Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρχαῖα Ἑλληνικά

ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ: ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΠΟΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα τῆς ­Ἱσπανίας γιὰ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἀγωνιώδη ἔκκληση τόσο πρὸς τὴν κεν­τρικὴ Κυβέρνηση τῆς Χώρας τους, ὅσο καὶ πρὸς τὰ ὄργανα ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῶν αὐτόνομων περιφερειῶν, ἀπευθύνει μία σειρὰ ἱσπανικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καὶ ἑνώσεων γιὰ τὶς κλασικὲς σπουδές, προκειμένου νὰ μὴν ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὸ ἐγκύκλιο πρόγραμμα σπουδῶν στὴ δευ­τεροβάθμια ἱσπανικὴ ἐκπαίδευση ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Γιὰ τὸν λόγο μάλιστα αὐτὸ συγκάλεσαν στὶς 25 Μαΐου σχετικὴ ἡμερίδα στὴ Μαδρίτη, ἀπευθύνοντας παράλληλα ἔκκληση καὶ πρὸς κάθε ἐνδιαφερόμενο φορέα στὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ συντονισθοῦν οἱ προσπάθειες στὴν ἐκστρατεία εὐαισθητοποιήσεως γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Οἱ ὀργανωτὲς τῆς κινήσεως αὐτῆς, Ἱσπανοὶ ἑλληνιστές, ἐξέδωσαν κείμενο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἀποτελοῦν τὸ κλειδὶ γιὰ τὴ γνώση τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε τὸ ὄργανο ἔκφρασης τῆς λογοτεχνίας ποὺ καθόρισε τὴ δική μας (ἐνν. ἱσπανική) λογοτεχνικὴ παραγωγή (…) ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἡ γλῶσσα στὴν ὁποία γράφηκαν πονήματα Φυσικῆς, Ἀστρονομίας, Μαθηματικῶν, Γεωμετρίας, Γεωγραφίας, Ἰατρικῆς, Φιλοσοφίας, Θεολογίας, Τέχνης, Ἱστορίας, Δικαίου, Πολιτικῆς Θεωρίας, Παιδαγωγικῆς κ.ο.κ. Τὸ ἀπέραντο τοῦτο σῶμα τῶν κλασικῶν κειμένων (…) ἀποτελεῖ τὴν ἄσβεστη πνευματικὴ κληρονομιὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ μελέτη τους στὴ νεώτερη ἐποχὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρωπιστὲς ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴ σύγχρονη κουλτούρα καὶ τὸν πολιτισμὸ καὶ εἶναι ἡ κοινὴ βάση γιὰ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ὄχι ἀποκλειστικὴ περιουσία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας – καίτοι αὐτὴ ἔχει τὸ προνόμιο. Κάθε σύγχρονος ἐπιστημονικὸς κλάδος ποὺ θέλει νὰ ἐρευνήσει τὶς καταβολές του, μπορεῖ νὰ τὶς βρεῖ μέσα σὲ ἕνα ἑλληνικὸ κείμενο. Ὅταν θέλουμε νὰ διερευνήσουμε τὰ αἴτια τῆς σύνθεσης τοῦ σύγχρονου κόσμου, οἱ Ἕλληνες μᾶς παρέχουν πάντοτε τὸ κλειδὶ γι᾿ αὐτό. (…) Μία κακῶς ἐννοούμενη μοντερνικότητα (…) ἀποστερεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸ βασικὸ ἐργαλεῖο, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ Λατινικά, τοὺς διευρύνει τὴ γνώση γιὰ τὸ παρελθὸν καὶ μία ἐπαγγελματικὴ κατάρτιση σὲ πολλὲς εἰδικότητες τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς καθαυτῆς ἐπιστήμης. (…) Τὰ Ἀρχαῖα εἶναι (…) μία γλῶσσα ποὺ διαπερνᾶ καὶ διατρέχει τὶς ἐπιστῆμες καὶ στὴν ὁποία ἔχουν γραφεῖ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν τὸν ἄνθρωπο».
.             Κάθε σχολιασμὸς τοῦ μνημειώδους αὐ­τοῦ κειμένου καθίσταται, νομίζουμε, περιτ­τός. Ἀλλὰ ὅσο περισσότερο συμβαίνει νὰ βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος τέτοια κείμενα, γραμμένα ἀπὸ ξένους, τόσο καὶ αὐξάνει ἡ δική μας θλίψη γιὰ τὴν περιφρόνηση αὐτοῦ τοῦ τεράστιου πνευματικοῦ κεφαλαίου ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, καὶ μάλιστα τοὺς φορεῖς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μας πολιτικῆς. Ἂς σκεφθοῦμε, σὲ τί ἐπίπεδο νοητικῆς καὶ πνευματικῆς ἀναπτύξεως θὰ βρισκόταν ἡ νέα γενιὰ τῶν Ἑλλήνων, ἂν ἐτιμᾶτο ὅπως τῆς πρέπει ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὰ σχολεῖα μας;

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ἀθάνατη ἑλληνικὴ γλῶσσα

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Στὶς 9 Φεβρουαρίου γιορτάσθηκε «γιὰ μόλις δεύτερη φορὰ ἡ “Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας”, ἡ ὁποία καθιερώθηκε τὸ 2017 μὲ κοινὴ ἀπόφαση τῶν ὑπουργῶν Ἐσωτερικῶν, Ἐξωτερικῶν καὶ Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων.
.             Τὰ Ἑλληνικὰ εἶναι ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κύπρου, καθὼς καὶ μία ἀπὸ τὶς 23 ἐπίσημες γλῶσσες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Παράλληλα, εἶναι ἐπίσημα ἀναγνωρισμένη μειονοτικὴ γλῶσσα στὴν Ἀλβανία, τὴν Ἀρμενία, τὴν Ἰταλία, τὴν Οὑγγαρία, τὴ Ρουμανία, τὴν Οὐκρανία καὶ τὴν Τουρκία» («in.gr» 9-2-2019).
.             Ὅπως γράφει ὁ κ. Ἰωάννης Καζάζης, πρόεδρος Δ.Σ. τοῦ «Κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσας» καὶ καθηγητὴς τοῦ ΑΠΘ, «τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀξίζει κανεὶς καὶ νὰ τὴ μάθει καὶ νὰ τὴν ἀγαπήσει. Γιὰ τὶς ἀρετές της, ἀλλὰ κυρίως διότι ἔχει ἐκφράσει ἕναν μεγάλο πολιτισμό, ὁ ὁποῖος στὴν ἀρχὴ τῆς μακρᾶς διάρκειάς του διαμόρφωσε καὶ κωδικοποίησε τὴν πρώτη καὶ καταστατικὴ στρώση τοῦ ἀνώτερου λεξιλογίου καὶ τοῦ ἐννοιολογίου τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ποὺ δὲν ἔπαψε ἔκτοτε, σὲ ὅλη τὴν ἱστορικὴ συνέχειά του, νὰ ζυμώνεται μὲ τὶς μεγάλες ἱστορικὲς στιγμὲς τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσης. Ἀξίζει ὄντως νὰ τιμᾶται μιὰ γλῶσσα πολύτιμη ὡς παρακαταθήκη γιὰ τὴ Δύση καὶ ἀναντικατάστατη ὡς θεμέλιο γιὰ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ» («Καθημερινὴ» 9-2-2019).
.             Πάνω στὸ ἴδιο θέμα εἶχε γράψει πρὸ καιροῦ ἡ ἐφημερίδα «Ἑστία» ὅτι πολλὰ στελέχη τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως «ἔχουν κατ᾿ ἐπανάληψη ἀπαξιώσει τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, συντασσόμενα μὲ τὴν ἄποψη ὅτι πρόκειται γιὰ “νεκρὴ” γλῶσσα.
.             Τὴν ἴδια ὥρα τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ διδάσκονται σὲ σχεδὸν 30 εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἀπὸ τὴν Πορτογαλία ἕως τὴν Ρωσσικὴ Ὁμοσπονδία καὶ ἀπὸ τὴν Ἀγγλία ἕως τὴν Ἰταλία. Τὰ πρωτεῖα κατέχει ἡ Ἰταλία, μὲ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ νὰ διδάσκονται σὲ 783 κλασσικὰ λύκεια κατανεμημένα σὲ ὅλη τὴν χώρα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦν περισσότεροι ἀπὸ 320 χιλιάδες μαθητές. Τὰ Ἀρχαῖα διδάσκονται καὶ στὶς πέντε τάξεις τῶν κλασσικῶν λυκείων, περίπου πέντε ὧρες ἀνὰ ἑβδομάδα. (…)
.             Πέραν τῆς χρηστικῆς ἀξίας τῆς γλώσσας, ἀδιαμφισβήτητο γεγο­νὸς ἀποτελεῖ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία, ἀρχαία καὶ νέα, ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἀριστουργήματα, ποὺ ἡ διδασκαλία τους βελτιώνει τὸν ἄνθρωπο κάθε χώρας ὡς πολίτη τοῦ κόσμου».
.             Πάμπολλα ἐπιχειρήματα ἐπιστημόνων διεθνοῦς κύρους εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαρι­θμήσει κάθε σοβαρὸς μελετητὴς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας γιὰ τὴν ὠφελιμότητα τῆς σπουδῆς της. Καὶ ἐνῶ σὲ παγκόσμια κλίμακα ἐπεκτείνεται συνεχῶς ἡ ἀναγνώριση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὡς κορυφαίου παράγοντα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, ἐδῶ στὴν κοιτίδα της ἀπὸ πολλοὺς περιφρονεῖται καὶ ἀπό μερικοὺς κακοποιεῖται. Ἐπιτέλους πότε θὰ ξυπνήσουμε ὡς λαὸς καὶ θὰ ἀπαιτήσουμε ἀπὸ τοὺς ἄρχοντές μας τόν σεβασμὸ καὶ τὴν καλλιέργεια τῆς παν­άρχαιας αὐτῆς ἐθνικῆς κληρονομιᾶς; Ἡ εὐθύνη ὅλων μας ἀπέναντι στὶς ἐρχόμενες γενιὲς εἶναι τεράστια!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μεγαλύτερη εἶναι ἡ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι ὡς Διοικήσεως ἀλλὰ ὡς μελῶν μὲ συνείδηση. Καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἐπιπόλαιων καὶ ἐν τέλει ἀνευθύνων κληρικῶν, ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ ἰδεολογίες ἐρωτοτροποῦν μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων ἀπὸ μεταφρασμένα στὰ νέα ἐλληνικά.Καὶ τελοῦν ἀκολουθίες καὶ Θ. Λειτουργίες διαβάζοντας εὐχὲς στὰ νέα ἑλληνικά!

, , ,

Σχολιάστε

Ο «ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ» ΚΟΠΗΚΕ, ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ ΗΡΘΑΝ

«πιτάφιος» κόπηκε,
τ
σλμ κα ο λαο τν Σλάβων ρθαν

ἐφημ. «Δημοκρατία»
07.01.2017, Εὔη Πανταζοπούλου

.             Τὸ ὑπ. Παιδείας καταργεῖ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια. Ποιοὶ πολεμοῦν τὴ σημασία τοῦ ἐκπολιτιστικοῦ ἔργου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου; Τί λένε οἱ φιλόλογοι γιὰ τὴν ὑποβάθμιση
.             Μὲ πρόσχημα τὸν ἐξορθολογισμὸ τῶν προγραμμάτων σπουδῶν καὶ ἀποκλειστικὸ στόχο τὴν ἐξοικονόμηση προσωπικοῦ τὰ τελευταῖα χρόνια τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ἔχει καταφέρει νὰ «ἐξαφανίσει» σημαντικὰ κεφάλαια ἀπὸ τὰ μαθήματα ποὺ διδάσκονται σὲ γυμνάσιο καὶ λύκειο. Ἐπὶ ὑπουργίας Νίκου Φίλη στὸ στόχαστρο βρέθηκαν κυρίως τὰ φιλολογικὰ μαθήματα, καὶ συγκεκριμένα ἡ Ἱστορία, τὰ Ἀρχαῖα καὶ τὰ Νέα Ἑλληνικά. Ὡστόσο, οἱ… περικοπὲς ἔχουν ἀγγίξει τὴν πλειονότητα τῶν μαθημάτων. Πρόσφατο παράδειγμα εἶναι τὸ πλῆγμα ποὺ δέχθηκε τὸ μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὴ γ´ λυκείου μὲ τὴν κατάργηση τῆς διδασκαλίας τοῦ «Ἐπιταφίου» τοῦ Περικλῆ. Τὸ ζήτημα ἀνέδειξε ὁ Πανελλήνιος Σύλλογος Ἀναπληρωτῶν Φιλολόγων μὲ κείμενό του, τὸ ὁποῖο ὑπέγραψαν 70 ἐκπαιδευτικοὶ καὶ καθηγητὲς πανεπιστημίου.
.             Στὴν ἀνακοίνωση τονιζόταν χαρακτηριστικά: «Τὴν ὥρα ποὺ ὑπογραμμίζεται ἡ ἀναγκαιότητα τῆς καλλιέργειας τῆς ἰδέας τῆς Δημοκρατίας στὶς συνειδήσεις τῶν νέων, κρίνεται σκόπιμη ἡ κατάργηση τῆς διδασκαλίας τοῦ “Ἐπιταφίου” τοῦ Περικλῆ. Δηλαδή, τὸ μάθημα γιὰ τὴν ἀξία τῆς Δημοκρατίας ἐξοβελίζεται ὁριστικὰ ἀπὸ τὰ σχολεῖα τῆς χώρας μας, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὰ ὑποκριτικὰ δάκρυα γιὰ τὴν ἀδιαφορία τῆς νεολαίας πρὸς τὰ κοινὰ καὶ τοὺς θεσμοὺς ἀφθονοῦν».
.             Ὁ σύλλογος ἐξέφραζε παράλληλα τὸν προβληματισμό του γιὰ τοὺς σκοποὺς ποὺ ἐξυπηρετεῖ γενικότερα ἡ ὑποβάθμιση τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν: «Ἐνῶ ἀπὸ παντοῦ ἐπισημαίνεται ἡ ἐπιθυμία δημιουργίας ἑνὸς ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος ποὺ θὰ ἀναδεικνύει τὶς δεξιότητες κάθε μαθητῆ καὶ θὰ δημιουργεῖ ἄρτιες προσωπικότητες, γινόμαστε μάρτυρες ἑνὸς ὀξύμωρου σχήματος. Οἱ ἀνθρωπιστικὲς σπουδές, πάνω στὶς ὁποῖες ὀφείλει νὰ βασίζεται τὸ φιλόδοξο αὐτὸ ἐγχείρημα, παραγκωνίζονται ἀπὸ τὸ δημόσιο σχολεῖο».

Ἐξορθολογισμὸς

.             Πρὸ μηνῶν ὁ πρώην ὑπουργὸς Παιδείας ἀνακοίνωσε «περικοπὲς» καὶ στὰ μαθήματα τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν λυκείου, στὸ πλαίσιο τοῦ ἐξορθολογισμοῦ τῶν προγραμμάτων σπουδῶν τῶν δύο γνωστικῶν ἀντικειμένων.
.             Εἰδικότερα, εἶχε ἀποστείλει ἐγκύκλιο στὰ σχολεῖα τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία στὴν Ἱστορία τῆς α´ τάξης θὰ διδάσκονται συνοπτικὰ καὶ δὲν θὰ ἐξετάζονται τὰ κεφάλαια «Ὁ πρῶτος καὶ ὁ δεύτερος Ἑλληνικὸς Ἀποικισμός», «Ἡ σημασία τῶν Περσικῶν Πολέμων», «Ὁ Πελοποννησιακὸς Πόλεμος» καὶ «Ὁ Φίλιππος ´΄ καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Κράτος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου». Ἀντίστοιχα, στὴν Ἱστορία τῆς β´ λυκείου θὰ διδάσκονται συνοπτικὰ τὸ Ἰσλὰμ καὶ οἱ λαοὶ τῶν Σλάβων καὶ τῶν Βουλγάρων, καὶ θὰ παραλείπονται βασικὰ γεγονότα σχετικὰ μὲ τὴν ἐγκατάστασή τους στὴ Βαλκανική, στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν Ἀφρική. Ἐπιπλέον, δὲν θὰ διδάσκεται ἡ συγκρότηση τῶν ἑλληνικῶν κρατῶν στὴ φραγκοκρατία.
.             Αὐτὴ ἡ κίνηση τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Παιδείας εἶχε προκαλέσει σάλο, μὲ τὴν Ἑταιρεία Ἑλλήνων Φιλολόγων (ΕΕΦ) νὰ κάνει λόγο «γιὰ ὀλέθρια καὶ αὐθαίρετη ἀπόφαση… μὲ ἀποτέλεσμα τὸ σχολεῖο νὰ παρέχει στοὺς μαθητὲς ἐλλιπῆ γνώση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὴ συνέχεια καὶ στὴ διαχρονία του. Ἀποσιωπᾶται ἔτσι ἡ οὐσία τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ἐξάπλωσή του σὲ ὅλο τὸν τότε γνωστὸ κόσμο, ἡ ἑνότητά του, ὅπως τὴν πέτυχε ὁ Φίλιππος Β´, ὁ βασιλιὰς τῆς Μακεδονίας, ἡ οἰκουμενικὴ διάσταση καὶ ἡ σημασία τοῦ μέσω τοῦ ἐκπολιτιστικοῦ ἔργου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου». Ἡ ἐταιρία εἶχε ἐπισημάνει ἀκόμη ὅτι τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁδηγεῖ «στὴν πλήρη ἄγνοια ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τῶν θεμελιωδῶν αὐτῶν σελίδων τῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας, καὶ συρρικνώνει τὴν ἀνθρωπιστικὴ παιδεία καὶ τὴ μόρφωση τῶν νέων μας».

Κακὲς ἐπιδόσεις

.             Μιλώντας στὴν «κυριακάτικη δημοκρατία» ὁ πρόεδρος τοῦ Πανελλήνιου Συλλόγου Ἀναπληρωτῶν Φιλολόγων Κώστας Μπουζιάνος σημειώνει: «Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καταργεῖ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια. Δὲν μπορεῖ μία περίοδος νὰ παρουσιάζεται εἴτε περιληπτικὰ ἢ ἀποσπασματικά. Πρέπει νὰ παρουσιάζεται σὲ ὅλη της τὴν ἐξέλιξη, ὡς αἴτιο καὶ ἀποτέλεσμα». Μάλιστα, ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἔλλειψη διδακτικῆς συνέχειας ἔχει συμβάλει στὶς κακὲς ἐπιδόσεις τῶν ὑποψηφίων στὶς πανελλαδικὲς στὸ συγκεκριμένο μάθημα. Χαρακτηριστικὰ λέει: «Πρέπει νὰ ὑπάρχει ἐμβάθυνση καὶ ἄρα πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ ὁ ἀπαραίτητος χρόνος, ὥστε ὁ ἐκπαιδευτικὸς νὰ ἀνατρέξει στὶς κατάλληλες πηγές, στὰ παραθέματα, στοὺς χάρτες κ.λπ.». Σὲ κάθε περίπτωση, οἱ περικοπὲς στὰ μαθήματα τοῦ γυμνασίου καὶ τοῦ λυκείου δὲν εἶναι «ἐπίτευγμα» μόνο τῆς σημερινῆς κυβέρνησης. «Οἱ περικοπὲς ἔχουν ξεκινήσει ἀπὸ τὸ 2011, ἐπὶ ὑπουργίας Ἀρβανιτόπουλου, Κουράκη κ.λπ., καὶ φυσικὰ συνεχίστηκαν καὶ ἐπὶ Φίλη, προκειμένου νὰ ὑπάρξει ἐξοικονόμηση προσωπικοῦ. Βαφτίζεται “ἐξορθολογισμὸς τῆς διδακτέας ὕλης”, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκουν εἶναι λιγότερες προσλήψεις προσωπικοῦ καὶ εἰδικότερα φιλολόγων», ὑπογραμμίζει ὁ κ. Μπουζιάνος καὶ προσθέτει ὅτι οἱ μειώσεις καὶ οἱ καταργήσεις τῆς ὕλης στὰ φιλολογικὰ μαθήματα προκαλοῦν προβλήματα γλωσσικῆς παιδείας.
.             Σημειώνει χαρακτηριστικά: «Τὰ φιλολογικὰ μαθήματα συντελοῦν στὴν ποιότητα τῆς γλωσσικῆς παιδείας. Δεχόμαστε παράπονα ἀπὸ καθηγητὲς ἄλλων εἰδικοτήτων ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν μποροῦν νὰ ἀναπτύξουν ἕνα θεώρημα ἢ νὰ καταλάβουν μία ἄσκηση. Ἔχει ἐκφραστεῖ δυσαρέσκεια καὶ ἀπὸ πολλοὺς κλάδους ὅτι οἱ μαθητὲς δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν ἕνα κείμενο ἢ ἀκόμη καὶ νὰ ἐκφραστοῦν σωστά. Ἀποροῦμε, λοιπόν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μειώνονται οἱ ὧρες διδασκαλίας τῶν φιλολογικῶν μαθημάτων στὴ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση ἐνῶ εἶναι τόσο σημαντικὰ γιὰ τοὺς νέους».

Τὸ μένος τοῦ πρώην ὑπουργοῦ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὰ Θρησκευτικά!

.             Ἀπὸ τὴ μανία τοῦ Νίκου Φίλη νά… περικόψει ὧρες καὶ προσωπικὸ δὲν γλίτωσε οὔτε τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, αὐτὴν τὴ φορὰ στὸ ὁλοήμερο δημοτικό. Ἡ ἀπόφαση περιορισμοῦ τοῦ ὡρολόγιου προγράμματος ἀπὸ 35 ὧρες ἐβδομαδιαίως σὲ 30 εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μετατραποῦν τὰ Θρησκευτικὰ σὲ μονόωρο μάθημα ἀπὸ δίωρο στὴν Ε´ καὶ τὴ ϛ´ δημοτικοῦ. Ἡ ἀντίδραση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θεολόγων (ΠΕΘ) ἦταν ἄμεση καὶ κάτι παραπάνω ἀπὸ ὀργισμένη, καθὼς πίσω ἀπὸ τὴ μείωση τῶν ὡρῶν διέβλεψε μία προσπάθεια νὰ μετατραπεῖ τὸ μάθημα «σὲ θρησκειολογία ἢ σὲ ἕνα πολυθρησκειακὸ σοῦπερ μάρκετ θρησκειῶν».
.             Σύμφωνα μὲ τὴν ἕνωση, τὸ ὑπουργεῖο «κατὰ παράβαση κάθε συνταγματικῆς ἐπιταγῆς, ἐντελῶς προκλητικά, μείωσε τὶς ὧρες διδασκαλίας καὶ οὐσιαστικὰ καταργεῖ τὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος, ἂν συνυπολογίσει κανεὶς τὸ γεγονὸς ὅτι ἤδη σὲ πολλὰ δημοτικὰ σχολεῖα γίνεται ἐλλιπὴς διδασκαλία ἢ δὲν πραγματοποιεῖται καθόλου τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν».
.             Ἀναφερόμενη στὸν πρώην ὑπουργὸ Παιδείας, ἡ ΠΕΘ τόνισε: «Φανέρωσε περίτρανα τὸ μένος καὶ τὴν ἀπαξίωσή του πρὸς τὴ διδασκαλία τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικὴ ἀγωγῆς στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο». Παράλληλα, τὸν κατηγόρησε: «Δὲν ἐξετάζει παιδαγωγικὰ τὰ θέματα αὐτὰ διότι, καθὼς φαίνεται γιὰ ἀκόμη μία φορά, εἶναι ἐγκλωβισμένος στὶς κομματικές του ἰδεοληψίες. Ἔτσι, “ξαναχτυπᾶ” σὲ ἕνα καθαρὰ ἐθνικὸ θέμα ἀγωγῆς, ἐπιχειρώντας ἀπερίσκεπτα καὶ ἐπιπόλαια νὰ μειώσει καὶ νὰ ὑποτιμήσει τὸ μάθημα ἐκεῖνο ποὺ διδάσκει τὶς ἀξίες τῆς ἀγάπης, τῆς ἐλπίδας, τῆς αὐτοθυσίας καὶ τῆς προσφορᾶς πρὸς τὸν “ἄλλον” ὡς ἀδελφὸ καὶ ὄχι ἁπλῶς ὡς συνάνθρωπο».

Οἱ μεγάλοι χαμένοι στὸ πρόγραμμα μὲ τὶς ὧρες διδασκαλίας!

.             Τὸ «μαχαίρι» τοῦ ὑπουργείου Παιδείας δὲν περιορίστηκε μόνο στὴν ὕλη τῶν μαθημάτων, ἀλλὰ καὶ στὶς ὧρες διδασκαλίας τους. Μάλιστα, φαίνεται ὅτι στὸ νέο ὡρολόγιο πρόγραμμα, τοῦ ὁποίου ἡ ἐφαρμογὴ ξεκίνησε τὴ φετινὴ χρονιά, οἱ μεγάλοι χαμένοι ἦταν τὰ φιλολογικὰ μαθήματα. Εἰδικότερα, στὸ γυμνάσιο μειώθηκε ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν κατὰ μία ὥρα καὶ στὶς τρεῖς τάξεις. «Τὸ ἀρνητικὸ σενάριο εἶναι ὅτι πλέον δὲν θὰ ἐξετάζονται οὔτε στὸ τέλος τῆς σχολικῆς χρονιᾶς», σημειώνει ὁ πρόεδρος τοῦ Πανελλήνιου Συλλόγου Ἀναπληρωτῶν Φιλολόγων.
.             Τὴν ἴδια ὥρα, στὴ γ´ λυκείου μειώθηκαν καὶ οἱ ὧρες διδασκαλίας τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τρεῖς σὲ δύο. «Δηλαδή, καλεῖται ὁ φιλόλογος νὰ διδάξει ὅλες τὶς ἱστορικὲς περιόδους ἀπὸ τὸν Εὐρωπαϊκὸ Διαφωτισμὸ ἕως τὴ Μεταπολίτευση μέσα σὲ δύο διδακτικὲς ὧρες κάθε ἑβδομάδα. Ἐπιπλέον, σὲ αὐτὲς τὶς ὧρες ὁ ἐκπαιδευτικὸς θὰ πρέπει νὰ ὑποστηρίξει τὸ μάθημα διδακτικὰ καὶ ὄχι νὰ κάνει μία ἁπλὴ ἱστορικὴ ἀφήγηση. Ὅπως γίνεται κατανοητό, ὁ χρόνος αὐτὸς δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ τὴν κάλυψη τῆς ὕλης. Μάλιστα, φέτος τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας παραπέμπει τοὺς διδάσκοντες σὲ συγκεκριμένες ἰστοσελίδες γιὰ νὰ ἀξιοποιήσουν ὑλικό, πράγμα ποὺ εἶναι ἀδύνατο» ἀναφέρει ὁ κ. Μπουζιάνος.

Τί συμβαίνει στὰ ΕΠΑ.Λ.

.             Στὸ λύκειο οἱ περικοπὲς ἔχουν «χτυπήσει τὴν πόρτα τῶν ΕΠΑ.Λ. ἤδη ἀπὸ τὸ 2012. Συγκεκριμένα, ἔχει ἐξοβελιστεῖ τὸ μάθημα τὶς Ἱστορίας, καθὼς πλέον διδάσκεται μόνο στὴν α´ τάξη. Σύμφωνα μὲ τοὺς φιλολόγους, τὸ μάθημα παρουσιάζεται πολὺ περιληπτικά, ἐνῶ εἶναι ἐνδεικτικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλες οἱ ἱστορικὲς περίοδοι, ἀπὸ τοὺς ἀρχαϊκοὺς χρόνους ἕως τὴ νεότερη ἱστορία, ἔχουν συμπεριληφθεῖ μόνο σὲ ἕνα βιβλίο. Στὴν ἴδια βαθμίδα ἔχει χαθεῖ μία ὥρα ἀπὸ τὰ Νέα Ἑλληνικὰ ἀπὸ τὸ ἑβδομαδιαῖο πρόγραμμα κάθε τάξης.
.             Ταυτόχρονα, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ κ. Μπουζιάνος, στὸ γενικὸ λύκειο «ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀπώλεια τοῦ “Ἐπιταφίου” τοῦ Περικλῆ, μετρᾶμε καὶ τὴν ἀπώλεια τῶν Λατινικῶν στὴ β´ τάξη, ὅπου τὸ μάθημα καταργήθηκε, καὶ ἀπέμεινε μόνο ἕνα τρίωρο στὴ γ´. Ἐπιπλέον, στὴ β’ λυκείου μειώθηκαν οἱ ὧρες τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν Ὁμάδας Προσανατολισμοῦ καὶ πλέον στὸν Ρητορικὸ Λόγο διδάσκεται μόνο Λυσίας καὶ ὄχι Δημοσθένης καὶ Ἰσοκράτης. Εἶναι πρωτοφανὲς νὰ προχωροῦν σὲ τέτοιες περικοπὲς γιὰ τὸν δῆθεν ἐξορθολογισμὸ τῶν προγραμμάτων σπουδῶν, ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ παιδαγωγικὰ καὶ τὰ ἐπιστημονικὰ κριτήρια».
.             Σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο, «δυστυχῶς μέχρι σήμερα δὲν ἔχουν εἰσακουστεῖ οἱ προτάσεις μας ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας, ὡστόσο θὰ ἐπιδιώξουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὴν ἡγεσία του». Ὁ Πανελλήνιος Σύλλογος Ἀναπληρωτῶν Φιλολόγων ζητάει νὰ μὴ χαθεῖ καμία διδακτικὴ ὥρα ἀπὸ τὰ Ἀρχαία Ἑλληνικά, καθὼς -ὅπως ἐπιχειρηματολογεῖ- δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα μάθημα «ποὺ διδάσκει μόνο γραμματικὴ καὶ συντακτικό, ἀλλὰ καὶ λεξιλόγιο, διδάσκει δηλαδὴ τὴ συνάφεια μεταξὺ ἀρχαίων καὶ νέων ἑλληνικῶν».
.             Ὁ κ. Μπουζιάνος καταλήγει: «Τὰ νέα ἑλληνικὰ βασίζονται στὰ ἀρχαῖα. Ἀκόμη καὶ ἡ μία ὥρα ποὺ χάνεται εἶναι πολύτιμη σὲ ἕνα μάθημα μὲ τρία σκέλη (γραμματική, συντακτικὸ καὶ ἐτυμολογικό). Ἐμεῖς ζητᾶμε νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ γλωσσικὸ μάθημα καὶ στὸ γυμνάσιο καὶ στὸ λύκειο, ἀφοῦ ἡ διδασκαλία τοῦ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὰ ὑπόλοιπα μαθήματα. Οὐσιαστικά, τ ρχαα εναι να μάθημα διάπλασης τς προσωπικότητας».

 

,

Σχολιάστε

9 ΣΤΑ 10 ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

9 στὰ 10 γυμνάσια τῆς Γαλλίας 
ἐπέλεξαν τὴν ἐκμάθηση ἀρχαίων ἑλληνικῶν

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀπαράδεκτο! Κλέβουν τὶς ἰδέες τοῦ κ. Φίλη ἀπὸ τὸ Ἀμαρούσιον…!

Λευτέρης Σαββίδης (news247)

.                   Στὰ πλαίσια τῆς μεταρρύθμισης στὴν παιδεία ποὺ προωθεῖ ἡ κυβέρνηση Βάλς, οἱ Γάλλοι καθηγητὲς καὶ μαθητὲς φαίνεται πὼς ἐπέλεξαν συνειδητὰ νὰ συνεχίσουν νὰ διδάσκονται ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ λατινικὰ
.              Μὲ τὴ νέα σχολικὴ χρονιά, τὸ γυμνάσια τῆς Γαλλίας ἀναμένεται νὰ ἐφαρμόσουν ἕνα νέο πρόγραμμα σπουδῶν ποὺ εἰσαγάγει τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας μὲ στόχο ὅπως ἰσχυρίζεται τὴν ἐξατομίκευση καὶ τὴν ἐλευθερία στὴν ἐπιλογὴ τῶν γνωστικῶν ἀντικειμένων ἀπὸ μαθητή,  σὲ μαθητή. Στὰ πλαίσια αὐτά, τὸ ὑπουργεῖο διάρθρωσε μία σειρὰ ἀπὸ θεματικὲς ποὺ μπορεῖ ἕνας Γάλλος μαθητὴς τοῦ γυμνασίου νὰ ἐπιλέξει, ὅπως Πολιτισμὸς καὶ τέχνες, Πληροφορική, Ἐπικοινωνία, Κοινωνία, Ξένες γλῶσσες, Ἐπιστῆμες, Σῶμα καὶ ὑγεία καὶ πολλὰ ἄλλα. Ἀνάμεσα σὲ αὐτά, δημιουργήθηκε καὶ μία ξεχωριστὴ θεματικὴ μὲ τίτλο Γλῶσσες καὶ πολιτισμὸς τῆς Ἀρχαιότητας στὴν ὁποία ὅπως εἶναι φυσικὸ δεσπόζει ἡ ἐκμάθηση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καὶ τῆς λατινικῆς γλώσσας.
.              Παρὰ τὶς πρῶτες ἀντιδράσεις, μὲ καθηγητὲς καὶ συνδικαλιστὲς νὰ ἰσχυρίζονται πὼς τὸ νέο σύστημα θὰ ἐξαλείψει τὶς λεγόμενες μητρικὲς γλῶσσες ἀπὸ τὴν παιδεία, ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο ἀνακοίνωσαν τὴ Δευτέρα σὲ κλίμα εὐφορίας πὼς τὸ 92% τῶν γυμνασίων τῆς χώρας, καθὼς καὶ τὸ 70% τῶν μαθητῶν γυμνασίου ἐπέλεξαν τὴν παραπάνω θεματική. «Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὄχι ἁπλά, τὰ λατινικὰ καὶ τὰ ἑλληνικὰ δὲν θὰ ἐξαφανισθοῦν, ἀλλὰ θὰ ἐνισχυθοῦν», σημειώνουν κύκλοι τοῦ ὑπουργείου. Ὅπως ἀναφέρουν, τὰ στοιχεῖα δείχνουν πὼς τριπλάσιος ἀριθμὸς μαθητῶν σὲ σχέση μὲ τὴν περασμένη χρονιὰ θὰ μαθαίνουν τὶς ἀρχαῖες γλῶσσες στὸ γαλλικὸ σχολεῖο.

[…]

, ,

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (Δ. Νατσιός)

Διδάσκοντας ἀρχαῖα ἑλληνικὰ στὸ δημοτικὸ σχολεῖο

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἡ θητεία μου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στὴ γλῶσσα αὐτὴ ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία, μεταξὺ λέξεων καὶ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου» [Βέρνερ Χάισεμπεργκ, Γερμανὸς φιλόσοφος, γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα]

             Δὲν τὸ κρύβω καὶ δὲν τὸ γράφω πρὸς καύχηση -ἓν οἶδα ὅτι οὐδέν εἰμι- ὅτι ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, διδάσκω ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ὅταν παίρνω Ε´ καὶ ϛ´ δημοτικοῦ, ἀφιερώνω μία ὥρα τοῦ ἑβδομαδιαίου προγράμματος στὴν διδασκαλία της, κατὰ τὸν Κικέρωνα, «γλώσσας τῶν θεῶν».
.             Ἡ ὥρα, τὴν ὁποία «κλέβω» ἀπὸ τὸ πρόγραμμα εἶναι τῆς «Εὐέλικτης Ζώνης». Ἂς μὴν ρωτήσει κάποιος τί εἶναι αὐτὴ ἡ «Εὐέλικτη Ζώνη», γιατί καὶ ὁ ἴδιος ἀκόμη δὲν κατάλαβα. Αὐτὸ ποὺ ξέρω εἶναι ὅτι στὸ πρόγραμμα, ποὺ δίνω στοὺς μαθητές μου, σβήνω τὴν «Εὐέλικτη Ζώνη» καὶ γράφω ἀρχαῖα ἑλληνικά. Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἐξαιρετικά, οἱ μικροὶ μαθητὲς μὲ κατάνυξη, θὰ ἔλεγα, καὶ μὲ καμάρι «τριγυρίζουν ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο λουλούδι» (Βρεττάκος), τὴν πάντερπνη γλῶσσα μας καὶ χαίρονται τοὺς χυμοὺς καὶ τὰ ἀρώματά της.
.             Τοὺς ἐξηγεῖς ὅτι ἐργάστηκαν «μακριὲς σειρὲς προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴν φωνή, τὴν τεμάχισαν σὲ κρίκους, τὴν κάμαν νοήματα, τὴν σφυρηλάτησαν ὅπως τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κι ἔγινε Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια κι ἄλλα κοσμήματα», κατὰ τὸν θαυμάσιο Νικ. Βρεττάκο, καὶ ὅτι αὐτοὶ ἔχουν τὸ μοναδικὸ παγκοσμίως προνόμιο νὰ μποροῦν νὰ τὴν διαβάζουν στὸ πρωτότυπο καὶ νὰ τὴν –κατὰ τὸ δυνατόν– κατανοοῦν. Καὶ καμαρώνουν καὶ αἰσθάνονται «ἐθνικὰ ὑπερήφανοι», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω μία φράση ποὺ ἀπεχθάνεται ὁ νεοταξικὸς συφερτός.
.             Μὲ ρώτησαν κάποιοι φίλοι καὶ συνάδελφοι πῶς τὴν διδάσκω; (Ἄς μου συγχωρεθεῖ τὸ πρῶτο πρόσωπο).
.             Παραθέτω ἕνα σχεδιάγραμμα διδασκαλίας, μὲ τὴν ἐπισήμανση πὼς δὲν εἶμαι φιλόλογος, οἱ σπουδές μου περιορίζονται στὴν Θεολογία καὶ τὴν Παιδαγωγική. Μελετῶ ὅμως τὰ ἀρχαῖα «διὰ βίου» καὶ παλεύω νὰ μεταγγίσω αὐτήν μου τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ στοὺς μαθητές μου. Νομίζω ὅτι εἶναι μία πράξη ἀντίστασης, ἐν μέσῳ τῆς περιρρέουσας ἀποκολοκύνθωσης καὶ ἡμιμάθειας.
.             Κατ’ ἀρχὰς τὰ κείμενα, ποὺ χρησιμοποιῶ, εἶναι κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές.
.             Τί κάνω λοιπόν; (Ἔχω ἕτοιμα περίπου 30 μαθήματα). Φωτοτυπῶ καὶ μοιράζω τὸ κείμενο. Γιὰ παράδειγμα: «Κοχλίαι: Γεωργοῦ παῖς κοχλίας ὤπτει. Ἀκούσας δὲ αὐτῶν τριζόντων ἔφη: ὦ, κάκιστα ζῶα, τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ἄδετε; Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν δρώμενον ἐπονείδιστον».
.         Ἀφοῦ γίνει, μία καλά, ὀρθὴ καὶ ἀργὴ ἀνάγνωση ἀπὸ τὸν δάσκαλο, ζητῶ ἀπὸ κάποιους μαθητὲς νὰ προσπαθήσουν νὰ τὸ διαβάσουν μεγαλοφώνως. (Τοὺς προτρέπω νὰ πράξουν τὸ ἴδιο στὸ σπίτι τους ὡς ἄσκηση ὀρθοφωνίας, εὐκρινοῦς προφορᾶς καὶ ἄρθρωσης).
.           Στὴν συνέχεια τοὺς ζητῶ νὰ ὑπογραμμίσουν ποιὲς λέξεις ἀναγνωρίζουν. Σὲ κάθε κείμενο ἀγγίζουμε σχεδὸν τὸ 90% τῶν λέξεων.
.       Στὸ παραπάνω κείμενο ὑπογράμμισαν, κατὰ μέσο ὅρο, τὶς λέξεις: γεωργοῦ, παῖς, ἀκούσας, αὐτῶν, κάκιστα, τριζόντων, ζῶα, οἰκιῶν, λόγος, παρά, καιρόν. (Ἂν ἤμασταν στὴν Κρήτη θὰ ἀναγνώριζαν καὶ τοὺς κοχλιούς, τὰ σαλιγκάρια).
.       Στὴν συνέχεια βοηθώντας διακριτικὰ τὰ παιδιά, τοὺς παρωθῶ νὰ μεταφράσουμε, ὅλοι μαζί, τὸ κείμενο γιὰ νὰ καρπωθοῦν αὐτὰ τὴν χαρὰ τῆς ἀποκάλυψης τοῦ κειμένου.
.       «Σαλιγκάρια: Τὸ παιδὶ ἑνὸς γεωργοῦ ἔψηνε σαλιγκάρια κι ἀκούγοντάς τα νὰ τρίζουν, εἶπε: Ἔ, κάκιστα ζῶα, τὰ σπίτια σας καίγονται καὶ ἐσεῖς τραγουδᾶτε. Ὁ μύθος σημαίνει ὅτι εἶναι ἀξιοκατάκριτο καθετὶ ποὺ γίνεται παράκαιρα». (Νιώθω χαρὰ βλέποντας τὴν ἱκανοποίηση καὶ τὴν ἔκπληξη τῶν παιδιῶν κατὰ τὴν μετάφραση. Ἀνοίγεται ἕνα παράθυρο καὶ ἀτενίζουν τὸ ἔνδοξο παρελθόν, «τὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου»).
.           Στὴν συνέχεια ἕπεται τὸ ὡραιότερο: ἡ ἐτυμολογία. Σκαλίζουμε τὶς γενέθλιες λέξεις τῆς ἑλληνίδας γλώσσας, τὸ φῶς τοῦ πολιτισμοῦ μας φεγγοβολᾶ στὴν αἴθουσα. (Καὶ ἡ αἴθουσα, ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἴθω» παράγεται, ποὺ σημαίνει καίω, φωτίζω. Ἐξ οὗ καὶ αἴθριος καὶ αἰθίοψ, ἀπὸ τὰ αἴθω+ὄψη).
.             Τὸ γεωργὸς ἀπὸ γῆ+ἔργον καὶ καταλήγουμε στὴν γεωργία, στὸν Γεώργιο, στὴν γεωγραφία, στὴν γεωμετρία, στὸ γεωτρύπανο (λέξεις ποὺ βρῆκαν τὰ παιδιά). Παραγωγὴ λόγου καὶ ἐκμάθηση τοῦ πρώτου συνθετικοῦ «γέω», τὸ ὁποῖο σημαίνει γῆ, πράγμα ποὺ πρὶν ἀγνοοῦσαν.
.           Τὸ ἴδιο μὲ τὴν λέξη «παῖς», ἀπ’ ὅπου τὸ παιδί, τὸ παιχνίδι, παιδεία, παιδίατρος, παιδαγωγός.
.         Τοὺς λὲς ὅτι κανεὶς σήμερα δὲν λέει «πάω στὴν οἰκία μου», ὅμως λέμε οἰκογένεια, οἰκοδέσποινα, οἰκοδομά, οἰκονομία. (Δράτεσσαι τῆς εὐκαιρίας καὶ ἐξηγεῖς ὅτι ἡ οἰκονομία παράγεται ἀπὸ τὸ οἶκος+νέμω, ποὺ σημαίνει μοιράζω, ἀλλὰ καὶ διοικῶ καὶ καταλήγουμε στὸν νόμο καὶ ὅτι σήμερα καταστράφηκε ἡ οἰκο-νομία μας, γιατί δὲν διοικεῖ ὁ νόμος, ἀλλὰ οἱ ἄνομοι καὶ παράνομοι, ποὺ νέμονται τὸ δημόσιο ταμεῖο).
.           Τοὺς ἐξηγεῖς ὅτι τὸ «ἐμπιπραμένων» παράγεται ἀπὸ τὸ «πίμπρημι» καὶ φτάνουμε στὸν ἐμπρησμό.
.           Τοὺς λὲς ὅτι «ἄδω» σημαίνει ψάλλω καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνοίγεται μπροστὰ μας ἕνα ἀπέραντο φύλλωμα λέξεων: κωμωδία, ὠδεῖο, μελωδία, τραγωδία (βάζεις καὶ τὴν λέξη «τράγος» καί… ἀμηχανοῦν) καὶ ἀηδόνι καὶ αὐδή, ποὺ σημαίνει φωνή, ἡ ὁποία διασώζεται στὸ ἐπίθετο ἄναυδος καὶ στὸ ἀπηύδησα.
.           Ἡ ὥρα δὲν φτάνει. Κρατᾶμε 5-10 λεπτὰ γιὰ τὴν κυρὰ-Γραμματική. (Πολλὲς φορές, γιὰ νὰ ἐξοικειωθοῦν μὲ τὰ στολίδια τοῦ λόγου, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα, τοὺς δίνω ἕνα κείμενο «γυμνὸ» ἀπὸ αὐτὰ καὶ τοὺς λέω τί βάζουμε. Δυσκολεύονται στὴν ἀρχὴ νὰ θέσουν, γιὰ παράδειγμα, τὴν δασεία καὶ τὴν ὀξεία στὴν λέξη «Ἕλληνας», ὅμως, μαθαίνουν καὶ πολὺ γρήγορα). Τὸ κουδούνι χτυπᾶ, τὰ παιδιὰ βγαίνουν «ἄδοντας» στὴν αὐλὴ καὶ ὁ δάσκαλος σκέφτεται μὲ θλίψη γιατί νὰ μὴν ὑπάρχει αὐτὸ τὸ «πανηγύρι» στὸ Ἀναλυτικὸ Πρόγραμμα. Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Παιδεία φτιάχνεις μὲ ὁράματα καὶ ὄχι μὲ προγράμματα. Ἡ πατρίδα θέλει ἀναλυτικό… ὅραμα καὶ ἐμεῖς «μουρμουρίζουμε σπασμένες λέξεις ἀπὸ ξένες γλῶσσες» (Σεφέρης). Στὴν αἴθουσα ὅμως δὲν μπαίνει τὸ ὑπουργεῖο νὰ διδάξει, μπαίνει ὁ δάσκαλος. Κλείνει τὴν πόρτα καί… «γεωργοῦ παῖς κοχλίας ὤπτει». Μὲ τὸ ὑπουργεῖο, θὰ ἀσχολούμαστε τώρα, μὲ τοὺς γκρεμιστὲς τῆς Παιδείας…

, , , , ,

Σχολιάστε

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ: ΠΙΘΗΚΙΣΜΟΣ ἢ ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ;

Γιδοβοσκὸς μὲ φράκο

Γράφει ὁ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
ἐφημ. «Καθημερινή», 06.09.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΙΛΙΟΓΡ.»: Τὸ δυσοίωνο εἶναι ὅτι ἡ «διαφημιστικ λογικ τς δοντόπαστας  τν πορρυπαντικν, ἡ λογικ το κυνηγητο τν ντυπώσεων», ἐκτὸς τῆς πολιτικῆς -ὅπως σημειώνεται κατωτέρω στὸ ἄρθρο- ἔχει κατακλύσει καὶ τὸν ἐκκκλησιαστικὸ χῶρο! Οἱ πιστοὶ κοντεύουν νὰ καταντήσουν καταναλωτὲς θρησκευτικῶν τελετῶν, ἄλλοτε λαμπρῶν καὶ φαντασμαγορικῶν καὶ ἄλλοτε …«κατανυκτικῶν»!
.            Εὐτυχῶς ἔχουμε τοὺς Ἁγίους, καὶ μάλιστα τοὺς συγχρόνους Πορφύριο καὶ Παΐσιο καὶ Σάββα κ. ἄ., γιὰ νὰ μᾶς δίνουν τὸ μέτρο καὶ νὰ παρηγοροῦν τὶς συνειδήσεις μας μπροστὰ στὸν κατακλυσμὸ πνευματικῆς παρακμῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀμετρίας.  

.             Στὸ πεδίο τοῦ θεωρητικοῦ πολιτικοῦ προβληματισμοῦ (ἂν ὑπάρχει, σήμερα πιά, τέτοιο πεδίο), ὅσοι πολίτες ἑλλαδικοὶ ἐπιμένουν νὰ δηλώνουν προσανατολισμὸ μὲ ἐτικέτες τοῦ τύπου: Ἀριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, θὰ διακινδύνευα νὰ τοὺς συστήσω, ὅσο μπορῶ διακριτικότερα, νὰ ἐλέγξουν, ἰατρικά, τοὺς δεῖκτες νοημοσύνης τους. Ἂν ἀπαιτήσουν νὰ ἐξηγήσω τὸ γιατί, θὰ ἀπαντήσω ὅτι ὁ χῶρος τῆς ἐπιφυλλίδας δὲν ἐπαρκεῖ ἢ εἶναι κρίμα νὰ χαραμιστεῖ γιὰ νὰ ἐξηγηθοῦν τὰ αὐτονόητα.
.             Στὰ αὐτονόητα συμπεριλαμβάνεται καὶ ἡ πείρα ὅλων μας στὴν Ἑλλάδα, τὰ τελευταία ἕξι τουλάχιστον χρόνια: Μᾶς κυβέρνησαν ὅλες οἱ ἰδεολογικὲς ἐτικέτες καὶ ἦταν ὅλες διαχειριστικές της μίας καὶ μόνης κοινωνικῆς ἐπιδίωξης: νὰ συντηρηθεῖ ἢ νὰ μεγιστοποιηθεῖ κατὰ τὸ δυνατὸ (ἢ ἀκόμα καὶ μὲ παρανοϊκὸ ὑπερδανεισμὸ) ἡ καταναλωτικὴ εὐχέρεια τῶν ψηφοφόρων. Ἀπέδειξαν ὅλα τὰ κόμματα ὅτι λογαριάζουν ἰδιοτελῶς τοὺς πολίτες μόνο σὰν ψηφοφόρους, ἀπέδειξαν ὅλοι οἱ πολιτευόμενοι, μὰ ἀπολύτως ὅλοι, ὅτι τὸ πρῶτο (ἢ τὸ μόνο) ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ ἐπανεκλογή τους. Νὰ ἐπανεκλεγοῦν κερδίζοντας τὶς ἐντυπώσεις καὶ οἱ ἐντυπώσεις κερδίζονται, ὅταν ὑπόσχεσαι αὔξηση εἰσοδημάτων, ὄχι θεσμικὲς μεταρρυθμίσεις ποὺ θὰ ἀποκαθιστοῦσαν κράτος λειτουργικό, κράτος δικαίου, κράτος πρόνοιας.
.             Ὅλα τὰ κόμματα, μὲ ὅποια ἰδεολογία κι ἂν προσπαθοῦν νὰ ξεγελάσουν τοὺς μειωμένης νοημοσύνης πολίτες, μόλις ἔγιναν κυβέρνηση μοίρασαν μὲ τοὺς συγκυβερνῶντες τὰ ρουσφέτια (4-3-1), διόρισαν σὲ ὅλους τοὺς διοικητικοὺς κόμβους τῶν κρατικῶν θεσμῶν καὶ τῶν δημόσιων ὀργανισμῶν κομματικοὺς κλακαδόρους, ἀνέβασαν σὲ ὑπουργικοὺς θώκους μικρονοϊκὰ ἢ καὶ γελοῖα ἄτομα εὐρείας τηλεοπτικῆς «ἀναγνωρισιμότητας». Καὶ ταυτόχρονα συνεχίζουν νὰ ρητορεύουν τυποποιημένα ἰδεολογήματα «σοσιαλιστικά», «φιλελεύθερα», «ριζοσπαστικῶς ἀριστερά», «κεντρῶα». Ξέρουν ὅτι μεγάλη μερίδα τάχα καὶ πολιτῶν προσδένονται τυφλὰ καὶ ἄλογα σὲ ἕνα κόμμα ὅπως καὶ σὲ μία ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα – ἡ ἰδεολογικὴ ἐτικέτα εἶναι τὸ ἀκριβὲς ἀνάλογο τῆς τυχαίας ὀνομασίας τῶν κερδοσκοπικῶν ἀθλητικῶν ἑταιρειῶν.
.             Ἀπὸ τὰ κόμματα ποὺ συγκροτοῦν τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ στὴν Ἑλλάδα σήμερα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα ἀνυπότακτο στὴ διαφημιστικ λογικ τς δοντόπαστας τν πορρυπαντικν, λογικ το κυνηγητο τν ντυπώσεων. Σκεφθεῖτε τὶς ὀνομασίες τῶν κομμάτων ποῦ διεκδικοῦν ἢ διεκδίκησαν τὴν ψῆφο μας: Τί ἀκριβῶς, ἐκτὸς ἀπὸ παιχνίδι ἐντυπώσεων, δηλώνει ἡ ὀνομασία «Νέα Δημοκρατία» ἢ «Λαϊκὴ Ἑνότητα» ἢ «Πολιτικὴ Ἄνοιξη» ἢ «Ποτάμι» (τὸ ζενὶθ τῆς ἀσυναρτησίας) ἢ «Χρυσὴ Αὐγὴ» ἢ «Λαϊκὸς Ὀρθόδοξος Συναγερμός»; Ποιές κοινωνικς στοχεύσεις ξαγγέλλουν τέτοιοι τίτλοι, ποι ταυτότητα πεποιθήσεων κα πιδιώξεων καταθέτουν;
.             Τὸ κορυφαῖο ρεζιλίκι εἶναι οἱ ὀνομασίες τῆς ἐπαρχιώτικης ξιπασιᾶς, «τὸ κάλπικον δάνειον» ποὺ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης: Λέξεις ποὺ μᾶς γυάλισαν, ἐπειδὴ εἶναι σὲ χρήση στὴ «λελαμπρυσμένην καὶ πεφωτισμένην Ἑσπερίαν» καὶ τὶς φορέσαμε σὲ δικούς μας κακέκτυπους κομματικοὺς σχηματισμούς, σὰν νὰ ντύναμε γιδοβοσκὸ μὲ φράκο. Τὶς λέξεις «σοσιαλισμός», «φιλελευθερισμός», «Δεξιά», «Ἀριστερά», «Ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά», «Κέντρο» τς γέννησαν ο κοινωνίες τς Δύσης μέσα σ τελείως διαφορετικς στορικς συνθκες, γι ν πηρετήσουν τς δικές τους κε ξεχωριστς νάγκες, νάγκες διαμορφωμένες π ριζικ διαφορετικος π τος δικούς μας στορικος θισμούς, λλες νοο-τροπίες, λλες προσλαμβάνουσες. Μᾶς γυάλισαν αὐτὲς οἱ λέξεις, γιατί, πολὺ ἔγκαιρα (μὲ τὴ Βαυαροκρατία στὴν ἀρχὴ καὶ τὸν Κοραϊσμὸ ὣς σήμερα), παγιώσαμε συμπεριφορὲς μετα-ἀποικιακοῦ κράτους: τὰ πάντα στὸ κράτος μας (θεσμοί, ὀργάνωση, λειτουργίες, μόδες – ὅλα) ἦταν καὶ εἶναι μεταπρατικά, ξιπασμένες ἀπομιμήσεις, ὅπως σὲ λαοὺς χωρὶς παρελθόν, χωρὶς Ἱστορία, χωρὶς συνέχεια τῆς πείρας γενεῶν καὶ αἰώνων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν τους.
.             Θὰ τολμήσω μία παραδειγματικὴ εἰκόνα (πρὸς Θεοῦ, ὄχι συνταγὴ οὔτε ἐξαγγελία): Νομίζω ὅτι τόσο ἡ ἰδιαιτερότητα τῶν ἀναγκῶν τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας σήμερα (καὶ ἰδιαιτερότητα ἔχει κάθε κοινωνία) ὅσο καὶ ἡ πείρα τῶν ἐφιαλτικῶν συνεπειῶν τοῦ μεταπρατισμοῦ θὰ μποροῦσαν (λογικὰ καὶ ἐνεργὰ) νὰ ἀντιμετωπιστοῦν μὲ ἕναν δικομματισμὸ ποὺ θὰ ἀπηχοῦσε καὶ τὴ μόνη ρεαλιστικὴ διαφοροποίησή μας τῶν Νεοελλήνων. Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ ὁ πολιτικὸς ρεαλισμὸς θὰ ἀπαιτοῦσαν, τὸ ἕνα κόμμα νὰ ὀνομάζεται «Ἑλληνοκεντρικοὶ Ἐκσυγχρονιστὲς» καὶ τὸ ἄλλο «Διεθνιστὲς Ἐκσυγχρονιστές».
.             Τὸ κοινὸ αἰτούμενο, ἀπαίτηση ποὺ μοιάζει πανελλήνια, εἶναι ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς χώρας. Τν καταλαβαίνουν μως ο περισσότεροι μόνο σ μία ρμηνευτικ προοπτική: σν μίμηση. κσυγχρονισμς θ πε, ν γίνουμε σν τς χρες πο τς θεωρομε «προηγμένες»: ἔχουν ὑψηλοὺς δεῖκτες καταναλωτικῆς εὐχέρειας, κρατικὲς ὑπηρεσίες ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν πολίτη καὶ ὄχι τὴ συνδικαλισμένη δημοσιοϋπαλληλία, ἔχουν ὀρθολογικὴ συνέπεια στὴ θέσπιση καὶ ἐφαρμογὴ τῶν νόμων. Διακόσια περίπου χρόνια, ὅλα τὰ κόμματα προσπαθοῦν (ἄλλα μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἄλλα ὑποκριτικὰ καὶ μὲ ἰδιοτέλεια) νὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ αὐτὴ τὴ μίμηση καὶ ἡ ἀποτυχία εἶναι ὁλοφάνερη, σωρευτικὰ καταστροφική.
.             Καταλήγουμε στὴν πιὸ ταπεινωτικὴ αὐτομεμψία: «Δὲν μποροῦμε, δύο αἰῶνες τώρα, νὰ ἐκσυγχρονιστοῦμε, ἐπειδὴ φταίει ὁ χαρακτήρας μας ἢ τὰ τετρακόσια χρόνια Τουρκοκρατίας ἢ ἡ θρησκοληψία μας. Εἴμαστε ἀνίατα τεμπέληδες, ψυχοπαθολογικὰ ἢ πρωτόγονα ἰδιοτελεῖς, κλέβουμε τὸ κοινωνικὸ χρῆμα σὰν σιχαμεροὶ λωποδύτες, πρωταθλητὲς στὸν βανδαλισμὸ τῆς δημόσιας περιουσίας» καὶ ὅσα μύρια ἀνάλογα. Ὅλες αὐτὲς οἱ αἰτιολογήσεις καὶ ἀναλύσεις τῆς ἀποτυχίας ἐκσυγχρονισμοῦ μας συνοδεύουν τὸν μονόδρομο: ν καταλαβαίνουμε τν κσυγχρονισμ σν μίμηση, σν πιθηκισμό. Ν ψηφίζουμε τ μ χίλιες νοματικς παραλλαγς κόμμα τν «Διεθνιστν κσυγχρονιστν».
.             Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ ὁ πολιτικὸς ρεαλισμὸς ἀπαιτοῦν, νὰ ἐμφανιστεῖ ἐπιτέλους κάποτε καὶ ἡ ἐναλλακτικὴ πρόταση: προγραμματικ στόχευση κα προσπάθεια γι ναν «λληνοκεντρικ κσυγχρονισμό». Ὄχι ἡ ἴδια ἀδιέξοδη μίμηση διανθισμένη μὲ ρητορικὰ – συναισθηματικὰ ἢ πονηρὰ πλουμίδια ἰδεολογικῆς πατριδοκαπηλίας, ἀλλὰ μία ριζικὰ διαφορετικὴ πολιτικὴ ὀπτική: Ἕνας ἑλληνοκεντρικὸς ἐκσυγχρονισμὸς δὲν ταυτίζει τὸν ἐκσυγχρονισμὸ μὲ τὰ ἐπιτεύγματα ἄλλων, ἐπιτεύγματα ποὺ τὰ ἐκδέχεται σὰν ὑποχρεωτικὲς γιὰ ὅλους αὐταξίες. Ξεκινάει π τς δικές μας νάγκες κα ναζητάει: ποι π τ πιτεύγματα τς ποιασδήποτε κοινωνίας (χι μόνο τν «δοκούντων ρχειν» τς φήμερης μόδας) θ ξυπηρετοσαν πληρέστερα τς δικές μας νάγκες κα μ ποις κριτικς προσαρμογς στς νάγκες μας;
.             Καὶ αὐτὴ ἡ κριτικὴ λειτουργία τῆς πολιτικῆς προϋποθέτει, βεβαίως, μίαν ἐμπειρικὰ ἀλλὰ καὶ ὀρθολογικὰ καταξιωμένη ἐκτίμηση τῆς ἰδιαιτερότητας τῶν δικῶν μας ἀναγκῶν: Καλύπτει ζωτικότερες νάγκες το λληνα να δεύτερο στν οκογένεια ατοκίνητο νετη γνώση τς ρχαίας λληνικς γλώσσας, πο ξασφαλίζει πρόσβαση σ ναν πλοτο αώνων κφραστικς τς σοφίας κα το κάλλους; Πολλὲς τέτοιες οὐσιωδέστατες γιὰ τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς μας ἀποτιμήσεις, εἶναι πολιτικὲς ἐπιλογές.

.             Ὁ γιδοβοσκὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ἄρχοντας ὄχι ὑποχρεωτικὰ μὲ φράκο.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΠΛΕΟΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ!

ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΡΑΒΙΚΩΝ
ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Δ. Πορφύρης/Π. Σταφυλᾶ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Τὴν ἴδια ὥρα ἐν Ἑλλάδι  «συζητᾶμε» γιὰ τὴν διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (ποιά ἡ σχέση τῆς τουρκικῆς μὲ τὴν ἀραβική;) καὶ τῶν Θρησκευτικῶν…!

.           Ὁ νεοεκλεγεὶς πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὸν πιστό του Πρωθυπουργὸ  Ahmet Davutoglu, ἐγκαινιάζει τὴ θητεία του μὲ μία ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση. Πρόκειται γιὰ νόμο ποὺ εἶχε ψηφιστεῖ ἀπὸ τὸν περασμένο χρόνο καὶ θὰ ἐφαρμοσθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ στὸ σχολικὸ ἔτος 2014/15. Ἀφορᾶ στὴν ὑποχρεωτικὴ παρακολούθηση τοῦ μαθήματος τῆς Ἰσλαμικῆς Θρησκείας καὶ τὴ διδασκαλία τῆς ἀραβικῆς ὡς δεύτερης γλώσσας γιὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Κορανίου ἐκ τοῦ πρωτοτύπου. (asia news 15/09/14)
.             Ἡ διδασκαλία τοῦ Ἰσλὰμ ἀφορᾶ σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης, πρωτοβάθμια καὶ δευτεροβάθμια. Μέχρι τώρα μόνο οἱ Θρησκευτικὲς Ἀνώτερες Σχολὲς προσέφεραν τέτοιου εἴδους παιδεία.
.             Τὸ ἀρμενικὸ σχολεῖο μὲ 2000 μαθητὲς καὶ τὸ ὀρθόδοξο μὲ 200 μαθητὲς (Ἕλληνες ἀλλὰ καὶ Ἁσσύριους τῆς Τουρκίας), εὐτυχῶς ἀπαλλάσσονται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὑποχρέωση. Ὅμως, οἱ ὑπόλοιπες τουρκικὲς οἰκογένειες, ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦν τὴν διδασκαλία τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας στὰ παιδιά τους, δὲν ἔχουν καμία ἐπιλογή. Ἡ ἰδιωτικὴ ἐκπαίδευση, ποὺ ἁπαλλάσσεται τῆς ὑποχρέωσης, ἀποτελεῖ  προνόμιο τῆς ἄρχουσας τάξης λόγῳ τῶν ὑπέρογκων διδάκτρων.
.             Σύμφωνα μὲ τὴν ἐφημερίδα  Radikal , “ὁ τουρκικὸς λαὸς πρέπει νὰ καταλάβει ὅτι τὸ 52% τῶν Τούρκων ποὺ ψηφίζει τὸ κόμμα τοῦ Ἐρντογὰν σὺν τὸ 10% ποὺ ἀνήκει στὸ ὑπερεθνικιστικὸ κόμμα, πιστεύει στὸ Ἰσλάμ” .
.             Τὰ ἑκατομύρια τῶν Κούρδων ἀλεβιτῶν, τῶν τούρκων ἀλαουιτῶν, τῶν κρυπτοχριστιανῶν, ἀρμένιων ἢ ἄλλης καταγωγῆς καταδικάζονται σὲ μία ὁμογενοιοποίηση ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν  τουρκικὴ γλώσσα τώρα τοὺς ἐπιβάλλει καὶ τὴν ἰσλαμικὴ θρησκεία.
.               Τὸ ἄλλο θέμα ποὺ προκύπτει, σύμφωνα πάντα μὲ τὸ Asia News εἶναι τὸ τί θὰ γίνει μὲ τοὺς 200 000 πρόσφυγες χριστιανοὺς ἀπὸ Συρία ποὺ βρίσκονται ἀκόμα στὸ τουρκικὸ ἔδαφος καὶ τῶν ὁποίων τὰ παιδιὰ ὀφείλουν νὰ πᾶνε σχολεῖο καὶ νὰ παρακολουθήσουν ὑποχρεωτικὰ τὸ μάθημα.

ΠΗΓΗ: dimpenews.com

, ,

Σχολιάστε