Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ   ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Καταγόταν ἀπό τὴ Μεσσηνία, γεννημένος τὸ 1930 στὸ χωριό Βουρνάζι (σήμερα Καλοβρύση).
Οἱ γονεῖς του, Ἰωάννης καὶ Γεωργία, τοῦ μετάγγισαν τὴν πίστι καὶ τὴν εὐλάβεια.
Σπουδαῖο ρόλο στὴν κατὰ Θεὸ πορεία τοῦ νεαροῦ ἀκόμα Ἐτεοκλῆ ἔπαιξε ἡ θεία του Ἀλεξάνδρα, πού γιὰ πολλοὺς ἀπό τούς συνεργάτες καὶ τὰ πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ μετέπειτα σπουδαίου πνευματικοῦ π. Ἐπιφανίου, ἦταν θεϊκὸ στήριγμα.
Τὸ δημοτικὸ καὶ τὸ γνμνάσιο ὁ Ἐτεοκλὴς τὰ τέλειωσε στὴν Καλαμάτα.
Τὸ 1949 εἰσῆλθε στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
Σπούδασε ἀπό φλογερὴ ἀγάπη τὴ Θεολογία.
Στὰ φοιτητικά του χρόνια μελέτησε πολλὰ ἀπό τά πατερικὰ ἔργα.
Χειροτονήθηκε τὸ 1956 διάκονος ἀπό τὸν τότε Μητρ. Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κυρὸ Ἱερόθεο.
Τὸ 1961 ἔλαβε τὸ δεύτερο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης ἀπό τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιο.
Διακόνησε κυρίως ὡς πνευματικὸς σύμβουλος καὶ ἐξομολόγος στὸ Ἵδρυμα «Τρεῖς Ἱεράρχαι» Ἀθηνῶν γιὰ 30 περίπου χρόνια.
Στὴν καρδιὰ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὁδό Μενάνδρου 4, χτυποῦσε μιὰ ἀπό τὶς ἁγιώτερες καρδιὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα.
Συνέγραψε πλῆθος θεολογικὰ ἔργα. Τὸ πρῶτο του ἔργο, καθαρῶς ἀντιαιρετικό, ἔχει τὸν τίτλο «Ἁγία Γραφὴ καὶ πονηρὰ πνεύματα».
Ὑπῆρξε σπουδαῖος κανονολόγος.
Ἀσχολήθηκε μὲ τοὺς ἱ. Κανόνες καὶ τὴ σωστή τους ἑρμηνεία.
Ὁ ἴδιος δὲ ἦταν κανόνας ὀρθοδόξου πίστεως, θαραλλέας ὁμολογίας καὶ ἁγίας ζωῆς.
Ἐκοιμήθη τὴν 10η Νοεμβρίου 1989, ὕστερα ἀπό ἐπώδυνη ἀρρώστια.
Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐψάλη στὸν ἱ. Ναὸ Χρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν. Χοροστάτησε ὁ μακαριστὸς πλέον Σεβασμ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, παρισταμένων πολλῶν ἐπισκόπων, πλήθους κληρικῶν καὶ χιλιάδων πιστῶν.
Ἐτάφη στὴν εἴσοδο τοῦ ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Κεχαριτωμένη» στὴν Τροιζηνία.

—οοο—

Στὴν ἀποψινὴ βραδυὰ (19 Νοεμβρ. 2017, στό πνευματικό κέντρο τοῦ ἱ. Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Πειραιῶς) θὰ παρουσιασθοῦν λίγες ἀνταύγειες ἀπό τὴ θεοφόρο πορεία τοῦ μεγάλου συγχρόνου πατρός, τοῦ γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.
Τόν λόγο ἔχει πρῶτος ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Ἐδέσσης καὶ Πέλλης πατὴρ Ἰωήλ, πού χρημάτισε μαθητὴς καὶ πνευματικὸ παιδὶ τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος.
Στὰ ἴχνη του ἀπό νεαρὸς ὁ τότε Παναγιώτης Φραγκᾶκος (νῦν ἐπίσκοπος Ἰωήλ) βάδισε, ἰδίως στὴν πατερικὴ μελέτη, τὴ θεολογικὴ σοφία, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη.

—-0000—

Ἀπὸ τὴν εὐρύτερη πνευματικὴ οἰκογένεια τοῦ π. Ἐπιφανίου κλήθηκε ἀπόψε νὰ δώση δικὲς του ἀναμνήσεις καὶ ὁ πιστὸς καὶ εὐσεβὴς ὀδοντίατρος κ. Δημήτριος Σωτηρόπουλος.
Καίτοι ἔγγαμος ὁ καλός μας γιατρός, ἦταν ἐκ τῶν ἐνοίκων τοῦ σεπτοῦ Γέροντος.
Ἔνοικος μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἐγκαρδιότητας. Τὸν εἶχε ὁ π. Ἐπιφάνιος
μέσα στὴν καρδιὰ του σὲ περίοπτη θέσι.

 Παρουσίασις πατρὸς Δανιὴλ Ἀεράκη

Τήν 10η Νοεμβρίου 1989 ἔφυγε γιὰ τοὺς οὐρανοὺς σὲ ἡλικία 59 ἐτῶν ἕνα ἀπό τά ἐκλεκτότερα μέλη τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἐνάρετος κληρικός π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Πῆρε μετάθεσι ἐκεῖνος, πού ἦταν ἐναντίον τοῦ… μεταθετοῦ! Δὲν ἤθελε τὸ μεταθετό τῶν ἐπισκόπων ἀπό ἐπισκοπή σὲ ἐπισκοπή, διότι τὸ ἀπαγορεύουν οἱ ἱεροί Κανόνες. Ἀγωνιζόταν ὅμως γιὰ δύο μεταθέσεις:

  • Γιὰ τὴ μετάθεσι τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀπό τὴν ἁμαρτία στὴ μετάνοια.

  • Καί γιὰ τὴ μετάθεσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

  • Ἡ τελευταία μετάθεσις συνέβη γιὰ τὸν ἴδιον στὶς 10 Νοεμβρίου 1989. Ἀπὸ τὴ στρατευομένη Ἐκκλησία μετετέθη στὴ θριαμβεύουσα ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησία.

  • Ἐκοιμήθη μία ἡμέρα μετὰ τὴν ἡμέρα, πού πρὶν ἀπὸ 69 χρόνια εἶχε κοιμηθῆ ὁ ἀποκληθείς «ἅγιος τοῦ αἰώνα μας», ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Τὰ ἴχνη τῶν ἁγίων ἀκολούθησε πιστὰ ὁ μεταστάς κληρικὸς π. Ἐπιφάνιος.

  • Ἐψάλη πάνδημος ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία στὸν ἱ. Ναὸ Χρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν στὶς 11 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ μεγάλου ὁμολογητοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Ποικιλοτρόπως ἔδωσε ζωντανή, ἀλλά καὶ τεκμηριωμένη τὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὁ σεβαστὸς Γέροντας π. Ἐπιφάνιος.

  • Ἀνεχώρησε τὸ σκῆνος του ἀπό τὴν Ἀθήνα γιὰ τὸ ἱ. Ἡσυχαστήριο τῆς «Κεχαριτωμένης» στὴν Τροιζῆνα στὶς 12 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος. Πιστὸς διάκονος τῆς ἐλεημοσύνης καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος. Μπορεῖ κανεὶς νὰ εἰπῆ, πώς ὅ,τι γιὰ τὸ σῶμα εἶναι ἡ ἀναπνοή, αὐτὸ γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ π. Ἐπιφανίου ἦταν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐλεημοσύνη.

  • Στὸ Ἡσυχαστήριο, πού ὁ ἴδιος εἶχε ἱδρύσει, ἐτάφη στὶς 13 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τὸν ὁποῖον ὁ μεταστάς ὑπερηγάπα. Ἀσθενικὸς στὸ σῶμα, ὅπως κι ἐκεῖνος, ἐργάσθηκε μετὰ ζήλου γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν.

—οοο—

Ὁ ἀρχιμ. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅσο ζοῦσε, ἀπεστρέφετο ἐγκόσμια καὶ τὰ ἐγκώμια.

Ἡ ἐπιθυμία του νὰ μὴν ἐκφωνηθοῦν λόγοι στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία του ἐτηρήθη. Καίτοι Ἐπιφάνιος, ἐπιζητοῦσε τὴν ἀφάνεια. Εἶχε πραγματικὰ ἐγκολπωθῆ τὴν ταπεινοφροσύνη (Α´ Πέτρ. ε´ 5). Πολλά τά δείγματα τῆς ὑψοποιοῦ ἀρετῆς, πού τὸν κοσμοῦσε. Δύο χαρακτηριστικά, ἄγνωστα ἴσως στοὺς πολλούς, θὰ ἀναφέρω.

  • Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ χειροτονηθῆ διάκονος. Ἡ χειροτονία του ἔγινε τὸ 1956 στὸ μικρὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, δίπλα ἀπό τό Μητροπολιτικὸ Ναὸ Ἀθηνῶν. Κανεὶς ἀπό τούς γνωστοὺς καὶ φίλους του δὲν παρέστη. Ἁπλούστατα γιατί δὲν τὸν πῆρε κανεὶς εἴδησι. Νεαρὸς φοιτητὴς ἤμουν καὶ συνδεόμουν μαζί του. Μαζὶ καὶ μὲ ἄλλους φοιτητὲς τῆς Θεολογίας τόν εἴδαμε ξαφνικὰ τὸν Ἐτεοκλῆ (ἔτσι ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα) μὲ ράσο καὶ καλυμμαύχι! Μᾶς τὸν παρουσίασε ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ἕνας ἀπό τούς ἐλαχίστους παρόντες στὴ χειροτονία του. Τὴν ἐπιθυμία του νὰ γίνη ἡ χειροτονία ὅσο γίνεται πιὸ ταπεινὰ σεβάστηκε ὁπωσδήποτε καὶ ὁ χειροτονήσας αὐτὸν Μητροπολίτης Ἀκαρνανίας Ἱερόθεος.

  • Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ ὁ χειροτονήσας τὸν π. Ἐπιφάνιο, τὸ 1961, πρεσβύτερο, ὁ Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος. Στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Παγκρατίου, ποὺ τελέστηκε ἡ χειροτονία σὲ καθημερινὴ ἡμέρα, ἦσαν ἐλάχιστοι παρόντες. Πάλι θέλησε νὰ ἀποφύγη τό πομπῶδες καὶ θορυβῶδες.

Τώρα ὅμως, πού ἔφυγε, λέγονται καὶ γράφονται πολλὰ γιὰ τὴν ἁγιασμένη του μορφὴ καὶ τὴ θεολογική του αὐθεντία, ὅλα δὲ γιὰ διδασκαλία καὶ οἰκοδομή τῶν πιστῶν. Ἀκολουθοῦμε καὶ μεῖς ἀπόψε τὴν προτροπὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. ιγ´ 7).

—οοο—

  • Συνεδέετο ὁ μακαριστὸς πατὴρ Ἐπιφάνιος μὲ σεμνούς, ἐναρέτους, ταπεινούς, ἀλλὰ καὶ φωτισμένους κληρικούς. Ἀναφέρουμε χαρακτηριστικά:

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο σοφὸ κληρικὸ ἀρχιμ.Ἰωήλ Γιαννακόπουλο, τὸν ὁποῖο μιμήθηκε στὴν ἀγάπη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο θερμουργὸ κήρυκα καὶ κανονολόγο ἀρχιμ. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, ἀπό τὸν ὁποῖο κληρονόμησε καὶ αὔξησε τὴν ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἱ. Κανόνες καὶ τὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Ἀθανάσιο Χαμακιώτη, τὸν ἡσύχιο πνευματικό, τοῦ ὁποίου θαύμαζε τὸ πρᾶο καὶ ἤρεμο καὶ ταπεινὸ ἦθος.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο, τοῦ ὁποίου ἡ νομικὴ κατάρτισις ἐπηρέασε ἀρκετὰ τὴ σκέψι τοῦ νεαροῦ τότε φοιτητοῦ τῆς θεολογίας Ἐτεοκλέους, τοῦ μετέπειτα π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

  • Συνεδέετο μὲ τὸν σεβάσμιο ἱεροκήρυκα ἀρχιμ. Χριστόφορο Καλύβα, ἡ παρρησία τοῦ ὁποίου πολλὰ τὸν δίδαξε.

  • Συνεδέετο στενῶς μὲ τὸν σεβάσμιο ἀγωνιστὴ ἐπίσκοπο Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ἀπό τὸν ὁποῖον κληρονόμησε τὴν ἀγωνιστικότητα γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα.

Ὅλους αὐτούς, καὶ ἄλλους σπουδαίους καὶ σεβασμίους κληρικούς, τοὺς ἀγαποῦσε καὶ τοὺς σεβόταν βαθύτατα. Σάν μικρὸ παιδὶ ἔσκυβε καὶ τοὺς φιλοῦσε τὸ χέρι. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του τίποτε μπροστά τους, καίτοι, κατ᾽ ἀντικειμενικὴ ἐκτίμησι, σὲ πολλὰ ὑπερέβαλλε ἀρκετοὺς ἀπὸ αὐτούς.

—οοο—

Προσπαθοῦσε νὰ ἐργάζεται ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα. Βρέθηκε κάποτε στὴν ἀνάγκη νὰ καταβάλη τὰ ἔξοδα νὰ ξανατυπωθῆ θρησκευτικὸ ἔντυπο, ἀφοῦ πολτοποιήθηκε ἡ κανονική του ἔκδοσις. Κι αὐτὸ γιατί; Διότι εἶχε πληροφορηθῆ, ὅτι στὴν κανονικὴ ἔκδοσι τοῦ ἐντύπου ὑπῆρχε μικρὴ ἐγκωμιαστικὴ ἀναφορὰ στὸ ἔργο του, καὶ δὴ στὸ μοναστήρι τῆς Κεχαριτωμένης.

Δὲν ἤθελε νὰ σαλπίζεται τὸ πολυποίκιλο ἔργο του. Στὸ νοῦ του τὸ τῆς Φιλοκαλίας: «Εἰ θέλεις γνωσθῆναι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἀγνοήθητι παρὰ τῶν ἀνθρώπων». Βέβαια δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν «ἐξέλθῃ ἡ φήμη αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν ἐκκλησίαν» (Ματθ. θ’ 26).

Δὲν ἦταν δυνατὸν δένδρο μὲ τέτοιες ἀφανεῖς ρίζες νὰ μὴν ἀποδώση καλοὺς καὶ ὠφελίμους καρπούς. Κάθε ἄνθρωπος κρίνεται ἀπὸ τοὺς καρπούς του. «Ἐκ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. ιβ´ 33).

  • Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν «δένδρον ἀγαθόν». Καὶ γι᾽ αὐτὸ «καρποὺς καλοὺς ἐποίησεν» (Ματθ. ζ´ 17). Ὁ Θεὸς γνωρίζει ὅλους τοὺς καρποὺς τῆς ἐπί γῆς παρουσίας του. Ἐδῶ θ᾽ ἀπαριθμήσουμε ὡρισμένους ἀπὸ τοὺς γλυκύτατους καρποὺς τοῦ δένδρου, πού ὀνομάζεται Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

  • Καρπός του, ἡ ἐπίδοσίς του στὰ γράμματα, καὶ τῆς θύραθεν σοφίας καὶ τῆς θεολογικῆς γνώσεως καὶ ἐπιγνώσεως. Ὡς μαθητὴς διεκρίνετο. Ἀλλὰ καὶ στὸ Πανεπιστήμιο οἱ σύγχρονοί του ἐνθυμοῦνται τὸν νεαρὸ φοιτητὴ Ἐτεοκλῆ, νὰ στέκη στὰ προπύλαια τοῦ Πανεπιστημίου καὶ γύρω του φοιτητὲς ἀπὸ διάφορες σχολὲς νὰ τοῦ ὑποβάλλουν ποικίλες ἐρωτήσεις.

Ἐντυπωσίαζε ἡ δεινότητα, μὲ τὴν ὁποία διελέγετο καὶ ἔπειθε τοὺς συνομιλητές του, καὶ τοὺς πλέον προκατειλημμένους. «Ἐξίσταντο πάντες οἱ ἀκούοντες αὐτοῦ ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ» (Λουκ. β´ 47).

  • Καρπός του, τὰ συγγράμματά του. Εἶχε τὸ χάρισμα τοῦ συγγράφειν. Οὔτε ἀντιγραφὴ ἔκανε οὔτε συρραφή. Συγγραφὴ ἀπέδιδε. Κυριολεκτικῶς ἔτριζε ἡ πέννα στὰ χέρια τοῦ μεγάλου συγγραφέως π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

Τὰ συγγράμματά του διακρίνονται σὲ ἑρμηνευτικά, ἀντιαιρετικά, ἀπολογητικά, λειτουργικά, ἐποικοδομητικὰ καὶ κυρίως κανονολογικά. Στὰ γραφόμενά του ὑπάρχει ἡ σφραγίδα τῆς σχετικῆς τελειότητας. Ἡ κυριολεξία ἀπαράμιλλη. Τὰ ἐπιχειρήματα ἀκαταγώνιστα. Ἡ λογικὴ θαυμαστή. Ἡ κατοχύρωσις τῶν γραφομένων στερεότατη.

Ἔδιδε μὲ τὸ γραπτό του λόγο τὸ «παρὼν» σὲ ὅλα τὰ προβλήματα, πού ἀνέκυπταν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους, κατὰ τὴν τριακονταετία 1958-1989.

  • Καρπός του ἡ ἀγάπη του. Δὲν εἶχε ὅρια ἡ ἀγάπη του. Μπορεῖ γιὰ τὴν Ἀλήθεια νὰ ἐρχόταν σὲ διαλογικὴ σύγκρουσι μὲ ἀντιτιθεμένους. Οὐδέποτε ὅμως ἡ ἀγάπη μειώθηκε στὴν καρδιά του, ἀκόμα καὶ γιὰ τὸ σφοδρότερο ἀντίπαλό του.

  • Καρπός του τὸ ἱερὸ Ἡσυχαστήριο τῆς «Κεχαριτωμένης Θεοτόκου» στὴν Τροιζῆνα (Πόρου). Ὡς μαγνήτης ἑλκύει ψυχές, πού ποθοῦν τὴν ἄσκησι καὶ τὴν πλήρη ἀφιέρωσι στὸν Κύριο. Ὡς φάρος φωτεινὸς φωτίζει ὅλη τὴ γύρω περιοχή. Ἀποτελεῖ πρότυπο μοναστικῆς ἀδελφότητος, πού συνδυάζει προσήλωσι στὰ παλαιὰ τυπικά των μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἱεραποστολικὴ διακονία καὶ φιλανθρωπικὴ προσφορά.

  • Καρπός του, τὰ πολυάριθμα πνευματικά του τέκνα. Κανένας, ἴσως, πνευματικὸς πατέρας καὶ ἐξομολόγος τῆς ἐποχῆς μας δὲν κατώρθωσε νὰ προσελκύση τόσους ἐπιστήμονες στὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ἀνώτατοι δικαστικοί, ἰατροί, νομικοί, μηχανικοί, ἐπιστήμονες ὅλων τῶν κλάδων, φοιτητές, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι εὕρισκαν στὸ ἐξομολογητήριο τῆς ὁδοῦ Μενάνδρου 4 ὄχι μόνο τὴν ἀνάπαυσι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν τους, ἀλλὰ καὶ τὸ σωστὸ καθοδηγητὴ στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους.

  • Καρπός του, κυρίως, ἦταν ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ ἐν γένει ἀρετή του. Ὅποιος ἔβλεπε τὸν π. Ἐπιφάνιο ἦταν σὰν νὰ ἔβλεπε ἕναν ὥριμο καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πάνω σ’ αὐτὸ τὸν καρπὸ ἦσαν χαραγμένες ὅλες ἐκεῖνες οἱ ἀρετές, πού ἀπαριθμεῖ ὁ Παῦλος: «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε´ 22-23).

  • Τέλος, καρπὸς τοῦ π. Ἐπιφανίου, γιὰ τὸν ἴδιον πλέον τὸν π. Ἐπιφάνιο, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Τὴ γλυκύτητα καὶ τὸ κάλλος της ἤδη ἀπολαμβάνει στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

—Μόχθησε πολὺ στὴ γῆ. Ἦλθε ἡ ὥρα ν’ ἀμειφθη.

—Πόνεσε πολὺ στὸν κόσμο τοῦτο. Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ χαρῆ.

—Ἔσπειρε ἀφειδώλευτα ἐδῶ στὴν κοινωνία. Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ θερίση. «Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. δ´ 36).

—οοο—

Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, ὅτι γιὰ τὸν ἑαυτό του ἦταν θηρευτὴς τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Γιά τὴν κοινωνία ἦταν θηρευτὴς ψυχῶν. Καὶ εἶχε πάντοτε τὸν κατάλληλο τρόπο νὰ θηρεύη μὲ τὸ δίχτυ τῆς χάριτος ψυχὲς καὶ νὰ τὶς ὁδηγῆ στὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας.

Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πρὸς τὸν κοιμηθέντα σεβάσμιο κληρικὸ π. Ἐπιφάνιο ὅσα ἐκεῖνος πρὶν ἀπό χρόνια ἔγραψε γιὰ τὸν ἄλλον σπουδαῖο κληρικό, τὸν ἀρχιμ. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο:

«Δὲν ἀνῆλθες εἰς ὑψηλὰ ἐκκλησιαστικὰ ἢ πανεπιστημιακὰ ἀξιώματα, καίτοι τὸ ὁλόφωτο ἄστρον τῆς ἀξίας σου θὰ ἠδύνατο, ἐάν ἁπλῶς ἤθελες, νὰ ἐπιβληθῆ ὁπουδήποτε. Ἐάν ὅμως ἐπεδίωκες τιμάς καὶ ἀξιώματα, θὰ ἦσο μὲν τύποις Ποιμὴν καὶ Διδάσκαλος, ἄλλα δὲν θὰ ἀπέβαινες Ἐμπνευστής. Ὡραῖον ὄντως τὸ διδάσκειν, ὡραιότερον ὅμως καὶ μεγαλειωδέστερον τὸ ἐμπνέειν. Διὰ τὸ πρῶτον ἀρκοῦσιν ὀλίγαι ξηραὶ γνώσεις. Διὰ τὸ δεύτερον ἀπαιτεῖται παράδειγμα ἀκτινοβόλον αὐταπαρνήσεως καὶ γενικῶς βίος ὁλόλαμπρος καὶ πλήρης θυσιῶν. Καὶ σὺ εἶχες αὐτὴν τὴν εἰδικήν εὔνοιαν καὶ εὐλογίαν τοῦ Κυρίου: Δὲν ἐδίδασκες ἁπλῶς, ἀλλ’ ἐνέπνεες! ᾽Ανῆκες οὐχὶ εἰς τὸν μέγαν ἀριθμὸν τῶν διδασκόντων, ἀλλ’ εἰς τὸν ἀπελπιστικῶς μικρὸν ἀριθμὸν τῶν ἐμπνεόντων…».

Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν ἀπ’ ἐκείνους, πού ἐνέπνεαν. Γιὰ πολλὲς ψυχές, καὶ σοφοὺς καὶ κατὰ κόσμον ἀσήμους, ἦταν

  • ὁ μεγάλος ἐμπνευστής,

  • ὁ σωστὸς καθοδηγητής,

  • ὁ γνήσιος πατέρας. Δὲν ἦταν ἁπλῶς παιδαγωγός. Ἦταν πατέρας, κατὰ τὴν Παύλειο διάκρισι (Α’ Κορ. δ´ 15).

—οοο—

Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν σὰν ἀφανὴς πνευματικὸς στρατηγός, πού κατηύθυνε τὴ μάχη γιὰ τὴ σωτηρία πολλῶν ψυχῶν. Κοπίαζε ὑπηρετώντας πάντοτε τὰ πνευματικὰ συμφέροντα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ διακονώντας ποικίλες ὑλικὲς ἀνάγκες πολλῶν ἐχόντων «χρείαν».

  • Ἂν ἱεραπόστολος εἶναι ὁ ἀνιδιοτελῶς ἐργαζόμενος ἄνθρωπος, τότε ὁ π. Ἐπιφάνιος ἦταν ἀληθινὸς ἱεραπόστολος. Θυσίαζε καὶ στοιχειώδη δικαιώματά του, γιὰ νὰ μὴ δώση «ἐγκοπήν τινα». Ὅλοι οἱ κληρικοί, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἔχουν τὸ δικαίωμα ν’ ἀμείβωνται γιὰ τὴν ἐργασία τους. Ὁ πατὴρ Ἐπιφάνιος θυσίαζε τὸ δικαίωμα του αὐτό. Καὶ μποροῦσε μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο νὰ λέγη: «Οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ» (Α’ Κορ. θ´ 12). Οὐδέποτε δέχθηκε ἐπίσημη θέσι. Ἀνύπαρκτο ἑπομένως τὸ ὄνομά του στὶς ἐπίσημες καταστάσεις τῆς Ἐκκλησίας.

Μάταια θὰ ψάξετε στὶς μισθολογικὲς καταστάσεις τῶν ἐφημερίων ἢ τῶν ἱεροκηρύκων νὰ βρῆτε τὸ ὄνομα τοῦ π. Ἐπιφανίου.

Οὐδέποτε θέλησε νὰ ἀμειφθῆ, αὐτός, πού κουραζόταν περισσότερο πάντων (Α´ Κορ. ιε´ 10). Καὶ ὅμως, ἐνῶ οὔτε μικρό νόμισμα ἀπό προσωπικὴ μισθοδοσία ἔλαβε, εἶχε τὰ πάντα! Ὅσα χρειαζόταν γιὰ τὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς καὶ τῆς ἐλεημοσύνης, τοῦ τὰ ἔστελνε ὁ Θεός. Ἦταν «ὡς μηδὲν ἔχων καὶ τὰ πάντα κατέχων» (Β’ Κορ. στ´ 10). Ὁ ἀκτήμων ᾽Επιφάνιος ἐπαρκοῦσε καὶ γιὰ τὶς ἀνάγκες τόσων φτωχῶν καὶ τόσων ἀσθενῶν.

  • Ὁ πατὴρ Ἐπιφάνιος δὲν ζήτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του.

  • Δὲν ἤθελε ἀξιώματα. Ὅσοι ἔχουν ἀξία δὲν μαγεύονται ἀπό τά ἀξιώματα. Καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶχε μεγάλη ἀξία. Τιμοῦσε τὰ ἀξιώματα, ἀλλά δὲν τὰ ἤθελε γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Τώρα, πού ὁ μισθαποδότης Κύριος τοῦ ἔχει ἀπονείμει «τὸν τῆς δικαιοσύνης στέφανον» (Β’ Τιμ. δ´ 8) καὶ τοῦ ἔχει χαρίσει τὴν παρρησία, τὸν παρακαλοῦμε νὰ δέεται καὶ νὰ πρεσβεύη γιὰ κάθε ἱεραποστολικὴ προσπάθεια τῆς ἀγωνιζομένης Ἐκκλησίας.

  • Ὅσοι τὸν γνωρίσαμε, θεωροῦμε ἐπιτακτικὸ χρέος, νά ἀποκαλύψουμε στοὺς πιστούς τό τί ἔκρυβε τόσα χρόνια στοὺς κόλπους της ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

  • Τὸ χρυσάφι εἶναι κρυμμένο στὴ γῆ. Μὰ κάποτε εἶναι ἀνάγκη, ἀπὸ τὸ χρυσωρυχεῖο τῆς γῆς νὰ τὸ βγάλουμε στὴν ἐπιφάνεια, νὰ τὸ ἀξιοποιήσουμε καὶ νὰ θαυμάσουμε τὴ λάμψι του.

Μέσα στὸ χρυσωρυχεῖο τῆς Ἐκκλησίας μας κρυβόταν τὸ χρυσάφι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τῆς θεολογικῆς σοφίας καὶ τῆς ἁγίας ζωῆς, τῆς πνευματικῆς πατρότητας, πού ὀνομάζεται Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Ἦταν ἀληθινὸς χρυσὸς ἡ ζωὴ τοῦ π. Ἐπιφανίου. Καὶ ὁ Θεὸς θέλησε νὰ τὸν λαμπρύνη ἀκόμα περισσότερο. Πέρασε ὁ χρυσός τῆς προσεγμένης του ζωῆς καὶ ἀπὸ τὸ καμίνι τοῦ πόνου. Καὶ βγῆκε πιὸ λαμπρό, πιὸ ἐξαγνισμένο, πιὸ ἁγιασμένο.

  • Στὴν καρδιὰ τοῦ π. Ἐπιφανίου, ὅπως χωροῦσε ἡ Ἀλήθεια, χωροῦσε καὶ ἡ Ἀγάπη. Ἀλλὰ χωροῦσε καὶ ἡ Ταπείνωσις. Πολλὲς φορὲς τοῦ προτάθηκε νὰ γίνη ἐπίσκοπος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος (Κοτσώνης) τὸν ἱκέτευε. Στάθηκε ἀνένδοτος ὁ π. Ἐπιφάνιος. Ἔλεγε:

—Θέλω νὰ πεθάνω πρεσβύτερος! Μοῦ εἶναι πολύ, πού εἶμαι καὶ πρεσβύτερος!….

  • Ἤθελε νὰ εἶναι κρυμμένος. Δὲν ἐπέτρεπε νὰ μιλᾶνε ἢ νὰ γράφουν γιὰ τὸ πρόσωπό του. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἕνα τίποτε, αὐτός, πού ἦταν τόσο σπουδαῖος! Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἁμαρτωλό, αὐτὸς πού ἦταν καὶ εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ὡς «τὸν πρῶτον ἁμαρτωλόν», αὐτὸς πού ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους σὲ σεμνότητα καὶ σοφία κληρικούς.

  • Θέλησε νὰ ζήση κρυμμένος πότε στὸ κελλὶ τῆς ὁδοῦ Μακεδονίας 24, στὴν Ἀθήνα, καὶ πότε στὸ κελλί του στὸ ἡσυχαστήριο τῆς «Κεχαριτωμένης», στὴν Τροιζῆνα.

Ζήτησε νὰ παραμείνη κρυμμένος καὶ μετὰ θάνατον. Ἄφησε ἐντολὴ νὰ μὴν ἀνοιχθῆ ποτὲ ὁ τάφος του. Προτίμησε νὰ μιμηθῆ τὸ Μ. Ἀντώνιο, πού ἔδωσε ἐντολὴ στὸ μαθητή, πού τὸν ἔθαψε, νὰ μὴ μάθη κανεὶς ποῦ ἐτάφη ὁ Ἀντώνιος καὶ κανεὶς νὰ μὴν ἀνοίξη τὸν τάφο του! Φοβόταν ὁ π. Ἐπιφάνιος ἐκεῖνο πού φοβόταν καὶ ὁ Μ. Ἀντώνιος!!!

  • Φοβόταν τὴ δόξα. Τὴν ἀπέφυγε μὲ κάθε τρόπο στὴ γῆ. Τοῦ τὴν προσφέρει ὁ μισθαποδότης Ἰησοῦς Χριστός. Τὴν εὐχή του ζητᾶμε ὅλοι. Τὸ πρόσωπό του πρὸς μίμησι προβάλλει ἡ Ἐκκλησία.

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΔΡΑΣΕΙΣ» (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης) «Ἆραγε μπορεῖ νὰ ἀλλάξει ὁ πίθηκος σὲ ἄνθρωπο;»

Nὰ συνεχισθοῦν οἱ ἀντιδράσεις

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                  Τά ὅσα ἀποφάσισαν βουλευτές κυρίως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί τοῦ Ποταμιοῦ, πρέπει νά βροῦν τή δυναμική ἀντίστασι τῶν λοιπῶν βουλευτῶν, ἀλλά καί ὅλου τοῦ λαοῦ. Ἐπικεφαλῆς στήν ἀντίστασι εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Πολλοί Μητροπολίτες, κατ᾽ ἰδίαν, ἀπέστειλαν κείμενα διαμαρτυρίας. Ἀλλά καί ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ πρώτου δεκαημέρου τοῦ Ὀκτωβρίου, προέβη σέ ἐκτενῆ διαμαρτυρία. Τονίζει στό κείμενό της τίς βασικές θέσεις, γιά τίς ὁποίες εἶναι ἀπαράδεκτο τό νομοσχέδιο γιά τή «νομική ἀναγνώρισι τοῦ φύλου ἀπό τά 15»:
«Τό φῦλο στόν ἄνθρωπο ἀποτελεῖ ἱερή παρακαταθήκη καί ὑπηρετεῖ στή βάση τῆς ψυχοσωματικῆς συμπληρωματικότητας τό μυστήριο τῆς ζωῆς καί τῆς ἀγάπης. Ὑπό τήν ἔννοια αὐτή, δέν εἶναι ἐπιλέξιμο, ἀλλά ὡς δῶρο ἀποτελεῖ θεῖο χάρισμα στόν ἄνθρωπο, πού πρέπει αὐτός νά ἀξιοποιήσει γιά τόν ἁγιασμό του.
Ἡ Ἱεραρχία θεωρεῖ, ὅτι ἡ νομολογία τῶν δικαστηρίων τῆς πατρίδος μας καλύπτει, ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη, ὑφιστάμενα προβλήματα, μέ τό δεδομένο, ὅτι τό φῦλο οὔτε ἐπιλέγεται ἐλεύθερα οὔτε καί μεταβάλλεται κατά βούλησιν… Ὁ νόμος δέν μπορεῖ νά ἀρκεῖται ἁπλῶς στήν ἐπιστημονικά ἀτεκμηρίωτη δήλωση τοῦ πολίτη, πού ἐνδεχομένως ἀργότερα δύναται νά μεταβληθεῖ.
Τό προτεινόμενο νομοσχέδιο προκαλεῖ τό αἴσθημα τῆς κοινωνίας, τορπιλίζει τόν ἱερό θεσμό τῆς οἰκογένειας, ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τά χρηστά ἤθη καί τήν κοινή λογική καί κυρίως καταστρέφει τόν ἄνθρωπο».
.             
Ὁ λαὸς ἀναμένει ἀπό τήν Ἐκκλησία νά προβῆ καί σέ πιό δυναμικές ἐνέργειες. Ὁ Μητροπολίτης Αἰγιαλείας π. Ἀμβρόσιος καί ὁ κλῆρος του, συναποφάσισαν νά κτυποῦν κατά διαστήματα πένθιμα οἱ καμπάνες. Κάτι μεγάλο πεθαίνει σ’ αὐτό τόν τόπο! Ἤ μᾶλλον, ὅλος ὁ τόπος ψυχορραγεῖ!
.           Γιά τό ἐκτρωματικό νομοσχέδιο διαμαρτυρήθηκαν σύσσωμα καί ὅλα τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Στήν ἐπιστολή τους πρός τούς ἁρμοδίους ὑπουργούς σημειώνουν μεταξύ ἄλλων: «Παιδιά 15 ἐτῶν θά προβαίνουν σέ ἀλλαγή τοῦ “καταχωρισμένου φύλου” τους μέ μιά ἁπλή αἴτησι. Εἶναι δυνατόν διά νόμου νά καταστρατηγῆται ἀπροκαλύπτως εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πατρίδα μας ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ; “Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς”».
.          
Κάθε φυσιολογικός ἄνθρωπος ἀγανακτεῖ, ὅταν βλέπη τήν ἀνωμαλία νά σηκώνη θρασύ το κεφάλι. Μία μικρή μειονοψηφία διεστραμμένων, ἐπειδή ἔχει τή στήριξι (ποιός ξέρει γιατί;) κυβερνητικῶν παραγόντων, θέλει σώνει καί καλά νά ἐπιβληθῆ στή μεγίστη πλειονοψηφία τῶν σωστῶν ἀνθρώπων! Κινδυνεύεις ἐσύ νά κατηγορηθῆς ὡς ρατσιστής, ὅταν τήν ὁμοφυλοφιλία τήν ὀνομάζης ἀρρώστια καί παρά φύσιν ἐνέργεια, ὅπως καί εἶναι!
.             Ἐντύπωσι ἔκανε καί ἡ παρέμβασις ἑνός παλαιοῦ ποδοσφαιριστή, τοῦ κ. Βασιλείου Τσιάρτα: «Γιά μένα ζευγάρι εἶναι μόνο ἕνας ἄντρας καί μιά γυναίκα, οἱ ὑπόλοιποι εἶναι ἁπλα μαζί. Ὅσες παρελάσεις καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο κάνουν τά ὁμόφυλα ζευγάρια, δέν πρόκειται τό φαινόμενό τους νά τό δεχθῶ ὡς φυσιολογικό… Καί αὐτά τά ὅτι ὅποιος δέν συμφωνεῖ εἶναι ρατσιστής καί διάφορες τέτοιες ἀηδίες, νά πᾶνε νά τά ποῦν ἀλλοῦ! Ὑπάρχει πέρα ἀπ᾽ τήν αἰσθητική τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἡ ἀξιοπρέπεια. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν Ἀδὰμ καὶ τήν Εὕα. Τά ὑπόλοιπα κατασκευάστηκαν γιά κατανάλωση… Εὔχομαι οἱ πρῶτες ἀλλαγές φύλου νά γίνουν στά παιδιά αὐτῶν πού ψήφισαν αὐτό τό αἶσχος. Νά δῶ μέ τί καμάρι θά κυκλοφορήσουν».
.            
Τό φρικαλέο καί αἰσχρότατο νομοσχέδιο, τό καταδίκασε καί ὁ πλέον ἁρμόδιος φορέας. Πρόκειται γιά τήν Παιδοψυχιατρικὴ Ἑταιρεία Ἑλλάδος (Ἕνωση Ψυχιάτρων Παιδιῶν καί Ἐφήβων), πού εἶναι τό ἐπίσημο θεσμικό ὄργανο τῶν Ἑλλήνων Ψυχιάτρων Παιδιοῦ καί Ἐφήβου. Σέ ἐπιστολή πρός τόν ὑπουργό Δικαιοσύνης (4.10.2017) τονίζει καί τά ἑξῆς: «Θεωροῦμε καθῆκον μας νά ἐκφράσουμε τήν ἀντίθεσή μας γιά τήν ἐπέκταση τῆς δυνατότητας ἀλλαγῆς φύλου σέ ἄτομα αὐτῆς τῆς ἡλικίας (15 μέχρι τήν ἐνηλικίωση), ἡλικίας ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ἀπό ρευστότητα τῆς διαμορφουμένης ταυτότητας φύλου, καθώς καί τίς ἀνησυχίες μας, ὅτι ἡ ἐμπλοκή τῶν ἐν λόγῳ νέων στή διαδικασία θά ἐπιβαρύνει, παρά θά βελτιώσει τήν ψυχική τους κατάσταση».

 ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν μὲ τὶς «ἀντι-δράσεις» (π.χ. κωδωνοκρουσίες) μπορεῖ νὰ ἀλλάξει ὁ πίθηκος σὲ ἄνθρωπο!
Ἴσως νὰ ἔφθασε πάλι ἡ ἐποχὴ ὄχι τῆς ΑΝΤΙ-δράσεως ἀλλὰ τῆς εὐαγγελικῆς πνευματικῆς «δράσεως», δράση Ἁγ. Δημητρίου καὶ πίστη Ἁγ. Νέστορος ἔναντι τοῦ Γαλερίου Μαξιμιανοῦ, δοθέντος ὅτι μὲ σφοδρότητα ἐγκαταστάθηκε ἕνα αὐταρχικὸ καθεστὼς ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΤΟΥ μπάλαλου ΛΑΟΥ. 

Σχολιάστε

«ΤΣΙΦΛΙΚΙ» ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΩΝ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ; (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Παρατρεχάμενοι

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη 

.           Δέν εἶναι γήπεδο! Δέν εἶναι ἀγορά. Δέν εἶναι θέατρο. Δέν εἶναι κέντρο διασκεδάσεως. Δέν εἶναι συγκέντρωσις φιλικῆς παρέας. Δέν εἶναι συνάντησις φίλων καί γνωστῶν. Εἶναι σύναξις πιστῶν. Πρόκειται γιά τό Ναό, πού συνάγονται οἱ ὀρθόδοξοι. Εἶναι ὁ τόπος τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, πού «ὁμοθυμαδόν», «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾴ καρδίᾳ» ἀναπέμπονται δεήσεις καί ἱκεσίες πρός τόν φιλάνθρωπο Θεό. Εἶναι ὁ φοβερός τόπος τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως, πού ὁ «δι᾽ ἠμᾶς σταυρωθεῖς» «προσφέρει καί προσφέρεται». Εἶναι «ὁ οἶκος προσευχῆς», πού δέν μπορεῖ νά μεταβάλλεται σέ «οἶκο ἐμπορίου», κουβέντας καί κοσμικῆς συμπεριφορᾶς.
.           Ὁ χῶρος τοῦ Ἀχώρητου Θεοῦ, ὁ χῶρος τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν πιστῶν, ἀπαιτεῖ σιγή, προσοχή καί εὐλάβεια. Ὁ λόγος τοῦ λειτουργοῦ γιά τήν προσέλευσι στή θεία Κοινωνία, ἰσχύει καί γιά τήν εἰσοδευτική μας προσέλευσι (τήν εἴσοδό μας στό Ναό): «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».
.             
Χερουβικός ὕμνος, πού πρέπει νά ψάλλεται σεμνά καί κατανυκτικά, μιλάει σέ πληθυντικό ἀριθμό. Προτρεπόμεθα ὅλοι ν᾽ ἀφήσουμε τά πάντα, καί κινήσεις ἄσκοπες στό χῶρο τοῦ Ναοῦ καί συζητήσεις ἄσχετες, καί φροντίδες ποικίλες (ἀκόμα καί γιά λειτουργικές ὑπηρεσίες…) καί λογισμούς κοσμικούς. Ὅλα τ᾽ ἀφήνουμε ἔξω ἀπό τήν ἐξώθυρα, κάτω ἀπό τά σκαλοπάτια τοῦ Ναοῦ, καί ἀφοσιωνόμεθα στήν ὑποδοχή τοῦ «Βασιλέως τῶν ὅλων»: «Πάσαν νῦν βιωτικήν ἀποθώμεθα μέριμναν, ὡς τόν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι».
.           Ἡ ἱερή καί ἀγγελική προσταγή τοῦ λειτουργοῦ, ἀπευθύνεται σέ ὅλους τοὺς ἐκκλησιαζομένους: «Στῶμεν καλῶς! Στῶμεν μετά φόβου! Πρόσχωμεν τήν ἁγίαν ἀναφοράν, ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν». Δέν μπορεῖ νά ἐκφωνῆται τό «Στῶμεν καλῶς…» καί ἐκείνη τή στιγμή νά περιφέρωνται μερικοί εἴτε στόν κυρίως Ναό εἴτε στό ἱερό Βῆμα! Οὔτε ἐπιτρέπεται ἐκείνη τή στιγμή νά κάθωνται (ἐξαιροῦνται βεβαίως οἱ ὑπέργηροι καί οἱ ἀνάπηροι).
.           Ἡ λειτουργοῦσα Ἐκκλησία δέεται γιά ὅσους μπαίνουν στό Ναό, ὄχι γιά ἄλλο λόγο, παρά μόνο γιατί πιστεύουν καί γιατί θέλουν μέ εὐλάβεια νά λατρεύσουν τόν Κύριο, νά ἑνωθοῦν μαζί Του, νά ζήσουν προκαταβολικὰ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Ὑπέρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου καί τῶν μετά πίστεως, εὐλαβείας καί φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῷ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».
.           Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπισημαίνει ὅτι στό Ναό δέν λέγονται λόγια ἀνθρώπινα, ἀλλά μιλάει ὁ Οὐρανός καί γι᾽ αὐτό εἰσερχόμεθα μέ φόβο καί στεκόμεθα μέ εὐλάβεια: «Εἰ ἀρχόντων αὐτοῖς διαλεγομένων οὐκ ἀνέχονται ἔξω προσέχειν, πολλῶ μᾶλλον τοῦ Θεοῦ. Ἡμεῖς ὑπηρέται ἐσμεν, ἀγαπητοί, ἡμεῖς οὐ τά ἡμέτερα λέγομεν, ἀλλά τά τοῦ Θεοῦ. Ἐπιστολαί καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν ἀπό τοῦ οὐρανοῦ ἤκουσαι ἀναγινῶσκονται. Ἐπιστολαί, αὗται εἰσι πεμφθεῖσαι παρά τοῦ Θεοῦ. Εἰσερχώμεθα τοίνυν μετά τῆς προσηκούσης τιμῆς εἰς τάς Ἐκκλησίας καί μετά φόβου ἐπακούωμέν τῶν λεγομένων» (Ε.Π.Ε. 23,62). [Νεοελλ. ἀπόδ.: «Ἄν συνωμιλοῦσαν μερικοί χριστιανοί μέ ἄρχοντες ἐπίγειους, δέν θά τολμοῦσαν νά προσέχουν ἀλλοῦ. Πολύ περισσότερο τώρα, πού συνομιλοῦν μέ τόν Θεό. Ἐμεῖς, ἀγαπητοί, οἱ ἱερεῖς, εἴμαστε ἁπλῶς ὑπηρέτες. Δέν λέμε τά δικά μας, ἀλλά τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Καθημερινά στήν Ἐκκλησία διαβάζονται ἐπιστολές τοῦ οὐρανοῦ. Εἶναι ἐπιστολές, πού τίς ἔστειλε ὁ Θεός. Ἄς μπαίνουμε, λοιπόν, στήν Ἐκκλησία μέ τή δέουσα τιμή καί εὐλάβεια καί ἄς ἀκοῦμε μέ προσοχή τά λεγόμενα.]
.           Δυστυχῶς, ἡ πραγματικότητα σέ πολλούς Ναούς, δέν φανερώνει ἀνθρώπους προσευχομένους καί προσέχοντας, ἀλλά τύπους ἀπρόσεκτους, ἄτακτους, θορυβοῦντες, ἐνοχλοῦντες, κάποτε καί ἀσεβοῦντες. Καί ἄν αὐτοί ἦσαν μικρά παιδιά, ἤ ἐκτάκτως (κομῆτες!) εὐρισκόμενοι (λόγω π.χ. μνημοσύνου…) θά ὑπῆρχε κάποια δικαιολογία. Τό κακό εἶναι, ὅτι οἱ ἀτακτοῦντες εἶναι ἀπό τόν κύκλο τῶν λεγομένων… συνεργατῶν τοῦ ἱερέως!
.           Μιά ὁμάδα συνδεομένων μέ τό Ναό, φίλων τῶν πρεσβυτέρων, ἔχουν ἐξοικειωθῆ ἐπικίνδυνα μέ τά «θεῖα» καί τόν ἱερό χῶρο. Εἶναι σχεδόν σέ ὅλες τίς ἀκολουθίες περιφερόμενοι! Ἔχουν πάρει θάρρος! Ἀφόβως διασχίζουν τό Ναό γιά νά μποῦν στό Ἱερό! Μετά ἀπό λίγο βγαίνουν ἀπό τό Ἱερό, πηγαίνουν μέχρι τό παγκάρι, κουβεντιάζουν μέ τούς ἄλλους ἐπιτρόπους ἤ τίς ἐπιτρόπισσες! Πολλὲς φορές βγαίνουν καί ἀπο τὴν Ἐκκλησία, κι ὕστερα ξαναμπαίνουν. Παριστάνουν τά ἀφεντικά τοῦ Ναοῦ! Κινοῦνται ἀτάκτως, θά λέγαμε, πηγαινοέρχονται «σούρτα – φέρτα»! Καί ἄλλοι «κουμαντάρουν» τά πράγματα μέσα στό Ἱερό! Δέν μποροῦν νά σταθοῦν μέ εὐλάβεια οὔτε κατά τίς ἱερώτερες στιγμές. Συζητοῦν μέ ἄλλους, πού κι αὐτοὶ, κακῶς βρίσκονται στό Ἱερό.
.           Παρόμοια φαινόμενα παρατηροῦνται καί μέ γυναῖκες, πού θεωροῦν «τσιφλίκι» τους τό Ναό. Μπορεῖ νά λέγωνται «κυρίες τοῦ φιλοπτώχου» ἤ νεωκόρισσες ἤ «κυρίες τοῦ συσσιτίου»! Γενικῶς ὑπάρχει μιά ὁμάδα, ὄχι βεβαίως σέ ὅλους τούς Ναούς, πού θά τοὺς ὀνομάζαμε «παρατρεχάμενους». Εἶναι κρίμα!
.           Πολλοί ἀπό αὐτούς πλησίασαν κάποτε καλοπροαίρετα. Ἀλλά εἴτε διότι δέν κατηχήθηκαν καταλλήλως, εἴτε διότι ἐξοικειώθηκαν πολύ, ἀπό διάκονοι μετεβλήθηκαν σέ ἐνοχλητικούς «κουμανταδόρους». Συγκεκριμένα: Οἱ ἐπίτροποι ἄς μή στέκουν στό παγκάρι ὡς… ἐπιθεωρητές! Ἄς στέκουν μέ τούς λοιποὺς ἐκκλησιαζομένους, ὥστε νά μποροῦν καί αὐτοί νά προσεύχωνται. Ἕνας μόνο, ἐκ περιτροπῆς, ἄς στέκη διακριτικά γιά νά διευκολύνη τούς εἰσερχομένους. Γιά ὅλους ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Παύλου: «Λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας· καί γάρ ὁ Θεός πῦρ καταναλίσκον» (Ἑβρ. ιβ´ 28).
.           Οἱ κυρίες τοῦ φιλοπτώχου ἄς βρίσκωνται μαζί μέ τίς λοιπές γυναῖκες, ἐκκλησιαζόμενες καί προσευχόμενες, καί ὄχι ἐπιδεικνυόμενες! Εἶναι ἀταξία τήν ὥρα τῆς λατρείας νά πουλᾶνε «λαχνούς» ἤ ἄλλα ἀντικείμενα, ἤ νά γράφουν χαρτιά γιά μνημόνευσι! Παραγγέλλει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Στέλλεσθαι ἀπό παντός ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καί μή κατά τήν παράδοσιν ἥν παρέλαβον παρ᾽ ἠμῶν» (Β’ Θεσ.γ’ 6).

  • Στό ἱερό Βῆμα κανένας λαϊκός! Δέν χρειάζεται! Ὁ λειτουργός μπορεῖ καί μόνος του ν᾽ ἀνάψη τό θυμίαμα καί νά ἑτοιμάση τό «ζέον». Ὅσο γιά τό ἀντίδωρο, ἄς τεμαχίζεται σέ ἄλλο χῶρο. Καί φυσικά το ἀντὶ-δῶρο δίδεται χωρίς διακρίσεις, ὅπως καί τό ΔΩΡΟ! Κοροϊδεύουμε τούς πιστούς μέ τά λεγόμενα «ὑψῶματα» καί τά τυλιγμένα ἀντίδωρα!

.           Ὅλα κατά τάξιν. «Στῶμεν εὐλαβῶς»! Δέν εἶναι λέσχη φίλων ἡ Ἐκκλησία!

 

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΑΣΜΟΣ… «31 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ»! ΤΕΤΟΙΟ “ΞΕΣΑΛΩΜΑ”!

Αὐτονόητα, ὄχι διαφημιζόμενα!

 Τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΡ.»: Καὶ νὰ τὰ σημειώνεις καὶ νὰ τὰ ἐπισημαίνεις, εἶναι τόση ἡ φρενίτιδα τῆς ματαιοδοξίας καὶ τῆς κουφότητας, ποὺ δὲν ὑπάρχει ἀνθρωπίνως ἐλπίδα διορθώσεως. Εἶναι τέτοιο τὸ «ξεσάλωμα» τῆς ἐπιδειξιομανίας, ποὺ μόνον ἄνωθεν ὀδυνηρὴ ἐπέμβαση μπορεῖ νὰ τὸ ἀναχαιτίσει.

βλ. σχετ.: ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΤΗΣ «ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
ΟΧΕΤΟΣ ΦΩΤΟΚΙΤΣΑΡΙΑΣ καὶ ΑΥΤΕΙΔΩΛΙΣΜΟΥ!
«ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ» (π. Διον. Τάτσης)
«ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»
ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ!
ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ (τῆς “Βασίλως”) ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ (ἐπικοινωνιακῆς) ΦΑΚΗΣ!
ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ «κατ᾽ ἐπάγγελμα»!
ΤΟ ΑΛΛΗΛΟΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ «μὲ συμπαραστάτες βουλευτές, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀγέλη νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι»

39 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!!! (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

.              Γιὰ ἕνα ἁγιασμὸ 31 φωτογραφίες διαφημιστικὲς σὲ ἐκκλησιαστικὴ ἱστοσελίδα. Ναί, καλὰ διαβάσατε, 31 φωτογραφίες γιά ἕνα ἁγιασμό!
Πόση ὥρα κρατάει ἕνας μικρὸς ἁγιασμός; Ἔπρεπε κάθε λεπτό του καὶ κάθε λεπτομέρειά του ν’ ἀπαθανατισθοῦν καὶ τὸ «ἄλμπουμ» ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἁγιασμό ν’ «ἀνεβῆ» σέ «σάϊτ»; Μὴ ρωτῆστε, ποιὸς εἶναι ὁ ἀγιασμός αὐτός, διότι θά… ἀδικήστε τούς ἄλλους. Παντοῦ σχεδὸν τὸ ἴδιο γίνεται!
.           Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Σηλυβρίας Αἰμιλιανός, σοβαρὸς ἐπίσκοπος, μὲ ἀποστολικὸ περιεχόμενο καὶ μὲ καθόλου ἐξωτερικὴ κουφότητα, ἔλεγε ἐπανειλημμένως: «Φαντάζεσθε ἰατρικὸ περιοδικὸ νὰ δημοσιεύη φωτογραφίες ἰατροῦ, πού ἐξετάζει ἄρρωστο μὲ τὰ ἀκουστικά του ἢ τοῦ παίρνει τὴν πίεσι; Μὰ κάτι τέτοια γιὰ τὸν ἰατρὸ εἶναι αὐτονόητα. Τὰ αὐτονόητα ἢ πράξεις ἐπαγγελματικῆς ρουτίνας δὲν ἀποτελοῦν εἰδήσεις… Στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας γιατί αὐτὴ ἡ κουφότητα; Αὐτονόητο γιὰ τὸν ἱερέα ἢ γιὰ τὸν ἐπίσκοπο εἶναι ἡ τέλεσις ἑνὸς ἁγιασμοῦ ἢ ἑνὸς ἑσπερινοῦ. Αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦν εἰδήσεις γιὰ δημοσίευσι σὲ ἐκκλησιαστικὰ περιοδικὰ ἢ γιὰ προβολή. Δὲν εἶναι ἔκτακτες εἰδήσεις, πού χρήζουν λαμπρᾶς προβολῆς».
.               Ἡ τέλεσις ἁγιασμοῦ ἢ ἑσπερινοῦ δὲν ἀποτελοῦν εἰδήσεις. Αὐτονόητο γιά τὸν κληρικὸ εἶναι ἡ τέλεσις λατρευτικῶν πράξεων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ προβληθοῦν οἱ τελοῦντες αὐτονόητα πράγματα;
.              Κάποτε τὴν κουφότητα γιά πολλὲς φωτογραφίες τὴν συναντούσαμε μόνο σὲ γάμους καὶ βαπτίσια. Καὶ τότε μᾶς φαινόταν ὑπερβολικό τό φαινόμενο καὶ ἐν πολλοῖς… ἀσεβές! Τὸ μυστήριο καταντοῦσε γελοιότητα. Τὸ θαῦμα μετατρεπόταν σὲ φανταχτερὸ θέαμα. Ἡ προσευχὴ γινόταν ἐπιδεικτικὴ φασαρία. Καὶ φυσικὰ τώρα τὸ κακὸ ἔχει παραγίνει. Ὁ ναὸς μεταβάλλεται σὲ «στούντιο». Καὶ οἱ μετέχοντες προσέχουν τὴν κάμερα τοῦ «βίντεο» καὶ τῶν φωτογράφων!
.                Ἔ, λοιπόν, τὸ ἀσεβὲς αὐτὸ φαινόμενο κυριαρχεῖ πλέον καὶ στὸν ἑσπερινὸ καὶ στὴ θεία λειτουργία καὶ στὶς χειροτονίες καὶ στὶς… μοναχικὲς κουρές! Ἡ θεία κοσμιότητα ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν ἐπιδεικτικὴ κοσμικότητα.
.              
Ὁ σεμνὸς λειτουργός, ἔχοντας συνείδησι τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου πού διακονεῖ, τρέμει ἀπὸ φόβο καὶ ἱερὸ δέος. Καὶ φυσικὰ λαμβάνει τὰ μέτρα του, νὰ περιφρουρήση τὴ μυσταγωγία.
.              Τὸ «μηδεὶς ἀμύητος εἰσίτω» ἰσχύει πολὺ περισσότερο γιά τὶς φωτογραφίες: «Μηδεὶς φωτογράφος εἰσίτω»!
.               Ἔξω ἡ ἐπιδειξιομανία! Μέσα ἡ ἱερότητα καὶ ἡ εὐλάβεια!
.               Καὶ ἐπειδὴ μὲ τὰ σύγχρονα «κινητὰ» ὅλοι εἶναι φωτογράφοι, οἱ σχετικὲς ὁδηγίες ὀφείλουν νὰ εἶναι πιὸ συγκεκριμένες καὶ αὐστηρές. Καὶ νὰ καλύπτωνται βεβαίως καὶ ἀπὸ Συνοδικὲς ἐγκυκλίους.

, , ,

Σχολιάστε

ΔΙΑΦΩΝΙΑ ἢ “ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ”;

Διαφωνία ἤ ἀποτείχισις;

τοῦ Ἁρχιμ.  Δανιήλ Ἀεράκη

.                   Διαφωνίες ὑπάρχουν. Ἀλλ’ ἡ ἀγάπη καί ἡ κοινωνία στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ἐκκλησία, διατηροῦνται πάσῃ θυσίᾳ. Ἔχουμε δικαίωμα νά διαφωνοῦμε μέ ἐνέργειες ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας; Ἀσφαλῶς! Ἀλλά κάτι τέτοιο δέν σημαίνει ὕβρεις κατά τῶν ποιμένων. Ἔχουμε δικαίωμα νά διαμαρτυρώμαστε γιά ἀντικανονικές πράξεις ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν; Ἀσφαλῶς! Ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ἀποκοπή ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

  • Ἔχει δικαίωμα ἕνας ἐπίσκοπος νά κόβη τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, τοῦ προέδρου, δηλαδή, τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ἀνήκει; Ἐδῶ τό «ἀσφαλῶς» δέν τό λέμε ἀπόλυτα. Βεβαίως ὑπάρχει ἕνας κανόνας, ὁ ιε´ τῆς Πρωτοδευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀλλά δέν ἀνοίγει τόσο εὔκολα τήν πόρτα τῆς ἀποτειχίσεως (διακοπῆς μνημονεύσεως). Παρέχει στόν ἐπίσκοπο αὐτό τό δικαίωμα, ἐφ’ ὅσον ὁ Πατριάρχης κηρύττει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αἵρεσι καί ἔχει καταδικασθῆ ἐκκλησιαστικῶς γιά τήν αἵρεσί του αὐτή.

.             Σέ ἀντικανονικές ἐνέργειες προβαίνει καί ὁ νῦν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καί μάλιστα στά πλαίσια τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἀλλὰ δέν ἀρνήθηκε κανένα βασικό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. («ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ πίστη στὴν ΜΙΑ Ἐκκλησία ἆραγε ἀποτελεῖ δόγμα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως;)
.                Ὑπῆρξε βέβαια κάποτε (τό 1970) διακοπή μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἀπό τρεῖς Μητροπολίτες (Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιο, Φλωρίνης Αὐγουστῖνο, Παραμυθίας Παῦλο), ἀλλ’ ὄχι γιά πάντα. Ἐπειδή πολλοί ἐπικαλοῦνται τό παράδειγμα τοῦ π. Αὐγουστίνου, ἄς γνωρίζουν, ὅτι ὁ π. Αύγουστῖνος δέν διέκοψε τό μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου. Τήρησε τήν νότητα, καί μάλιστα ἐπισκέφθηκε τό Φανάρι ἐπί πατριάρχου Δημητρίου. Οὔτε ἀποστασιοποιήθηκε, οὔτε ἀποτειχίστηκε, οὔτε ἀποσχίσθηκε.

  • Καί ἄν ὁ ἐπίσκοπος ἔχη κάποια δυνατότητα (ὄχι ὑποχρέωσι) διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ προέδρου τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἕνας πρεσβύτερος δέν ἔχει κανένα δικαίωμα οὔτε καί δυνατότητα διακοπῆς μνημονεύσεως τοῦ ἐπισκόπου του, μόνο καί μόνο διότι ὁ ἐπίσκοπός του δέν διακόπτει τή μνημόνευσι τοῦ Πατριάρχου!

1 Σχόλιο

ΟΧΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΛΛ᾽Ο ΤΥΧΑΙΟΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ὄχι ὁ ἄριστος, ἀλλ’ ὁ τυχαῖος!

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Tά μετάλλια στούς ἀθλητικούς ἀγῶνες τά δίνουμε με κλήρωσι; Τήν ἡγεσία ἑνός ἔθνους (πρωθυπουργία) τή δίνουμε μέ κλήρωσι; Τό γαμπρό σέ μιά νύφη τόν δίνουμε μέ κλήρωσι; Τό φάρμακο σ’ ἕναν ἄρρωστο τό δίνουμε μέ κλήρωσι;

  • Σέ ὅλα ἀναζητοῦμε τό καλύτερο ἤ τόν καλύτερο. Γιατί μόνο στήν Παιδεία δέν θέλουμε τό καλύτερο ἤ τόν καλύτερο, τό ἄριστο ἢ τόν ἄριστο, τόν πρῶτο ἢ τόν πλέον ἐπιμελῆ καί ἐπιτυχόντα;

  • Ἔτσι θέσπισε ὁ ὑπουργός τῆς Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου: «Τή σημαία – εἶπε – στίς παρελάσεις δέν θά τήν σηκώνουν οἱ ἄριστοι, ἀλλά τυχαῖα! Μέ κλῆρο θά βγαίνει ὁ σημαιοφόρος»!

  • Τό ἄν θά γίνωνται παρελάσεις ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπό τό πῶς καί γιατί γίνονται οἱ παρελάσεις. Ἀλλ’ ἡ κλήρωσις δέν φανερώνει σεβασμό στόν κόπο καί στόν ἀγῶνα. Κι ἄν ὁ κλῆρος πέση νά σηκώση τή σημαία ἕνας μαθητής «ἀναρχικός»; Καί ἄν ἐπιλέξη ὁ μαθητής αὐτός, ἀντί νά σηκώση, νά κάψη τή σημαία;

  • Σέ ὅλα χρειάζεται ξιολόγησις. Γιά ὅλα ὑπάρχουν κριτήρια. Γιά ὅλα ὑπάρχουν σταδιακές ἀποδόσεις. Γιά ὅλα ὑπάρχει ή ξιοκρατία. Γιά ὅλα ὑπάρχουν τά προσόντα. Γιά ὅλα ὑπάρχει ἡ ριστεία.

  • Καί ἄριστος μπορεῖ νά εἶναι ὄχι μόνο ὁ μαθητής τοῦ 20 ἤ τοῦ 19, ἀλλά καί ὁ μαθητής, πού τήν περσινή ἥσσονα προσπάθεια, τήν ἔκανε φετινή φιλότιμη προσπάθεια καί ἐπαινετή βελτίωσι.

Σχολιάστε

ΛΑΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Λαός ὀρθόδοξος

τοῦ Ἀρχιμ.  Δανιήλ Ἀεράκη

.        Ὑπάρχουν ἀξίες, πού εἶναι διαχρονικές. Γιά τόν τόπο μας, πού λέγεται Ἑλλάδα, τό τρίπτυχο «Πατρίδα, Θρησκεία, Οἰκογένεια», εἶναι διαχρονικό.

  • Μπορεῖ βέβαια νά τό καπηλεύωνται πολλοί κατά καιρούς, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει, ὅτι χάνει τή σημασία του.

  • Μπορεῖ νά κάνουν μερικοί τυπικά τό σταυρό τους καί νά μήν ἔχη ἡ ζωή τους σχέσι μέ τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ὅτι θά καταργήσουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς δόγμα καί ὁμολογία τῆς χριστιανικῆς μας κλήσεως καί ἰδιότητας.

  • Μπορεῖ νά εἶναι μερικοί πατριδοκάπηλοι, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει, ὅτι θά λησμονήσουμε τήν ἱστορία τῆς Πατρίδας μας ἤ θά θεωροῦμε ἀναχρονιστικό τό νά ὀνομαζώμαστε Ἑλλάδα.

  • Μπορεῖ πολλοί νά χλευάζουν τήν ἠθική ζωή καί τήν τιμιότητα τῆς ὡραίας οἰκογένειας, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ὅτι δέν εἶναι ἡ οἰκογένεια τό κύτταρο τῆς κοινωνίας καί εἰδικώτερα, ὅτι ἠ χριστιανική οἰκογένεια δέν εἶναι ὁ προθάλαμος τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ αἱμοδότης τοῦ Ἔθνους.

  • Νά γιατί προκάλεσαν ἀγανάκτησι δηλώσεις τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς Νικ. Βούτση, μέ τίς ὁποῖες θέλησε νά ξερριζώση ὅ,τι ἑλληνικό καί ὀρθόδοξο ἀπό τόν τόπο πού λέγεται Ἑλλάδα. Συγκεκριμένα εἶπε: «Ἡ ἐποχή δέν μπορεῖ νά εἶναι βαθύτατα συντηρητική, οὕτε ἡ Ἑλλάδα ἡ μεταμνημονιακή (!), νά εἶναι Ἑλλάδα μέ ὅραμα τό “Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια”… Στήν Ἑλλάδα ἡ Ὀρθοδοξία ἀφορᾷ τό 90% τοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλά ἡ Ἑλλάδα δέν εἶναι Ὀρθόδοξος λαός (!). Εἴμαστε σύγχρονο κράτος. Δέν εἴμαστε φονταμενταλιστικό ὀρθόδοξο κράτος, οὕτε ταλιμπάν τῆς Ὀρθοδοξίας»!

  • Κάποιους ἄλλους «ταλιμπάν» ἔπρεπε νά καταδικάση ἡ Βουλή. Αὐτούς, πού ἀποτελοῦν τήν τρομοκρατική ὀργάνωσι «Ρουβίκωνας» καί μπῆκαν καί ἀσχημόνησαν καί μέσα στή Βουλή!

  • Ὅσο γιά τό τί εἶναι ἡ Ἑλλάδα, δεν θά ρωτᾶμε ἑσᾶς, κ. Βούτση, ἀλλ᾽ αὐτούς πού ἔστησαν καί ἀνέστησαν αὐτό τό κράτος. Θά ρωτήσουμε τούς μάρτυρες καί τούς ἥρωες τοῦ Ἔθνους.

  • Ναί, ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ Οἰκογένεια. Καί ἄν, ὅπως πᾶτε, διαλύσετε τό θεσμό τῆς οἰκογένειας, μετά ἀπό λίγα χρόνια δέν θά ὑπάρχη Ἑλλάδα.

  • Ναί, ἡ Ἑλλάδα εἶναι και ἡ Θρησκεία καί πιό συγκεκριμένα ἡ Ἐκκλησία. Σῶμα χωρίς καρδιά θά εἶναι ἡ Ἑλλάδα χωρίς τήν Ἐκκλησία. Δέν εἶναι ἀθεϊστικό κράτος ἡ Ἑλλάδα. Μπορεῖ κάποιοι νά καπηλεύτηκαν τό σύνθημα «Ἑλλάς Ἑλλήνων Χριστιανῶν», ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ζήση χωρίς τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία.

  • Ναί, ἡ Ἑλλάδα εἶναι μιά Πατρίδα. Ανήκει στήν κοινωνία τῶν εθνῶν, ἀλλά μέ τή δική της ἐθνική ταυτότητα.

Οἱ ἰδέες σας, κ. Βούτση, ἐπιχειρήθηκε κάποτε νά ἐπιβληθοῦν στόν τόπο μας καί μέ αἱματηρή βία. Ἀλλά δέν ὑποτάχθηκε στόν ἄθεο κομμουνισμό. Ἐλπίζουμε, ὅτι θά ἀνακάμψουμε ὡς Ἕλληνες, γιά νά εἴμαστε ἄξιοι ἀπόγονοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων προγόνων μας.

,

Σχολιάστε