Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ

Κατάθεση πίστεως ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

. .– – – – – – – – – . Ἡ μεγαλωσύνη ἑνὸς ἀνθρώπου φαίνεται κυρίως ἀπὸ τὴ στάση του ἀπέναντι στὸν θάνατο. Γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιο πολλὰ μέχρι τώρα εἶναι γνωστὰ ἀπὸ τὴν ἐν γένει ζωὴ καὶ δράση του, μάλιστα τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἀλβανία, ὅπου ἐκ βάθρων ἀναστήλωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὰ τελευταῖα ὅμως λόγια του, μὲ τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπισε τὴ θετική του διάγνωση στὸν κορωνοϊὸ καὶ τή μεταφορά του στὴ Μ.Ε.Θ. τοῦ νοσοκομείου «Εὐαγγελισμὸς» στὴν Ἑλλάδα, δεδομένης μάλιστα τῆς ἐπιβεβαρυμένης ὑγείας του καὶ τοῦ προχωρημένου τῆς ἡλικίας του, ἔδειξαν γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸ στιβαρὸ τῆς πίστεώς του καὶ τὴν ὁλοκληρωτική του παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
. .– – – – – – – – – . Μὲ λόγο – ὅπως πάντοτε – παρακλητικό, καρδιακό, δήλωσε μεταξὺ ἄλλων: «Τὸ νὰ συμμετέχει κανεὶς στὸν κοινὸ πόνο εἶναι δῶ­ρο τοῦ Θεοῦ. Μὴ στενοχωριέστε. Μὴ στενοχωριέστε. Θὰ περάσουμε. “Εἴτε ζῶμεν εἴτε ἀ­ποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν”. Εἶναι μεγάλη παρηγοριὰ αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ ἐμᾶς».
. .– – – – – – – – – . Παρομοίως καὶ στὸ γραπτὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε μετὰ τὴν πρώτη ἡμέρα νοσηλείας του, πέρα ἀπὸ τὶς θερμὲς εὐχαριστίες του πρὸς τὸ ἰατρικὸ καὶ νοσηλευτικὸ προσωπικό, καθὼς καὶ πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ποὺ αὐθόρμητα ἐκδήλωσαν τὴ συμπαράστασή τους, παράλληλα ἐξέφραζε καὶ τὴν ὁλόψυχη ἐμπιστοσύνη του στὴν ἀγαθὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ ἀναφερόμαστε στὸν Θεὸ τῶν ἐκπλήξεων ἀλλὰ καὶ στὸν Θεὸ τῶν θαυμάτων. Ἡ πορεία μας στὴν Ἀλβανία ξεκίνησε μὲ τὴν ἀναφώνηση “ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας” καὶ τὴν ἐν χορῷ ἀπάντηση “καὶ ἐμεῖς μαζί Του”, ποὺ μᾶς στήριξαν στὴ βεβαιότητα ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός. (…) Δύο λέξεις ἀπὸ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς περασμένης Κυριακῆς καθορίζουν τὴν ἐνδεδειγμένη στάση: “Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε”».
. .– – – – – – – – – . Βαρυσήμαντα λόγια ποὺ σκορποῦν παρηγοριὰ στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν πιστῶν, καὶ μάλιστα τῶν Χριστιανῶν τοῦ ἰδιαιτέρου ποιμνίου του, ποὺ τὸν ἀποκαλοῦν: «Ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῆς καρδιᾶς μας». Εἶναι πράγματι. Ἑνώνουμε λοιπὸν καὶ τὶς δικές μας προσευχὲς γιὰ ὑγεία καὶ μακροημέρευση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ γιὰ τὸ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Οἱ θέσεις τοῦ Ἀλβανίας Ἀναστασίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

ἐφημ. «Δημοκρατία», 04.12.2019

Μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴ «Δημοκρατία» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος τοποθετεῖται γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα ποὺ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησία καὶ ξεκαθαρίζει τὶς θέσεις του. Ἀπαντᾶ σὲ σχετικὸ δημοσίευμά μας ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσα κυκλοφοροῦν τὸν τελευταῖο καιρὸ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους γιὰ τὴ στάση ποὺ ἔχει κρατήσει. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχει ὡς ἑξῆς:

.                  Τὴν Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2019 (ἡμέρα τοῦ μεγάλου σεισμοῦ στὸ Δυρράχιο τῆς Ἀλβανίας) δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα σας ρεπορτὰζ τοῦ κ. Ἀντώνη Τριανταφύλλου μὲ τίτλο «Παρέμβαση Ἀναστασίου ὑπὲρ Μόσχας». Πρόκειται γιὰ μία κακόβουλη διαστρέβλωση τῶν ἀπόψεων, προθέσεων καὶ προτάσεών μου, σχετικὰ μὲ ἕνα εὐαίσθητο καὶ κρίσιμο θέμα, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Ὀρθοδοξία. Ὁ ὑπότιτλός του «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ζήτησε πάλι Πανορθόδοξη Σύνοδο (πάγιο αἴτημα τοῦ Κυρίλλου) γιὰ ἐξέταση τοῦ Οὐκρανικοῦ», καθὼς καὶ ὅσα ἀναφέρονται στὸ ρεπορτὰζ ἐπιχειροῦν νὰ διασύρουν τὴν πρόσφατη πρωτοβουλία μου. Ἡ παρέμβασή μου δὲν εἶναι «ὑπὲρ τῆς Μόσχας» ἢ ὑπὲρ ὁποιασδήποτε Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, οὔτε βεβαίως κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἶναι κραυγὴ ἀγωνίας ὑπὲρ τῆς συμφιλιώσεως, ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας.

1.Τὸ κείμενό μου: «Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων 2019, Ἔκκληση – Δέηση γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως», τὸ ὁποῖο κυκλοφόρησε εὐρύτατα, δὲν ἔχει καμία σχέση, ὅπως ἰσχυρίζεται τὸ «ρεπορτάζ», μὲ τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων καὶ τὸ αἴτημα τοῦ Πατριάρχου Μόσχας, ποὺ ἀνακοινώθηκαν στὶς 22 Νοεμβρίου 2019. Τὸ συνέταξα λίγο πρὶν ἀρχίσει ἡ Σαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων (γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἐπίτιτλος Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων), σὲ μία περίοδο ἀγωνίας γιὰ τὴ διαμορφωθεῖσα νέα ἐπικίνδυνη πραγματικότητα, ποὺ ἔχει βαθύτατα ἀνησυχήσει τοὺς Ὀρθοδόξους. Τὸ ἀπέστειλα ἐπισήμως στὶς 20 Νοεμβρίου στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες. Στὴ δημοσιότητα δόθηκε στὶς 24 Νοεμβρίου (βλέπε ἰστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6975-2019-3).
.                  Ἡ Ἔκκληση τονίζει ὅτι: «Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγματικότητος ἀνήκει ἀναμφιβόλως στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουμε εὐθύνη νὰ συμβάλουμε στὴ συμφιλίωση». Οὐδέποτε ἀμφισβήτησα τὰ καθιερωμένα δικαιώματα ἢ προνόμια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Συμμετέχοντας πάντοτε ὑπεύθυνα στὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπαραστάθηκα σταθερὰ στὶς δημιουργικὲς προσπάθειες τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (π.χ. στὶς Συνάξεις τῶν Προκαθημένων, στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας). Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τώρα, μὲ ἀγαπῶσα παρρησία, διατυπώνω τὴν ἀγωνία, τὶς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς σχετικὲς προτάσεις, ἀποβλέποντας ἀποκλειστικὰ στὴν ἀναζήτηση λύσεως γιὰ τὴν περίπλοκη τωρινὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία προφανῶς διαφέρει ἀπὸ τὴν κατάσταση τοῦ 2018. Αὐτὴ ἡ στάση, στὰ τέλη τοῦ 2019, θεωρῶ ὅτι ἀποτελεῖ οὐσιαστικὴ συμβολὴ στὸ ἔργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ στὴν ὅλη πορεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

2.Τὸ δημοσίευμα ἀναφέρεται ἐπίσης σὲ μία «αὐστηρὴ ἐπιστολὴ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ἀποκρύπτει, ὅμως, ὅπως ἀποσιωποῦν συστηματικὰ καὶ οἱ «ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι» ἀπὸ τοὺς ὁποίους τροφοδοτεῖται, ὅτι ἀκολούθησε μία ἐμπεριστατωμένη συνοδικὴ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας στὶς αἰτιάσεις (21/3/2019), ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων κατέδειξε ὅτι τὸ Μελιτιανὸ σχίσμα, ποὺ ἐπικαλέστηκε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἐνέργειές του στὴν Οὐκρανία, καθορίζει διαφορετικὲς διαδικασίες θεραπείας τοῦ σχίσματος καὶ ὅτι ἡ τελικὴ λύση του ἐδόθη ἀπὸ τὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (βλ. orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6883-2-2). Ἡ ἐπίσημη ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἀλληλογραφία ἔκλεισε μὲ αὐτὴ τὴν ἀπαντητικὴ ἐπιστολή.

3. Ὅσο γιὰ τὸν ὑπαινιγμὸ τοῦ ρεπορτὰζ περὶ «πανεπιστημιακῆς πηγῆς» ὅτι «ὁ Ἀναστάσιος ξεχνᾶ βασικὲς διατάξεις τοῦ κανονικοῦ δικαίου καὶ κυρίως πῶς δίνονται οἱ Αὐτοκεφαλίες, ὅπως καὶ ἡ Αὐτοκεφαλία στὴ δική του Ἐκκλησία», διευκρινίζουμε ὅτι: Σὲ ὅλες τὶς προηγούμενες περιπτώσεις παραχωρήσεως Αὐτοκεφαλίας -καὶ φυσικὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας- ἡ Αὐτοκεφαλία παραχωρήθηκε σὲ κανονικὲς Μητροπόλεις κάθε χώρας, καὶ ὄχι σὲ μικρὰ τμήματά τους ποὺ συγκροτήθηκαν ἀπὸ σχισματικοὺς ἐλλιπῶς ἀποκατασθέντες. Γι᾽ αὐτὸ ἀκολούθησαν εἰρήνη καὶ σύμπνοια. Ἡ διαδικασία παραχωρήσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀντίθετα, προκάλεσε ταραχὴ καὶ διαιρέσεις, ὄχι μόνο στὴ συγκεκριμένη χώρα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μία παρατεινόμενη σύγχυση καὶ διαιρέσεις. Κυρίως ὅμως δὲν λησμονοῦμε ὅτι τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στηρίζεται κυρίως σὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν καὶ ἄλλων σημαντικῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων καὶ ὅτι ἡ Συνοδικότητα εἶναι ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς συνοχῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐπίκληση, λοιπόν, ἀξιοποιήσεώς της δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ σκοτεινὰ σχέδια. Τὴν ἐπαναλαμβάνουν οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ὑπεύθυνα καὶ δημόσια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ λήγοντος ἔτους. Στὴν Ἔκκληση ἰδιαιτέρως τονίσαμε τὴν ἀνάγκη συγκλήσεώς της, «μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση μίας εἰρηνικῆς ρυθμίσεως κοινῶς ἀποδεκτῆς ἀπ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».

4. Καὶ μία ἄλλη χαρακτηριστικὴ στρέβλωση: Στὴν Ἔκκληση σημειώνω: «Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται διεθνῶς ὅτι μόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντομότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δημιουργικῶν προτάσεων μεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ μποροῦν νὰ συμβάλουν στὴν ἄμεση ἔναρξη διαβουλεύσεων». Αὐτὴ ἡ πρόταση παρουσιάζεται στὸ ἐν λόγω ρεπορτὰζ ὡς ἑξῆς: «Ὁ Ἀναστάσιος οὐσιαστικὰ πρότεινε ἑαυτὸν ὡς διαμεσολαβητὴ ἀνάμεσα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴ Μόσχα». Ἡ παραποίηση τῶν ἀπόψεών μου καὶ τὸ αὐθαίρετο συμπέρασμα εἶναι ὁλοφάνερα.

5. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι γιὰ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα ἔχουν κινητοποιηθεῖ ἀνεύθυνα πρόσωπα, μὲ σκοπὸ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν. Ἀποκαλύπτεται ἕνας συγκεκριμένος ἐπιχειρησιακὸς σχεδιασμός. Ὁρισμένοι χρησιμοποιοῦν τὴν κοινωνικὴ δικτύωση. Τὸ κύριο φερέφωνό τους εἶναι κληρικὸς Μητροπόλεως τῆς Κρήτης (καθοδηγούμενος καὶ προστατευόμενος ἄνωθεν), ὁ ὁποῖος μὲ μία συγκεκριμένη «παρέα κρούσεως» ἀνέλαβαν τὸν ρόλο νὰ εἰρωνεύονται μὲ κακεντρέχεια, νὰ ἐκφοβίζουν καὶ κατὰ τὴ φαντασία τους νὰ τιμωροῦν μὲ ὕβρεις, ἀπειλές, μικρονοϊκὰ σοφίσματα, ἀκόμα καὶ ἄθλιες βωμολοχίες ὅσους ἔχουν διαφορετικὲς προτάσεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως. Ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὴ σοβαροφάνεια δημοσιευμάτων, στὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦνται ἐκκλησιαστικὲς καὶ πανεπιστημιακὲς πηγές, ὅπως τὸ ἐν λόγῳ «ρεπορτάζ», ὅπου ἀλλοιώνονται τὰ πραγματικὰ δεδομένα καὶ διαβάλλονται ὑπεύθυνες ἀπόψεις ἀκόμα καὶ Προκαθημένων καὶ Συνόδων. Ὅσοι μετέχουν σὲ αὐτὸν τὸν σχεδιασμό, ἀπερίφραστα ἢ μὲ ὑπονοούμενα, ἐπιχειροῦν ἀνενδοίαστα νὰ κολλήσουν ἐτικέτες ἐθνοφυλετικῆς ἐμπνεύσεως, μὲ ἐπιγραφὲς ὅπως «σλαβόφιλοι», «ρωσόφιλοι» καὶ ἄλλα παρόμοια. Πρόκειται γιὰ κατάπτωση ἐκκλησιαστικῆς ἀντιπαραθέσεως, ποὺ ἐξαθλιώνει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή.

6. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συμφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ὅπως ἀναφέρουμε στὴν κατακλείδα τῆς Ἐκκλήσεώς μας, δεόμεθα «νὰ ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήματα πρὸς συμφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατομμύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευματική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μὲ ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ ἐγκάρδιες εὐχές,
Ἀναστάσιος
Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καὶ πάσης Ἀλβανίας

,

Σχολιάστε

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝῌ τῶν ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ («Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο».)

Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων
Ἀναστάσιος Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων,
Δυρραχίου καὶ Πάσης Ἀλβανίας
ἐφημ. «Καθημερινή» 23.11.19
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

1. Πολλὰ γράφονται καὶ λέγονται, µῆνες τώρα, σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτηµα. Τὸ πιὸ κρίσιµο καὶ ἀναγκαῖο, ὅµως, εἶναι νὰ τονισθεῖ τὸ χρέος τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος ἐκφράζοντας τὴν πατερικὴ πνευµατικὴ ἐµπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση διακήρυξε: «Τὸ τῆς Ἐκκλησίας ὄνοµα οὐ χωρισµοῦ, ἀλλὰ ἑνώσεως καὶ συµφωνίας ὄνοµα. Ἐκκλησία γέγονε οὐχ ἵνα διηρηµένοι ὦµεν, ἀλλὰ συνηµµένοι». Καὶ ἀλλοῦ: «Οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεὸν ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι». Ὁποιαδήποτε, λοιπόν, ἐνέργεια ὀφείλει νὰ λαµβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψη τὴ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια: Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρὶν καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα.

2. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τοῦ ἔτους, ποὺ πέρασε, δηµιούργησαν μία νέα πραγµατικότητα, μὲ τὴν προφανῆ ἀνάµειξη καὶ γεωπολιτικῶν ἐνδιαφερόντων καὶ σκοπιµοτήτων. Ἡ νέα αὐτὴ κατάσταση δὲν εἶναι δυνατὸν ἐµµέσως ἢ ἀµέσως νὰ ἀγνοεῖται. Ἡ παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἔφερε τὴν ποθητὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων οὔτε τὴν εἰρήνη, ὅπως εἶχε συµβεῖ μὲ ὅλες τὶς προηγούµενες παραχωρήσεις Αὐτοκεφαλίας. Τὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήµατος, ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, τελικὰ ἀρνήθηκε τὸν Τόµο, κατηγορώντας τὸ περιεχόµενο καὶ τὸν σκοπό του. Οἱ διχασµοὶ ἔχουν ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς καὶ γενικότερα στὸν Ὀρθόδοξο κόσµο. Παράλληλα, τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν µυστήριον τῆς ἑνότητος καὶ τῆς συγγνώµης -ἡ Θεία Εὐχαριστία- χρησιµοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κατὰ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς µοχλὸς πιέσεως. Δεκάδες ἑκατοµµύρια Ὀρθοδόξων ἔχουν διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξ ἄλλου τὸ ζήτηµα τῆς ἐγκυρότητος τῶν χειροτονιῶν ποὺ ἐτέλεσε ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, ἐνῶ ἦταν ἀφορισµένος καὶ ἀναθεµατισµένος, ἐξακολουθεῖ νὰ διχάζει. Τὰ ἐπώδυνα ἀποτελέσµατα τῆς γενοµένης ἐγχειρήσεως εἶναι πασίγνωστα ὄχι µόνο στοὺς Ὀρθοδόξους κύκλους, ἀλλὰ γενικότερα σὲ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κοσµο.

3. Πρὸς τὸ παρόν, στὶς περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐπικρατεῖ µία ἀνησυχητικὴ σιωπή. Οἱ διαφαινόµενες ἑκατέρωθεν πολιτικὲς πιέσεις τραυµατίζουν τὸ πνευµατικὸ κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνῶ ἡ κινητοποίηση ἀνεύθυνων προσώπων, γιὰ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιµήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν, εὐτελίζει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ µία κρίσιµη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή. Ὁρισµένοι ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ἐκφράζουν τὴν προσδοκία ὅτι σιγὰ σιγὰ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τὸν παραλαβόντα τὸν Τόµο. Ὅµως, κι ἂν ἀκόµη ὁρισµένες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τὸν ἀναγνωρίσουν, ἀρκετὲς ἄλλες, ὅπως δηλώνουν στὶς µέχρι τοῦδε δηµόσιες τοποθετήσεις τους, θὰ παραµείνουν στὴν ἄρνηση. Μὲ ἀποτέλεσµα µία ἐθνοφυλετικὴ διάσπαση (σὲ Ἕλληνες, Σλάβους καὶ ὅσους ἐπιθυµοῦν ἁρµονικὲς σχέσεις μὲ ὅλους), ἡ ὁποία ἀκυρώνει τὸν πολυεθνικὸ καὶ πολυπολιτισµικὸ χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν οἰκουµενικότητά της. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σχίσµατα δὲν τὰ διορθώνει αὐτοµάτως ὁ χρόνος οὔτε τὰ ἐπουλώνει· ἀντιθέτως τὰ παγιώνει καὶ τὰ βαθαίνει.

4. Ἐπείγει πλέον νὰ ἀναζητηθοῦν δρόµοι ὑπερβάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως. Γιὰ τὴν ἀντιµετώπιση τῶν ποικίλων συγκρούσεων στὸν κόσµο τὸ πρῶτο στάδιο ἐνεργειῶν εἶναι ἡ ἀποκλιµάκωση. Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαµβάνεται διεθνῶς ὅτι µόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιµετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντοµότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δηµιουργικῶν προτάσεων µεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ µποροῦν νὰ συµβάλουν στὴν ἄµεση ἔναρξη διαβουλεύσεων.

5. Καιρὸς νὰ τεθοῦν ὡς βάσεις τῶν νέων προσπαθειῶν ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Π.χ.: «τί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;» (Λουκ. 6:46, πρβλ. Ματθ.7:21)· «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑµῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑµῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωµένους ὑµᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς µισοῦσιν ὑµᾶς … » (Ματθ. 5:44)· «ἄφες ἡµῖν τὰ ὀφειληµατα ἠµῶν, ὡς καὶ ἡµεῖς ἀφίεµεν τοῖς ὀφειλέταις ἠµῶν … » (Ματθ.6:12) « … σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύµατος ἐν τῷ συνδέσµῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ. 4:3, βλέπε καὶ Γαλ. 5:15). Ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου θὰ διακρίνουµε νέους δρόµους γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως.

6. Ὑπάρχουν λύσεις. Θὰ µᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ τὶς προσδιορίσουµε. Οἱ λύσεις βεβαίως δὲν θὰ ἐπιτευχθοῦν μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ προσβλητικῶν καὶ ἀπειλητικῶν κειµένων ἢ μὲ ἐξωεκκλησιαστικὲς παρεµβάσεις· οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθοῦν µονοµερῶς ἢ αὐτοµατως μὲ τὸ πέρασµα τοῦ χρόνου. Κάθε καθυστέρηση ἐπιδεινώνει τὴν ἤδη ὀδυνηρὴ κατάσταση. Καὶ ἂν «στὸ τέλος», «στὸ µέλλον», βρεθεῖ κάποια λύση, θὰ ἔχουν πλέον συσσωρευθεῖ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας πολλὲς δυσάρεστες σελίδες. Ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς Συνοδικότητος, στὴν ὁποία ἔχει στηριχθεῖ διαχρονικὰ ἡ πορεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ µόνη τελικὰ ποὺ µπορεῖ νὰ ἀνοίξει διέξοδο στὴν ὑφισταµένη κρίση. Συνηγµένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύµατι, μὲ ἀλληλοσεβασµὸ καὶ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση µιᾶς εἰρηνικῆς ρυθµίσεως, ἔχουµε τὴ δυνατότητα νὰ καταλήξουµε σὲ µία λύση κοινῶς ἀποδεκτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσο ἀναβάλλεται ἡ ἀξιοποίηση τῆς Συνοδικότητος σὲ Πανορθόδοξο ἐπίπεδο, οἱ πολυµερεῖς διασπάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουµένη θὰ γίνονται πολλαπλὰ ἐπικίνδυνες. Ἡ σηµερινὴ τεχνολογία ἐπιτείνει τὸν θόρυβο, τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀναταραχὴ µεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων· καὶ τελικὰ µειώνεται ἡ ἀξιοπιστία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν σύγχρονο κόσµο.

7. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ µεγάλη ἑορτὴ τῆς ἐλεύσεως στὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συµφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐντείνουµε ταπεινὰ τὴ δέησή µας ὅπως ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήµατα πρὸς συµφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Ὥστε νὰ δικαιούµεθα νὰ συµψάλουµε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2:14). «Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡµᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς». (Ὅλα δὲ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος µᾶς συµφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ µᾶς ἀνέθεσε τὸ ἔργο τῆς συµφιλιώσεως) (Β´ Κορ. 5:18).

8. Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουµε εὐθύνη νὰ συµβάλουµε στὴ συµφιλίωση. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατοµµύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευµατική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει Κεφαλὴν τὸν Χριστόν, τὸν σαρκωθέντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, «δι᾽ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾽ οὗ τὰ πάντα» (Ἑβρ. 2:10), «τοῦ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β´ Κορ. 5:18).

 

,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- I´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ 2018

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

     ΜΕΡΟΣ Ι΄

Μέρος Α´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018 -Α´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Β´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Γ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Δ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Δ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ε´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- E´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος ϛ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- ϛ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ζ´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Z´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Η´: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- H´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος ΙΑ´:  Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- IA´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Θ´ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- Θ´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας

.           Μία ἀκόμη μαρτυρικὴ τοπικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι αὐτὴ τῆς Ἀλβανίας. Ὁ βασικὸς κορμὸς τῶν πιστῶν της εἶναι οἱ Ἕλληνες, ποὺ ζοῦν κυρίως στὴν Βόρειο Ἤπειρο, συμπεριλαμβανομένης τῆς περιοχῆς τῆς Χειμάρρας, τὴν ὁποία ἡ Ἀλβανικὴ κυβέρνηση δὲν τὴν θεωρεῖ μειονοτική, στὰ Τίρανα καί, λιγότεροι στὸ ὑπόλοιπο τῆς χώρας.
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος (Γιαννουλάτος), 89 ἐτῶν, εἶναι μία σημαντικὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ θεολογικὴ προσωπικότητα, μὲ διεθνῆ ἀκτινοβολία. Ὁ Ἠλίας Ἀντωνόπουλος στὸ βιβλίο του «Ἀλβανία καὶ ἑλληνοαλβανικὲς σχέσεις 1912-1994» (Ἔκδ. «Ὠκεανίδα, σελ. 128) ἔτσι περιγράφει τὸν κ. Ἀναστάσιο: « Φωτισμένος πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος, λεπτὸς καὶ γλαφυρὸς ὁμιλητής, ἐκλεκτὸς ἀρθρογράφος, πολιτικῶς καὶ διοικητικῶς διορατικὸς καὶ εὐέλικτος, ἀλλὰ καὶ ποιμένας στοργικότατος, ποὺ ἀγκάλιασε στοὺς κόλπους του μέσα ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους τῆς χώρας, ἀνεξαρτήτως γένους καὶ γλώσσας».
.           Ἡ Ἑλληνικὴ μειονότητα παραμένει ζωντανή, παρὰ τὸ ὅτι μεγάλο μέρος της, κυρίως μετὰ τὸ 1990, πέρασε στὴν Ἑλλάδα ἢ μετανάστευσε στὶς ΗΠΑ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες. Τὰ δημογραφικὰ στοιχεῖα, ὡς πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους στὴν Ἀλβανία, ποικίλουν. Κατὰ τὸ “The World Almanac” τοῦ 2017 τὸ 6,8% τοῦ ἀλβανικοῦ πληθυσμοῦ εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἔναντι 56,7% τῶν Μουσουλμάνων, 10% τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ 2,5% τῶν ἀθέων. Κατὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρει ἡ Wikipedia οἱ Σουνίτες Μουσουλμάνοι εἶναι 39% στὸν συνολικὸ πληθυσμὸ τῆς Ἀλβανίας, οἱ Μπεκτασῆδες Μουσουλμάνοι 4 – 9%, οἱ Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι 29,7%, οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ 9% καὶ στὸ ὑπόλοιπο 14 – 19% συγκαταλέγονται Προτεστάντες, Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ (5.055 μέλη), Μορμόνοι (2.477 μέλη), Ἀντβεντιστὲς (359) καὶ κάποιες μικρὲς κοινότητες τῶν μουσουλμανικῶν αἱρέσεων Μπαχάι καὶ Ἀχμαντίγια.
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος ἔλαβε τὴν ἀλβανικὴ ἰθαγένεια στὸ τέλος τοῦ 2017, μετὰ ἀπὸ εἴκοσι πέντε χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἀνέλαβε τὰ καθήκοντά του στὴ χώρα. Εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀπόδειξη τῶν δυσκολιῶν ποὺ ἔχει στὴν ἄσκηση τῆς διακονίας του. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα ποὺ πάτησε τὸ πόδι του στὴν Ἀλβανία ἀντιμετώπισε ἐχθρότητα καὶ μίσος. Ἀπὸ τὴ μία ἦταν ἡ ἀλβανικὴ κυβέρνηση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἀκραῖες ἐθνικιστικὲς ἀλβανικὲς ὀργανώσεις, ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ ἰσλαμιστές. Ἕως καὶ φέτος στὴν Ἀλβανία οἱ τσάμηδες ἐξέδωσαν βιβλίο, στὸ ὁποῖο καθυβρίζεται καὶ συκοφαντεῖται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος.
.           Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ φανατικὰ ἐχθρικὸ περιβάλλον ὁ κ. Ἀναστάσιος ἐπιτέλεσε ἕνα θαῦμα. Θὰ παραθέσουμε τί ὁ ἴδιος, στὴν ἐνθρονιστήρια ὁμιλία του, στὶς 2 Αὐγούστου 1992, εἶπε ὅτι βρῆκε καὶ τί ἀναφέρει σήμερα τὸ Ἡμερολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ὅτι εἶναι ἡ κατάστασή της. Τὸ 1992, ποὺ ἀνέλαβε περιέγραψε ἔτσι τὴν κατάσταση:
.           «Ἐξωτερικά, ὅπου κι ἂν στρέψει κανεὶς τὸ βλέμμα του, στὸ ἀπροσμέτρητο χάος, στὰ ἐρείπια ποὺ σκόρπισε ὁ σχεδὸν πενηντάχρονος διωγμός, ὅλα, συμβολικὰ δὲ τὰ ἀναρίθμητα μποῦνκερ*, τονίζουν τὸν Κρανίου τόπον, στὸν ὁποῖον πορευόμεθα… Ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ποὺ εἶχαν χειροτονηθεῖ πρὸ τοῦ 1967 ἐξακολουθοῦν νὰ διακονοῦν 10 ἱερεῖς καὶ 1 ἀρχιδιάκονος. Ὑπάρχουν ἀκόμη 8 ἱερεῖς καὶ 1 διάκονος, ἀσθενεῖς ἢ ὑπερήλικες… Σὲ μεγάλα κέντρα τῆς χώρας, ὅπως τὸ Δυρράχιο, ἡ Κορυτσά, τὸ Ἀργυρόκαστρο, ἡ Αὐλώνα, ἡ Καβάγια, οἱ πιστοὶ ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ ναοὺς ποὺ εἶχαν μετατραπεῖ σὲ κέντρα διασκεδάσεως, ἀποθῆκες, μηχανουργεῖα, ἐνῶ ἄλλες πόλεις, ὅπως ἡ Σκόδρα, ἡ Ἐρσέκα, τὸ Δέλβινο στεροῦνται ἐντελῶς στοιχειώδους χώρου λατρείας… Πάνω ἀπὸ 100 χωριὰ μὲ ὀρθόδοξο πληθυσμὸ δὲν διαθέτουν καθόλου ναό, ἐνῶ ἄλλα τόσα ἔχουν ἡμικατεστραμμένες ἐκκλησίες. Στὸ μεταξὺ 140 ὀρθόδοξοι ναοὶ ἔχουν γίνει μουσεῖα… Μὲ ἀκόμη μεγαλύτερο πόνο προσευχόμαστε καὶ λαχταροῦμε νὰ ἀναστηλώσουμε τὰ κατεστραμμένα μοναστήρια μας, ποὺ ἔγιναν τουριστικὰ ξενοδοχεῖα καὶ κέντρα ἢ στρατιωτικοὶ καταυλισμοί…Ἐπὶ 30 χρόνια δὲν κυκλοφοροῦσαν στὴ χώρα ὀρθόδοξα ἔντυπα, ἐνῶ ὅσα προϋπῆρχαν καταστράφηκαν. Τὰ ἀρχεῖα τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν καεῖ… ».
.           Μὲ διάταγμα τοῦ τυράννου Ἐμβὲρ Χότζα, ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 22 Νοεμβρίου 1967, ἡ Ἀλβανία ἀνακηρύχθηκε ἐπισήμως τὸ πρῶτο καὶ μοναδικὸ ἄθεο κράτος στὸν κόσμο καὶ στὴν Ἱστορία, στὸ ὁποῖο ἀπαγορεύθηκε συνταγματικὰ κάθε θρησκευτικὴ ἔκφραση. Οἱ κληρικοὶ βιαίως ἀποσχηματίσθηκαν, πολλοὶ ὁδηγήθηκαν στὴ φυλακὴ ἢ στὴν ἐξορία καὶ ἀρκετοὶ στὸ Μαρτύριο. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Βησσαρίων, ὁ ὁποῖος φυλακίσθηκε καὶ ὁ Βοηθός του, Ἐπίσκοπος Ἀπολλωνίας Εἰρηναῖος, ὁ ὁποῖος ἐξορίστηκε. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας διέθετε τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ καὶ τρεῖς ἀκόμη Ἐπισκοπές, 19 Ἀρχιερατικὲς Περιφέρειες, 330 ἐνορίες καὶ 25 Μονές.
.               Ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση, ἀπὸ τὸ 1992 ἕως τὸ 2018 καταρτίσθηκε νέος Καταστατικὸς Χάρτης, ἀνασυστάθηκαν καὶ λειτουργοῦν ἐκκλησιαστικὰ καὶ ἱεραποστολικὰ ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ τῶν Τιράνων καὶ οἱ Μητροπόλεις Βερατίου, Ἀργυροκάστρου καὶ Κορυτσᾶς. Ἱδρύθηκαν δύο νέες Μητροπόλεις, οἱ Ἀπολλωνίας καὶ ἡ Ἐλμπασάν. Λειτουργεῖ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ἕξι Μητροπολίτες καὶ ἕναν Ἐπίσκοπο. Παρὰ τῇ Συνόδῳ ὑπάρχει τὸ Κληρικολαϊκὸ Ἐκκλησιαστικὸ Συμβούλιο, τὸ ὁποῖο ἔχει συμβουλευτικὸ ρόλο. Μέσα σὲ 25 χρόνια ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργήθηκε ὁ ἱερὸς κλῆρος. Σήμερα αὐτὸς ἀποτελεῖται ἀπὸ 156 κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἐξυπηρετοῦν πάνω ἀπὸ 400 Ἐνορίες. Συγκοτήθηκαν ἐπίσης πέντε μονές. Ἀνεγέρθηκε στὸ κέντρο τῶν Τιράνων περικαλλὴς καθεδρικὸς ναός. Ἀνεγέρθηκαν ἢ ἀποκαταστάθηκαν ὅλοι οἱ ναοὶ ποὺ λειτουργοῦν καθὼς καὶ οἱ μονές, ὅσες δόθηκαν ἕως τώρα στὴν Ἐκκλησία. Ἱδρύθηκαν πανεπιστημιακοῦ ἐπιπέδου Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Ἀκαδημία, τὸ Πανεπιστήμιον «Λόγος», μία διετοῦς φοιτήσεως Σχολὴ Βυζαντινῆς Μουσικῆς καὶ Ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο στὸ Ἀργυρόκαστρο, ποὺ φέτος συμπλήρωσε εἴκοσι χρόνια λειτουργίας.
.           Στὸν ποιμαντικὸ τομέα, λειτουργοῦν κατηχητικὰ σχολεῖα, ἐκδίδονται ἐφημερίδα καὶ περιοδικά, ὑπάρχει ἡ ἱστοσελίδα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ραδιοφωνικὸς σταθμός, ὑπάρχουν κατασκηνώσεις γιὰ νέους καὶ νέες. Λειτουργεῖ ἐπίσης συγκρότημα ἐργαστηρίων, ἀποτελούμενο ἀπὸ τυπογραφεῖο, κηροπλαστεῖο, ξυλουργεῖο, ἐργαστήρια ἁγιογραφίας καὶ συντηρήσεως εἰκόνων. Στὸν κοινωνικὸ τομέα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας ἐπιτελεῖ σημαντικὸ ἔργο, μὲ τὴ λειτουργία ἄνω τῶν 30 νηπιαγωγείων, ἐκπαιδευτηρίων εἰς τὰ Τίρανα, στὸ Δυρράχιο, στὸ Ἀργυροκάστρο καὶ στὴν Κορυτσά, ὀρφανοτροφείου, οἰκοτροφείου. Μὲ τὶς δομὲς ποὺ ἔχει δημιουργήσει ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ βοηθάει καὶ τὸ ἀλβανικὸ κράτος στὴν κατασκευὴ δημόσιων ἔργων, ποὺ διευκολύνουν τὴ ζωὴ τῶν πολιτῶν.
.           Τὸ μέλλον τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας εἶναι ἕνα ἐρώτημα. Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ποὺ κατοικοῦν στὴ χώρα, φοβοῦνται ὅτι θὰ καταπιεσθοῦν ἐκκλησιαστικά, ὅπως ἐξακολουθοῦν νὰ καταπιέζονται πολιτικά, κοινωνικὰ καὶ ὡς πρὸς τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά τους. Ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἕνας ἀκόμη μοχλὸς καταπίεσης σὲ βάρος τους. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔχει κάνει πᾶν τὸ δυνατόν, ὥστε νὰ μὴν συμβεῖ αὐτό. Ἔχοντας τὴν εὐθύνη τῶν ἐπιλογῶν τῶν Μητροπολιτῶν καὶ τῶν συνεργατῶν του ἔχει φροντίσει νὰ τοὺς μπολιάσει μὲ τὴ γνώση καὶ τὸ παράδειγμά του νὰ ἔχουν ἀγάπη πρὸς ὅλο τὸ ποίμνιό τους καὶ νὰ μὴν ὑπακούουν στοὺς ἐθνικιστές, εἴτε αὐτοὶ εἶναι στὴν κυβέρνηση, εἴτε στὰ πολιτικὰ Κόμματα, εἴτε σὲ ὀργανώσεις, ποὺ ἀποτελοῦν ὄργανα προβολῆς τοῦ ἐθνικοῦ φανατισμοῦ. Ὅμως ὁ διάδοχός του δὲν θὰ ἔχει τὴν ἀκτινοβολία του καὶ πιθανότατα θὰ εἶναι Ἀλβανός, ποὺ θὰ εἶναι δύσκολο νὰ ἀντισταθεῖ στὶς ἐπιλογὲς τῆς κυβέρνησής του. Εἶναι ἑπομένως ὑπαρκτὸς ὁ φόβος νὰ ἀντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι τῆς Ἀλβανίας.
.           Μία εἶναι ἡ ἐλπίδα, ἔστω ἀμυδρή. Τὸ 2014 ἔλαβε τὸ καθεστὼς τῆς ὑποψήφιας χώρας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Στοιχειῶδες γιὰ τὴν ἔνταξή της εἶναι νὰ τηρεῖ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ὑπάρχει καὶ τὸ βέτο τῆς Ἑλλάδος, ἂν δὲν τηροῦνται αὐτὰ στὴν Ἑλληνικὴ Μειονότητα τῆς Ἀλβανίας. Ἐλπίζεται φυσικὰ ὅτι θὰ ὑπάρχει Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση, ποὺ θὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ δικαιώματά της… Βεβαίως νὰ ὑπάρχουν καὶ Ἕλληνες στὴ γειτονικὴ χώρα, ποὺ νὰ ἔχουν τὴ δύναμη καὶ τὴ γνώση νὰ ὑπερασπίζονται τὰ δικαιώματα τῆς Μειονότητας καὶ νὰ μὴν διχάζονται, προαιώνιο ἐλάττωμα τῶν Ἑλλήνων…
.           Στὰ διορθόδοξα ζητήματα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων τηρεῖ στάση καλῶν σχέσεων πρὸς ὅλες τὶς Ἐκκλησίες. Διατηρεῖ καλὲς σχέσεις μὲ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν Πατριάρχη τῆς Μόσχας. Ἦταν παρὼν στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ ἦταν παρὼν σὲ ὅλες τὶς προσκλήσεις τοῦ Προκαθημένου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὴ Μόσχα. Ὁ κ. Κύριλλος ἐπισκέφθηκε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας τὸν περασμένο Ἀπρίλιο καὶ ἀντήλλαξε μὲ τὸν κ. Ἀναστάσιο θερμοὺς λόγους. Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα φτάσει σὲ βαθὺ σχίσμα, μεταξύ τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Φαναρίου καὶ κηρυχθοῦν μεταξύ τους οἱ δύο Ἐκκλησίες σὲ ἀκοινωνησία, τότε οἱ ὑπόλοιπες θὰ ἐμπλακοῦν στὴν ἀντιπαράθεσή τους, γιατί «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος». Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας καὶ οἱ ἄλλες τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θὰ πρέπει νὰ ἐπιλέξουν πλευρὰ καὶ νὰ εἶναι ἀκοινώνητες μὲ τὴν ἄλλη…
.             Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος εἶναι ὑπὲρ τῶν σχέσεων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας συμμετέχει σὲ ὅλα τὰ φόρα, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν, τοῦ ὁποίου ἔχει διατελέσει καὶ Πρόεδρος. Ἂν καὶ εἶναι προσεκτικότερος τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴ συμπεριφορά του πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ εἰδικότερα πρὸς τὸν Πάπα, αὐτὴ προκαλεῖ στὴν Ἑλλάδα ἀντιδράσεις.-

*Μέσα στὴν τρέλα τῆς τυραννίας ποὺ εἶχε ἐπιβάλει στὴν Ἀλβανία ὁ Ἐμβὲρ Χότζα πίστεψε ὅτι ἡ χώρα του θὰ δεχόταν πυρηνικὴ ἐπίθεση ἢ ἐπίθεση μὲ χημικὲς οὐσίες ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἢ τὴ Σερβία καὶ στὶς δεκαετίες τοῦ 1970 καὶ 1980 γέμισε τὴν Ἀλβανία μὲ 750.000 bunkers δηλαδὴ συμπαγῆ ἀπὸ σκυρόδεμα κατασκευάσματα, ποὺ τὰ γέμισε κυρίως μὲ χημικὰ ὄπλα καί, ἔλεγε, ὅτι μποροῦσαν νὰ χρησιμοποιηθοῦν καὶ ὡς καταφύγια.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 2018- IB´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΡΑΓΕ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μάρτυρες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ
ὑπῆρξαν στὴν Ἀλβανία
;

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Τὸν περασμένο μήνα ὁ Πάπας τίμησε κληρικό, ὁ ὁποῖος ὑπέφερε ἀλλὰ ἐπέζησε τοῦ ἄθεου κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος στὴν Ἀλβανία. Πρόκειται γιὰ τὸν ἱερομόναχο Ἐρνέστο Τροσάνι Σιμόνι, 88 ἐτῶν σήμερα. Τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο καὶ τὸν ἀνύψωσε τιμητικὰ στὴν τάξη τῶν καρδιναλίων. Ὅπως γράφτηκε ἀπὸ τὸ «National Catholic Register» ἦταν μία κίνηση «ὑψηλοῦ συμβολισμοῦ» τοῦ Πάπα. Στὸ πρόσωπο τοῦ Σιμόνι «θέλησε νὰ τιμήσει τοὺς Ἀλβανοὺς Καθολικοὺς ποὺ ὑπέφεραν ὑπὸ τὸν κομμουνισμὸ καὶ νὰ προβάλει ἔτσι διεθνῶς τὴ θαρραλέα μαρτυρία τους στὴ μικρὴ αὐτὴ Βαλκανικὴ χώρα».
.               Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Πάπας, λόγῳ χαρακτήρα καὶ διότι ἐκπαιδεύτηκε στοὺς Ἰησουίτες, εἶναι ἄριστος στὶς δημόσιες σχέσεις. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὀρθῶς πρόβαλε, μὲ τὸν τρόπο του, τοὺς παπικοὺς – θύματα τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἡ εἴδηση μὲ ἔκαμε νὰ διερωτηθῶ: Ὑπὸ τὸ ἄθεο καὶ ὁλοκληρωτικὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ γενικὰ οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν Ἀλβανία εἶχαν θύματα, εἶχαν μάρτυρες;
.               Προσέτρεξα στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας καὶ ἀνέγνωσα τὰ ὅσα γράφει ὁ ἴδιος ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος γιὰ τὴν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας. Στὸ κεφάλαιο «Ἀθεϊστικὸς διωγμὸς» σημειώνει ὅτι μετὰ τὴν ἀποχώρηση τῶν Γερμανῶν (Νοέμβριος τοῦ 1944) ἐπιβλήθηκε πλήρως τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς καὶ ἄρχισε ὁ διωγμὸς τῆς θρησκείας. Στὰ 23 πρῶτα χρόνια (Σημ. 1944 – 1967) εἶχε τὴν κλασσικὴ μορφή, γνωστὴ ἤδη στὴ Ρωσία καὶ στὰ Βαλκάνια. Στὶς 25 Δεκεμβρίου (Σημ. Ἀνήμερα στὰ Χριστούγεννα) ὑποχρεώθηκε σὲ ἀπομάκρυνση ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόφορος καὶ νέος τοποθετήθηκε ὁ Παΐσιος (Βουδίτσα), μέχρι τότε ἐπίσκοπος Κορυτσᾶς… Ὁ Χριστόφορος ἦταν σὲ κατ’ οἶκον περιορισμὸ καὶ στὶς 19 Ἰουνίου 1958 βρέθηκε νεκρός, κατὰ τὴν ἐπίσημη ἐκδοχὴ ἀπὸ καρδιακὴ προσβολή.
.               Τὸν Μάρτιο τοῦ 1966 ἀπεβίωσε ὁ Παΐσιος καὶ στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ἀνῆλθε τὸν Ἀπρίλιο ὁ Δαμιανὸς (Κοκονέσι). Ἡ προσπάθεια γελοιοποιήσεως τῆς θρησκείας καὶ τῶν ἐκπροσώπων της ἐντάθηκε. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ καταπίεση, μὲ ἐξορίες, φυλακίσεις καὶ θανατώσεις πιστῶν ἱερέων καὶ διακόνων…
.               Μὲ διάταγμα, τῆς 22ας Νοεμβρίου 1967, ἡ Ἀλβανία ἀνακηρύχθηκε ἐπισήμως τὸ πρῶτο καὶ μοναδικὸ ἄθεο κράτος στὸν κόσμο καὶ στὴν Ἱστορία, στὸ ὁποῖο ἀπαγορεύθηκε συνταγματικὰ κάθε θρησκευτικὴ ἔκφραση καὶ δόθηκε τὸ σύνθημα ὁλοκληρωτικοῦ διωγμοῦ. Ἑκατοντάδες ναοὶ κατεδαφίστηκαν, ἄλλοι μετατράπηκαν σὲ μηχανουργεῖα, στάβλους, ἀποθῆκες, κινηματογράφους λέσχες. Ὅλες σχεδὸν οἱ μονὲς καταστράφηκαν ἢ ἔγιναν στρατιωτικοὶ καταυλισμοί… Οἱ κληρικοὶ ἀποσχηματίσθηκαν, πολλοὶ ὁδηγήθηκαν στὴ φυλακή, ἢ στὴν ἐξορία καὶ ἀρκετοὶ στὸ μαρτύριο. Μεταξὺ αὐτῶν ὁ τέως Ἀρχιεπίσκοπος Βησσαρίων, ὁ ὁποῖος φυλακίστηκε καὶ ὁ βοηθός του, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνίας Εἰρηναῖος (Μπανούσι), ὁ ὁποῖος ἐξορίστηκε….
.               Ὑπάρχει καὶ μία περίπτωση ἀνάλογη τοῦ Ἀλβανοῦ παπικοῦ γηραιοῦ καρδιναλίου. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος χειροτόνησε Ἐπίσκοπο Ἀπολλωνίας τὸν οἰκονόμο Κοσμᾶ Qirio, «γνωστὸ γιὰ τὴν ἡρωική του δράση στὰ δύσκολα χρόνια τοῦ θρησκευτικοῦ διωγμοῦ, ὅπου βάπτιζε καὶ λειτουργοῦσε κρυφά».
.               Στὰ ὅσα ἱστορικὰ γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος ὑπάρχουν μόνο τρεῖς συγκεκριμένες περιπτώσεις διωγμοῦ, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστόφορου, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βησσαρίωνος καὶ τοῦ ἐπισκόπου Ἀπολλωνίας Εἰρηναίου (Μπανούσι), καθὼς καὶ ἡ θαρραλέα ἐκκλησιαστικὴ βιωτὴ τοῦ σήμερα ἐπισκόπου Κοσμᾶ. Κατὰ τὰ ἄλλα ὁ κ. Ἀναστάσιος ἀναφέρει γενικά, ὅτι ὑπῆρξαν «ἐξορίες, φυλακίσεις καὶ θανατώσεις πιστῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν» καὶ πὼς «μετὰ τὸ 1967 οἱ κληρικοὶ ἀποσχηματίσθηκαν, πολλοὶ ὁδηγήθηκαν στὴ φυλακὴ καὶ ἀρκετοὶ στὸ μαρτύριο».
.               Εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακὸ τὸ πῶς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος, ἄριστος ἐπιστήμων καὶ καθηγητὴς πανεπιστημίου, γιὰ ἕνα θέμα τόσο σοβαρὸ ὑπογράφει κείμενο μὲ ἀοριστίες, ποὺ στὴν οὐσία δὲν σημαίνουν τίποτε. Στὴν ὀλιγάριθμη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ μάρτυρες σχετικὰ εὔκολα μποροῦν νὰ βρεθοῦν καὶ νὰ τιμηθοῦν ὄχι ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, στὸν ὁποῖο ἀσφαλῶς βρίσκονται κοντά, στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, πρὸς ἀπόδοση εὐλαβικῆς τιμῆς. Παράκληση πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας νὰ συγκροτήσει, ὑπὸ τὴν ἐπιστασία του, ἐπιτροπὴ ἀπὸ ἐπιστήμονες, ἱστορικοὺς καὶ θεολόγους, οἱ ὁποῖοι νὰ συντάξουν τὸ Μαρτυρολόγιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας.-

,

Σχολιάστε

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

Ἀναστασίου,
Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας
«Τρομοκρατία καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση»,
ἐν «Συνύπαρξη» –Εἰρήνη, Φύση, Φτώχεια, Τρομοκρατία, Ἀξίες
Θρησκειολογικὴ θεώρηση,
σελ. 146-147, ἐκδ. «Ἁρμός» , Ἀθῆναι 2015.

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.           Τόσο ἡ παιδεία ὅσο καὶ ἡ πίστη ἔχουν σημαντικὰ διαβρωθεῖ στὸν παραδοσιακὰ χριστιανικὸ κόσμο. Καὶ δυστυχῶς ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπονομεύονται. Ἐνῶ στὸν ἰσλαμικὸ κόσμο παρατηρεῖται στήριξη καὶ ἀνάπτυξη τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος […], στὸν λεγόμενο χριστιανικὸ κόσμο διαπιστώνεται ἀντιθέτως ὑποβάθμιση τῆς σημασίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως καὶ ἀμφισβήτηση τῆς ἀξίας της.
.               Καιρὸς νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς συνοχῆς καὶ τῆς ἀντιστάσεως τῆς κοινωνίας μας. Ἡ ἀνάνηψη, ἡ ἀναζωογόνηση καὶ ὄχι ἡ περιθωριοποίηση τῆς χριστιανικῆς πίστεως, ἡ βίωση τῆς οὐσίας της, τῆς δυνάμεως καὶ τοῦ κάλλους της θὰ βοηθήσουν τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἰδιαίτερα τοὺς ὀρθοδόξους, νὰ διατηρήσουμε τὴν ταυτότητά μας καὶ νὰ ἀναπτύξουμε τὶς οἰκουμενικὲς ἀξίες ποὺ ἀποτελοῦν τὸν πυρήνα τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ,  τὴν ἐκπληκτικὴ ἀντοχή, καθὼς καὶ τὸν δημιουργικὸ δυναμισμό του.

, ,

Σχολιάστε

«ΑΝΑΣΤΑΣΙΕ ΦΥΓΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ». ΝΕΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

θνικιστς λβανίας :ναστάσιε φύγε ερηνικὰ π τὴν χώρα”

 Νέες ἀπειλὲς κατὰ τῆς ζωῆς του
δέχεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος, ἀπὸ ἐθνικιστές.

 .            Στόχος ἀκραίων ἐθνικιστικῶν στοιχείων ἔπεσε γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας Ἀναστάσιος. Μάλιστα οἱ ἐθνικιστὲς τοῦ κόμματος  Ἐρυθρόμαυρης συμμαχίας καλοῦν τὸν Ἕλληνα Προκαθήμενο νὰ ἐγκαταλείψει τὴν χώρα. “Ἔφτασε, ὁ καιρὸς νὰ ποῦμε στὸν Ἀναστάσιο Γιαννουλάτο “ἀπομακρύνσου εἰρηνικὰ ἀπὸ τὴν Ἀλβανία. Κλεῖσε τὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς σου ὅσο πιὸ μακριὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν χώρα καὶ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος, χάριν τῆς ἀληθείας πρέπει νὰ τὸ ποῦμε, σὲ εἶδε ὡς ἕνα ἐπικίνδυνο δοθιήνα, ὁ ὁποῖος στὸ ὄνομα τῆς θρησκείας καὶ τῆς ἀλβανικῆς ὀρθοδοξίας ἐργάστηκε γιὰ τὰ συμφέροντα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας”.
.            Μὲ αὐτὴ τὴν ἀπειλητικὴ  τὸ ἐθνικιστικὸ κόμμα της  Ἐρυθρόμαυρης Συμμαχίας στοχοποιεῖ γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Τιράνων κ. Ἀναστάσιο καὶ καλεῖ τὸν Πρόεδρο τῆς Ἀλβανίας νὰ τοῦ ἀφαιρέσει τὴν ἀνώτατη τιμητικὴ διάκριση, ἡ ὁποία τοῦ εἶχε ἐπιδοθεῖ πρὶν ἀπὸ τρία χρόνια ἀπὸ τὸ Ἀλβανικὸ κράτος γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν ἀλβανικὴ κοινωνία.
.            Κατὰ τὴν Ἐρυθρόμαυρη Συμμαχία “στὴν ἀντιαλβανικὴ δραστηριότητα ποὺ συντελεῖται …(…) τὸ σημαντικότερο ρόλο (…) διαδραμάτισε ὁ Ἀναστάσιος Γιαννουλάτος, ὁ καταληψίας ἡγέτης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας. Ἐπὶ δύο δεκαετίες, αὐτὸς ἐργάζεται, ἰσχυρίζονται, γιὰ τὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος, συνεχίζοντας πιστὰ τὸ δρόμο τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος πρὶν ἀπὸ 100 χρόνια καὶ πάνω, ἀφιέρωσε τὴν ζωή του στὸν ἑλληνισμὸ τῆς Ἠπείρου, στὸ ἄνοιγμα τῶν σχολείων καὶ Ἐκκλησιῶν σὲ περιοχὲς ἱστορικὰ γεμάτες ἀπὸ Ἀλβανοὺς”.
.            Ἡ ἐπιστολὴ φαίνεται ὅτι ἀποτελεῖ τὴν κορυφὴ τοῦ παγόβουνου τῶν ἐνεργειῶν τῶν ἀκραίων στοιχείων τῆς Ἀλβανίας ποὺ τὸ τελευταῖο διάστημα προκαλοῦν φόβο μεταξὺ τῶν ὀρθοδόξων καθὼς φαίνεται ὅτι ἔχουν διατυπωθεῖ ἀκόμη καὶ ἀπειλὲς κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ κ. Ἀναστασίου.
.            Γιὰ “σκληρὴ συκοφαντικὴ ἐπίθεση ἑνὸς πολιτικοῦ σχηματισμοῦ ἐναντίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου” μὲ βαριὲς κατηγορίες καὶ χαρακτηρισμοὺς ποὺ ἀποτελοῦν “ἀποκυήματα νοσηρῆς φαντασίας”, εἶναι “ἐντελῶς ἄδικοι καὶ διαστρεβλώνουν τὴν ἀλήθεια”, κάνουν λόγο ὀρθόδοξοι κληρικοὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Τιράνων, ἀπαντώντας στὴν πρόσφατη ἐνέργεια τῆς Ἐρυθρόμαυρης Συμμαχίας νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς Ἀλβανίας Μπουγιὰρ Νισάνι νὰ ἀφαιρέσει τὴν ἀνώτατη τιμητικὴ διάκριση τοῦ Σκεντέρμπεη ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο.
.            Ἀφοῦ ἐπισημαίνουν ὅτι “ἡ Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας, ἀπὸ τὸ 1992 μέχρι σήμερα, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου καὶ πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου, ἔχει θέσει ὡς ἀρχή της νὰ μὴ συνδέεται ἢ ἀντιπαρατίθεται μὲ πολιτικὰ κόμματα” ἀλλὰ νὰ “εἶναι ἀφοσιωμένη στὸ θρησκευτικό της ἔργο”, οἱ κληρικοὶ τονίζουν: “Μετὰ τὴν δημοσίευση τῆς Ἐπισήμου Δηλώσεώς της (σ.σ. τῆς Κληρικολαϊκῆς Συνέλευσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας) σχετικὰ μὲ τὰ ἀνακριβῆ ἀποτελέσματα τῆς Ἀπογραφῆς τοῦ 2011, ἐκδηλώθηκε μία σκληρὴ συκοφαντικὴ ἐπίθεση ἑνὸς πολιτικοῦ σχηματισμοῦ ἐναντίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου. Μὲ βαριὲς κατηγορίες “γιὰ τὶς ἀντισυνταγματικὲς πράξεις”, γιὰ συνεργασία μὲ ἀκραίους ἐθνικιστικοὺς κύκλους τῆς Ἑλλάδος καὶ γιὰ “ἀντιαλβανικὴ δραστηριότητα ἐναντίον τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τῆς Ἀλβανίας”. Τέλος, ζήτησαν ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας νὰ ἀφαιρεθεῖ ἡ Ἀνωτάτη διάκριση τοῦ Γεωργίου Καστριώτη Σκεντέρμπεη ποὺ τοῦ ἀπενεμήθη πρὸ τριετίας. Ἀσφαλῶς, ὅσοι γνωρίζουν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἐμεῖς οἱ Κληρικοὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, ὅλοι Ἀλβανοὶ πολίτες, ποὺ τὸν παρακολουθοῦμε ἀπὸ κοντὰ καὶ συνεργαζόμαστε μαζί του ὅλα τὰ χρόνια τῆς παρουσίας του στὴν Ἀλβανία, γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ὅτι οἱ ἀναίσχυντα ἀναφερόμενοι χαρακτηρισμοὶ εἶναι ἀποκυήματα νοσηρῆς φαντασίας, ἐντελῶς ἄδικοι καὶ διαστρεβλώνουν τὴν ἀλήθεια”.
.            Οἱ 42 ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοὶ καὶ ἄλλοι ποὺ ὑπογράφουν τὴν ἀνακοίνωση ὑπογραμμίζουν πὼς θεωροῦν ὑποχρέωσή τους νὰ δώσουν μία ἀπάντηση “σαφῆ καὶ ὁριστική, στὴ σειρὰ τῶν ψευδῶν καὶ ἀδίκων κατηγοριῶν, ποὺ μὲ πεῖσμα ἐπαναλαμβάνονται κατὰ καιρούς, παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες διαψεύσεις” καθώς, ὅπως τονίζουν, “τὰ θέματα ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς σημασίας εἶναι πολὺ εὐαίσθητα, ἰδίως τὸν τελευταῖο καιρό, καὶ ἡ παραπληροφόρηση μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει ἀπληροφόρητους πολίτες καὶ ἰδίως νέους”.
.            Στὴν ἀνακοίνωση γίνεται ἀκόμη ἀναφορὰ στὴν “τεράστια συμβολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου στὴν πλήρη ἀνασυγκρότηση τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας” καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει σταθεῖ στὸ πλάι τῶν πολιτῶν ἐδῶ καὶ μία εἰκοσαετία, “βοηθώντας, μὲ ἀγάπη καὶ αὐτοθυσία, ὄχι μόνο τοὺς Ὀρθοδόξους ἀλλὰ καὶ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν ἢ πολιτικῶν πεποιθήσεων”, ἀλλὰ καὶ στὴν πρωτοβουλία του, τὸ 1999, νὰ κινητοποιήσει παγκόσμιους χριστιανικοὺς ὀργανισμοὺς γιὰ νὰ βοηθήσουν περίπου 33.000 πρόσφυγες ἀπὸ τὸ Κοσσυφοπέδιο. “Μόνο ὅσοι εἶναι τυφλωμένοι ἀπὸ φανατισμὸ δὲν θέλουν νὰ τὰ βλέπουν. Ὅμως τὸ κολοσσιαῖο ἔργο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου δὲν κατεδαφίζεται μὲ ὑβριστικὰ λόγια, χαλκευμένα ψεύδη, ἀβάσιμες ὑποψίες συκοφαντικῶν ἰσχυρισμῶν”, σημειώνεται στὴν ἀνακοίνωση.
.            Οἱ κληρικοὶ τονίζουν πὼς “ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τοῦ γελοίου, ἄνθρωποι ἐντελῶς ἄσχετοι μὲ τὴν Ὀρθοδοξία …ἀλλὰ καὶ γνωστοὶ ὑπονομευτές της, νὰ ἐμφανίζονται ὡς προστάτες τῶν Ἀλβανῶν Ὀρθοδόξων” καὶ σημειώνουν πὼς οἱ Ἀλβανοὶ κληρικοὶ καὶ ἑκατοντάδες χιλιάδες Ὀρθόδοξοι Ἀλβανοὶ ὑπήκοοι γνωρίζουν καλὰ ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος συμμερίζεται τὶς δυσκολίες τους καὶ βοηθᾶ τοὺς πάντες.
.             Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ παράσημο τοῦ Σκεντέρμπεη, ποὺ ἡ Ἐρυθρόμαυρη Συμμαχία ζητᾶ νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο καὶ νὰ τιμηθοῦν οἱ ἱδρυτὲς τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι “οἱ καταληψίες ἀντιαλβανιστές”, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρεται στὴν ἐπιστολὴ τοῦ συγκεκριμένου πολιτικοῦ σχηματισμοῦ πρὸς τὸν Ἀλβανὸ πρόεδρο, οἱ κληρικοὶ ἐπισημαίνουν πὼς “ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος εἶναι ἐπίσης ἐπίτιμος δημότης Τιράνων καὶ Κορυτσᾶς καὶ δὲν στερεῖται ἀπὸ μεγάλες διακρίσεις”, οἱ ὁποῖες “ἀντανακλοῦν τιμητικὰ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴ χώρα”. Σημειώνεται ὅτι ὁ κ. Ἀναστάσιος ἔχει τιμηθεῖ -μεταξὺ ἄλλων- μὲ πανεπιστημιακὰ διπλώματα (17) καὶ διεθνῆ βραβεῖα (25) ἀπὸ πολλὲς χῶρες, ἔχει ἐκλεγεῖ πρόεδρος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ ἐπίτιμος πρόεδρος τῆς Παγκοσμίου Διάσκεψης τῶν Θρησκειῶν γιὰ τὴν Εἰρήνη.
.            Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὶς “συμβουλὲς ἤ, μᾶλλον, ἀπειλὲς ἐναντίον τῆς ζωῆς του”, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρεται, οἱ κληρικοὶ ὑπογραμμίζουν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος “δὲν ἀνησυχεῖ, οὔτε τὸν φοβίζουν” καθὼς καὶ στὰ προηγούμενα χρόνια, κατὰ καιρούς, εἶχαν διατυπωθεῖ παρόμοιες ἀπειλές”.
.            Προσθέτουν δὲ πώς, ὅπως ὁ ἴδιος δηλώνει, “ὅποιος εἶναι ἀφοσιωμένος στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης καὶ ἐργάζεται μὲ συνέπεια γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη, γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων καὶ γιὰ τὴν ἀλληλεγγύη τῶν λαῶν δὲν φοβᾶται κανένα καὶ τίποτε· οὔτε τὸν θάνατο”.

 ΠΗΓΗ: news247

Σχολιάστε