Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιμ. Ζαχαρίας

ΕΙΚΟΝΑ καὶ ΟΜΟΙΩΣΗ

Ἀρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
«Ἄνθρωπος, ὁ στόχος τοῦ Θεοῦ»
(Ἡ ὑποστατικὴ ἀρχὴ στὸν Ἅγιο Σιλουανὸ καὶ στὸν Γέροντα Σωφρόνιο)
ἔκδ. Ἱ. Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Τ. Προδρόμου
Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 2019, σελ.164-165

ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα» Του. Ἡ εἰκόνα εἶναι ὅ,τι λαμβάνουμε ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτὴ μᾶς καθιστᾶ ἐλεύθερα καὶ λογικὰ ὄντα μὲ τὴ δυνατότητα νὰ Τὸν γνωρίσουμε. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὁμιλίες του λέει ὅτι, ἐπειδὴ φέρουμε ἔμφυτη τὴν εἰκόνα αὐτή, εἴμαστε πλασμένοι νὰ δεχθοῦμε τὸν εὐαγγελικὸ λόγο Του. Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ἐν ὄψει τῆς ἐπερχόμενης εὐαγγελικῆς ἀποκαλύψεώς Του. Δηλαδὴ τὸν δημιούργησε κατὰ τὴν εἰκόνα Του μὲ τὴ δυνατότητα νὰ ἀσπασθεῖ την εὐαγγελικὴ ἀποκάλυψη, τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου. 
.                   Συνεπῶς, ἡ εἰκόνα εἶναι ὅ,τι λάβαμε κατὰ τὴν γέννηση, ἐνῶ ἡ ὁμοίωση εἶναι ὅ,τι ἀποκτοῦμε σὲ συνεργασία μὲ τὸν Θεό. Ἡ ὁμοίωση εἶναι ἡ τελείωσή μας, ἡ χάρη τῆς υἱοθεσίας ποὺ λαμβάνουμε ἀπὸ τὸν Θεό.  Ἡ εἰκόνα μᾶς δίδεται ὡς δυνατότητα, ἡ ὁποία μᾶς διαφοροποιεῖ ἀπὸ κάθε ἄλλο δημιούργημα· ἐνῶ ὅμως φέρουμε μέσα μας τὴ δυνατότητα, τὸν σπόρο, θὰ πρέπει ὁ σπόρος αὐτὸς νὰ ἀνθίσει καὶ νὰ καρποφορήσει. Ἡ ὁμοίωση εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀνάπτυξη τῆς εἰκόνας, ἡ χάρη τῆς υἱοθεσίας, ἡ κατάσταση τῆς θεώσεως, ἡ πραγμάτωση τῆς ὑποστατικῆς ἀρχῆς. 

, , ,

Σχολιάστε

«ΣΦΡΑΓΙΣΕ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΗΣ ΜΕ ΣΙΩΠΗ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
«Τὸ αἰώνιο διαυγάζει τὸ πρόσκαιρο»
(ψιχία ἀπὸ τὴν τράπεζα τοῦ γέροντος [Ἁγίου] Σωφρονίου)
Ἱ. Σταυροπηγιακὴ Μονὴ Τ. Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας
σελ. 367,
Δεκέμβριος 2019

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφίας»

.       […] Τὸ στόµα τῆς Ἁγίας Παρθένου εἶπε τὰ δικά Της προφητικὰ ρήµατα: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή µου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦµα µου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτήρι µου … Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν µακαριοῦσι με πᾶσαι αἱ γενεαί». Παρὰ τὴν ἄκρα ταπείνωσή Της, ἡ Ἁγία Παρθένος ἐκστόµισε χωρὶς δισταγµὸ προφητεῖες καὶ ἀλήθειες, µετ᾽ ἐξουσίας, ἐφ᾽ ὅσον τὸ Ἅγιο Πνεῦµα λαλοῦσε τοὺς λόγους αὐτοὺς στὴν καρδιά Της, ὅπως γιὰ παράδειγµα ὅτι ὅλες οἱ γενεὲς στὸ ἑξῆς θὰ τὴ µακαρίζουν, προφητεία ποὺ ἔκτοτε ἐκπληρώνει ἡ ἁγία Ἐκκλησία σὲ κάθε Θεοµητορικὴ ἑορτή.
.            Ἀφ᾽ ὅτου ἡ Παναγία ἀνέµελψε τὸν προφητικὸ αὐτὸν ὕµνο σπανίως πλέον ἐξέφερε λόγο. Μᾶλλον σφράγισε τὰ ἱερὰ χείλη Της μὲ σιωπή. Ἄλλωστε τί ἐπιπλέον λόγους θὰ µποροῦσε νὰ ἐκφέρει, ὅταν βάστασε στὴ μήτρα Της τὸν ἀγέννητο Λόγο τοῦ Πατρός, ὁ Ὁποῖος μὲ ἕνα λόγο ἔφερε στὸ εἶναι τὰ σύµπαντα; Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρεται ὅτι ἂν δέκα θεϊκὰ ἐµπνευσµένες σκέψεις γεννηθοῦν στὴν καρδία τοῦ δικαίου, µία θὰ ἀνέβει στὰ χείλη τoυ. Ὡστόσο, ἡ Παναγία ποὺ τηροῦσε στὴν καρδιά Της ὄχι δέκα, ἀλλὰ τοὺς ἀναρίθµητους καὶ ἀκατάληπτου βάθους λόγους τοῦ Υἱοῦ Της, σιωποῦσε. Οὐσιαστικά, δὲν χρειαζόταν νὰ µιλήσει ὄχι µόνο διότι γέννησε τὸν Ἴδιο τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ πνεῦµα τῆς ἁγιότητας ποὺ ἔφερε ἦταν ρητορικότερο κάθε λόγου. Τίποτε δὲν εὐαρεστεῖ καὶ δὲν ἑλκύει τὸ Πνεῦµα τοῦ Θεοῦ στὴν καρδία τοῦ ἀνθρώπου, ὅσο ἡ ζωὴ τῆς ἁγιότητας καὶ αὐτὴ εἶναι ἐπίσης ποὺ πείθει τὴν καρδία τῶν συνανθρώπων µας μὲ µεγαλότερη εὐκρίνεια ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἐπιχειρήµατα.

, , ,

Σχολιάστε