Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιμ. Γεώργιος (Προηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου))

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΕΡΙΤΟΜΗ («Δὲν ἔχει ἐξουσία ὁ διάβολος οὔτε ὁ ἀντίχριστος εἰς τὸν ἐσφραγισμένον ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκτὸς ἐὰν ὁ ἴδιος ἀρνηθῇ τὴν πίστι καὶ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ πέση στὴν ἀθεΐα ἢ στὶς ἄλλες θρησκεῖες καὶ τὶς αἱρέσεις.».)

Ες τν Περιτομν το Κυρίου κα τ Νέο τος
(1990)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου [Καψάνη],
Προηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου
«Ὁμιλίες σὲ ἀκίνητες Δεσποτικὲς
καὶ Θεομητορικὲς ἑορτὲς (τῶν ἐτῶν 1981-1991) Α´
,
ἔκδ. Ι. Μονῆς Ὁσ. Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος, 2015

.         Οἱ ἱεροὶ ὕμνοι ποὺ ψάλαμε ἀπόψε μᾶς ἀπεκάλυψαν καὶ τὸ βαθὺ θεολογικὸ νόημα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου. Ἔλεγαν: «Συγκαταβαίνουν ὁ Σωτὴρ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν, οὐκ ἐβδελύξατο σαρκὸς τὴν περιτομήν», δὲν ἐπαισχύνθη οὔτε καὶ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν περιτομὴ τῆς σαρκός. Εἶναι ἕνα ἀνεξιχνίαστο μυστήριο αὐτό, αὐτὴ ἡ μεγάλη συγκατάβασις, ἡ ἄκρα ταπείνωσις τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος κατεδέχθη ὅλη τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ νὰ ἀρχίσῃ, ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς τοὺς τύπους τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου νὰ ἐκπληρώσῃ καὶ αὐτὴ τὴν περιτομὴ νὰ ὑποστῇ. Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς ἐξίσταται βλέπων τὸν Κύριο, ὄχι μόνο νὰ περιτυλίγεται μὲ τὰ σπάργανα τοῦ βρέφους, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴν περιτομή, τὸ κόψιμο δηλαδὴ τῆς ἁγίας Του σαρκός, νὰ ὑπομένη. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴν σωτηρία μας.
.         Ἦταν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη οἱ Ἰσραηλίτες νὰ περιτέμνωνται· καὶ αὐτὸ ἦταν σημεῖο τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ. Ὅτι αὐτὸς ὁ ὁποῖος περιετέμνετο ἀνῆκε στὸν λαὸ τῆς Διαθήκης, στὸν λαὸ ποὺ εἶχε τὶς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, τὶς ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ. Ἦταν σημεῖο συμφωνίας μεταξύ του Θεοῦ καὶ τῶν πιστῶν Ἰσραηλιτῶν. Γι’ αὐτὸ δὲν ἐννοεῖτο Ἰσραηλίτης πιστὸς ποὺ νὰ μὴ ἔχῃ δεχθῆ τὴν περιτομή. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ περιτομὴ -ἡ σαρκικὴ περιτομὴ- ἐνομοθετήθη ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ προετοιμάσῃ τὸν λαὸ καὶ νὰ τὸν προσανατολίσῃ πρὸς μία ἄλλη περιτομή, ἡ ὁποία θὰ ἦταν καὶ ἡ ἀληθινὴ περιτομή, τὴν περιτομὴ ὄχι πλέον τῆς σαρκός, ἀλλὰ τὴν περιτομὴ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τὴν περιτομὴ τῶν παθῶν καὶ τὴν ἔνδυσι μὲ τὸν νέο ἄνθρωπο τῆς Χάριτος. Γι’ αὐτὸ λέγουν ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι ἡ περιτομὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν τὸ σύμβολο τῆς ἀληθινῆς περιτομῆς, τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος.
.         Τώρα ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος πάλι ἔχει ἕνα σημεῖο τῆς Διαθήκης, τῆς Νέας Διαθήκης. Τὸ σημεῖο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν ἡ περιτομή. Τὸ σημεῖο τῆς Νέας Διαθήκης εἶναι τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη περιετέμνοντο τὰ ἀρσενικὰ παιδιά. Τώρα καὶ τὰ θηλυκὰ παιδιά, ὅλοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες δέχονται τὴν νέα περιτομὴ τῆς Χάριτος, τὸ Βάπτισμα τῆς Χάριτος, καὶ γίνονται μέλη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ νέου Ἰσραήλ, τοῦ Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος. Καὶ ἡ περιτομὴ αὐτὴ γίνεται μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, μὲ τὸ ὁποῖο περιτέμνεται, κόβεται, ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος καὶ ἐγκαινίζεται ὁ νέος ἄνθρωπος. Τότε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶχαν μόνο περιτομή. Τώρα στὴν Νέα Διαθήκη ἔχουμε καὶ περιτομὴ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ ἔχουμε καὶ ἐγκαινισμὸ μέσα στὸν ἄνθρωπο τοῦ νέου ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρώπου τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τότε ἔκοβαν, ἀλλὰ δὲν ἐλάμβαναν Πνεῦμα Ἅγιον. Τώρα κόβεται ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ λαμβάνουμε Πνεῦμα Ἅγιο.
.         Γι’ αὐτὸ ατ εναι ληθιν περιτομή, τ γιο Βάπτισμα τς κκλησίας. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ νέο σημεῖο τῆς Χάριτος, τὸ σημεῖο τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ ἔχουν ὅλοι οἱ σφραγισμένοι Χριστιανοί. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστιανὸς διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος σφραγίζεται μὲ τὸν τύπο τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, καὶ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ εἴμεθα, ὅπως λένε οἱ εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἐσφραγισμένοι μὲ «τὸν τύπο τοῦ σημείου τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου», δηλαδὴ μὲ τὸν Τίμιο καὶ Ζωοποιὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἴμαστε σφραγισμένοι μὲ μία περιτομὴ σαρκική, ἀλλὰ εἴμαστε σφραγισμένοι μὲ ἕνα σφράγισμα πνευματικὸ καὶ αἰώνιο. Μὲ ἕνα σφράγισμα, τὸ ὁποῖο δὲν περνάει μὲ τὸ πέρασμα τῆς σαρκός. Ὅταν ὁ Ἰσραηλίτης πέθαινε καὶ ἔλιωνε τὸ σῶμα του, ἔλιωνε καὶ τὸ σφράγισμα τῆς περιτομῆς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τώρα ὁ Χριστιανὸς καὶ νὰ πεθάνῃ, ἔχοντας τὸ πνευματικὸ σφράγισμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ατ τ σφράγισμα εναι αώνιο κα νεξίτηλο πάνω του. Καὶ δὲν τὸ χάνει, ἐκτὸς ἐὰν ὁ ἴδιος ἀρνηθῇ τὴν πίστι καὶ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ πέση στὴν ἀθεΐα ἢ στὶς ἄλλες θρησκεῖες καὶ τὶς αἱρέσεις.
.         Μᾶς συνοδεύει λοιπὸν ἡ νέα περιβολὴ τῆς Χάριτος τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸ νέο σημεῖο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο μᾶς γεμίζει μὲ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεόν, ὅτι εἴμεθα ὅλοι μὲ τὸ δικό Του ἅγιο σφράγισμα, μὲ τὸ δικό Του ἀνεξίτηλο πνευματικὸ σφράγισμα. Δὲν εἴμαστε ὅπως τὰ Ἔθνη, ὅπως οἱ ἐκτὸς Χριστοῦ ἀσφράγιστοι, καὶ γι’ αὐτὸ ἕρμαια τῶν δαιμόνων. Ὅταν ὁ διάβολος δῆ τὸν ἀσφράγιστο, εὔκολα τὸν κάνει δικό του. ταν μως δ τν σφραγισμένο μ τ νομα το ησο Χριστο κα μ τ γιο Βάπτισμα, δν μπορε ν τν κάνῃ δικό του, παρ μόνον ν ατς δώσῃ τν καρδιά του στν διάβολο. Δν χει ξουσία διάβολος οτε ντίχριστος ες τος σφραγισμένους ν τ νόματι το ησο Χριστο.
.               Καὶ αὐτὰ ὅλα τὰ ζοῦμε σήμερα, ποὺ εἶναι καὶ ἡ πρώτη του ἔτους. Καὶ παρακαλοῦμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς συγχωρήση, πρῶτα-πρῶτα διότι ὡς ἄνθρωποι ποὺ εἴμεθα ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀδύνατοι πολλὲς φορὲς τὸν πικράναμε στὴν ζωή μας ἀλλὰ καὶ στὸν χρόνο ποὺ πέρασε. Καὶ δὲν εἶναι μόνον οἱ μεγάλες ἁμαρτίες, μὲ τὶς ὁποῖες πικραίνουμε τὸν Ἅγιο Θεό, τὸν Πλάστη μας καὶ Δημιουργό μας καὶ Κύριό μας. Σκεφτόμουν σήμερα ποὺ λειτουργοῦσα καὶ τὸ ἑξῆς: Κάθε φορᾶ ποῦ ὁ νοῦς μᾶς φεύγει ἀπὸ τὸν Θεό, δὲν πικραίνουμε τὸν Θεό; Γιατί μᾶς ἔπλασε ὁ Θεός; Μᾶς ἔπλασε γιὰ νὰ εἴμεθα ἑνωμένοι μαζί Του. Γιὰ νὰ εἴμεθα σὲ συνεχῆ κοινωνία μαζί Του. Καὶ ὅταν ἐμεῖς ἀφήνουμε τὸν νοῦ μας νὰ περισπᾶται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ σὲ καλὰ πράγματα ἀλλὰ πράγματα ποὺ δὲν εἶναι ὁ Θεός, ὁ Θεὸς δὲν πικραίνεται; Ὅταν μᾶς βλέπῆ ὅτι ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τὸν πόθο νὰ εἴμαστε πάντοτε ἑνωμένοι μαζί Του; Καὶ γιὰ ὅλους τους Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ μᾶς τοὺς Μοναχοὺς ποὺ ἀναζητοῦμε τὴν τελειότητα, ποὺ ἀναζητοῦμε τὴν τελεία εὐαρέστησι τοῦ Θεοῦ, νὰ εὐαρεστήσουμε τελείως τὸν Θεό, δὲν εἶναι ἕνας πόνος στὴν ψυχή μας, ὅτι πέρασε πολὺς χρόνος τῆς ζωῆς μας -καὶ αὐτὸς ὁ χρόνος ποῦ πέρασε- χωρὶς νὰ ἔχουμε συνεχῆ τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ;
.             Καὶ γι’ αὐτὸ θερμὴ ἀνεβαίνει ἡ ἱκεσία μας πρὸς τὸν Κύριο: Πρῶτα-πρῶτα νὰ συγχωρήσῆ τὶς ἁμαρτίες μας ὅλες. Καὶ δεύτερον νὰ μᾶς δώσῃ τὴν Χάρι Του, τὴν εὐλογία Του, τὸν φωτισμό Του καὶ τὴν δική Του θεία δύναμι, ὥστε μὲ τὸν νέο χρόνο νὰ ἀγωνιστοῦμε νὰ μὴ τὸν πικράνουμε σὲ τίποτα ἢ τουλάχιστον νὰ τὸν πικράνουμε πολὺ λιγώτερο ἀπ’ ὅ,τι τὸν πικράναμε στὸν χρόνο ποὺ πέρασε. Καὶ μακάρι νὰ μᾶς ἀξιώση ἡ ἀγαθότης Του καὶ ἡ ἀγάπη Τοῦ ὄχι μόνον νὰ μὴ τὸν πικράνουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν εὐαρεστήσουμε, καὶ νὰ εἶναι τέτοια ἡ ζωή μας καὶ ὁ ἀγώνας μας καὶ ἡ προσευχή μας καὶ ἡ ἄσκησίς μας καὶ ἡ ὑπακοή μας καὶ ἡ συμμετοχή μας στὰ ἄχραντα Μυστήρια καὶ ἡ παρακολούθησις τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ὥστε νὰ εὐαρεστοῦμε τὸν Κύριο καὶ Θεό μας. Καὶ ὅταν θὰ περάση αὐτὸς ὁ χρόνος, ἂν θέλη ὁ Θεὸς καὶ ζήσουμε καὶ φθάσουμε στὸ ἑπόμενο ἔτος, νὰ ἀνασκοποῦμε τὸν χρόνο ποὺ πέρασε καὶ νὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε· “σὲ εὐχαριστοῦμε Κύριε, διότι μὲ τὴν δική σου Χάρι λιγώτερες φορὲς σὲ πικράναμε ἐφέτος ἀπ’ ὅ,τι πέρυσι”.
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ ταπεινή μου εὐχὴ σὲ ὅλους τους ἀδελφοὺς καὶ στοὺς ἀγαπητούς μας Χριστιανοὺς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι φίλοι μας καὶ ἀδελφοί μας καὶ συνεργάτες μας, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλους τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς, νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος ἐφέτος νὰ μὴ τὸν πικράνουμε. Μόνο νὰ τὸν εὐαρεστήσουμε. Καὶ ἀκόμη, αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ εὐχή μου γιὰ τὸ Ἔθνος μας, τὸ Ἑλληνικὸ καὶ Ὀρθόδοξο Ἔθνος: Νὰ φωτίσῃ ὁ Κύριος ὅλους τους ἄρχοντας τοῦ Ἔθνους, τοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, στὸν χρόνο ποὺ ἔρχεται νὰ μὴ τὸν πικράνουμε, ὅπως τὸν πικράναμε τὸν προηγούμενο χρόνο, ὄχι μόνο μὲ πολλὲς ἁμαρτίες -ἐνεργητικὲς ἁμαρτίες- ἀλλὰ καὶ μὲ νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα ἦσαν ὅλως ἀντίθετα μὲ τὸ ἅγιο θέλημα τοῦ Κυρίου, ὅπως τὸ νομοσχέδιο τῆς νομιμοποιήσεως τῶν ἀμβλώσεων, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς ἐξακολουθεῖ ἀκόμη νὰ ὑφίσταται, καὶ ὅσο ὑφίσταται, εἶναι μία αἰτία μεγάλης πικρίας τοῦ Ἁγίου Θεοῦ πρὸς τὸν λαό μας, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἄλλα ζητεῖ καὶ ἄλλα περιμένει.
.           Εὔχομαι σὲ ὅλους τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς πλουσίαν τὴν εὐλογίαν τοῦ Κυρίου, καὶ σὲ ὅλους τους λαϊκοὺς ἀδελφοὺς ἔτη πολλὰ πρὸς δόξαν Θεοῦ, ἐν μετανοίᾳ, ἐν ἁγιασμῷ καὶ ἐν προετοιμασίᾳ γιὰ τὴν ἔξοδον ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἡ ὁποία εἴθε νὰ μᾶς βρῇ ὅλους στὴν καλύτερη ὥρα τῆς ζωῆς μας.

 

 

 

ΠΗΓΗ: theomitoros.blogspot.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Ες τν ορτν τν Θεοφανείων

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου († ) [Καψάνη],
Προηγουμένου τῆς Ι. Μονῆς Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους
«Ὁμιλίες σὲ ἀκίνητες Δεσποτικὲς καὶ Θεομητορικὲς ἑορτὲς»
(τῶν ἐτῶν 1981-1991) Α´
,
Ἔκδοσις Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους 2015, σελ. 90-93
[Ὁμιλία στὴν τράπεζα τῆς Μονῆς τὸ 1989]

%ce%b2%ce%b1%cf%80%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%b9%cf%83.           Ὅπως ὅλες οἱ Δεσποτικὲς ἑορτές, ἔτσι καὶ ἡ σημερινὴ ἑορτὴ ἔχει χαρακτήρα Τριαδικό, Χριστολογικό, ἀνθρωπολογικὸ καὶ ἀφορᾶ ὅλη τὴν κτίσι.
.           Τριαδικό, διότι ἐφάνη πολὺ καθαρὰ ἡ Ἁγία Τριάς, δηλαδὴ τὰ τρία Πρόσωπα, τόσο καθαρὰ ὅσο ἄλλοτε δὲν εἶχε φανῆ, καὶ ἄρα ἐγνώρισαν ὅσοι ἦσαν ἐκεῖ καὶ ὅσοι ὑπουργοῦσαν -κυρίως ὁ Τίμιος Πρόδρομος- τὸ Τριαδικόν του Θεοῦ. Καὶ δι’ αὐτῶν καὶ ἐμεῖς ὅλοι. Διότι αὐτοὶ μᾶς παρέδωσαν, καὶ ἐμεῖς σὰν νὰ εἴμεθα αὐτοπται μάρτυρες πιστεύουμε σ’ αὐτὸ ποὺ τότε ἐφανερώθη καὶ ἀπεκαλύφθη. Γι’ αὐτὸ καὶ ψάλαμε χθὲς «Τριάδος ἡ φανέρωσις ἐν Ἰορδάνῃ γέγονεν», ἀλλὰ καὶ ἐν Ἰορδάνῃ καὶ ἐν ἡμῖν.
.           Ἔχει χαρακτήρα Χριστολογικό, διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶναι τὸ κύριο Πρόσωπο στὸ μυστήριο αὐτό, εἶναι ὁ Δεσπότης Χριστός, ὁ ὁποῖος γιὰ μία ἀκόμη φορὰ δείχνει τὴν ἄκρα Του ταπείνωσι καὶ τὴν ἄκρα Του ὑπακοὴ πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα. Καὶ ὅταν ἐγεννήθη ἐν τῷ σπηλαίῳ, καὶ τώρα ποὺ βαπτίζεται, καὶ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, καὶ πάντοτε αὐτὲς ἦσαν οἱ δύο ἀρετὲς τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖες ἔγιναν καὶ ἡ ἀφορμὴ τῆς σωτηρίας τῆς δικῆς μας. Ὅπως ὁ Ἀδὰμ ἔπεσε διὰ τῆς ὑπερηφανείας καὶ διὰ τῆς ἀνυπακοῆς, ἔτσι καὶ ὁ νέος Ἀδὰμ μποροῦσε νὰ ἀνορθώση τὸ ἀνθρώπινο γένος μόνο μὲ τὴν ταπείνωσι καὶ τὴν ὑπακοή. Καὶ ἔτσι ἄφησε καὶ «ἡμῖν ὑπογραμμόν, ἵνα ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ».
.           Εἶναι ἑορτὴ ὅμως ποὺ ἀφορᾶ καὶ στὸν ἄνθρωπο, διότι, ὅσα γίνονται μὲ τὴν Τριαδικὴ συνεργασία ἐν Χριστῷ, ἀφοροῦν στὸν ἄνθρωπο. Κατεβαίνει γυμνὸς μέσα στὸ ὕδωρ, γιὰ νὰ πάρη τὸν γυμνὸ ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἀναστήση καὶ νὰ τὸν ἐνδύση τὴν νέα στολὴ τῆς ἀφθαρσίας. Ἄρα εἶναι δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν μας. Ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅτι ὅλα ὅσα ἔγιναν ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ἔγιναν «δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν».
.           Καὶ δὲν ἀφορᾶ μόνο στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἀφορᾶ καὶ σὲ ὅλη τὴν κτίσι, ὅλη τὴν δημιουργία. Ἐπειδὴ ὁ Κύριος κατῆλθε μὲν στὸν Ἰορδάνη, ἀλλὰ κατελθὼν μέσα στὸ ὕδωρ τοῦ Ἰορδάνου ἔφερε καὶ τὴν Χάρι, ἡ ὁποία τὸν ἀκολουθοῦσε καὶ ἁγίασε τὰ ὕδατα, τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, τὴν φύσι ὅλη. «Τὰς τῆς φύσεως ἡμῶν γονὰς ἠλευθέρωσε» (Ἁγίου Σωφρονίου Ἱεροσολύμων, Εὐχὴ τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ). Ἔτσι καὶ σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν κτίσι τοῦ Θεοῦ περιεχύθη Χάρις καὶ εὐλογία πνευματική, καὶ ἐδόθη στὴν φύσι ἡ δυνατότης, ὁσάκις τὸ μυστήριο ἐπαναλαμβάνεται, νὰ γίνεται σημεῖο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Διότι κάθε φορὰ ποὺ τελεῖται τὸ ἅγιο Βάπτισμα στὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὸ ὕδωρ ἁγιάζεται, γιὰ νὰ βαπτισθῆ ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας κατηχούμενος, αὐτὸ τὸ ὕδωρ μετέχει τῆς εὐλογίας τοῦ Ἰορδάνου. Εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὕδωρ ποὺ ἁγίασε ὁ Κύριος ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ. Καὶ ἐπειδὴ ἔχει αὐτὴ τὴν Χάρι τοῦ βαπτισθέντος Κυρίου, γι’ αὐτὸ ἁγιάζει καὶ τὸν βαπτιζόμενο Χριστιανὸ καὶ τὸν ἀνακαινίζει, ὥστε νὰ περιπατῆ ἐν καινότητι τὴν ζωὴ τοῦ Θεοῦ.
.           Εὐχαριστοῦμε λοιπὸν τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ τὸν Σαρκωθέντα καὶ Βαπτισθέντα Κύριο, ὁ ὁποῖος μὲ τέτοια ὑπερφυῆ, ὑπὲρ ἔννοιαν, παράδοξα μυστήρια οἰκονόμησε τὴν σωτηρία μας. Καὶ ἐμεῖς σήμερα ἐν πίστει προσκυνοῦμε καὶ αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς ἁγίας Του Βαπτίσεως καὶ τῆς Τριαδικῆς Θεοφανείας, καὶ τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς βοηθήση νὰ μένωμε πάντοτε μὲ ταπείνωσι καὶ ὑπακοὴ στὴν ἁγία Ἐκκλησία Του, ὥστε νὰ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ αἰσθανώμεθα αὐτὰ τὰ μυστήρια, νὰ ζοῦμε αὐτὰ τὰ μυστήρια, νὰ τὰ βλέπωμε μὲ πνευματικοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἁγιαζώμεθα, μὴ λησμονοῦντες αὐτὸ τὸ ὁποῖο τόνισα πρὸ ὀλίγου, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἔγιναν δι’ ἠμᾶς καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν μας.
.           Καὶ ἀλλοίμονο, ἂν ὁ Θεὸς ἔκανε τέτοια θαυμαστὰ γεγονότα γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ ἐμεῖς μένουμε ἔξω ἀπὸ τὴν σωτηρία. Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε ἑορτή, ὅπως καὶ ἄλλοτε ἐτόνισα στὴν ἀγάπη σας, πρέπει νὰ εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα συγκλονιστικὸ βίωμα καὶ συγχρόνως ἕνας ἀναβαθμός, μία ἀνύψωσίς μας πρὸς τὸν Θεόν, ἔτσι ὥστε καὶ ὁ σκοπὸς τῶν ἑορτῶν νὰ ἐκπληρώνεται καὶ ἐμεῖς νὰ τελειούμεθα ἐν Χριστῷ καὶ νὰ ἐνηλικιούμεθα, κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή.

.             Ἡ Χάρις τοῦ βαπτισθέντος Κυρίου ἂς εἶναι μαζί μας πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΛΕΛΥΤΡΩΜΕΝΩΝ

Ες τν Σύναξιν τς Κυρίας Θεοτόκου

Ἀρχιμ. Γεώργιος [Καψάνης, † 2014],
Προηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

synaxis.             Ὁ Κύριος τῶν ἁπάντων «ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη» [Ψαλμ. ιζ´ 10] γενόμενος ἄνθρωπος «δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν». Καὶ ἡ Παναγία μας ταπεινὰ ὑπηρέτησε σ’ αὐτὸ τὸ μέγα μυστήριο. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία σήμερα συνάγεται πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου.
.            Καὶ σκεπτόμεθα ὅλοι καὶ ἀναλογιζόμεθα, πόσα πολλὰ ὀφείλουμε στὴν Παναγία, διότι ἐὰν αὐτὴ δὲν εἶχε προσφέρει τὴν ἐλευθερία της στὸν Θεὸ ὁλοκληρωτικά, οὔτε ὁ Θεὸς θὰ εἶχε μπορέσει νὰ κατέβη καὶ νὰ γίνη ἄνθρωπος. Καὶ βλέπουμε εἰς ὅλο τὸ διάστημα τῆς ἐπιγείου ζωῆς της, ἀπὸ τότε ποὺ εἰσῆλθε εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, ἀπὸ τότε ποὺ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπεφοίτησε καὶ συνέλαβε τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ εἰς τὴν ἁγία της κοιλία, ἀπὸ τότε ποὺ τὸν ἐγέννησε στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, καὶ μέχρι τῆς ἐνδόξου Μεταστάσεώς της, ὅτι ὅλη ἡ ζωή της ἦταν ζωὴ ἁγία, ἦταν ζωὴ τελείας ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Ἴσως αὐτὸ τὸ «τελείας ἀγάπης» μόνο γιὰ τὴν Παναγία μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε. Καὶ γι’ αὐτὸ κατέστη ὄχι μόνο Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ ἀλλὰ καὶ , καὶ ἡ πρώτη τῶν λελυτρωμένων, καὶ ἡ προεξάρχουσα τῶν λελυτρωμένων. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ κάθε σύναξι τῆς Ἐκκλησίας ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ Παναγία μας, προΐσταται τῶν λελυτρωμένων. Καὶ γι’ αὐτὸ ἐπαξίως σὲ κάθε Λειτουργία, μόλις κατέλθη τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ μεταβάλη τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, ἐμεῖς ἐκφωνοῦμε· «ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας», καὶ οἱ ψάλται ψάλλουν τὸ «Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον».
.              Ἔτσι λοιπὸν καὶ σήμερα ἰδιαιτέρως τὴν εὐχαριστοῦμε, τὴν εὐγνωμονοῦμε καὶ τὴν παρακαλοῦμε νὰ γίνη ἵλεως καὶ εὐσπλαγχνικὴ σὲ ὅλους μας, νὰ παραβλέψη τὴν ἀτέλειά μας, τὴν στενοχώρια, τὴν ὁποία τῆς δίνουμε κάθε τόσο, ὅταν ἁμαρτάνουμε, καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήση ὅλους σὲ πραγματικὴ μετάνοια, σὲ πραγματικὴ καὶ εἰς βάθος ταπείνωσι, νὰ μᾶς σκεπάση μὲ τὴν Ἁγία της Σκέπη, μὲ τὴν Φωτεινή της Νεφέλη, μὲ τὸ Ἱερό της Μαφόριο. Νὰ μᾶς ἔχη πάντοτε ὑπὸ τὴν ἁγία της σκέπη καὶ μητρικὴ στοργὴ καὶ προστασία, καὶ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας καὶ τὴν ὥρα τῆς κρίσεως, διότι ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὴν «πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι Μῆτερ τοῦ Θεοῦ φύλαξον ἡμᾶς ὑπὸ τὴν Σκέπην σου».

ΠΗΓΗ: pemptousia.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ

Τὰ σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται,
Χριστὸς ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου

Τοῦ ρχιμ. Γεωργίου (†2014),
Προηγ. Ἱ. Μονς σίου Γρηγορίου
γίου ρους

.             Πράγματι, κάθε πιστὸς καὶ εὐσεβὴς χριστιανός, ὅπου γῆς, χαίρεται χαρὰν μεγάλην, διότι ἐτέχθη ὁ Σωτήρ.
.             Συγχαίρουν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι καὶ οἱ ψυχὲς τῶν Ἁγίων.
.             Χαίρονται καὶ οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι, γιατί στὶς μεγάλες ἑορτὲς σπάζει ἡ μονοτονία τῆς καθημερινότητος καὶ ὁ ἑορταστικὸς διάκοσμος τοὺς ξεκουράζει. Ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες· «βίος ἀνεόρταστος, ὁδὸς ἀπανδόχευτος».
.             Ἀλλὰ χαρ τν πιστν ψυχν δν εναι μόνο ψυχολογική, ξωτερική, πρόσκαιρη. Εἶναι βαθειὰ πνευματική. Πηγάζει ἀπὸ τὴν αἴσθησι τῆς ἀπείρου ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας τοῦ Ἁγίου Θεοῦ ποὺ ἐκδηλώθηκε μὲ τὴν ἐνανθρώπησι τοῦ Λόγου.
.             Ἀναφωνεῖ ἡ πιστὴ ψυχὴ μὲ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο· «Ὢ τῆς καινῆς μίξεως! Ὢ τῆς παραδόξου κράσεως! Ὁ Ὢν γίνεται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται… Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει· πτωχεύει γὰρ τὴν ἐμὴν σάρκα, ἵν᾿ ἐγὼ πλουτήσω τὴν αὐτοῦ θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης κενοῦται, ἵν᾿ ἐγὼ τῆς ἐκείνου μεταλάβω πληρώσεως. Τίς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητος; Τί τὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο μυστήριον; Μετέλαβον τῆς εἰκόνος καὶ οὐκ ἐφύλαξα· μεταλαμβάνει τῆς ἐμῆς σαρκός, ἵνα καὶ τὴν εἰκόνα σώσῃ καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίση»1.
.             Πηγάζει ἀκόμη ἡ χαρὰ ἀπὸ τὴν δωρηθεῖσα στοὺς ἀνθρώπους εἰρήνη καὶ εὐδοκία τοῦ Οὐρανίου Πατρός.
.             Διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὅτι καὶ πρὸ Χριστοῦ ὑπῆρχαν μερικοὶ δίκαιοι ἄνθρωποι, ποὺ εἶχαν δεχθῆ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ εἰρήνη ἦταν χωρὶς τὴν «εὐδοκία», γιατὶ ὁ Λόγος δὲν εἶχε σαρκωθῆ. Δὲν ἦταν «τελεία καὶ ἀμετάθετος», οὔτε ἐδίδετο σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους2.
.             Μὲ τὴν σάρκωσι τοῦ Λόγου ἐπῆλθεν εἰρήνευσις, συμφιλίωσις καὶ καταλλαγὴ τοῦ ἐπαναστατημένου ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεόν.
.             Ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ἐπιστροφὴ καὶ εἰρήνευσις διὰ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ συνετέλεσε, ὥστε νὰ ἀποκατασταθῇ καὶ ἡ ἐσωτερικὴ εἰρήνη στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ πρὸς ἀλλήλους εἰρήνη καὶ ἀγάπη.
.             Μποροῦμε πραγματικὰ νὰ χαιρώμαστε, ὅταν ἀπολαμβάνουμε βαθειὰ εἰρήνη μὲ τὸν Θεό, τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν συνάνθρωπο.
.             Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ποὺ δὲν χαίρεται γιατὶ δὲν εἰρηνεύει, προσπαθεῖ μὲ τὴν ἐξωστρέφεια νὰ ξεχάσῃ τὴν δυστυχία του. Γι᾿ αὐτὸ δὲν θέλει νὰ μείνῃ οὔτε γιὰ λίγο μόνος του, χωρὶς κάποιο ἐξωτερικὸ ἐρέθισμα νὰ τὸν ἀπασχολῇ.
.             Γράφει κάπου ὁ Πασκάλ, ὅτι ὁ πιὸ δυστυχὴς ἄνθρωπος εἶναι ὁ βασιλιᾶς. Γι᾿ αὐτὸ ἔχει πάντα κοντά του τὸν γελωτοποιό, γιὰ νὰ τὸν κάνῃ νὰ ξεχνᾷ τὴν δυστυχία του.
.             Σύγχρονες μορφς γελωτοποιν γι τν νθρωπο, πο το λείπει ερήνη κα χαρ το Χριστο, εναι τ ραδιόφωνο, τηλεόρασι, τ διαδίκτυο, τ κινητ τηλέφωνο, ο πρόσωπες κα θορυβώδεις διασκεδάσεις, μέθη τς ταχύτητας, κτιβισμός.
.             Εὐτυχεῖς ὅσοι θὰ μείνουν γιὰ λίγο μόνοι τους, θὰ διαπιστώσουν τὸ ἐσωτερικό τους κενὸ καὶ ἀνικανοποίητο καὶ θὰ ἀναζητήσουν τὸν Λόγο.
.             Ετυχες σοι θ τοιμάσουν τν σω νθρωπο γι ν νακλίνουν σ ατν τν σαρκωθέντα Θεό. Τότε πράγματι θ ερηνεύσουν κα θ χαρον.
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μὲ τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, θὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸν ἀγώνα ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ εἰρηνεύσουμε μὲ τὸν Θεό, τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν συνάνθρωπό μας·
.             «Αὐτὴν τὴν εἰρήνη νὰ φυλάσσωμε, ἀδελφοί, ὅσο μποροῦμε. Διότι αὐτὴν ἐλάβαμε ὡς κληρονομία ἀπὸ τὸν Σωτῆρα μας ποὺ ἐγεννήθη σήμερα καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας, διὰ τῆς ὁποίας γινόμεθα «κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ»3.
.             Ἂς εἰρηνεύωμε λοιπὸν μὲ τὸν Θεό, τηρώντας ὅσα εἶναι εὐάρεστα σὲ Αὐτόν· τὴν σωφροσύνη, τὴν φιλαλήθεια, τὴν δικαιοπραγία, τὴν καρτερία στὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις, «ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν»4 καὶ ὄχι μόνο με τὰ χείλη.
.             Ἂς εἰρηνεύωμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας, ὑποτάσσοντας τὴν σάρκα τῷ πνεύματι (τὸ σαρκικὸ φρόνημα στὸν νόμο τοῦ Πνεύματος), ἐκλέγοντας νὰ ζοῦμε ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ συνείδησίς μας καὶ φροντίζοντας, ὥστε ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος τῶν λογισμῶν νὰ κινῆται μὲ κοσμιότητα καὶ καθαρότητα. Διότι ἔτσι μόνο θὰ καταστείλωμε τὸν ὄντως ἐμφύλιο πόλεμο ποὺ διεξάγεται μέσα μας.
.             Ἂς εἰρηνεύωμε μεταξύ μας, «ἀνεχόμενοι ὁ ἕνας τὶς ἀδυναμίες τοῦ ἄλλου καὶ συγχωρώντας, ἂν τυχὸν κάποιος ἔχει παράπονο ἀπὸ τὸν ἄλλον, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς συνεχώρησε»5 καὶ δείχνοντας μεταξύ μας εὐσπλαγχνία ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν μεταξύ μας ἀγάπη, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του καὶ μόνο πρὸς ἐμᾶς μᾶς εὐσπλαχνίσθηκε καὶ γιὰ χάρι μας ἐνηνθρώπησε.
.             Ἔτσι, λοιπόν, ἀφοῦ ἀνορθωθοῦμε ἀπὸ τὴν πτῶσι τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴν δική Του βοήθεια καὶ Χάρι καὶ ἀφοῦ ἀνεβοῦμε (πνευματικά) διὰ τῶν ἀρετῶν, θὰ ἀποκτήσουμε «τὸ πολίτευμα ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς»6 ἀπὸ ὅπου περιμένουμε τὴν ἐλπίδα μας νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὴν φθορὰ καὶ νὰ ἀπολαύσωμε τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια ἀγαθὰ ὡς τέκνα τοῦ Οὐρανίου Πατρός.
.             Αὐτὴ τὴν ἀπόλαυσι εὔχομαι ὅλοι ἐμεῖς νὰ ἐπιτύχωμε κατὰ τὴν μέλλουσα ἔνδοξη Παρουσία καὶ Ἐπιφάνεια τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖον ἀνήκει δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν»7.

για Χριστούγεννα 2005

  1. Λόγος ΛΗ´, Εἰς τὰ Θεοφάνεια, 13.
  2. Ὁμιλία ΝΗ´
  3. Ρωμ. η´ 17.
  4. Ἐφ. ε´ 19
  5. Πρβλ. Κολ. γ´ 13.
  6. Φιλ. γ´ 20.
  7. Ὁμιλία ΝΗ´, Εἰς τὴν κατὰ σάρκα σωτήριον Γέννησιν του Κυρίου, 15.

 

ΠΗΓΗ: agioritikesmnimes.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΝΕΙ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

Ἀρχιμ. Γ. Καψάνη (✝)

«Χριστός, Ἐκκλησία καὶ Κοινωνία»,
Ἐκδόσεις Ε.Χ.Ο.Ν., 1976

.               Ὅσοι βλέπουν τὸν ἄνθρωπο ρομαντικὰ καὶ ἐξωτερικὰ μεταθέτουν τὸ κακὸ ἀπὸ τὰ πρόσωπα στὴν κοινωνία, γι’ αὐτὸ καὶ πρεσβεύουν ὅτι ἡ βελτίωσι τῆς κοινωνίας θὰ φέρη καὶ βελτίωσι τῶν προσώπων. Ἀλλὰ οἱ ὀρθόδοξοι χωρὶς νὰ ἀρνούμεθα τὴ σημασία τῆς κοινωνικῆς ἐπιδράσεως στὰ πρόσωπα, δίνουμε τὴν προτεραιότητα στὴ μεταμόρφωσι τοῦ προσώπου διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς Θ. Χάριτος.
.               Εἶναι μεγάλη πλάνη νὰ θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν κοινωνία χωρὶς νὰ ἀγωνισθοῦμε, νὰ ἀλλάξουμε τὸν ἑαυτό μας. Εναι τουλάχιστον φελς ν πιστεύουμε τι λλαγ μερικν κοινωνικν θεσμν θ φέρη κα τν λλαγ τν νθρώπων χωρς μετάνοια.
.               ρρωστος νθρωπος κάνει ρρωστες κοινωνίες κα ο ρρωστες κοινωνίες ρρωσταίνουν χειρότερα τοὺς νθρώπους. Τὸ νὰ θεραπεύουμε τὶς κοινωνικὲς ἀρρώστιες χωρὶς νὰ θεραπεύσουμε τὴν προσωπικὴ ἀρρώστια, ἀποτελεῖ μετάθεσι τοῦ προβλήματος, ἄρνησι τῆς ἀποδοχῆς τῆς προσωπικῆς μας εὐθύνης, ὑπεκφυγὴ ἀπὸ τὴν μετάνοια, κατάφασι στὸν ἐγωισμό μας, ἀπροθυμία νὰ δοῦμε τὸν πραγματικό μας ἑαυτό. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Κύριος ἔθεσε τὴν προσωπικὴ μετάνοια σὰν προϋπόθεσι γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὴ Βασιλεία Του.
.               Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ παραγνωρίζεται τὸ ἔργο τοῦ διαβόλου στὴ διάλυσι τῶν προσώπων καὶ τῶν κοινωνιῶν καὶ στὴν ἐπικράτησι τοῦ κακοῦ. νθρωπιστικ πλούστευσι τν κοινωνικν προβλημάτων ρνεται τν παρξι το διαβόλου. ντίθετα, στ Εαγγέλιο κα στ χριστιανικ μπειρία φανερώνεται κτασι τν διαβολικν νεργειν σ πρόσωπα κα κοινωνικς καταστάσεις καὶ ἡ ἀνάγκη ἀγῶνος κατὰ τοῦ διαβόλου, ἀποταγῆς καὶ ἐξορκισμοῦ τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Ἔργο τῶν χαρισματούχων ἱερωμένων, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν εἶναι ἡ διάκρισι τῶν πνευμάτων, γιὰ νὰ μὴ πέφτη ὁ χριστιανὸς στὶς παγίδες ποὺ τοῦ στήνει ὁ πονηρός, ὅταν ἐμφανίζεται μὲ τὸ προσωπεῖο τοῦ καλοῦ.

 

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

, ,

Σχολιάστε

ΟΚΤΑΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΜΙΩΝ: ΕΚΟΙΜΗΘΗ ὁ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ Ι. Μ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ ΑΡΧΙΜ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΕΚΟΙΜΗΘΗ ὁ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ Ι. Μ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Ἕνα ὀκταήμερο ἐκδημιῶν ἐπιφσνῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν

.          Ἐκοιμήθη στὴν Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης ὁ Προηγούμενος τῆς  Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους Ἀρχιμ. Γεώργιος (Καψάνης). Τὰ τεέυταῖ χρόνια ἐταλαιπωρεῖτο ἀπὸ ἀσθένειες. Πρὸ τριμήνου μάλιστα παρητήθη τῶν ἡγουμενικῶν του καθηκόντων. Ὑπῆρξε σπουδαῖος θεολόγος, πολυγραφότατος συγγραφεύς ὀρθοδόξων θεολογικῶν μελετῶν, ὑπερασπιστὴς τῶν πατρώων παραδόσεων μὲ βαθὺ αἰσθητήριο καὶ ἄνθρωπος ἀγάπης. Ἡγουμένευσε ἐπὶ μία τεσσαρακονταετίαν Ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύει.

,

Σχολιάστε

«ΟΥΤΕ ΑΓΙΩΤΕΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΞΥΠΝΟΤΕΡΟΙ»

ρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης:
«Ν
μένουμε στν Πίστη τν γίων Πατέρων»

ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»
Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

.           Ἡμεῖς οἱ εὐτελεῖς δὲν εἴμεθα ἁγιώτεροι οὔτε ἐξυπνότεροι ἀπὸ τοὺς μεγάλους Πατέρες μας, τὸν Ἅγιον Φώτιον, τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν, τὸν Ἅγιον Κοσμᾶν τὸν Αἰτωλόν, τὸν Ἅγιον Νικόδημον τὸν Ἁγιορείτην, διὰ νὰ ἀλλάξωμεν τὸ εὐσεβὲς φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ὁμολογήσωμεν ἑτέραν πίστιν, συμβιβάζοντες τὰ ἀσυμβίβαστα.
.           Ποῖοι εἴμεθα ἡμεῖς, διὰ νὰ ἀντικαταστήσωμεν τὰ αἰώνια κριτήρια τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τὰ ἰδικά μας κριτήρια; Μήπως ἔχομεν τὴν ἁγιότητα ἢ τὴν σοφίαν ἢ τὴν ἄσκησιν ἢ τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, μαρτύρων, ὁμολογητῶν τῆς πίστεώς μας, ὥστε νὰ ἔχωμεν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνωμεν διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτούς;
.            Ὀρθῶς παρατηρεῖ ὁ Λόσκι: «Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ πνευματικοὶ ἀγῶνες τοῦ παρελθόντος φαίνεται νὰ μὴν ἐκτιμῶνται ἐνίοτε ἢ ἀκόμη, νὰἀναπτύσσωνται μὲ κάποιαν περιφρόνησιν ὑπὸ ὡρισμένων συγχρόνων ὀρθοδόξων θεολόγων, τοῦτο δὲν προσάγει εὐνοϊκὴν μαρτυρίαν περὶ τῆς δογματικῆς αὐτῶν συνειδήσεως καὶ τῆς αἰσθήσεως τῆς ζώσης παραδόσεως εἰς τοὺς θεολόγους αὐτούς, οἱὁποῖοι εἶναι πρόθυμοι νὰ ἀρνηθοῦν τοὺς πατέρας των».

 

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: tideon.org (ἀπὸ katanixis.blogspot.gr)

 

 

Σχολιάστε