀρθογραφικὰ σφάλματα.
1700 χρόνια δὲν ἀλλάζει τὴ γλῶσσα τῆς θείας Λειτουργίας.
Χρησιμοποιεῖ τὴν μετάφραση τῶν Οβ΄, ἔστω κι ἂν τὸ Μασωριτικὸ κάποτε λέγει ἄλλα, διότι σέβεται τὴ θεοπνευστία τῆς μεταφράσεως καὶ δὲν ἀφήνει περιθώρια σὲ αἱρετικοὺς ἀκροβατισμούς. Καὶ δικαιώνεται τελικά, διότι τὰ κείμενα τοῦ Κουμράν συμφωνοῦν περισσότερο μὲ τοὺς οβ΄ παρὰ μὲ τὸ μασωριτικό.
.                Εἶναι λοιπὸν πολὺ τολμηρὸ νὰ σχετικοποιήσουμε τὴν ἔννοια τῆς θεοπνευστίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὑποτάσσοντας αὐτὴ στὴν προσωπικὴ ἄποψη, στὴν πολιτικὴ ἀνάγκη, σὲ μία νοσηρὴ περὶ ἔρωτος διδασκαλία τοῦ σύγχρονου νικολαϊτισμοῦ, στὴν ἱστορία τῆς ἐποχῆς καὶ στὶς κομματικὲς ἢ σπουδαστικὲς προϋποθέσεις ἑνὸς ἑκάστου θεολόγου.
.                Ἀλλαγές, δηλ. οἰκονομία, μπορεῖ νὰ κάνει μόνο ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴ συμφωνία τῶν Πατέρων. Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἑρμηνεύουν τὴν Ἁγ. Γραφή.
.                Οἰκονομία ὅμως δὲν σημαίνει παραβίαση ἐπ᾽ οὐδενὶ τοῦ Κανόνος τῆς Ἁγ. Γραφῆς κατοχυρωμένου οἰκουμενικῶς καὶ συνοδικῶς καὶ μὲ τὸν ὁποῖο πορεύεται αἰῶνες τώρα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κανόνας τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπαραβίαστος σημαίνει ἀμετάβλητος ὁ ἀριθμὸς τῶν βιβλίων, ἀναλλοίωτο τὸ περιεχόμενό τους καὶ ἀπείραχτη ἡ διατύπωσή τους. Διαφορετικὰ θὰ γίνουμε προτεστάντες μὲ πολλὲς παραφυάδες καὶ ἑρμηνεῖες ἀφαιρώντας ἀκόμη καὶ δεκάδα βιβλίων ἀπὸ τὴν Ἁγ. Γραφή.
.           Ἔχουμε ποτὲ ἀκούσει γιατί ὁ Εὐαγγελιστὴς ἅγιος Λουκᾶς δὲν ἀναφέρει τὴν προσκύνηση τῶν Μάγων; Λοιπόν, ἂς τὸ ἀκούσουμε: ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς δὲν ἀναφέρει τοὺς τρεῖς Μάγους γιὰ νὰ μὴ τονίσει τὴν εὐσέβεια τῆς ἀριστοκρατίας !!! Αὐτὸ ἐλέχθη σὲ Πανελλήνιο Συνέδριο, πρόσφατα, ἀπὸ θεολόγο εἰσηγητὴ καὶ διευθυντὴ θεολογικοῦ γνωστοῦ περιοδικοῦ. Τὸ ἐρώτημα ὅμως τώρα εἶναι, γιατί ἀναφέρει τὴν προσκύνηση τῶν μάγων ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (Ματθ. β´ 1); Προφανῶς, σύμφωνα μὲ τὸ παραπάνω σκεπτικό, γιὰ νὰ «τονίσει» τὴν εὐσέβεια τῆς ἀριστοκρατικῆς τάξεως !!! Δηλ. ἡ πάλη τῶν τάξεων καλὰ κρατεῖ.
.           Ἔχουμε ἀκούσει γιὰ τὴν «σφήνα» τοῦ Μελχισεδέκ; Πῶς δηλ. παρεισέφρυσε τὸ σχεδὸν «μυθικὸ» αὐτὸ πρόσωπο στὴ διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Ναί, εἶναι ἀνεξήγητο! Καὶ αὐτὸ ἐλέχθη, χωρὶς νὰ γίνει καμμία ἀναφορὰ στὸν Μεγάλο Ἀρχιερέα Χριστό, τοῦ Ὁποίου προτύπωση ἀποτελεῖ ὁ Μελχισεδέκ, ὁ «βασιλεὺς Σαλὴμ» καὶ στὸν ὁποῖο προσέφερε θυσία ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, ἀκριβῶς γιὰ νὰ φανερωθεῖ ἡ ὑπεροχὴ τῆς Μοναδικῆς καὶ Ἀνεπανάληπτης Ἀρχιερωσύνης τοῦ Κυρίου μας (Ἑβρ. κεφ. ζ´)
.           Ἔχουμε ἀκούσει ὅτι ὁ Θεὸς ἀλλιῶς ὁμιλεῖ στὸν Κινέζο, ἀλλιῶς στὸν Ἀσιάτη, διαφορετικὰ στὸν Ἀφρικανὸ καὶ στὸν Σημίτη, ἀνάλογα μὲ τὸ κοσμοείδωλο τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἐποχῆς; Δηλ. ἐλέχθη, ὅτι ὁ Θεὸς λέγει ἀλήθειες καὶ νοήματα, γενικά, καὶ ἡ διατύπωση διαφέρει ἀνάλογα μὲ τὸ λαό. Πχ. στοὺς σημίτες ὁ Χριστὸς ὁμιλεῖ μὲ παραβολές, γιατί ἔτσι καταλάβαιναν καὶ θυμόντουσαν καλύτερα, μιᾶς καὶ εἶχαν στεγανὴ μνήμη. Στοὺς Ἕλληνες ἀλλιῶς θὰ μιλοῦσε, φιλοσοφικά. Νά, ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν εἶπε παραβολὲς στὴν Πνύκα…
.           Ἐρωτήματα ποὺ ἀνακύπτουν: Πόσο διαφορετικὴ θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ διατύπωση τῶν Δέκα Ἐντολῶν παραδείγματος χάριν ἀπὸ φυλὴ σὲ φυλή; Ἡ διήγηση τῆς Δημιουργίας καὶ τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων, ὁ Κατακλυσμός, ἡ καταστροφὴ τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων, ὁ Πύργος τῆς Βαβέλ, ἡ ἱστορία τοῦ Ἰωνά, πῶς ἀλλιῶς θὰ μποροῦσαν νὰ διατυπωθοῦν;
.           Μποροῦμε μὲ ὑποθέσεις νὰ κάνουμε θεολογία, ἑρμηνεία καὶ μετάφραση τῶν ἱερῶν κειμένων, κόβοντας καὶ ράβοντας γεγονότα, λόγους, ρήματα καὶ διατυπώσεις, τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλα αὐτὰ τῆς Π. Διαθήκης ἀναφέρονται αὐτούσια καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη διὰ στόματος μάλιστα τοῦ Κυρίου; Δὲν θὰ μᾶς τὰ ξεκαθάριζε τὰ πράγματα ὁ Κύριος, ἂν ἦταν διαφορετικά; Μποροῦμε ἐμεῖς νὰ βάζουμε τέτοιες συντεταγμένες χώρου καὶ χρόνου ὅσον ἀφορᾶ στὴν διατύπωση στὸν ἀθάνατο λόγο τοῦ Θεοῦ;
.           διατύπωση δηλαδ δν μπεριέχεται μέσα στ Θεοπνευστία τς Βίβλου; Μποροῦμε νὰ αὐθαιρετοῦμε καὶ νὰ ἐγείρουμε διαφορετικὲς ἐνδεχομένως διηγήσεις κατὰ τόπους; Τότε:

Γιατί οἱ Προφῆτες λένε: «Τάδε λέγει Κύριος…»;
Γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει στὴν παραβολὴ τοῦ Πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ὅτι κάτω στὴ γῆ ἔχουμε – τότε– τὸν Μωσέα καὶ τοὺς προφῆτες; (Λουκ. ιϛ´ 29-31)
Γιατί περιχαρὴς ἀναφωνεῖ ὁ Φίλιππος στὸν Ναθαναὴλ ὅτι «ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ Νόμῳ καὶ οἱ Προφῆτες, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν…;» (Ἰωάν. α´46)
Γιατί στὸν πλούσιο νεανίσκο ὁ Χριστὸς λέγει νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Νόμου; (Ματθ. ιθ´ 17-19)
Γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει ὅτι δὲν καταργεῖ τὸν νόμο καὶ τοὺς προφῆτες, ἀλλὰ τοὺς συμπληρώνει καὶ ὅτι «ἰῶτα ἓν καὶ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. ε´ 17-19) καὶ ὅτι «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι;» (Ματθ. κδ´35);

.              Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δὲν λέγει ὅτι θὰ πρέπει οἱ μαθητές του νὰ πᾶνε σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ νὰ μαθητεύσουν «πάντα τὰ ἔθνη διδάσκοντες αὐτοὺς πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν;» Μάλιστα «βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος» (Ματθ. κη´ 18-20).
.           Ἂν οἱ παραβολὲς ἦταν κατάλληλες μόνο γιὰ τοὺς Ἑβραίους, τί ἄλλο θὰ βάλουμε στὴ θέση τους μιλώντας στοὺς διαφόρους βορείους καὶ νοτίους, δυτικοὺς καὶ ἀνατολικοὺς λαούς; Κι ὅμως. Μὲ βάση αὐτὲς τὶς παραβολὲς καὶ τὶς ἐντολὲς ἔγραψαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὡραιότατες ὁμιλίες καὶ ἑλκύονται στὴν πίστη σήμερα λευκὲς ψυχὲς «ἕτοιμες πρὸς θερισμὸν ἤδη» καὶ ὁλόκληρες φυλὲς ἀνεβαίνουν στὸν οὐρανὸ στὶς ἱεραποστολικὲς ἐκκλησίες σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς.
.           Τί νόημα ἔχει τότε ὁ λόγος «σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ἡμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ»… στὴν ἔρημο «ὅπου οἱ πατέρες σας ποὺ δὲν ἄκουσαν τὴν φωνὴν τοῦ Πατρὸς τὴν διὰ τοῦ Μωϋσέως ἐκφερομένην καὶ ἄφησαν τὰ πτώματά τους ἐκεῖ ἐπὶ τόπου…» (Ἑβρ. γ´ 15);
.           Ἐλέχθη ὅτι ὁ Παῦλος στὴν Ἀθήνα δὲν εἶπε παραβολές. Σωστό. Ἀλλὰ ὁ Παῦλος δὲν μιλοῦσε ποτὲ καὶ πουθενὰ μὲ παραβολές. Ἐξ ἄλλου ἔκανε ὅ, τι ἀκριβῶς τοῦ εἶπε ὁ Κύριος στὴ Δαμασκό: «νὰ βαστάξει τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ κηρύξει μετάνοια σὲ ὅλα τὰ ἔθνη» (Πράξ. θ´15 & ιζ´ 30).
.           Μὲ ἄλλα λόγια σμικραίνουμε πολ τν ννοια τς θεοπνευστίας τς γίας Γραφς, μ τ θεωρία κα τ δεολόγημα, τι Θες λέγει μ τν κτιστη χάρη του κάποιες λήθειες, νοήματα, στος προφτες κα ατο διαλέγουν τν ποια διατύπωση. Πόση χαλαρότητα καὶ ἰδιοτροπία μπορεῖ νὰ χωρέσει ἄραγε αὐτὴ ἡ θέση! Νὰ αὐθαιρετεῖ δηλ. ὁ καθένας ξεκινώντας ἄλλος ἀπὸ πολιτικὲς ἢ προσωπικὲς καὶ ἄλλος ἀπὸ κοινωνικὲς ἀφετηρίες καὶ προϋποθέσεις…
.           Ἡ θεοπνευστία εἶναι ἔμπνευση, εἶναι ὅμως καὶ ἐπιστασία, γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν ἔχει ἀντιφάσεις. μπνευση κα πιστασία φορον κα στ δύο: στ περιεχόμενο κα στ διατύπωση. Γι᾽ αὐτὸ δὲν κατήργησε ὁ Χριστὸς τὰ παλαιά, ἀλλὰ τὰ συμπλήρωσε. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Καινὴ διαθήκη δέχεται τὰ τῆς Παλαιᾶς ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως γράφτηκαν καὶ ἔχουμε τὴν ἐπαλήθευση τῶν προφητειῶν.
.           Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς λέγει ὅτι «Μωϋσῆς περὶ ἐμοῦ ἔγραψεν» (Ἰωάν. ε´46). Γι αὐτὸ ὅσα εἶναι ἀλληγορούμενα μᾶς τὰ λέγει (Γαλ. δ´ 21-26) καὶ ὅσα καταργοῦνται πάλι ἡ Γραφή μας τὰ λέγει (Β´ Κορ. γ´ 7, 14) καὶ (Ἑβρ. η´13).
.           Ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἐγκυβωτίζεται ὁ Θεὸς σὲ μία ἀνθρώπινη λαλιά, διότι εἶναι ὀξυτέρα – καὶ πλατυτέρα καὶ ἀνωτέρα καὶ βαθυτέρα – τῆς φωνῆς Του ἡ ἐνέργεια, ἀλλὰ ποτὲ δὲν παραθεωρεῖται ἡ διατυπωθεῖσα ἐν ἁγίῳ Πνεύματι φωνὴ τοῦ Θεοῦ.
.           Τί λέγει ὁ Πέτρος; «Ὅτι οἱ προφῆται, ἅγιοι ἄνθρωποι, ὑπὸ ἁγίου πνεύματος φερόμενοι ἐλάλησαν…», ὄχι μόνο ἔμαθαν μέσα τους μυστικά, ἀλλὰ καὶ «ἐλάλησαν» (Α´ Πέτρ. α´ 10 & Β´ Πέτρ. α´21).
.           Τί λέγουν οἱ μαθητὲς στὸν Χριστό; «ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις» (Ἰωάν. ϛ´ 68). Καὶ ὁ Χριστός: «ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθεια ἐστὶ» (Ἰωάν. ιζ´ 17), ὄχι μόνο ὁ νοῦς, ἢ τὰ νοήματα, ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος.
.             Μπορεῖ ἀσφαλῶς ὁ ἀπόστολος Παῦλος νὰ χρησιμοποιεῖ τοὺς θύραθεν ποιητές, μπορεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ θεολόγος νὰ χρησιμοποιεῖ φιλοσοφικοὺς ὅρους γιὰ τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποτὲ ὅμως δὲν παραθεωροῦν τὸν ἀθάνατο λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν τὸν παραχαράσσουν καὶ δὲν τὸν ξεχνοῦν μὲ μία δῆθεν δυναμικὴ ἑρμηνεία.
.             Μάλιστα ὁ Παῦλος θεωρεῖ ἀπαραίτητο καὶ τὸ λέγει, τὸ γνωστὸ λόγιο τοῦ Χριστοῦ ποὺ δὲν ἐμπεριέχεται στὴν Ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου κατὰ λέξιν: «μακάριόν ἐστι διδόναι μᾶλλον ἢ λαμβάνειν» (Πράξ. κ΄ 35). Δὲν ἔφταναν δηλ. ὅλα τὰ ἄλλα περὶ ἐλεημοσύνης ποὺ μᾶς λέγει ὁ Χριστὸς στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του; Κι ὅμως χρειαζόταν κι αὐτὸ ἀκριβῶς ἔτσι διατυπωμένο ἀπὸ τὸν Παῦλο!!!
.             Ὁ ἀπ. Παῦλος ἐπίσης παραδίδει ἀκριβῶς τὸ Μυστήριον τῆς Θείας Κοινωνίας ποὺ παρέλαβε (Α´ Κορ. ιβ´23-32) καὶ ὁ ἀπ. Πέτρος μᾶς ὁμιλεῖ ἐπακριβῶς γιὰ τὴν Μεταμόρφωση καὶ τῆς φωνῆς τοῦ Πατρὸς ποὺ ἤκουσαν οἱ αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες μαθητές. (Β´ Πέτρ. α´16-19). Αὐτὰ δὲν ἀλλάζουν ποτέ. Οὔτε τὰ εἴδη τῆς θείας Εὐχαριστίας, οὔτε τὰ λόγια, οὔτε ὁ λόγος τοῦ Πατρὸς στὴ βάπτιση καὶ τὴ Μεταμόρφωση.
.             Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὴν ἀξία καὶ τῆς διατυπώσεως καὶ τὴν ἔννοια τῆς θεοπνευστίας θὰ ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα:

–       Τὸ «ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ᾽ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ», ἀλλάζει τελείως καὶ μάλιστα κατὰ τρόπο χιλιαστικό, ἀπὸ μία ἁπλῆ καὶ μόνο μετάθεση τοῦ κόμματος (Λουκ. κγ´ 43).
–       Τὸ ἴδιο καὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου: ἕνα ἰῶτα ποὺ βάζουν οἱ χιλιαστὲς στὸ «Θεὸς ἦν ὁ λόγος» καὶ τὸ μεταβάλλουν σὲ «θεῖος», προσδίδεται ἁπλὴ θεϊκότητα καὶ ὄχι θεότητα στὸν Χριστό μας (Ἰωάν. α´1).
–       «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» τοῦ Θωμᾶ, γίνεται ἁπλὸ ἐπιφώνημα, «θεὲ καὶ Κύριε», γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ἂν ἀφαιρέσουμε τὴν ἀντωνυμία «αὐτῷ» (Ἰωάν. κ´ 28).
–       Ἀκόμη καὶ ἡ θέση τῶν κειμένων παίζει τὸ ρόλο της: (Ἰω. κ´ 28), «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», (Πράξ. κ´ 28): «Τὴν ἐκκλησίαν περιεποιήσατο ὁ Θεὸς διὰ τοῦ τιμίου του αἵματος». Ἔχουμε ἐδῶ δύο ἀξιολογότατα ρητὰ γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ.
–       Ὁ Παῦλος λέγει ὅτι δὲν ἐβάπτισε οὐδένα, ἀμέσως ὅμως στὴ συνέχεια τὸ ἐπιστατοῦν ἅγιο Πνεῦμα τοῦ ὑπενθυμίζει καὶ λέγει, «ἐβάπτισα καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον» (Α´ Κορ. α´15-16).

.             Τώρα λοιπὸν κρατᾶμε στὰ χέρια τὴν Ἁγ. Γραφή. Τί προτείνουμε στοὺς χριστιανούς: νὰ δέχονται τὴ διατύπωση ἢ ὄχι. Νὰ δέχονται ἐναλλακτικὲς ἑρμηνεῖες; Νὰ αὐτοσχεδιάζουν; Μήπως οἱ ἱερεῖς ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς ἐναλλακτικῆς χρήσεως; Καταλαβαίνουμε λοιπὸν ὅτι μπαίνουμε σὲ ἕνα φαῦλο καὶ ἀδιέξοδο κυκεώνα προστεσταντικῆς νοοτροπίας καὶ πρακτικῆς;

.             Ναί, εἶναι ἡ Ἐκκλησία ζωντανὸς ποταμὸς δυνάμεως καὶ ἐλευθερίας. Ποικίλα καὶ διάφορα τὰ χαρίσματα καὶ οἱ διακονίες μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Μετανοίας δύναται «νὰ ἐγείρει ἀπὸ γῆς πτωχὸ καὶ ἀπὸ κοπρίας νὰ ἀνυψοῖ πένητα», ἀλλὰ ἔχουμε καὶ μία τρομερὴ εὐθύνη γιὰ τὴν παράδοση. Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς ζητεῖ νὰ στοιχήσουμε οἱ πάντες στὴν παράδοση τῶν 8 πρώτων αἰώνων καὶ τῶν 7 ἁγίων οἰκουμενικῶν συνόδων καὶ νὰ μὴ προσθέσουμε τίποτε σὲ ὅσα θέσπισαν οἱ πατέρες: Τί λέμε στὸ Συνοδικό τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσιν;»
“Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν. Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν. Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».
.             Τί λέγει ἐπίσης ὁ θεῖος λόγος: «Ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω εἰ μὴ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἠσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου» (Ἠσ. ξϛ´ 2).
.             Τί εἶπε ὁ Θεὸς στὸν ἱερὸ Αὐγουστίνο: «Πάρε καὶ διάβασε»!
.             Τί λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος; «Εἰ βούλει θεολόγος γενέσθαι καὶ τῆς Θεότητος ἄξιος, διὰ τῶν ἐντολῶν ὅδευσον…»
.             Τί ἄκουσε ὁ ἅγιος Ἀντώνιος στὴν Ἐκκλησία καὶ ποιὸς λόγος συνεπῆρε τὴ συνείδηση τοῦ Πατροκοσμᾶ;
.             Λόγια συγκεκριμένα μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὸ συγκεκριμένο ἱερὸ κείμενο.
.             Ἐὰν τὰ παραπάνω ἀποτελοῦν φόβο καὶ ὑπερβολή, τ σα λέγουν ο νεοορθόδοξοι, μεταπατερικο κα νεωτερίζοντες διδάσκαλοι κα θεολόγοι ποτελον θράσος νοίκειο πέναντι στ θεο λόγο. Αὐτὰ ὅλα δὲν εἶναι ὑπερβολή. Ὑπερβολὴ εἶναι καὶ ἀσέβεια νὰ ἔρχεται κάποιος μὲ προϋποθέσεις ἄναρχης ἑρμηνείας, ἴσως καὶ ἰδεολογίας, καὶ νὰ θεολογεῖ μὲ ἐλευθεριότητα.
.             Δυστυχς συνεχίζουν ο νεορθόδοξοι ν σπέρνουν τ ζιζάνια κα ν τονίζουν κραες θέσεις πο μπερδεύουν κα δν οκοδομον τος πιστούς. Προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν μὲ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια καὶ προσπάθεια συχνά, χωρὶς σεβασμὸ στὸ ἱερὸ κείμενο. Ἐξαπολύουν ἑρμηνευτικὲς ρουκέτες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ρωτοῦν ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ ἀλλὰ καὶ ἐν συγχύσει οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀκοῦνε: «Τώρα αὐτὰ στὴν πράξη πῶς ὑλοποιοῦνται καὶ μεταφράζονται;»!
«Τελικὰ ὁ Ἰωνᾶς τί ἦταν; Εἶναι γεγονός; Ἢ πρέπει νὰ ἐννοήσουμε κάτι ἄλλο;» Τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ εἶναι «σημεῖον», δηλ. θαῦμα, τὸ ὁποῖο ἔγινε καὶ προτυπώνει τὴν τριήμερη ταφὴ καὶ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου (Ματθ. ιβ´38-41).
.             Βεβαίως ἔτσι θὰ ἀρχίζουν νὰ συλλογίζονται οἱ ἄνθρωποι, ἂν σπείρεις μέσα τους τὰ φυτὰ τοῦ ζιζανίου. «Ὁ ταράσσων ὅμως βαστάσει τὸ κρίμα» (Γαλ. ε´10).

Ἰδοὺ καὶ ἡ συνέχεια:

.             Πολὺς λόγος γίνεται κάποτε – κάποτε καὶ γιὰ τὸ γνωστό: «Ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Ἀσφαλῶς ὁ Θεὸς δὲν δέχεται τὴν ἔννοια τῆς συλλογικῆς εὐθύνης καὶ τῆς κληρονομικῆς ἐνοχῆς διότι «ἕκαστος περὶ ἑαυτοῦ δώσει λόγον» (Ρωμ. ιδ´ 12). Τί λέγει ὅμως τὸ ἱερὸ κείμενο ἀκριβῶς; Σὲ ποιά τέκνα βαρύνει ἡ εὐθύνη καὶ τῶν γονέων; Σὲ αὐτὰ ποὺ συνεχίζουν τὸ δρόμο ἐκείνων καὶ δὲν διαχωρίζουν ἔμπρακτα τὴ θέση τους ἀπὸ αὐτούς. «Ἐγὼ γὰρ εἰμὶ Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσι με» (Ἔξοδ. Κ´5), δήλ. σ᾽ αὐτὰ ποὺ συνεχίζουν νὰ μὲ μισοῦν. Διαφωτιστικώτατα καὶ ὅσα λέγει καὶ ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν κληρονομικὴ εὐθύνη (Ματθ. κγ´2 9-33 & Λουκ. ια´ 47-51)…
.                          Κάποιοι λέγουν ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο γιὰ μᾶς δὲν ἔχει μαγικὸ χαρακτήρα, ὅπως τὸ Κοράνιο. Χαρτὶ καὶ μελάνι εἶναι. Τὸ περιεχόμενο ἀξίζει. Νά, τὸ παίρνουμε καὶ τὸ πετᾶμε κάτω. Σαφῶς, καὶ αἱρετικὲς βίβλους τὶς καῖμε καὶ κακέκτυπα στὰ τυπογραφεῖα τῆς Βίβλου τὰ πολτοποιοῦμε. Ἀλλὰ ἂς μᾶς ποῦν ποιός ἅγιος προέβη ἐν ψυχρῷ σὲ μία τέτοια ἐνέργεια. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχουμε ἀπαρτισμένη τὴν Βίβλο, τὴν περιβάλλουμε μὲ σεβασμὸ καὶ τιμή. Τὴν ἔχουμε χρυσοποίκιλτη στὴν Ἁγ. Τράπεζα. Κάποιοι ἅγιοι τὴ διάβαζαν γονατιστοί. Φεύγουν οἱ δαίμονες μόλις τὴν ἀντικρύσουν. «Σοφία! Ὀρθοί !», κελεύει ὁ ἱερέας στὴ Μικρὰ Εἴσοδο. Οἱ διωκόμενοι ὀρθόδοξοι ἀδελφοί μας τοῦ βορρᾶ στὴ Σοβιετία τὴ διάβαζαν εὐλαβικὰ ἀπὸ τὰ ἀποσπάσματα τοῦ ἀθεϊστικοῦ τύπου. Δηλ. δὲν εἶναι τόσο ἁπλὰ τὰ πράγματα.
.             Τὰ τελευταῖα χρόνια ἀκοῦμε συνεχῶς: Ἡ ἐκκλησία δὲν διδάσκει ἠθική… Κι ὅμως… Ὅλη ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἰακώβου καὶ πολλὰ παραγγέλματα τῆς Ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας καὶ τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου ἔχουν ἠθικὰ παραγγέλματα, δηλ. ποῖες ἀρετὲς πρέπει νὰ κοσμοῦν τὸν χριστιανό, τὸν ἱερέα, τὸν ἐπίσκοπο, τὸν πατέρα, τὴ γυναίκα… Τί εἶναι ὅλα αὐτά, παρὰ ἐντολὲς ποὺ διαμορφώνουν καὶ παράγουν ἦθος καὶ συνήθειες καλές, ἀσφαλῶς μὲ τὴ βοήθεια καὶ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ;
.             Ὕστερα λέγουν ὅτι ὅλα ὑπάγονται καὶ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν κοινότητα καὶ τὴν ἐνορία … Ὑπάρχουν ὅμως καὶ τὰ μοναστήρια καὶ οἱ ἀναχωρητὲς καὶ οἱ στρατῶνες καὶ τὰ πλοῖα καὶ οἱ διάφοροι πνευματικοὶ καὶ ὅσοι προεφήτευον ἔξω τῆς παρεμβολῆς καὶ ὅσοι ἐξόρκιζαν ἔξω ἀπὸ τὴν ὁμάδα τῶν 12; Μὴ εἴμαστε ἀπόλυτοι.
.                Καὶ τὸ κορυφαῖο: «Τὸ γράμμα ἀποκτείννει καὶ τὸ πνεῦμα ζωοοποιεῖ» (Β´ Κορ. γ´6). Ὡραῖα, ποιὸ γράμμα ὅμως; Τὰ ἱερὰ γράμματα τῆς θείας διδασκαλίας τὰ «δυνάμενα σοφίσαι εἰς σωτηρίαν» (Β´ Τιμ. γ´15), ποὺ φώτιζαν τὸν Τιμόθεο; Ὄχι βεβαίως. Ἀλλὰ τὸ γράμμα τοῦ νόμου. Δηλαδή: «ἡ διακονία τοῦ θανάτου ἐν γράμμασιν ἐντετυπωμένη ἐν λίθοις…ἡ διακονία τῆς κατακρίσεως (Β´ Κορ. γ´7,9) …ἡ παλαιότητα τοῦ γράμματος» (Ρωμ. ζ´6).

Παραδείγματα «φονικοῦ» γράμματος:

Τὸ Σάββατο διὰ τὸν ἄνθρωπον (Ματθ. ιβ´ 1-8)
Τὸ σάββατον ἀγαθοποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι; (Λουκ. ϛ´9)
Ὁ Δαβὶδ τρώγει τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως (Ματθ. ιβ´3)
Δὲν εἰσῆλθαν στὸ Πραιτώριο, «ἵνα μὴ μιανθῶσι» (Ἰωάν. ιη´ 28)
Πόσες φορὲς νὰ συγχωρήσουμε, ρωτᾶ ὁ Πέτρος (Μάτθ. ιη´ 22)
Δῶρα στοὺς γονεῖς ἢ στὸ ναό; (Ματθ. ιε´ 3-5)
Μοιχαλίδα κατὰ τὸν νόμον καὶ λιθοβολισμὸς (Ἰωάν. η´ 7)
Ὁ Ραββὶ ἐλάλει μετὰ Σαμαρείτιδος δημόσια (Ἰωάν. δ´ 27)
Ἂς ποῦμε καὶ κάτι τελευταῖο: Λέγει στὴν πρὸς Ρωμαίους ὁ Παῦλος, «οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σὰρξ» (γ΄ 20). Καὶ στὴν ἐπιστολήν του ὁ Ἰάκωβος λέγει: «δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου… Πίστις ἄνευ ἔργων νεκρά ἐστι» (Ἰακ. β´20-26). Ποιά ἔργα; Ποῖα ἔργα εἶναι τὰ πρῶτα καὶ ποῖα ἔργα τὰ δεύτερα; Οἱ τυπικὲς διατάξεις τοῦ νόμου εἶναι τὰ πρῶτα; Τὰ δεύτερα εἶναι τὰ ἔργα ἀγάπης, μετανοίας, ὑπακοῆς, ἱεραποστολῆς, διακονίας, πίστεως..

.             Συμπέρασμα μερικό: Ἡ βαβυλώνεια αἰχμαλωσία τῶν θεολογικῶν μας πραγμάτων στὸν «ἠθικισμό», ποὺ συχνὰ ἐπικαλεῖται ἐπίσκοπος τῆς Βορείου Ἑλλάδος, [δικός του λογισμὸς καὶ λόγος χωρὶς καμμιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἢ συνοδικὴ ἀποδοχή, ἔγκριση καὶ ἀπήχηση] δν θ εναι τίποτε μπροστ στν αχμαλωσία τς θεολογίας στν «νεοορθοδοξία», στν «μεταπατερικ» θεολογία, στν σύγχρονο νικολαϊτισμ κα στν ριστερόστροφο θεολογικ στοχασμ τν τελευταίων χρόνων.
.           Συμπέρασμα γενικό: «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος…, ὠφέλιμος, χρήσιμη πρὸς διδασκαλίαν καὶ λοιπά…, (Β´ Τιμ. γ´ 16-17), ἀλλὰ πρέπει νὰ «ἀνοίξει ὁ Θεὸς τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς» (Λουκ. κδ´45). Ἰδοὺ τὸ χρέος τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μελέτης.
.           Ἐπίμετρο: Ἂν σ᾽αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιρούς, ὅπου ὅλα σχετικοποιοῦνται, σύμβολα, ἀξίες, θεσμοί, σύνταγμα, ἦθος, ἱστορία, παράδοση, δικαιοσύνη, οἰκογένεια, χάσουμε καὶ τὸ θεμέλιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τότε ὄντως ἔχουμε κατεβεῖ καὶ τὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς ἀποστασίας μας καὶ γίναμε «γενεὰ μοιχαλίδα, ἄπιστη καὶ διεστραμμένη» (Μάρκ. η´38, θ´19 & Μάτθ. ιϛ´ 4).

 

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΗΤΑΝ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ!

Ἀναρωτιέμαι, τί θὰ γινόταν, ἂν μεταχειριζόμασταν τὴν Ἁγία Γραφή, (ἢ τὸ Εὐαγγέλιο, ἢ τὸ Ψαλτήριο, ἢ τὸ ἐγκόλπιο μὲ τὴν Παράκληση καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας)  ὅπως τὸ κινητό μας τηλέφωνο.

–Ἂν θὰ τὴν κουβαλούσαμε μαζί μας παντοῦ.

–Ἂν θὰ γυρνούσαμε πίσω νὰ τὴν πάρουμε.

–Ἂν «σερφάραμε» σ’ αὐτὴν πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα.

–Ἂν θὰ τὴ χρησιμοποιούσαμε, γιὰ νὰ λάβουμε μηνύματα.

–Ἂν τὴ μεταχειριζόμασταν, σὰν νὰ μὴν μπορούσαμε νὰ ζήσουμε χωρὶς αὐτήν.

–Ἂν τὴ δίναμε ὡς δῶρο στὰ παιδιά.

–Ἂν θὰ τὴ χρησιμοποιούσαμε, ἐνῶ ταξιδεύαμε.

–Ἂν τὴ χρησιμοποιούσαμε σὲ περίπτωση ἀνάγκης.

Μήπως νὰ τὸ κάνεις;

–Ὤωωωχ, ποῦ εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή μου;

Ἄ, καὶ κάτι ἀκόμη. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ κινητό σας, ἡ Ἁγία Γραφή σας δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀποσυνδεθεῖ, ἐπειδὴ ὁ Χριστός ἔχει ἤδη «πληρώσει τὸν λογαριασμό»!

Σχολιάστε

ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΗ

Κυκλοφορεῖ παντοῦ καὶ κατέχει τὰ πρωτεῖα στὴν κυκλοφορία

Τοῦ περιοδ.«Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2071, 15.07.13

.          «Δὲν εἶναι κάποιο βιβλίο περιπέτειας μυστηριώδους πλοκῆς ἢ συναισθηματικοῦ δράματος. Κι ὅμως στὴ Νορβηγία αὐτὴν τὴν περίοδο κάνει θραύση, ἐμφανίζοντας τὶς πιὸ ὑψηλὲς πωλήσεις στὸν ἐκδοτικὸ χῶρο. Ὁ λόγος γιὰ τὴν Ἁγία Γραφή, τῆς ὁποίας ἡ νέα μετάφραση στὴ νορβηγικὴ γλώσσα ἔχει συγκινήσει βαθιὰ τοὺς κατοίκους μιᾶς χώρας ποὺ ἕως σήμερα χαρακτηριζόταν ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς ‘‘ἀπὸ τὶς πιὸ κοσμικὲς τῆς Εὐρώπης’’. Οἱ Νορβηγοὶ φαίνεται ὅτι ἕλκονται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὸ θεῖο μήνυμα ἀγάπης… ‘‘Οἱ σκέψεις καὶ οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὴ Βίβλο ἔχουν πάντα μία δυνατὴ ἐπίδραση στὸν τρόπο ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε τὴν πραγματικότητα’’, δήλωσε ὁ Κὰρλ ὂβ Κνάουσγκαρντ, ἕνας ἐκ τῶν μεταφραστῶν τῆς ἔκδοσης» (ἐφ. «Δημοκρατία» 10-6-2013).
.          Εἶναι ἀξιοσημείωτο καὶ πολὺ σημαντικὸ τὸ γεγονὸς αὐτό, διότι δὲν εἶναι ἄγνωστη ἡ πνευματικὴ κατάσταση καὶ ἡ χαλαρότητα τῶν ἠθῶν ποὺ ἐπικρατεῖ στὶς σκανδιναβικὲς χῶρες. Ἐκεῖνο ποὺ τονίζει αὐτὴ ἡ δίψα τῶν Νορβηγῶν γιὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐκφράσθηκε μὲ τὴν ἄμεση προμήθεια τῆς νέας μεταφράσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὴ γλώσσα τους, εἶναι τὸ ἀνικανοποίητο τῆς ψυχῆς τους ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις, ποὺ τὶς ἔχουν ἄφθονες. Ζητοῦν κάτι ἄλλο, κάτι οὐράνιο, κάτι ἀληθινό, ποὺ νὰ ἱκανοποιεῖ πραγματικὰ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.
.          Αὐτὸ ἀκριβῶς προσφέρει ὁ αἰώνιος καὶ ἀλάθητος λόγος τοῦ Θεοῦ. Δίνει λύσεις στὰ ὑπαρξιακά του προβλήματα, ὑποδεικνύοντας τὸν δρόμο τῆς εἰρήνης καὶ εὐτυχίας στὸν κάθε ἄνθρωπο, καλώντας τον σὲ μετάνοια καὶ ἕνωση μὲ τὴν πηγὴ τῆς εὐτυχίας, τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔχει τὴν πρώτη κυκλοφορία ἀπὸ ὅλα τὰ βιβλία τοῦ κόσμου σ’ ὅλη τὴ γῆ. Τὸ προφήτεψε ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο θὰ κηρυχθεῖ σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη (βλ. Ματθ. κδ´ 14)· γιατὶ στοχεύει στὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

 

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ZΩNTΑΝΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ (Ἀποστ. ἀνάγν. Κυρ. 22.07.2012)

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ZΩNTΑΝΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ 

«Ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν
τὴν ἐλπίδα ἔχωµεν»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2049, 15.07.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Πολλὲς φορὲς στὶς ἐπιστολές του ὁ ἀπόστολος Παῦλος χρησιµοποιεῖ ἁγιογραφικὰ χωρία προκειµένου νὰ διδάξει καὶ νὰ στηρίξει τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε σπουδάσει εἰς βάθος τὶς θεόπνευστες Γραφὲς καὶ γνώριζε καλὰ τὴν πολλαπλὴ ὠφέλειά τους.
.           Στὸ σηµερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσµα ὑπογραµµίζει ἰδιαιτέρως τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ µελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς µᾶς µεταδίδει δύναµη κι ἐλπίδα. Λέγει: Ὅσα γράφηκαν στὸ παρελθὸν ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους ἄνδρες, γράφηκαν γιὰ τὴν δική µας διδασκαλία, «ἵνα διὰ τῆς ὑποµονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωµεν», δηλαδὴ γιὰ νὰ κρατοῦµε στέρεα τὴν ἐλπίδα µὲ τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἐνίσχυση ποὺ δίνουν οἱ ἅγιες Γραφές.
.            Ἂς δοῦµε λοιπὸν γιατί ἡ ἁγία Γραφὴ ἀποτελεῖ πηγὴ δυνάµεως καὶ ἐλπίδος καὶ πόσο σηµαντικὸ εἶναι αὐτὸ γιὰ τὴν ζωή µας.

1. Ἡ Ἁγία Γραφὴ πηγὴ ἐλπίδος

.             Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πουθενὰ δὲν µπορεῖ ν᾽ ἀκούσει ἢ νὰ διαβάσει κανεὶς πιὸ γλυκὰ καὶ πιὸ ἐνισχυτικὰ καὶ παρηγορητικὰ λόγια ἀπὸ τὰ λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς. «Ὡς γλυκέα τῷ λάρυγί µου τὰ λόγιά σου, ὑπὲρ µέλι τῷ στόµατί µου», ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλµωδός. Δηλαδή: Πόσο γλυκὰ εἶναι τὰ θεῖα σου λόγια στὴν ψυχή µου ποὺ τὰ µελετᾶ! ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπ ὅ,τι τὸ µέλι στὸ στόµα µου (Ψαλμ. ριη´ 103). Κι ὁ ἱερὸς Χρυσόστοµος γράφει ὅτι εἶναι εὐχάριστο στ᾽ ἀλήθεια νὰ βλέπει κανεὶς ἀνθηρὰ λιβάδια καὶ κήπους παραδεισένιους, «πολὺ δὲ ἡδύτερον τῶν θείων Γραφῶν ἡ ἀνάγνωσις», πολὺ πιὸ εὐχάριστο ὅμως εἶναι τὸ νὰ µελετᾶ τὶς θεῖες Γραφὲς (ΕΠΕ 33,106).
.           Τὸ γνωρίζουµε αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὴν προσωπική µας πείρα. Ὅταν µὲ ἁγνὴ καὶ εἰλικρινῆ διάθεση σκύβουµε στὰ ἱερὰ γράµµατα, ἡ ψυχή µας γλυκαίνεται αἰσθανόµαστε ὅτι µᾶς µιλᾶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός.
.           Κι εἶναι ἀλήθεια αὐτό, δὲν εἶναι κάποιος συναισθηµατικὸς παρορµητισµός. Τὰ βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς γράφηκαν βέβαια ἀπὸ ἀνθρώπινο χέρι καὶ σὲ ἀνθρώπινη διάλεκτο, ὡστόσο τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ἦταν αὐτὸ ποὺ καθοδηγοῦσε τοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς γιὰ νὰ µεταφέρουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Ὅπως γράφει κι ὁ ἀπόστολος Πέτρος «ὑπὸ Πνεύµατος ἁγίου φερόµενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Β´ Πέτρ. α´ 21).
.           Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί οἱ λόγοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς µᾶς στηρίζουν, µᾶς ἐµπνέουν καὶ ἀναπτερώνουν τὶς ἐλπίδες µας. Διότι εἶναι λόγοι τοῦ ἀγαθοῦ Παρακλήτου, λόγοι τοῦ ἁγίου Πνεύµατος!

2. Ἐμπνέει τὴν ζωή μας

.              Κάποτε ἔρχονται στὴν ζωὴ καὶ ὧρες δύσκολες. Ἀλλεπάλληλα τὰ κύµατα τῶν διαφόρων δοκιµασιῶν κτυποῦν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ταξιδεύει µέσα στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος. Σύννεφα µαῦρα σκοτεινιάζουν τὸν ὁρίζοντα: προβλήµατα µέσα στὴν oἰκογένεια, στὴν ἐργασία καὶ στὴν συνεργασία ἕνας πικρὸς λόγος, ἕνας χωρισµὸς µιὰ ἀρρώστια, ἕνας θάνατος. Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐνδέχεται νὰ φέρουν ταραχὴ στὴν ψυχή µας καὶ νὰ µᾶς παρασύρουν στὴν δίνη τῆς ἀπελπισίας.
.            Στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες ἂς ἀνοίγουµε τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου σταλάζει βάλσαµο παρηγόριας στὴν ταλαίπωρη ψυχή µας. Ἐλᾶτε κοντά µου οἱ κουρασµένοι καὶ φορτωµένοι ὁδοιπόροι τῆς ζωῆς, λέει ὁ Κύριος, «κἀγὼ ἀναπαύσω ὑµᾶς» (Ματθ. ια´ 28). Ἂς µελετήσουµε καὶ τὸ Ψαλτήριο. Πόσο παρηγορητικὰ καὶ ἐλπιδοφόρα εἶναι τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ Ψαλµωδοῦ! «Κύριος φωτισµός µου καὶ σωτήρ µου· τίνα φοβηθήσοµαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς µου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψαλμ. κϛ´ [26] 1). Κάθε στίχος τῆς ἁγίας Γραφῆς κι ἕνα µήνυµα δυνατό, οὐράνιο, θεϊκό!
.          Ὁ µεγάλος Ρῶσος συγγραφέας, ὁ Ντοστογιέφσκι, ὅταν τὸν ὁδηγοῦσαν κατάδικο στὰ φοβερὰ κάτεργα, ἔγραφε στὸν ἀδελφό του: «Κράτησα τὴν Βίβλο». Πράγµατι!
.            Αὐτὸ τὸ ἅγιο Βιβλίο, τὸ Βιβλίο τοῦ Θεοῦ, κράτησε ὁ ἐξόριστος πιστὸς συγγραφέας ὡς τὸν µονο σύντροφο στὴν πικρὴ ζωὴ τῶν καταναγκαστικῶν ἔργων. Γιατί αὐτὸ τὸ Βιβλίο εἶναι τὸ µόνο ποὺ χαρίζει γαλήνη καὶ γλυκιὰ ἐλπίδα στὶς δύσκολες ὧρες τοῦ πόνου.

 * * *

.            Ζοῦµε σὲ ἐποχὴ ὅπου κυριαρχεῖ σύγχυση καὶ ἀναστάτωση. Τὰ γεγονότα, ὅπως µάλιστα παρουσιάζονται ἢ καὶ διογκώνονται ἀπὸ τὶς εἰδήσεις στὰ µέσα ἐνηµερώσεως, δηµιουργοῦν µιὰ ἀτµόσφαιρα καταθλιπτική.
.            Ἂς µὴ χάνουµε ὅμως τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα µας. Ἂς µην περιορίζουµε τὸν ὁρίζοντα τῶν προσδοκιῶν µας στὰ ἐφήµερα καὶ παροδικὰ γεγονότα. Ἡ ἁγία Γραφὴ µᾶς ἀποκαλύπτει µιὰ ἄλλη πραγµατικότητα. Ἀνοίγει παράθυρο στὴν αἰωνιότητα καὶ µᾶς µεταδίδει τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἂς τὴν µελετᾶµε λοιπὸν καθηµερινὰ µὲ προσοχὴ καὶ προσευχὴ καὶ ὁ Θεὸς τῆς ὑποµονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως θὰ χαρίζει στὴν ψυχή µας πλούσια χάρη, δύναµη, ὑποµονὴ κι ἐλπίδα!

, ,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΧΕΙ ΑΡΧΗ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΘΡΙΑΜΒΟ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ»

Μεσογαίας Νικόλαος: «Δύο λέξεις γιὰ τὸ σωματίδιο τοῦ Θεοῦ»

.               Πολὺς λόγος τὶς τελευταῖες μέρες γιὰ τὸ πεδίο higgs καὶ τὸ μποζόνιό του, ποὺ ὁ Leon Lederman ὀνόμασε «σωματίδιο τοῦ Θεοῦ» γιὰ τὴν καλύτερη κυκλοφορία τοῦ βιβλίου του:  «The God Particle: If the Universe Is the Answer, What Is the Question?».
.               Τελικά, φαίνεται ὅτι συχνὰ καὶ οἱ μεγάλοι ἐπιστήμονες παίζουν αὐθαίρετα μὲ τὶς λέξεις, ἐκφράζονται ὑποκειμενικὰ γιὰ τὸν Θεὸ ἤ, ὅπως ὁ πολὺς Stephen Hawking, ποὺ πίστευε στὴ μὴ ὕπαρξη τοῦ περίφημου σωματιδίου, μπορεῖ νὰ  διαψεύδονται.
.               Ὅλα δείχνουν ὅτι ἡ γνώση μας εἶναι περιορισμένη, δυσανάλογα μεγάλη πρὸς τὴν ἀλαζονεία μας, ποὺ δὲν ἔχει ὅρια. Καὶ ὅτι ὁ χαρακτηρισμός  «σωματίδιο τοῦ Θεοῦ» θὰ ταίριαζε μᾶλλον στὸ φωτόνιο, γιὰ τὸ ὁποῖο μίλησε ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ὅταν εἶπε: «γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς».  
.               Στὴν ὅλη προβληματικὴ τῶν ἡμερῶν θεωροῦμε ὅτι ἀξίζει τὸν κόπο μία ματιὰ στὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ τῆς Θεωρητικῆς Φυσικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γεωργίου Γούναρη ποὺ ἀκολουθεῖ.

Τὸ σωμάτιο Higgs καὶ ἡ φιλοσοφία του

Γεωργίου Ι. Γούναρη
Ὁμ. Καθηγητοῦ τμήματος Φυσικῆς,
Ἀριστoτελείου Πανεπ. Θεσσαλονίκης (gounaris@physics.auth.gr)

.               Στὴν ἀνωτέρω εἰκόνα δίδεται μία περίληψη τῆς ἱστορίας τῆς Δημιουργίας σύμφωνα μὲ τὴν συγχρονη ἐπιστήμη. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι μέχρι περίπου τὸ 1920 ἡ ἐπιστήμη πίστευε ὅτι τὸ Σύμπαν ἦταν ἄναρχο. Ὅτι ὁ χῶρος εἶναι αἰώνιος καὶ ἡ ὕλη κατασκευάσθηκε μέσα σ’ αὐτόν.
.               Μόλις τὰ τελευταῖα χρόνια ἐμπεδώθηκε ἡ ἰδέα ὅτι τὸ Σύμπαν ἔχει ἀρχή. Ὄχι μόνον ἡ ὕλη, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ χῶρος (ὁ Οὐρανὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς) κατασκευάσθηκε κάποτε. Τίποτε δὲν προϋπῆρχε! Ἀποτελεῖ θρίαμβο τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὸ ὅτι στὰ τέλη τὸ 20 αἰώνα, ἡ ἐπιστήμη ἀναγκάστηκε νὰ παραδεχθεῖ τὴν ὕπαρξη μιᾶς τέτοιας ἀρχῆς. Εἰδικότερα ὅσον ἀφορᾶ στὴν πρώτη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας, ἡ ἐπιστήμη ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει ἀκόμη καὶ τὶς λεπτομέρειες τῆς ἁγιογραφικῆς περιγράφης. Μποροῦμε νὰ δοῦμε ἐκεῖ ὅτι ἡ Ἡμέρα ἡ Μία ξεκίνησε χωρὶς αὐγή. Ἀπὸ «μεσημβρίας ἤρξατο», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἀλλὰ εἶχε ἕνα ἀνεπανάληπτο δειλινό, ποὺ τὸ ἀκολούθησε ἡ πρώτη νύκτα. (βλ. σχετ. ὁμιλία στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στὴν ἠλ. διεύθυνση  http://users.auth.gr/~gounaris/omilies/Theologiki2012.pdf)
.           Στὴν καινούργια αὐτὴ θέση τῆς ἐπιστήμης, ἡ Γενικὴ Θεωρία τῆς Σχετικότητος ἔπαιξε σημαντικότατο ρόλο. Σύμφωνα λοιπὸν μ’ αὐτήν, ἡ πυκνότητα ἐνέργειας καὶ ἡ θερμοκρασία στὴν ἀρχή, ἦσαν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ. Καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ πεδίου Higgs, οἱ μάζες ὅλων σχεδὸν τῶν στοιχειωδῶν σωματιδίων στὴν ἀρχὴ μηδενίζονταν. Πράγμα τὸ ὁποῖο καθιστοῦσε τὰ μαθηματικὰ ἐφαρμόσιμα καὶ τὴν φύση κατανοητή. Ὁ Κύριος θέλησε νὰ κάνει τὸν Κόσμο λογικό!
.           Γιατί ἄραγε ὁ Κύριος τὸν ἔκανε ἔτσι; Διότι μᾶς ἔπλασε ἔτσι ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ ἐκπληρώσουμε τὴν ἐντολή Του νὰ κατακυριεύσουμε αὐτοῦ.

Μία ἐπιτομὴ τῆς ἱστορίας τοῦ Σύμπαντος. Τὸ πεδίο Higgs.

.              Ἂν ὁλόκληρο τὸ Σύμπαν παρομοιασθεῖ μὲ μία ἤρεμη λιμνούλα, τότε τὸ πεδίο Higgs ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸ νερὸ τῆς λίμνης. Ὅπως τὸ «νερὸ» γεμίζει τὴν λίμνη, ἔτσι καὶ τὸ πεδίο Higgs κατακλύζει τὸ Σύμπαν καὶ «δυσκολεύει» τὴν κίνηση τῶν σωματίων μέσα σ’ αὐτό… Τὴν δυσκολία αὐτὴ τὴν λέμε «μάζα». Κάθε σωμάτιο συναντᾶ διαφορετικὴ «δυσκολία», καὶ συνεπῶς ἀποκτᾶ διαφορετικὴ μάζα…. Μερικά, ὅπως τὸ φωτόνιο, δὲν δυσκολεύονται καθόλου…. καὶ συνεπῶς δὲν ἀποκτοῦν μάζα.
.           Στὶς πρῶτες στιγμὲς τῆς Δημιουργίας (<~10-11 sec μετὰ τὴν Ἀρχή) , οἱ τεράστιες πυκνότητες καὶ θερμοκρασίες δὲν ἄφηναν νὰ μαζευτεῖ νερὸ στὴν λίμνη. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ λίμνη ἦταν ἄδεια καὶ τὸ πεδίο Higgs μηδενικό. Τίποτε δὲν δυσκόλευε τὴν κίνηση τῶν σωματίων…. καὶ κανένα δὲν εἶχε μάζα. Ὅλα ἔμοιαζαν μὲ τὰ φωτόνια καὶ τὸ Φῶς…
.            Ἡ μάζα τῶν στοιχειωδῶν σωματίων δημιουργήθηκε ἀργότερα (> ~10-11sec μετὰ τὴν Ἀρχή), ὅταν ἔπεσε ἡ πυκνότης καὶ ἡ θερμοκρασία κατέβηκε κάτω στοὺς ~1016 K, δίδοντας στὸ πεδίο Higgs μὴ μηδενικὴ τιμή …

Τί εἶναι τὸ σωμάτιο Higgs;

.            Εἶναι τὰ μικρὰ «κυματάκια» ποὺ δημιουργοῦνται στὴν λίμνη, ὅταν ταρακουνήσουμε τὸ νερό της. Τὸ ταρακούνημα ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸν μεγάλο ἐπιταχυντὴ δημιουργεῖ τέτοια «κυματάκια». Καὶ αὐτὰ μοιάζει νὰ παρατηρήσαμε!.

Ἐπίλογος

.           Τελειώνοντας, δὲν ἔχω παρὰ νὰ δοξάσω τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε κάνει τὸν Κόσμο πάνω ἀπὸ τὶς δυνατότητές μας! Ὅσο καὶ ἂν προσπαθούσαμε, νὰ μὴ μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τίποτε! Δὲν τὸ ἔκανε ὅμως ἔτσι! Τὸν ἔκανε μέσα στὶς δυνατότητές μας. Ἢ μᾶλλον, μᾶς ἔκανε κατάλληλους γιὰ νὰ βασιλεύσουμε ἐπάνω του. Παρ’ ὅλο ποὺ ἤξερε ὅτι ὁ ἐγωισμὸς θὰ τύφλωνε πολλοὺς ἀπό μᾶς. Ὅπως τύφλωσε καὶ τὸν ἑωσφόρο….

ΠΗΓΗ: romfea.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΣ. («φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες, ὄχι ὅμως καὶ φιλάρετοι»)

 γιος Γρηγόριος  Παλαμς κα  Παραλυτικς

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 55-58

 «καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες,
αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων…»

(Μάρκ. β´ 3)

.        Τὴν Β´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἡ Ἐκκλησία καθώρισε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, σὰν συνέχεια τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι σήμερα ἀκούσαμε τὸν ἀπόηχο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἦταν ἄξιο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνετέλεσε στὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ μία δύσκολη ἐποχή.

.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μεγάλος ἡσυχαστής, καὶ ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἐκφράζοντας τὴν ἐμπειρία ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων, πολέμησε τὸν Ὀρθολογισμὸ τοῦ 14ου αἰῶνος καὶ διεφύλαξε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστιἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ ἀγνωστικισμοῦ καὶ τοῦ πανθεϊσμοῦ, ἀναπτύσσοντας τὴν θεμελιώδη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, γύρω ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀδιαιρέτου διαιρέσεως τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ διδασκαλία αὐτὴ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί πολλοὶ ἔχουν προσωπικὴ ἄγνοια τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν συγχέουν μὲ τὰ κτίσματα, ἐνῶ ἄλλοι ὁμιλοῦν στοχαστικὰ γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ θέματα τῆς πίστεως.
.        Τιμῶντας λοιπὸν τὴν μνήμη τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, θὰ παρουσιάσουμε τὴν ἑρμηνεία ποὺ κάνει δύο σημείων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ποὺ περιγράφει τὴν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. Εἶναι παρμένα ἀπὸ τὴν ὁμιλία ποὺ ἔκανε ὁ ἅγιος τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὸ Ποίμνιό του.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Γραφῶν

.        Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν μεγάλη σημασία τῆς πατερικῆς ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία ποκάλυψι δν ταυτίζεται μ τν γία Γραφή. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς Προτεστάντας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέφτουν σὲ πολλὲς αἱρέσεις. Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν εἶναι ἡ Πεντηκοστή. Πεντηκοστὴ εἶναι οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ὁ λόγος τῶν ἁγίων εἶναι λόγος περὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἔτσι ὅσοι ἔχουν μέσα τους τὴν ἁγιαστικὴ ἐνέργεια τῆς θείας Χάριτος μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς λόγους τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ προγενεστέρων τους ἁγίων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Ἁγίων Γραφῶν, γιατί ἔφθασαν στὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ.
.        Ἔτσι ἡ καλύτερη «ἐπιστημονικὴ» προσέγγισι τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι διὰ τῶν ἁγίων. Κάθε ρῆμα τῆς Γραφῆς ἔχει «ἐγκεκρυμμένην ἐν ἑαυτῷ δύναμιν πνευματικήν», τὴν ὁποίαν ἀντιλαμβάνεται αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς δὲν εἶναι ὑπόθεσι γραμματικῶν, φιλολογικῶν γνώσεων ἢ ἱστορικῶν μόνον, ἀλλὰ κυρίως θεωρίας Θεοῦ. Ὁ νοῦς τοῦ ἁγίου καθαρίζεται, φωτίζεται καὶ βλέπει καθαρὰ ὅλο τὸ βάθος κάθε ρητοῦ. Κατὰ τὸν ἅγιον Ἰσαὰκ ὅσοι, φωτιζόμενοι ἀπὸ τὴν θεία Χάρι, ὁδηγοῦνται στὴν τελειότητα τῆς ζωῆς, πάντοτε αἰσθάνονται σὰν νὰ προέρχεται μία νοητὴ ἀκτίνα μέσα ἀπὸ τοὺς στίχους τῶν γεγραμμένων καὶ ἡ ὁποία διαχωρίζει μὲ πνευματικὴ γνῶσι τὸ νόημα τῶν ψιλῶν λόγων ἀπὸ τὰ πράγματα τῶν λεγομένων. Γι’ αὐτὸ ἔχει εἰπωθῆ ὅτι καὶ ν κόμη χαθον λα τ βιβλία τς γίας Γραφς κα τ πατερικπάρχουν Πατέρες πο μπορον ν τφο ζω δν χάνεται.
.        Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀπὸ μερικοὺς συγχρόνους του κατηγορήθηκε ὡς συντηρητικὸς θεολόγος καὶ ἀπὸ ἄλλους ὡς μοντέρνος. Αὐτὸ συνέβη, γιατί ἔχοντας Ἅγιον Πνεῦμα, ὄντας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ἑπομένως συγγενὴς κατὰ τὸ πνεῦμα μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Πατέρας ἐξέφραζε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν συγκεκριμένη ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε.
.        Καιρὸς ὅμως νὰ δοῦμε τὰ δύο ἑρμηνευτικὰ σημεῖα τῆς σημερινῆς περικοπῆς ποὺ κάνει ὁ ἅγιος Πατήρ.

Λόγος καὶ πρᾶξι

.        Ὁ Εὐαγγελιστὴς μᾶς ἀναφέρει ὅτι ὁ Κύρος βρισκόταν μέσα σὲ ἕνα σπίτι στὴν Καπερναούμ. Ἀμέσως «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν τὰ πρὸς τὴν θύραν καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Ἑρμηνεύει λοιπὸν ὁ ἅγιος Γρηγόριος, ὅτι λοι κουγαν τν Χριστόν, λοι μως δν πήκουαν. τσι λοι εμαστε φιλήκοοι κα φιλοθεάμονες, χι μως κα φιλάρετοι. Ὅλοι μας ἐπιθυμοῦμε νὰ μάθουμε τὰ σωτήρια, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ περισσότεροι ὄχι μόνον εὐχάριστα ἀκοῦν τὴν ἱερὰ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ «φιλοκρινοῦσι τοὺς λόγους». Ἡ παρατήρηση αὐτὴ εἶναι ἀξιοπρόσεκτη. Πολλοὶ εἶναι οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τὴν γνῶσι τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας τους καὶ τὴν γνῶσι διαφόρων θεολογικῶν ἀληθειῶν, ἀλλὰ δὲν ἀγνωνίζονται γιὰ νὰ καρποφορήση μέσα τους ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
.        Στν ποχή μας πάρχει νοοτροπία ν κομε ναλύσεις πατερικν κειμένων κα ν μιλμε θεολογικά, λλ δυσκολευόμαστε συγχρόνως ν τηρήσουμε τν λόγο το Θεο, ν φυλάξουμε τς ντολές. Στὴν πρᾶξι ἀποδεικνυόμαστε ἐντελῶς ἀνίσχυροι νὰ ἀντιμετωπίσουμε μία δύσκολη κατάστασι. Ὁπότε τί σημασία ἔχει νὰ κατέχουμε γνώσεις γύρω ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ ζωή, ἐνῶ στὴν πρᾶξι εἴμαστε πολὺ πτωχοί; Ὁ ἅγιος Μάξιμος λέγει ὅτι γνῶσι ποκεκομμένη π τν πρᾶξι εναι θεολογία δαιμόνων. Χρειάζεται ἀγώνας γιὰ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς καὶ ἔτσι νὰ προχωρήσουμε στὴν θεωρία τοῦ Λόγου καὶ ὄχι νὰ στεκόμαστε στὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου. Νὰ εἴμαστε φιλάρετοι καὶ ὄχι ἁπλῶς φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες.

Θεραπεία παραλύτου ψυχῆς

.        Ὁ παραλυτικὸς «αἰρόμενος ὑπὸ τεσσάρων» ἔφθασε στὴν οἰκία, ὅπου δίδασκε ὁ Χριστός. Ἐπειδὴ ὁ κόσμος ἦταν πολὺς τὸν ἀνέβασαν στὴν ὀροφή, «ἀπεστέγασαν τὴν στέγην» καὶ κατέβασαν τὸν παραλυτικὸ μαζὶ μὲ τὸ κρεββάτι μπροστὰ στὸν Χριστό, ποὺ τοῦ χάρισε τὴν ἴασι καὶ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.
.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος προσαρμόζει αὐτὴν τὴν πρᾶξι στὴν θεραπεία τῆς παραλύτου ψυχῆς. Κάθε ἕνας ποὺ πρόσκειται στὶς ἡδονὲς εἶναι παράλυτος στὴν ψυχὴ κείμενος ἐπάνω στὸ κρεββάτι τῆς ἡδυπαθείας καὶ τῆς σαρκικῆς ἀνέσεως. ψυχ εναι παράλυτη, καθηλωμένη σ να σμα πο πηρετε τς δονές. Χρειάζεται παράλυτη ψυχ ν πιστρέψει στν Χριστ γι ν θεραπευθε. Τν βοηθον τέσσερεις παράγοντες ἤτοι « οκεία κατάγνωσις» (αὐτομεμψία), ἡ «ξαγόρευσις τῶν προημαρτημένων» (ἐξομολόγησι), «ἡ πόσχεσις ἀποχῆς τῶν κακῶν» (ὑπόσχεσι γιὰ διόρθωσι) καὶ « δέησις πρὸς Θεὸν» (προσευχή). Ἀπαιτεῖται ὅμως νὰ ἀποστεγάσουν τὴν στέγη, τὴν ὀροφή. Ὀροφὴ εἶναι τὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι φορτωμένο ἀπὸ ὑλικά, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν σχέσι πρὸς τὰ γήϊνα καὶ τὰ πάθη καὶ χωρίζουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅταν καθαρισθῆ ὁ λογισμὸς τότε μποροῦμε νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ προσπέσουμε καὶ νὰ προσεγγίσουμε τὸν Χριστό. Ἀμέσως τότε παράλυτος νος κούει τν γλυκυτάτη λέξη «τέκνον» κα λαμβάνει φεση τν μαρτιν. Ἐπίσης λαμβάνει καὶ δύναμι γιὰ νὰ σηκώση τὸ κρεββάτι. Δηλαδὴ ὁ ὑγιὴς νοῦς ἄγει καὶ διευθύνει τὸ σῶμα στὰ ἔργα τῆς μετανοίας καὶ δὲν διευθύνεται ἀπὸ αὐτό, ὅπως γινόταν προηγουμένως. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἀνασταίνεται καὶ ζῆ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.
.        Αὐτὰ τὰ λίγα μᾶς φανερώνουν ὅτι γιὰ νὰ μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφὴ πρέπει ἀπαραίτητα νὰ ἔχουμε τὴν καθοδήγησι τῶν παλαιῶν καὶ συγχρόνων ἁγίων Πατέρων. Νὰ τὴν διαβάζουμε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ ἀνάγνωσι θὰ ἀνάπτει τὸν πόθο γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ θὰ ἀνασταίνεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴν νέκρωσί της.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΣ ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

«Φοῖνιξ, ρόδον, ἐλαία καὶ πλάτανος…»
(Σοφ. Σειρὰχ κδ´ 14)

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
(ἀρ. τ. 4253,09.02.2012)
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

.            Ταξιδεύουμε. Ξεναγὸς στὸ ταξίδι μας ἡ Ἁγία Γραφή. Περνᾶμε ἀπὸ μιὰ ἐρημικὴ παραλία. Θάλασσα, ἥλιος καὶ ἄμμος. Ἡ ἀπέραντη γαλάζια ἐπιφάνεια, ποὺ σβήνει στὴ λευκὴ γραμμὴ τοῦ γιαλοῦ. Καὶ ἐκεῖ στὸν ἔρημο χῶρο ἕνα δένδρο: εἶναι φοίνικας. Ἕνας καταπράσινος κορμὸς στεφανωμένος ἀπὸ μιὰ πράσινη φούντα. Χαριτωμένο δέντρο, ποὺ σπάζει τὴ μονοτονία τοῦ τοπίου, τὴν κουραστικὴ ἁπλωσιὰ καὶ δίνει χάρη καὶ ὀμορφιά. Ὁ ταξιδιώτης ποὺ περνάει εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν εὐχαριστηθῆ ἀντικρίζοντας αὐτὸν τὸν φοίνικα στὴν ἀπόμακρη παραλία. Εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ψιθυρίση: τί ὄμορφο δέντρο σ’ αὐτὴ τὴν θέση…
.             Συνεχίζουμε τὸ ταξίδι μας. Τώρα φθάνουμε στὴν περιοχὴ τῆς Ἱεριχοῦς. Ἁπαλοὶ λόφοι, ἀνοιχτὲς γραμμές, ἔδαφος ποὺ κάποτε ἦταν λάσπη. Γυμνό τὸ τοπίο. Ἀλλὰ ὄχι. Νά! Κοντά μας ἕνα σωρὸ τριανταφυλλιές. «Φυτ ρόδου» σκορπίζουν τὸ ἄρωμά τους στὸν ἄχαρο δρόμο. Οἱ τριανταφυλλιές: χαρούμενες, εὐωδιαστὲς πινελλιὲς στοὺς λόφους τῆς λάσπης.
.           Προχωρᾶμε. Προχωρᾶμε γοργά. Βρισκόμαστε σὲ μιὰ πεδιάδα. Μπροστά μας τὸ χάρμα τοῦ ἐλαιοστασίου, φορτωμένα μὲ καρπὸ ἐλαιόδεντρα. Χαρὰ γιὰ τὰ μάτια, ὑπόσχεση εὐτυχίας γιὰ τὸν καλλιεργητή. Μιὰ «λαία επρεπς» καὶ «κατάκαρπος» πόσο ξεκουράζει καὶ χαροποιεῖ. Πόσο τονώνει τὴν ἐλπίδα.
.            Τὸ μάτι μας ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ σταθῆ ἐδῶ. Πρόκληση καὶ πρόσκληση γιὰ τὸ βλέμμα μας ὁ πλάτανος, ποὺ ὑψώνεται στὸ βάθος. Γεροδεμένος, δυνατός, μὲ βαθιὲς ρίζες τινάζει τὰ κλαδιά του πρὸς τὰ ὕψη. Ἀνοίγει τὰ χέρια του πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις, ἀληθινὸς βασιλιὰς τῆς κοιλάδας. Ὁ δυνατός, ὁ μεγάλος πλάτανος.
.       Ταξιδεύουμε. Ξεναγὸς στὸ ταξίδι μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἁγία Γραφή. Στὸ εἰκοστὸ τέταρτο κεφάλαιο τῆς Σοφίας Σειρὰχ μᾶς μιλάει γι’ αὐτὰ ποὺ εἴπαμε ὡς τώρα: «ς φονιξ νυψώθην ν αγιαλος κα ς φυτ ρόδου ν εριχώ, ς λαία επρεπς ν πεδί κα νυψώθην ς πλάτανος» (Σοφ. Σειρ. κδ´ 14). Ὅπως φαίνεται, τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ μᾶς ἔκανε αὐτὴ τὴν ξενάγηση, γιὰ νὰ μᾶς δείξη τὸν φοίνικα, τὴν τριανταφυλλιά, τὴν ἐλιὰ καὶ τὸν πλάτανο. Καὶ νὰ μᾶς πῆ ὅτι ὅλα αὐτὰ συμβολίζουν κάτι ἄλλο: τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ μιλώντας στὸ 24ο κεφάλαιο τῆς Σοφίας Σειρὰχ παρομοιάζει τὸν ἑαυτό της μὲ φοίνικα, τριανταφυλλιά, ἐλιὰ καὶ πλάτανο…

*   *   *

.          Μακάριος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἔμαθε νὰ ἀγαπάη καὶ νὰ διψάη τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ. Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ θεωρεῖ τὴν σοφία τοῦ Κυρίου σὰν τὸ πιὸ ἀκριβὸ πράγμα πάνω στὴν γῆ καὶ παρακαλεῖ τὸν Πλάστη νὰ τοῦ μεταγγίση ἔστω καὶ λίγες σταγόνες ἀπὸ τὴν σοφία αὐτή.
.             Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι γεμάτη ὀμορφιὰ καὶ χάρη. Δὲν εἶναι κάτι στεγνό, κάτι ξερό, ποὺ ἔχει σχέση μόνο μὲ τὸ μυαλό. Μοιάζει μὲ φοίνικα χαριτωμένο, φυτεμένο σὲ ἐρημικὴ ἀκτή. Μοιάζει μὲ τριανταφυλλιά, ποὺ μεταμορφώνει μὲ τὴν ὡραιότητά της τὸ πιὸ ἄχαρο τοπίο. Φορτωμένη μὲ ἀνέκφραστη ὡραιότητα μεταφυτεύει τὴν ὡραιότητα αὐτὴ καὶ στὸ πνεῦμα καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, στὸν ὁποῖο μεταδίδεται. Κάνει τὴν ἔρημη χώρα ποὺ εἶναι μέσα του νὰ ἀλλάξη ὄψη. Προσδίδει στὸ πρόσωπό του μιὰ οὐράνια ἀπόχρωση, μίαν ἄυλη ὀμορφιά.
.            «ς πλάτανος νυψοται» ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ. Πανίσχυρη, σταθερή, ρωμαλέα. Εἶναι μιὰ σοφία ποὺ δὲν ἔχει τὴν ἀδυναμία τῆς ἀνθρώπινης σοφίας. Οἱ ἀνθρώπινες γνώσεις, ποὺ συνιστοῦν τὴν ἐγκόσμια σοφία, εἶναι κάτι πολὺ ἀδύνατο, ἕνα φτερὸ ποὺ τὸ ἁρπάζουν οἱ ἄνεμοι καὶ τὸ γυρίζουν ἀνίσχυρο ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ἐνῶ ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι γερὰ καὶ ἀτράνταχτα ριζωμένη. Ἁπλώνει τὰ δυνατὰ κλωνάρια της, ὑψώνει τὸ ὑπέροχο καὶ γεμάτο δύναμη καὶ ἀλκὴ ἀνάστημά της σὰν τὸν πλάτανο. Ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν τὴν ἀπέραντη εὐτυχία νὰ τὴν γευτοῦν ἔνιωσαν τὴν ἀφάνταστη δύναμή της, τὴν ἀπροσμέτρητη ἰσχύ της.
.          Ὁ σοφὸς Σειρὰχ ὀνόμασε τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ «λαίαν επρεπ ν πεδί». Μὲ αὐτὸ θέλησε νὰ συμβολίση τὴν καρποφορία της. Γιατί ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὶς νεκρὲς ἀνθρώπινες σοφίες, ποὺ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ κλείνωνται στὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ μοιάζουν μὲ ἄκαρπα δέντρα. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι φορτωμένη μὲ καρπούς. Κρατάει στὰ ἅγια χέρια της τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀγάπη, τὴν εἰλικρίνεια, τὴ χαρά, τὴν εἰρήνη. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἀγαποῦν καὶ τὴν δέχονται εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν παρουσιάσουν τὴν ἴδια καρποφορία. Τὸ λέει καὶ ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος: « νωθεν σοφία πρτον μν γνή στιν, πειτα ερηνική, πιεικής, επειθής, μεστ λέους κα καρπν γαθν…» (Ἰακ. γ´ 17).
.            Θὰ ἄξιζε νὰ διάβαζες ὁλόκληρο τὸ 24ο κεφάλαιο τῆς Σοφίας Σειράχ. Στοὺς 34 στίχους του ὑφαίνεται ὁ ὡραιότερος ὕμνος πρὸς τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ καὶ ζωγραφίζεται μὲ μοναδικὸ πάθος ἡ ἀνθρώπινη δίψα γιὰ τὴν κατάκτησή της. Διαβάζοντας τὸ κεφάλαιο αὐτὸ θὰ νιώσης νὰ γεννιέται μέσα σου μιὰ σφοδρὴ ἀγάπη γι’ αὐτή, μιὰ ἄρρητη λαχτάρα. Τότε δὲν θὰ ἔχης πιὰ τίποτα καλύτερο νὰ κάνης ἀπὸ τὸ νὰ γονατίσης. Καὶ νὰ προσευχηθῆς: Κύριε, διψᾶμε τὴν σοφία Σου. Δός μας λίγες ἔστω σταγόνες ἀπὸ τὸ κρυστάλλινο νερό της. Ἀμήν.

,

Σχολιάστε