Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιμ. Χριστοφόρος Καθηγ. Ἱ. Μ. ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

«ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΑ “ΓΡΑΝΑΖΙΑ” ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»

Ἀπόσπασμα λόγου
τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου
Ἁγίου Ὄρους,
Ἀρχιμ. Χριστοφόρου,

πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.

ΠΗΓΗ: alopsis.gr (23.08.20)

. ————— . «Τώρα, βλέπετε, ἔχουμε καὶ αὐτὴ τὴν περίπτωση μὲ τὸν κορωνοϊό, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ὑπάρχει μία ταραχὴ σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Ἀκούγονται πολλὰ σενάρια. Ὅμως νὰ μὴ ἐμπιστεύεστε στὸ κάθε τί ποὺ ἀκοῦτε, διότι ὁ κόσμος ἔχει τὰ σχέδιά του. Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεὸς ἔχει τὰ δικά Του σχέδια. Πάνω ἀπὸ ὅλα εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας εἶναι ὁ Θεός· δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι.
Μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ λένε ὅ,τι θέλουν, νὰ προγραμματίζουν ὅ,τι θέλουν. Καὶ δὲν θὰ μᾶς σώσει οὔτε ἡ Ἀμερικὴ οὔτε ἡ Ρωσία οὔτε ἡ Κίνα… οὔτε ἄλλο τίποτε ἀπὸ τὰ τοῦ κόσμου· θὰ μᾶς σώσει μόνο ὁ Θεός. Νὰ μὴ μπλέξουμε σ’ αὐτὰ τὰ «γρανάζια» τῶν σχεδίων τῶν ἀνθρώπων. Ἐμεῖς νὰ δοῦμε τί σχέδια ἔχει ὁ Θεός. Σ’ ἐκεῖνα νὰ ἐμπλακοῦμε, νὰ ἀνακατευτοῦμε, σ’ ἐκεῖνα ποὺ ὁ Θεὸς θέλει γιά μᾶς. Καὶ τί θέλει ὁ Θεὸς ἀπὸ μᾶς; Ὁ Θεὸς θέλει τὴν μετάνοιά μας!
. ————— .Ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος, ὅλες αὐτὲς οἱ δοκιμασίες γίνονται ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας. Δὲν γίνεται κάτι τυχαῖο. Καὶ τὰ αἴτια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν ἔχουμε σωστὴ προαίρεση, σωστὴ θέληση. Ἐπειδὴ δὲν κάνουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ κάνουμε τὰ θελήματα τῆς σαρκός, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς ἐπεμβαίνει πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία. Διαβάζουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅτι ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ξέφευγαν ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἐπέτρεπε ὁ Θεὸς τὶς γειτονικὲς φυλὲς νὰ τοὺς πολεμοῦν καὶ νὰ τοὺς νικοῦν. Ὅταν ἐπέστρεφαν στὸν Θεό, ἂν καὶ ἦσαν λίγοι, νικοῦσαν.
. ————— .Ὁ Θεὸς τώρα μᾶς ταρακουνάει λίγο, γιὰ νὰ ξυπνήσουμε. Ὄχι γιὰ νὰ βλέπουμε τί κάνει ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος, ἀλλὰ γιὰ νὰ δοῦμε ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ βοηθήσουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ γιὰ νὰ βοηθήσουμε τὴν κατάσταση. Δὲν ὠφελεῖ τὸ νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὸ τί κάνει ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος, πατέρες, ἀλλὰ μὲ τὸ τί πρέπει ἐμεῖς νὰ κάνουμε, γιατί ὁ Θεὸς γιὰ μᾶς ἐπιτρέπει αὐτὴν τὴν δοκιμασία. […]
Ἑπομένως αὐτὸ ποὺ ζητᾶ ὁ Θεὸς ἀπὸ μᾶς εἶναι νὰ κοιτᾶμε τὸν ἑαυτό μας. Ἡ προαίρεσίς μας δὲν εἶναι σωστή, διότι ἂν ἔχουμε σωστὴ προαίρεση, ὁ Θεὸς θὰ βρεῖ τρόπο νὰ μᾶς βοηθήση. Νὰ τὸ ξέρετε αὐτό, πατέρες. Πάνω ἀπὸ ὅλα νὰ ἔχουμε αὐτὸ στὸν νοῦ μας: Τί ζητάει ἀπὸ μᾶς ὁ Θεὸς σὲ κάθε περίπτωση. Καὶ αὐτὸ ποὺ ζητάει ὁ Θεὸς ἀπὸ μᾶς εἶναι ἡ ἐπιστροφή μας κοντά Του. Νὰ ἐπιστρέψουμε ὅλοι μας. Τίποτε ἄλλο.
Καὶ ὅταν ἐπιστρέφουμε ἐμεῖς, ἐπιστρέφει ἕνα μέρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ σιγά-σιγὰ διορθώνεται ὅλη ἡ Ἐκκλησία. Διότι, ἂν προσέχουμε «τί κάνει ὁ ἕνας καὶ τί κάνει ὁ ἄλλος», ἐνῶ ἐμεῖς κάνουμε χειρότερα ἀπὸ αὐτούς, ἐπειδὴ κατακρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους, τότε ποιό τὸ ὄφελος; Δὲν ὠφελοῦμε κανένα. Δὲν βγαίνει κανένα κέρδος, ὅταν ἀσχολούμαστε μὲ τοὺς ἄλλους. Διότι οὔτε ἐμεῖς ὠφελούμαστε οὔτε αὐτοί, ἀλλὰ μᾶλλον βλαπτόμαστε. Ἔτσι ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ προχωρήσει ἡ Ἐκκλησία.[…]
. ————— .Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶπα μὲ ἀφορμὴ τὸ θέμα τοῦ κορωνοϊοῦ, γιὰ νὰ μὴ ἀκοῦτε τὰ διάφορα σενάρια ποὺ λέγονται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, διότι δὲν γνωρίζουμε τί θὰ γίνη. Ὅπως καὶ νὰ ἔχη τὸ πράγμα, ὁ Ἀντίχριστος θὰ ἔλθει, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία τὸ ἔχει πεῖ. Ὅμως πότε θὰ ἔλθει, δὲν ξέρουμε. Ἐμεῖς ἂς εἴμαστε ἕτοιμοι. Ἐξ ἄλλου καὶ ὁ Ἀντίχριστος νὰ ἔλθει, τί μᾶς πειράζει ἐμᾶς; Ἐπάνω ἀπὸ ὅλα εἶναι ὁ Χριστός. Τί, δηλαδή, ὁ Ἀντίχριστος εἶναι ἐπάνω ἀπὸ τὸν Χριστό; Ἀφοῦ στὸ τέλος ὁ Χριστὸς θὰ νικήσει.
. ————— .Δὲν θὰ νικήσουν οἱ ἄνθρωποι ἢ τὰ σχέδια τῶν ἀνθρώπων. Ἐὰν ἐμεῖς πιστεύουμε στὸν Θεό, «εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἠμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν». Νὰ μὴ συγχυζόμαστε καὶ ταραζόμαστε καὶ στενοχωριόμαστε. Μόνο νὰ μετανοοῦμε. Νὰ ἔχουμε σωστὴ μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ στὸν Θεό. Αὐτὸ νὰ κοιτάξουμε. Καὶ ἂν δὲν ταπεινωθοῦμε, δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθη τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή μας.[…]
. ————— .Ἐγὼ βλέπω ὅτι πολλοὶ ἄνθρωποι ὠφελήθηκαν. Κάνουν προσευχές, παρακαλοῦν τὸν Θεό, μελετοῦν, ἔρχονται σὲ συναίσθηση. Λέγουν: «Ὁ Θεὸς μᾶς τιμωρεῖ, διότι καὶ ἐμεῖς δὲν ἀξιοποιήσαμε σωστὰ αὐτὰ ποὺ εἴχαμε στὴν ζωή μας». Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν καλὴ διάθεση, θὰ ὠφεληθοῦν. Καὶ πιστεύω ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ κακὸ θὰ βγεῖ κάτι καλό, τουλάχιστον γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν καλὴ διάθεση. Μέσα ἀπὸ αὐτὴ «τὴν μπόρα τὴν δαιμονικὴ θὰ ἔλθει καὶ ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή».
. ————— .Γι’ αὐτὸ νὰ μὴ ἀνησυχοῦμε, πατέρες. Ἐμεῖς ἔχουμε τὸν στόχο μας. Θὰ ἀγωνισθοῦμε σ’ αὐτὸ ποὺ ὀφείλουμε νὰ κάνουμε «καθ’ ἡμέραν», διότι τὸ αὔριο δὲν εἶναι στὰ χέρια μας. Ἔχουμε τὴν σημερινὴ ἡμέρα. Πῶς θὰ δουλέψουμε σήμερα; Αὐτὸ νὰ κοιτάξουμε. Μὴ σκεπτόμαστε γιὰ αὔριο καὶ μεθαύριο.
. ————— .Ὅταν θὰ ἔλθη ἡ αὐριανὴ ἡμέρα, πάλι θὰ εἶναι σημερινὴ καὶ ἐκείνη ἡ ἡμέρα. Ἐὰν λοιπὸν μάθουμε νὰ δουλεύουμε σωστὰ κάθε ἡμέρα, ὅλη μας τὴν ζωὴ θὰ δουλεύουμε σωστά. Ἐνῶ, ἐὰν ἀφήνουμε τὴν ἡμέρα νὰ περάσει μάταια καὶ σκεπτόμαστε, τί θὰ γίνη μετὰ ἀπὸ πέντε καὶ δέκα καὶ εἴκοσι χρόνια, τότε δὲν πρόκειται νὰ κάνουμε τίποτε στὴν ζωή μας καὶ θὰ φύγουμε ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο, χωρὶς νὰ ἔχουμε πάρει τίποτε μαζί μας…».

,

Σχολιάστε

«ΘΑΝΑΤῼ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ» Ὁ Χριστός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ λύσις τοῦ προβλήματος, ὁ Χριστός, πού τώρα ἐκδιώκεται ἀπό τήν δύσμοιρη Πατρίδα μας μέ τόν διαθρησκειακό συγκρητισμό στά νέα σχολικά προγράμ­ματα, μέ τήν κατάργησι τῆς Κυριακῆς ἀργίας, μέ τήν ψήφισι ἀντιευαγγελικῶν νομοθετημάτων, μέ τήν ἵδρυσι Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, θέματα πού κάνουν πιό μακρύ καί πιό ὀδυνηρό τόν θρῆνο τοῦ Γένους, καί τό «ἑάλω ἡ Πόλις» ἕνα θρηνητικό τραγούδι πού δέν λέει νά τελειώσῃ ἀκόμη. (Ἀρχιμανδρίτης Χριστοφόρος, Καθηγ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

«ΘΑΝΑΤῼ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ»

τοῦ Ἀρχιμ. Χριστοφόρου 
Καθηγ. Ἱ. Μ. ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

 

Picture 081.            Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό πιό συγκλονιστικό ἀπό ὅλα τά γεγονότα στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἐπειδή ὁ θάνατος εἶναι ἡ πιό μεγάλη τρα­γω­δία τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ἀλλά θάνατος δέν εἶναι μόνον ὁ βιολογικός. Εἶναι καί ὁ ὑπαρξιακός, ὁ κοινωνικός, ὁ ἐθνικός, καί κυρίως ὁ πνευματικός θά­να­τος. Στήν προσωπική μας ἱστορία ὑπάρχουν στιγμές, τἰς ὁποῖες χωρίς Χρι­στό τίς βιώνουμε ὡς ὑπαρξιακό θάνατο.
.             Μέ τήν Ἀνάστασί Του ὁ Χριστός κατενίκησε τόν θάνατο (Ρωμ. ϛ´ 9). Κατανικᾶ ὅμως καί ὅλους τούς δικούς μας θανάτους, ὁσάκις ἡ Ζωή Του γίνεται δική μας ζωή διά τῆς Ἀναστάσεως (Β´Κορ. δ´ 10-11). Σέ ὅλους αὐτούς τούς θανάτους ὁ Χριστός ἀπαντᾶ μέ τόν μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο τρόπο, ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας.
.             Μέσα στό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δέν ὑπάρχει ἀπελπισία, ἀδιέξοδο, κατάρρευσις. Τά πάντα ζωοποιοῦνται, γίνονται καινά. Καί ὁ ἴδιος ὁ θάνατος, ἀπό διαδικασία φθορᾶς γίνεται ἐφαλτήριον ζωῆς. Ὅπως λέγει ὁ σεβαστός μας Γέροντας, Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης: «Τί θά ἦταν ὁ κόσμος χωρίς τόν Ἀναστάντα Χριστόν καί τήν Ἀνάστασι πού περιμένουμε νά μᾶς χαρίσῃ; Ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο. Καί ἐμεῖς τί θά εἴμεθα; Μελλοθάνατοι πού περιμένουμε τήν σειρά μας νά σβήσουμε καί νά ἐξαφανισθοῦμε. Κανένα νόημα δέν θά εἶχε ἡ ζωή, κανένα σκοπό. Πολύ σωστά εἶπε ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὅτι δέν θά ἐπίστευε εἰς τόν Χριστόν, ἐάν ὁ Χριστός δέν εἶχε νικήσει τόν θάνατον».

*  *  *

.             Οἱ διηγήσεις τῶν ἁγίων Εὐαγγελιστῶν καί ἡ ἐκκλησιαστική Ὑμνολογία μᾶς παραδίδουν ὅτι ὁ Χριστός ἐβάδισε ἑκουσίως πρός τό Πάθος, ἀλλά οἱ Μα­θηταί Του δέν τό εἶχαν καταλάβει. Οἱ ὧρες τοῦ Πάθους δέν τούς ἦταν καιρός πρόσφορος γιά αἰσιόδοξες σκέψεις καί προσδοκίες. Θλῖψις καί φόβος τούς συν­εῖχαν, δικαιολογημένα. Μόνο μετά τήν Ἀνάστασι ἀνεθάρρησαν οἱ Μαθηταί. «Ἐχάρησαν οὖν οἱ Μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰω. κ´ 20).
.             Καί οἱ ὧρες τῶν ἰδικῶν μας καθημερινῶν θανάτων, τῶν πειρασμῶν, τῶν ἀδιεξόδων, τῶν ἀποτυχιῶν, δέν εἶναι εὔκολες ὧρες. Δέν βρίσκουμε τόν ἑαυτό μας τότε ἕτοιμο γιά αἰσιοδοξία. Συνήθως τά συναισθήματά μας, οἱ λογισμοί μας καί τά θελήματά μας δέν εἶναι εὐχάριστα, καί κυρίως δέν εἶναι θεάρεστα καί δέν μᾶς βοηθοῦν νά ζήσουμε τήν χαρά τῆς κοινωνίας μέ τόν Θεό, τήν χαρά τῆς κοινωνίας μεταξύ μας, τήν χαρά τῆς κοινωνίας μέ τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό.
.             Στίς δύσκολες αὐτές ὧρες ἔχουμε ὑποδείγματα ζωῆς τούς Ἁγίους μας, οἱ ὁποῖοι ὡς υἱοί τῆς Ἀναστάσεως γεύθηκαν τούς καρπούς της καί ἔγιναν στήν συνέχεια ἀδιάψευστοι μάρτυρές της. Ἀπό τήν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων μας μαθαί­νου­με ὅτι ἡ ἑκούσια συμπόρευσις μέ τόν Χριστό πρός τό Πάθος εἶναι τό ἐχέγ­γυο γιά τήν συνανάστασι μαζί Του. Ἐάν ἀπό ἀγάπη γιά τόν Χριστό σηκώσουμε ἑκουσίως καί μέ ὑπομονή τούς καθημερινούς μας θανάτους, αὐτοί γίνονται εὐκαιρίες καί ὁδοί πρός τήν ἐν Χριστῷ ἀνάστασί μας. «Εἰ γὰρ συναπεθάνομεν, καὶ συζήσομεν· εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσο­μεν· εἰ ἀρνησόμεθα, κἀκεῖ­νος ἀρνήσεται ἡμᾶς· εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει, ἀρνήσασθαι γὰρ ἑαυ­τὸν οὐ δύναται» (Β´ Τιμ. β´ 12-13). Τότε ἡ χαρά καί ἡ εἰρήνη τῆς Ἀνα­στάσεως θά εἶναι ἀναφαίρετα δῶρα τοῦ Χριστοῦ, πού θά μᾶς συνοδεύουν στήν πρόσκαιρη ζωή μας καί στήν αἰωνιότητα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τό τονίζει αὐτό στήν περίφημη ἐπιστολή του Πρός τήν σεμνοτάτη Μοναχή Ξένη.

*  *  *

.             Ἔχουν περάσει τέσσερα χρόνια ἀπό τότε πού ἡ Πατρίδα μας ἀνεβαίνει στόν πιό πρόσφατο Γολγοθᾶ της. Οἱ περισσότεροι ἀδελφοί μας ὑποφέρουν ἀπό τίς συνέπειες τῆς ποικιλώνυμης κρίσεως. Πολλοί ἔχασαν τό γέλιο, τήν χαρά, τήν γαλήνη, τήν αἰσιοδοξία, τά ὄνειρα, τίς προσδοκίες. Γέμισε ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπό κατήφεια, λύπη, ἀπογοήτευσι καί ὀργή. Ἀλλά ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ζῇ ἔτσι. Ἀναζητεῖ διεξόδους. Ἰδίως οἱ νέοι.
.             Ἄς ρίξουμε καί ἐφέτος τό βλέμμα μας στόν Ἀναστάντα Χριστό. Θά ἀντιληφθοῦμε ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ λύσις τοῦ προβλήματος. Ὁ Ἀναστάς Κύριος φέρνει τήν ἀληθινή εἰρήνη στίς καρδιές καί τήν ἀληθινή χαρά στά πρόσωπά μας. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης: «Ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, τῆς χαρᾶς, τοῦ φωτός τοῦ ἀληθινοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν».
.             Μάλιστα. Τό πᾶν εἶναι ὁ Χριστός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τῆς Ὀρ­θοδόξου Παραδόσεώς μας, ὁ Χριστός τῶν ἁγίων Πατέρων μας, τῶν Ὁμολο­γητῶν καί τῶν Ὁσίων, ὁ Χριστός πού τώρα ἐκδιώκεται ἀπό τήν δύσμοιρη Πατρίδα μας μέ τόν διαθρησκειακό συγκρητισμό στά νέα σχολικά προγράμ­ματα, μέ τήν κατάργησι τῆς Κυριακῆς ἀργίας, μέ τήν ψήφισι ἀντιευαγγελικῶν νομοθετημάτων, μέ τήν ἵδρυσι Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, θέματα πού κάνουν πιό μακρύ καί πιό ὀδυνηρό τόν θρῆνο τοῦ Γένους, καί τό «ἑάλω ἡ Πόλις» ἕνα θρηνητικό τραγούδι πού δέν λέει νά τελειώσῃ ἀκόμη.
.             Ὅμως ὁ εὐσεβής λαός μας δέν ἔχει ἀπεμπολήσει τόν Χριστό. Ἀντιστέκε­ται στίς μεθοδεῖες τῶν ἐχθρῶν τῆς ἑλληνορθοδόξου ταυτότητός του. Μένει πιστός σέ ὅ,τι παρέλαβε ἀπό τούς ἁγίους διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους. Πιστεύει, ἐλπίζει καί ὑπομένει. Τόν τελευταῖο λόγο δέν ἔχει ὁ θάνατος, ἀλλά ἡ Ζωή.

.             Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

+ Ἀρχιμανδρίτης Χριστοφόρος
καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ἅγιον Πάσχα 2014

ΠΗΓΗ: grigoriou.monastery.gr

, , , ,

Σχολιάστε