Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀσκητισμός

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-5 « Αὐτή εἶναι ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου σιωπηλή, προσευχομένη, γαληνιῶσα, μακαρία. » (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-6)

 

«Ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου καί ἡ ἐρημία τῶν πόλεων»
[Ε´]
Τὸ πρῶτο κεφάλαιο ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο ΠΡΩΤΟ βιβλίο,
τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου
(Ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθῆναι 1987)

 

9789602730386

Μέρος Α´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-1 (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-2)

Μέρος Β´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-2 «Ἀπελπισμένος ἀπό τίς φιλίες, τίς γνωριμίες, τίς τέχνες, τίς τεχνικές, τίς ἰδεολογίες, τίς φλυαρίες, τίς κοινοτυπίες, φθάνω στήν προνομιοῦχο ἐσχάτη ἀπελπισία, καί καθώς εἶμαι ἔτσι γυμνός, ὁ ἴδιος ὁ Θεός μέ ντύνει τήν πιό γνήσια ἐλπίδα.» (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-3)

Μέρος Γ´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-3 «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μόνο νά θερμαίνει τή φωνή του γνωρίζει, νά χαίρεται πού στέκεται δεύτερος, νά εἶναι φίλος καί μέ τόν ξένο, ν’ ἀρκεῖται στό ὀλίγο, νά κουράζεται στό πολύ, νά πλένει μέ δάκρυα τούς ἄπληστους, τούς ἄσωτους, δίχως κανένα παράπονο, καμιά δυσαρέσκεια.» (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-4)

Μέρος Δ´ : Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-4 «Ἡ ἀγάπη δέν ἐξαντλεῖται μόνο νά δίνει τό καλό, ἀλλά νά κάνει δικές της τίς ἀγωνίες καί τούς πόνους τῶν ἄλλων» (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-5)

.               Ἄγευστος ὁ ὁμιλῶν τελείως τῶν πνευματικῶν αὐτῶν καταστάσεων θά ἔπρεπε μᾶλλον νά σιωπᾶ καί νά ἐργάζεται στή φίλη ἔρημο τό ξερίζωμα τῶν παθῶν. Ὁ ὁμιλητὴς ὅμως θέλει ν’ ἀναφέρεται σέ ἀνθρώπους πού εἶδε κι ἄκουσε, κατοίκους τῆς ἱερᾶς ἀθωνικῆς χερσονήσου, τῶν ἤρεμων πλαγιῶν τῶν πενιχρῶν καλυβῶν, τῶν ταπεινῶν κελλίων, ὅπου ζοῦν τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Μοναχοί χαρισματοῦχοι καί οὐρανότρωτοι, χριστοφόροι καί θεοφιλεῖς, λάτρεις τῆς ἡσυχίας, τῆς μονώσεως, ἐργάτες βροντεροί τῆς σιωπῆς, μόνοι μά δίχως μοναξιά, πού στή μοναξιά τους θυμοῦνται τίς μοναξιές ὅλου τοῦ κόσμου καί τίς ὧρες πού ἀκούσια ἄλλοι πάσχουν ἀπό ἀϋπνίες κι ἄλλοι ξαγρυπνοῦν ἀνούσια, ἀνέστιοι καί ἀνέραστοι, σέ τόπους ξένους, αὐτοί ἑκούσια ἀγρυπνοῦν προσευχόμενοι, ὑπέρ ὑγείας, σωτηρίας, ἐλέους καί θείας βοηθείας σύμπαντος τοῦ κόσμου.
.               Ὁ περιβόητος ἀσκητής τοῦ Ἄθω Χατζη-Γεωργης, στό θαυμάσιο βιβλίο ἑνός σύγχρονου ἐρημίτου, πού πρόσφατα κυκλοφόρησε, ἀναφέρεται ὡς πιστός φίλος τῆς ἡσυχίας τῶν σπηλαίων, τῆς ἐρήμου, φιλότιμος ἀγωνιστής, μεγάλος νηστευτής, ὅπου τήν ἀνάπαυση ἔβρισκε στήν ἀγρυπνία, τήν προσευχή καί τή μόνωση. Ἡ ἔρημος δέν τόν ἀγρίεψε μά τόν ὀμόρφυνε πιό πολύ. Γράφει ὁ σεβαστός βιογράφος του: Ὁ Χατζη-Γεωργης εἶχε πολλή ἀγάπη γιά ὅλους, ἄδολη. Ἦταν πάντοτε εἰρηνικός, ἀνεξίκακος καί συγχωροῦσε. Εἶχε μεγάλη καρδιά, γι’ αὐτό ὅλα καί ὅλους τούς χωροῦσε, ὅπως ἦταν. Εἶχε ἐξαϋλωθῆ κατά κάποιον τρόπο. Ζώντας τήν ἀγγελική ζωή, ἔγινε Ἄγγελος καί πέταξε στούς Οὐρανούς, διότι δέν κρατοῦσε τίποτε, οὔτε ψυχικά πάθη οὔτε ὑλικά πράγματα. Ὅλα τά πετοῦσε, γι’ αὐτό καί πέταξε ψηλά.
.             Ὁ Κατουνακιώτης ἡσυχαστής Γέροντας Γεράσιμος ἔκαμε 17 ἔτη –σημειώνει συνασκητής του– εἰς τήν κορυφή τοῦ Προφήτου Ἡλιοῦ παλεύων μέ δαίμονας καί κεραυνιζόμενος ἀπό τούς καιρούς, ἔμεινε ἄσειστος στύλος ὑπομονῆς. Εἶχε τά δάκρυα συνεχῆ. Γλυκαινόμενος μέ τή μελέτη τοῦ Ἰησοῦ ἐξετέλεσε τόν ἀμέριμνον καί ἡσύχιον βίον του.
.               Ὁ ἐπίσης Κατουνακιώτης ἡσυχαστής Καλλίνικος ἀγάπησε τόν πόνο, τόν κόπο καί τήν ἡσυχία ὑπέρμετρα. Νιβόταν μέ τόν ἱδρώτα καί τά δάκρυά του. Τά τελευταῖα 45 ἔτη τῆς ζωῆς τοῦ τά ἔζησε ἔγκλειστος προσευχόμενος ἀδιαλείπτως. Τό πρόσωπό του ἔφθανε νά λάμπει σάν τοῦ Μωυσῆ κατερχόμενου ἀπό τό Σινᾶ.
.               Καθώς ἐπίσης ὁ πνευματικός Ἰγνάτιος, ὅπου ἔκλεινε τά παντζούρια τοῦ κελλιοῦ του γιά νά μήν βλέπει τόν ἐρχομό τῆς ἡμέρας καί νά συνεχίζει τήν προσευχή του. Τόν κάθε ἐπισκέπτη του τόν παρακαλοῦσε λέγοντας: Ἀγάπησε τόν Θεό πού σέ ἀγάπησε. Λησμονοῦσε νά πλυθεῖ, νά χτενιστεῖ, νά φάει καί τό κομποσχοίνι δέν τό ἄφηνε. Σάν ἔχασε τό φῶς του ἔγινε πιό φωτεινός. Εὐωδίαζε ἐν ζωῇ, εὐωδίασε καί μετά τήν κοίμησή του. Ὁ ὀνομαστός Μικραγιαννανίτης παπα-Σάββας ὁ Πνευματικός τή δύναμή του ἀντλοῦσε ἀπό τίς καθημερινές ἔνδακρεις θεῖες λειτουργίες του, ὅπου μνημόνευε ἐπί τρεῖς ὧρες χιλιάδες ὀνόματα καί ἀπό τίς ὁλονύκτιες στάσεις του.

.             Αὐτή εἶναι ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου σιωπηλή, προσευχομένη, γαληνιῶσα, μακαρία. Δέν προσπαθήσαμε νά ὡραιοποιήσουμε ἰδανικές καταστάσεις ἐξαιρέσεων. Αὐτή εἶναι ἡ ζωή τῆς ἐρήμου. Βεβαίως ἐάν ἕνας μοναχός δέν ἔχει μιά ἔντονη πνευματική ζωή καί μιά συνεχῆ ἐγρήγορση θά περιπέσει σέ μύριους πειρασμούς, ἡ ἀκηδία θά τόν ὁδηγήσει στήν ἀπομόνωση καί τότε θά γίνει περίγελως ἀγγέλων καί δαιμόνων, κτηνώδης καί θηριώδης, χειρότερος τοῦ χειροτέρου κοσμικοῦ καί ἡ ἐρημία τῆς ἐρήμου ἀβάσταχτη.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-6 «Μέγας εἶναι ὁ μικρός πού ὑπομένει τήν παραφροσύνη, τήν ἀδικία, τόν κατατρεγμό, τόν πόνο τοῦ πλησίον καί τόν δικό του». (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-7)

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» τ. Β´

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Βιογραφίες Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο
Τόμος Β´

Ἱ. Ἡσυχαστήριον «Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος»,
Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς

(Πρόλογος βιβλίου)

ΑΣΚ. τ. Β´.           Ἐκδόθηκε πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια ὁ πρῶτος τόμος τῶν «Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο», χωρὶς μεγάλες ἀξιώσεις, μὲ σκοπὸ νὰ διασωθοῦν αὐτὰ τὰ γνήσια χριστιανικὰ πρότυπα· ὅμως, παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν, ἔγινε δεκτὸς μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον. Ἡ ἐπίμονη ζήτηση τοῦ Δευτέρου Τόμου ἐπέσπευσε τὴν ἔκδοσή του.
.           Ἆραγε τί ἐνδιαφέρον βρῆκαν οἱ ἀναγνῶστες σ’ αὐτὲς τὶς ἁπλὲς καὶ ταπεινὲς ψυχὲς τῶν Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο;
.           Φαίνεται πὼς βρῆκαν στὰ πρόσωπά τους ζωντανὰ πρότυπα ἀρετῆς πρὸς μίμηση, ποὺ σπανίζουν στὶς ἡμέρες μας. Βρῆκαν νέους τρόπους καὶ μεθόδους ἀσκήσεως.
.           Βρῆκαν παρηγοριὰ καὶ παράκληση στὰ δικά τους παθήματα, γνωρίζοντας τὴν θλιμμένη ζωή τους.
.           Φαίνεται πὼς εἶναι κανόνας πνευματικὸς ἡ ἀρετὴ νὰ εὐδοκιμῆ ὄχι στὴν ἄνεση καὶ στὴν χαρά, ἀλλὰ στὴν θλίψη, στὴν δυσκολία καὶ στὴν στέρηση, ὅπως βλέπουμε νὰ συμβαίνη στὴν ζωὴ αὐτῶν τῶν εὐλογημένων ψυχῶν. Αὐτοὶ μὲ ἀγάπη τήρησαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκαναν ἀτέλειωτη ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες ποὺ ἀντιμετώπισαν.
.           Ἔλαβαν Χάρι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἔζησαν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Του. Δὲν τοὺς ἐνδιέφερε ἡ γνώμη τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μόνο νὰ ὑπακοῦν στὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν ἀγαποῦν. Ὁ κόσμος τοὺς θεωροῦσε περιθωριακούς, ξεπερασμένους, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι. Θαυμάζει κανεὶς μὲ πόση εὐκολία ἀντιμετώπισαν καὶ ξεπέρασαν τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, μπροστὰ στὶς ὁποῖες οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι, παρὰ τὴν σοφία τους καὶ τὶς γνώσεις τους, κάμπτονται καὶ ἀπελπίζονται. Ὅσο μεγαλύτερα ἦταν τὰ παθήματά τους, τόσο μεγαλύτερη ὑπομονὴ ἔκαναν καὶ ἄλλη τόση χάρι ἀναλογικὰ ἐδέχοντο. Ἔγιναν ἀγωγοὶ χάριτος, νικοῦσαν τοὺς πειρασμοὺς καὶ στήριζαν πολλοὺς ἀδυνάτους. Μὲ τὴν ἁπλότητά τους, τὴν πρακτικὴ σοφία τους καὶ τὸν ἀγώνα τοὺς κατώρθωσαν νὰ κάνουν πράξη τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν πίστη τους βίωμα.
.           Σήμερα, δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι πνίγονται στὰ πολλά τους προβλήματα. Ἀλλά, ντ ν διορθώσουν τν λογισμ κα τν ζωή τους μ τν μετάνοια κα ν ζητήσουν βοήθεια π τν Θεό, ζητον μαγικ τν λύση καὶ δὲν διστάζουν νὰ καταφύγουν ἀκόμη καὶ σὲ μάγους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δίνουν δικαιώματα στὸν διάβολο καὶ ἔτσι νὰ ταλαιπωροῦνται ἰσόβια. Ἁμαρτάνουν θανάσιμα, ὁπότε εἶναι φυσικὸ νὰ περιπλέκουν τὰ προβλήματά τους καὶ νὰ διαλύωνται οἰκογένειες.
.           Μία ἄλλη παγίδα γιὰ πολλοὺς εἶναι ἡ ἀναζήτηση χαρισματούχων. Εἶναι διατεθιμένοι οἱ ἄνθρωποι σήμερα νὰ πᾶνε ὁπουδήποτε νὰ συναντήσουν ἕναν χαρισματοῦχο, γιὰ νὰ λύσουν τὰ προβλήματά τους, ἀλλὰ δυσκολεύονται νὰ μετανοήσουν, νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς καὶ νὰ πᾶνε στὸν Πνευματικό. Δυστυχῶς, πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τοὺς θεωροῦν χαρισματούχους, εἶναι ψευτοχαρισματοῦχοι, πλανεμένοι ποὺ κάνουν τὸν προορατικό, τὸν θαυματουργὸ  καὶ τὸν ἐξορκιστή, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι, καὶ ἔχουν παρασύρει πολλοὺς στὴν πλάνη τους, ἀκόμη καὶ Ἱερεῖς. Αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμμία σχέση καὶ ὁμοιότητα μὲ τοὺς ταπεινοὺς βιογραφουμένους Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο.
.           διαφορ στν τρόπο ζως κα στν ταπείνωση εναι τεράστια κα π ατ φαίνεται γνησιότητα τν περφυσικν χαρισμάτων τν βιογραφουμένων, ποὺ φρόντιζαν ἐπιμελῶς νὰ τὰ κρύβουν, ἐνῶ οἱ ψευτοχαρισματοῦχοι αὐτοδιαφημίζονται, αὐτοπροβάλλονται καὶ ἐκμεταλλεύονται οἰκονομικὰ τὰ θύματά τους.
.           Ὁ παρὼν τόμος περιέχει εἴκοσι τέσσερις βιογραφίες Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο. Ἀπ’ αὐτοὺς ἕνας εἶναι Ἐπίσκοπος, ἕνας Ἱερομόναχος, πέντε ἔγγαμοι Ἱερεῖς, δύο μοναχοὶ ποὺ ἔζησαν μέσα στὸν κόσμο καὶ στὸ τέλος τῆς ζωῆς τους ἀξιώθηκαν νὰ πάρουν τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα, καὶ δεκαπέντε λαϊκοὶ (ἄνδρες καὶ γυναῖκες). Κατετάγησαν χρονολογικὰ μὲ βάση τὸ ἔτος κοιμήσεώς τους.

.           Ὅ,τι γράφθηκε στὸν πρόλογο τοῦ Α´ τόμου ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἐδῶ βιογραφουμένους. Ἔζησε ὁ καθένας σὲ διαφορετικὴ ἐποχή, σὲ διαφορετικὸ τόπο καὶ σὲ ἰδιαίτερες συνθῆκες. Ἀκολούθησε ὁ καθένας ξεχωριστὸ δρόμο, ἀλλὰ ἔχουν λοι τους ναν κοιν σκοπό· τν τήρηση τν ντολν το Θεο καὶ τὴν ἕνωσή τους μὲ τὸν Θεόν. Θαυμάζει κανεὶς τὴν ὑπομονή τους, τὴν αὐταπάρνηση, τὴν δύναμη ποὺ εἶχαν προσευχόμενοι καὶ ἄντεξαν ὅλες τὶς δυσκολίες. Κυρίως, ὅμως, θαυμάζει κανεὶς τὴν ἁπλότητα μὲ τὴν ὁποία ἐδέχοντο τὴν χάρι καὶ τὰ ὑπερφυσικὰ γεγονότα ἀπερίεργα καὶ ταπεινά, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ φαντασθοῦν ὄτι  κάτι εἶναι καὶ κάτι ἔχουν. Ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Θεὸ θυσίασαν γιὰ τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο, ὅ,τι πολύτιμο ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ διέθεταν, καὶ βοήθησαν πολλούς. Καὶ τώρα μᾶς βοηθοῦν μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τὴν προσευχή τους. Αἰωνία τους ἡ μνήμη καὶ μὲ τὴν εὐχή τους νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε. Ἀμήν.

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: impantokratoros.gr 

 

,

Σχολιάστε

«ΚΑΡΝΤΙΑ ΜΙΛΑΕΙ ΤΕΟ. ΝΤΟΞΑΣΙ ΤΕΟ»

«Καρντιά μιλάει Τεό»
Μικρό ὁδοιπορικό στά Φοβερά Καρούλια τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Τάσου Μιχαλᾶ
῎Ορος Ἅγιο, Πολιτεία ἀνθρώπινη,
σελ. 25-28, ᾿Εκδ. «῾Επτάλοφος», 1980

.           Δέν ξέρω ἄν ἔτυχε ποτέ νά διαβάσετε ἤ ν᾿ ἀκούσετε κάτι γιά τά φρικτά Καρούλια. Τόν τρομακτικό καί ἀπρόσιτο ἐκεῖνο γκρεμό στά Ν.Δ. τῆς Χερσονήσου τοῦ Ἄθω, πού εἶναι γνωστός μόνο ἀπό φωτογραφίες καί σλάιτς ἤ θεωρητικές ἀφηγήσεις προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι ταξιδεύοντας γιά τή Λαύρα εἶχαν τή δυνατότητα νά τά περιεργαστοῦν μέσα ἀπό τό καραβάκι. Γιατί μέ τά πόδια εἶναι μᾶλλον ἀδύνατο νά κατακτήσει κανείς τήν ἄγρια τούτη περιοχή, ὅπου στό παρελθόν ὀρθόδοξοι ἀναχωρητές εἶχαν χτίσει τίς ἀετοφωλιές τους, μιᾶς κι ὁ χῶρος προσφερόταν ἰδιαίτερα γιά τίς πνευματικές τους ἀπογειώσεις.

   .            Ποιός ξέρει τί νά βρῆκαν σέ τούτη δῶ τή γωνιά τῆς γῆς οἱ ἀκροβάτες καλόγεροι καί τή διάλεξαν γιά προσφιλῆ κατοικία, τή στιγμή πού γιά τόν κοινό νοῦ μιά τέτοια ἐπιλογή μόνο τυχοδιῶκτες  καί ἐπικίνδυνα ριψοκίνδυνοι τήν ἀποφασίζουν. Ἄνθρωποι δηλαδή πού δέχονται νά υἱοθετήσουν  τήν περιπέτεια κι ὅταν ἀκόμη γνωρίζουν πώς ἕνα τέτοιο ἐγχείρημα ἐγκυμονεῖ ἐκ προοιμίου κινδύνους γιά τήν ἰκμάδα τοῦ σώματος καί τήν ἀκεραιότητα τῆς ὑγείας.
.              Νά ᾿τανε μήπως ἡ ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας καί ἡ ἐπιβλητική ἀγριάδα τῶν κυματόβρεχων βράχων πού ἔρχονται νά πείσουν ἀκόμα καί τόν πιό δύσπιστο, ὅτι τά μεγαλεῖα τῆς φύσης εἶναι σέ θέση νά δώσουν σέ ὅποιον τά γεύεται τίς δυνατότητες γιά ἕνα πιό σταθερό καί οὐσιαστικό τρόπο ζωῆς; ῎Η νά ᾿ταν ἄραγε, ἡ αἴσθηση τῆς γαλήνης καί ἠρεμίας, πού τόσο ἀνέκφραστα εὐδοκιμεῖ στά Καρούλια ἐνισχύοντας σέ φύσεις ἀνήσυχες κάποιες φυγόκεντρες τάσεις, δηλαδή τήν κίνηση ἀπό τόν κόσμο μέ τή θορυβώδη ζωή, τή ρύπανση καί τό ρύπο, σέ παρθένες περιοχές, ἱκανές νά μετουσιώσουν σέ πράξη τήν ἀνθρώπινη ἐπιθυμία γιά ἀδιάλειτη προσευχή καί ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό;
.         Βάλθηκα, κρεμασμένος στή χοντρή ἁλυσίδα πού ᾿ναι κτισμένη στό βράχο, νά φτάσω ὥς τά Καρούλια, ἔστω κι ἄν μέσα μου κάτι μοῦ φώναζε πώς τέτοια ἐδάφη δέν κατακτοῦνται ἀπό ἐρασιτέχνες τοῦ πνεύματος κι ἀπό πρωτοπειρους ὀρειβάτες. ῎Ηθελα νά κατέβω στά φρικτά τά γκρεμά, ἔστω κι ἄν ἀντηχοῦσαν ἀκόμα στ᾿ αὐτιά μου τά λόγια κάποιου Κατουνακιώτη πώς «δύσκολα φτάνουν ἐκεῖ τουρίστες» κι ὅτι προπέρσι ἔχασε τήν ἰσορροπία του καί χάθηκε στόν γκρεμό ἕνας γέροντας ἀσκητής πού ζοῦσε ᾿κεῖ πάνω». ῎Ημουν περίεργος νά γνωρίσω τόν τελευταῖο ξωμάχο, τόν ρῶσο καλόγερο, τόν π. Νικοντίμ, πού ἑξῆντα ὁλόκληρα χρόνια ζεῖ στήν ἄκρη τῆς γῆς συντροφιά μέ τά βράχια, τ᾿ ἀγριοπούλια καί τόν Θεό.
.          Τόν βρῆκα νά στέκει ἔξω ἀπό τήν καλύβα κρατώντας στό χέρι τό κομποσχοίνι καί κοιτάζοντας τόν ἥλιο κατάματα, λές κι ἤθελε νά τόν συγκρίνει μέ τόν δικό του τόν ῞Ηλιο τῆς Δικαιοσύνης, πού μιά ζωή τώρα ὑπερθερμαίνει καί συντηρεῖ τά ἔγκατα τῆς φτωχῆς του καρδιᾶς.
.        Ἦταν τριάντα χρονῶν τότε, νεαρός ἀξιωματικός τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ, ἦλθε γιά πρώτη φορά στήν ῾Ελλάδα μέ σκοπό νά πάει στό ῞Αγιο ῎Ορος νά προσκυνήσει στά μοναστήρια καί νά γνωρίσει τούς ἀσκητές πού  ᾿χε ἀκούσει πώς εἶχαν βάλει στά κατεπείγοντα στόχο τους τήν ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρτο τῆς ὕλης καί τήν καταστολή τῶν παθῶν. Βρισκόταν ἐκείνη τήν ἐποχή στό ζενίθ τῶν μεταφυσικῶν του ἀναζητήσεων ὁ ρῶσος ἀξιωματικός, κι ἦρθε στό ῎Ορος μήπως καί ἔβρισκε αὐτό πού ζητοῦσε. Γιά νά μή φύγει ποτέ πιά ἀπό τοῦτον ἐδῶ τόν πλανήτη»…!
.         ῾Εξῆντα ὁλόκληρα χρόνια σέ ἑλληνικό ἔδαφος κι ὡστόσο καμιά ἐπαφή μέ τή γλώσσα τοῦ τόπου πού ἔμπρακτα δέχτηκε νά γίνει ἡ δεύτερή του πατρίδα καί νά ὑπηρετήσει τίς ἐσωτερικές του ἐφέσεις,. ᾿Αναρωτιέται κανείς ποῦ νά ὀφείλεται τοῦτο. Μήπως σέ ἠθελημένη προσωπική ἀνδράνεια ἤ τίποτε κρυφοσωβινιστικές τάσεις, προέκταση κάποιου ζήλου του γιά γιά τήν ἐκπεσοῦσα ῾Αγία καί Μεγάλη Ρωσία τῶν Τσάρων; Μήπως σέ δική του ἀδυναμία νά ἐπιδοθεῖ στή μελέτη καί τήν ἐκμάθηση ξένων γλωσσῶν, ἰδιαίτερα ὅταν αὐτές δύσκολα γίνονται εὔληπτες, ὅπως ἡ ἑλληνική, ἐπειδή διαθέτουν δύσκολες ρίζες καί στρυφνή προφορά; ῾Η ἀπάντηση εἶναι ἀπερίφραστα ὄχι, καί τό δήλωσε καθαρά ὁ Νικοντίμ: «Τεό ντέν ἔκει γκλῶσα. Γκλῶσα μπρήκανε ἄτρωπο. Καρντιά μιλάει Τεό».

   -Πόσα χρόνια ἔχει ᾿δῶ πάνω;
-Ποῦ, ἰντό κάτ; ῎Ιλτε ῞Αγγιο ῎Ορος Χίλια νιακούσια εἴκουσ. ῾Ιπτά χρούνια κάτισε ῞Αγγι Παντελεήμων, Μοναστήρ.
-Τί τρῶς;
_ ᾿Αγκοράζει Ντάφνα ρίζ, φασόλι, μακαρόνι. ῎Ιλτι ἰνινίνταχρούνι τούρα. Κουφό, ντέν βλέπει, ἄρρουστο..
-Καί προσευχή;
-Ντόξασι Τεό. Σλάβα Μπόκου.  Σλάβα Μπόκου, Σλάβα Μπόκου, (Δόξα σοι ὁ Θεός).
-Πόσες ὧρες προσεύχεσαι; Τί ὥρα σηκώνεσαι τή νύχτα;
-Βράντι ἀγρυπνία κάνει.
-Κάθε βράδυ;
-Κάτε βράντι μέκρι ἕξι οὔρα προυί.
-Ρωσία λίγκε ἐκκλησίε. Γκιατί;
-Ντέν ἀγαπάει Τεό κομμουνίστε. Ντέν πιστεύει Τεό. Κλείσει ἐκκλησίε.
-Ναί, ἀλλά κόσμο πιστεύει Τεό. Πιστεύει καλό, κομμουνίστε ντέν ντόσει ἐκκλησίε.
-Καί τό Πατριαρχεῖο;
-Πατριαρχεῖο κάνει ὑπακοή κάνει.
-Στό Χριστό;
-῎Οχι, κομμουνίστε κάνει ὑπακοή.
-῎Αν δέν κάνει ὑπακοή θά κλείσουν οἱ κομμουνίστε ὅλες τίς ἐκκλησίες;
-Ναί γκιαφτό. Κάνει οἰκονομία. ῎Αν ντέν ἔχει οἰκονομία τά κλείσει  ἐκκλησίε.
-Τό ρώσικο μοναστήρι σοῦ δίνει λεφτά;
-Ντέν ἔχει. Μνημονεύει Πατριάρχα Μόσχα Ποίμεν κι  ιμίς ντέν τέλουμ.
-Συνήθισες στά Καρούλια;
-᾿Ιντό βλογγία Θεοῦ, Σλάβα Μπόκου, Σλάβα Μπόκου, Σλάβα Μπόκου.

 .            ῎Αν κάποτε βρεθεῖτε στό ῞Αγιο ῎Ορος καί τό λέει ἡ καρδιά σας, ἀξίζει νά διακινδυνεύσετε ἕνα «περίπατο» στά φρικτά τά Καρούλια. ῎Αν στό μεταξύ ὁ π. Νικοντίμ ἔχει κλείσει τά μάτια του, κοιτάξτε κατάματα πρός τόν ἥλιο καί θά ἐντοπίσετε τό φωτοστέφανο ἀπό τή δικιά του στρατολογία νά προβάλει στόν οὐρανό εὔγλωττα καί ἐνδεικτικά.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: klision.blogspot.com 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΦΡΙΚΑΛΕΟ ΚΑΡΟΥΛΙ 2 «Καὶ αὐτοὶ οἱ τολμῶντες αἰσθάνονται ὅτι διαπερνοῦν μὲ τὸ “πορθμεῖον” εἰς μίαν ἄλλην ζωὴν καὶ ἄλλον τόπον.»

ΤΟ ΦΡΙΚΑΛΕΟ ΚΑΡΟΥΛΙ [Β´]

Μοναχὸς Χαρίτων
Καρούλια, 2.5.1992

περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ», 
ἀρ. τ. 35
(Μάϊος-Ἰούν. 1992)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: ΣΤΟ ΦΡΙΚΑΛΕΟ ΚΑΡΟΥΛΙ 1 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/17/στὸ-φρικαλέο-καρούλι/

.          Στὴν ἑπόμενη Καλύβη κατοικεῖ ὁ Σέρβος Ἱερομόναχος παπα-Στεφάν. Σ’ αὐτὴν ἀσκήτευσε προπολεμικῶς καὶ ὁ Γερο-Σωφρόνιος. Ἐδῶ συνέγραψε καὶ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου Γέροντος Σιλουανοῦ. Ἔκτισε ὁ παπα-Στεφὰν μικρὸ ναὸ πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Σάββα ἀρχιεπισκόπου Σερβίας. Ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως κρούει τὴν καμπάνα τὰ μεσάνυχτα καὶ ξυπνᾶ τοὺς ἀμελεῖς. Εἶναι συγγραφεὺς καὶ τὸν πλησιάζουν τὰ πουλιὰ ὡς μαρτυρεῖ καὶ μιὰ φωτογραφία σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ βιβλία του.
.          Λίγο πιὸ πάνω εἶναι τὸ ξεροκάλυβο -σπηλιὰ τοῦ μοναχοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος τέλειωσε τὴν ζωή του μὲ πτῶσι ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ βράχια. Ὁ παπα-Νίκων ἐτελείωσε τὴν ζωή του σ’ ἕνα σπιτάκι δεξιὰ ὅπως ἀνεβαίνουμε τὸ λιθόστρωτο καλντερίμι.
.          Ἔπειτα συναντοῦμε τὴν Καλύβυη τοῦ μοναχοῦ Νείλου τοῦ Ρώσου, ὁ ὁποῖος εἶχε σκάψει τὸν τάφο του κι ἐκεῖ ἔκανε τὶς ἀκολουθίες του· ὅπως διηγεῖται ὁ μοναχὸς Σάββας Νεοσκητιώτης, τὸν βρῆκε καθιστὸν καὶ προσευχόμενον μὲ τὸ κομποσχοίνι τεθνεῶτα ἤδη. Τὴν Καλύβη του ἐπῆρε καὶ ἀνεκαίνισε ἐκ βάθρων ὁ μοναχὸς Γερόντιος Πελοποννήσιος, κατὰ κόσμον Γεώργιος Κερκεμέζος, ταξίαρχος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας σὲ πολεμικὴ διαθεσιμότητα.
.          Προχωρώντας συνασντοῦμε δεξιά μας τὸ Καλύβι τοῦ Ρώσου Ἰωήλ, ἀσκητικοῦ καὶ ἀγωνιστοῦ μοναχοῦ Μάρκου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἁπλοῦς καὶ ἀπέριττος μοναχός. Πιὸ πάνω εἶναι ἡ Καλύβη τῆς Ἁγίας Τριαάδος. Ἐδῶ ἐμόνασε ὁ παπα-Θεοδόσιος πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου Πετρουπόλεως. Ἔζησε ἐδῶ ἀπὸ τὸ 1900 ἕως τὸ 1937. Τὸν εἶχαν καλέσει γιὰ πατριάρχη στὴ Ρωσία πρὶν ἀπὸ τὸν Νίκωνα ἀλλὰ δὲν δέχθηκε. Τὸν παρασημοφόρησε ἡ ρωσικὴ σύνοδος καὶ ὁ τσάρος. Ὑπάρχει καὶ σχετικὴ τιμητικὴ περγαμηνή, ἡ ὁποῖα φυλάσσεται στὰ Καρούλια.
.          Κατὰ τὸ ἔτος 1920 κατέφθασε πεζοπορῶν ἐκ Ρωσίας ὁ ἀξιωματικὸς τοῦ τσαρικοῦ στρατοῦ, ὁ μετέπειτα στάρετς Νικοντίμ. Ἔμεινε ἐπὶ δεκαεπτὰ ἔτη ὡς ὑποτακτικὸς τοῦ παπα -Θεοδόσιου καὶ ἐκοιμήθη τὸ ἔτος 1984 εἰς ἡλικίαν 98 ἐτῶν. Προηγουμένως ἀναφέραμε τὶς τελευταῖες μέρες του, οἱ ὁποῖες ἐπισφράγισαν τὴν ὁσιακὴ βιοτή του. Ἔφυγε ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀπὸ τὴν μαρξιστικὴ λαίλαπα ποὺ σάρωσε τὴν πατρίδα του καὶ βρῆκε καταφύγιο στὰ ἀφιλόξενα βράχια τῶν Καρουλίων. Ὁ γράφων αὐτὲς τὶς γραμμὲς ἐνθυμεῖται μὲ πόσην συγκίνησιν τὸν ἐδέχθη ὁ στάρετς Νικοντίμ, ὅταν τὸν ἐπεσκέφθη σὲ μιὰ ἀναστάσιμη ἐποχὴ καὶ ἔψαλε τὸ Χριστὸς Ἀνέστη! Ὁ ἀσκητής, ὅταν ρωτήθηκε γιὰ τὴν στάση τῶν Ἑλλήνων, ἀπάντησε μὲ δάκρυα καὶ συγκίνηση ὅτι αὐτοὶ τοὺς περιέβαλαν μὲ ἀγάπη, ποὺ ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ μοναστήρι τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου καὶ διεχέετο καὶ πρὸς αὐτοὺς καὶ στὶς πλούσιες ψυχὲς τῶν φτωχῶν ἀσκητῶν τῆς περιοχῆς.
.          Στὸ μέσα Καρούλι ἡ προσπέλασις γίνεται μόνο μὲ ἁλυσίδες. Χαίνων γκρεμὸς καὶ σκληροὶ βράχοι προκαλοῦν τὸν ἴλιγγο. Λίγοι ἀποτολμοῦν τὴν μετάβασιν ἐπειδὴ ὁ τόπος αὐτὸς δὲν προσφέρεται για ἐρασιτέχνες τοῦ πνεύματος, διότι καὶ αὐτοὶ οἱ τολμῶντες αἰσθάνονται ὅτι διαπερνοῦν μὲ τὸ «πορθμεῖον» εἰς μίαν ἄλλην ζωὴν καὶ ἄλλον τόπον. Ἡ πρώτη σπηλιὰ ποὺ συναντοῦμε εἶχε κάποτε ἐντός της κτίσματα καὶ σώζεται κτιστὸ εἰκονοστάσι καθὼς καὶ πηγάδι γιὰ βρόχινο νερό. Συνεχίζοντας τὸ μονοπάτι βλέπουμε ἐρείπια Καλυβῶν καὶ στέρνες γιὰ βρόχινο νερό. Ἔπειτα κατεβαίνουμε τὶς ἀπότομες καὶ μετέωρες σκάλες καὶ συναντοῦμε τὴν προαναφερθεῖσα σπηλιὰ τῆς Γεννήσεως, ὅπου ζοῦσε γιὰ ἀρκετὲς δεκαετίες ὁ ἀσκητὴς Παχώμιος, ποὺ βρῆκε τραγικὸ θάνατο ἐκ πτώσεως στὸ κενὸ ἐνῶ μετέφερε τὰ καλάθια του.
.          Ἔπειτα συναντοῦμε τὴν Καλύβη τοῦ Γέροντος Διονυσίου Διονυσιάτου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη κατὰ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ 1960. Ἐσχάτως ἐδῶ ἔμενε ὁ παπα-Ἀντώνης ὁ Ρῶσος. Συγγραφεὺς καὶ γλωσσομαθής, ὁ ὁποῖος λόγῳ βαρειᾶς ἀσθενείας κατέφυγε στὴν μονὴ τοῦ ρωσικοῦ.
.          Πάνω ἀπὸ αὐτὸ ὑπάρχει ἡ κατεστραμμένη σήμερα Καλύβη μὲ βαθὺ σπήλαιο, ὅπου ἔζησε ἐπὶ 50 σχεδὸν χρόνια ὁ μεγάλος ἀσκητὴς Βαρθολομαῖος Διονυσιάτης. Λίγο πιὸ ψηλὰ καὶ δεξιὰ εἶναι τὸ ἡσυχαστήριο τῆς Προρταϊτίσσης. Ἐδῶ ἔζησαν ἐσχάτως ὁ Ρῶσος στάρετς Ἀλέξανδρος κάτοχος τῆς νοερᾶς προσευχῆς, μὲ τὸν ὑποτακτικό του Ἑλληνοπόντιο Ἀνδρέα.
.          Ἀκριβῶς ἀπέναντι βρίσκεται τὸ προμνημονευθὲν ἱστορικὸ κελλὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Πίσω ἀπ’ αὐτὸ εἶναι τὸ ἀσκητήριο τοῦ μοναχοῦ Φιλαρέτου. Ἦταν προηγουμένως προϊστάμενος στὴν μονὴ Σταυρονικήτα ἀλλὰ ἐγκατέλειψε τ’ ἀξιώματα καὶ τὶς δόξες καὶ προτίμησε τὴν ἀνωνυμία καὶ τὴν ἀφάνεια. Ἦτο ἀκτήμων καὶ ἀνυπόδητος καὶ ἔφτασε στὸ σημεῖο τὸ μοναδικὸ παντελόνι του νὰ φθάνη μέχρι τὰ γόνατα ἀπ’ ὅπου ἐκρέμονταν τὰ κρόσια πρὸς τὰ κάτω… Ἐπρόκειτο περὶ ἀκάκου καὶ ὁσίου μοναχοῦ. Περὶ αὐτοῦ ἔγραψαν Ἕλληνες καὶ ξένοι συγγραφεῖς. Παραπλεύρως ὑπάρχουν δυὸ ἀπρόσιτες ἀητοφωλιές. Μία ἐκ τῶν δύο κατοικεῖται ἀπὸ τὸν μοναχὸ Ἀρσένιο τὸν βιβλιοδέτη.
.          Πάνω ψηλὰ ὡς ἐπιστέγασμα τῶν Καρουλίων σώζονται τὰ ἐρείπια τοῦ περίφημου βιαστοῦ Γέροντος-Γαβριὴλ Πελοποννησίου. Ὑπῆρχε καὶ ναὸς τῶν Ἀρχαγγέλων. Ἦτο μονοχίτων καὶ μέγας νηστευτής. Τὸ μοναδικό του παντελόνι μὲ πολυάριθμα μπαλώματα σώζεται σήμερα στὴν Καλύβη τῶν Ἀβραμιαίων στὴν Ν. Σκήτη. Τὶς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς του βρῆκε καταφύγιο ὁ καταταλαιπωρημένος ἀσκητὴς στὴν ἀδελφότητα τῶν Δανιηλαίων. Ἡ ἀδελφότης αὐτὴ ἐνίσχυσε καὶ περιέθαλψε πολλοὺς ἐρημίτας εἰς ὅλην τὴν περιοχήν. «Τοιαύτη ἡ Καλύβη τοῦ Δανιήλ, ὅν ἐπαξίως δύναταί τις νὰ ὀνομάση τὸν προεστῶτα τῶν Κατουνακίων» κατὰ τὸν Εὐλόγιο Κουρίλα στὴν Ἱστορία τοῦ Ἀσκητισμοῦ. Ὁ ἴδιος συγγραφεὺς ἐν συνεχείᾳ: «Οὐδεμία σχεδὸν παρηγορία ἐκ τῶν προϊόντων τοῦ ἐδάφους ὑπάρχει ἐνταῦθα, ἀφοῦ τὸ σπουδαῖον στοιχεῖον, τὸ ὕδωρ, λείπει ἐντελῶς καὶ πίνουσιν ὄμβριον…». Τὸ μόνο ἄφθονο προϊὸν ἐδῶ εἶναι τὰ φραγκόσυκα.
.          Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τῶν ἀνέσεων καὶ τῆς καταστροφῆς τοῦ ἁγιορειτικοῦ τ’ ἀπαράκλητα Καρούλια ὑπενθυμίζουν σ’ ὅλους μας τὴν προσήλωσι στὸ ἀσκητικὸ καὶ πατερικὸ ἱδεῶδες τῶν ἀρχαίων χρόνων. Οἱ πατέρες ἐδῶ ἄντεξαν στὶς παντοειδεῖς δοκιμασίες καὶ ἐτάφησαν ἐδῶ ἐμπνεόμενοι καὶ φωτιζόμενοι ἀπὸ τὸ ἐπικὸ Ἀπολυτίκιο τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ προστάτου Ἀθανασίου: «Τὴν ἐν σαρκὶ ζωήν σου κατεπλάγησαν, Ἀγγέλων τάγματα, πῶς μετὰ σώματος, πρὸς ἀοράτους συμπλοκὰς ἐχώρησας ἀοίδιμε, καὶ κατετραυμάτισας τῶν δαιμόνων τὰς φάλαγγας· Ὅθεν Ἀθανάσιε, ὁ Χριστὸς σὲ ἠμείψατο, πλουσίαις δωρεαῖς· διὸ πάτερ πρέσβευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΓΕΡΩ-ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΚΑΡΟΥΛΙΩΤΗΣ 4 («Ἡ κάρα του εἶναι κατακίτρινη».)

Ὁ ἀκτήμων γέρων Φιλάρετος Καρουλιώτης [Δ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»

Ἅγιον Ὄρος 2011, σελ. 54 – 63.
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/22/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ/ 

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/23/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/26/ὁ-ἀκτήμων-γέρων-φιλάρετος-καρουλιώτ-3/

.            Ἦταν τότε στόν Ἅγιο Πέτρο ἕνας Γέροντας πού πήγαινε καί ἐργαζόταν στήν συλλογή τῶν φουντουκιῶν. Παρακάλεσε τόν γερω-Φιλάρετο γιά ἕνα διάστημα νά μείνη νά φυλάη τό Κελλί του. Πῆγε, κάθησε δυό-τρεῖς μῆνες, ἀλλά δέν ἀναπαυόταν καί γύρισε στά Καρούλια. Ὅμως ὁ Γέροντας τοῦ Ἁγίου Πέτρου τοῦ ζητοῦσε ἐνοίκιο γιά τούς μῆνες πού κάθησε ἐκεῖ, ἄν καί δέν εἶχαν συμφωνήσει γιά ἐνοίκιο. Ὁ γερω-Φιλάρετος δέν εἶχε νά πληρώση, γι’ αὐτό στενοχωριόταν καί πίστευε ὅτι φταίει ὁ ἴδιος. Ὅποιον συναντοῦσε στόν δρόμο τοῦ ἔβαζε μετάνοια λέγοντας: «Εὐλόγησον, συγχώρησέ με. Ἔχασα τά χρόνια τῆς καλογερικῆς μου, διότι δέν πληρώνω τό ἐνοίκιο πού χρωστάω». Τελικά, ὅταν τό ἔμαθαν οἱ ἄλλοι πατέρες, ἔκαναν παρατήρηση στόν Γέροντα πού ζητοῦσε ἐνοίκιο ἀπό τόν ἀκτήμονα γερω-Φιλάρετο καί ἐκεῖνος σταμάτησε τίς ἐνοχλήσεις πρός τόν ἀνεύθυνο θαυμαστό γέροντα Φιλάρετο.
.            Εἶχε γνησία μετάνοια καί αὐτομεμψία. Ἦταν πολύ ἤρεμος, δέν θύμωνε ποτέ καί μέ κανέναν. Ὁ γερω-Γερόντιος τῶν Δανιηλαίων κάποια φορά πού πῆγε στό Κελλί τους καί ἦταν ἀνυπόδητος, ὡς συνήθως, τόν παρατήρησε αὐστηρά λέγοντάς του: «Ἄλλη φορά νά μήν ἔρχεσαι ξυπόλυτος, ἀλλά νά φορᾶς παντόφλες. Εἶσαι ὑποκριτής καί παριστάνεις τόν Ἅγιο». Μπροστά στούς προσκυνητές καί στά νέα καλογέρια δέχθηκε ἀτάραχος τίς παρατηρήσεις. Ἔβαλε μετάνοια ἐπαναλαμβάνοντας: «Νά μέ συγχωρήσης».
.            Τήν ἄλλη μέρα πού πῆγε στούς Δανιηλαίους, φοροῦσε παντόφλες τίς ὁποῖες ἔβγαζε  ἔξω ἀπό τήν πόρτα, καί θαύμασαν τήν ταπείνωσή του. Ὁ γερω-Γερόντιος τοῦ ἐξήγησε ὅτι αὐτό τό ἔκανε γιά νά μάθουν τά καλογέρια τήν αὐτομεμψία καί τήν ταπείνωση, νά λέγουν “εὐλόγησον”, καί αὐτός ἄς βαδίζη ὅπως θέλει.
.            Σέ ἑορτές συγκεντρώνονταν οἱ Καρουλιῶτες ἀσκητές σέ ἕνα καλύβι μέ Ἐκκλησάκι, διάβαζαν τήν ἀκολουθία, ἔψελναν τήν παράκληση καί ὅταν δέν εἶχαν παπᾶ, διάβαζαν καί τό Εὐαγγέλιο. Ἔβαζαν τόν γερω-Φιλάρετο ὡς ἐγγράμματο νά διαβάζη τό Εὐαγγέλιο, καί αὐτός τό διάβαζε ἐμμελῶς ὅπως οἱ ἱερεῖς. Κάποιος Γέροντας τοῦ ἔκανε παρατήρηση ὅτι δέν πρέπει νά τό διαβάζη ἔτσι, γιατί δέν εἶναι παπᾶς. Εἶπε «εὐλόγησον», ἀλλά καί τήν ἄλλη φορά πάλι παρασύρθηκε ἀπό τόν πόθο του καί τό διάβασε μέ μελωδία. Δέν τό διάβαζε γιά ἐπίδειξη ἀλλά ἀπό ἁπλότητα καί εὐλαβική διάθεση, σάν προσφορά ψαλμωδίας. Στήν τράπεζα τοῦ ἔκαναν δημόσια παρατήρηση καί ἐκεῖνος ἔβαλε μετάνοια σέ ὅλους λέγοντας: «Εὐλογεῖτε, πατέρες, ἔχασα τά χρόνια τῆς καλογερικῆς μου. Πάλι διάβασα μελωδικά».
.            Ὅταν ἡ συνοδεία τοῦ γέροντος Γερασίμου τοῦ Ὑμνογράφου ἄρχισε νά κτίζη τήν Ἐκκλησία στό σπήλαιο τῶν Ἁγίων Πατέρων, μερικοί πατέρες τῆς Σκήτεως φοβούμενοι μήπως δέν καταφέρουν νά τήν τελειώσουν, ἔλεγαν ὅτι ἦταν καλύτερα νά μήν τήν ἄρχιζαν. Οἱ Γέροντες τά ἄκουγαν αὐτά καί στενοχωροῦντο. Τότε κάποια μέρα τούς ἐπισκέφθηκε ὁ γερω-Φιλάρετος καί τούς εἶπε: «Πατέρες, τό ἔργο αὐτό εἶναι θεάρεστο. Εἶδα τόν ἅγιο Διονύσιο πάνω ἀπό τό σπήλαιο νά τό εὐλογῆ καί μοῦ εἶπε ὅτι τήν Ἐκκλησία τοῦ σπηλαίου θά τήν φυλάγει ὁ ἴδιος καί θά διατηρηθῆ ἕως συντελείας τοῦ κόσμου». Ἔκτοτε πήγαινε τίς νύχτες κρυφά στό σπήλαιο καί προσευχόταν.
.            Ὁ γερω-Φιλάρετος ἀσθένησε γιά ἕνα μήνα. Πονοῦσε τό στομάχι του καί δέν δεχόταν τροφή. Προαισθάνθηκε τό τέλος του καί ἑτοιμάστηκε. Ἀποχαιρέτησε καί συγχωρέθηκε μέ τούς γειτόνους του, καί μόνος του, χωρίς ἄνθρωπο κοντά του, παρέδωσε τό πνεῦμα του εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος τό ἔτος 1956 σέ ἡλικία 67 ἐτῶν. Τόν βρῆκαν κεκοιμημένον μέ σταυρωμένα τά χέρια οἱ πατέρες καί τόν ἔθαψαν στόν τάφο πού εἶχε προετοιμάσει. Στό Κελλί του βρῆκαν μία σκάφη μέ τήν ὁποίαν ἔπλενε τά ροῦχα του στήν θάλασσα, μία κουβέρτα καί τό βιβλίο τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου. Ὁ γείτονάς του γερω-Γαβριήλ ὁ Καρουλιώτης μετά τήν ἀνακομιδή φύλαγε τά λείψανά του μαζί μέ τά λείψανα τοῦ Γέροντός του Σεραφείμ σέ μία σπηλιά. κάρα του εναι κατακίτρινη.

.       Τήν εὐχή του νά ἔχουμε. Ἀμήν.

, ,

Σχολιάστε

ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ «ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ»

Παναγιώτου Μαρτίνη
Δρ. Θεολογίας, τ. Σχολ. Συμβούλου
«ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ “ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ” ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ»
ἐκδ.  «ΤΗΝΟΣ»


Ὅπως κοιτίδα τοῦ μοναχισμοῦ θεωρεῖται ἡ Αἴγυπτος, ἔτσι καὶ ἡ Συρία θεωρεῖται ἡ κοιτίδα τοῦ ἐρημιτικοῦ βίου. Στὴν Συρία θὰ ἀναπτυχθοῦν οἱ ἀκραῖες μορφὲς τοῦ ἀναχωρητισμοῦ, ὅπως εἶναι οἱ “διὰ Χριστὸν σαλοί”, οἱ ἔγκλειστοι, οἱ στυλίτες, “βοσκοί”, κ.ἄ.
Σ᾽ αὐτὴ τὴν μελέτη ἀναπτύσσονται καὶ οἱ δύο τύποι τοῦ ἐρημιτισμοῦ. Ὁ τύπος τοῦ “ἀνοικτοῦ μέσου”, ποὺ ἀνήκουν οἱ στυλίτες ἢ κιονίτες, δενδρίτες καὶ “βοσκοί”, καθὼς καὶ ὁ τύπος τοῦ “κλειστοῦ μέσου”, στὸν ὁποῖο ἀνήκουν κυρίως οἱ ἔγκλειστοι ἀσκητές.
Ξεκινᾶμε τὴ μελέτη μας μὲ τοὺς στυλίτες καὶ τοὺς δενδρίτες.
Στὴν ἀρχὴ ἀναφερόμαστε στὴ βιβλικὴ καὶ συμβολικὴ σημασία τοῦ “στύλου” καὶ στὴν συνέχεια παραθέτουμε σὲ περιληπτικὴ μετάφραση (τὸ πρωτότυπο σὲ ὑποσημείωση) τοὺς “βίους” γνωστῶν στυλιτῶν.
Ἀπὸ τὴν Ἀσκητικὴ Γραμματεία (Θεοδώρητος Κύρου, Ἰωάννης Μόσχος, Συμεὼν ὁ Μεταφραστὴς) παίρνουμε πληροφορίες γιὰ τοὺς ὅσ. Συμεὼν τὸν Παλαιό, Δανιὴλ τὸν Στυλίτη, Συμεὼν τὸν Νέο, Ἀλύπιο τὸν Κιονίτη, κ.ἄ., γιὰ νὰ καταλήξουμε στὴν ὕπαρξη στυλιτῶν μέχρι τὸν 19ο αἰ. Ὑπῆρξε στυλίτης καὶ στὴν Πάτρα, καθὼς καὶ στὸ Ζεμενὸ Κορινθίας (10ος αἰ.).
Τὴν ἴδια μὲ τοὺς στυλίτες ἄσκηση ἀκολουθοῦν καὶ οἱ δενδρίτες, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἀντὶ τοῦ στύλου τὸ δέντρο. Γνωστοὶ δενδρίτες ἤσαν ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ “ἐν Θεσσαλονίκη” (5ος – 6ος αἵ.) καὶ ὁ βούλγαρος ὄσ. Ἰωάννης τῆς Ρίλα (9ος – 10ος αἰ.)
Στὸν “ἀνοικτοῦ μέσου” τύπο ἀνήκουν καὶ οἱ “βοσκοὶ” (Pastori). Σύμφωνα μὲ τοὺς “βίους” ζοῦσαν ἐλεύθερα στὴν ἔρημο ἢ στὰ ὅρη καὶ τρέφονταν ὡς “οἱ βόσκοντες” μὲ χόρτα καὶ ρίζες. Νυχθημερὸν δοξολογοῦσαν τὸν Θεό.
Γιὰ τὴν κατηγορία αὐτὴ τῶν ἀσκητῶν μᾶς πληροφοροῦν οἱ ἀσκητικοὶ συγγραφεῖς, Εὐάγριος ὁ Σχολαστικός, ὁ ἱστορικὸς Σωζομενός, ὁ ὁσ. Ἐφραὶμ ὁ Σύρος καὶ ὁ ἅγ. Σωφρόνιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων. Στὴν κατηγορία τῶν “βοσκῶν” ἀνήκει καὶ ἡ ὁσ. Μαρία ἡ Αἰγυπτία.
Στὸν “κλειστοῦ μέσου” τύπο ἀνήκουν οἱ ἔγκλειστοι (Reclusi). Ὁ τρόπος αὐτὸς ἄσκησης ζεκινάει τὸν 4ο αἰ. Οἱ ἀσκητὲς αὐτοῦ τοῦ τύπου κλείνονταν σὲ κελλὶ ἢ σὲ σπηλιά, ἀκόμη καὶ σὲ τάφο, σφράγιζαν τὴν εἴσοδο καὶ ἄφηναν ἕνα μικρὸ ἄνοιγμα γιὰ νὰ παίρνουν τὴ λιτὴ τροφή τους καὶ νὰ διδάσκουν τοὺς ἐπισκέπτες τους. Τὶς περισσότερες, συγκλονιστικὲς πράγματι, ἱστορίες γι᾽ αὐτοὺς τοὺς ἀσκητὲς μᾶς διασώζει ὁ ἐπίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος (5ος – 6ος αἰ.) στὸ ἔργο του “Φιλόθεος Ἱστορία”. Σ᾽ αὐτὸ ἀναφέρονται οἱ ὅσιοι Μαρκιανός, Σαλαμάνης, Μάρης, Θαλέλαιος, καθὼς καὶ οἱ ἀδελφὲς Μαράννα καὶ Κύρα.
Ὀνομαστοί, ἐπίσης, ἔγκλειστοι ὑπῆρξαν οἱ ὅσιοι Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης ὁ προφήτης (6ος αἰ.), καθὼς καὶ ὁ ὄσ. Νεόφυτος ὁ Κύπριος (12ος αἰ.).
Τελευταῖος ἔγκλειστος ὑπῆρξε ὁ ὄσ. Θεοφάνης ὁ Ρῶσος (19ος αἰ.). Ἔζησε ὡς ἔγκλειστος στὴν ἔρημο Visensk 28 χρόνια καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὴν “Ταχυδρομικὴ ποιμαντική”. Ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὴν Ι. Σύνοδο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τὸ 1988.

 

, , , ,

Σχολιάστε