Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες τοῦ τόπου µας, ἀσπόνδυλοι καὶ δουλικοί, ἐκτελοῦν πρόθυµοι τὶς ἐπιταγὲς τῆς ἀποστάτριας».

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2098, 01.11.14

 Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.             Ἦταν µιά παρέλαση παράδοξη. Τὴν παρακολούθησα ἄφωνος. Ἀξηµέρωτα ἀκόµη, λίγο πρὶν σκάσει ὁ Αὐγερινός, ἀναµεσα στὸν ὕπνο καὶ τὸν ξύπνιο. Δὲν ξέρω ἂν ἦταν ὄνειρο ἢ µοναχὰ τοῦ νοῦ µου φαντασία.
.             Περνοῦσαν πλῆθος. Μὰ ἦταν τὸ πλήθoς µετρητὸ καὶ πρόσωπα τὰ πιὸ πολλὰ γνωστὰ κι ὅλα προβεβληµένα· κάθε λαοῦ καὶ ἔθνους: Ναβουχοδονόσορας καὶ Δαρεῖος, Ξερξης καὶ Ἀρταξέρξης, Ἀντίοχοι καὶ Πτολεµαῖοι, ὁ Ἡρώδης καὶ ὁ Νέρωνας, Δέκιος καὶ Διοκλητιανός. Θάµπωσα! Φαραὼ καὶ Τσάροι, βασιλιάδες κι αὐτοκράτορες, τύραννοι καὶ στρατηγοί, Ἰουλιανὸς καὶ Μωάµεθ, Χίτλερ καὶ Μουσολίνι, Λένιν καὶ Στάλιν, Χότζας καὶ Μάο καὶ Πόλ-Πὸτ καὶ τόσοι ἀκόµα.
.           Κι ἀκόµα … Ἔβλεπα τὰ Σόδοµα µέσα στὸ θειάφι καὶ τὴν φωτιά, κι ὁ τόπος τους νὰ γίνεται θάλασσα τοῦ θανάτου. Ἔβλεπα πόλεις τροµερὲς νὰ ὑψώνονται – τὴν Βαβυλώνα – κι ἔπειτα σὲ µιὰ στιγµὴ νὰ πνίγονται στὴν ἄµµο τῆς ἐρήµου – νεκρικὸ σάβανο! Εἶδα τὴν Ἱερουσαληµ νὰ τὴν ὀργώνουν τοῦ Τίτου οἱ λεγεῶνες, τὴν Πόλη, τὴν Ἁγιὰ-Σοφιὰ νὰ πνίγεται στὸ αἷµα. Εἶδα τὸν Ναζισµό, τὰ Σοβιὲτ – τέρατα ἀλλόκοτα – νὰ κείτονται νεκρὰ κι ἀκέφαλα, τὰ πολυκέφαλα.
.             Κάπου ἐκεῖ τὸ ὄνειρο, ἡ φαντασία ἔσβησε. Ἦταν ἀλήθεια, ἦταν ὄνειρο, τοῦ νοῦ µου φαντασία; Ἦταν παρέλαση;
.             Εἴτε ὄνειρο εἴτε φαντασία εἴτε παρέλαση… Ἦταν … Τί ἦταν; Ἦταν τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ!
.             Μὲς στὴ Γραφὴ ὁ Θεὸς – γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ – παρουσιάζεται µὲ εἰκόνες ἀνθρωποµορφικές. Ἔτσι, γίνεται συχνὰ ἀναφορὰ στὰ µάτια, τὰ αὐτιά, τὸ στόµα, τὰ χέρια, τὰ πόδια, τὴν καρδιά, τὰ σπλάχνα τοῦ Θεοῦ κ.τ.λ. Ὁ Θεὸς βέβαια εἶναι πνεῦµα, ἀσώµατος, ἀόρατος, ἀσχηµάτιστος. Κατὰ συνέπειαν τίποτε ἀπὸ τὰ παραπάνω δὲν ἔχει. Ὅλα αὐτὰ εἶναι εἰκόνες ποὺ χρησιµοποιοῦµε ἐµεῖς, γιὰ νὰ φανερώσουµε τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεὸς βλέπει, ἀκούει, αἰσθάνεται, µιλάει, παρακολουθεῖ, ἐνεργεῖ τὰ πάντα.
.             Μία λοιπὸν ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὰ χρησιµοποιούµενες τέτοιες ἀνθρωποµορφικὲς ἐκφράσεις εἶναι ἐκείνη ποὺ κάνει λόγο γιὰ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Συνήθως ἀναφέρονται ἀορίστως τὰ χέρια Του, ἀρκετὲς ὅµως φορὲς γίνεται ἀναφορὰ πιὸ συγκεκριµένα στὸ δεξί Του χέρι. Ἡ ἔκφραση «δεξιὰ τοῦ Κυρίου» χρησιµοποιεῖται πάντοτε γιὰ νὰ δηλωθεῖ ἡ δυναµή Του, ἡ συµπαράστασή Του καὶ ἡ προσφορὰ ἀφθονίας εὐλογιῶν. Ἔτσι ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἀντίστοιχα οἱ τιµωρητικὲς ἐνέργειές Του γίνονται ἀπὸ τὸ ἀριστερό Του χέρι: «Ἀποκτέννει µὲν διὰ τῆς ἀριστερᾶς… σώζει δὲ καὶ εὐεργετεῖ διὰ τῆς δεξιᾶς» (Κλήµης Ρώµης, Ἀµφιβαλλ., Ὁµιλία 20, 3· PG 2, 450).
.             Μέσα στὴν ἱστορία τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἐπέπεσε ἀρκετὲς φορὲς τιµωρητικό. Αὐτὸ συνέβαινε, ὅταν ἡ ἀσέβεια κάποιου προσώπου ἢ λαοῦ ξεπερνοῦσε τὰ ὅρια τῆς συνηθισµένης ἁµαρτωλότητας καὶ ἔφτανε στὴ µανικὴ θρασύτητα, τὴν ὁποία οἱ ἀρχαῖοι ὀνόµαζαν «ὕβριν». Σὲ τέτοια κατάσταση εἶχαν φτάσει τὰ πρόσωπα καὶ οἱ λαοὶ ποὺ παρήλασαν στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου µας, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ σκόρπισε φωτιὰ καὶ θειάφι, θανάτωσε παραδειγµατικά, ἐξαφάνισε σὰν σκόνη στὸν ἄνεµο τὶς αὐτοκρατορίες τους, ταπείνωσε ἐξευτελιστικὰ τὴν ἐπηρµένη καὶ µανικὴ ἀσέβειά τους.
.             Σὲ τέτοια ὑβριστικὴ ἔπαρση ἔχει ἐκτιναχθεῖ τούτη τὴν ὥρα καὶ ἡ Εὐρώπη, ὁ δυτικὸς λεγόµενος κόσµος γενικότερα. Περιφρονεῖ τὸν Χριστό, χλευάζει τὸ Εὐαγγέλιο, εὐτελίζει καὶ καταπατεῖ τοὺς νόµους τοῦ Θεοῦ. Καὶ ο πολιτικο γέτες το τόπου µας, σπόνδυλοι κα δουλικοί, κτελον πρόθυµοι τς πιταγς τς ποστάτριας. Μέχρι πότε;
.             Ἂν συνεχιστεῖ ἡ ἀσεβὴς πορεία, τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ θὰ ὑψωθεῖ δίκαιο καὶ ἀπειλητικό. Θὰ ἐπιπέσει τιµωρητικὸ «ἐπὶ σὲ τὴν ὑβρίστριαν», ὦ Εὐρώπη (Ἱερ. κζ´ 31)! Θὰ ραπίσει αὐστηρὰ καὶ τὴν µεθύστρια Ἑλλάδα, τὴν παραδοµένη στὴν τοξικοµανῆ εὐδαιµονία ἐλαχίστων εὐρωδολαρίων.
.             Τὸ χτύπηµα θὰ εἶναι τροµερό! Ὄχι γιὰ νὰ ἐξοντώσει ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι εὔσπλαγχνος καὶ ἐλεήµων. Τιµωρεῖ γιὰ νὰ εὐεργετήσει. «Αὐτὸς µόνος διὰ τῆς ἀριστερᾶς ἀναιρῶν διὰ τῆς δεξιᾶς ζωοποιῆσαι δύναται» (Κλήµης Ρώµης, PG 2, 220). Αὐτὸ ποὺ µὲ τὸ ἀριστερό Του χέρι ἐξοντώνει, µὲ τὸ δεξί Του ἔχει τὴν δύναµη νὰ τὸ ζωογονήσει.
.             «Ζωοποιῆσαι δύναται». Δύναται! Ἀλλὰ τὸ ἂν τελικῶς θὰ τὸ κάνει, ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ µᾶς, ἀπὸ τὸν καθένα µας. Ἀπὸ τὴν µαρτυρία καὶ τὸν ἀγώνα µας. Ἀπὸ τὸ ἀσυµβίβαστο φρόνηµά µας. Καὶ αὐτὸ εἶναι τούτη τὴν ζοφερὴ ὥρα τὸ ὕψιστο χρέος µας!

, , , , , ,

Σχολιάστε