Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

1204: Ἡ Σταυροφορία κατὰ τοῦ Σταυροῦ!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μία ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, στὶς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1204. Ὀκτακόσια δέκα πέντε χρόνια μετὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς οἱ ἐπιπτώσεις του παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ νοοτροπία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Δύσης δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ αὐτήν τοῦ τότε Πάπα Ἰννοκεντίου Γ΄.
.           Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν στὸ κλασικὸ ἔργο του «Σταυροφορίες» σημειώνει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους δὲν ἔχει παρόμοιά της στὴν ἱστορία. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Ρ. Μπράουνινγκ στὴ μελέτη του «Ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία» γράφει: «Ἂν ὑπῆρξε ἕνα καὶ μόνο μοιραῖο κτύπημα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Βυζαντίου, αὐτὸ ἔγινε τὸ 1204 καὶ ὄχι τὸ 1453».
.           Οἱ σταυροφορίες ἦσαν ἰδέα τῆς Παποσύνης. Ὅπως γράφει ὁ ρωμαιοκαθολικὸς ἱερομόναχος π. Μάρκος Φώσκολος «χωρὶς τὴ “Γρηγοριανὴ Μεταρρύθμιση” δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἔννοια τῆς σταυροφορίας». Καὶ ἐξηγεῖ: «Μὲ τὸ μεταρρυθμιστικό του ἔργο, ποὺ ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ φέρει τὴν παποσύνη ἐπικεφαλῆς τῆς χριστιανοσύνης,… ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073 – 1085) καλλιέργησε τὴν ἰδέα (τῆς σταυροφορίας)» πιστεύοντας σὲ μεγάλα ὀφέλη. Ὁ ἴδιος συνέταξε τὸ κείμενο «Dictatus Papae». Πρόκειται γιὰ τὸ ντοκουμέντο, ποὺ ἐκφράζει τὴν διαχρονικὴ πεποίθηση τῆς Ρώμης περὶ τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας τοῦ Πάπα ἐπὶ τῆς Γῆς. Οὐσιαστικὰ ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ εἶναι ὁ πρῶτος θεωρητικὸς τοῦ παποκαισαρισμοῦ καὶ τῆς θεοκρατικῆς ἀπολυταρχίας καὶ ὁ πρῶτος ἐκ δογματικῆς πεποιθήσεως πλανητάρχης.
.           Οἱ ἑπόμενοι πάπες ὑλοποίησαν τὸ σχέδιο τοῦ Γρηγορίου Ζ΄, μὲ πρῶτο τὸν Οὐρβανὸ Β΄, ποὺ ὀργάνωσε τὴν Πρώτη Σταυροφορία. Οἱ σταυροφορίες σκοπὸ εἶχαν νὰ ἀπελευθερώσουν τοὺς Ἁγίους Τόπους ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους. Παράλληλα ὅμως γίνονταν πολλὰ πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ παιχνίδια, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν κατάντια οἱ σταυροφόροι στὴν Δ΄ Σταυροφορία ἀντὶ γιὰ τὰ κατακτημένα ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ Ἱεροσόλυμα νὰ κτυπήσουν τὴν Χριστιανικὴ Βασιλεύουσα, ἀντὶ νὰ πολεμήσουν τοὺς Μουσουλμάνους νὰ ἐξοντώσουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο νὰ βεβηλώσουν τὸν Σταυρό!
.           Τί τοὺς ἔκανε νὰ προβοῦν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα τῆς Ἱστορίας; Ὄχι βέβαια τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ φθόνος γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς Βασιλεύουσας, καὶ ἡ ἀκόρεστη βάρβαρη ἐπιθυμία λεηλασίας τοῦ ὑλικοῦ, πνευματικοῦ, καὶ πολιτισμικοῦ πλούτου της. Ὁ ἐκ τῶν κατακτητῶν Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουίνος στὸ χρονικό, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, περιγράφει τὸ λάγνο μάτι τῶν βαρβάρων πολιορκητῶν, ὅταν τὴν ἀντίκρισαν: «Τώρα μπορεῖτε νὰ μάθετε πῶς κοίταζαν ἐπίμονα τὴν Κωνσταντινούπολη… Δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ σκεφτοῦν πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ὅλο τὸν κόσμο μία τόσο πλούσια πόλη, ὅταν εἶδαν αὐτὰ τὰ ψηλά της τείχη καὶ τοὺς πλούσιους πύργους κι αὐτὰ τὰ πλούσια παλάτια κι αὐτὲς τὶς ψηλὲς ἐκκλησίες, ποὺ ἦταν τόσο πολλὲς ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε, ἂν δὲν τὸ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του… Δὲν ὑπῆρξε ἄνθρωπος ποὺ τὴν εἶδε καὶ δὲν ἀνατρίχιασε…».
.           Ἡ περιγραφὴ τῶν λεηλασιῶν καὶ τῶν βεβηλώσεων ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς «σταυροφόρους» εἶναι πτωχὴ μπρὸς στὴν πραγματικότητα. Ὁ Βιλλαρδουίνος στὸ Χρονικό του σημειώνει σχετικά: «Πολλοὶ ποὺ εἶχαν σκορπιστεῖ στὴν πόλη πήρανε πολλὰ ποὺ κανεὶς δὲν ἤξερε νὰ πεῖ πόσα, χρυσάφι καὶ ἀσήμι καὶ σκεύη πολύτιμα πετράδια καὶ μετάξια καὶ γούνινα φορέματα ἀπὸ γκρίζο σκίουρο καὶ ἀπὸ ἐρμίνα καὶ ὅλα τὰ ἀκριβὰ πράματα ποὺ βρέθηκαν ποτὲ στὴ γῆ… Καὶ μεγάλη ἦταν ἡ χαρὰ γιὰ τὰ πλούτη καὶ γιὰ τὴ νίκη ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Γιατί ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν φτωχοί, βρεθήκανε σὲ πλούτη καὶ σὲ πολυτέλεια…».
.           Οἱ ἁρπαγὲς τῶν τιμαλφῶν ἦταν ἡ μία πλευρὰ τῆς λεηλασίας. Ἡ ἄλλη ἦσαν οἱ ἁρπαγὲς τῶν πολύτιμων ἔργων τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ καὶ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ τὰ πολλὰ λείψανα ἁγίων. Ὅλα σήμερα βρίσκονται στὴ Δύση… Ἕνα ὁρατὸ παράδειγμα: Τὰ τέσσερα μπρούτζινα ἄλογα ποὺ ἦσαν στὸν Ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινούπολης βρίσκονται σήμερα στὴν Ἐκκλησία (!) τοῦ Ἁγίου Μάρκου, στὴ Βενετία… Φρικτότερη γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ κάθε πολιτισμένο ἄνθρωπο ἦταν ἡ βεβήλωση τῶν ἐντὸς τῶν Ναῶν καὶ τῶν Μοναστηριῶν ἱερῶν σκευῶν.

Ἡ συγγνώμη τοῦ Πάπα

.           Οἱ Ἕλληνες διατηροῦν μὲ πικρία στὴ μνήμη τους τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου, τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β΄ στὴν Ἀθήνα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τοῦ ἔθεσε ἐνώπιον τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Προκαθήμενο τὴν «ἀφιλάδελφο» συμπεριφορὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας (Δ΄ Σταυροφορία, Φραγκοκρατία, Οὐνία) πρὸς τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καὶ τοῦ ἐπισήμανε ὅτι γι’ αὐτὴν ἡ Ρώμη οὐδέποτε ζήτησε συγγνώμη.
.           Στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ὁ Πάπας εἶπε: «Γιὰ ὅλες τὶς παρελθοῦσες καὶ παροῦσες περιστάσεις ὅπου τὰ τέκνα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἁμάρτησαν μὲ πράξεις καὶ παραλείψεις κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν τους, ὁ Κύριος ἂς μᾶς χορηγήσει τὴ συγχώρηση, ποὺ τοῦ ζητοῦμε… Ἀναλογίζομαι τὴ δραματικὴ ἅλωση τῆς αὐτοκρατορικῆς πόλεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τόσο μακροὺς χρόνους ἦταν ὁ προμαχώνας τὴ Χριστιανοσύνης στὴν Ἀνατολή. Εἶναι τραγικὸ ὅτι οἱ ἐπιδρομεῖς, ξεκινώντας γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἐλεύθερη πρόσβαση τῶν χριστιανῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἐστράφησαν κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους ἐν τῇ πίστει. Τὸ γεγονὸς ὅτι χριστιανοὶ λατίνοι συμμετεῖχαν σ’ αὐτὸ προκαλεῖ στοὺς καθολικοὺς βαθιὰ θλίψη». Οἱ δύο ὁμιλίες εἶναι ἱστορικὲς καὶ ἀποσπάσματά τους περιέχονται σὲ διάφορες γλῶσσες στὴν Wikipedia καὶ στὸ λῆμμα «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (1204)». –

 

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ παρακαταθήκη Χριστόδουλου γιὰ τὴ Μακεδονία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Μακεδονία γιὰ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ἀποτελοῦσε πάντα ζήτημα ἰδιαίτερης μέριμνας. Κατ᾽ ἐπανάληψιν εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὴ Θεσσαλονίκη καὶ τὶς ἄλλες πόλεις τῆς Μακεδονίας καὶ πάντα μιλοῦσε καὶ γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῆς περιοχῆς. Ἀπόδειξη ἦταν πὼς ἡ τελευταία του ποιμαντικὴ ἐπίσκεψη, πρὶν νὰ εἰσαχθεῖ στὸ Ἀρεταίειο νοσοκομεῖο καὶ ἔκτοτε νὰ μὴν ἀνανήψει, ἦταν στὴν Ἔδεσσα. Βρέθηκε ἐκεῖ τὴν 1η Ἰουνίου 2007 – στὶς 9 εἰσήχθη στὸ Ἀρεταίειο – γιὰ νὰ συμμετάσχει στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση τῶν Μακεδονομάχων Τέλλου Ἄγρα καὶ Ἀντώνη Μίγγα. Σὲ κάθε εὐκαιρία ποὺ τοῦ δόθηκε μίλησε ἐνώπιον μεγάλου πλήθους Μακεδόνων, οἱ ὁποῖοι ἐνθαρρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς λόγους του καὶ τὸν καταχειροκρότησαν.
.           Στὴν ἀρχὴ τῆς κεντρικῆς ὁμιλίας του, στὶς 3 Ἰουνίου 2007, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὴν παρακαταθήκη του γιὰ τοὺς Ἕλληνες,   σημείωσε: «Εἴμαστε σήμερα ὅλοι ἐδῶ ἑνωμένοι κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του γιὰ τὴν ἀπότιση τοῦ χρέους τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀλήθειας, ἔναντι τῶν Ἑλλήνων ἡρώων τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, ἐπειδὴ πιστεύουμε ὅτι ἡ συντήρηση τῆς ἱστορικῆς μνήμης δὲν ἀποτελεῖ παραχώρηση στὴ μισαλλοδοξία καὶ στὸν φανατισμό, ἀλλὰ εἶναι εὐλαβικὸ κερί, ποὺ τονίζει τὴν εὐγνωμοσύνη μας πρὸς τοὺς ἐθνικούς μας ἥρωες καὶ τονώνει τὸ ἠθικὸ καὶ πατριωτικό μας φρόνημα». Καὶ στὴ συνέχεια τόνισε μὲ νόημα: «Στὰ “πύρινα χρόνια” τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα κρίθηκε ἡ ἑλληνικότητα αὐτῆς τῆς γῆς τῶν Μακεδόνων, χωρὶς νὰ ἐξαγορασθῆ μὲ εὐτελὲς τίμημα καιροσκοπικῆς διπλωματίας, ἀλλ’ ἐπιβεβαιώθηκε μὲ τὸ αἷμα καὶ τὴ θυσία τῶν ἄξιων παιδιῶν της καὶ τῶν ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων, ποὺ προσέτρεξαν ἐθελοντικὰ καὶ πολέμησαν μὲ θαυμαστὴ αὐτοθυσία γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν τιμή. Ἂν οἱ ἥρωες σκέπτονταν ὅπως κάποιοι – εὐτυχῶς ὀλίγοι – τὴν καλοπέρασή τους, τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὸ συμφέρον τους, δὲν θὰ εἴχαμε αὐτὴν ἐδῶ τὴν Πατρίδα. Τὴν ἔχουμε, ἐπειδὴ πλήρωσαν γι’ αὐτὴν μὲ τὴ ζωή τους οἱ Μακεδονομάχοι καὶ ὅλοι οἱ ἀγωνιστὲς ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος».
.           Τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας – παρακαταθήκης του ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἦταν μία ἔκκληση στοὺς Μακεδόνες: «Μείνετε ὄρθιοι στὶς ἐπάλξεις, σταθεῖτε καὶ φυλάξτε τὶς ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικές μας παραδόσεις, διατηρεῖστε τὴν ἑνότητα μὲ τὶς ρίζες μας γιὰ νὰ μὴν ξεραθῆ ἡ ψυχή σας, ἀλλὰ νὰ εἶναι πάντα καρποφόρα. Τὸ μήνυμα τοῦτο προσλαμβάνει σήμερα ἰδιάζον βάρος γιὰ ὅλους τους Ἕλληνες καὶ μάλιστα τοὺς Μακεδόνες. Στὸ διάβα τῆς ἱστορίας μας ἡ Μακεδονία ἀπετέλεσε μῆλον ἔριδος πολλῶν γειτόνων μας. Οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες τῶν πατέρων μας ἔσωσαν τὴν Μακεδονία ἀπὸ τὴ βία καὶ τὴν τρομοκρατία τότε, πρὶν 100 χρόνια, τοῦ βουλγαρικοῦ κομιτάτου. Ἦταν ἀγῶνες δύσκολοι καὶ ἦταν οἱ θυσίες βαριές. Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ὄρθια, ὅταν τίποτε ἄλλο δὲν προσεφέρετο νὰ στηρίξει τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα. Ἔκλεισε μέσα στὸ ράσο τῶν παπάδων καὶ δεσποτάδων Της ὅλα τὰ παιδιά Της καὶ ἔδωσε πρώτη τὸ παράδειγμα τῆς αὐτοθυσίας καὶ τοῦ ἡρωισμοῦ… Ὅλοι τὸ ξέρουμε καὶ ὅλοι τὸ διαλαλοῦμε. Χωρὶς νὰ λησμονοῦμε μάθαμε νὰ συγχωροῦμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀδίκησαν καὶ μᾶς ἀδικοῦν. Αὐτὸ εἶναι τὸ χρέος μας, ὅπως τὸ ἔχουμε διδαχθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία μας καὶ τὸν Ἑλληνισμό μας. Μπορεῖ νὰ πικραινόμαστε γιὰ κάποιες ὕποπτες συμπεριφορὲς μερικῶν παιδιῶν τῆς Πατρίδας μας, ποὺ ἀποκλίνουν ἀπὸ τὴν ἐθνική μας συμπόρευση. Στὴν Ἑλλάδα καὶ πρὶν καὶ σήμερα καὶ αὔριο κανένας δὲν μπόρεσε οὔτε θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ κάμψει τὸ φρόνημά μας. Ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται νὰ δικαιωθοῦν οἱ θυσίες τῶν ἡρώων μας Μακεδονομάχων».
.           Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος δὲν ἔμεινε μόνο στοὺς λόγους Πίστης καὶ Ἐλπίδας πρὸς τοὺς Μακεδόνες Ἕλληνες. Μὲ δύο ἐπιστολές του πρὸς τὸν Πρόεδρο τῶν ΗΠΑ Τζὸρτζ Μπούς, τὸν νεότερο, ὑπογράμμισε τὰ δίκαια τῆς Ἑλλάδας ἔναντι τῶν σφετεριστῶν τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς ὀνομασίας τῆς Μακεδονίας γειτόνων της. Ἡ πρώτη ἐστάλη στὶς 10 Νοεμβρίου 2004 καὶ ἡ δεύτερη ἀκολούθησε στὶς 17 Νοεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους. Καὶ οἱ δύο ἐγράφησαν μετὰ τὴν ἀπόφαση τῶν ΗΠΑ νὰ ἀναγνωρίσουν τὰ Σκόπια μὲ τὸ συνταγματικό τους ὄνομα «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας».
.           Ὅπως σημειώνει ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος στὴν πρώτη του ἐπιστολή, ἡ χρήση τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» ἀπὸ τὰ Σκόπια εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ μίαν ἁπλὴ καὶ ἀθώα πολιτιστικὴ ὑπεξαίρεση. Γιατί, καθὼς ἔγραψε, «τὰ ὅρια τοῦ πολιτιστικοῦ, τοῦ πολιτικοῦ καὶ τοῦ ἐπεκτατικοῦ εἶναι ἀμυδρά». Καὶ ἐπισημαίνει στὴ συνέχεια: «Οἱ Ἕλληνες θεωροῦμε πὼς ἡ ἀναγνώριση τοῦ ὅμορου μὲ τὴν Ἑλλάδα κράτους τῆς πΓΔΜ μὲ τὸ ἐθνωνύμιο “Μακεδονία” ὄχι μόνο δὲν ἐξυπηρετεῖ κανένα βαλκανικὸ κράτος, ἀφοῦ ἀνεβάζει τὴ θερμοκρασία τῆς ἔντασης καὶ τῆς καχυποψίας στὴν περιοχή, ἀλλὰ φαίνεται πὼς δικαιώνει ὅλους ὅσοι κτίζουν τὴν ἱστορία τους μὲ κλοπιμαῖα ὑλικὰ καὶ ἐπιβραβεύει ὅσους διατηροῦν ἄσβηστη τὴ σπίθα τῆς ἀταξίας καὶ τῆς μόνιμης ἀστάθειας σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Εὐρώπη περιοχὴ καὶ σὲ μίαν ἐποχὴ ἀδιάκοπων ἐντάσεων». Περαίνων τὴν ἐπιστολή του ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ἀφοῦ τονίζει ὅτι τὸ ὄνομα «Μακεδονία» ἀποτελεῖ κύριο στοιχεῖο τῆς πολιτιστικῆς μας κληρονομιᾶς καὶ συστατικὸ μέρισμα τῆς ἐθνικῆς μας ἰδιοπροσωπίας ὑπογραμμίζει:
«Ἐξοχότατε, εἶμαι πεπεισμένος πὼς ἡ περιστολὴ τῆς πολιτικῆς καὶ δὴ τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς στὴν ψυχρὴ καὶ μόνο ἐξυπηρέτηση ἐφήμερων καὶ ἰδιοτελῶν συμφερόντων, ἀποτελεῖ βασικὸ αἴτιο τῆς παγκόσμιας ἀστάθειας καὶ ἀταξίας στὴ μετὰ-διπολικὴ ἐποχὴ ποὺ διανύουμε. Ὡς ὀργανικὸ μέλος ἑνὸς ἱστορικοῦ λαοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ προτεραιότητες οὐδέποτε ὑπῆρξαν ἐφήμερες, οὔτε καν ἰδιοτελεῖς, καὶ ὡς ἐκκλησιαστικὸς ὑπηρέτης τῆς Ὀρθοδοξίας… ἐπιθυμῶ διὰ τῆς παρούσης νὰ ἐκδηλώσω μὲ τὸν πλέον ἔντονο τρόπο τὰ αἰσθήματα ἀγωνίας ποὺ μὲ διακατέχουν γιὰ τὸν κόσμο ποὺ διαμορφώνουμε μὲ πλήρη ἀπαξία στὴν ἀντικειμενικότητα καὶ τὴν ἀλήθεια».
.           Στὴ δεύτερή του ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἐπανέρχεται στὸ θέμα τῆς ὀνομασίας καὶ τοῦ ἐπισημαίνει προφητικά: «Μία ὀνομασία τοῦ γειτονικοῦ κράτους ποὺ νὰ περιέχει τὸν ὅρο “Μακεδονία” δὲν δύναται νὰ ἀνατρέψει τοὺς ἱστορικοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἔχει ἡ Ἑλλάδα κατὰ τῆς ὑφαρπαγῆς τοῦ ὀνόματος ἀπὸ τὴν πΓΔΜ. Κάθε Ἕλληνας φέρει μέσα του αὐτὸ τὸ ἱστορικὸ ψῆγμα. Δὲν εἶναι μόνο τὰ ἑλληνικὰ χώματα, τὰ ὁποῖα ἀναδύουν στὴν ἐπιφάνεια τὰ ἀπομεινάρια τῆς Μακεδονικῆς δυναστείας. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ πολιτισμὸς καὶ τὰ γονίδια τὰ ὁποῖα ἔχουν κληροδοτηθεῖ σὲ μᾶς μέσω τῶν αἰώνων. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτούς… οἱαδήποτε ἐξαναγκασμένη παρέκκλιση ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἱστορικὴν ἀλήθεια δὲν θὰ ἀποφέρει ὥριμα φροῦτα εἰρήνης καὶ καλῆς γειτονίας ἀλλὰ ἄγουρους καρποὺς καχυποψίας καὶ ἐχθρότητας μεταξὺ τῶν δύο “Μακεδονιῶν”».
.           Στὴν ὁμιλία του στὴν Ἔδεσσα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε πὼς δὲν μπορεῖ νὰ σιωπᾶ, ὅταν βλέπει ὅτι κινδυνεύει ἡ Πατρίδα καὶ τὸ ποίμνιό του, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ τοῦ στοιχίζει πολὺ ἀκριβά. Ἐκ τῶν πραγμάτων εἶναι γνωστὸ ὅτι τοῦ στοίχισε. Ὅμως οἱ παρακαταθῆκες του μένουν μέτρο ἀναφορᾶς καὶ σύγκρισης γιὰ τοὺς ἑπόμενούς του Ἀρχιερεῖς.-

,

Σχολιάστε

ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ὀγδόντα χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Χριστόδουλου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Στὶς 17 Ἰανουαρίου συμπληρώθηκαν ὀγδόντα χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Αὐτὴ τὴν ἡμερομηνία εἶχε γεννηθεῖ στὴν Ξάνθη τὸ 1939, προσφυγόπουλο ἀπὸ τὴν Ἀδριανούπολη. Ἡ ἐπέτειος τῆς γέννησής του συνέπεσε περίπου μὲ τὸ συλλαλητήριο στὴν Πλατεία Συντάγματος γιὰ τὴ Μακεδονία. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἡ τελευταία του δημόσια ὁμιλία ἦταν γιὰ τὴ Μακεδονία. Στὶς 3 Ἰουνίου 2007 μίλησε στὴν Ἔδεσσα ἐνώπιον πλήθους ἐνθουσιῶντος λαοῦ, γιὰ τὴν ἐπέτειο τῶν ἑκατὸ ἐτῶν ἀπὸ τὴν δολοφονία τῶν Μακεδονομάχων Τέλλου Ἄγρα καὶ Ἀντωνίου Μίγγα καὶ στὶς 9 Ἰουνίου εἰσήχθη στὸ Ἀρεταίειο Νοσοκομεῖο. Ἀπὸ τότε ἦταν καταδικασμένος σὲ θάνατο καὶ σύντομα μάλιστα. Ἀνεξήγητο τὸ ὅλο ἐπικοινωνιακὸ σενάριο ἕως τὴν κοίμησή του, στὶς 28 Ἰανουαρίου 2008. Ἴσως οἱ γιατροὶ κάποια μέρα μιλήσουν. Ἴσως κάποια ἡμέρα ἀποκαλυφθεῖ ὁ ρόλος ὁρισμένων παρατρεχάμενων.
.             Τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2007 ἦταν ἕνα καθημερινὸ ψυχικὸ καὶ σωματικὸ μαρτύριο γιὰ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο. Ἀπέναντί του δὲν ἦταν μόνο ἡ ἀθεϊστικὴ καὶ ἐλαυνόμενη ἀπὸ τὴν ἄθεη γαλλικὴ κουλτούρα ἰντελιγκέντσια, ἡ περὶ τὸν Κώστα Σημίτη καὶ τὴν ἀμελητέα τότε Ἀριστερά. Δὲν ἦταν ἐπίσης μόνο ὁ ἰσχυρὸς ἐξωτερικὸς παράγων, ποὺ ἐπιχειροῦσε, εἰς μάτην, νὰ τὸν «συνετίσει», διὰ ἐπισκέψεων στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ πρέσβεων καὶ ἀνωτάτων κρατικῶν στελεχῶν. Ἦταν καὶ ἡ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ἐξοντωτικῆς διάθεσης «ἀντιπολίτευση», στὴν ὁποία συμμετεῖχε καὶ ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.
.             Παρὰ τὶς ψυχοφθόρες πικρίες ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος μετέβη τὸν Μάϊο τοῦ 2007 στὴν Κύπρο καὶ τὸν Ἰούνιο στὴ Μακεδονία, στὴν Ἔδεσσα, ὅπου καὶ ἐκφώνησε πατριωτικοὺς λόγους. Στὴν Ἔδεσσα ὁ δημόσιος λόγος του ἦταν σὰ νὰ γνώριζε τί τὸν περιμένει. Εἶπε: «Μοῦ λένε νὰ σιωπήσω. Δὲν μπορῶ νὰ σιωπήσω, ὅταν βλέπω νὰ ὑπονομεύονται οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχὲς τοῦ πολιτισμοῦ μας… ὅταν κινδυνεύει ἡ Πατρίδα μας… Δὲν μπορῶ νὰ σιωπήσω, ἔστω καὶ ἂν τὸ ὅτι ὁμιλῶ μοῦ κοστίζει πολὺ ἀκριβά». Καὶ τοῦ στοίχισε…
.             Ἡ ὁμιλία του γιὰ τοὺς Μακεδονομάχους Ἄγρα καὶ Μίγγα εἶναι προφητική. Τόνισε, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι οἱ κριτὲς τῆς γῆς καὶ τὰ φερέφωνά τους «κανοναρχοῦν τὸ τροπάριο τῆς εἰρήνης, τῆς προσέγγισης τῶν λαῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν ὑπὸ ἕναν ὅρο: τὴν ἀπάρνηση τῆς ἱστορίας μας, τὴν ἀπάλειψη τῶν θυσιῶν τῶν πατέρων μας, τὸν εὐνουχισμὸ τῆς νεολαίας μας μὲ τὴν ὑπόσχεση τῆς σεξομανίας, τοῦ εὐδαιμονισμοῦ καὶ τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς θρησκείας, τῶν θεσμῶν, τῆς οἰκογένειας. Ἔτσι ὅμως ἐκκολάπτονται ἢ ἐπιχειρεῖται νὰ ἐκκολαφθοῦν Ἐφιάλτες καὶ γραικύλοι, ἕτοιμοι νὰ παραδώσουν ὅλα καὶ νὰ πουλήσουν τὰ ἠθικὰ καὶ ἐθνικά τους πρωτοτόκια στὴν ἀγορὰ τῶν συνειδήσεων…».
.             Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος μιλοῦσε καὶ εἶχε ἐπιρροὴ στὸ λαό. Ἔφτασε στὸ νὰ ἔχει θετικὴ ἄποψη γι’ αὐτὸν τὸ 80% καὶ πλέον τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Αὐτὸ τρομοκράτησε τὸ κατεστημένο… Ὁ Χριστόδουλος δὲν εἶναι πλέον μαζί μας. Ὅμως προχθές, στὸ συλλαλητήριο, μοῦ ἔμεινε ὁ λόγος ἑνὸς ἱερέα ποὺ ἦταν κοντά μου καὶ πιάσαμε τὴ συζήτηση: «Ἐγὼ εἶμαι μὲ τὸν “πεθαμένο” Χριστόδουλο καὶ ὄχι μὲ τὸν “ζωντανὸ” Ἱερώνυμο». –

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ – ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ διακυμάνσεις οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου
μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο
(Ι)

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου μὲ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἔχουν πολλὲς καὶ σοβαρὲς διακυμάνσεις καὶ οὐδεὶς μπορεῖ νὰ προβλέψει τὴν ἐξέλιξή τους. Ἐπὶ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ὁ κ. Ἱερώνυμος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ἀκολουθοῦσε τὴν πολιτική του. Ἕως τὴν ἀνάρρηση στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο τοῦ κ. Βαρθολομαίου δὲν ὑπῆρχε κάποιο ζήτημα στὶς σχέσεις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Τὰ προβλήματα ἄρχισαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, διὰ τοῦ Προέδρου της, Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, στὶς 9 Ὀκτωβρίου 1992 (Ἀριθμ. Πρωτ. 3394/1992), ἀπέστειλε ἐπιστολὴ στὸν κ. Βαρθολομαῖο (Σημ. Εἶχε ἀναλάβει Πατριάρχης στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1991), στὴν ὁποία σημειώνει: «Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πληροφορεῖται ὅτι ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, ἀπὸ τῆς ἀναρρήσεως αὐτῆς εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον, ἤρχισεν ἀνακινοῦσα, ὡς μὴ ὤφελε, καὶ θίγουσα ζητήματα ἁπτόμενα τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἀφορῶντα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καλῶς δὲ καὶ παγίως κείμενα, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὅμως Αὕτη μεθοδεύει ἐπεμβάσεις καὶ μονομερεῖς ἐνεργείας καὶ ρυθμίσεις….
Ἐξένισεν ἡμᾶς ἡ ἀκουσθεῖσα ἀπίθανος εἴδησις περὶ μελετωμένης ἀνακλήσεως τῆς ἀπὸ 4ης Σεπτεμβρίου 1928 Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς Πράξεως, περὶ διοικητικῆς ἀφομοιώσεως τῶν ἐν Ἑλλάδι Ι. Μητροπόλεων (τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν) διοικουμένων ἔκτοτε “ἐπιτροπικῶς” καὶ κατὰ πάντα ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ ἑξηκονταπενταετίαν.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετος. Ἡ ὀνομασία “Νέαι Χῶραι” οὐδεμίαν σύγχρονον πραγματικότητα ἐκφράζει. Καὶ ὁ ὅρος “ἐπιτροπικῶς” – ἵνα μὴ εἴπωμεν σχῆμα λόγου – θὰ ἐχαρακτηρίζετο παρ’ ἡμῶν μόνον ὡς σχῆμα καὶ τρόπος ἐκχωρήσεως, χωρὶς καμμίαν ἄλλην οὐσιαστικὴν προοπτικήν. Ἀπ’ ἀρχῆς ἄλλως τε κατεφάνη ἡ ἐθνικὴ ἀναγκαιότης, ὅπως ἀκολουθηθῆ ἡ ἰσχύουσα κανονικὴ ἐπιταγὴ “τὰ ἐκκλησιαστικὰ τοῖς πολιτικοῖς εἴωθε συμμεταβάλλεσθαι”. Καὶ αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος ἐπαρχίαι ἠξίουν καὶ ἀνέμενον τὴν οἰκείαν θέσιν εἰς τὴν ἐλευθέραν ἤδη Ἑλλάδα καὶ εἰς τὸ Συνταγμάτιον τῆς πρὸ πολλοῦ Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ἀποροῦμεν πῶς σκέπτεται τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐν προκειμένῳ. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἀποκοπῆ ἐκκλησιαστικῶς τὸ ἥμισυ τῆς Ἑλλάδος; Ὅταν ἐθνικοὶ κίνδυνοι ἀπειλοῦν τὰς βορείους καὶ ἀνατολικὰς ἀκριτικὰς ἐπαρχίας τῆς χώρας, εἶναι ἀδιανόητον νὰ χαραχθοῦν κάτωθεν τῆς ἐπιμάχου Μακεδονίας τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ δικαιώσωμεν ἡμεῖς αὐτοὶ τὰς διεκδικήσεις τῶν Σκοπίων, αἵτινες σημειωτέον ἤρχισαν ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς χειραφετήσεως, διὰ νὰ ἐξελιχθῶσιν εἰς γεωγραφικὰς ἀπαιτήσεις καὶ ἀλλοίωσιν τῆς ἱστορίας;…». (Βλ.σχ. «Ἡ ρύθμιση τῆς ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῶν ἀπελευθερωθεισῶν περιοχῶν τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὸ 1914», Τόμος Α´, Ἔκδ. Ι. Μ. Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττου, σελ. 290-295). (Σημ. οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογράφοντος).

.         Ἡ ἐπιστολικὴ ἀντίδραση τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ γνώρισε τὴν ὁμοφωνία ὅλων τῶν Μητροπολιτῶν, πλὴν τοῦ Μητροπολίτη Μεγάρων Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε κάποιες ἐπιφυλάξεις, ἀλλὰ πάντως, ὡς συνοδικός, ψήφισε καὶ αὐτὸς τελικὰ τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς. Μεταξὺ αὐτῶν ποὺ στήριξαν τότε τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἦταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Ἰωαννίνων Θεόκλητος καὶ Θηβῶν Ἱερώνυμος. Ὁ Μητροπολίτης Ἰωαννίνων, ὁ ὁποῖος ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου μεταβλήθηκε σὲ ἀμύντορα τῶν «δικαίων τοῦ Φαναρίου», ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, μιλώντας στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, εἶπε γιὰ τὸ τί ἀπεκόμισε ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὴν Κωνσταντινούπολη: «Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ὑπάρχει ἡ ἄποψις, ὅτι πρέπει νὰ ἔχη ὁ Πατριάρχης τὴν Ἐποπτείαν καὶ τὴν κηδεμονίαν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν. Καὶ ὅτι ἐκεῖ τιτρώσκεται ἡ τιμὴ τῆς ἐπισκοπικῆς ἀξίας. Συγχοροστασία ἔγινε ἄνευ ἐγκολπίων ἐνώπιον τοῦ Πατριάρχου, ἐνῶ ὁ ἀποκρισάριος τοῦ Πατρ. Ἱεροσολύμων ἔφερεν ἐγκόλπιον…» (Αὐτ. σελ. 381. Ἡ ὑπογρ. τοῦ ὑπογρ.). Ἡ στάση ποὺ τήρησαν ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἐν ὁμοφωνίᾳ οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἄφησαν περιθώρια στὸ Φανάρι ἐπιβολῆς τῶν σχεδίων του ἐπὶ τῶν «Νέων Χωρῶν». Πέραν ἀπὸ κάποιες θεωρητικὲς συζητήσεις καὶ ἑνὸς «non paper» πρὸς «Ἁρμόδιους παράγοντες» (Σημ. ;), τὸ Φανάρι, ἕως τὸν θάνατο τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, δὲν ἐπανῆλθε γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ καθεστῶτος ποὺ ἴσχυε ἐπὶ 65 χρόνια στὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». (Βλ. σχ. Μητρ. Σεβαστείας Δημητρίου (Κομματᾶ) «Ἡ πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ Πράξις τοῦ 1928 παρακωλυομένη τοῖς ὅροις», Θεσσαλονίκη, 2006, 518-527)
.         Ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπίας τοῦ προκατόχου του, μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ κ. Ἱερώνυμος συνδέθηκε στενὰ μὲ τὸ Φανάρι καὶ κατέστη ὑπερασπιστὴς τῶν θέσεών του ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Σὲ ἰδιωτικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη στὴν Ἀθήνα, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2000 καὶ στὶς ἡμέρες τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ κ. Ἱερώνυμος τὸν προσκάλεσε στὴν Μονὴ τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ, ὅπου καὶ τοῦ παρέθεσε δεῖπνο. Κατ’ αὐτὸ καὶ πρὸς ἱκανοποίηση μεγάλη τοῦ Πατριάρχου, προσφωνώντας τον, εἶπε: «Ἡ Αὐτοκεφαλία δὲν ἔλυσε τὰ προβλήματα. Ἀντίθετα ἀπὸ τὸ 1833 δημιουργήθηκαν πολλὰ ζητήματα». Καὶ καταλήγοντας τόνισε: «Ἡ παρουσία σας, Παναγιώτατε, καὶ ἡ συχνότερη ἐπικοινωνία μαζί σας εἶναι ἀναγκαῖες περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. Ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας, ποὺ βλέπουμε νὰ ἑδραιώνεται μία ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη περὶ Ἐκκλησίας, ποὺ συρρικνώνει καὶ ἐγκλωβίζει τὸν ρόλο της σὲ στενὰ κρατικά, φυλετικὰ καὶ ἀτομικὰ ὅρια». (Ρεπορτὰζ Γρ. Καλοκαιρινοῦ, Ἐφημ. «Καθημερινή», 25 Ὀκτωβρίου 2000, σελ. 3 καὶ 26 Ὀκτωβρίου 2000, σελ. 4). Παρὼν στὸ γεῦμα καὶ ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου, ὁ ὁποῖος πρότεινε νὰ καταργηθεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ Αὐτὴ νὰ ἐπανέλθει στὸ Φανάρι! Τί γλυκύτερα στὰ αὐτιά του θὰ μποροῦσε νὰ ἀκούσει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀπὸ τὸ ὅτι «κακῶς ὑπάρχει ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», ἡ ὁποία ἔχει «ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη τῶν πραγμάτων καὶ εἶναι ἐγκλωβισμένη σὲ στενὰ κρατικὰ καὶ φυλετικὰ ὅρια»;…
.         Εἶχε προηγηθεῖ, στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1999, μία ἄλλη, ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου, ἐκδήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου, κατὰ τὴν εἰσήγηση τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυροῦ Χρυσοστόμου «Περὶ τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Πρώτου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος». Τότε ἀπὸ τὸ Φανάρι κακοπίστως θεωρήθηκε ὅτι τὸ θέμα εἶναι κίνηση ἐναντίον του καὶ ὁ κ. Ἱερώνυμος πῆρε θέση ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου. Μαζί του καὶ ἄλλοι δεκαπέντε Μητροπολίτες.
.          Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἤδη εἶχε ἀρχίσει ἡ ἔνταση στὶς σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν τότε πρωθυπουργὸ κ. Κ. Σημίτη γιὰ τὰ θέματα τῶν ταυτοτήτων καὶ τῆς διατηρήσεως τῆς ἐθνικῆς Παράδοσης τῶν Ἑλλήνων. Ἀρωγὸς στὰ σχέδια τῆς σοσιαλιστικῆς κυβέρνησης ἦταν ὁ Οἰκ. Πατριάρχης. Παράλληλα μὲ τὸν ἀδυσώπητο πόλεμο τῆς κυβέρνησης εἶχε ἀρχίσει καὶ ὁ Πατριάρχης νὰ ἐπιτίθεται ἐναντίον τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου συνεχῶς, ἀναιτίως καὶ βιαίως. Στὸ «πολεμικὸ» αὐτὸ κλίμα ὁ κ. Ἱερώνυμος βρισκόταν στὸ πλευρὸ τῶν κ.κ. Βαρθολομαίου καὶ Σημίτη.
.         Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2001 ὁ κ. Ἱερώνυμος μαζὶ μὲ ἄλλους εἴκοσι πέντε Ἀρχιερεῖς ἐξέφρασαν τὴν «ἰδιαίτερη ἀνησυχία τους» γιὰ τὴν πορεία τῶν σχέσεων Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία, ὅπως ἔγραψαν, ἂν συνεχισθεῖ ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα, «ἀσφαλῶς θὰ ὁδηγήσει εἰς καταστάσεις μὴ ἐπιθυμητάς, μὴ ἀποκλειομένου καὶ αὐτοῦ τοῦ σχίσματος» (Σημ. γρ. !!!). Ἐπρόκειτο περὶ ἐμμέσου, πλὴν σαφοῦς ἀπειλῆς: Ἢ ὑποχωροῦμε στὰ κελεύσματα τοῦ Φαναρίου περὶ τῶν Μητροπόλεων τῆς Μακεδονίας, τῆς Θράκης, τῆς Ἠπείρου καὶ τῶν νησιῶν τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου, ἢ προκαλεῖται σχίσμα…
.         Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2003, μὲ Δελτίο Τύπου τῆς Μητροπόλεως Θηβῶν καὶ Λεβαδείας ὁ κ. Ἱερώνυμος τόνισε, μεταξὺ ἄλλων: «Οἱ Σεβασμ. Μητροπολίτες, ποὺ διαποιμαίνουν ἐπαρχίες τῆς Βορείου Ἑλλάδος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐξελέγησαν, γνώριζαν καὶ γνωρίζουν ὅτι θὰ διακονήσουν Μητροπόλεις τοῦ Πατριαρχείου. Στὴν Πατριαρχικὴ Πράξη τοῦ 1928 ὀφείλουν τὴν ὑπόστασή τους καί, ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τηροῦν τοὺς ὅρους τῆς Πράξεως αὐτῆς. Ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ σήμερα ἡ κατάσταση, ὀφείλουν ἢ νὰ εἶναι συνεπεῖς σ’ αὐτό, ποὺ ὁλοπρόθυμα δέχθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν ἢ σ’ ἀντίθετη περίπτωση, νὰ παραιτηθοῦν». Τότε τὸ κλίμα μεταξὺ Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν ἦταν ἰδιαίτερα ὀξυμένο γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ καθεστὼς τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», μετὰ τὶς ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὰ καὶ κανονικὰ ἀπαιτήσεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Ὁ κ. Ἱερώνυμος πάντα στὸ πλευρὸ τοῦ Πατριάρχου….
.           Στὶς 2 Δεκεμβρίου 2006 καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκ μέρους τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου προώθηση νέου Νόμου περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης, γιὰ νὰ καταστεῖ αὐτὴ σύμφωνη μὲ τοὺς γενικοὺς κανόνες δικαίου, χωρὶς νὰ ἀφίσταται τοῦ κανονικοῦ δικαίου, ὁ κ. Ἱερώνυμος καὶ ἄλλοι ἕντεκα Μητροπολίτες (Μεγάρων Βαρθολομαῖος, Περιστερίου Χρυσόστομος, Μαντινείας Ἀλέξανδρος, Μυτιλήνης Ἰάκωβος, Ν. Ἰωνίας Κωνσταντῖνος, Τρίκκης Ἀλέξιος, Φιλίππων Προκόπιος, Γουμενίσσης Δημήτριος, Ἱερισσοῦ Νικόδημος, Διδυμοτείχου Νικηφόρος καὶ Ζακύνθου Χρυσόστομος), μὲ ἐπιστολὴ ποὺ ὑπέγραψαν, ζήτησαν ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο «νὰ ἀσκήσει τὰς κανονικὰς Αὐτοῦ ἁρμοδιότητας (Σημ. ὑπογρ. Ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) πρὸς ἀποφυγὴν μειζόνων καὶ ἀπροβλέπτων ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων». Στὴν ἐπιστολὴ ὑπονοήθηκε καὶ πάλι τὸ ἐνδεχόμενο προκλήσεως σχίσματος ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος…. Σημειώνεται ὅτι τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2009 στὴν Ἱεραρχία ἐπανῆλθε τὸ θέμα τοῦ Νόμου περὶ ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων, μὲ εἰσηγητὴ τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Φιλίππων Προκόπιο. Ἡ πρότασή του περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἰσχύοντος ἀναχρονιστικοῦ Νόμου 5383/1932 ἐνεκρίθη ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία, ἀλλὰ οὐδέποτε ὑλοποιήθηκε.
.         Μπροστὰ στὴν ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θερμὴ ὑποστήριξη πρὸς τὶς θέσεις τοῦ Φαναρίου ἐκ μέρους τοῦ κ. Ἱερωνύμου καὶ ὁμάδας Ἀρχιερέων, ποὺ τὸ 2008 συνέβαλαν στὴν ἐκλογή του, καὶ τὴν ἀβουλία καὶ ἄγνοια τῶν ἐκκλησιστικῶν καὶ ἐθνικῶν ζητημάτων στελεχῶν τῆς τότε κυβερνήσεως ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὑποχρεώθηκε νὰ δεχθεῖ μέρος τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ κ. Βαρθολομαίου. «Θὰ γίνει αὐτὸ ποὺ θέλει ἡ πλειοψηφία τῶν Μητροπολιτῶν», εἶπε τότε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ πρόσθεσε: «Εὔχομαι νὰ μὴν τὸ μετανιώσουν».-

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δέκα χρόνια χωρὶς Χριστόδουλο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Ὁ θαρραλέος λόγος τοῦ Χριστοδούλου

.         Συμπληρώνονται δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Ἡ θαρραλέα φωνή του λείπει ἀπὸ τὸν λαό μας. Φωνὴ σωτηρίας, παρηγορίας, ἐλπίδας. Φωνὴ ἀξιοπρέπειας καὶ ἀλήθειας. Φωνὴ ποὺ ἐξέπεμπε ντόμπρα καὶ καθαρὰ Πίστη καὶ Ἑλλάδα, χωρὶς ἐθνικισμοὺς καὶ ἀκρότητες. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μιλοῦσε μὲ παρρησία χωρὶς νὰ φοβᾶται τὶς συνέπειες ἀπὸ τὰ «πεπυρωμένα βέλη» τῶν ἐχθρῶν του ἐντὸς καὶ ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν συνόρων τῆς Ἑλλάδος.
.         Ἡ προσωπικότητά του κατέκτησε τὴν πλειονοψηφία τῶν Ἑλλήνων. Κατὰ τὶς κοσμικὲς δημοσκοπήσεις ἡ ἀποδοχή του προσέγγιζε τὸ πρωτοφανὲς καὶ ἀκατάρριπτο ἕως σήμερα ποσοστὸ τοῦ 90% τῶν πολιτῶν. Ατ π τ δεολογικοπολιτικ κατεστημένο θεωρήθηκε μέγιστος κίνδυνος. τσι π τν μέρα τς κλογς του ως τν θάνατό του ρχισε μία συστηματικ πιχείρηση ξόντωσής του. Τὴν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς του ὑψηλὸ κυβερνητικὸ στέλεχος διεμήνυσε ὅτι ἡ κυβέρνηση Σημίτη δὲν θὰ τὸν ἀφήσει ἀνεξέλεγκτο νὰ μιλάει…
.           Λίγους μῆνες μετὰ τὴν ἐκλογή του καὶ συγκεκριμένα στὶς 12 Δεκεμβρίου 1998, τὸ περιοδικὸ Economist, σὲ ἀνταπόκρισή του ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα προέβη σὲ μία βίαιη σὲ βάρος του ἐπίθεση. Τὸν κατηγόρησε, μεταξὺ τῶν ἄλλων, γιὰ ἐθνικισμὸ καὶ λαϊκισμό. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, διὰ τοῦ τότε Ἀρχιγραμματέως της καὶ σήμερα Μητροπολίτου Καισαριανὴς κ. Δανιήλ, ἀπάντησε ἀντικρούοντας ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὅσα τὸ περιοδικὸ ἀνέφερε. Ἡ ἀπάντησή του οὐδέποτε δημοσιεύθηκε.
.           Στὶς 5 Ὀκτωβρίου 1999, ἑνάμισι χρόνο ἀπὸ τὴν ἐκλογή του, στὴν εἰσαγωγική του ὁμιλία στὴν Ἱεραρχία ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος σημείωσε τὶς ἀντιδράσεις ποὺ ὑπῆρχαν στὶς ὁμιλίες του, ὅταν μιλοῦσε «γιὰ τὰ βιώματα τοῦ λαοῦ καὶ συντηροῦσε τὶς μνῆμες καὶ τοὺς ὁραματισμούς του». Καὶ προσέθεσε: «Θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπιλέξουμε τὴν ὁδὸ τῆς διαχείρισης τῆς ποιμαντικῆς μας θέσεως, ἀντὶ τῆς εὐθύνης τῆς διακονίας μας. Θὰ μπορούσαμε νὰ ἀρκούμεθα στὴν μακαριότητα τῆς αὐτάρκειάς μας καὶ νὰ μὴν ἐνοχλοῦμε κανέναν, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε ἀντιδράσεις… Ἂν ἐπρόκειτο ἐξ ὅλων αὐτῶν ποὺ λέγονται ἢ γράφονται νὰ τραυματισθῆ ἢ καὶ νὰ συντριβῆ τὸ ἰδικόν μου πρόσωπον μόνο, ἴσως νὰ ἐπέλεγα τὴ σιωπή… Δὲν ἔχω ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ τὸ πράξω, δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ σιωπήσω. Ὑπεράνω τοῦ προσώπου μου εἶναι ἡ προστασία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία μεγάλη πνευματικὴ δύναμη, ποὺ ὁ λαός μας τὴν ἔχει ἀνάγκη. Καὶ ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ τοῦ τὴν προσφέρουμε μὲ ἁγνότητα προθέσεων καὶ μὲ ἀνιδιοτέλεια ἐπιδιώξεων». Στὴ συνέχεια τῆς ἴδιας ὁμιλίας του εἶπε: «Τὴν παρρησίαν μου οὐδέποτε ὑπέστειλα γιὰ νὰ φαίνομαι ἀρεστὸς στοὺς ἰσχυρούς. Μπροστά τους διακηρύττω τὴν εὐαγγελικὴ ἀλήθεια, ποὺ ὄχι μόνο δὲν “ψελλίζω”, ἀλλὰ μὲ στεντόρεια φωνὴ καλῶ τοὺς πάντες σὲ σύναξη πίστεως, ἀγάπης καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς δόξαν Χριστοῦ, στήριξη τοῦ Λαοῦ καὶ ἐνδυνάμωση τῆς Πατρίδας».
.           Περαίνοντας τὴν ὁμιλία του ὁ τότε νέος ἀκόμη Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος διερωτήθηκε ἂν εἶναι τυχαία ἡ σὲ βάρος του ἐπίθεση «ποὺ συμπίπτει μὲ τὴ διαμόρφωση νέων συνθηκῶν ζωῆς στὴ χώρα μας, ὅπου ἐπιδιώκεται ἡ ἀφομοίωσή μας στὸ βάραθρο τῆς παγκοσμιοποίησης… Καὶ που τ παραδοσιακ ρείσματα το λληνισμο, ρθοδοξία, Παράδοση κα γλῶσσα, πιδιώκεται ν ποχωρήσουν κα τελικς ν χρηστευθον» γιὰ νὰ προσθέσει: «Εὑρισκόμεθα στὸ μάτι τοῦ κυκλώνα. Ἄλλοι μελετοῦν πῶς θὰ μᾶς περιορίσουν, ἄλλοι πῶς θὰ μᾶς ἐκθέσουν καὶ ἄλλοι πῶς θὰ μᾶς φιμώσουν».
.           Τὸ ἑπόμενο ἔτος 2000 ἡ κυβέρνηση Σημίτη ἀποφάσισε νὰ βάλει μπρὸς τὸ σχέδιό του νὰ περιορίσει τὸ κύρος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀποδοχὴ ποὺ εἶχε στὸ λαό. Ἤγειρε λοιπὸν τὸ θέμα τῆς κατάργησης τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ἀστυνομικὲς ταυτότητες. Ἤθελε νὰ προκαλέσει καὶ νὰ ταπεινώσει τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Στὴν Ἱεραρχία ἐξέφρασε τὴν ἀντίθεσή του στὰ τεκταινόμενα ἀπὸ τὴν κυβέρνηση καὶ σημείωσε πὼς «μόνον μύωπες δὲν κατανοοῦν ὅτι εὑρισκόμεθα ἐνώπιον μίας νέας εἰκονομαχίας ἐπιδιωκούσης τὴν κατάλυσιν προαιωνίων πλαισίων ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς παρουσίας τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὸ προσκήνιον τῶν ἱστορικῶν δρωμένων τοῦ ἔθνους καὶ τὴν ἀλλοτρίωσιν τῶν συνειδήσεων τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ δὴ τῶν νεωτέρων γενεῶν», γιὰ νὰ προσθέσει: «Ἐπηκολούθησεν ὁ γνωστὸς κονιορτὸς καὶ ἡ λάσπη, τὴν ὁποίαν μετὰ μανίας ἤρχισε νὰ ρίπτη πρὸς τὴν πλευρὰν τῆς Ἐκκλησίας ἡ γνωστὴ μερὶς τοῦ τύπου, γραπτοῦ, προφορικοῦ καὶ ἠλεκτρονικοῦ, λάσπη ἡ ὁποία κατευθύνεται κυρίως κατὰ τοῦ προσώπου ἡμῶν». Στὰ διλήμματα καὶ στὶς ἐπιφυλάξεις ποὺ ἐξέφρασε μερίδα Ἱεραρχῶν ἀπάντησε: «Εἴμεθα ὑπεύθυνοι ποιμένες τοῦ λαοῦ καὶ ὀφείλομεν νὰ τὸν διδάξωμεν ὅτι χάριν τῆς πίστεως ἡμῶν εἴμεθα ἕτοιμοι καὶ εἰς τὸ πῦρ καὶ εἰς τὸν θάνατον νὰ χωρήσωμεν».
.           Μὲ καθημερινὸ πνευματικὸ πόλεμο κατὰ τῶν κυριάρχων τοῦ κόσμου τούτου πέρασαν δέκα χρόνια ποιμαντορίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Στὴν Ἔδεσσα καὶ λίγες ἡμέρες πρὶν εἰσαχθεῖ στὸ νοσοκομεῖο, μίλησε ἐνώπιον μεγάλου καὶ ἐνθουσιώδους πλήθους λαοῦ, ὅπως πάντα, γιὰ Χριστὸ καὶ γιὰ Ἑλλάδα, γιὰ τὴ Μακεδονία. Στὸ τέλος τῆς ὁμιλίας του εἶπε: «Δὲν μπορῶ νὰ σιωπήσω, ὅταν βλέπω νὰ ὑπονομεύονται οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχὲς τοῦ Πολιτισμοῦ μας, ἡ Θρησκεία μας, ἡ Οἰκογένεια, ἡ Παιδεία, ἡ Πατρίδα μας. Ὅταν τὰ βλέπω αὐτὰ νὰ κινδυνεύουν, δὲν μπορῶ νὰ σιωπήσω. Δὲν μπορῶ νὰ σιωπήσω, ἔστω καὶ ἂν τὸ ὅτι ὁμιλῶ μοῦ κοστίζει πολὺ ἀκριβά».
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς του δὲν ἔπαυσε νὰ ὁμιλεῖ δημόσια, μεταξὺ τῶν ἄλλων, γιὰ τὴ Μακεδονία καὶ νὰ τονώνει τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων. Ἀπεβίωσε πρόωρα καὶ μ παράξενο τρόπο. Ἀπὸ τὸν θάνατό του πολλοὶ ἀνακουφίστηκαν, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἐξωτερικό. ν ληθεύουν τ ναγραφόμενα στ Wikileaks μερικανικ πρεσβεία στν θήνα προέβλεψε σωστ τ πότε θ πεθάνει κα σημείωσε τι κλογ το διαδόχου του «κατ πᾶσα πιθανότητα θ πηρεάσει τ συζήτηση θεμάτων πολιτικς κα κυρίως τ Μακεδονικ ζήτημα το νόματος».

Εἶπε καὶ ἔγραψε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

.            «Ἡ Ἐκκλησία ἐνοχλεῖ κάθε φορὰ ποὺ ἔχει λόγο, ἐνοχλεῖ κάθε φορᾶ ποὺ διεκδικεῖ γιὰ τὸν ἑαυτόν της νὰ ὁμιλεῖ γιὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τὸ ποίμνιό της… Ἐμεῖς, σὰν πνευματικοὶ πατέρες, μποροῦμε νὰ ποῦμε ἐὰν πονᾶς καὶ πεινᾶς… Καὶ ἐσεῖς, ποὺ εἶστε τὰ πνευματικά μας παιδιά, θὰ μᾶς ἀνεχθεῖτε σὰν πνευματικοὺς πατέρες σας, ὅταν κοιτᾶμε νὰ εἰσπράττουμε τὸν μισθό μας καὶ νὰ κάνουμε μία Λειτουργία στὴν Ἐκκλησία μας καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα ἀδιαφοροῦμε; Ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ αὐτοκαταργηθοῦμε…» Κατανυκτικὸς Ἑσπερινὸς Ἱ. Ν. Ἁγίας Εἰρήνης Γαλατσίου, 11 Μαρτίου 2007

«Ἡ κρίση ποὺ διέρχεται ἡ χώρα δὲν εἶναι οὐσιαστικὰ οἰκονομική, ὅπως συνήθως λέγεται… Στὴ βάση της εἶναι ἠθική. Ὁ Σωκράτης τὸ εἶχε διατυπώσει ἐπιγραμματικά: οὐκ ἀπὸ χρημάτων ἡ ἀρετή, ἀλλ’ ἐκ τῆς ἀρετῆς τὰ χρήματα». Ἑπομένως ὅταν τὰ ἤθη, ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ πνεῦμα ἔχουν τεθεῖ στὸ περιθώριο, τότε ὅλα τὰ ἄλλα δεινοπαθοῦν… Χρόνια τώρα οἱ κάθε λογῆς τερμίτες κατέτρωγαν τὰ σωθικὰ τοῦ Γένους, γκρεμίζοντας τὶς βάσεις τοῦ πολιτισμοῦ μας… Παντοῦ ἐπεβλήθη μία νέα τάξη πραγμάτων… Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε τραγικό. Τὸ διαπιστώνουμε σήμερα». «Ἐλεύθερος Τύπος», 9 Ἰουνίου 1990

Ὁ Χριστόδουλος καὶ ἡ Μακεδονία

.           Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εἶχε ἰδιαίτερη ἀδυναμία στὴ Μακεδονία. Σὲ πόλη της, στὴν Ἔδεσσα, ἦταν καὶ ἡ τελευταία ὁμιλία του, στὶς 3 Ἰουνίου 2007, ἐλάχιστες ἡμέρες πρὶν τὴν ἐκδήλωση τῆς ἀσθενείας του, στὶς 8 Ἰουνίου, ποὺ τὸν ὁδήγησε στὸ τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του. Ἕνα μήνα πρὶν (29 Ἀπριλίου – 6 Μαΐου 2007) εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὴν ἄλλη του πολυαγαπημένη, τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Μακεδονία καὶ Κύπρος οἱ δύο τελευταῖες του ἐπισκέψεις.
.           Στὴν Ἔδεσσα εἶχε μεταβεῖ γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴν ἐκδήλωση μνήμης γιὰ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν δολοφονία τῶν Μακεδονομάχων ἐθνομαρτύρων Τέλλου Ἄγρα καὶ Ἀντωνίου Μίγγα. Στὴν ὁμιλία ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει καὶ πρὸ τῆς ἐκφωνήσεώς της ἔκαμε ἰδιόγραφες προσθῆκες, ποὺ ἔχουν τὴν ἱστορική τους ἀξία.
.           Ἡ πρώτη ἦταν: «Εἴμαστε ὅλοι ἐδῶ ἑνωμένοι κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, γιὰ τὴν ἀπότιση τοῦ χρέους, τῆς μνήμης καὶ τῆς ἀλήθειας, ἔναντι δύο Ἑλλήνων ἡρώων τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, ἐπειδὴ πιστεύουμε ὅτι ἡ συντήρηση τῆς ἱστορικῆς μνήμης δὲν ἀποτελεῖ παραχώρηση στὴ μισαλλοδοξία καὶ στὸν φανατισμό, ἀλλ’ εἶναι εὐλαβικὸ κερί, ποὺ τονίζει τὴν εὐγνωμοσύνη μας πρὸς τοὺς ἐθνικούς μας ἥρωες καὶ τονώνει τὸ ἠθικὸ καὶ τὸ πατριωτικό μας φρόνημα».
.           Ἡ δεύτερη ἦταν: «Στὰ “πύρινα χρόνια” τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα κρίθηκε ἡ ἑλληνικότητα αὐτῆς τῆς γῆς τῶν Μακεδόνων, χωρὶς νὰ ἐξαγορασθῆ μὲ εὐτελὲς τίμημα καιροσκοπικῆς διπλωματίας, ἀλλ’ ἐπιβεβαιωθεῖσα μὲ αἷμα καὶ θυσία τῶν ἄξιων παιδιῶν της καὶ τῶν ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων, ποὺ προσέτρεξαν ἐθελοντικὰ καὶ πολέμησαν μὲ θαυμαστὴ αὐτοθυσία γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν τιμή».
.           Ἡ τρίτη προσθήκη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἦταν: «Ἂν οἱ ἥρωες ἐσκέπτονταν ὅπως κάποιοι – εὐτυχῶς ὀλίγοι – τὴν καλοπέρασή τους, τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὸ συμφέρον τους, δὲν θὰ εἴχαμε αὐτὴν τὴν Πατρίδα. Τὴν ἔχουμε, ἐπειδὴ πλήρωσαν γι’ αὐτὴν μὲ τή ζωὴ τους οἱ Σαλαμινομάχοι, οἱ Θερμοπυλομάχοι, οἱ Τουρκομάχοι, οἱ Μακεδονομάχοι καὶ ὅλοι οἱ ἀγωνιστὲς ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος».
.           Ἡ τέταρτη ἰδιόχειρη προσθήκη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἦταν: «Βαρειὰ ἡ παρακαταθήκη καὶ ἀσήκωτη ἡ κληρονομιὰ τῶν Μακεδονομάχων. Αὐτὴν σήμερα ὑποβαθμίζουν ἢ καὶ καταδικάζουν εἰς μαρασμὸν τὰ συμφέροντα τῶν κριτῶν τῆς γῆς καὶ τὰ φερέφωνά των, ποὺ σὲ ὅλες τὶς κλίμακες κανοναρχοῦν τὸ τροπάριο τῆς εἰρήνης, τοῦ διαλόγου, τῆς ἀνεκτικότητας, τῆς προσέγγισης λαῶν καὶ πολιτισμῶν ὑπὸ ἕναν ὅρο: Τὴν ἀπάρνηση τῆς ἱστορίας μας, τὴν ἀπάλειψη τῶν θυσιῶν τῶν πατέρων μας, τὸν εὐνουχισμὸ τῆς νεολαίας, μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ εὐδαιμονισμοῦ, τῆς σεξομανίας καὶ τῆς δῆθεν ἀπελευθέρωσής τους ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς θρησκείας, τῶν θεσμῶν, τῆς οἰκογένειας. Ἔτσι ὅμως ἐκκολάπτονται ἢ ἐπιχειρεῖται νὰ ἐκκολαφθοῦν Ἐφιάλτες καὶ Γραικύλοι, ἕτοιμοι νὰ τὰ παραδώσουν ὅλα καὶ νὰ πουλήσουν τὰ ἠθικὰ καὶ ἐθνικά τους πρωτοτόκια στὴν ἀγορὰ τῶν συνειδήσεων. Ἀλλ’ εὐτυχῶς ἡ ἑλληνικὴ ψυχὴ ἀντιστέκεται μέχρις ὥρας. Καθῆκον μας νὰ τὴν στηρίξουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις».

 

,

Σχολιάστε

ΠΡΟEΒΛΕΨΕ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΕΛΑΣΗ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Πρόβλεψε κρίση καὶ ἐπέλαση ἰσλαμιστῶν
ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος*

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Σεβασμιώτατοι, σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητὲς καὶ ἀγαπητοί μου

.               Θὰ ἐπαναλάβω αὐτὸ ποὺ γράφω στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Ε´ Τόμου: Αὐτὸς ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ παρουσιάσει τὸ ἔργο ἑνὸς μεγάλου ἀνδρός, εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ τὸν ἀδικήσει, γιατί δὲν τοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ φτάσει στὸ ὕψος ἐκείνου, ὡς πρὸς τὶς σκέψεις, τὶς ἀγωνίες, τὸ ἔργο, τὰ γραφόμενα καὶ τὰ λεγόμενά του. Μὲ τὴν παραδοχὴ αὐτὴ θὰ ἐπιχειρήσω στὰ λίγα λεπτὰ τῆς ὥρας ποὺ μοῦ διατίθενται νὰ συμπυκνώσω ὑλικὸ 800 σελίδων τοῦ ἐν λόγῳ Τόμου.
.               Τὸ πρῶτο, ποὺ ἐπισημαίνω, εἶναι ἡ ἀγάπη του καὶ ἡ ψυχῇ τε καὶ σώματι ἀφιέρωση καὶ ἀφοσίωσή του στὸ σωτηριῶδες ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Εὐεργετημένος ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τεράστια προσόντα εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιτύχει σὲ ὅ, τι καὶ ἂν ἐπέλεγε νὰ ἀσχοληθεῖ. Ἐκεῖνος ὅμως ἐπέλεξε τὸ ράσο τοῦ κληρικοῦ.
.               Ἀπὸ νέος στὴν ἡλικία ζοῦσε τὴν ἀγωνία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου. Στὸν παρουσιαζόμενο Τόμο σὲ κείμενο τοῦ γραμμένο πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1965, πρὶν δηλαδὴ ἀπὸ πενήντα χρόνια, ὅταν ἦταν 26 ἐτῶν, τονίζει:
.         «Ἐὰν σήμερον ποικίλη κακοδαιμονία μαστιγώνει τὰς στιγμὰς τοῦ βίου μας ὡς ἀτόμων, ὡς κοινωνιῶν, ὡς ἐθνῶν, τοῦτο ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τὸ ὅτι ἀπεμπολήσαμεν ὄλας τὰς ὑψίστας ἠθικὰς ἀρχὰς τῆς Πίστεώς μας, ποὺ μὲ τόσην ἐνάργειαν τονίζει ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Καὶ ἐὰν θέλωμεν νὰ ζήσωμεν καλυτέρας ἡμέρας, ἐὰν δὲν ἐπιθυμῶμεν νὰ ταφῶμεν κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια ἑνὸς πολιτισμοῦ, διὰ τὸν ὁποῖον τόσον ἐπαίρεται ὁ ἄνθρωπος τῶν καιρῶν μας, καὶ νὰ ἴδωμεν νὰ καταρρέουν ὅλαι μας αἱ ἐλπίδες, δὲν ἔχομεν νὰ κάμωμεν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ὑποδεχθῶμεν τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου μὲ καρδίαν ἑτοίμην νὰ δεχθῆ διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν τὸ διπλοῦν μήνυμα τῆς Φάτνης, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης». (Σελ. 58).
.               Ἀπὸ τότε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος, μὲ τὶς συμβουλὲς καὶ τὴν ἔμπνευση ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Γέροντάς του, Μητροπολίτης πρώην Πειραιῶς κ. Καλλίνικος, εἶχε ἐνστερνισθεῖ καὶ ἐφήρμοσε σὲ ὅλη τὴν ἐκκλησιαστική του ζωὴ τὴν παρότρυνση τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου πρὸς τὸν μαθητὴ Τοῦ Τιμόθεο: «Κήρυξον τὸν λόγον, ἐπίστηθι εὐκαίρως ἀκαίρως, ἔλεγξον, ἐπιτίμησον, παρακάλεσον, ἐν πάσῃ μακροθυμίᾳ καὶ διδαχῇ…σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον». (Β´ Τιμ. δ´ 2-5).
.           Ἡ πληροφόρησή του ἤθελε νὰ εἶναι πρὸς τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, κυρίως τοὺς μακράν, ἀφοῦ, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, αὐτοὶ ἔχουν μεγαλύτερη ἀνάγκη νὰ ἀκούσουν, νὰ διαβάσουν καὶ νὰ βιώσουν, λόγο σωτηρίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπὶ χρόνια ἔγραφε ὄχι μόνο σὲ ἐκκλησιαστικὰ ἔντυπα, ἀλλὰ καὶ σὲ κοσμικά. Στὸν Ε´ Τόμο περιέχονται κυρίως τὰ ἄρθρα ποὺ ἔγραφε ἐπὶ ἔτη, ἕνα ἀνὰ ἑβδομάδα, στὴν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερος Τύπος». Ὁ ἰδιοκτήτης τῆς ἐφημερίδας, ἀείμνηστος Ἄρης Βουδούρης, ἦταν ἰκανότατος ἐπιχειρηματίας καὶ εἶχε ἀκέραιο καὶ ἀδέκαστο χαρακτήρα. Τὸ γράφω ἔχοντας τὴν ἐμπειρία τῆς ἐπὶ χρόνια συνεργασίας μου μαζί του. Ἀγαποῦσε τὴν Ἐκκλησία. Ἡ οἰκογένειά του εἶχε ἀναδείξει Μητροπολίτη, τὸν ἀδελφό τοῦ πατέρα του. Ἠθέλησε νὰ ὑπάρχει στήλη, στὴν ὁποία κληρικὸς νὰ γράφει ἕνα ἄρθρο τὴν ἑβδομάδα. Ἀπὸ τὰ γραπτά του, τὴ δεκαετία τοῦ 1980, εἶχε γνωρίσει τὸν τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλος καὶ ἀφοῦ τὸν γνώρισε ἀπὸ κοντά, τοῦ ζήτησε νὰ γράφει στὴν ἐφημερίδα, ἡ ὁποία τότε ἦταν μακρὰν ἡ πρώτη σὲ κυκλοφορία στὴν Ἑλλάδα, ἔχοντας φτάσει τὰ 250.000 φύλλα ἡμερησίως. Ἡ ἐκτίμησή του ἦταν τόση, ποὺ στὴ διαθήκη του τὸν εἶχε βάλει μέλος τῆς διοίκησης τοῦ Ἱδρύματος ποὺ θὰ δημιουργεῖτο μετὰ τὸν θάνατό του καὶ θὰ εἶχε τὴν ἰδιοκτησία τῆς ἐφημερίδας. Αὐτὸ ἔγινε μετὰ τὸ θανατηφόρο ἀτύχημα τοῦ Ἄρη Βουδούρη, ὅταν ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέλαβε γιὰ λίγους μῆνες Πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος καὶ παραιτήθηκε, ὅταν διαπίστωσε ὅτι τοῦ ἦταν δύσκολο νὰ παραμείνει σ’ αὐτό, γιὰ λόγους ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως.
.           Μία παρένθεση, λόγῳ τῶν τραγικῶν γεγονότων ποὺ ζεῖ τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἡ Γαλλία ἐξ αἰτίας τῆς τρομοκρατικῆς δολοφονικῆς ἐπίθεσης ἰσλαμιστῶν κατὰ ἑκατοντάδων ἀθώων καὶ ἀμέριμνων πολιτῶν. Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος εἶχε προβλέψει τὶς σημερινὲς ἐξελίξεις ἀπὸ τὸ 1991! Στὴν ὁμιλία του, ὡς Μητροπολίτης Δημητριάδος, πρὸς τοὺς νομικούς τοῦ Νομοῦ Μαγνησίας κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ προστάτου τους Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου εἶχε μιλήσει μὲ θέμα «Ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως στὸ Ἰσλὰμ» εἶχε σημειώσει μὲ στοιχεῖα πὼς τὸ ἴδιο τὸ κοράνι κηρύττει τὸ μίσος καὶ τὸν πόλεμο κατὰ τῶν «ἀπίστων» καὶ τῶν «εἰδωλολατρῶν», ποὺ εἶναι οἱ Χριστιανοὶ ποὺ προσκυνοῦν εἰκόνες, καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε τὸν Κῆπο τοῦ Παραδείσου ἂν πολεμήσουν καὶ «γιὰ τὸν σκοπὸ τοῦ Θεοῦ, σφάξουν καὶ σφαγοῦν».
.             Στὴν ἴδια ὁμιλία του, τῆς 3ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1991, προειδοποιεῖ ὅτι παράλληλα μὲ τὴν βαρβαρότητα ποὺ ἐπικρατεῖ στὶς ἴδιες τὶς ἰσλαμικὲς χῶρες ἰδιαίτερα σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν, «οἱ χριστιανοὶ τῆς Εὐρώπης βλέπουν νὰ ἀπειλοῦνται τώρα ἀπὸ τὴν βίαιη ἐπέλαση τῶν ἰσλαμιστῶν ποὺ ὁ ἀριθμός τους συνεχῶς αὐξάνεται»…Γιὰ τὴν ἐπέλαση τῶν ἰσλαμιστῶν στὴν Εὐρώπη δηλώνει τὴν ἀνησυχία του: «Εἶμαι ἀνήσυχος γιὰ τὶς ἐξελίξεις, ἐπειδὴ βλέπω ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὴν ἀπροθυμία τῶν δυτικῶν νὰ στηρίξουν καὶ νὰ ἀπαιτήσουν τὴ λήψη μέτρων ὑπὲρ τῶν ἀπειλουμένων χριστιανῶν τῆς Ἀνατολῆς καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τὴν ἀποφασιστικότητα τῶν ἰσλαμιστῶν, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἐπιπέσουν ἐπὶ τῆς παραδόσεώς μας γιὰ νὰ ἀλλοιώσουν καὶ τελικὰ νὰ τὴν ἀντικαταστήσουν, ὅπως ἐλπίζουν». Σήμερα, 24 χρόνια μετά, λόγῳ τῆς συμπεριφορᾶς τῶν δυτικῶν κυβερνήσεων, πρακτικὰ δὲν ἔχουν μείνει χριστιανοὶ στὴ Μέση Ἀνατολή, ποὺ βρίσκεται στὸ χάος ἐν μέσῳ ἐρειπίων, καὶ ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι ἀναζητοῦν στέγη στὴν Εὐρώπη… Γιὰ τὴν πατρίδα μας ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος σημειώνει, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, τὸ 1991: «Ἡ Ἑλλάδα ποὺ βρίσκεται στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ μετώπου τῆς Εὐρώπης πρὸς τὴν ἰσλαμικὴ Ἀνατολὴ ἔχει κάθε λόγο νὰ προετοιμάζεται, γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ ἡ ἴδια ἢ καὶ γιὰ νὰ προστατεύσει τὰ παιδιά της πού, ἀφοῦ ἔζησαν ἐπὶ χρόνια σὲ μουσουλμανικὲς χῶρες, εἶδαν ξαφνικὰ τὰ πάντα νὰ ὑποχωροῦν κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τους καὶ τὰ δικαιώματά τους νὰ φυλλοροοῦν καὶ νὰ ἀμφισβητοῦνται». Προετοιμασία δὲν ἔγινε καὶ ἡ Ἑλλάδα, 24 χρόνια μετά, βρέθηκε ἀνέτοιμη νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ πρόβλημα.

.             Τὰ θέματα ποὺ κυριαρχοῦν στὴν ἀρθρογραφία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερος Τύπος» εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ἑλλάδα καὶ γενικότερα τὸ Γένος καὶ τὸ Ἔθνος σὲ 147, ἡ Παιδεία καὶ ἡ Εὐρώπη.
.             Ἡ ποιμαντικὴ ἀγωνία του καὶ τὸ νυχθημερὸν (κοιμόταν ἐλάχιστες ὧρες) ἔργο του ἦταν γιατί ἔβλεπε τὴν κατηφόρα ποὺ εἶχαν πάρει οἱ Ἕλληνες, τὶς συνέπειες τῆς ὁποίας πληρώνουμε σήμερα καὶ γιὰ πολλὰ ἀκόμη χρόνια. Νουθετοῦσε καὶ προειδοποιοῦσε, ἀλλὰ ἦταν ὡς «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ».
.             Ἀναφέρω τὸ ἄρθρο του στὴν ἐφημερίδα ΕΤ τῆς 7ης Ἰουλίου 1990, πρὶν ἀπὸ 25 χρόνια. Εἶχε τίτλο: «Ποῦ πᾶμε Συνέλληνες;». Σ’ αὐτὸ σημειώνει: «Λέμε πὼς οἱ κοινωνίες τῆς Δύσεως ὑπέκυψαν στὸν πειρασμὸ τοῦ Μαμμωνᾶ καὶ λατρεύουν τὸ χρῆμα καὶ ἔχασαν τὴν ἐπαφή τους μὲ τὶς ζωοποιὲς καὶ ὑπερούσιες ἀξίες τῆς ζωῆς…Ὅμως εἴμαστε κι ἐμεῖς ἕνας λαὸς ἀλλοτριωμένος, ποὺ ἔχουμε γιὰ θεό μας τὸ χρῆμα, ὅσο τουλάχιστον καὶ οἱ ἄλλοι λαοί, ποὺ θυσιάζουμε ὠμὰ στὸ συμφέρον μας καὶ τὶς ἀξίες καὶ τὶς πίστεις μας…Εἴμαστε ἕνας λαὸς ποὺ μοιάζει νὰ μὴν ἔχει οὔτε ἕρμα, οὔτε δυνάμεις ἀντιστάσεως….Ἡ φοροδιαφυγὴ εἶναι σπὸρ καπατσοσύνης καὶ δέλεαρ ἀθέμιτου πλουτισμοῦ. Ἐφθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ εἶναι φτωχὸ τὸ κράτος μας καὶ πάμπλουτοι οἱ πολίτες του. Τουλάχιστον αὐτοὶ ποὺ ἀκοῦνε στὸ ὄνομα τοῦ “ἀετονύχη”….Καὶ βέβαια οὔτε ἀπόδειξη σοῦ δίδουν, οὔτε Ἐφορία πληρώνουν….Ἡ κοινωνία μας εἶναι σὲ βαθιὰ κρίση καὶ οἱ μηχανισμοὶ ἀντίδρασης δὲν λειτουργοῦν. Ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία πάσχει, μὲ συνέπεια νὰ πάσχει ὅλο τὸ κοινωνικὸ σῶμα. Σ’ αὐτὸ τὸ περιβάλλον μεγαλώνουν τὰ παιδιά μας καὶ ἔτσι μαθαίνουν καὶ αὐτὰ νὰ ζοῦν». (Σελ. 623-626)
.           Τὸ 1990, στὶς 11 Αὐγούστου, γράφει γιὰ τὴ γραφειοκρατία καὶ τὴ νοοτροπία στὸν πολύπαθο Δημόσιο Τομέα στὸν ΕΤ: «Οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες κυριαρχοῦνται ἀπὸ μακαρίους ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν συνηθίσει νὰ βλέπουν τὸν πολίτη σὰ ραγιά…Γιὰ μῆνες συντηροῦνται ἐκκρεμότητες ὑποθέσεων ἐξ αἰτίας τῆς ἀσυνέπειας, τῆς ἀφιλοτιμίας καὶ τῆς ἀργοσχολίας τῶν ἁρμοδίων. Ἄσε ποὺ ἡ πειθαρχία ἔχει ἐκλείψει καὶ κανένας προϊστάμενος δὲν τολμᾶ νὰ ἐλέγξει τοὺς παρεκτρεπομένους. Κινδυνεύει νὰ ἐγκληθεῖ ὡς “φασίστας” ποὺ ταλαιπωρεῖ καὶ ἀδικεῖ τὸν ὑπάλληλο. Ἔτσι ὁ καθένας “κοιτάζει τὴ δουλειά του”, δηλαδὴ τὸ συμφέρον του καὶ τὴν ἡσυχία του καὶ “γαῖα πυρὶ μιχθήτω”. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλος ὁ δημόσιος τομέας “πάει κατὰ κρημνῶν”». (Σελ. 631-633).
.               Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος διαπιστώνει ὅτι ἡ συνολικὴ – ἠθική, κοινωνική, πνευματική, οἰκονομικὴ – κρίση τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἔχει τραγικὲς ἐπιπτώσεις στὴν Παιδεία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἐλέγχει τὴν κατάσταση, στὴν ὁποία βρίσκεται καὶ   συμβουλεύει νὰ ἀπαλλαγοῦν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις τους, νὰ ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νὰ συμβάλουν στὴ δημιουργία Παιδείας ἀντάξιας τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Παράδοσής της.
.             Στὶς 30 Ἰουλίου 1988 γράφει στὸν ΕΤ κείμενο, μὲ τίτλο ποὺ ἀποδίδει τὴν τραγικότητα τῆς κατάστασης στὴν Παιδεία: «Δὲν ἀντέχω ἄλλο, πρέπει νὰ τὸ πῶ: Ἡ Παιδεία πεθαίνει». Καὶ ἐξηγεῖ: «Ἡ εἰσβολὴ τοῦ κομματισμοῦ στὰ σχολεῖα ὑπῆρξε ἀδόκιμη καὶ ὀδυνηρὴ ἐμπειρία, ποὺ μετέτρεψε τὶς ψυχὲς καὶ τὰ πνεύματα τῶν νέων σὲ φορεῖς φανατισμοῦ καὶ ἀντιπαλότητας μέσα σὲ ἕνα χῶρο εὐαίσθητο ἀπὸ τὴ φύση του καὶ ἑνωτικὸ ἀπὸ τὴν σκοπιμότητά του. Ἡ σπονδὴ ἐξ ἄλλου στὰ λεγόμενα “δικαιώματα” τῶν μαθητῶν καὶ τῶν φοιτητῶν, χωρὶς προηγούμενη σαφῆ προετοιμασία των, ὁδήγησε στὴν ἀπαράδεκτη κηδεμόνευση τοῦ σχολικοῦ καὶ πανεπιστημιακοῦ χώρου ἀπὸ τὴν ὀργίλη καὶ ἐμπαθῆ μισαλλοδοξία δυναμικῶν μειοψηφιῶν, ποὺ ἐπὶ χρόνια διαβουκολοῦν καὶ διαφεντεύουν τὴν τύχη καθηγητῶν, δασκάλων καὶ μαθητῶν…». Καὶ ἐπιλέγει: «Ὁ μεγάλος ἀσθενὴς πνέει τὰ λοίσθια… Χρειάζεται νυστέρι…Γιὰ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ εὐαισθητοποιηθεῖ ὁ λαός. Καὶ ὁ λαὸς δείχνει νὰ ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὰ λακτίσματα τοῦ φοὺτ-μπὸλ καὶ τὶς προκλητικὲς ἀγοραπωλησίες τῶν ποδοσφαιριστῶν…». (Σελ. 482-485).
.           Στὶς 3 Σεπτεμβρίου 1988 καὶ στὸ ἄρθρο του στὸν ΕΤ μὲ τίτλο «Ἔτσι ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ Παιδεία μας» ἐπανέρχεται ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος στὸ σοβαρὸ αὐτὸ θέμα. Πρῶτα σημειώνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀπαράγραπτα δικαιώματα στὴν Παιδεία τοῦ Ἔθνους, γιατί διαθέτει ἕναν ἀνεπανάληπτο Ἅγιο – Διδάχο, τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, ὁ ὁποῖος συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν Παιδεία τοῦ Ἔθνους. Καὶ τονίζει: «Τὸ ὅραμα τοῦ πατρο-Κοσμᾶ γιὰ μία Παιδεία γενικὴ γιὰ ὅλους, ἀνθρωποπλαστικὴ καὶ Χριστοκεντρική, εἶναι ἕνα ὅραμα ζωῆς, ποτισμένο μὲ αἷμα, ποὺ ξεθωριάζει στὶς ἡμέρες μας…». (Σελ. 489-492)
.           Γιὰ τὴν τραγικὴ κατάσταση τῆς Παιδείας γράφει στὸν ΕΤ, στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1990, καὶ στὸ τακτικὸ ἀνὰ ἑβδομάδα ἄρθρο του, μὲ τίτλο «Ἀνάμεσά μας εἶναι οἱ νεκροθάφτες τῆς Ἑλλάδος»: «Ἡ Παιδεία ἔχει διαλυθεῖ, ἔπαυσε νὰ εἶναι ἀνθρωποπλαστικὴ καὶ ἀνταγωνιστική, ἔχει ὑποβαθμιστεῖ. Τὰ Πανεπιστήμια πάσχουν ἀπὸ καταλήψεις, τὸ Πολυτεχνεῖο καταστρέφεται, οἱ καθηγητὲς προπηλακίζονται, οἱ φοιτητὲς ἀπεργοῦν, διότι δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουν τὸ δικαίωμα τῆς ἀντιγραφῆς…Ἡ γλωσσική μας πενία εἶναι πρωτοφανής. Ἐγίναμε περίγελως μὲ τὴν ἀπαιδευσία μας, τὴν ἀγραμματοσύνη μας καὶ τοὺς βαρβαρισμούς μας…Ἡ ἠθικὴ ζωὴ ἔχει συκοφαντηθεῖ ἀπὸ τοὺς δῆθεν προοδευτικούς, ποὺ εἰρωνεύονται τὴν ἐγκράτεια, τὴ συστολὴ καὶ τὴν αἰδώ….Ἡ κατάσταση εἶναι κρίσιμη. Συνιστᾶ προοίμιο τυραννίας, πρόδρομο ἀνελευθερίας…» (Σελ. 592-595)
.           Σύμπτωμα τῆς κρίσης ποὺ διέρχεται ἡ κοινωνία καὶ τῆς ἀπαράδεκτης κατάστασης τῆς Παιδείας εἶναι καὶ ἡ ποιότητα τῶν σχολικῶν βιβλίων καὶ ἰδιαίτερα αὐτῶν τῆς Ἱστορίας καὶ ὅσων ἐκφράζουν τὸ ἐπίπεδο τοῦ πολιτισμοῦ μας. Στὸ ἄρθρο του στὸν ΕΤ τῆς 9ης Ἰουνίου 1990, μὲ τίτλο «Βγάζουμε τὰ μάτια μας μόνοι μας. Ἀλλὰ ἕως πότε;» γράφει πὼς οἱ Νεοέλληνες εἴμαστε «χαλαστές, γκρεμιστάδες, καὶ ἀνέστιοι» καὶ προσθέτει: «Διερωτῶμαι καὶ ἐρωτῶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας: αὐτὰ τὰ βιβλία μὲ αὐτὸ τὸ ὑπονομευτικὸ τῶν θεσμῶν τῆς ἱστορίας καὶ τῶν ἀξιῶν τοῦ πολιτισμοῦ μας περιεχόμενο θὰ διδαχθοῦν πάλι ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο στὰ σχολεῖα μας;…» (Σελ. 615-618). Σημειώνεται ὅτι τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ βιβλία ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιμοποιοῦνται καὶ σήμερα…
.           Τὸ 1995, πρὶν ἀπὸ εἴκοσι χρόνια, ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος στὸ ἄρθρο του στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα» θίγει τὸ ζήτημα τῆς ὕλης τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ ἐτέθη γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν μακαρίτη καθηγητὴ Δημ. Τσάτσο σὲ συνέντευξή του στὴν «Ἐλευθεροτυπία». Ἀπὸ τότε ἐπωάζεται τὸ «αὐγὸ τοῦ φιδιοῦ», ποὺ σήμερα βρίσκεται πάλι στὴν ἐπικαιρότητα. Ὁ καθηγητὴς ζήτησε τότε τὸ μάθημα νὰ καταργηθεῖ ἢ νὰ γίνει προαιρετικὸ ἐπ’ ὠφελείᾳ «περισσότερο χρήσιμων καὶ ἀποδοτικῶν γιὰ τὴ μόρφωση τῶν παιδιῶν μαθημάτων» καὶ ὅτι, ὅπως διδάσκεται, κάνει κακὸ στὰ παιδιά…. Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος φυσικὰ διαφωνεῖ πλήρως μὲ τὴν πρόταση καὶ τονίζει, μεταξὺ τῶν ἄλλων:
.             «Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀποδοκιμάζει τοὺς ἐπιστήμονες ποὺ θέλουν νὰ ὑποτάξουν τὴν πλειοψηφία τοῦ 95% τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, δηλαδὴ ὅσους εἶναι δεδηλωμένοι ὀρθόδοξοι, στὴν ἀξίωση τοῦ 5% τῶν ἀλλοδαπῶν ἢ ἀλλοθρήσκων συμπολιτῶν μας νὰ καταργηθεῖ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, μὲ βασικὸ προσανατολισμὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἢ νὰ τὸ ἀποσκορακίσουν τελείως ἢ νὰ τὸ μετατρέψουν σὲ ἀκίνδυνη καὶ ἄχρωμη θρησκειολογία, λὲς καὶ τὰ ἑλληνόπουλα ἐπείγονται νὰ μάθουν τὰ πάντα σὲ σχέση μὲ τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου, ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία ποὺ εἶναι ἡ θρησκεία τους». (Σελ. 741-745)
.           Στὴν πρωτοφανῆ κρίση ἀξιῶν καὶ ἀρχῶν ποὺ διέρχονται οἱ Ἕλληνες ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἔβλεπε ὅτι γιὰ τὸ ξεπέρασμά της ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία πρέπει νὰ δράσει, ὅπως ἔπραττε πάντα, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ Ἔθνους. Γράφει στὶς 12 Μαρτίου 1988 στὸν ΕΤ: «Ἡ Ἐκκλησία διαθέτει τὴ βιωματικὴ ἐμπειρία τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ προβάλλει. Ἂν δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ τὴν προσφέρουμε στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, στὸ νέο τῆς ἐποχῆς μας, τότε εἴμαστε ἄξιοι τῆς τύχης μας. Θὰ μᾶς μείνουν οἱ τελετὲς καὶ οἱ πομπώδεις ἐκφράσεις, ποὺ δὲν μιλοῦν στὶς καρδιές. Τὰ λόγια, ποὺ εἶναι πενιχρὰ σὲ οὐσία, μένουν στὸ ράφι καὶ δὲν καρποφοροῦν. Εἶναι ἀνάγκη γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ τόπου νὰ περάσουμε σύντομα καὶ μὲ δυναμικὴ προοπτικὴ στὴ νέα φάση ζωῆς, ποὺ ὁριοθετεῖται ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ δείξουμε στὸν κόσμο τί ἐκπροσωποῦμε καὶ τί αὐτὸ ποὺ ἐκπροσωποῦμε μπορεῖ νὰ τοῦ προσφέρει…Τὸ ἐγχείρημα εἶναι ἐπεῖγον, ἀλλὰ καὶ δύσκολο. Πρέπει νὰ ἀναληφθεῖ, πρὶν εἶναι ἀργά. Τὰ γεγονότα δὲν μᾶς περιμένουν. Καὶ ἡ τύχη τοῦ τόπου μᾶς κρίνεται. Θὰ εἶναι κρίμα νὰ ἀφήσουμε ἀναξιοποίητη μία τόσο σημαντική, δοκιμασμένη καὶ ἀνεξάντλητη δύναμη ποὺ κατέχουμε». (Σελ. 456-459).
.               Γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ εἶναι ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἔγραψε στὶς 27 Αὐγούστου τοῦ 1988:
.               «Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μοναδικός, ὅταν εἶναι ἀκαινοτόμητος, αὐθεντικὸς καὶ ἀναμφίβολος. Δυστυχῶς καὶ αὐτὸς ὁ λόγος στὰ χείλη μερικῶν ἀπὸ ἐμᾶς χάνει τὴ γνησιότητά του καὶ τὴν πειστικότητά του καὶ τὸ κύρος του. Γιατί ἐμεῖς οἱ ἴδιοι συμβιβασμένοι μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ κατεστημένο τῶν καιρῶν μας, προσπαθοῦμε νὰ φέρουμε στὰ μέτρα μας καὶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐξασφαλίζοντας τὸ ἄλλοθί μας. Ἡ προσπάθεια ἔχει πετύχει, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ποὺ συνήθως ἀκούγεται, εἶναι ἄνοστος, ξεκομμένος ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, χλιαρὸς καὶ γλυκανάλατος. Ἐνῶ κατ’ ἀλήθειαν εἶναι λόγος “τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον” (Ἑβρ. δ΄12) καὶ ἀποκαλυπτικὸς καὶ ζωντανὸς καὶ καθοδηγητικὸς καὶ πάντα ἐπίκαιρος, ἀληθινὰ προφητικός. Δεινοπαθεῖ λοιπὸν στὰ χέρια μας αὐτὸς ὁ θεϊκὸς λόγος καὶ ἀπογοητεύει τὸ λαό, ποὺ θέλει νὰ τὸν ἀκούσει σὰν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων, ἀσυμβίβαστο, ἐλεγκτικό, παρηγορητικό, ὁδηγητικό. Ἕνας τέτοιος λόγος χρειάζεται σήμερα, ποὺ τόσοι ἄλλοι «λόγοι» ἔχουν ξεφτίσει….» (Σελ. 486-488).
.             Εἶναι ἐλάχιστα τὰ ἀποσπάσματα καὶ ἀτελὴς ἡ ἐπιλογὴ ἀπὸ τὴ σημαντικότατη καὶ πολὺ πλούσια ἀρθρογραφία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι περιγράφει τὴν πραγματικότητα τῶν δεκαετιῶν τοῦ 1980 καὶ 1990, τὶς συνέπειες τῶν ὁποίων βιώνουμε σήμερα. Περιγράφει καὶ ταυτόχρονα ἐλέγχει, παρηγορεῖ, δίνει κουράγιο σὲ ὅσους ἀντιστέκονται στὴν προσκύνηση τοῦ σύγχρονου Βάαλ, ποὺ κατὰ τὸν ποιητὴ καὶ στοχαστὴ Γιῶργο Σαραντάρη εἶναι ὁ ἡδονισμὸς στὶς ποικίλες μορφές του. Ἰδιαίτερα στὴ δεκαετία τοῦ 1980 συνέβησαν συνταρακτικὰ γεγονότα στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν κόσμο. Στὴν Ἑλλάδα ἄρχισε ἡ ἀποδόμηση τῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας καὶ ἡ ἐπίθεση γιὰ τὴν περιθωριοποίηση ἕως καὶ ἐξουθένωση τῆς Ἐκκλησίας. Στὸν κόσμο ὑπῆρξε ἡ παταγώδης κατάρρευση τοῦ κομμουνιστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ ἡ αὐστηρὴ κριτικὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης, τῆς ὁποίας τὸ 1989 ἦσαν τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔκρηξή της. Ὅλα αὐτὰ τὰ συγκλονιστικὰ γεγονότα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος δὲν τὰ ἀφήνει ἀσχολίαστα στὴν ἀρθρογραφία του καὶ δίνει σ’ αὐτὰ τὴ δική του πνευματικὴ ἄποψη.
.           Τελειώνω μὲ ἄρθρο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου γιὰ τὸν «γραικυλισμὸ» ὁρισμένων Ἑλλήνων, ποὺ τὸ γράφει στὸν ΕΤ τὸ 1988. Τότε δὲν ἐνόχλησε τὸ ἄρθρο. Ἐνόχλησε ἡ ἀναφορά του σὲ «γραικύλους», ὅταν ἦταν Ἀρχιεπίσκοπος. Τὸ ἄρθρο γράφτηκε, ὅταν ἐλέχθη ὅτι συμφωνήθηκε μὲ τὴν Ἄγκυρα νὰ ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὰ ἐγχειρίδια τῆς Ἱστορίας ποὺ διδάσκεται στὰ σχολεῖα κάθε τί τὸ ἀρνητικὸ γιὰ τὴν γείτονα. Τὴν προπαγάνδα αὐτὴ σὲ βάρος τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας ἔκαμαν πράξη ὁρισμένοι καὶ τὴ συνεχίζουν ἀκόμη καὶ σήμερα. Διερωτᾶται ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος πῶς ὑπῆρξαν Ἕλληνες ποὺ δέχτηκαν νὰ προβοῦν σὲ ἐπέμβαση στὴν Ἱστορία τους καὶ συνεχίζει: «Εἴμαστε ἢ δὲν εἴμαστε ἐπαίσχυντα γραικύλοι;». Καὶ προσθέτει:
.               «Μὲ τέτοια μυαλὰ ἂς μὴν περιμένουμε καλύτερες ἡμέρες. Θὰ μᾶς οἰκτίρουν οἱ φίλοι μας καὶ θὰ μᾶς φτύνουν οἱ ἐχθροί μας. (Σήμ. ὑπογρ. Αὐτὸ ἆραγε δὲν συμβαίνει σήμερα;..). Οἱ λαοὶ ποὺ ἀπαρνοῦνται, “ἀντὶ πινακίου φακῆς” τὰ πρωτοτόκιά τους εἶναι καταδικασμένοι νὰ πεθάνουν. Θὰ ἔλεγα πὼς τέτοιοι λαοὶ εἶναι ἀνάξιοι νὰ ζοῦν. Καὶ ἴσως γι’ αὐτὸ ἔχει ἤδη λεχθεῖ καὶ γραφεῖ πὼς ἔχουμε πεθάνει σὰν ἔθνος. Καὶ δὲν ὑπολείπεται παρὰ ἡ ἔκδοση τῆς σχετικῆς ληξιαρχικῆς πράξεως. Ἀλίμονο! Οἱ νεοέλληνες εἴμαστε ἀνάξιοι τῶν ἐνδόξων προγόνων μας…».
.           Στὸ σημεῖο αὐτὸ τοῦ ἄρθρου ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος σηκώνει τὸ ἐπισκοπικό του ἀνάστημα καὶ διακηρύσσει μὲ ὅλη του τὴ δύναμη: «Ἀλλὰ ὄχι. Ὅσοι θέλουν, ἂς μείνουν “γραικύλοι”. Ἐμεῖς οἱ ἄλλοι θέλουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι. Καὶ θὰ φράξουμε τὸ δρόμο στοὺς ἐπίδοξους ἀναθεωρητὲς τῆς ἱστορίας μας. Θὰ ὑψώσουμε τὸ ἀνάστημά μας καὶ θὰ βροντοφωνήσουμε ὅτι ὁ τόπος αὐτὸς εἶναι σπαρμένος μὲ τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερὰ καὶ ποτισμένος ἀπὸ τὰ ἀχνίζοντα αἵματα ἑκατομμυρίων ἡρώων καὶ μαρτύρων. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀθάνατοί μας κρίνουν τώρα. Καὶ αὔριο θὰ μᾶς κρίνουν καὶ οἱ σήμερα ἀγέννητοι. Καὶ ἐμεῖς δὲν ἀντέχουμε τὸ βλέμμα τους. Δὲν εἶναι βλέμμα παρακλητικό, ἱκετευτικό. Εἶναι ἀμείλικτο, ἐλεγκτικὸ βλέμμα. Βλέμμα κεραυνὸς ποὺ κατακαίει καὶ ὀνειδίζει….Μπροστὰ στὸ βλέμμα αὐτὸ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ σταθοῦμε. Γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε μικροί, πολὺ μικροὶ γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὴν ἀλλοίωση τῆς ἱστορίας μας…. Μήπως εἶναι καιρὸς γιὰ μία πανεθνικὴ ἐπανάσταση, μία ἀφύπνιση τῶν συνειδήσεών μας, μία ἀντίσταση μέχρις ἐσχάτων; Δὲ νομίζετε ὅτι παράγινε τὸ κακό; Καὶ δὲν ἀναλογίζεσθε τὴν εὐθύνη μας ἀπέναντι στοὺς ἀγέννητους, στοὺς νεκρούς;». (Σελ. 469-471)
.          Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου, κρίσιμο γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἔθνους μας ἂς τὸ πάρουμε μαζί μας, ἂς προβληματισθοῦμε πάνω σὲ αὐτὸ καὶ ἂς καθορίσουμε τὴν ἀπὸ δῶ καὶ πέρα πορεία μας.

* Ὁμιλία στὸ ξενοδοχεῖο «Κάραβελ», τὴν 15η Νοεμβρίου 2015, κατὰ τὴν παρουσίαση τοῦ Ε´ Τόμου τῶν γραπτῶν κειμένων τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ (Γ. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ ἔμπιστος τοῦ Ἀθηνῶν ἢ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως;… »!

Οἱ ἐκλογὲς ἀρχιερέων

Ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν κ. Ἱερώνυμος πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Καίριες ἐπισημάνσεις. Δυστυχῶς ἡ “πραγματικὴ” πραγματικότητα εἶναι πολὺ διαφορετική. Ἔτσι ὁμολογεῖται καὶ ἀποδεικνύεται. Καὶ ἀποκαρδιωτική. Δὲν ἀλλάζει, γιατὶ οἱ ἀγκυλώσεις ἔχουν στραγγαλίσει τοὺς «διαύλους τοῦ Οὐρανοῦ». Ἐκτὸς κι ἄν μιλήσει ὁ Οὐρανός!
Υ. Γ. Πάντως ὁ Θεὸς τὴν δουλειά Του τὴν κάνει οὕτως ἢ ἄλλως! Ἐμεῖς δὲν τὴν κάνουμε ὅπως θέλει ἡ Ἐκκλησία ἀλλὰ ὁ κόσμος καὶ τὸ φρόνημά του. 

.             Οἱ ἐκλογὲς τῶν Ἀρχιερέων διέπονται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ εἶναι σύμφωνες μὲ τοὺς Νόμους τοῦ Κράτους. Πρὸ τῆς συνεδρίασης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὴν 25η τρέχοντος μηνὸς Ἰουνίου 2014, μὲ μοναδικὸ θέμα τὴν πλήρωση τῶν κενῶν ἑδρῶν τῶν Μητροπόλεων Ἰωαννίνων, Φωκίδος, Ἐλασσῶνος καὶ Θεσσαλιώτιδος, ὁ Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεὼν σὲἄρθρο του ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὰ μέλη τῆς ΙΣΙ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων, ὥστε, ὅπως γράφει, «νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν ἱερότητα καὶ τὸ κύρος τῶν ἐπισκοπικῶν ἐκλογῶν μας». Ἐξ ἄλλου τὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων εἶχε ζητήσει, μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Χριστόδουλο ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, τὴν 7η Ἰανουαρίου 2000.
.             Σήμερα φέρνουμε στὴν ἐπικαιρότητα συνέντευξη τοῦ Μητροπολίτου Θηβῶν κ. Ἱερωνύμου, τὴν ὁποία εἶχε δώσει στὴν ἐφημερίδα «Βραδυνὴ» καὶ στὸν δημοσιογράφο κ. Κωστὴ Δήμτσα, τότε διευθυντὴ τῆς ἐν λόγῳ ἐφημερίδας καὶ σήμερα Γενικὸ Διευθυντὴ τῆς Ἀστικῆς Μὴ Κερδοσκοπικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Γενικοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου «Ἀποστολή». Ἡ συνέντευξη δημοσιεύθηκε στὶς 26 Ἰανουαρίου τοῦ 2003, δηλαδὴ 4 χρόνια, 8 μῆνες καὶ 25 ἡμέρες μετὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ μακαριστοῦ Χριστοδούλου. Εἶπε τότε ὁ κ. Ἱερώνυμος (Σημ. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ γράφοντος):
.             « νν ρχιεπίσκοπος φέρει βαρεία τν εθύνη πο δν προχώρησε, παρ τς προτάσεις, μέχρι σήμερα, στν λλαγ το τρόπου κλογς τν ρχιερέων. Φαινόμενα πως σχεδν πικύρωσις π τς εραρχίας πιλογν συγκεκριμένων προσώπων, πως φαίνονται κα σ δημοσιεύματα φημερίδων μνες πρ τς κλογς των, πως πίσης τ ν ψηφίζει κάθε εράρχης μ τ γραφικό του χαρακτήρα, φοῦ ποστε προηγουμένως τ βάσανο τν πιέσεων, πρέπει, πιτέλους, ν τελειώσουν! λλις, θ συνεχίζουμε νὰ μπαίζουμε τν Θε κα τος νθρώπους! Τελικά, δν εναι περβολικ τ λεχθν τι, δν πρόκειται γιὰ κλογς εραρχν, λλ γι διορισμό!».
.             Στὴ συνέχεια ὁ κ. Δήμτσας ἐρωτᾶ: «Σεβασμιώτατε, μοῦ λέτε ὅτι ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀρχιερέων δὲν γίνεται διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;» Καὶ ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν καὶ σήμερα Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος ἀπαντᾶ:
.             «Θ σς π κάτι πο επε ὁ ερς Χρυσόστομος: “Τὸ γιον Πνεμα πάντας χειροτονε, λλ’ ο πάντας κλέγει”. Δυστυχῶς… θὰ πρόσθετα».
.             Ὁ κ. Δήμτσας ἐπιμένει: «Ἔχω τὴν ἐντύπωση, μὲ ὅσα λέτε, ὅτι τελικὰ ἡ ἐκλογὴ νέων ἀρχιερέων ἀποσκοπεῖ μόνο στὴ δημιουργία προσωπικοῦ στρατοῦ τοῦἈρχιεπισκόπου…» καὶὁ κ. Ἱερώνυμος ἀπαντᾶ:
.             «Ατὸ κριβς ννο μ ατ πο σς επα παραπάνω: τι πουσιάζει θεολογικ καὶ κκλησιολογικ βάση. Δυστυχς τὸ διο καναν κα ο μακαριστοὶ ρχιεπίσκοποι ερώνυμος κα Σεραφείμ».
.             Ἐπὶ τῶν ὅσων ἐπισημαίνει ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν κ. Ἱερώνυμος σημειώνονται τὰ ἀκόλουθα:
.             Ἡ κριτικὴ πρὸς τὸν μακαριστὸ κ. Χριστόδουλο γιὰ τὴ μὴ ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων γίνεται περίπου στὰ 4 χρόνια καὶ ἐννιὰ μῆνες μετὰ τὴν ἐκλογή του. Στὴν ἀρχιεπισκοπία τοῦ κ. Ἱερωνύμου ἔχουν ἤδη παρέλθει ἕξι καὶ μισὸ περίπου χρόνια καὶ δὲν ἔχει ὑπάρξει ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων.
.             Ἡ ἐπικύρωση τῆς ἐκλογῆς ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἰσχύει πάντα. Καὶ γιὰ τὶς τέσσερις Μητροπόλεις ποὺ θὰ γίνουν ἐκλογὲς στὶς 25 Ἰουνίου τὰ ὀνόματα τῶν ὑποψηφίων ποὺ θὰ ἐκλεγοῦν εἶναι πρὸ πολλοῦ γνωστά. Ἔχουμε δηλαδὴ οὐσιαστικά, κατὰ τὸν πρώην Μητροπολίτη Θηβῶν καὶ σημερινὸἈρχιεπίσκοπο, διορισμὸ καὶ ἐμπαιγμὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων.
.             Τὰ περὶ ἐλλείψεως «ἐκκλησιολογικῆς καὶ θεολογικῆς βάσης» στὰ τῆς ἀρχιερατικῆς ἐκλογῆς ἰσχύουν ἀπὸ τὴν πρώτη ἐκλογὴ Ἀρχιερέως καὶ γιὰ τὸν σημερινὸἈρχιεπίσκοπο. Εἶναι δηλαδὴ θέμα Ἀρχῆς καὶ Ἐκκλησιαστικῆς Συνείδησης ἡ ἱκανοποίηση ἢ ὄχι τοῦ αἰτήματος τῶν ἄμεσων συνεργατῶν καὶ τῶν κοντινῶν ἢ εὐνοούμενων προσώπων… Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι μεταξὺ αὐτῶν δὲν ὑπάρχουν καὶ ἄξια τῆς ἀρχιερωσύνης πρόσωπα, ποὺ γιὰ τὸ καλό τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ προαχθοῦν. Ὅμως ὑπάρχουν περιπτώσεις συνεργατῶν ποὺ ἰσχύει ὁ νεποτισμὸς καὶ ἡ εὐνοιοκρατία. Καὶ βεβαίως θὰ πρέπει νὰ τίθενται στὴν κοινὴ συνείδηση τὰ προσόντα τοῦ καθενὸς ὑποψηφίου, τὸ ἔργο ποὺ ἔχει προσφέρει καὶ βεβαίως ὄχι στὸ βιογραφικό του νὰ ἀναφέρονται μόνο οἱ θέσεις ποὺ ἔχει καταλάβει μὲ ἀρχιερατικό του προϊστάμενο τὸν ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπο…
.             Πάντα ἡ ψῆφος στὶς ἐκλογὲς ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι μὲ τὸ χέρι τοῦ Ἀρχιερέως καὶ πολλοὶ Μητροπολίτες πάντα ψηφίζουν μὲ βάση τὴν ἐκπεφρασμένη, διὰ διαρροῆς ἢ προσωπικῆς ἐνημέρωσης, βούληση τοῦἈρχιεπισκόπου.
.             Ἤδη κοντινὰ πρόσωπα τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχουν προαχθεῖ σὲ Μητροπολίτες καὶ ἀναμένεται ἡ ἐκλογὴ ἑνὸς ἀκόμη στενοῦ του συνεργάτη, στὴν ἱστορικὴ Μητρόπολη Ἰωαννίνων. Ἡ ἐν λόγῳ Μητρόπολη γράφτηκε ὅτι ἔχει κινήσει τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τοῦ Φαναρίου, ποὺ προωθεῖ δικό του ἄνθρωπο. Ὅπως οἱ ἐπαΐοντες εἶχαν ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁἈρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος ἀνέλαβε τὴν τοποτηρητεία τῆς ἐν λόγῳ Μητροπόλεως, τὸ ἴδιο ἐντυπωσιάζονται μὲ τὸ ἐνδιαφέρον ὄχι μόνο τοῦ Ἀθηνῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως γιὰ τὴν ἐν λόγῳ Μητρόπολη. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι δὲν συζητεῖται ποιὸς εἶναι ὁ ἰκανότερος, ὁ ἁγιότερος, ὁ ἱεραποστολικότερος κληρικὸς ποὺ νὰ ἀναλάβει τὴν ἱστορικὴ αὐτὴ Μητρόπολη μὲ τὰ τόσα προβλήματα, ἀλλὰ ἁπλῶς τὸ ποιὸς κληρικὸς θὰ ἐκλεγεῖ, ὁ ἔμπιστος τοῦ Ἀθηνῶν ἢ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως!…
.             Ἡ Μητρόπολη Ἰωαννίνων συζητεῖται περισσότερο γιὰ τὸν πλοῦτο της καὶ γιὰ τὰ ὑπ’ αὐτὴν ἀγαθοεργὰ καταστήματα τῆς πόλεως τῶν Ἰωαννίνων, γιὰ τὶς προστριβὲς ποὺὑπάρχουν μὲὅσους ἐπιδιώκουν νὰ τὰ θέσουν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους, γιὰ τὶς μετοχὲς τῆς Μητρόπολης στὴν Ἐθνικὴ Τράπεζα. Ὅμως σὲ μία ζωντανὴ καὶ πνευματικὴ Ἐκκλησία αὐτὰ τὰ «προσόντα» τῆς ἐν λόγῳ Μητρόπολης εἶναι ἐλάσσονα. Τὰ μείζονα εἶναι ὅτι χει π καιρ πνευματικ ξηρασία, τι χει 249 νορίες (πρς σύγκριση: ἡ ρχιεπισκοπὴ θηνν χει 145), στὶς ὁποῖες ὑπάρχουν 57 κενὰ ἐφημερίων καὶ ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες 192 ἐνορίες, τὶς 68 ποιμαίνουν κληρικοὶ Δ´ βαθμολογικῆς κατηγορίας (ἀπόφοιτοι στοιχειώδους Ἐκπαίδευσης) καὶ ἄλλες 63 ποιμαίνουν κληρικοὶ Γ´ κατηγορίας (ἀπόφοιτοι στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως μὲ παρακολούθηση κάποιας ἱερατικῆς σχολῆς). Ὅλοι αὐτοὶ ἐκτελοῦν τὰ στοιχειώδη λειτουργικὰ καθήκοντα καὶ τίποτε ἄλλο.

.             Ὅταν στὸν σημερινὸἈρχιεπίσκοπο εἶχε τεθεῖ ὑπ’ ὄψη του ἡἐπιστολὴ στὸν ἀείμνηστο Χριστόδουλο, μὲ τὴν ὁποία τοῦ ζητοῦσε τὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων, εἶχε ἀπαντήσει ὅτι ἀλλιῶς ἔβλεπε τὰ ζητήματα ὡς Μητροπολίτης καὶ ἀλλιῶς τὰ βλέπει ὡς Ἀρχιεπίσκοπος. Ὅμως αὐτὰ ποὺ ἔλεγε δὲν ἦταν ἁπλῶς μία ἄποψη ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάξει, ἀνάλογα μὲ τὴ θέση. Ὅλα ὅσα ἔλεγε τὰ στήριζε σὲ Ἀρχές, σὲ Κανόνες, σὲ λόγια Πατέρων καὶ ἦταν ἰδιαίτερα αὐστηρὸς πρὸς τοὺς προκατόχους του, ποὺ δημιουργοῦσαν «προσωπικὸ στρατό». Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ ἐπισημαίνει ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν Ἱερώνυμος στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο εἶναι οὐσιαστικὰ τὸ «Ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι».-

, , ,

Σχολιάστε