Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀπ. Παῦλος

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΣ

Χριστς ερήνη μας.
(
ποστολικ νάγνωσμα Κυριακς Ζ΄Λουκᾶ:  Ἐφεσ. β´ 14-22 )

Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς,  ὅτι δι᾽ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

Η ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ

Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὀ ἀπόστολος Παῦλος ἐξηγεῖ γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ εἰρήνη μας. «Αὐτὸς γὰρ ἐστὶν ἡ εἰρήνη ἠμῶν», λέει. Αὐτὸς ἔκανε τοὺς δύο ἀντιμαχομένους κόσμους, τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸν Ἐθνισμό, ἕνα λαό. Γκρέμισε τὸν τοῖχο ποὺ δημιουργοῦσε ὁ φραγμὸς τοῦ νόμου, ποὺ ὀρθωνόταν ἀνάμεσα στοὺς δύο λαούς. Δηλαδὴ κατέλυσε τὴν ἔχθρα τῶν δύο λαῶν, ἀφοῦ κατήργησε μὲ τὸ αἷμα του τὸ νόμο τῶν ἐντολῶν, ποὺ ἐνῶ περιεῖχε ἐπιβλητικὲς προσταγές, δὲν ἔδινε ὅμως καὶ τὴν χάρη γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ καὶ τὴν τήρηση τῶν προσταγμάτων αὐτῶν. Καὶ ἑνώνοντας τοὺς δύο λαοὺς μὲ τὸν Ἑαυτό του δημιούργησε μία νέα ἀνθρωπότητα, κι ἔτσι ἔφερε εἰρήνη μεταξύ τους. Καὶ μὲ τὸν σταυρικό του θάνατο ἕνωσε σ᾽ ἕνα σῶμα τοὺς δύο λαοὺς καὶ τοὺς συμφιλίωσε καὶ μὲ τὸν Θεό, ἀφοῦ προηγουμένως θανάτωσε τὴν ἔχθρα μὲ τὸν θάνατό του. Κι ἀφοῦ ἦλθε ὁ Χριστὸς στὴν γῆ, κήρυξε χαρμόσυνο μήνυμα εἰρήνης σὲ σᾶς τοὺς ἐθνικούς, ποὺ ἤσασταν μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ σὲ μᾶς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἤμασταν κοντά του. Διότι ὁ Χριστὸς μᾶς ἔφερε καὶ τοὺς δύο λαοὺς διὰ τοῦ ἑνὸς Ἁγίου Πνεύματος κοντὰ στὸν Πατέρα. Διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἡ προσέγγιση μᾶς αὐτὴ μὲ τὸν Θεό.
Ἐπιγραμματικὰ λοιπὸν ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἐξηγεῖ πῶς ὁ Θεὸς ἕνωσε τοὺς δύο ἀντιμαχομένους κόσμους, τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες. Ὑπῆρχε, λέει, μία μεσοτοιχία ἀνάμεσα στοὺς δύο λαούς, ὑπῆρχε μεγάλη ἐχθρότητα ἀνάμεσά τους. Τὴν ἔχθρα αὐτὴ τὴν κατήργησε ὁ Κύριος ὄχι μόνο μὲ τὴν διδασκαλία του ἄλλα κυρίως καὶ προπαντὸς μὲ τὴν θυσία του. Δὲν ἀνέμειξε τοὺς δύο λαούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς δύο τοὺς ἀνύψωσε σὲ μία ὑψηλότερη πνευματικὴ κατάσταση. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔφερε τοὺς δύο λαοὺς κοντὰ στὸν Πατέρα του καὶ ἔτσι τοὺς ἔνωσε καὶ μεταξύ τους. Καὶ ἀπὸ τοὺς δύο λαοὺς προῆλθε ἕνας νέος λαός, ἡ Ἐκκλησία, μία νέα κοινωνία πιστῶν ποὺ λατρεύει τὸν ἴδιο Θεό, καὶ ἔχει τὸν ἴδιο Σωτήρα. Σώθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια θυσία, ἐλπίζει στὴν ἴδια ἐλπίδα, ἀποβλέπει στὸν ἴδιο οὐρανό,
Ὁ Χριστὸς λοιπὸν δὲν ἔγινε μόνο ὁ εἰρηνοποιὸς ὅλων τῶν πιστῶν ἀλλὰ καὶ ὁ δεσμὸς τῆς εἰρήνης τους, ἡ ἴδια ἡ εἰρήνη τους. Τί ἔχει νὰ πεῖ ὅμως αὐτὸ γιὰ μᾶς σήμερα; Ὅτι ὁ μοναδικὸς τρόπος γιὰ νὰ εἰρηνεύσουμε οἱ ἄνθρωποι μεταξὺ μας εἶναι τὸ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Κύριο. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουμε τὸν Χριστὸ καὶ ζοῦμε μέσα στὴν ἀγάπη του, πλησιάζουμε καὶ μεταξύ μας. Ὅσο περισσότερο ἀγαπᾶμε τὸν Κύριο, τόσο περισσότερο ἀγαπᾶμε καὶ τοὺς συνανθρώπους μας καὶ συνδεόμαστε στενότερα μαζί τους. Φεύγει κάθε ἀποξένωση καὶ ψυχρότητα. Μέσα στὴν ἁγία μας Ἐκκλησία γινόμαστε ὅλοι ἕνα σῶμα.

ΛΙΘΟΙ ZΩNTANOΙ

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐν συνεχείᾳ τονίζει συμπερασματικά: Δὲν εἶστε λοιπὸν πλέον ξένοι καὶ προσωρινοὶ κάτοικοι στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ εἶστε συμπολίτες τῶν ἁγίων καὶ μέλη τῆς οἰκογένειας τοῦ Θεοῦ. Μέσα στὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας εἶστε ζωντανοὶ λίθοι ποὺ κτισθήκατε πάνω στὰ θεμέλια τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Προφητῶν. Καὶ ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος – τὸ γωνιακὸ ἀγκωνάρι ποὺ πιάνει καὶ δένει τοὺς δύο τοίχους – καὶ στηρίζει ὅλο τὸ οἰκοδόμημα εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Ἔτσι ὅλη ἡ οἰκοδομὴ τῆς Ἐκκλησίας ἑνώνεται ἁρμονικὰ καὶ στερεὰ καὶ αὐξάνει, ὥστε νὰ γίνεται ναὸς ἅγιος. Μὲ τὴν ἕνωσή σας λοιπὸν μὲ τὸν Κύριο «καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ», κι ἐσεῖς οἰκοδομεῖσθε μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους πιστοὺς γιὰ νὰ γίνετε ναὸς στὸν ὁποῖο κατοικεῖ ὁ Θεός,
Στὸ ἱερὸ αὐτὸ κείμενο ὁ ἅγιος Ἀπόστολος παρουσιάζει τὴν Ἐκκλησία ὡς ἕνα πνευματικὸ οἰκοδόμημα ποὺ τὸ ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας. Θεμέλιο στὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ καὶ ἀκρογωνιαῖο λίθο ἔθεσε τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του. Πρῶτοι λίθοι στὰ θεμέλιά του τέθηκαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ Προφῆτες. Αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὸ πνευματικὸ ὑπόβαθρο τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ ὅλοι οἱ πιστοὶ εἴμαστε οἱ λίθοι ποὺ κτίζονται πάνω στὸ πνευματικὸ αὐτὸ θεμέλιο. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς ἀκρογωνιαῖος λίθος συγκρατεῖ καὶ δένει τοὺς τοίχους καὶ τὰ θεμέλια. Ἑνώνει ὅλους μας. Αὐτὴ ἡ οἰκοδόμηση συνεχίζεται ἀκόμη. Καθένας πιστὸς προστίθεται στὴν οἰκοδομὴ αὐτή. Καὶ ὅλοι μαζὶ ἑνωνόμαστε ὑπερφυσικὰ καὶ ἀδιάσπαστα σὲ μία στέρεη ἑνότητα. Καθὼς ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μεταξύ μας μὲ τὴν Χάρη τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ μὲ μία ἀγάπη πνευματική, ἀποτελοῦμε ἕνα ναὸ ἅγιο, μέσα στὸν ὁποῖιο ὁ Θεὸς ἔχει ἀδιάκοπη κοινωνία μὲ τὸν λαό του. Μέσα στὸν ναὸ αὐτὸ οἱ πιστοὶ λατρεύουμε τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς φανερώνεται μέσα μας καὶ ἐπιδαψιλεύει σὲ μᾶς τὶς εὐλογίες του καὶ τὶς δωρεές του. Πόσο ἅγιοι πρέπει νὰ εἴμαστε μέσα στὸν ναὸ αὐτό! Σὲ ποιά ἁγνότητα καὶ καθαρότητα νὰ διατηροῦμε τὸν ἑαυτό μας, ὥστε νὰ ἐνοικεῖ μέσα μας τὸ Ἅγιον Πνεῦμα! Πόσο ἁγιασμένη καρδιὰ πρέπει νὰ ἔχουμε! Καὶ πόσο θὰ πρέπει νὰ ἀγωνιζόμαστε, ὥστε νὰ μὴ διώχνουμε το Ἅγιον Πνεῦμα ἀπὸ μέσα μας! Γι’ αὐτὸ ἂς προσέχουμε πολύ. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ μεγάλα καὶ ἱερὰ ἂς τὰ σκεπτόμαστε καὶ ἂς τὰ ζοῦμε. Μὲ συναίσθηση καὶ δέος. Μὲ πίστη καὶ ἁγιασμό.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» τ. 2010/1-11-2010

, , ,

Σχολιάστε

ΟΧΙ ΑΠΟΚΥΗΜΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ ́ Κυριακῆς: Γαλ. α ́ 11-19
(Σημερινὀ ἀνάγνωσμα)

Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ᾽ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι᾽ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ.  ̓Ηκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ  ̓Ιουδαϊσμῷ, ὅτι καθ᾽ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, καὶ προέκοπτον ἐν τῷ  ̓Ιουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς  Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν. Ἔπειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ  Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.


Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα διακηρύσσει ξεκάθαρα καὶ ἀδιαμφισβήτητα τὴν θεοπνευστία τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ κήρυττε. Λέει λοιπόν: Σᾶς γνωστοποιῶ, ἀδελφοί, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ σᾶς κήρυξα, «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον», δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη ἐπινόηση. Διότι ὄχι μόνο οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι ἀλλὰ κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν τὸ παρέλαβα οὔτε τὸ διδάχθηκα ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸ παρέλαβα κατ᾽εὐθείαν μὲ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀπ᾽ εὐθείας μοῦ ἀποκάλυψε τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Γιατί ὅμως τὸ λέει αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος; Διότι θέλει νὰ καταστήσει σαφὲς ὅτι οἱ ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἀποτελοῦν ἀποκύημα κάποιων ἀνθρώπινων συλλογισμῶν ἀλλὰ ἀποκάλυψη τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Τὰ ὅσα κήρυξε ὁ ἴδιος ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι ἅγιοι ἀπόστολοι, δὲν εἶναι δικά τους λόγια, ἀλλὰ θεῖα διδάγματα ποὺ τοὺς τὰ ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Βέβαια οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι ἔζησαν τρία χρόνια μαζὶ μὲ τὸν Κύριο, ἄκουσαν τὶς οὐράνιες διδασκαλίες του, εἶδαν τὴν ἀναμάρτητη ζωή του καὶ τὰ ὑπερφυσικὰ θαύματά του. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ κατέγραψαν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς ὡς θεϊκὴ παρακαταθήκη. ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως δὲν ἔζησε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο κατὰ τὰ τρία χρόνια τῆς δημοσίας δράσεώς του· πῶς λοιπὸν γνώρισε καὶ κατέγραψε στὶς ἐπιστολές του τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεως; Σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ἐρώτημα μᾶς ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος. Μᾶς λέει ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ κηρύττει τὸ παρέλαβε μὲ ὑπερφυσικὲς ἀποκαλύψεις ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος τοῦ φανέρωσε τὰ μυστήρια τῆς πίστεως. Καὶ ὁ ἴδιος τὰ κατανόησε, τὰ δίδαξε καὶ τὰ κατέγραψε στὶς ἐπιστολές του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀλλοῦ λέει στὸν μαθητή του Τιμόθεο ὅτι ὅλη ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι θεόπνευστη. Θέλει δηλαδὴ νὰ τοῦ τονίσει ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἱερὸ βιβλίο, ἀλλὰ τὸ βιβλίο μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο μιλάει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Οἱ ἱεροὶ συγγραφεῖς ἁπλῶς δάνεισαν τὴ γραφίδα τους γιὰ νὰ μιλήσει ὁ Θεός. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα φώτιζε τὸ νοῦ τους καὶ κινοῦσε τὸ χέρι τους. Διαφορετικὰ δὲν ἐξηγεῖται πῶς τόσοι ἱεροὶ συγγραφεῖς, οἱ περισσότεροι ἀγράμματοι, βρέθηκαν νὰ ἔχουν μία ἀνεπανάληπτη σοφία καὶ νὰ παρουσιάζουν ἀλήθειες ποὺ ποτὲ μέχρι τότε δὲν εἶχαν γραφεῖ πουθενὰ ἀπὸ κανέναν ἄλλον. Πῶς μπόρεσαν νὰ φθάσουν σ᾽ ἕνα τέτοιο ἄφθαστο πνευματικὸ μεγαλεῖο ἐννοιῶν καὶ διδασκαλιῶν; Κανένας ἄλλος ἄνθρωπος στὸν κόσμο ἐκτὸς ἀπ’ αὐτοὺς δὲν μπόρεσε νὰ πεῖ τίποτε πιὸ μεγάλο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἐκεῖνοι κατέγραψαν. Κάθε φορὰ λοιπὸν ποὺ ἀνοίγουμε τὴν Ἁγία Γραφή, θὰ πρέπει νὰ συναισθανόμαστε μὲ δέος ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὴν θὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ καὶ τί θέλει αὐτὸς ἀπὸ ἐμᾶς, κατανοώντας ὅτι σὲ κάθε φράση της ὑπάρχουν νάματα αἰωνιότητος καὶ ἀφθαρσίας πού μᾶς μεταγγίζουν μακαριότητα. Ποὺ σταλάζουν σταγόνα-σταγόνα στὴν ψυχή μας την̀ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ μᾶς μεταφέρουν ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς, ἀπὸ τὴν θλίψη στὴν χαρά, ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2009, 01.10.10

,

Σχολιάστε