Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ «Ἄλλο εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ μετάνοια, καὶ ἄλλο ἡ ἀνοχὴ τῆς Πολιτείας στὸ ὠργανωμένο ἔγκλημα!» [Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης]

Ἀμετανόητοι ἐγκληματίες

τοῦ Ἀρχιμ.  Δανιήλ Ἀεράκη

.            Κουφάθηκαν τόσο πολὺ γιὰ τὸν Κουφοντίνα; Δὲν τὸ κρύβει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι ἦταν ὁ ἀρχηγός, ὁ ἐγκέφαλος (ἀνεγκέφαλος!) τῆς «17 Νοέμβρη». Καταδικάστηκε σὲ ποινὴ 11 φορὲς ἰσόβια! Ἀποδείχτηκαν καὶ οἱ ἕντεκα φόνοι πού διέπραξε! Χύθηκε πολὺ ἀνθρώπινο αἷμα ἀπὸ τὶς δολοφονικὲς ἐνέργειες τοῦ Κουφοντίνα καὶ τῆς παρέας του.
.            Καὶ ὅμως καὶ γιὰ τὸν Κουφοντίνα λειτούργησε ἡ εὐεργετικὴ (χαριστικὴ) διάταξις τοῦ νόμου περὶ ὀλιγοημέρου ἐξόδου ἀπὸ τὶς φυλακὲς (9 Νοεμβρίου 2017) [Σημ. «Χ.Β.»: Καὶ πάλι στὶς 08.02.2018]. Καὶ βέβαια, ἂν κάποιος κατάδικος ἔχη ὄντως μεταμεληθῆ γιὰ τὶς πράξεις του καὶ ἐμπράκτως ἔχη φανῆ ἡ ἀλλαγή του μέσα στὴ φυλακή, γιατί νὰ μὴ λάβη λίγες μέρες ἄδεια; Ἡ περίπτωσις ὅμως τοῦ Κουφοντίνα εἶναι ἀπὸ τὶς ἀκραῖες. Ποτὲ δὲν μεταμελήθηκε, ποτὲ δὲν ζήτησε συγγνώμη ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς των θυμάτων, ποὺ ἐν ψυχρῷ ἐξετέλεσε!

  • Ἡ πραγματικότητα μιλάει ἢ μᾶλλον φωνάζει, ὅτι πολλοί ἐγκληματίες, πού πῆραν ἄδεια καὶ βγῆκαν γιὰ λίγο ἀπὸ τὴ φυλακή, ὄχι μόνο δὲν ξαναγύρισαν, ἀλλ’ ἐπέστρεψαν καί στὴν ἐγκληματική τους δρᾶσι! Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι, πού ἐπὶ τῇ βάσει κάποιου εὐεργετικοῦ νόμου («Παρασκευοπούλου»!) ἀποφυλακίζονται ὡς ἐκτίσαντες ἕνα μέρος τῆς ποινῆς τους, μόλις βγαίνουν, «πιάνουν ἀμέσως δουλειὰ στὴν παλιά τους τέχνη»… Παράδειγμα ὁ 58χρονος δολοφόνος, πού κατακρεούργησε τὴν 32χρονη κοπέλλα γιά… 25 εὐρώ!

  • Τὸ φοβερό μέ τοὺς ἐγκληματίες τῶν διαφόρων τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων, εἶναι ὅτι αἰσθάνονται… πιό ἄνετα μὲ τὶς ἰδεοληψίες κυβερνητικῶν παραγόντων! Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὁ γυιὸς τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς ἔσπευσε ἀπὸ τοὺς πρώτους νὰ ὑποδεχθῆ καὶ νὰ ἀγκαλιάση τὸν Κουφοντίνα μόλις πέρασε τὴν πόρτα τῆς φυλακῆς!

.              Καὶ μπορεῖ βεβαίως ὁ γυιὸς νὰ τρέφη συμπάθεια στὸν Κουφοντίνα καὶ στὸν ὁποιονδήποτε ἐγκληματία τύπου Κουφοντίνα. Ἀλλ’ ὁ πατέρας, ὡς πρόεδρος τῆς Βουλῆς, ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι ὑπὲρ τῆς νομίμου τάξεως! Καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ διαχωρίση τὴ θέσι του ἀπὸ τὴν φιλοσυμμοριακὴ ἐνέργεια τοῦ γυιοῦ του.

  • Ἐμεῖς ὡς χριστιανοὶ, τούς ἀγαπᾶμε ὅλους, καὶ ὅσους βρίσκονται στὴ φυλακή ἐξ ἀνθρωπίνου πάθους ἢ λάθους καὶ ὅσους εἶναι σκληροὶ ἀκόμα καὶ πωρωμένοι. Καὶ γιὰ ὅλους εὐχόμαστε ἀλλαγή καί μετάνοια. Ἂν ἕνας ληστὴς μὲ τὴ μετάνοια ἔγινε ἔνοικος (καί πρῶτος μάλιστα) τοῦ παραδείσου, γιατί νὰ μὴν ἔχουμε τήν ἐλπίδα, ὅτι καί σύγχρονοι «συνάδελφοί» του μποροῦν νὰ σωθοῦν;

.            Ἄλλο ὅμως εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ἀλλαγή, σωφρονισμὸ καὶ μεταμόρφωσι, καὶ ἄλλο ἡ ἀνοχὴ τῆς Πολιτείας στὸ ὠργανωμένο ἔγκλημα! Ἄλλωστε ὁ φορέας, πού λέγεται κράτος, «οὐκ εἰκῇ τὴν μάχαιραν φορεῖ» (Ρωμ. ιγ´ 4). Τὸ αἷμα τόσων ἀθώων «βοᾷ» (Γεν. δ´ 4).

Advertisements

Σχολιάστε

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ καὶ ΕΛΛΑΔΑ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Μακεδονία καί Ἑλλάδα

τοῦ Ἀρχιμ.  Δανιήλ Ἀεράκη

.                Λένε, ὅτι δέν εἶναι ρεαλιστικός ὁ σκοπός τοῦ συλλαλητηρίου! Καί ὅτι «δέν βγαίνει τίποτε» μέ τίς φωνές τοῦ λαοῦ (τοῦ ἔθνους, θά τό λέγαμε ἐμεῖς). Ρεαλιστικό εἶναι ὅ,τι εἶναι ἀληθινό! Ὄχι ἑκατομμύρια λαοῦ, ἀλλά καί ἕνας μόνο ν’ ἀπομείνη σ’ αὐτόν τόν τόπο πού νά ἐπιμένη ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί ἑλληνική, ἡ μαρτυρία αὐτοῦ τοῦ ἑνός θά εἶναι ὁ ρεαλισμός!

  • Τά ὅσα γράψαμε περί τῆς ἀνάγκης πανελλαδικῆς ἐκδηλώσεως, δέν σημαίνουν, ὅτι παραθεωροῦμε τά ὅσα σοβαρά διατύπωσαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἡ Ἱ. Σύνοδος, μεμονωμένοι Μητροπολίτες, ἐπιστήμονες, πολιτικοί, ιστορικοί καί ἄλλοι. Ἐνδεικτικά παρουσιάζουμε:

  • Περικοπή ἀπό τήν ἐπιστολή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν πρωθυπουργό κ. Τσίπρα: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, χωρίς νά ἐπιθυμεῖ τήν ὁποιαδήποτε ἀνάμειξή της στίς ἐνέργειες τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, χωρίς ταυτόχρονα νά ἀπεμπολεῖ τή διαχρονική μαρτυρία λόγου καί αἵματος τοῦ Κλήρου καί τοῦ λαοῦ της ὑπέρ τῆς ἑλληνικότητας τῆς Μακεδονίας, ἡ ὁποία τῆς ἀπαγορεύει νά ἀποδεχθεῖ τή χρήση τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλον, ἀποφάσισε στή συνεδρία της τῆς 9ης Ἰαν., τ.ἔ., νά ἐπισημάνει τόν κίνδυνο τῆς πιθανότητας μετακυλίσεως τοῦ προβλήματος τῆς ὀνομασίας τοῦ γειτονικοῦ κράτους, ἀπό τό πολιτικό στό ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο καί τήν ἐπιβίωση ἑνός ἰδιότυπου ἀλυτρωτισμοῦ στή γείτονα χώρα μέσῳ τοῦ τίτλου τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων. Ἐν ὅψει αὐτοῦ, θερμῶς παρακαλοῦμε νά ληφθοῦν ὑπ’ ὅψη τά ἀνωτέρω, ὥστε στά πλαίσια τῆς συμφωνίας περί τοῦ ὀνόματος τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, νά ὑπάρξει μέριμνα καί γιά τήν ἀντίστοιχη ὀνομασία τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν τίτλο τῆς ὁποίας πρέπει νά ἀπαλειφθεῖ ὁ ὅρος «Μακεδονία» καί τά παράγωγά του».

  • Ἀντιγράφουμε ἐπίσης περικοπή ἀπό ἄρθρο (9/1/18) τοῦ θαρραλέου καί πιστοῦ χριστιανοῦ πολιτικοῦ κ. Στ. Παπαθεμελῆ. Ξεκινᾶ τήν ἀνοικτή ἐπιστολή του μέ τή φράσι τοῦ ἀειμνήστου ἀρχαιολόγου (τῆς Βεργίνας) Μανώλη Ἀνδρόνικου: «Ἀντιμετωπίσαμε τό θέμα τῶν Σκοπίων μέ δειλία καί ὡσάν νά εἴμεθα ἐμεῖς οἱ ἔνοχοι καί οἱ πλαστογράφοι τῆς Ἱστορίας»!

.                Καί ὑπογραμμίζει ὁ κ. Παπαθεμελῆς: «Ὁποιαδήποτε σύνθετη ὀνομασία μέ συνθετικό τό «Μακεδονία» θά εἶναι στιγμιαίας χρήσεως. Πρίν προλάβει νά στεγνώσει ἡ μελάνη τῆς ὑπογραφῆς θά μεταπέσει αὐτομάτως καί νομοτελειακά στό σκέτο Μακεδονία. Ὁπότε ἡ ἐσχάτη πλάνη θά εἶναι χείρων τῆς πρώτης. Ἄρα πρέπει νά ἀναζητήσουμε τρόπους ἀπαγκίστρωσης ἀπό τήν παγίδα τῆς σύνθετης. Ἡ παραχώρηση, μέ δική μας ὑπογραφή, τοῦ κατάφορτου ἀπό ἑλληνικήν ἱστορία ὀνόματος Μακεδονία ὑφ’ οἱανδήποτε μορφή, ἐγγράφει δουλεῖες καί ὑποθῆκες εἰς βάρος τῶν μελλοντικῶν μας γενεῶν, πού θά ὑπονομεύουν στό διηνεκές τήν ἀσφάλεια τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά καί τήν σταθερότητα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς… Ἄν πᾶμε σέ σύνθετη ὀνομασία, τότε θά ἔχουμε ἐκπέσει ἀπό τήν πρώτη κιόλας στιγμή στό σκέτο Μακεδονία, δηλαδή τή μεγαλύτερη ἀπάτη τῆς ἱστορίας, ἐναντίον τῆς ἱστορίας καί στή διαιώνιση τοῦ Σκοπιανοῦ ἀλυτρωτισμοῦ καί τῶν παρακολουθημάτων του».

  • Ἀξιόλογα καί τά κείμενα πλήθους Μητροπολιτῶν καί Συνόδων (ὅπως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης). Καί ὅταν μιλᾶνε οἱ ἐπίσκοποι γιά ἐθνικά θέματα, δέν ἐμφανίζονται ὡς πολιτικοί. Ἱερό καθῆκον ἐπιτελοῦν «ὑπέρ τῆς ἀλήθειας, ὑπέρ τῆς ἑνότητος καί τῆς εἰρήνης στά Βαλκάνια. Καί εἶναι κακότατοι ὅσοι τόν πόνο τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ἑλληνικού λαοῦ τόν ταυτίζουν μέ τή «Χρυσή Αὐγή»! Τί θέλουν νά μᾶς ποῦν; Ἄν οἱ ὀπαδοί μιᾶς ὁμάδας μιλᾶνε καί γιά τή Μακεδονία, δέν θά μιλᾶνε γιά τή Μακεδονία οἱ χριστιανοί τῆς Ἑλλάδος;

  • Κανείς δέν ἀμφιβάλλει, ὅτι ἡ ἀποδοχή ὀνομάτων γιά τά Σκόπια, πού περιέχουν ὡς συνθετικό καί τή λέξι Μακεδονία, συνιστᾶ προδοσία. Καί οἱ γνήσιοι Μακεδόνες, προδότες δέν γίνονται! Καί ὅλοι οἱ γνήσιοι Ἕλληνες, ἀρνησιπάτριδες δέν γίνονται!

,

Σχολιάστε

«ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΕΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ» (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

«Ἀρχιμανδρῖτες καριέρας»

τοῦ Ἀρχιμ.  Δανιήλ Ἀεράκη

.               Ἡ Εκκλησία ἀνέκαθεν γνωρίζει κληρικούς καί ἐγγάμους καί ἀγάμους [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ποὺ ἀνήκουν σὲ μοναστήρια. Δὲν ἀναγωρίζει ἡ Ἐκκλησία ἀρνητικοὺς προσδιορισμούς, ἀλλὰ θετικούς. Ὄχι ἀ-γάμους ἀλλὰ μοναχούς]. Οἱ ἄγαμοι κληρικοί δέν βρίσκονται ὑποχρεωτικά σέ Μοναστήρι, ἀλλά ζοῦν στόν κόσμο τηρώντας τίς τρεῖς μοναχικές ἀρετές, τήν παρθενία, τήν ἀκτημοσύνη καί τήν ὑπακοή. Ὁ μακαριστός πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, στό βιβλίο του «Μοναχικός καί ἄγαμος κοσμικός κληρικός», σημειώνει: «Πῶς δύναται κάποιος ἄγαμος νά μείνη στόν κόσμο ὡς λαϊκός μόνο καί ὄχι καί ὡς κληρικός; Δέν ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι ἡ θεωρία ὅτι ὅλοι οἱ ἄγαμοι εἶναι ὑποχρεωτικά μοναχοί καί διαβιοῦν σέ μοναστήρι, ἀναλυομένη, καταλήγει σέ βλασφημία, διότι, κατά κάποιο τρόπο, ἐκλαμβάνει τήν παρθενία ὡς κώλυμα Ἱερωσύνης;»!

  • Δυστυχῶς σήμερα γέμισε ἡ Ἐκκλησία ἀπό ἀγάμους κληρικούς, πού ἐνῶ δέν ζοῦν τή μοναχική ζωή, ἐν τούτοις ἔχουν κάνει κουρά μεγαλοσχήμου, καί φοροῦν ἐπιδεικτικά καί τό σχῆμα! Ἔγινε καί ἡ κουρά τελετή πρός ἐπίδειξι! Γίνονται τυπικά μοναχοί, μόνο καί μόνο γιά νά χειροτονηθοῦν πρεσβύτεροι καί νά χειροθετηθοῦν ἀρχιμανδρῖτες! Σ’ αὐτή τήν διακωμώδησι τῆς μοναχικῆς κουρᾶς συνεργοῦν πρωτίστως ἐπίσκοποι, γιά νά μήν ποῦμε, ὅτι τήν προτείνουν καί τήν ἐπιβάλλουν! Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ὁ ὑποψήφιος μοναχός στήν ἐρώτησι τοῦ ἡγουμένου, «ἐκουσίᾳ γνώμῃ προσέρχεσαι ἤ μήπως ἔκ τινος ἀνάγκης;», ἡ εἰλικρίνεια ἐπιβάλλει νά ἀπαντήση ὁ ὑποψήφιος: «Ὄχι, τίμιε Πάτερ, ἐξ ἀνάγκης προσῆλθον», γιά νά γίνω ἄγαμος κληρικός, ἀρχιμανδρίτης!

  • Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, λέει νά μήν κάνουμε τίποτε πρός ἐπίδειξι, πρό παντός κουρές καί χειροτονίες: «Μηδέν πρός ἐπίδειξιν διαπραττόμενοι, ἀλλά διά τόν περί τόν Θεόν πόθον, δυνησόμεθα καί τῶν ἡμαρτημένων ἡμῖν τόν ρύπον ἀπονίψασθαι καί τῆς παρά τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίας ἀξιωθῆναι» (Ε.Π.Ε. 3,340). Μετάφρασις: Τίποτε νά μήν κάνουμε πρός ἐπίδειξι, ἀλλ’ ὅλα νά τά ἐνεργοῦμε γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι θά μπορέσουμε νά καθαρίσουμε τή βρωμιά τῶν ἁμαρτημάτων μας καί νά γίνουμε ἄξιοι τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ.

Γέμισε σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἀπό ἀρχιμανδρῖτες, μικρῆς μάλιστα ἡλικίας, πού οὔτε σεμνοί στόν κόσμο λειτουργοί ὡς ἄγαμοι κληρικοί διακονοῦν, οὔτε σέ μοναστήρια διαβιοῦν. Τί εἶναι; Ὡς ἐπί τό πλεῖστον «καριερίστες»! Θά λέγαμε καί «φιγουρατζῆδες», ἀλλά δέν ἐπιμένουμε, γιατί Κύριος οἶδε! Ἐκεῖνα πού φαίνονται, σημειώνουμε. Οἱ περισσότεροι ζοῦν μέ ἀλλεπάλληλες λαχτάρες:

  • Πρώτη λαχτάρα τους, νά φορέσουν ἐπανωκαλύμμαυχο! ’Ακόμα καί διάκονοι κάνουν ἐπίδειξι μέ τήν κεντητή στολή τους καί μέ ἐπανωκαλύμμαυχο. Κι ἄν τούς ρωτήσης, γιατί τό φορᾶνε, σοῦ προτάσσουν τό μοναχικό τους σχῆμα! Μά το ἴδιο εἶναι τό ταπεινό μοναχικό κουκούλιο, πού τό φοράει ὁ καλόγερος γιά νά μή βλέπη δεξιά καί ἀριστερά τί γίνεται, καί τό ἴδιο εἶναι τό ἀρχιδιακονικό ἐπανωκαλύμμαυχο, πού μέσα στόν κόσμο τό φορᾶνε γιά νά δείξουν τήν ἀνωτερότητά τους (!) ἀπό τόν ἄλλο διάκονο, τόν ἔγγαμο; Ὁ ἄγαμος διάκονος δέν σηκώνει τό βάρος ἑνός ἐγγάμου, ἐκτος κι ἄν βρίσκεται ὑπό μοναχική ὑπακοή καί ἐκκοπή τοῦ ἰδίου του θελήματος. Ἡ ἱερωσύνη καί ἡ διακονία δέν εἶναι φούσκωμα. Δέν εἶναι δόξα. Εἶναι κόπος γιά ἄλλη, οὐράνια, δόξα. Λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Οὐκ ἀρχόντων τῦφός ἐστι τά ἐνταῦθα, οὐδέ ἀρχομένων δουλοπρέπεια, ἀλλά ἀρχή πνευματική, τούτῳ μάλιστα πλεονεκτοῦσα, τῷ τό πλέον τῶν πόνων καί τῆς υπέρ ὑμῶν ἀναδέχεσθαι φροντίδος, οὐ τῷ τιμάς πλείους ἐπιζητεῖν» (Ε.Π.Ε. 19,488). Μετάφρασις: Ἡ ἱερωσύνη δέν εἶναι ἐξουσία γιά νά φουσκώνουν τά μυαλά τῶν ἀνθρώπων ἤ νά γίνωνται οἱ ὑπόλοιποι δουλοπρεπεῖς. Εἶναι ἐξουσία πνευματική. «Πλεονέκτημά» της τό ὅτι οἱ κληρικοί φορτώνονται γιά σᾶς μέ περισσότερους κόπους καί δέν ἐπιζητοῦν μεγαλύτερες τιμές…

  • Δεύτερη λαχτάρα τους εἶναι νά χειροτονηθοῦν σύντομα (πρίν ἀπό τά 30!) πρεσβύτεροι, νά γίνουν τήν ἴδια ὥρα ἀρχιμανδρῖτες καί νά προΐστανται στή θ. Λειτουργία! Δέν σέβονται σεβασμίους πρεσβυτέρους. Τούς παραμερίζουν. Τούς χρησιμοποιοῦν ὡς… διακόνους τους!…

  • Τρίτη λαχτάρα τους ἡ ἐπιδίωξίς τους νά ἐγγραφοῦν στόν κατάλογο τῶν πρός ἀρχιερατείαν ἐκλογίμων! Μόλις περάση ἡ πενταετία τῆς εἰς πρεσβύτερον χειροτονίας, σπεύδουν νά συγκεντρώσουν τά κατάλληλα «χαρτιά» καί νά ἱκετεύσουν (!) τόν ἐπίσκοπό τους νά τά προωθήση στήν Ἱ. Σύνοδο καί νά συνηγορήση ὑπέρ τῆς ἐγγραφῆς τους! Ὁ Χριστός εἶπε: «Χαίρετε, ὅτι τά ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Λουκ. ι´ 20), καί αὐτοί χαίρονται, γιατί γράφτηκε τό ὄνομά τους στόν κατάλογο ὑποψηφίων δεσποτάδων!

  • Τέταρτη λαχτάρα τους καί ἐπιδίωξίς τους: Νά προσκολληθοῦν σέ κάποιον ἰσχυρό ἐκκλησιαστικό παράγοντα, σέ κάποιο «γέροντα» (ἡ λέξις δέν σημαίνει ἐν προκειμένῳ τόν πνευματικό πατέρα, ἀλλά τόν ἐπικεφαλῆς δεσποτικῆς ὁμάδας!). Ὄχι μέ τήν κλῆσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά μέ τή χρῆσι τοῦ «Γεροντισμοῦ» (τοῦ ἰσχυροῦ μέσου…) πασχίζουν νά προκριθοῦν!

  • Πέμπτη λαχτάρα τους: Νά καταστοῦν οἱ ἴδιοι «γεροντάδες», νά ἀποκτήσουν πνευματικοπαίδια καί πνευματικοκόρες!

  • Ἕκτη λαχτάρα τους: Νά δοῦν τό ὄνομά τους στό τριπρόσωπο ἐκλογῆς γιά κάποια Μητρόπολι! Ἔφτασε ὁ καιρός!… Πλησιάζει ἡ μιτροφόρεσις!… Ἔχουνε ἕτοιμα καί τά ἀρχιερατικά!…

  • Ἑβδόμη λαχτάρα τους: Νά γίνουν ἔστω καί βοηθοί ἐπίσκοποι, ἤ ἔστω σέ κάποιο Πατριαρχεῖο!… Ἄς γίνουν ἐγκολπιοφόροι, καί ἄς εἶναι μόνο γιά κηδεῖες καί μνημόσυνα!

  • Ὀγδόη λαχτάρα τους: Νά περιφέρωνται μέ μανδύα καί ἐγκόλπιο σέ πανηγύρια καί ν’ ἀκοῦνε τό: «Εἰς πολλά ἔτη, Δέσποτα»!

.            Λέει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Τί τῆς ματαίας δόξης ἀπατηλότερον; Εἰ δέ καί μή ἐν τῷ παρόντι τά τῆς μεταβολῆς αὐτόν ἐκδέξηται, ὁ θάνατος πάντως ἐπελθών διέκοψε τήν εὐημερίαν. Καί ὁ σήμερον ἐπί τοῦ θρόνου καθήμενος καί τούς ἅπαντας ἀνθρώπους ὡς σκιάς ὁρῶν, ἀθρόον τῇ ἑξῆς κεῖται νεκρός ἄπνους, δυσωδίας ἐμπεπλησμένος» (Ε.Π.Ε. 2,680). Μετάφρασις: Ὑπάρχει τίποτε ἀπατηλότερο ἀπό τή μάταιη δόξα; Καί ἄν ἀκόμα (ὁ δοξασμένος) δέν ὑποστῆ στήν παροῦσα ζωή πτῶσι, ὁπωσδήποτε ὁ θάνατος πού ἐπῆλθε, τοῦ διέκοψε τήν πρόσκαιρη εὐτυχία. Καί αὐτός, πού σήμερα κάθεται σέ θρόνο ὑπερήφανα καί βλέπει σάν σκιές ὅλους τούς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀμέσως στή συνέχεια κεῖται νεκρός, ἄπνους, γεμᾶτος δυσωδία…
.             Δυστυχισμένα θύματα μιᾶς ἀνόητης κουφότητας. Δέν μποροῦν νά χαροῦν τή μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, πού εὐλογεῖ τήν ταπεινή ἱερωσύνη.

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει!

τοῦ ᾽Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                    Φωνὲς ἀπογνώσεως! Καὶ ποιός ἀκούει; Φεύγει ἡ γῆ κάτω ἀπό τά πόδια μας καὶ μεῖς πανηγυρίζουμε! Δολοφονοῦμε τὴν Ἑλλάδα, καὶ οἱ Ἕλληνες πού ἀπέμειναν, τρελλὰ διασκεδάζουν. Τὸ ἑλληνικὸ αἷμα χύνεται ποτάμι (ἐκτρώσεις), καὶ πολλοὶ ἀρχιερεῖς χοροστατοῦν σὲ ἐπιδεικτικὲς πολυαρχιερατικὲς «φιέστες».

  • Νοήσατε περὶ τίνος πρόκειται; Γιὰ τὸ δημογραφικό, τὸ τραγικώτερο τῶν θεμάτων. Καὶ τὸ δημογραφικὸ ὀφείλεται στὴν ὑπογεννητικότητα. Καὶ ἡ ὑπογεννητικότητα ὀφείλεται στὴν ἀπιστία.

  • Ἄς λιτανεύουμε κάθε μέρα εἰκόνες! Ἄς περιφέρουμε πανηγυρικὰ ἅγια λείψανα! Τίποτε δὲν μεταθέτει τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὴν ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας καὶ τὶς ἐκτρώσεις. Ἐλάχιστοι τηροῦν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκλεκτοί, ἀλλὰ «λήμμα», λείψανα ἑνός ἁγίου παρελθόντος…

  • Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει. Τὸ φωνάζουν ἀρκετοί. Μά δὲν εἰσακούονται. Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει! Τὸ φώναξε πρόσφατα καὶ ἕνας Ἕλληνας εὐρωβουλευτὴς (ἀνεξάρτητος), ὁ καθηγητὴς κ. Κωνστ. Χρυσόγονος. Σὲ συνέντευξί του ἐπεσήμανε: «Κατατριβόμαστε μὲ ἀσήμαντα θέματα (οἱ πολιτικοί), ἐνῶ εἶναι ἀναπόφευκτο, σὲ σαράντα χρόνια ἀπό τώρα, ἂν παραμείνουν στοὺς ἴδιους ρυθμοὺς οἱ ἐξελίξεις στὸ δημογραφικὸ καὶ στὴ μετανάστευσι τῶν ντόπιων, νὰ μὴν ὑπάρχει οὔτε ἴχνος Ἑλλήνων μέσα στὰ σημερινὰ ὅρια τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους»!

  • Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει, ψυχορραγεῖ μέσ’ στὴν εὐμάρεια. Θάβεται στὸ λάκκο τῆς ὀλιγοπιστίας καὶ τῆς ἀπιστίας. Ἐξαφανίζεται τὸ ἱστορικό της μέλλον. Καὶ τὸ ρόλο τοῦ νεκροθάφτη τὸν παίζουν πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοὶ λειτουργοί!

  • Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει. Ἔζησε στὰ χρόνια της δουλείας, γιατί οἱ Ἕλληνες γεννοῦσαν παιδιά. Ἔζησε σὲ χρόνια φτώχειας καὶ ἐχθρικῆς κατοχῆς, γιατί οἱ Ἕλληνες πίστευαν στὸ σύνθημα: «Ἔχει ὁ Θεός!», καὶ ἄφηναν τὸν ἑαυτό τους στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Καὶ τώρα πεθαίνει… Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει. Δὲν θέλουμε χρυσὰ κανδήλια. Δὲν θέλουμε χρυσὲς εἰκόνες. Δὲν θέλουμε χρυσὰ σκεύη. Δὲν θέλουμε ἄλλους πανηγυρισμούς. Δὲν θέλουμε ἄλλες χρυσοποίκιλτες θρησκευτικὲς γιορτές. Θέλουμε ἅγιες οἰκογένειες, μὲ ἀγάπη στὰ παιδιὰ καὶ μὲ σωστὴ ἀγωγή.

  • Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει. Πρὶν ἀπο 80 περίπου χρόνια σχεδόν ὅλοι ἦσαν ὑπερπολύτεκνοι στὸν τόπο μας (ἐκτὸς ἀπό τα ἄτεκνα ζευγάρια). Εἶχαν οἱ Ἕλληνες τουλάχιστον τὴ φυσικὴ ἠθική! Τώρα; Μὲ τόση θρησκευτικὴ «κουλτούρα», οἱ Ἕλληνες εἶπαν στὸν Θεό: «Ὄχι! Δὲν θὰ γίνεται τὸ δικὸ Σου! Τὸ δικό μας θέλημα θὰ γίνεται!».

  • Προτοῦ χτυπήση ἡ τελευταία πένθιμη καμπάνα γιὰ τὸ νεκροθάψιμο τῆς Ἑλλάδας, ἄς κτυπήσουμε συναγερμὸ μετανοίας. «Ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ ἡ Νινευΐ καταστραφήσεται»! Κήρυγμα Ἰωνᾶ χρειάζεται, γιὰ νὰ μὴ καταστραφοῦμε.

  • Ἂν μετανοήσουμε οἱ Ἕλληνες, ἂν ἀφήσουμε τὴν ψεύτικη θρησκευτικότητα καὶ θελήσουμε νὰ σηκώσουμε ὁ καθένας τὸ σταυρὸ τοῦ καθήκοντος, τῆς πίστεως καὶ τῆς θυσίας, τότε τὸ θαῦμα θὰ γίνη. Τότε ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ πεθάνη. Ἡ Ἑλλάδα τότε θὰ ζήση. Καὶ πρέπει νὰ ζήση ἕνας τόπος τόσων ἡρώων καὶ ἁγίων.

, ,

Σχολιάστε

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΑΝΤΑ (ταπεινό) ΘΕΟ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

ΣΤΗ ΒΑΣΙ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη

Ποιοί γιορτάζουν τὰ Χριστούγεννα; Οἱ ταπεινὲς καὶ ἁπλές ψυχές. Ὅλο τό μεγαλεῖο τό σερβίρει στὸ Χριστουγεννιάτικο πνευματικὸ τραπέζι μιὰ κόρη. Τὴν λένε Ταπείνωσι.
• Ὅποιος κυττάζει ψηλά, δὲν βλέπει τὴ σάρκωσι· βλέπει τὴν ὑπερηφάνεια…
Ὅποιος σκύβει χαμηλά, αὐτὸς βλέπει τὸν Ὑψηλὸ Θεό, πού ἔγινε ἄνθρωπος.
Ποῦ εἶσαι, Χριστέ;
Στὴ φάτνη, πού λέγεται ταπείνωσις. Ἐσύ ἔγινες ἄνθρωπος ταπεινός, γιὰ νὰ μπορέσω ἐγώ, ὁ μικρὸς καὶ ταπεινωμένος ἄνθρωπος, νὰ γίνω Θεός!
Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Ταπεινός. Ὁ Ταπεινούμενος. Ὁ Ταπεινωθείς. Ποτὲ ὅμως δὲν ἔγινε καὶ δὲν εἶναι ὁ ταπεινωμένος! Μόνος Του σκύβει καὶ κατεβαίνει. Ἡ ἁμαρτία ποτὲ δὲν Τὸν ταπεινώνει καὶ δὲν Τὸν κατεβάζει.
Ἀπό ποιόν γεννήθηκες, Χριστέ;
Ἀπὸ μιὰ ταπεινὴ Κόρη. Ἡ Παρθένος Μαρία εἵλκυσε τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ταπείνωσί της. Πίστευε στὴν εὐτέλειά της, στὴν ἀναξιότητά της. «Ἐπέβλεψεν ἐπί τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ», λέει (Λουκ. α´ 48). Τί εἶμαι ἐγώ; Ἕνα τίποτε! Ἕνα μηδέν! Στὸ μηδὲν (Ο) ὅμως, ἡ ταπείνωσις, βάζει ἕνα (Υ) καὶ τὸ κάνει Οὐ-ρανό! Καὶ ἀκόμα τὸ μηδὲν, μὲ τὴν ταπείνωσι γίνεται Ω καὶ τήν κάνει Ὡραία. Ἡ μικρὴ Μαρία, μὲ τὴν ταπείνωσί της, δέχτηκε τὸν Οὐράνιο καὶ ἔγινε ἡ Ὡραία!
Ποῦ γεννήθηκες, Χριστέ;
“Μέσα στὴν ἄσημη, τὴν ταπεινὴ φάτνη”! «Καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. β´ 7). Φάτνη! Λιτότητα καὶ ἁπλότητα, ἀντίθεσις στὴν ὑπερηφάνεια τῆς πολυτέλειας. «Τί γὰρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τί δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος…» (Ὑπακοή ὄρθρου Χριστουγέννων). Καταδέχτηκε νὰ γεννηθῆ μέσα σ’ ἕνα σταῦλο!
Σταῦλος καὶ Σταυρός, τὰ δύο ξενοδοχεῖα, πού φιλοξένησαν τὸν Θεάνθρωπο! Σπήλαιο καί σπάργανα. Οἱ ταπεινώσεις τοῦ Χριστοῦ. Μπῆκε στὴ σπηλιὰ τῆς ἁμαρτίας, γιὰ νὰ βγάλη στὸ Φῶς τῆς σωτηρίας τὸν ἄνθρωπο. Περιτυλίχτηκε σπάργανα, γιὰ νὰ δείξη ὅτι εἶναι ὁ τυλιγμένος ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύσι.
Πῶς γεννήθηκες, Χριστέ;
Ὡς βρέφος. Ὁ «Παλαιός τῶν ἡμερῶν» (Δαν. ζ´ 9) ἔδωσε σημεῖο παρουσίας μὲ τὴ βρεφοποίησι: «Τοῦτό ἐστι τὸ σημεῖον: Εὐρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον καὶ κείμενον ἐν φάτνῃ» (Λουκ. β´ 12).
Ὁ ἰσχυρὸς Θεὸς ἐφάνη βρέφος μικρὸ καὶ ταπεινό! Στὰ βρέφη κρύβεται καί τὸ μέλλον τοῦ κόσμου. Στὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ ἀποκαλύπτεται ὁ Παντοδύναμος ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλων τῶν αἰώνων!
Σέ ποιούς φανερώθηκες, Χριστέ;
Στὴν ταπείνωσι τῶν ποιμένων. Ἡ καλύτερη κεραία, πού συλλαμβάνει τά οὐράνια μηνύματα, εἶναι ἡ ταπείνωσις.
Γιατί ὁ ἄγγελος δὲν εὐαγγελίστηκε τὸ μήνυμα τῶν Χριστουγέννων στοὺς τρανοὺς καὶ μεγάλους τῆς γῆς;
Ἡ ὑπερηφάνειά τους εἶναι πυκνὴ νέφωσις. Οὔτε ἄγγελος δὲν μπορεῖ νὰ περάση ἀπό τα σύννεφα τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ νὰ μιλήση σὲ ὑπερφίαλα ὄντα. Εὐαγγελίζεται τὴ σάρκωσι, τὴ γέννησι τοῦ Θεανθρώπου, σὲ ἁπλές ψυχές.
Ἀνακοινώνει στὸν κόσμο τῆς ἁπλότητας, τῆς ταπεινώσεως καὶ τοῦ καθήκοντος, τὸ μοναδικὸ μήνυμα: «Ἰδού εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ» (Λουκ. β´ 10). Οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεὲμ ἦσαν ἀγραυλοῦντες. Ἀγρυπνοῦσαν, φύλαγαν καλὰ τὸ κοπάδι τους. Ὁ κόσμος κοιμᾶται, ὁ Οὐρανὸς ξαγρυπνᾶ! Μεσάνυχτα ἔχει ὁ κόσμος…
Διανυκτερεύει ὁ Θεός! Διανυκτερεῦον φαρμακεῖο τὸ σπήλαιο! Διανυκτερεύουν καί οἱ ἄγγελοι! Διανυκτερεύουν οἱ ποιμένες! Σήμερα δυστυχῶς οἱ χριστιανοὶ κοιμοῦνται, κι ὁ διάβολος μέ τὰ ὄργανά του ξαγρυπνοῦν…
Ποῦ θά βροῦμε, σήμερα, τὸν Χριστό;
Στὴν ταπεινὴ μορφὴ πού λαμβάνει. «Ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων ἔλαβε δούλου μορφήν» (Φιλιπ. β´ 6). Στὴν παιδικότητα. «Ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπό σοφῶν καὶ συνετῶν καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις» (Ματθ. ια΄ 25).
Στὸ σχολεῖο τοῦ Χριστοῦ δὲν πηγαίνουν τύποι μὲ διανοητικὴ ὑπερπλασία, δηλαδή μὲ ὑπερηφάνεια, οὔτε τύποι μὲ καθυστέρησι, δηλαδὴ προσκολλημένοι σὲ νεκροὺς θρησκευτικοὺς τύπους. Φοιτοῦν ὅσοι ἔχουν φρόνημα ταπεινό. «Μακάριοι oἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε´ 3).
«Σημεῖο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη», λέει ὁ ἅγιος Αὐγουστίνος.
Πῶς θά ἀνεβῶ στὸν Χριστό;
Ὅταν κατεβῶ! Ἡ ταπείνωσις εἶναι ἡ οὐράνια σκάλα. Κατέβηκε ὁ Θεός! «Ἐκένωσεν ἐαυτόν…» (Φιλιπ. β´ 7).
Κατάβασις τοῦ Θεοῦ σημαίνει συγκατάβασις, ὄχι μετάβασις (τοπικά). Γιὰ τὸν Θεὸ Λόγο, ἡ «σκάλα», ἡ ταπείνωσις, εἶναι οὐράνια. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἡ ταπείνωσις εἶναι σκάλα στὰ μέτρα του. Ἁπλούστατα, ξέρει τὰ μέτρα του ὁ ταπεινός. Ὅσο πιὸ σύμμετρη εἶναι ἡ σκάλα τῆς ταπεινώσεως, τόσο πιὸ πολὺ ἑλκύει ὁ ἄνθρωπος τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ «ταπεινοῖς δίδωσι χαριν» (Ἰακ. δ´ 6).
Τί θέλω σήμερα, Χριστέ;
Θέλω τὴν ἡμέρα τῆς Γιορτῆς Σου, νὰ σκύψω νὰ Σέ προσκυνήσω, νὰ ἀσπαστῶ τὰ θεῖα Σου σπάργανα, πού τυλίχτηκες.
Θέλω καὶ κάτι ἀκόμα: Νὰ μὲ ντύσης μὲ τὰ σπάργανα τῆς ταπεινώσεως.
Νὰ σκύβω βαθειὰ καὶ νὰ θάβω τὸν ἐγωισμό μου. Νὰ σκύβω καὶ νὰ προσκυνῶ τὴ γέννησί Σου χωρὶς λογισμούς.
Νὰ σκύβω ὑποχωρώντας στοὺς συνανθρώπους μου. Νὰ σκύβω καὶ νὰ τούς διακονῶ.
Μάθε μας τὴν ταπείνωσι Ἐσύ, πού ἔκλινες Οὐρανοὺς καὶ κατέβης. Ἐσύ, ποὺ τυλίχτηκες τὰ σπάργανα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ἐσύ, ποὺ ἔκρυβες τὴ Θεότητά σου στὴ μορφὴ τοῦ δούλου. Ἐσύ, «ὁ Πρᾶος καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. ια´ 29).

, , ,

Σχολιάστε

«ΔΙΑΝΟΜΑΙ ΕΙΚΟΝΩΝ»! Ποιός θὰ στηρίξη τὸν λαὸ στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ;

Ἡ Παναγία τοῦ τέμπλου ἀρκεῖ

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

βλ. σχετ.: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ [ΕΙΚΟΝΩΝ]; «Ἡ νέα μόδα» (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

ΤΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ; «Προβάλλεται ἕνας μαγικός τρόπος εὐλαβείας καί σωτηρίας».

καὶ ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: «ΑΚΡΑΙΟ “ΚΑΙΡΙΚΟ” ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ»: ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ! –[1]  «Μέσα στὴν γενικὴ θεομηνία ποὺ μαστίζει τὴν χώρα, καιρική, πολιτική, οἰκονομική, κοινωνική, πνευματική (ἰδίως αὐτή) ἔχουμε καὶ ἀλλιώτικα “ἀκραῖα” καιρικὰ φαινόμενα μὲ χαρακτήρα πλέον «πανδημίας»: περιοδεῖες ἀντιγράφων ἱερῶν εἰκόνων (στὰ πρόθυρα τῆς εἰκονολατρίας!- λὲς καὶ ἡ κάθε Εἰκόνα ἀπὸ μόνη της δὲν εἶναι ἱερὴ Εἰκόνα, παρὰ μόνον ἂν εἶναι «ἀντίγραφο» συγκεκριμένης θαυματουργοῦ!, ὑποδοχὲς πρωτοτύπων Εἰκόνων μὲ «τιμὲς ἀρχηγοῦ Κράτους»!, [ὑπάρχουν πόλεις ποὺ σὲ μηνιαία σχεδὸν βάση ὑποδέχονται πρωτότυπες -αὐτὴ τὴ φορά- εἰκόνες, οἱ ὁποῖες «γιὰ πρώτη φορά» «ἐξέρχονται» — δηλαδὴ “βγαίνουν”, ἀλλὰ ἐπὶ τὸ… ἱεροπρεπέστερον «ἐξέρχονται»!!!— ], περιοδεῖες ἱ. Λειψάνων, καὶ δὲν συμμαζεύεται)».

.          Θά ἦταν κακὸ ἆραγε, ἂν ὁ ἱερομόναχος (ἡγούμενος μεγάλης καὶ πλούσιας Μονῆς) ἀποσυρόταν λίγο ἀπό τα φῶτα τῆς δημοσιότητας, ἂν κλεινόταν γιὰ λίγο καιρὸ στὸ μοναστήρι του, ἂν ἀπέφευγε γιὰ ἕνα διάστημα τὶς ἐξόδους, τὶς κοσμικὲς τιμὲς καὶ τοὺς ἐπαίνους καὶ τὶς παρασημοφορήσεις;

  • Δὲν μετρᾶμε τὴν «προσφορά» του μὲ τὶς εἰκόνες, πού μοιράζει. Σὲ λίγο ἡ Παναγία τοῦ τέμπλου, πού βρίσκεται σὲ ὅλους τοὺς ὀρθοδόξους ναούς, δὲν θὰ ἔχη καμμία ἀξία μπροστὰ στὰ ἀντίγραφα (χάρτινα ἀποτυπώματα μὲ χτυπητὲς κορνίζες) τῶν ποικίλων εἰκόνων τῆς Παναγίας, πού χαρίζονται ἀπό ἕνα ἰδίως ἡγούμενο!

  • Μετρᾶμε κάτι ἄλλο. Τὴν πνευματικὴ ζημιά, πού ὀνομάζεται ψευδαίσθησις καὶ μαγικὸς τρόπος προσεγγίσεως καὶ χρήσεως θρησκευτικῶν συμβόλων.

  • Ὁ Βαπτιστὴς Ἰωάννης, ὅταν οἱ διάφορες τάξεις τῶν ἀνθρώπων τὸν ρωτοῦσαν, «τί ποιήσομεν;», δὲν τοὺς ἔλεγε, «Θὰ ἔρχεσθε καθημερινὰ στὸ ποτάμι καὶ θὰ παίρνετε ἕνα ποτηράκι ἁγιασμένου νεροῦ»! Δὲν ὠθοῦσε σὲ ψευδαισθήσεις σωτηρίας. Συνιστοῦσε ἀληθινὴ ἀλλαγή: Συναίσθησι μὲ μετάνοια, καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας καὶ ἀλλαγὴ ζωῆς (Λουκ. γ´ 7-15). Καὶ πρὸ παντός τούς ἑτοίμαζε νὰ δεχθοῦν τὸν Ἰσχυρότερο, τὸν Μεσσία (Λουκ. γ´16).

  • Καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν «κατανενυγμένοι τῇ καρδίᾳ» ρωτᾶνε οἱ ἀκροατές, «Τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελφοί;», δὲν τοὺς καλλιέργησε τὴν ψευδαίσθησι. Δὲν πρόβαλε καμμιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας γιὰ προσκύνησι! Τοὺς κατηύθυνε στὴ συναίσθησι, στὴ μετάνοια: «Μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Πράξ. β´ 38).

  • Ὅσες ποικιλώνυμες εἰκόνες τῆς Παναγίας καὶ ἂν κατεβάζουν, ἡ ὠφέλεια ἑνὸς ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπέλθη. Ἔχουμε ἀνάγκη ἁγιοκοσμάτικου κηρύγματος. Δὲν χρειαζόμαστε εὔκολα θρησκευτικὰ πραγματάκια, πού τελικὰ καταντοῦν μαξιλαράκια γιὰ νὰ κοιμᾶται ἡ συνείδησις!

  • Προσπάθησε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ βάλη ἕνα φρένο στὴν ἔξοδο ἁγιορειτῶν μὲ εἰκόνες καὶ λείψανα, ἀλλά πρὶν ξεραθῆ τὸ μελάνι, ξεχάστηκε ἡ ἐγκύκλιος (ἀθετήθηκε)!

  • Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ τέμπλο ἀρκεῖ, ὑπεραρκεῖ. Δὲν χρειαζόμαστε ἄλλες «Παναγίες», διαφημιζόμενες καὶ περιφερόμενες. Ποιὸς θὰ τὸ φωνάξη αὐτό; Ποιός θὰ στηρίξη τὸ λαὸ στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ; Ποιός θὰ μᾶς σώση ἀπό τὸν θρησκευτικὸ ἀποπροσανατολισμό;

 

 

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ   ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Καταγόταν ἀπό τὴ Μεσσηνία, γεννημένος τὸ 1930 στὸ χωριό Βουρνάζι (σήμερα Καλοβρύση).
Οἱ γονεῖς του, Ἰωάννης καὶ Γεωργία, τοῦ μετάγγισαν τὴν πίστι καὶ τὴν εὐλάβεια.
Σπουδαῖο ρόλο στὴν κατὰ Θεὸ πορεία τοῦ νεαροῦ ἀκόμα Ἐτεοκλῆ ἔπαιξε ἡ θεία του Ἀλεξάνδρα, πού γιὰ πολλοὺς ἀπό τούς συνεργάτες καὶ τὰ πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ μετέπειτα σπουδαίου πνευματικοῦ π. Ἐπιφανίου, ἦταν θεϊκὸ στήριγμα.
Τὸ δημοτικὸ καὶ τὸ γνμνάσιο ὁ Ἐτεοκλὴς τὰ τέλειωσε στὴν Καλαμάτα.
Τὸ 1949 εἰσῆλθε στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
Σπούδασε ἀπό φλογερὴ ἀγάπη τὴ Θεολογία.
Στὰ φοιτητικά του χρόνια μελέτησε πολλὰ ἀπό τά πατερικὰ ἔργα.
Χειροτονήθηκε τὸ 1956 διάκονος ἀπό τὸν τότε Μητρ. Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κυρὸ Ἱερόθεο.
Τὸ 1961 ἔλαβε τὸ δεύτερο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης ἀπό τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιο.
Διακόνησε κυρίως ὡς πνευματικὸς σύμβουλος καὶ ἐξομολόγος στὸ Ἵδρυμα «Τρεῖς Ἱεράρχαι» Ἀθηνῶν γιὰ 30 περίπου χρόνια.
Στὴν καρδιὰ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὁδό Μενάνδρου 4, χτυποῦσε μιὰ ἀπό τὶς ἁγιώτερες καρδιὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα.
Συνέγραψε πλῆθος θεολογικὰ ἔργα. Τὸ πρῶτο του ἔργο, καθαρῶς ἀντιαιρετικό, ἔχει τὸν τίτλο «Ἁγία Γραφὴ καὶ πονηρὰ πνεύματα».
Ὑπῆρξε σπουδαῖος κανονολόγος.
Ἀσχολήθηκε μὲ τοὺς ἱ. Κανόνες καὶ τὴ σωστή τους ἑρμηνεία.
Ὁ ἴδιος δὲ ἦταν κανόνας ὀρθοδόξου πίστεως, θαραλλέας ὁμολογίας καὶ ἁγίας ζωῆς.
Ἐκοιμήθη τὴν 10η Νοεμβρίου 1989, ὕστερα ἀπό ἐπώδυνη ἀρρώστια.
Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐψάλη στὸν ἱ. Ναὸ Χρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν. Χοροστάτησε ὁ μακαριστὸς πλέον Σεβασμ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, παρισταμένων πολλῶν ἐπισκόπων, πλήθους κληρικῶν καὶ χιλιάδων πιστῶν.
Ἐτάφη στὴν εἴσοδο τοῦ ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Κεχαριτωμένη» στὴν Τροιζηνία.

—οοο—

Στὴν ἀποψινὴ βραδυὰ (19 Νοεμβρ. 2017, στό πνευματικό κέντρο τοῦ ἱ. Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Πειραιῶς) θὰ παρουσιασθοῦν λίγες ἀνταύγειες ἀπό τὴ θεοφόρο πορεία τοῦ μεγάλου συγχρόνου πατρός, τοῦ γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.
Τόν λόγο ἔχει πρῶτος ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Ἐδέσσης καὶ Πέλλης πατὴρ Ἰωήλ, πού χρημάτισε μαθητὴς καὶ πνευματικὸ παιδὶ τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος.
Στὰ ἴχνη του ἀπό νεαρὸς ὁ τότε Παναγιώτης Φραγκᾶκος (νῦν ἐπίσκοπος Ἰωήλ) βάδισε, ἰδίως στὴν πατερικὴ μελέτη, τὴ θεολογικὴ σοφία, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη.

—-0000—

Ἀπὸ τὴν εὐρύτερη πνευματικὴ οἰκογένεια τοῦ π. Ἐπιφανίου κλήθηκε ἀπόψε νὰ δώση δικὲς του ἀναμνήσεις καὶ ὁ πιστὸς καὶ εὐσεβὴς ὀδοντίατρος κ. Δημήτριος Σωτηρόπουλος.
Καίτοι ἔγγαμος ὁ καλός μας γιατρός, ἦταν ἐκ τῶν ἐνοίκων τοῦ σεπτοῦ Γέροντος.
Ἔνοικος μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἐγκαρδιότητας. Τὸν εἶχε ὁ π. Ἐπιφάνιος
μέσα στὴν καρδιὰ του σὲ περίοπτη θέσι.

 Παρουσίασις πατρὸς Δανιὴλ Ἀεράκη

Τήν 10η Νοεμβρίου 1989 ἔφυγε γιὰ τοὺς οὐρανοὺς σὲ ἡλικία 59 ἐτῶν ἕνα ἀπό τά ἐκλεκτότερα μέλη τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἐνάρετος κληρικός π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Πῆρε μετάθεσι ἐκεῖνος, πού ἦταν ἐναντίον τοῦ… μεταθετοῦ! Δὲν ἤθελε τὸ μεταθετό τῶν ἐπισκόπων ἀπό ἐπισκοπή σὲ ἐπισκοπή, διότι τὸ ἀπαγορεύουν οἱ ἱεροί Κανόνες. Ἀγωνιζόταν ὅμως γιὰ δύο μεταθέσεις:

  • Γιὰ τὴ μετάθεσι τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀπό τὴν ἁμαρτία στὴ μετάνοια.

  • Καί γιὰ τὴ μετάθεσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

  • Ἡ τελευταία μετάθεσις συνέβη γιὰ τὸν ἴδιον στὶς 10 Νοεμβρίου 1989. Ἀπὸ τὴ στρατευομένη Ἐκκλησία μετετέθη στὴ θριαμβεύουσα ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησία.

  • Ἐκοιμήθη μία ἡμέρα μετὰ τὴν ἡμέρα, πού πρὶν ἀπὸ 69 χρόνια εἶχε κοιμηθῆ ὁ ἀποκληθείς «ἅγιος τοῦ αἰώνα μας», ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Τὰ ἴχνη τῶν ἁγίων ἀκολούθησε πιστὰ ὁ μεταστάς κληρικὸς π. Ἐπιφάνιος.

  • Ἐψάλη πάνδημος ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία στὸν ἱ. Ναὸ Χρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν στὶς 11 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ μεγάλου ὁμολογητοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Ποικιλοτρόπως ἔδωσε ζωντανή, ἀλλά καὶ τεκμηριωμένη τὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὁ σεβαστὸς Γέροντας π. Ἐπιφάνιος.

  • Ἀνεχώρησε τὸ σκῆνος του ἀπό τὴν Ἀθήνα γιὰ τὸ ἱ. Ἡσυχαστήριο τῆς «Κεχαριτωμένης» στὴν Τροιζῆνα στὶς 12 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος. Πιστὸς διάκονος τῆς ἐλεημοσύνης καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος. Μπορεῖ κανεὶς νὰ εἰπῆ, πώς ὅ,τι γιὰ τὸ σῶμα εἶναι ἡ ἀναπνοή, αὐτὸ γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ π. Ἐπιφανίου ἦταν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐλεημοσύνη.

  • Στὸ Ἡσυχαστήριο, πού ὁ ἴδιος εἶχε ἱδρύσει, ἐτάφη στὶς 13 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τὸν ὁποῖον ὁ μεταστάς ὑπερηγάπα. Ἀσθενικὸς στὸ σῶμα, ὅπως κι ἐκεῖνος, ἐργάσθηκε μετὰ ζήλου γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν.

—οοο—

Ὁ ἀρχιμ. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅσο ζοῦσε, ἀπεστρέφετο ἐγκόσμια καὶ τὰ ἐγκώμια.

Ἡ ἐπιθυμία του νὰ μὴν ἐκφωνηθοῦν λόγοι στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία του ἐτηρήθη. Καίτοι Ἐπιφάνιος, ἐπιζητοῦσε τὴν ἀφάνεια. Εἶχε πραγματικὰ ἐγκολπωθῆ τὴν ταπεινοφροσύνη (Α´ Πέτρ. ε´ 5). Πολλά τά δείγματα τῆς ὑψοποιοῦ ἀρετῆς, πού τὸν κοσμοῦσε. Δύο χαρακτηριστικά, ἄγνωστα ἴσως στοὺς πολλούς, θὰ ἀναφέρω.

  • Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ χειροτονηθῆ διάκονος. Ἡ χειροτονία του ἔγινε τὸ 1956 στὸ μικρὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, δίπλα ἀπό τό Μητροπολιτικὸ Ναὸ Ἀθηνῶν. Κανεὶς ἀπό τούς γνωστοὺς καὶ φίλους του δὲν παρέστη. Ἁπλούστατα γιατί δὲν τὸν πῆρε κανεὶς εἴδησι. Νεαρὸς φοιτητὴς ἤμουν καὶ συνδεόμουν μαζί του. Μαζὶ καὶ μὲ ἄλλους φοιτητὲς τῆς Θεολογίας τόν εἴδαμε ξαφνικὰ τὸν Ἐτεοκλῆ (ἔτσι ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα) μὲ ράσο καὶ καλυμμαύχι! Μᾶς τὸν παρουσίασε ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ἕνας ἀπό τούς ἐλαχίστους παρόντες στὴ χειροτονία του. Τὴν ἐπιθυμία του νὰ γίνη ἡ χειροτονία ὅσο γίνεται πιὸ ταπεινὰ σεβάστηκε ὁπωσδήποτε καὶ ὁ χειροτονήσας αὐτὸν Μητροπολίτης Ἀκαρνανίας Ἱερόθεος.

  • Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ ὁ χειροτονήσας τὸν π. Ἐπιφάνιο, τὸ 1961, πρεσβύτερο, ὁ Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος. Στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Παγκρατίου, ποὺ τελέστηκε ἡ χειροτονία σὲ καθημερινὴ ἡμέρα, ἦσαν ἐλάχιστοι παρόντες. Πάλι θέλησε νὰ ἀποφύγη τό πομπῶδες καὶ θορυβῶδες.

Τώρα ὅμως, πού ἔφυγε, λέγονται καὶ γράφονται πολλὰ γιὰ τὴν ἁγιασμένη του μορφὴ καὶ τὴ θεολογική του αὐθεντία, ὅλα δὲ γιὰ διδασκαλία καὶ οἰκοδομή τῶν πιστῶν. Ἀκολουθοῦμε καὶ μεῖς ἀπόψε τὴν προτροπὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. ιγ´ 7).

—οοο—

  • Συνεδέετο ὁ μακαριστὸς πατὴρ Ἐπιφάνιος μὲ σεμνούς, ἐναρέτους, ταπεινούς, ἀλλὰ καὶ φωτισμένους κληρικούς. Ἀναφέρουμε χαρακτηριστικά:

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο σοφὸ κληρικὸ ἀρχιμ.Ἰωήλ Γιαννακόπουλο, τὸν ὁποῖο μιμήθηκε στὴν ἀγάπη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο θερμουργὸ κήρυκα καὶ κανονολόγο ἀρχιμ. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, ἀπό τὸν ὁποῖο κληρονόμησε καὶ αὔξησε τὴν ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἱ. Κανόνες καὶ τὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Ἀθανάσιο Χαμακιώτη, τὸν ἡσύχιο πνευματικό, τοῦ ὁποίου θαύμαζε τὸ πρᾶο καὶ ἤρεμο καὶ ταπεινὸ ἦθος.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο, τοῦ ὁποίου ἡ νομικὴ κατάρτισις ἐπηρέασε ἀρκετὰ τὴ σκέψι τοῦ νεαροῦ τότε φοιτητοῦ τῆς θεολογίας Ἐτεοκλέους, τοῦ μετέπειτα π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν σεβάσμιο ἱεροκήρυκα ἀρχιμ. Χριστόφορο Καλύβα, ἡ παρρησία τοῦ ὁποίου πολλὰ τὸν δίδαξε.

  • Συνεδέετο στενῶς μὲ τὸν σεβάσμιο ἀγωνιστὴ ἐπίσκοπο Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ἀπό τὸν ὁποῖον κληρονόμησε τὴν ἀγωνιστικότητα γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα.

Ὅλους αὐτούς, καὶ ἄλλους σπουδαίους καὶ σεβασμίους κληρικούς, τοὺς ἀγαποῦσε καὶ τοὺς σεβόταν βαθύτατα. Σάν μικρὸ παιδὶ ἔσκυβε καὶ τοὺς φιλοῦσε τὸ χέρι. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του τίποτε μπροστά τους, καίτοι, κατ᾽ ἀντικειμενικὴ ἐκτίμησι, σὲ πολλὰ ὑπερέβαλλε ἀρκετοὺς ἀπὸ αὐτούς.

—οοο—

Προσπαθοῦσε νὰ ἐργάζεται ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα. Βρέθηκε κάποτε στὴν ἀνάγκη νὰ καταβάλη τὰ ἔξοδα νὰ ξανατυπωθῆ θρησκευτικὸ ἔντυπο, ἀφοῦ πολτοποιήθηκε ἡ κανονική του ἔκδοσις. Κι αὐτὸ γιατί; Διότι εἶχε πληροφορηθῆ, ὅτι στὴν κανονικὴ ἔκδοσι τοῦ ἐντύπου ὑπῆρχε μικρὴ ἐγκωμιαστικὴ ἀναφορὰ στὸ ἔργο του, καὶ δὴ στὸ μοναστήρι τῆς Κεχαριτωμένης.

Δὲν ἤθελε νὰ σαλπίζεται τὸ πολυποίκιλο ἔργο του. Στὸ νοῦ του τὸ τῆς Φιλοκαλίας: «Εἰ θέλεις γνωσθῆναι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἀγνοήθητι παρὰ τῶν ἀνθρώπων». Βέβαια δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν «ἐξέλθῃ ἡ φήμη αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν ἐκκλησίαν» (Ματθ. θ’ 26).

Δὲν ἦταν δυνατὸν δένδρο μὲ τέτοιες ἀφανεῖς ρίζες νὰ μὴν ἀποδώση καλοὺς καὶ ὠφελίμους καρπούς. Κάθε ἄνθρωπος κρίνεται ἀπὸ τοὺς καρπούς του. «Ἐκ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. ιβ´ 33).

  • Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν «δένδρον ἀγαθόν». Καὶ γι᾽ αὐτὸ «καρποὺς καλοὺς ἐποίησεν» (Ματθ. ζ´ 17). Ὁ Θεὸς γνωρίζει ὅλους τοὺς καρποὺς τῆς ἐπί γῆς παρουσίας του. Ἐδῶ θ᾽ ἀπαριθμήσουμε ὡρισμένους ἀπὸ τοὺς γλυκύτατους καρποὺς τοῦ δένδρου, πού ὀνομάζεται Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

  • Καρπός του, ἡ ἐπίδοσίς του στὰ γράμματα, καὶ τῆς θύραθεν σοφίας καὶ τῆς θεολογικῆς γνώσεως καὶ ἐπιγνώσεως. Ὡς μαθητὴς διεκρίνετο. Ἀλλὰ καὶ στὸ Πανεπιστήμιο οἱ σύγχρονοί του ἐνθυμοῦνται τὸν νεαρὸ φοιτητὴ Ἐτεοκλῆ, νὰ στέκη στὰ προπύλαια τοῦ Πανεπιστημίου καὶ γύρω του φοιτητὲς ἀπὸ διάφορες σχολὲς νὰ τοῦ ὑποβάλλουν ποικίλες ἐρωτήσεις.

Ἐντυπωσίαζε ἡ δεινότητα, μὲ τὴν ὁποία διελέγετο καὶ ἔπειθε τοὺς συνομιλητές του, καὶ τοὺς πλέον προκατειλημμένους. «Ἐξίσταντο πάντες οἱ ἀκούοντες αὐτοῦ ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ» (Λουκ. β´ 47).

  • Καρπός του, τὰ συγγράμματά του. Εἶχε τὸ χάρισμα τοῦ συγγράφειν. Οὔτε ἀντιγραφὴ ἔκανε οὔτε συρραφή. Συγγραφὴ ἀπέδιδε. Κυριολεκτικῶς ἔτριζε ἡ πέννα στὰ χέρια τοῦ μεγάλου συγγραφέως π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

Τὰ συγγράμματά του διακρίνονται σὲ ἑρμηνευτικά, ἀντιαιρετικά, ἀπολογητικά, λειτουργικά, ἐποικοδομητικὰ καὶ κυρίως κανονολογικά. Στὰ γραφόμενά του ὑπάρχει ἡ σφραγίδα τῆς σχετικῆς τελειότητας. Ἡ κυριολεξία ἀπαράμιλλη. Τὰ ἐπιχειρήματα ἀκαταγώνιστα. Ἡ λογικὴ θαυμαστή. Ἡ κατοχύρωσις τῶν γραφομένων στερεότατη.

Ἔδιδε μὲ τὸ γραπτό του λόγο τὸ «παρὼν» σὲ ὅλα τὰ προβλήματα, πού ἀνέκυπταν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους, κατὰ τὴν τριακονταετία 1958-1989.

  • Καρπός του ἡ ἀγάπη του. Δὲν εἶχε ὅρια ἡ ἀγάπη του. Μπορεῖ γιὰ τὴν Ἀλήθεια νὰ ἐρχόταν σὲ διαλογικὴ σύγκρουσι μὲ ἀντιτιθεμένους. Οὐδέποτε ὅμως ἡ ἀγάπη μειώθηκε στὴν καρδιά του, ἀκόμα καὶ γιὰ τὸ σφοδρότερο ἀντίπαλό του.

  • Καρπός του τὸ ἱερὸ Ἡσυχαστήριο τῆς «Κεχαριτωμένης Θεοτόκου» στὴν Τροιζῆνα (Πόρου). Ὡς μαγνήτης ἑλκύει ψυχές, πού ποθοῦν τὴν ἄσκησι καὶ τὴν πλήρη ἀφιέρωσι στὸν Κύριο. Ὡς φάρος φωτεινὸς φωτίζει ὅλη τὴ γύρω περιοχή. Ἀποτελεῖ πρότυπο μοναστικῆς ἀδελφότητος, πού συνδυάζει προσήλωσι στὰ παλαιὰ τυπικά των μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἱεραποστολικὴ διακονία καὶ φιλανθρωπικὴ προσφορά.

  • Καρπός του, τὰ πολυάριθμα πνευματικά του τέκνα. Κανένας, ἴσως, πνευματικὸς πατέρας καὶ ἐξομολόγος τῆς ἐποχῆς μας δὲν κατώρθωσε νὰ προσελκύση τόσους ἐπιστήμονες στὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ἀνώτατοι δικαστικοί, ἰατροί, νομικοί, μηχανικοί, ἐπιστήμονες ὅλων τῶν κλάδων, φοιτητές, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι εὕρισκαν στὸ ἐξομολογητήριο τῆς ὁδοῦ Μενάνδρου 4 ὄχι μόνο τὴν ἀνάπαυσι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν τους, ἀλλὰ καὶ τὸ σωστὸ καθοδηγητὴ στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους.

  • Καρπός του, κυρίως, ἦταν ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ ἐν γένει ἀρετή του. Ὅποιος ἔβλεπε τὸν π. Ἐπιφάνιο ἦταν σὰν νὰ ἔβλεπε ἕναν ὥριμο καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πάνω σ’ αὐτὸ τὸν καρπὸ ἦσαν χαραγμένες ὅλες ἐκεῖνες οἱ ἀρετές, πού ἀπαριθμεῖ ὁ Παῦλος: «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε´ 22-23).

  • Τέλος, καρπὸς τοῦ π. Ἐπιφανίου, γιὰ τὸν ἴδιον πλέον τὸν π. Ἐπιφάνιο, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Τὴ γλυκύτητα καὶ τὸ κάλλος της ἤδη ἀπολαμβάνει στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

—Μόχθησε πολὺ στὴ γῆ. Ἦλθε ἡ ὥρα ν’ ἀμειφθη.

—Πόνεσε πολὺ στὸν κόσμο τοῦτο. Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ χαρῆ.

—Ἔσπειρε ἀφειδώλευτα ἐδῶ στὴν κοινωνία. Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ θερίση. «Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. δ´ 36).

—οοο—

Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, ὅτι γιὰ τὸν ἑαυτό του ἦταν θηρευτὴς τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Γιά τὴν κοινωνία ἦταν θηρευτὴς ψυχῶν. Καὶ εἶχε πάντοτε τὸν κατάλληλο τρόπο νὰ θηρεύη μὲ τὸ δίχτυ τῆς χάριτος ψυχὲς καὶ νὰ τὶς ὁδηγῆ στὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας.

Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πρὸς τὸν κοιμηθέντα σεβάσμιο κληρικὸ π. Ἐπιφάνιο ὅσα ἐκεῖνος πρὶν ἀπό χρόνια ἔγραψε γιὰ τὸν ἄλλον σπουδαῖο κληρικό, τὸν ἀρχιμ. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο:

«Δὲν ἀνῆλθες εἰς ὑψηλὰ ἐκκλησιαστικὰ ἢ πανεπιστημιακὰ ἀξιώματα, καίτοι τὸ ὁλόφωτο ἄστρον τῆς ἀξίας σου θὰ ἠδύνατο, ἐάν ἁπλῶς ἤθελες, νὰ ἐπιβληθῆ ὁπουδήποτε. Ἐάν ὅμως ἐπεδίωκες τιμάς καὶ ἀξιώματα, θὰ ἦσο μὲν τύποις Ποιμὴν καὶ Διδάσκαλος, ἄλλα δὲν θὰ ἀπέβαινες Ἐμπνευστής. Ὡραῖον ὄντως τὸ διδάσκειν, ὡραιότερον ὅμως καὶ μεγαλειωδέστερον τὸ ἐμπνέειν. Διὰ τὸ πρῶτον ἀρκοῦσιν ὀλίγαι ξηραὶ γνώσεις. Διὰ τὸ δεύτερον ἀπαιτεῖται παράδειγμα ἀκτινοβόλον αὐταπαρνήσεως καὶ γενικῶς βίος ὁλόλαμπρος καὶ πλήρης θυσιῶν. Καὶ σὺ εἶχες αὐτὴν τὴν εἰδικήν εὔνοιαν καὶ εὐλογίαν τοῦ Κυρίου: Δὲν ἐδίδασκες ἁπλῶς, ἀλλ’ ἐνέπνεες! ᾽Ανῆκες οὐχὶ εἰς τὸν μέγαν ἀριθμὸν τῶν διδασκόντων, ἀλλ’ εἰς τὸν ἀπελπιστικῶς μικρὸν ἀριθμὸν τῶν ἐμπνεόντων…».

Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν ἀπ’ ἐκείνους, πού ἐνέπνεαν. Γιὰ πολλὲς ψυχές, καὶ σοφοὺς καὶ κατὰ κόσμον ἀσήμους, ἦταν

  • ὁ μεγάλος ἐμπνευστής,

  • ὁ σωστὸς καθοδηγητής,

  • ὁ γνήσιος πατέρας. Δὲν ἦταν ἁπλῶς παιδαγωγός. Ἦταν πατέρας, κατὰ τὴν Παύλειο διάκρισι (Α’ Κορ. δ´ 15).

—οοο—

Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν σὰν ἀφανὴς πνευματικὸς στρατηγός, πού κατηύθυνε τὴ μάχη γιὰ τὴ σωτηρία πολλῶν ψυχῶν. Κοπίαζε ὑπηρετώντας πάντοτε τὰ πνευματικὰ συμφέροντα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ διακονώντας ποικίλες ὑλικὲς ἀνάγκες πολλῶν ἐχόντων «χρείαν».

  • Ἂν ἱεραπόστολος εἶναι ὁ ἀνιδιοτελῶς ἐργαζόμενος ἄνθρωπος, τότε ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν ἀληθινὸς ἱεραπόστολος. Θυσίαζε καὶ στοιχειώδη δικαιώματά του, γιὰ νὰ μὴ δώση «ἐγκοπήν τινα». Ὅλοι οἱ κληρικοί, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἔχουν τὸ δικαίωμα ν’ ἀμείβωνται γιὰ τὴν ἐργασία τους. Ὁ πατὴρ Ἐπιφάνιος θυσίαζε τὸ δικαίωμα του αὐτό. Καὶ μποροῦσε μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο νὰ λέγη: «Οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ» (Α’ Κορ. θ´ 12). Οὐδέποτε δέχθηκε ἐπίσημη θέσι. Ἀνύπαρκτο ἑπομένως τὸ ὄνομά του στὶς ἐπίσημες καταστάσεις τῆς Ἐκκλησίας.

Μάταια θὰ ψάξετε στὶς μισθολογικὲς καταστάσεις τῶν ἐφημερίων ἢ τῶν ἱεροκηρύκων νὰ βρῆτε τὸ ὄνομα τοῦ π. Ἐπιφανίου.

Οὐδέποτε θέλησε νὰ ἀμειφθῆ, αὐτός, πού κουραζόταν περισσότερο πάντων (Α´ Κορ. ιε´ 10). Καὶ ὅμως, ἐνῶ οὔτε μικρό νόμισμα ἀπό προσωπικὴ μισθοδοσία ἔλαβε, εἶχε τὰ πάντα! Ὅσα χρειαζόταν γιὰ τὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς καὶ τῆς ἐλεημοσύνης, τοῦ τὰ ἔστελνε ὁ Θεός. Ἦταν «ὡς μηδὲν ἔχων καὶ τὰ πάντα κατέχων» (Β’ Κορ. στ´ 10). Ὁ ἀκτήμων ᾽Επιφάνιος ἐπαρκοῦσε καὶ γιὰ τὶς ἀνάγκες τόσων φτωχῶν καὶ τόσων ἀσθενῶν.

  • Ὁ πατὴρ Ἐπιφάνιος δὲν ζήτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του.

  • Δὲν ἤθελε ἀξιώματα. Ὅσοι ἔχουν ἀξία δὲν μαγεύονται ἀπό τά ἀξιώματα. Καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶχε μεγάλη ἀξία. Τιμοῦσε τὰ ἀξιώματα, ἀλλά δὲν τὰ ἤθελε γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Τώρα, πού ὁ μισθαποδότης Κύριος τοῦ ἔχει ἀπονείμει «τὸν τῆς δικαιοσύνης στέφανον» (Β’ Τιμ. δ´ 8) καὶ τοῦ ἔχει χαρίσει τὴν παρρησία, τὸν παρακαλοῦμε νὰ δέεται καὶ νὰ πρεσβεύη γιὰ κάθε ἱεραποστολικὴ προσπάθεια τῆς ἀγωνιζομένης Ἐκκλησίας.

  • Ὅσοι τὸν γνωρίσαμε, θεωροῦμε ἐπιτακτικὸ χρέος, νά ἀποκαλύψουμε στοὺς πιστούς τό τί ἔκρυβε τόσα χρόνια στοὺς κόλπους της ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

  • Τὸ χρυσάφι εἶναι κρυμμένο στὴ γῆ. Μὰ κάποτε εἶναι ἀνάγκη, ἀπὸ τὸ χρυσωρυχεῖο τῆς γῆς νὰ τὸ βγάλουμε στὴν ἐπιφάνεια, νὰ τὸ ἀξιοποιήσουμε καὶ νὰ θαυμάσουμε τὴ λάμψι του.

Μέσα στὸ χρυσωρυχεῖο τῆς Ἐκκλησίας μας κρυβόταν τὸ χρυσάφι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τῆς θεολογικῆς σοφίας καὶ τῆς ἁγίας ζωῆς, τῆς πνευματικῆς πατρότητας, πού ὀνομάζεται Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Ἦταν ἀληθινὸς χρυσὸς ἡ ζωὴ τοῦ π. Ἐπιφανίου. Καὶ ὁ Θεὸς θέλησε νὰ τὸν λαμπρύνη ἀκόμα περισσότερο. Πέρασε ὁ χρυσός τῆς προσεγμένης του ζωῆς καὶ ἀπὸ τὸ καμίνι τοῦ πόνου. Καὶ βγῆκε πιὸ λαμπρό, πιὸ ἐξαγνισμένο, πιὸ ἁγιασμένο.

  • Στὴν καρδιὰ τοῦ π. Ἐπιφανίου, ὅπως χωροῦσε ἡ Ἀλήθεια, χωροῦσε καὶ ἡ Ἀγάπη. Ἀλλὰ χωροῦσε καὶ ἡ Ταπείνωσις. Πολλὲς φορὲς τοῦ προτάθηκε νὰ γίνη ἐπίσκοπος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος (Κοτσώνης) τὸν ἱκέτευε. Στάθηκε ἀνένδοτος ὁ π. Ἐπιφάνιος. Ἔλεγε:

—Θέλω νὰ πεθάνω πρεσβύτερος! Μοῦ εἶναι πολύ, πού εἶμαι καὶ πρεσβύτερος!….

  • Ἤθελε νὰ εἶναι κρυμμένος. Δὲν ἐπέτρεπε νὰ μιλᾶνε ἢ νὰ γράφουν γιὰ τὸ πρόσωπό του. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἕνα τίποτε, αὐτός, πού ἦταν τόσο σπουδαῖος! Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἁμαρτωλό, αὐτὸς πού ἦταν καὶ εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ὡς «τὸν πρῶτον ἁμαρτωλόν», αὐτὸς πού ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους σὲ σεμνότητα καὶ σοφία κληρικούς.

  • Θέλησε νὰ ζήση κρυμμένος πότε στὸ κελλὶ τῆς ὁδοῦ Μακεδονίας 24, στὴν Ἀθήνα, καὶ πότε στὸ κελλί του στὸ ἡσυχαστήριο τῆς «Κεχαριτωμένης», στὴν Τροιζῆνα.

Ζήτησε νὰ παραμείνη κρυμμένος καὶ μετὰ θάνατον. Ἄφησε ἐντολὴ νὰ μὴν ἀνοιχθῆ ποτὲ ὁ τάφος του. Προτίμησε νὰ μιμηθῆ τὸ Μ. Ἀντώνιο, πού ἔδωσε ἐντολὴ στὸ μαθητή, πού τὸν ἔθαψε, νὰ μὴ μάθη κανεὶς ποῦ ἐτάφη ὁ Ἀντώνιος καὶ κανεὶς νὰ μὴν ἀνοίξη τὸν τάφο του! Φοβόταν ὁ π. Ἐπιφάνιος ἐκεῖνο πού φοβόταν καὶ ὁ Μ. Ἀντώνιος!!!

  • Φοβόταν τὴ δόξα. Τὴν ἀπέφυγε μὲ κάθε τρόπο στὴ γῆ. Τοῦ τὴν προσφέρει ὁ μισθαποδότης Ἰησοῦς Χριστός. Τὴν εὐχή του ζητᾶμε ὅλοι. Τὸ πρόσωπό του πρὸς μίμησι προβάλλει ἡ Ἐκκλησία.

 

,

Σχολιάστε