Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀρβανίτες

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ: ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ (Κων. Καραστάθης)

 ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ : ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Προσφάτως ἐκδόθηκε ἡ ἱστορικο-γλωσσική μελέτη τοῦ κ. Κώστα Β. Καραστάθη «Ἀρβανίτες – Ἀπόγονοι Μινωιτῶν Κρητῶν» ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ἰνφογνώμων». Παραθέτουμε ἕνα ἀπό τά πολλά ἐπιχειρήματα, μέ τά ὁποῖα ὁ κ. Καραστάθης ἑδραιώνει τήν ἱστορική θέση του. Γιά τήν κατανόηση τοῦ κειμένου ἀναφέρουμε ὅτι Κρῆτες τῆς Μινωικῆς ἐποχῆς ἵδρυσαν στήν Κάτω Ἰταλία τήν ἀποικία Ἰ α π υ γ ί α καί ὅτι μέρος αὐτῶν, ὁδοιπορώντας ὁλόγυρα στίς ἀκτές τῆς Ἀδριατικῆς δημιούργησαν νέα ἀποικία στή Νότια Ἰλλυρία. Τούς Ἰάπυγες αὐτούς οἱ γείτονές τους Ἰλλυριοί ὀνόμασαν Λιάπηδες, ἐνῶ οἱ ἴδιοι ἔδωσαν στή νέα πατρίδα τους τήν ὀνομασία Ἄ ρ β ω ν (πού μέ τήν πάρδο τοῦ χρόνου ἐξελίχθηκε σέ Ἄ ρ β α ν ο ν , ἐνῶ οἱ ἴδιοι αὐτοαποκλήθηκαν Ἀ ρ β α ν ί τ ε ς.arvanites_raxi-front

.           Ὁ Στέφανος ὁ Βυζάντιος παρέχει πληροφορία τοῦ Ἑκαταίου (6ος αἰώνας π. Χ.) ὡς ἑξῆς: «Ἰαπυγία: δύο πόλεις, μία ἐν τῇ Ἰταλίᾳ καί ἑτέρα ἐν τῇ Ἰλλυρίδι, ὡς Ἑκαταῖος ὁ Μιλήσιος. Τό ἐθνικόν Ἰάπυξ καί Ἰαπύγιος καί Ἰαπυ­γία».[i]
.               Οἱ ἀρχαῖοι ἱστορικοί, κάνοντας λόγο γιά μετανάστευση Ἰαπύγων Κρητῶν στή Μακεδονία, εἴτε ἀγνοοῦν, εἴτε θεωροῦν περιττό νά διευκρινίσουν ὅτι μέρος αὐτῶν βρέθηκαν στή Νότια Ἰλλυρία καί στά παράλια κοντά στά Κεραύνια, περιοχές, οἱ ὁποῖες λογίζονταν ὡς Μακεδονία, σύμφωνα μέ τίς ἀναφορές πολλῶν ἀρχαίων συγγραφέων. Δέν ἀποκλείεται διόλου ὅτι οἱ ἔποικοι Ἰάπυγες τῆς Ἠπείρου καί τῆς Νότιας Ἰλλυρίας ἦσαν τμῆμα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, κατά τούς ἱστορικούς Κόνωνα καί Στράβωνα, ἐπαναστάτησαν καί διώχτηκαν ἀπό τήν Ἰαπυγία. Οἱ Ἰάπυγες αὐτοί, ὁδοιπορώντας γύρω ἀπό τήν Ἀδριατική, ἔφθασαν στή Λιβουρνία (ἀκτές τῆς σημερινῆς Κροατίας). Στήν περιοχή αὐτή, κατά τόν γεωγράφο Πτολεμαῖο ὑπῆρξαν τρεῖς νησίδες μέ δύο πόλεις ἡ καθεμιά,[ii] καί γεννᾶται τό ἐρώτημα μήπως οἱ πόλεις αὐτές μέ τά ἑλληνικἀ ὀνόματα ἱδρύθηκαν ἀπό τούς κάποιους Ἰάπυγες ἐποίκους.
.             Στή νησίδα Σκαρδώνα ἀναφέρει ὁ Πλίνιος τήν ὕπαρξη τῆς πόλης Arba[iii]. Γιά τήν πόλη A r b a ἔχει γίνει πολύς λόγος ἀπό τούς ἱστορικούς. Ἄλλοι ἐτυμολογοῦν τή λέξη ἀπό τήν ἀλβανική λέξη arbë (στά ἀρχαιότατα Ἀρβανίτικα bαρë), πού σημαίνει χορτάρι ἤ τή λατινική arbor, -oris (δέντρο, ἱστός, ναῦς κλπ.). Καί ὁ Κοσμᾶς ὁ Θεσπρωτός ἀναζητάει τήν προέλευση τοῦ ὅρου ἀπό τό ἀλβανικό arbα (=χορτάρι), ἤ ἀπό τήν παλαιά Ἀμαντία στά βορινά τῆς Χιμάρας Ἄρμπερ,[iv] ἤ τό ἰταλικό alberi (δέντρο), δηλαδή τόπο δεντρώδη.[v] Kαί ὁ Π. Φουρίκης, ἐπιχειρεῖ νά συσχετίσει τή λέξη Ἄρβανον μέ τήν ἰλλυριοαλβανική λέξη arbë, «ἐκ τοῦ πληθυντικοῦ Arbëna, τό ὁποῖον κατά τούς βυζαντινούς χρόνους, ὑπό τῶν Ἑλλήνων μετεβλήθη εἰς Ἄρβανα καί, μετ’ ἀλλαγήν τοῦ ἀριθμοῦ, εἰς Ἄρβανον», ἀλλά λησμονεῖ ὅτι προγενέστερος τύπος τοῦ Ἄρβανον, τοὐλάχιστον μέχρι τόν 4ο αἰώνα π. Χ., πού τό ἀναφέρει ὁ Πολύβιος γιά τούς πολιορκητές τῆς Ἴσσας, ἦταν Ἄρβων,ἔφυγον εἰς τόν Ἄρβωνα σκεδασθέντες»[vi].
.            Ὁ Φαλμεράϋερ, πιστεύοντας ὅτι οἱ Ἀλβανοί ἦλθαν ἀπό τόν Καύκασο, προσπαθεῖ νά βρεῖ κοινά τοπωνύμια σέ Ἀλβανία καί Καύκασο, τά ὁποῖα φανερώνουν πανάρχαιη συγγένεια τῶν δύο ὁμωνύμων φύλων, «τῶν ἐν τῇ Ἠπείρῳ καί Ἰλλυρίᾳ Ἀλβανῶν ἤ Ἀρβανιτῶν ἤ Ἀρβέρων πρός τούς ἐν Καυκάσῳ Ἀλβανούς καί τούς Ἄρβιας», πού ἀναφέρει ὁ Στράβων»: [vii] «Οἰκοῦσι δέ Ἄρβιες πρῶτον, ὁμώνυμοι τῷ ποταμῷ Ἄρβει τῷ ὁρίζοντι αὐτούς ἀπό τῶν ἑξῆς Ὠριτῶν, ὅσων χιλίων σταδίων ἔχοντες παραλίαν, ὥς φησι Νέαρχος: Ἰνδῶν δ’ ἐστί μερίς καί αὕτη: εἶτ’ Ὠρῖται ἔθνος αὐτόνο­μον…»[viii] Διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ Φαλμεράϋερ ὅτι ἄλλοι Ἄ ρ β ι ο ι προϋπῆρξαν πολλούς αἰῶνες πρίν ἀπό τούς Καυκάσιους Ἄρβιες, καί μάλιστα ἦσαν Κρῆτες, καθώς ἀναφέρει ὁ Στέφανος ὁ Βυζάντιος στό λῆμμα Ἄρβις τοῦ Λεξικοῦ του: « Ἄρβις ποταμός τῆς Ἰνδικῆς. ἔθνος Ἄρβιος ἤ Ἀρβίται. ἔστι καί ἐν Κρήτῃ Ἄ ρ β ι ο ν ὄρος, ἔνθα τιμᾶται Ἄ ρ β ι ο ς Ζεύς. Ἄ ρ β ι ο ς οὖν καί ὁ κατοικῶν τό ὄρος».[ix]
.            Ὁ Κ. Παπαρρηγόπουλος, ἀναφερόμενος στήν πόλη Arba, τήν δέχεται ὡς ἑλληνική Ἄ ρ β α καί συμπε­ραίνει: «Ἀρβανίτης, ὅν μεταχειρίζεται σήμερον ὁ κοινός λαός, Ἀρβενία, ὅστις εἶναι ἐν χρήσει παρά τοῖς Γκέκοις καί ἐν ταῖς ἱεραῖς βίβλοις τῶν καθολικῶν Ἀλβανῶν καί Ἀρβερία, ὅν ἀπαντῶμεν παρά τοῖς Τόσκοις. Καί πάλι πάντα τά ὀνόματα ταῦτα ἀνακαλοῦσι εἰς τήν μνήμην ἡμῶν τήν παρά τῷ Πλινίῳ Ἰλλυρικήν νῆσον Ἄρβαν».[x] Ὁ μεγάλος ἱστορικός μας ὑπαινίσσεται στήν παραπάνω τελευταία φράση του, ὅτι ἀπό τόν ὅρο Ἄ ρ β α ἔχουν δημιουργηθεῖ ὅλοι οἱ ὅροι ἑλληνικοί καί ἀρβανίτικοι, πού ἀναφέρει: Ἄρβανον, Ἀρβανίτης, Ἀρβενία, Ἀρbερία, Ἄρbεν, Ἀρbαρέσσοι κλπ. Συμβαίνει ὄντως αὐτό, ἀλλά γεννᾶται μεγάλο ἐρώτημα ἄν ἡ λατινική ὀνομασία Arba, πού δίνει ὁ Πλίνιος στήν πόλη ἀποδίδεται σωστά στήν Ἑλληνική γλώσσα: Εἶναι ἌρβαἌρβη;
.           Δίχως ν’ἀποσιωπήσουμε τίποτε ἀπό τά κρατοῦντα μέχρι σήμερα ἐπί τοῦ θέματος στήν Ἱστορία, τολμοῦμε νά ἐκφράσουμε μιάν ἄλλη ἄποψη:
Ἔχουμε τή γνώμη ὅτι ἡ σωστή ὀνομασία τῆς πόλεως αὐτῆς εἶναι Ἄ ρ β η καί ἔγινε στή Λατινική γλώσσα Arba, ὅπως ἡ Ρώμη ἔγινε Roma, ἡ Κύμη Cuma, ἡ Καπύη Kapua κ.ο.κ. Ἡ ὀνομασία Ἄρβη ὑποδηλώνει ἱδρυτές καί κατοίκους της Ἰάπυγες μέ καταγωγή καί προέλευση τῶν γονέων ἤ προπατόρων τους ἀπό τήν Ἄρβη τῆς Κρήτης, ἀπό Ἄρβιους, οἱ ὁποῖοι κατά πάσα πιθανότητα θά ἦσαν μεταξύ ἐκείνων πού ἔφθασαν στήν Ἰλλυρία. Συνεπῶς ἡ λέξη Ἄρβη (λατινικά Arba) δέν προσδιορίζει χορταρικά οὔτε δέντρα, ὅπως ὑποστηρίζουν κάποιοι ἱστορικοί, ἀλλά ἐκφράζει πόνο καί νόστο γιά τή χαμένη προγονική πατρίδα, τήν πανάρχαιη Κρητική πόλη Ἄ ρ β η, πού ἦταν χτισμένη ἀπό τόν 19ο αἰώνα π. Χ. στή θέση τοῦ σημερινοῦ ὁμώνυμου χωριοῦ στά νότια παράλια τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου, κοντά στό Ἄρβιον ὄρος, πάνω στόν ὁποῖο ἦταν χτισμένος ναός πρός τιμήν τοῦ Ἀρβίου Διός. Προφανῶς οἱ ἔποικοι Ἰάπυγες ἔδωσαν τό ὄνομα αὐτό στή νέα τους πατρίδα γιά νά τιμήσουν τόν πολυσέβαστο γιά τούς Κρῆτες «συντοπίτη» τους θεό, τόν Κρηταγενῆ Ἄ ρ β ι ο ν  Δ ί α, πού γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε στήν Κρήτη, γιά νά τιμήσουν τήν πατρίδα τῶν προγόνων τους καί γιατί στή νέα πατρίδα τους βρῆκαν τούς γείτονές τους Ἠπειρῶτες καί Πελασγούς νά τιμοῦν τόν «Δωδωναῖο Δία», ὅπως οἱ ἴδιοι τόν «Κρηταγενῆ τους Δία» καί αὐτό ἦταν ἕνα ἐξαιρετικῶς θετικό στοιχεῖο στήν ὁμαλή γειτονική συμβίωσή τους.
.              Εἶναι δύσκολο νά πιστέψουμε ὅτι ἡ τοπωνυμία αὐτή δέν ἔχει σχέση μέ τούς Ἰάπυγες Κρῆτες, πού ἔφθασαν στήν Ἰλλυρία καί οἱ ὁποῖοι εἴτε ὅλοι εἴτε τό μεγαλύτερο μέρος τους ἦσαν Κρῆτες Ἄρβιοι· ὅτι στήν πορεία τους στήν ἀνατολική ἀκτή τῆς Ἀδριατικῆς, φθάνοντας στή Λιβουρνία γοητεύτηκαν ἀπό τήν ὀμορφιά τῶν νησίδων· καί ὅτι μέρος αὐτῶν, ἵδρυσαν στή νῆσο Σκαρδώνα πόλη, στήν ὁποία ἔδωσαν τό ὄνομα τῆς Κρητικῆς πόλης τῶν παππούδων τους: Ἄ ρ β η (καί ὄχι Ἄρβα, οὔτε Arba). Μέ ἄλλα λόγια ἡ πόλη μέ τό λατινικό ὄνομα A r b a ἦταν ἑλληνική καί προϊστορική· καί ἡ ἀρχική της ὀνομασία ἦταν Ἄ ρ β η, δημιούργημα τῶν Ἀρβίων Κρητῶν ἀποίκων τῆς Ίαπυγίας. Ἐκφράζουμε τήν ὑπόνοια ὅτι ἀπό Ἰάπυγες ἱδρύθηκε στή γειτονική νησίδα καί ἡ πόλη Ἄψορρος. Ἡ ὁμηρική λέξη ἄψορρος (Ἰλ. Γ΄313) σημαίνει τόν «πρός τά πίσω πορευόμενο», πού ἴσως ἐκφράζει τήν ποθητή ἐπιστροφή τῶν Ἀρβίων Ἰαπύγων σ’ ἑλληνικούς τόπους. Κατά πάσαν πιθανότητα λοιπόν οἱ δύο αὐτές πόλεις ἱδρύθηκαν ἀπό Ἰάπυγες καί κατοικήθηκαν ἀπό τούς ἴδιους.
.              Ὁ κύριος ὄγκος τῶν ἐποίκων Ἰαπύγων ἔφθασε καί ἐγκαταστάθηκε στά παράλια τῶν Κεραυνίων, ἀλλά καί στήν εὐρύτερη περιοχή πού ἐκτείνεται στήν ἀριστερή ὄχθη τοῦ Αἴαντος ἤ Ἀώου ποταμοῦ. Ἀπό τή πατρογονική τοπωνυμία Ἄρβη, ὀνόμασε καί τή νέα πατρίδα του Ἄρβων (πιθανότατα ἀπό τόν ἀρχικό, περιεκτικό καί ἀμάρτυρο τύπο Ἀρβιών), ἡ ὁποία ἐξελισσόμενη στούς αἰῶνες πού ἀκολούθησαν, ἔγινε Ἄ ρ β α ν ο ν.
.             Ἡ προϊστορικότητα τῶν τοπωνυμιῶν Ἄρβη καί Ἄψορρος, ἐνισχύει τήν ἄποψή μας ὅτι ἡ Ἄρβη μέ τή ρίζα της (αρβ καί αrb) ἀποτελεῖ τή μητρική λέξη δεκάδων ἄλλων λέξεων τόσο στήν Ἑλληνική, ὅσο καί στήν Ἀρβανίτικη γλώσσα καί ὅτι οὐδεμία σχέση ἔχει ὁ ὅρος Ἄρβανον μέ τά arba, arbë, arbëνα καί τή λοιπή χλωρίδα τῆς περιοχῆς. Καί τά ἐπιχειρήματα πού παρατίθενται στό βιβλίο ἑδραιώνουν τήν ἱστορική αὐτή θέση, ὅτι οἱ Ἀρβανίτες εἶναι ἀπόγονοι Μινωιτῶν Κρητῶν .

[i] Lexicon Stephanus Byzantinus, L. Holstenii – A. Berkelii, 1825, σελ. 231

[ii] Πτολεμαῖος, Γεωγραφία , 2.15.8

[iii] Πλίνιος, Βιβλίο ΙΙΙ, κεφ. 129

[iv] Ἐγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ἐλευθερουδάκη, λῆμμα Λιαπουριά

[v] Λαζάρου Ἀχ. Προσωπογραφία τῶν Ἀρβανιτῶν, Πρακτικά Ἑταιρείας Βοιωτικῶν Μελετῶν

       σελ. 651

[vi] Πολύβιος, Ἱστορία, Βιβλίο 2, κεφ. 11

[vii] Κουπιτώρης Π. Ἱστορική καί φιλολογική μελέτη περί τοῦ Ἀλβανικοῦ ἔθνους», σελ. 9

[viii] Στράβων 15, 1

[ix] Στέφανος Βυζάντιος, Ἐθνικά, λῆμμα Ἄρβις

[x] Παπαρρηγόπουλος Κ. Ἱστορία τοῦ Ἑλλ. Ἔθνους, 1955, τόμ. Δ΄, σελ. 277

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

(Ἡ ἀπάντησή μου στόν Ἀλβανό Πρωθυπουργό)

Κωνσταντῖνος Χολέβας
Πολιτικός Ἐπιστήμων

.               Ὁ Ἀλβανός Πρωθυπουργός Ἔντι Ράμα κατασκευάζει τη δική του Ἱστορία προωθῶντας τίς ἐπιδιώξεις τοῦ Ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ. Δήλωσε προσφάτως ὅτι ἐπί Τουρκοκρατίας στή μικρή –τότε- Ἀθήνα κατοικοῦσαν Ἀλβανοί. Γίνεται σύγχυση μέ τούς Ἀρβανίτες, τούς ἀρβανιτόφωνους Ἕλληνες. Ἄλλοι, ὅμως, ἦσαν οἱ Ἀλβανοί καί ἄλλοι οἱ Ἀρβανίτες. Ὑπάρχει μεγάλη διαφορά. Καί ἐξηγούμεθα:
.               Ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης, στήν μνήμη τοῦ ὁποίου ἀσεβοῦν πολλοί, ἦταν Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος, ὅπως ὅλοι οἱ Σουλιῶτες. Ἡ ἑλληνική του συνείδηση φαίνεται καί ἀπό τήν περίφημη φράση πού εἶπε ὅταν πρωτοπάτησε στά Ἑπτάνησα: «Ὁ Ἕλλην δέν μπορεῖ νά αἰσθάνεται ἐλεύθερος ἐκεῖ ὅπου κυματίζει ἡ Βρεταννική σημαία». Τό δέ Λεξικό πού ἔγραψε ἦταν «τῆς ἀρβανίτικης -ὄχι ἀλβανικῆς – καί ρωμαίικης ἁπλῆς» (νεοελληνικῆς). Ἄλλωστε δέν θά μποροῦσε νά ἔχει ἀλβανική ἐθνική συνείδηση, διότι τέτοια συνείδηση ἐμφανίζεται μόλις τό 1878 μέ τήν Λίγκα τῆς Πριζρένης –Κοσσυφοπεδίου καί μάλιστα ὡς τεχνητό κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων καί θρησκευτικῶν προπαγανδῶν. Κατά τήν Τουρκοκρατία δέν ὑπῆρχε ἔθνος Ἀλβανῶν. Οἱ κάτοικοι τῆς σημερινῆς Ἀλβανίας διεκρίνοντο μέ κριτήριο τήν θρησκεία τους. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἦσαν Ρωμηοί, ἐντεταγμένοι στό ἴδιο Γένος μέ τούς ὑπόλοιπους Ἕλληνες. Οἱ Μουσουλμάνοι ἔνοιωθαν Τοῦρκοι, ἐξ οὗ καί ὁ ὅρος Τουρκαλβανοί. Ἐάν μιλοῦμε γιά ἀλβανική συμμετοχή στήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση δέν πρέπει νά ἀναφερόμαστε στούς Μποτσαραίους, τήν Μπουμπουλίνα καί τούς Κουντουριώτηδες, ἀλλά στούς Τουρκαλβανούς πού χρησιμοποιήθηκαν ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὡς σφαγεῖς τῶν Ἑλλήνων.
.               Οἱ Βυζαντινοί πρόγονοί μας δέν ἀνέφεραν Ἀλβανούς στήν Βαλκανική. Ὁ Κωνσταντῖνος Πορφυρογέννητος ὀνομάζει Ἀλβανούς μία φυλή τοῦ ….. Καυκάσου. Ὁ Γεώργιος Καστριώτης –Σκεντέρμπεης, πού θεωρεῖται ἐθνικός ἥρως τῶν σημερινῶν Ἀλβανῶν, ὀνόμαζε ἑαυτόν Ὀρθόδοξον Ἠπειρώτη (15ος αἰών). Σέ ἔγγραφα τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Βενετίας στά τέλη τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ λέξη Ἀλβανός ἑρμηνεύεται «Ἕλληνες ἀπό τήν Ἤπειρο καί τήν Πελοπόννησο» χωρίς νά ἀμφισβητεῖται ἡ ἑλληνική συνείδησή τους.
.               Ἡ ἀλβανική ἐθνική συνείδηση εἶναι ἀναμφισβήτητα ξενόφερτο κατασκεύασμα ὅπως ἀποδεικνύουν καί μαρτυρίες τῶν ἰδίων τῶν ἐνδιαφερομένων, τίς ὁποῖες κατέγραψε ὁ σύγχρονός μας διαπρεπής βαλκανιολόγος Ἀχιλλεύς Λαζάρου. Ὅταν ἡ Ἰταλία καί ἡ Αὐστρουγγαρία- γιά δικούς τους λόγους- προσπαθοῦσαν νά κατασκευάσουν ἀλβανικό κράτος ὥστε νά ἐλέγχουν τήν εἴσοδο τῆς Ἀδριατικῆς, οἱ Τουρκαλβανοί ὕψωναν στό Δυρράχιο τήν Ὀθωμανική σημαία! Προτιμοῦσαν τήν τουρκική παρά τήν ἄγνωστη σ’ αὐτούς ἀλβανική ἐθνική συνείδηση. Ἄλλωστε καί στούς Βαλκανικούς πολέμους οἱ Μουσουλμάνοι τῆς Ἀλβανίας πολέμησαν καί μάλιστα δυναμικά στίς τάξεις τοῦ Ὀθωμανικοῦ στρατοῦ. Μετά τό 1908 πολλά ἀπό τά μέλη τοῦ Νεοτουρκικοῦ κομιτάτου, τό ὁποῖο σχεδίασε καί ξεκίνησε τόν διωγμό τῶν Ἑλλήνων, ἦσαν Τουρκαλβανοί.
.               Ἡ λέξη Ἀλβανία σημαίνει Λευκή Χώρα ἀπό τό λατινικό ΑΛΜΠΑ =λευκή. Εἶναι ὅρος μέ γεωγραφική καί ὄχι ἐθνολογική σημασία. Ὁ ὅρος Ἀρβανίτης πού ἀφορᾶ τούς Σουλιῶτες, τούς Ὑδραίους, τούς Σπετσιῶτες καί πολλούς κατοίκους τῆς Ἀττικῆς, προέρχεται ἀπό τελείως διαφορετική ρίζα. Συγκεκριμένα ἀπό τήν λέξη Ἄρβανον, τοπωνύμιο τῆς Βορείου Ἠπείρου, πού τό βρίσκουμε ἤδη ἀπό τόν 11ο αἰῶνα στά κείμενα τῆς Ἄννας Κομνηνῆς. Ἀπό τό Ἄρβανον, δηλαδή ἀπό ἑλληνοκατοικημένη βόρεια περιοχή τῆς Ἠπείρου, κατέβηκαν σέ πόλεις καί νησιά τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἑλληνικοί πληθυσμοί πού μιλοῦσαν τά ἀρβανίτικα. Δηλαδή μία διάλεκτο ἀνάμικτη μέ ἀρχαῖα ἑλληνικά, λατινικά, τουρκικά καί ἐντόπια βαλκανικά γλωσσικά στοιχεῖα. (Βλέπε σχετικά τό βιβλίο τοῦ Κώστα Καραστάθη: Ἕλληνες ἀπό τό Ἄρβανον, ἐκδ. Ἄθως, Ἀθήνα 2014).
.               Οἱ ἀρβανιτόφωνοι Ἕλληνες οὐδέποτε εἶχαν διαφορετική συνείδηση ἀπό τούς ὑπόλοιπους Ἕλληνες. Παρεμφερές παράδειγμα μᾶς δίδουν οἱ σλαβόφωνοι Μακεδονομάχοι Κώττας, Κύρου, Νταλίπης κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι πολέμησαν ὑπέρ τῆς Ἑλλάδος κατά τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων. Καθώς καί οἱ τουρκόφωνοι Ὀρθόδοξοι τῆς Καππαδοκίας πού κράτησαν μέσω τῆς Ἐκκλησίας τήν ἑλληνικότητά τους ἄν καί ἔχασαν τήν ἑλληνική γλῶσσα. Οἱ δίγλωσσοι Ἕλληνες, ἀρβανιτόφωνοι, βλαχόφωνοι, σλαβόφωνοι κ.λ.π. μᾶς προσφέρουν χαρακτηριστικές ἀποδείξεις ὅτι στά Βαλκάνια κατά τούς τελευταίους πέντε τοὐλάχιστον αἰῶνες ἡ Ὀρθόδοξη πίστη –καί γενικότερα ἡ θρησκεία- διαμορφώνει τήν ἐθνική συνείδηση πολύ περισσότερο καί ἀπό τό γλωσσικό ἰδίωμα.
.               Ἡ σύγχυση μεταξύ τῶν λέξεων Ἀλβανός καί Ἀρβανίτης δημιουργεῖται μόνον στήν ἑλληνική γλῶσσα, διότι φαίνονται νά μοιάζουν οἱ δύο ὅροι ἠχητικά. Ἡ ὁμοιότης εἶναι μόνον ἐπιφανειακή. Στήν οὐσία διαφέρουν κατά πολύ. Ἄλλωστε οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλβανοί ἀποκαλοῦν ἑαυτούς Σκιπετάρ καί τήν χώρα τους Σκιπερία =χώρα τῶν Ἀετῶν. Τί κοινό μποροῦν νά ἔχουν ἕνας Σκιπετάρ καί ἕνας Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος; Ἴσως ὁ ἕνας νά μπορεῖ νά καταλαβαίνει κάποιες λέξεις ἀπό τόν ἄλλο. Ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει ὅτι εἶχαν ἤ ἔχουν τήν ἴδια ἐθνική συνείδηση. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι Σέρβοι, Κροάτες καί Βοσνιομουσουλμάνοι μιλοῦν ἀκριβῶς τήν ἴδια γλῶσσα, παρά ταῦτα συγκρούσθηκαν πρό 20 ἐτῶν μεταξύ τους μέ ὀδυνηρές συνέπειες.
.               Ἀρβανιτόφωνοι Ἕλληνες, λοιπόν, καί ὄχι Ἀλβανοί κατοικοῦσαν στήν Ἀθήνα καί γενικότερα στήν Ἀττική ἐπί Τουρκοκρατίας. Ἀντί νά διαστρεβλώνει τήν Ἱστορία ὁ Ἀλβανός Πρωθυπουργός ἄς δεῖ κατάματα τήν ἀλήθεια. Ὅτι, δηλαδή, συνέβαινε τό ἀντίθετο. Δέν ὑπῆρχαν Ἀλβανοί στήν Ἑλλάδα, ἀλλά Ἕλληνες μέ ἑλληνικά σχολεῖα στά ἐδάφη τοῦ σημερινοῦ ἀλβανικοῦ κράτους. Ἄς μάθει γιά τή Μοσχόπολη τοῦ 18ου αἰῶνος, ἡ ὁποία ἦταν ἡ πολιτιστική πρωτεύουσα τῆς Ἠπείρου μέ Ἀκαδημίες ἑλληνικῶν σπουδῶν καί ἑλληνικά τυπογραφεῖα. Ἄς μάθει ὅτι τήν κατέστρεψαν οἱ Τουρκαλβανοί καί κατήντησε σήμερα νά εἶναι ἕνα μικρό χωριό βλαχοφώνων Ἑλλήνων κοντά στήν Κορυτσᾶ, μέ τό ὄνομα Βοσκοπόγιε.

 

.               Εἶναι καθῆκον τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καί τῶν Ἑλλήνων ἐπιστημόνων νά προβάλλουν τήν Ἑλληνορθόδοξη κληρονομιά τῆς Βορείου Ἠπείρου. Στίς ἀνιστόρητες προπαγάνδες ἀπαντοῦμε μέ ἱστορικά τεκμήρια.

 

Κ.Χ. 2.11.2016

 

, , ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ μελέτη
Κώστα Β. Καραστάθη:

«ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΒΑΝΟΝ
– Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἀρβανιτῶν ἐποίκων μας»,
Ἐκδόσεις Ἄθως, 2014, σελ. 436.
σχετ.: ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΒΑΝΟΝ Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἀρβανιτῶν ἐποίκων μας,
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ (Κ. Χολέβας)

ΑΡΒ

.         Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀλβανίας, ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 13ου αἰώνα ἤδη προσδιορίζονταν ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς ὡς Ἀλβανοί, δηλαδὴ μὲ τὸ ἐθνωνυμικὸ τὸ ὁποῖο καὶ οἱ ἴδιοι, ἔστω καὶ ἀνεπίσημα, εἶχαν ἀποδεχθεῖ. Ἐὰν λοιπὸν οἱ ἔποικοι, ποὺ ἔφθασαν στὴν Ἑλλάδα  περὶ τὰ μέσα τοῦ 14ου αἰώνα κατόπιν προσκλήσεων διαφόρων ἡγεμόνων, ἦσαν Ἀλβανοί, φυσικότατο θὰ ἦταν νὰ δηλώνουν Ἀλβανοί καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ τοὺς ἀποκαλεῖ Ἀλβανούς. Ὡστόσο, αὐτὸ δὲν ἔγινε ποτέ!
.         Ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀγνοώντας τοὺς ἱστορικούς της ὑστεροβυζαντινῆς περιόδου, ἀποκαλοῦσε ἀπὸ τότε καὶ ἀποκαλεῖ μέχρι σήμερα Ἀρβανίτες τοὺς ἐποίκους αὐτούς, ὅπως καὶ οἱ ἴδιοι θεωροῦσαν τὸν ἑαυτό τους, ὡς Ἕλληνες δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Ἄρβανο. Ἡ ἐθνικὴ μνήμη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀποδεικνύεται ἐγκυρότερη καὶ ἰσχυρότερη  τοῦ ἱστορικοῦ λόγου.
.         Οἱ Ἀρβανίτες τῆς Ἑλλάδας, ἔχοντας τὶς ρίζες τους στὸ  πανάρχαιο ἑλληνικὸ Ἄρβανο, οὐδέποτε ἀποδέχτηκαν ὡς δικό τους ἐθνωνυμικὸ τὸν ὄρο Ἀλβανοί, ὅπως παρόμοια πράττουν μέχρι σήμερα καὶ οἱ Σουλιῶτες καὶ οἱ Χιμαραῖοι καὶ οἱ Σπαθιῶτες καὶ ὅλοι οἱ Βορειοηπειρῶτες. Πάντοτε διακήρυσσαν ὅτι εἶναι Ἕλληνες Ἀρβανίτες. Αὐτὰ σημαίνουν ὅτι πίσω ἀπὸ τὸ πατριδωνυμικὸ Ἀρβανίτης καὶ τὸ ἐθνωνυμικὸ Ἀλβανὸς ὑφίστανται δύο διαφορετικοὶ λαοί, οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ἀλβανοί. Καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύουν οἱ πολλὲς καὶ σημαντικὲς ἱστορικὲς μαρτυρίες, ποὺ καταγράφονται στὴν παροῦσα ἱστορικὴ μελέτη.

,

Σχολιάστε

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ (Κ. Χολέβας)

Ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ἀρβανίτες

Κωνσταντῖνος Χολέβας
 Πολιτικὸς ἐπιστήμων

 ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 18.03.2014

βλ. σχετ.: ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΒΑΝΟΝ Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἀρβανιτῶν ἐποίκων μας

ΑΡΒ

.             Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ κομμουνιστικοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος στὴν Ἀλβανία ἡ γειτονικὴ χώρα ἐπιχειρεῖ μὲ προπαγανδιστικὸ τρόπο νὰ διεκδικήσει τοὺς ὑπερήφανους Ἕλληνες Ἀρβανίτες – ἤ, ὀρθότερα, τοὺς ἀρβανιτόφωνους συμπατριῶτες μας. Ἐπειδὴ στὴν ἐποχή μας εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ξέρουμε τὴν Ἱστορία μας καὶ ἐπειδὴ οἱ προπαγάνδες καὶ οἱ σκοπιμότητες καθίστανται ἔντονες καὶ διαβρωτικές, θεωρῶ πολὺ χρήσιμο τὸ πρόσφατο βιβλίο τοῦ Κώστα Καραστάθη μὲ τίτλο: «Ἕλληνες ἀπὸ τὸ Ἀρβανον» καὶ ὑπότιτλο «Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἀρβανιτῶν ἐποίκων μας». Ἡ ἱστορικὴ μελέτη τοῦ διακεκριμένου καὶ πολυβραβευμένου συγγραφέως καὶ ἐκπαιδευτικοῦ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις ΑΘΩΣ τὸ 2014, μόλις πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, καὶ δίνει τὴ δυνατότητα σὲ ὅλους μας, εἰδικοὺς καὶ μή, νὰ μάθουμε περισσότερα γιὰ τὴν καταγωγή, τὴ συνείδηση καὶ τὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα τῶν ἀρβανιτοφώνων.
.             Ὁ Κώστας Καραστάθης, μὲ τεκμηριωμένο καὶ κατανοητὸ λόγο, κατορθώνει νὰ παρουσιάσει τὰ κυριότερα συμπεράσματα τῶν μελετῶν εἰδικῶν ἱστορικῶν καὶ βαλκανιολόγων γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἀφορμὴ ἔλαβε ἀπὸ τὰ ἀρβανίτικα τοπωνύμια τοῦ χωριοῦ του, τῆς Μαλεσίνας Λοκρίδος. Μᾶς δίνει μὲ πειστικότητα τὶς ἀπαντήσεις καὶ μᾶς πείθει ὅτι ἄλλο πράγμα εἶναι οἱ Ἀλβανοὶ καὶ ἄλλο οἱ Ἀρβανίτες. Οἱ Ἀλβανοὶ ἀποκαλοῦν τὴ φυλή τους Σκιπετὰρ καὶ τὴ χώρα τοὺς Σκιπερία, χώρα τῶν ἀετῶν, ἐνῶ ὁ ὅρος «Ἀρβανίτης» σημαίνει τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὸ Ἄρβανον ἢ Ἀρβωνα, δηλαδὴ τὴ Βόρειο Ἤπειρο. Βυζαντινοὶ συγγραφεῖς, ὅπως ἡ Ἄννα Κομνηνή, προσδιορίζουν τὸ Ἄρβανον ὡς περιοχὴ τῆς Ἠπείρου, ἀπὸ τὴν ὁποία κατέβηκαν κατὰ τὸν 13ο καὶ 14ο αἰώνα Ἕλληνες Βορειοηπειρῶτες πρὸς τὴν Ἀττικὴ καὶ τὴν Πελοπόννησο. Γιατί ἔφυγαν ἀπὸ τὸν τόπο τους; Ἄλλοι διότι κυνηγήθηκαν ἀπὸ τοὺς Σέρβους τοῦ Στεφάνου Δουσὰν καὶ ἄλλοι διότι ἐκλήθησαν ὡς ἱκανοὶ στρατιῶτες (μισθοφόροι) ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες τῆς ὕστερης βυζαντινῆς περιόδου. Μετὰ τὴν Ἅλωση οἱ Ἀρβανίτες αὐτοί, δηλαδὴ οἱ Ἕλληνες ποὺ μιλοῦσαν καὶ ἑλληνικὰ καὶ ἀρβανίτικα, ἔφυγαν κυρίως πρὸς τὴν Ἰταλία καὶ μάλιστα στρατολογήθηκαν ὡς μισθοφόροι (stradioti) ἀπὸ τοὺς δόγηδες τῆς Βενετίας. Στὰ βενετικὰ ἀρχεῖα σώζονται ἔγγραφα ποὺ καταγράφουν τὴν ἑλληνικὴ συνείδηση τῶν Ἀρβανιτῶν. Οἱ ἴδιοι δηλώνουν τὴν ἑλληνικὴ ἐθνικότητά τους καὶ οἱ Βενετοὶ δημόσιοι λειτουργοὶ τὴν καταγράφουν.
.             Σήμερα, ὁρισμένοι ἀνιστόρητοι ἢ προπαγανδιστὲς ἐπιχειροῦν νὰ ταυτίσουν τὸ διαφορετικὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα μὲ μία δῆθεν διαφορετικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα. Ὅμως οἱ ἀρβανιτόφωνοι Ἕλληνες μὲ τὴ συμμετοχή τους στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες καὶ μὲ κάθε ἄλλη ἐκδήλωση δηλώνουν ὅτι οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τοὺς Ἀλβανούς, τὴ γλώσσα τους καὶ τὸν πολιτισμό τους. Ο Κ. Καραστάθης παρουσιάζει μαρτυρίες Ἀρβανιτῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι πολέμησαν τὸ 1940 καὶ ὁμολογοῦν ὅτι, ὅταν μπῆκαν μὲ τὸν Στρατό μας στὴν Ἀλβανία, δὲν μποροῦσαν νὰ συνεννοηθοῦν. Τὰ ἀλβανικὰ ἔχουν μεγάλες διαφορὲς ἀπὸ τὰ ἀρβανίτικα καὶ ἡ διγλωσσία τῶν Ἀρβανιτῶν δὲν ὑποδηλώνει διαφορετικὴ ἐθνικὴ συνείδηση.
.             Στὰ Βαλκάνια καὶ στὴ Μικρὰ Ἀσία ἔχουμε παρατηρήσει καὶ ἄλλα φαινόμενα, ὅπου ἡ διάλεκτος διαφέρει ἀπὸ τὴν πραγματικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα. Ἔχουμε δεῖ Ἕλληνες νὰ μιλοῦν ἑλληνοβουλγαρικὲς διαλέκτους στὴ Μακεδονία, τουρκικὰ στὴν Καππαδοκία, βλαχικὰ στὴ Θεσσαλία καὶ τὴν Ἤπειρο, παραμένοντας ταυτόχρονα πιστοὶ στὴν ἑλληνικὴ πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀντιθέτως, ἔχουμε δεῖ Τουρκοκρητικοὺς καὶ Τουρκοκυπρίους νὰ μιλοῦν ἑλληνικὰ ἀλλὰ νὰ ἔχουν ἀνθελληνικὸ φρόνημα καὶ νὰ σφάζουν Ἕλληνες. Οἱ σοβαροὶ μελετητὲς παραδέχονται ὅτι κατὰ τοὺς προηγούμενους αἰῶνες, στ δάφη που ζησε λληνισμός, ρθοδοξία κα χι τ γλωσσικ δίωμα ταν τ κύριο στοιχεο διατηρήσεως τς λληνικότητας. Ἡ γλῶσσα μας εἶναι βεβαίως σημαντικότατο στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς μας ἰδιοπροσωπίας, ἀλλὰ οἱ ἀρβανιτόφωνοι, σλαβόφωνοι καὶ γενικὰ ἀλλόγλωσσοι καὶ δίγλωσσοι ἀδελφοί μας εἶναι ἐξ ἴσου Ἕλληνες.
.             Τὸ βιβλίο τοῦ Κώστα Καραστάθη «Οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ Ἀρβανον» ἀπαντᾶ στοὺς ἀμφισβητίες.

, ,

Σχολιάστε

ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

λβανοί, ρβανίτες κα διαστρέβλωση το 1821
Κωνσταντῖνος Χολέβας
–Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

.         Ὅταν διάβασα τὴν εἴδηση ὁμολογῶ ὅτι δὲν ἐξεπλάγην. Ἀλβανικὸ τηλεοπτικὸ κανάλι παρουσιάζει ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ΣΚΑΪ γιὰ τὸ 1821 μὲ στόχο νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀλβανικῆς καταγωγῆς. Προφανῶς οἱ γείτονες ἀξιοποιοῦν τὰ ἀνιστόρητα στοιχεῖα τοῦ διαστρεβλωτικοῦ ἐκείνου ντοκυμανταίρ, τὰ ὁποία ταύτιζαν τοὺς Ἀρβανίτες μὲ τοὺς Ἀλβανούς. Τὰ ὀλισθήματα τῶν «μεταμοντέρνων» Ἑλλήνων ἱστορικῶν ἀλείφουν βούτυρο στὸ ψωμὶ τοῦ Ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ.
.         Ἄγνοια ἢ καὶ διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας προδίδει ἡ καινοφανὴς ἄποψη ποὺ ἀκούσθηκε ὅτι δηλαδὴ μεγάλοι ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τῶν μετέπειτα ἐθνικῶν ἀγώνων ὑπῆρξαν Ἀλβανοί. Γίνεται σύγχυση μὲ τοὺς Ἀρβανίτες, τοὺς ἀρβανιτόφωνους Ἕλληνες. λλο, μως, λβανο κα λλο ρβανίτες. πάρχει μεγάλη διαφορά. Καὶ ἐξηγούμεθα: Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, στὴν μνήμη τοῦ ὁποίου ἀσεβοῦν πολλοί, ἦταν Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος, ὅπως ὅλοι οἱ Σουλιῶτες. Ἡ ἑλληνική του συνείδηση φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν περίφημη φράση ποὺ εἶπε ὅταν πρωτοπάτησε στὰ Ἑπτάνησα : «Ὁ Ἕλλην δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ἐλεύθερος ἐκεῖ ὅπου κυματίζει ἡ Βρετανικὴ σημαία». Τὸ δὲ Λεξικό, ποὺ ἔγραψε, ἦταν τῆς ἀρβανίτικης –ὄχι ἀλβανικῆς– καὶ ρωμαίικης ἁπλῆς (νεοελληνικῆς). Ἄλλωστε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, διότι κάτι τέτοιο ἐμφανίζεται μόλις τὸ 1878 μὲ τὴν Λίγκα τῆς Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου καὶ μάλιστα ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων καὶ θρησκευτικῶν προπαγανδῶν. Κατ τν Τουρκοκρατία δν πρχε θνος λβανν. Οἱ κάτοικοι τῆς σημερινῆς Ἀλβανίας διεκρίνοντο μὲ κριτήριο τὴν θρησκεία τους. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἦσαν Ρωμιοί, ἐντεταγμένοι στὸ ἴδιο Γένος μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες. Οἱ Μουσουλμάνοι ἔνοιωθαν Τοῦρκοι, ἐξ οὗ καὶ ὁ ὅρος Τουρκαλβανοί. Ἐὰν μιλοῦμε γιὰ ἀλβανικὴ συμμετοχὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση δὲν πρέπει νὰ ἀναφερόμαστε στοὺς Μποτσαραίους, τὴν Μπουμπουλίνα καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες, ἀλλὰ στοὺς Τουρκαλβανοὺς ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὡς σφαγεῖς τῶν Ἑλλήνων.
.         Οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας δὲν ἀνέφεραν Ἀλβανοὺς στὴν Βαλκανική. Ὁ Κωνσταντῖνος Πορφυρογέννητος ὀνομάζει Ἀλβανοὺς μία φυλὴ τοῦ Καυκάσου. Γεώργιος Καστριώτης – Σκεντέρμπεης, πο θεωρεται θνικς ρωας τν σημερινν λβανν, νόμαζε αυτν ρθόδοξο πειρώτη (15ο αἰών). Σὲ ἔγγραφα τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Βενετίας στὰ τέλη τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ λέξη “Ἀλβανὸς” ἑρμηνεύεται “Ἕλληνες ἀπὸ τὴν Ἤπειρο καὶ τὴν Πελοπόννησο”, χωρὶς νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ ἑλληνικὴ συνείδησή τους. λβανικ συνείδηση εναι πωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα, πως ποδεικνύουν κα μαρτυρίες τν δίων τν νδιαφερομένων. Ὅταν ἡ Ἰταλία καὶ ἡ Αὐστροουγγαρία γιὰ δικούς τους λόγους προσπαθοῦσαν νὰ κατασκευάσουν ἀλβανικὸ κράτος, ὥστε νὰ ἐλέγχουν τὴν εἴσοδο τῆς Ἀδριατικῆς, οἱ Τουρκαλβανοὶ ὕψωναν στὸ Δυρράχιο τὴν ὀθωμανικὴ σημαία! Προτιμοῦσαν τὴν τουρκικὴ παρὰ τὴν ἄγνωστη σ᾽ αὐτοὺς ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση..
.         Ὁ ὅρος Ἀρβανίτης ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Ὑδραίους, τοὺς Σπετσιῶτες κ.ἄ., προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη “Ἄρβανον”, τοπωνύμιο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ποὺ τὸ βρίσκουμε ἤδη ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα στὰ κείμενα τῆς Ἄννας Κομνηνῆς. Ἀπὸ τὸ Ἄρβανον, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικοτάτη Βόρειο Ἤπειρο, κατέβηκαν σὲ πόλεις καὶ νησιὰ τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ μιλοῦσαν ἀρβανίτικα. Δηλαδὴ μία διάλεκτο ἀνάμικτη μὲ ἀρχαῖα ἑλληνικά, λατινικά, τουρκικὰ καὶ ἐντόπια βαλκανικὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα. σύγχυση μεταξ τν λέξεων λβανς κα ρβανίτης δημιουργεται μόνον στν λληνικ γλώσσα, διότι φαίνονται ν μοιάζουν ο δύο ροι χητικά. μοιότης εναι μόνο πιφανειακή. Στὴν οὐσία διαφέρουν κατὰ πολύ. λλωστε ο διοι ο λβανο ποκαλον αυτος Σκιπετρ κα τν χώρα τους Σκιπερία : χώρα τν ετν. Τί κοινὸ μποροῦν νὰ ἔχουν ἕνας Σκιπετὰρ καὶ ἕνας Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος ;

 Κ.Χ. 17.1.2012

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, ,

Σχολιάστε