Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀπ. Παῦλος

Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2157, 15.06.17

ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                     Τὸ πέρασμά του φοβερό! Στὸ πέρασμά του ἡ θάλασσα βράζει. Τὰ ψάρια σκορποῦν τρομαγμένα. Οἱ κολυμβητὲς φρίττουν. Τὰ μικρὰ πλοιάρια κινδυνεύουν. Ὅταν ἀνοίγει τὰ πελώρια σαγόνια του, ὁ θάνατος ὀργιάζει. Φόβος καὶ τρόμος. Ἂν ὀσμιστεῖ αἷμα, τρελαίνεται. Καὶ τότε, ἀλίμονο σὲ ὅποιον βρεθεῖ μπροστά του.
.                 Καρχαρίας μαινόμενος.
.               Ἔτσι… τέτοιος ἔμοιαζε ὁ Σαούλ. Θηριῶδες ψάρι. Ἔβραζε τὴ θάλασσα, σήκωνε κύματα μανιασμένα, ἀπειλοῦσε μὲ θάνατο.
.                   Ὥσπου τὸν ψάρεψε ὁ μεγάλος ψαράς. Ἔριξε τὸ ἀγκίστρι του ἀπὸ ψηλὰ καὶ τὸν ἔπιασε. «Σαούλ, Σαούλ», τοῦ φώναξε, «τί με διώκεις;». Καὶ τὸ μεγάλο, τὸ αἱμοβόρο ψάρι πιάστηκε.

.                   Μέθυσε ἀπὸ τὴν χαρά του ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ξεκίνησε νὰ ἑρμηνεύει τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν πράξεων τῶν Ἀποστόλων, ἑρμήνευσε τὴν ἐπιγραφὴ –γιὰ ποιὸν λόγο ὀνομάζεται «πράξεις τῶν Ἀποστόλων»– καὶ ἐνῶ ἔπρεπε νὰ συνεχίσει μὲ τὸν πρῶτο στίχο τοῦ πρώτου κεφαλαίου…
.                   Δὲν ἄντεξε!
.                   Δὲν μπορῶ νὰ συνεχίσω, φώναξε μέσα στὴν Ἐκκλησία. Δὲν μὲ ἀφήνει ὁ Παῦλος. Τραβάει τὴ γλῶσσα μου πρὸς αὐτόν. Θέλω νὰ τὸν δῶ νὰ μπαίνει στὴ Δαμασκὸ δεμένος. Ὄχι μὲ σιδερένια ἁλυσίδα, ἀλλὰ μὲ τὴ φωνὴ τοῦ δεσπότου Χριστοῦ. Θέλω νὰ δῶ πιασμένο αὐτὸ τὸ μεγάλο ψάρι, ποὺ ἔβραζε ὅλη τὴν θάλασσα, αὐτὸν ποὺ σήκωσε τόσα κύματα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας. Θέλω νὰ τὸν δῶ πιασμένο «οὐκ ἀγκίστρῳ ἀλλὰ λόγῳ δεσποτικῷ»· ὄχι μὲ ἀγκίστρι ἀλλὰ μὲ τὸν λόγο τοῦ δεσπότου Χριστοῦ. Διότι ὁ δεσπότης μας Χριστός, αὐτὸς ποὺ δίδαξε τὴν τέχνη τῆς πνευματικῆς ἁλιείας, ὅπως στέκεται ὁ ψαρὰς σὲ ψηλὴ πέτρα, ἱστάμενος καὶ Αὐτὸς στὴν ψηλὴ πέτρα τοῦ οὐρανοῦ, ἔριξε σὰν ἀγκίστρι αὐτὴ τὴν φωνή· «Σαῦλε, Σαῦλε, τί με διώκεις;», καὶ ἔτσι ψάρεψε αὐτὸ τὸ μεγάλο ψάρι.
.                   Κι ὅπως τὰ ψάρια, ὅταν πιαστοῦν, τυφλώνονται, ἔτσι κι αὐτὸ τὸ ψάρι μόλις κατάπιε τὸ ἀγκίστρι, ἀποτυφλώθηκε. «Ἀλλ᾽ ἐκείνη ἡ τύφλωσις πᾶσαν οἰκουμένην ἀναβλέψαι ἐποίησε».
.                   Νὰ ποιὰ πράγματα θέλω νὰ δῶ, τονίζει ὁ Ἅγιος.Γι᾽ αὐτὸ ἄφησα τὸ προοίμιο καὶ σπεύδω νὰ πηδήξω στὴ μέση τοῦ βιβλίου. «Παῦλος γὰρ καὶ Παύλου πόθος ἠνάγκασεν ἡμᾶς πηδῆσαι τοῦτο τὸ πήδημα. Παῦλος καὶ ὁ Παύλου πόθος».
.                   Συγχωρέστε με, φώναξε. Ἢ μᾶλλον, μὴ μὲ συγχωρεῖτε, ἀλλὰ ζηλέψτε με. «Ζηλώσατε τὸν ἔρωτα τοῦτον»· ζηλέψετε τὴν ἀγάπη αὐτή, ποὺ ἔχω γιὰ τὸν Παῦλο.
.                   Ὁ Χρυσόστομος εἶχε πάθος μὲ τὸν μέγα Ἀπόστολο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε «στόμα τοῦ Παύλου». Καὶ γι᾽ αὐτὸ προέτρεξε στὸ κήρυγμά του νὰ βρεθεῖ στὸν δρόμο τῆς Δαμασκοῦ, ὅπου ὁ Χριστὸς συνέλαβε τὸν Παῦλο.
.                   Τὸν συνέλαβε!
.                   Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ὁ καρχαρίας ἔγινε δελφίνι, ὁ διώκτης ἔγινε ὁ Ἀπόστολος, ὁ Σαῦλος Παῦλος.
.                   Καὶ ὁ Παῦλος;… αὐτὸ τὸ ζωντανὸ θαῦμα, ἡ ἔκπληξη τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, πῆρε τοὺς δρόμους, τὰ βουνά, τὶς θάλασσες· πῆρε τὶς πόλεις μία πρὸς μία, τὶς κωμοπόλεις, τὰ χωριὰ καὶ ἄνοιξε πόλεμο. Πόλεμο πρὸς τὸ σκοτάδι, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορες «τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφ. ϛ´ 12).
.                   Βῆμα πρὸς βῆμα ἄρχισε ἡ ἀπελευθέρωση τῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ κάστρα ἔπεφταν, καὶ ἔστηνε πάνω στὰ τείχη τους τὸν αἰματόβρεχτο σταυρό. Ἔπεσε ἡ Ἀντιόχεια, ἡ Ἔφεσος, ἡ Μίλητος, οἱ Κολλασές, ἡ περιοχὴ τῆς Γαλατίας, ἡ Κύπρος, ἡ Κρήτη, ἡ Τροία.
.                   Ἀπὸ τὴν Τροία ξεκίνησε τὴν ἐκστρατεία γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἠπειρωτικῆς Εὐρώπης. Κατέκτησε τοὺς Φιλίππους, τὴν Θεσσαλονίκη, τὴν Βέροια, τὴν Ἀθήνα, τὴν Κόρινθο, τὴ Νικόπολη τῆς Ἠπείρου, καὶ ἔπειτα εἰσέβαλε στὴν Ρώμη, χτύπησε τὴν δαιμονικὴ πλάνη στὴν καρδιὰ τῆς αὐτοκρατορίας. Ἐκεῖ φυλακίστηκε, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ σπάσει τὰ σίδερα τοῦ σατανικοῦ δεσμωτηρίου. Καμιὰ κατάκτηση δὲν ὑπῆρξε εὔκολη. Πολέμησε μὲ ὅλες τὶς σατανικὲς δυνάμεις. Ραβδίστηκε, λιθοβολήθηκε, ναυάγησε τρεῖς φορές, ἕνα ὁλόκληρο μερόνυχτο πάλευε μὲ τὰ κύματα. Κινδύνευε παντοῦ, στὶς πόλεις, στὶς ἐρημιές, στὴ θάλασσα. Πέθανε ἀμέτρητες φορές. Καὶ κάθε φορὰ φώναζε θριαμβικά: «καὶ ἰδοὺ ζῶμεν»! Εἶμαι ἀκόμη ζωντανός! Ἔφτασα στὶς πύλες τοῦ ἅδη, ἀλλὰ νὰ ποὺ ζῶ!
.                   Δύο χιλιετίες μετὰ μένουμε νὰ θαυμάσουμε τὸν Παῦλο. Τὸν μέγα Ἀπόστολο. Τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ. Τὸν νικητὴ τοῦ κόσμου. Τὸν κατακτητὴ τῆς Εὐρώπης. Τὸν εὐεργέτη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Τὸν φλογερὸ μύστη τοῦ Χριστοῦ. Τὸν φλεγόμενο μετεωρίτη ποὺ ἔκαψε καὶ γκρέμισε τὰ κάστρα τοῦ ἐχθροῦ! Τὸν θαυμάζουμε. Τὸν χειροκροτοῦμε ἀπὸ τὶς κερκίδες τῶν παγωμένων καρδιῶν μας…
.                   Ἂν ζοῦσε σήμερα…

Advertisements

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΙΛΑΣ, Ὁ μετὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου συνιδρυτὴς τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Φιλίππων (Ἀρ. Θεοδωρόπουλος)

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΙΛΑΣ
μετ το ποστόλου Παύλου συνιδρυτς τς ποστολικς κκλησίας τν Φιλίππων

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς

.                     Μέσα στὴν εὐλογημένη χορεία τῶν Ἁγίων Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων συναριθμεῖται καὶ ὁ τιμώμενος στὶς 30 Ἰουλίου Ἅγιος Ἀπόστολος Σίλας, ὁ καὶ συνέκδημος τοῦ θεηγόρου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ἀλλὰ καὶ συνεργάτης τοῦ κορυφαίου Ἀποστόλου Πέτρου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι στὴν πρώτη του ἐπιστολὴ τὸν χαρακτηρίζει ὡς «πιστὸ ἀδελφό». Ἄλλωστε μέσα ἀπὸ τὴν ἐπίγεια βιοτὴ καὶ τὴν ἱεραποστολική του δράση διακρίθηκε γιὰ τὸν ἔνθερμο ζῆλο, τὴν ἀκλόνητη καὶ ζωντανὴ πίστη, τὸ θυσιαστικὸ φρόνημα καὶ τὴν ἀξιομνημόνευτη καρτερία.

.               Ὁ ἔνδοξος καὶ πανεύφημος Ἅγιος Ἀπόστολος Σίλας, ποὺ τὸ ὄνομά του εἶναι συντετμημένη μορφὴ τοῦ ὀνόματος Σιλουανός, μὲ τὸ ὁποῖο μάλιστα ἀναφέρεται τόσο στὴ Β´ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς Κορινθίους ὅσο καὶ στὴν Α´ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ἀπολάμβανε τὴν ἰδιαίτερη ἐκτίμηση καὶ τὸν μεγάλο σεβασμὸ στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναδείχθηκε μεταξὺ τῶν ἐκλεκτῶν καὶ ἡγετικῶν στελεχῶν της, γεγονὸς ποὺ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων στὰ Κεφάλαια 15, 16 καὶ 17. Ἡ μεγάλη ἀναγνώριση τῆς προσωπικότητος τοῦ Ἁγίου Σίλα στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου μνημονεύεται ὡς «ἡγούμενος ἐν τοῖς ἀδελφοῖς», παρακίνησε τοὺς ὑπόλοιπους Ἀποστόλους νὰ ἐπιλέξουν αὐτὸν καὶ τὸν Ἰούδα, τὸν ἐπονομαζόμενο Βαρσαβά, γιὰ νὰ συνοδεύσουν τοὺς Ἀποστόλους Παῦλο καὶ Βαρνάβα στὴν Ἀντιόχεια. Ἐκεῖ θὰ ἐπέδιδαν τὴν ἐπιστολὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ποὺ περιεῖχε τὴν ἀπόφαση τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου τῆς Ἱερουσαλήμ, παρέχοντας παράλληλα καὶ τὶς ἀπαραίτητες ἐπεξηγήσεις, ὥστε νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ ἐνδεχόμενος κίνδυνος παρανόησης τῶν ἀποφάσεων αὐτῆς τῆς Συνόδου.
.               Φτάνοντας στὴν Ἀντιόχεια ὁ Ἅγιος Σίλας παρέδωσε στοὺς Ἀντιοχεῖς τὴν ἀπόφαση τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου καὶ παρέμεινε μαζὶ μὲ τὸν Ἰούδα γιὰ νὰ ἐργασθεῖ μὲ ἔνθερμο ἱεραποστολικὸ ζῆλο γιὰ τὴ διάδοση τοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ «Ἰούδας τε καὶ Σίλας, καὶ αὐτοὶ προφῆται ὄντες, διὰ λόγου πολλοῦ παρεκάλεσαν τοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἐπεστήριξαν, Πράξεις (ιε´ 32)». Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς του στὴν Ἀντιόχεια συνδέθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος βρῆκε στὸ πρόσωπο τοῦ Σίλα τὸν ἔμπιστο καὶ πολύτιμο συνεργάτη καὶ συνοδοιπόρο του. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἐπέλεξε ὡς τὸν πλέον κατάλληλο συνοδό του γιὰ τὴ Β´ Ἀποστολική του περιοδεία τὸν Μάρτιο τοῦ 49μ.Χ., προκειμένου νὰ διαδοθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἔθνη. Ἄλλωστε ὁ Σίλας διέθετε ἔνθερμο ἱεραποστολικὸ ζῆλο καὶ βαθιὰ πίστη, εὐφυΐα καὶ δυναμισμό, τόλμη καὶ παρρησία, ἐνῶ ἀπολάμβανε τὴν ὑψηλὴ ἀναγνώριση τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Ἐπιπλέον ἦταν, ὅπως καὶ ὁ Παῦλος, Ρωμαῖος πολίτης. Ἐνδεικτικὸ εἶναι μάλιστα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Σίλας ἐπελέγη ἀπὸ τὸν Παῦλο ὡς συνοδὸς καὶ συνεργάτης του ἀντὶ τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου. Ἔτσι ἀκολούθησε τὸν Παῦλο στὶς περιοδεῖες του στὴν Καρία, τὴν Κιλικία, τὴ Λυκαονία, τὴ Φρυγία, τὴ Γαλατία καὶ τὴν Τρωάδα, ὑπομένοντας τὶς θλίψεις, τὶς στερήσεις καὶ τὶς ταλαιπωρίες ποὺ ὑπέστη ὁ θεηγόρος καὶ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν. Παράλληλα ὁ Σίλας, ὁ πιστὸς καὶ ἔνθεος αὐτὸς συνακόλουθός του, ἐπέδειξε ἀξιοθαύμαστη ὑπομονὴ καὶ καρτερία, ἀλλὰ καὶ ξεχωριστὴ αὐτοθυσία, γεγονὸς ποὺ ἐγκωμιάζεται στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων.
.                     Ὁ Σίλας ὅμως συνόδευσε τὸν Παῦλο καὶ στὴν ἱεραποστολική του περιοδεία στὴ Μακεδονία, ὅπου μετέβη γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ κατόπιν θαυμαστοῦ ὁράματος. Σύμφωνα μ’ αὐτὸ ἄνδρας ἀπὸ τὴ Μακεδονία ἐμφανίσθηκε στὸν Παῦλο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ἔρθει στὴ γῆ τῆς Μακεδονίας γιὰ νὰ κηρύξει τὴ χριστιανικὴ πίστη. Ἔτσι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας ἀναχώρησαν ἀπὸ τὴν Τρωάδα καὶ διὰ μέσου της Σαμοθράκης ἀποβιβάστηκαν στὴ Νεάπολη ποὺ εἶναι ἡ σημερινὴ πόλη τῆς Καβάλας. Ἀπὸ ἐκεῖ ἔφτασαν στοὺς Φιλίππους ποὺ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πόλεις τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ ταυτόχρονα καὶ Ρωμαϊκὴ ἀποικία. Στὸν τόπο αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εὐρισκόμενος ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη κοντὰ στὸν ποταμὸ Ζυγάκτη κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ἀκροατὲς τοῦ κηρύγματός του ἦταν γυναῖκες, μεταξὺ δὲ αὐτῶν καὶ ἡ ἐκ Θυατείρων τῆς Μ. Ἀσίας Λυδία ἡ πορφυρόπωλις, ἡ μετέπειτα ἁγία καὶ ἰσαπόστολος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ἀκούγοντας τὴ διδασκαλία τοῦ Παύλου γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ βαπτίσθηκε χριστιανή, ὅπως καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά της. Στοὺς Φιλίππους ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θεράπευσε μὲ τὴν προσευχητικὴ συμμετοχὴ καὶ τοῦ πιστοῦ συνοδοιπόρου καὶ συνεργάτου του, τοῦ Ἁγίου Σίλα, ἕνα κορίτσι ποὺ βρισκόταν κάτω ἀπὸ ἰσχυρὴ δαιμονικὴ ἐπήρεια καὶ μὲ τὶς μαντεῖες της ἐπέφερε πολλὰ κέρδη στοὺς κυρίους της. Τὸ κορίτσι αὐτὸ ἀκολουθοῦσε ἐπίμονα τὸν Παῦλο καὶ τὸν Σίλα καὶ φώναζε γιὰ πολλὲς ἡμέρες τὸ ἀκόλουθο: «οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας». Τότε οἱ δύο κήρυκες τῆς χριστιανικῆς πίστεως κατάλαβαν ὅτι τὸ νεαρὸ κορίτσι ἦταν δαιμονισμένο καὶ ἁπλὰ ἀκολουθοῦσε τοὺς δύο Ἀποστόλους, πιστεύοντας ὅτι ἔχουν μία ἀνώτερη δύναμη, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχει συνειδητοποιήσει τὴ χάρη καὶ τὴν εὐεργεσία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος μὲ τὴ συμπροσευχὴ τοῦ Σίλα ἀπευθυνόμενος στὸν δαίμονα ποὺ εἶχε τὸ νεαρὸ κορίτσι μέσα στὴ ψυχή του, εἶπε: «Παραγγέλω σοι, ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ’ αὐτῆς, καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ». Ἀμέσως τὸ κορίτσι ἀπελευθερώθηκε ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ δαίμονος καὶ εἰσῆλθε μέσα στὴν ψυχή της ἡ δύναμη τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
.               Ὅμως ἡ θαυματουργικὴ δύναμη καὶ τὸ πύρινο κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων Παύλου καὶ Σίλα στοὺς Φιλίππους προκάλεσε ἀναταραχὴ στὴν πόλη καὶ ἐξόργισε τοὺς ἀνώτατους ἄρχοντες, ἀφοῦ ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία ἐρχόταν σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῆς Ρωμαϊκῆς παροικίας. Αὐτὸ εἶχε ὡς συνέπεια νὰ ξεσηκωθεῖ ὁ λαὸς ἐναντίον τους καὶ νὰ δοθεῖ ἡ ἐντολὴ νὰ ραβδιστοῦν ἀνηλεῶς οἱ δύο κήρυκες τῆς πίστεως. Ἔτσι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας, ἀποσιωπώντας τὴν ἰδιότητά τους ὡς «Ρωμαῖοι πολίτες» , ὑπέστησαν σκληροὺς καὶ ἀπάνθρωπους ραβδισμοὺς καὶ κατόπιν ρίχθηκαν σὲ σκοτεινὴ ἐσωτερικὴ φυλακή, ἐνῶ τοποθετήθηκε καὶ δεσμοφύλακας γιὰ νὰ ἐπιβλέπει τὴ φύλαξή τους. Ἐνδεικτικὸ εἶναι ὅτι τὰ πόδια τους ἦταν στερεωμένα πάνω σὲ ξύλο, ἀλλὰ παρὰ τὶς κακουχίες οἱ δύο Ἀπόστολοι προσεύχονταν ὅλη τὴ νύχτα, ὑμνώντας καὶ δοξολογώντας τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Μάλιστα οἱ φυλακισμένοι στὰ ἄλλα κελιὰ ἄκουγαν μὲ θαυμασμὸ τοὺς οὐράνιους αὐτοὺς ὕμνους ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὸ κελὶ τῶν δύο Ἀποστόλων. Δὲν ἄργησε ὅμως νὰ ἔρθει καὶ ἡ λυτρωτικὴ λύση καὶ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ ἕνας αἰφνίδιος καὶ ἰσχυρὸς σεισμὸς τράνταξε τὰ θεμέλια της φυλακῆς. Ἀμέσως ἄνοιξαν διάπλατα ὅλες οἱ πόρτες καὶ ἔσπασαν οἱ ἁλυσίδες ὅλων τῶν φυλακισμένων. Βλέποντας ἔντρομος ὁ δεσμοφύλακας αὐτὸ τὸ ἀπρόσμενο καὶ ἀκατάληπτο γεγονὸς καὶ γνωρίζοντας τὶς τραγικὲς συνέπειες ποὺ θὰ εἶχε γιὰ ἐκεῖνον, ἀποφάσισε μὲ τὸ σπαθί του νὰ δώσει τέλος στὴ ζωή του. Τότε ὁ Παῦλος τοῦ φώναξε δυνατά: «μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γὰρ ἐσμεν ἐνθάδε». Ἀκούγοντας ἔντρομος ὁ δεσμοφύλακας τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Παύλου, ρώτησε τοὺς δύο κήρυκες τῆς πίστεως τί πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ σωθεῖ. Τότε ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν νὰ πιστέψει στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ σωθεῖ τόσο ἐκεῖνος ὅσο καὶ ἡ οἰκογένειά του. Κατόπιν ὁ δεσμοφύλακας, ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπόλοιπα μέλη τῆς οἰκογένειάς του βαπτίσθηκαν χριστιανοί, ἐνῶ παρέθεσε στοὺς δύο Ἀποστόλους πλούσιο τραπέζι. Ἀξιοσημείωτο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι πρὶν τὴ βάπτισή του περιποιήθηκε ἀκόμη καὶ τὶς πληγές τους.
.               Στὸ μεταξὺ οἱ ἄρχοντες τῶν Φιλίππων ποὺ εἶχαν φυλακίσει καὶ τιμωρήσει μὲ ραβδισμοὺς τοὺς δύο Ἀποστόλους, πρόσταξαν νὰ τοὺς ἀπελευθερώσουν. Ὁ δεσμοφύλακας ἐνημέρωσε τὸν Παῦλο, ὁ ὁποῖος ὅμως διαμαρτυρήθηκε ἔντονα, λέγοντας ὅτι χωρὶς νὰ δικασθεῖ ἐκεῖνος καὶ ὁ Σίλας, μαστιγώθηκαν καὶ φυλακίστηκαν, παρόλο ποὺ ἦταν Ρωμαῖοι πολίτες καὶ τώρα τοὺς καλοῦν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πόλη κρυφά. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀρνήθηκαν νὰ πράξουν κάτι τέτοιο. Μόλις ὅμως οἱ ἄρχοντες πληροφορήθηκαν ὅτι εἶναι Ρωμαῖοι πολίτες, τοὺς ζήτησαν συγγνώμη καὶ τοὺς παρακάλεσαν νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν πόλη. Τότε οἱ δύο Ἀπόστολοι βγῆκαν ἀπὸ τὴ φυλακὴ καὶ ἀφοῦ πῆγαν στὸ σπίτι τῆς Λυδίας, ὅπου εἶχαν συναθροιστεῖ πολλοὶ χριστιανοί, τοὺς καθοδήγησαν πνευματικὰ καὶ κατόπιν ἔφυγαν ἀπὸ τοὺς Φιλίππους, ὅπου χάρη στὴν εὐεργετικὴ παρουσία καὶ τὴ διδασκαλία τους ἱδρύθηκε σ’ αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας ἡ πρώτη χριστιανικὴ Ἐκκλησία τῆς Εὐρώπης.
.             Μετὰ τὴν ἀναχώρησή τους ἀπὸ τοὺς Φιλίππους πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἀμφίπολη καὶ τὴν Ἀπολλωνία καὶ ἔφθασαν στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου ὑπῆρχε συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖ συνέχισαν μὲ τὸν ἴδιο ἔνθερμο ἱεραποστολικὸ ζῆλο τὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ οἱ ραβδισμοὶ καὶ οἱ φυλακίσεις ποὺ εἶχαν ὑποστεῖ, δὲν ἔκαμψαν καθόλου τὸ ἀγωνιστικό τους φρόνημα. Ἡ πνευματικὴ παρουσία τῶν δύο Ἀποστόλων στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἡ πύρινη διδασκαλία τους γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Μεσσία ποὺ ἔπρεπε νὰ σταυρωθεῖ καὶ νὰ ἀναστηθεῖ ἐκ νεκρῶν, παρακίνησε ἀρκετοὺς Ἰουδαίους νὰ πιστέψουν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γίνουν μαθητὲς τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα. Ἀλλὰ καὶ πολλοὶ προσήλυτοι Ἕλληνες, ὅπως καὶ γυναῖκες ποὺ εἶχαν μεγάλη ἐπιρροὴ στὴν κοινωνία, ἀσπάσθηκαν τὴ χριστιανικὴ πίστη. Ὅμως ἡ ἀπήχηση τοῦ κηρύγματος γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ στὴ Θεσσαλονίκη ἦταν τόσο ἰσχυρή, ὥστε οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ δὲν πίστεψαν στὸ κήρυγμα τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα, ἀντέδρασαν καὶ ἐπηρεάζοντας πονηροὺς ἀνθρώπους, ξεσήκωσαν τὸν ὄχλο καὶ προκάλεσαν ἀναταραχὴ στὴν πόλη. Μάλιστα ἀναζήτησαν τοὺς δύο Ἀποστόλους, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τοὺς βρῆκαν, κατηγόρησαν τὸν Ἰάσονα ὅτι τοὺς φιλοξενεῖ στὸ σπίτι του, ἰσχυριζόμενοι ὅτι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔφεραν τὴν ἀναταραχὴ στὴν πόλη. Ὅμως κατόπιν χρηματικῆς ἐγγυήσεως, ἄφησαν ἐλεύθερους τὸν Ἰάσονα καὶ ἄλλους χριστιανούς, ἐνῶ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας ἀναγκάσθηκαν νὰ φυγαδευτοῦν τὴ νύχτα καὶ νὰ καταφύγουν στὴ Βέροια.
.                 Οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Βέροιας ἦταν πιὸ καλοπροαίρετοι σὲ σύγκριση μ’ αὐτοὺς ποὺ ζοῦσαν στὴ Θεσσαλονίκη καὶ γι’ αὐτὸ καὶ ἀποδέχθηκαν μὲ μεγάλη προθυμία τὸ κήρυγμα γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ἐνῶ καθημερινὰ μελετοῦσαν τὴν Ἁγία Γραφὴ γιὰ νὰ διαπιστώσουν, ἐὰν αὐτὰ ποὺ κήρυτταν οἱ Ἀπόστολοι συμφωνοῦσαν μὲ τὰ γραφόμενα. Ἡ παρουσία τῶν Ἀποστόλων Παύλου, Σίλα καὶ Τιμοθέου στὴ Βέροια ὑπῆρξε ἰδιαίτερα εὐεργετική, ἀφοῦ πολλοὶ Ἰουδαῖοι ἀσπάσθηκαν τὴ χριστιανικὴ πίστη, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Σωσίπατρος, ὅπως καὶ γυναῖκες τῆς ἀνώτερης κοινωνικῆς τάξεως. Μόλις ὅμως πληροφορήθηκαν οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Θεσσαλονίκης ὅτι οἱ ἐκδιωχθέντες τρεῖς κήρυκες τῆς πίστεως βρίσκονται στὴ Βέροια καὶ κηρύττουν τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, πῆγαν ἐκεῖ καὶ ξεσήκωσαν τὸν ὄχλο ἐναντίον τους. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀνάγκασε τοὺς χριστιανοὺς τῆς Βέροιας νὰ φυγαδεύσουν τὸν Παῦλο στὴν Ἀθήνα, ἐνῶ ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος παρέμειναν στὴ Βέροια. Ἀργότερα ὅμως κατ’ ἐντολὴν τοῦ Παύλου ἐγκατέλειψαν καὶ οἱ δύο τὴ Βέροια καὶ μετέβησαν στὴν Κόρινθο, ὅπου βρισκόταν ὁ θεηγόρος καὶ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος. Ἐκεῖ συνέδραμαν τὸν Παῦλο στὸ ἱεραποστολικό του ἔργο καὶ μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὁ Σίλας κατέστη ἰδιαίτερα ἀγαπητὸς στὸν λαὸ τῆς Κορίνθου καὶ ἀναδείχθηκε ἀκάματος ἐργάτης στὸ κηρυκτικὸ ἔργο τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Ἐνδεικτικὸ μάλιστα τῆς ἀγάπης τοῦ κορινθιακοῦ λαοῦ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀποστόλου Σίλα εἶναι ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρηση τοῦ οὐρανοβάμονος Παύλου ἀπὸ τὴν Κόρινθο, ὁ Σίλας ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως τῆς Κορίνθου καὶ ἐκεῖ παρέδωσε εἰρηνικὰ τὸ πνεῦμα του στὸν ἀθλοθέτη Κύριο.
.             Ἡ δράση τοῦ Ἀποστόλου Σίλα μνημονεύεται καὶ στὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 423 ἀρχαῖο χειρόγραφο τῆς Ἱεροσολυμιτικῆς Βιβλιοθήκης, ὅπου τὸ ὄνομά του ἀναφέρεται μεταξὺ τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων στὴ δέκατη πέμπτη σειρά. Ἀλλὰ ὁ Σίλας ὑπῆρξε συνεργάτης καὶ τοῦ κορυφαίου Ἀποστόλου Πέτρου, μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε γνωρισθεῖ προτοῦ γίνει συνοδοιπόρος τοῦ θεηγόρου Ἀποστόλου Παύλου. Μάλιστα συμμετεῖχε καὶ στὴ συγγραφὴ τῆς Α´ Ἐπιστολῆς τοῦ Πέτρου, ὁ ὁποῖος τὸν χαρακτηρίζει σ’ αὐτὴ «πιστὸ ἀδελφό». Τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ ὁ Πέτρος τοῦ τὴν ἔδωσε γιὰ νὰ τὴν κομίσει στὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες ποὺ βρίσκονταν στὶς περιοχὲς τοῦ Πόντου, τῆς Γαλατίας, τῆς Καππαδοκίας, τῆς δυτικῆς Μ. Ἀσίας καὶ τῆς Βιθυνίας. Ἡ πολύπτυχη ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ τιμωμένου στὶς 30 Ἰουλίου Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Σίλα ὑμνεῖται καὶ γεραίρεται τόσο μέσα ἀπὸ τὴν Ἀσματική του Ἀκολουθία, τὴν ποιηθεῖσα ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Μοναχὸ Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, Ὑμνογράφο τῆς Μεγάλης του Χριστοῦ Ἐκκλησίας ὅσο καὶ μέσα ἀπὸ τὸν Παρακλητικὸ Κανόνα ποὺ συντάχθηκε πρὸς τιμήν του ἀπὸ τὸν Ἱερομόναχο Ἀθανάσιο Σιμωνοπετρίτη, ἐπίσης Ὑμνογράφο τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
.                   Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Σίλας μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο εἶναι οἱ συνιδρυτὲς τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Φιλίππων ποὺ ὑπῆρξε καὶ ἡ πρώτη χριστιανικὴ Ἐκκλησία τῆς Εὐρώπης. Ἀξιοσημείωτη εἶναι καὶ ἡ σχετικὴ ἐπιχώρια παράδοση ὅτι στοὺς πρόποδες τῶν λόφων πάνω ἀπὸ τὴ σημερινὴ πόλη τῆς Καβάλας σταμάτησαν γιὰ ἀνάπαυση οἱ Ἀπόστολοι Παῦλος, Σίλας, Τιμόθεος καὶ Λουκᾶς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κοπιώδους ὁδοιπορίας τους ἀπὸ τὸ λιμάνι τῆς Νεαπόλεως πρὸς τοὺς Φιλίππους. Στὸν εὐλογημένο αὐτὸ τόπο θεμελιώθηκε στὶς 12 Ἰουνίου 1937 μικρὸς ναὸς ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Σίλα, ὁ ὁποῖος ὅμως κατὰ τὴ διάρκεια τῆς γερμανοβουλγαρικῆς κατοχῆς (1941 -1944) ὑπέστη μεγάλες καταστροφές. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁδήγησε τὸν ἀοίδιμο Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου κυρὸ Χρυσόστομο Χατζησταύρου (1924-1962), τὸν καὶ μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος (1962 – +9 Ἰουνίου 1968) νὰ μετατρέψει τὸ ἐξοχικὸ παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Σίλα σὲ ἀνδρώα Ἱερὰ Μονὴ ἐπ’ ὀνόματί του κατόπιν σχετικοῦ βασιλικοῦ διατάγματος (26/1946, ΦΕΚ 275/9-9-46). Ἀργότερα καὶ μὲ σχετικὴ πρωτοβουλία του θεμελιώθηκε νέος περικαλλὴς ἱερὸς ναὸς τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ἐγκαινιάσθηκε στὶς 20 Μαΐου 1956.

Σήμερα ἡ εὑρισκόμενη σὲ ἀπόσταση μόλις τριῶν χιλιομέτρων ἀπὸ τὴν Καβάλα Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίλα εἶναι ἀνακαινισμένη καὶ δέχεται πολυπληθεῖς προσκυνητὲς ποὺ καταφθάνουν γιὰ νὰ ζητήσουν τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὴ θαυματουργική του χάρη, ἀφοῦ ἀναρίθμητα εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἔχει ἐπιτελέσει ὁ ἔνθεος καὶ πανεύφημος αὐτὸς Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ.
.             Ἰδιαίτερη τιμὴ ἀπολαμβάνει ὁ Ἅγιος Σίλας στὴ Ρόδο, ὅπου σὲ ἀπόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων ἀπὸ τὸ χωριὸ Σορωνὴ καὶ σὲ κατάφυτη ἀπὸ πεῦκα περιοχὴ βρίσκεται τὸ παλαιὸ ἐξωκκλήσιο τοῦ Ἁγίου, γνωστὸ στὸν ροδιακὸ λαὸ ὡς «Ἅγιος Σουλᾶς».

Ἐντὸς τοῦ ναοῦ ὑπάρχει θαυματουργὸ ἁγίασμα, τὸ ὁποῖο θεραπεύει διάφορες δερματικὲς ἀσθένειες καὶ ἰδιαίτερα τὴν ψώρα. Ἡ ἀποδιδόμενη τιμὴ στὸν Ἅγιο Σίλα στὴ Ρόδο καὶ ἡ ὕπαρξη ὁμωνύμου ἱεροῦ ναοῦ μὲ μεγάλη θαυματουργικὴ φήμη συνδέεται μὲ παλαιὰ τοπικὴ παράδοση. Σύμφωνα μ’ αὐτὴ ὁ Ἅγιος Σίλας ἦρθε στὴ Ρόδο μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο γιὰ νὰ κηρύξουν τὸν χριστιανισμό. Ὅταν ὁ Ἅγιος Σίλας ἐπισκέφθηκε τὴν περιοχὴ τῆς Σορωνῆς, ὅπου βρίσκεται σήμερα ὁ ὁμώνυμος ναός, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὑπῆρχε εἰδωλολατρικὸς βωμός. Μόλις ὁ Ἅγιος ἄρχισε νὰ κηρύττει γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, οἱ κάτοικοι τὸν ἀντιμετώπισαν μὲ μεγάλη δυσπιστία καὶ καχυποψία. Τότε γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴ θαυματουργικὴ δύναμη τοῦ Κυρίου σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ψεύτικη θρησκεία τῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν, πρότεινε νὰ φέρουν ἕναν ἀσθενῆ τῆς περιοχῆς ποὺ ἔπασχε ἀπὸ ψώρα καὶ νὰ προσευχηθοῦν οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων γιὰ τὴ θεραπεία του. Στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἀσθενὴς θεραπευτεῖ ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῶν ἱερέων τῶν εἰδωλολατρῶν, τότε θὰ ἀσπασθεῖ καὶ ἐκεῖνος τὴν εἰδωλολατρικὴ θρησκεία. Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπάρξει θεραπεία τοῦ ἀσθενοῦς, τότε θὰ προσευχηθεῖ στὸν ἕναν καὶ ἀληθινὸ Θεὸ καὶ θὰ ἀποδειχθεῖ περίτρανα ἡ ἀνωτερότητα τοῦ Θεοῦ, τὸν Ὁποῖο διδάσκει καὶ πιστεύει. Ἡ πρόταση ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τοὺς κατοίκους καὶ ὅπως ἦταν αὐτονόητο, οἱ προσευχὲς τῶν ἱερέων τῶν ψεύτικων εἰδώλων δὲν ἔφεραν ἀπολύτως κανένα ἀποτέλεσμα. Ἀπεναντίας ἡ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ θεράπευσε τὸν ἀσθενῆ καὶ ἔτσι οἱ κάτοικοι πίστεψαν στὴ χριστιανικὴ θρησκεία.

Μέχρι σήμερα πλῆθος προσκυνητῶν συρρέει κάθε χρόνο στὶς 30 Ἰουλίου στὴ λαοφιλῆ πανήγυρη τοῦ Ἁγίου στὸν ὁμώνυμο ἱερὸ ναὸ τῆς Σορωνῆς Ρόδου.
.                 Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Σίλας τιμᾶται καὶ στὴν ἡρωικὴ καὶ φιλόξενη μεγαλόνησο τῆς Κρήτης, ὅπου τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου φέρει χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Τεμένους τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου, στὸ ὁποῖο ὁ ἔνδοξος καὶ πανεύφημος Ἀπόστολος σεμνύνεται μὲ δύο ὁμωνύμους ἱεροὺς ναούς, τὸν παλαιὸ καὶ τὸν νέο ἐνοριακό, καθὼς καὶ οἰκισμὸς κοντὰ στὸ χωριὸ Δαμαβόλου τῆς ἐπαρχίας Μυλοποτάμου τοῦ νομοῦ Ρεθύμνης, ὅπου ὑπάρχει ἐπίσης ὁμώνυμος ναός. Ναοὶ (ἐξωκκλήσια –παρεκκλήσια) ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Σίλα στὴν Κρήτη ὑπάρχουν ἐπίσης στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ νομοῦ Λασιθίου καὶ συγκεκριμένα στὴ Νεάπολη, στὰ χωριὰ Καλὸ Χωριὸ καὶ Μάλες, στὸν οἰκισμὸ Βαθὺ Κριτσᾶς, καθὼς καὶ στὸ χωριὸ Κεράσια τῆς ἐπαρχίας Μαλεβιζίου τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου. Στὴν Ἀττικὴ ὁ Ἅγιος Σίλας τιμᾶται στὴν ὄμορφη καὶ πευκόφυτη περιοχὴ τῆς Νέας Πεντέλης μὲ ὁμώνυμο παρεκκλήσιο, τὸ ὁποῖο ὑπάγεται στὸν ἱερὸ ἐνοριακὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς τῆς περιοχῆς καὶ ὅπου κάθε χρόνο στὴ μνήμη του προσέρχονται πολυάριθμοι χριστιανοὶ γιὰ νὰ τὸν τιμήσουν. Τέλος ἐξωκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Σίλα ὑπάρχει καὶ στὴν περιοχὴ τοῦ χωριοῦ Μόρια τῆς νήσου Λέσβου, ἐνῶ στὴν Κύπρο στὸ προάστιο Ὕψωνας τῆς Λεμεσοῦ καὶ σὲ περιοχὴ ποὺ φέρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου σώζονται τὰ ἐρείπια τῆς ἀρχαίας Μονῆς τοῦ Ἁγίου Σίλα, ὅπου κατ’ ἔτος στὶς 30 Ἰουλίου ἑορτάζεται μὲ εὐλάβεια ἡ πανίερη μνήμη του.
.         Ἂς ἐπικαλεστοῦμε λοιπὸν τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἐνθέου καὶ παμμακαρίστου Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Σίλα στὴν καθημερινὴ ζωὴ καὶ τὸν προσωπικό μας πνευματικὸ ἀγώνα, ὥστε νὰ ἀποκτήσουμε καὶ ἐμεῖς τὸν ἔνθερμο ἱεραποστολικό του ζῆλο, τὴν ἀκλόνητη πίστη του καὶ τὴν ὑπομονή του στὴ σημερινὴ ἀλλοπρόσαλλη ἐποχὴ μὲ τοὺς πάμπολλους πνευματικοὺς κινδύνους καὶ τὰ τόσα ὑπαρξιακὰ ἀδιέξοδα.

 

Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς

Βιβλιογραφία

  • Βίος καὶ Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίλα, Ἐκδόσεις «Παρουσία», 2η Ἔκδοση, Καβάλα 2011.

Εἰκόνες

[01] Φορητὴ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Σίλα σὲ προσκυνητάρι στὸν ὁμώνυμο Ἱερὸ Ναὸ Ν. Πεντέλης Ἀττικῆς. Ἱστορήθηκε τὸ 1955 ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα τῶν Ἀβραμαίων στὴ Νέα Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

ΠΗΓΗ: kallimasia.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

KILISTRA ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ,
ΕΔΩ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

kilistrada-birlikte-yasamin-sirlari-arastiriliyor.               Τὸ ἱστορικὸ κελὶ ὅπου διέμενε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατὰ τὴ διάρκεια τῶν περιοδειῶν του στὴν Μικρὰ Ἀσία, στὴν περιοχὴ ὅπου εἶχε δημιουργήσει τὴν πρώτη μεγάλη ὁμάδα τῶν πιστῶν του, φέρνουν στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας οἱ Τοῦρκοι, ὅπως ἀναφέρεται σὲ δημοσίευμα τῆς τουρκικῆς ἐφημερίδας, Yeni Safak.
Χάρτης-Kilistras.               Σύμφωνα μὲ τὸ δημοσίευα τῆς τουρκικῆς ἐφημερίδας, στὴ περιοχὴ τῆς Kilistra, νοτιοδυτικά του Ἰκονίου, ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη ποὺ ἔχει προχωρήσει πολὺ τὰ τελευταία χρόνια ἔφερε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας μία νέα «Καππαδοκία» μὲ πολλὲς λαξευτὲς στοές. Στὴν περιοχὴ αὐτὴ πιστεύεται πὼς ἔβρισκαν καταφύγιο τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πολλοὶ πιστοὶ χριστιανοὶ τῆς πρώτης περιόδου τῆς ἐξάπλωσης τοῦ χριστιανισμοῦ στὴν Μικρὰ Ἀσία.
.               Ὅπως δήλωσε ἐπίσημα ὁ Τοῦρκος καθηγητὴς Ἱστορίας, Ali Boran, νοτίως τῆς πόλεως τοῦ Ἰκονίου, βρισκόταν ἡ ἱστορικὴ πόλη τῆς Kilistra καὶ στὴν περιοχὴ αὐτὴ ὑπῆρχε τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου κοινόβιο, στὸ ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν δίδασκε τὸν χριστιανισμὸ προσελκύοντας πολλοὺς ἑλληνόφωνους μικρασιάτες στὴν νέα θρησκεία, ἡ ὁποία σὲ λίγα χρόνια θὰ κατακτοῦσε ὅλη τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ὁ Τοῦρκος ἱστορικὸς παρομοίασε τὴν περιοχὴ τῆς Kilistras μὲ τὴν Καππαδοκία, ποὺ εἶναι παγκοσμίως γνωστὴ ἀπὸ τὶς λαξευτές της ἐκκλησίες καὶ τὶς ὑπόγειες πόλεις ποὺ προκαλοῦν τὸν παγκόσμιο θαυμασμὸ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ λαξεύτηκαν καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐπιβίωναν οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ σὲ βάθος πολλῶν μέτρων κάτω ἀπὸ τὴν γῆ.Περιοχή-Kilistras
.               Τὴν ἴδια σημασία καὶ ἱστορικὴ ἀξία μὲ τὴ Καππαδοκία, ὅπως ὑποστήριξε ὁ Ali Boran, ἔχει καὶ ἡ περιοχὴ ποὺ ἐρευνᾶται νοτίως του Ἰκονίου καὶ στὴν ὁποία, ὅπως δείχνουν ὅλες οἱ ἐνδείξεις, ἔζησε καὶ δίδαξε σὲ ἕνα λαξευτὸ κοινόβιο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ὅπως ἀναφέρει ὁ Τοῦρκος καθηγητής, θὰ συνεχιστοῦν οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες γιὰ νὰ ἔρθει στὸ φῶς τῆς ἐπιφάνειας ὅλο τὸ ἱστορικὸ περίγραμμα τῆς περιοχῆς καὶ νὰ ἀποδοθεῖ ἡ ἱστορικὴ καὶ θρησκευτική της ἄξια στὴν παγκόσμια κοινότητα.
.               Τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι ἄλλο ἕνα ἐπεισόδιο στὴ σειρὰ τῶν ἀνακαλύψεων μὲ καθαρὰ χριστιανικὸ περιεχόμενο ποὺ τὰ τελευταία χρόνια ἀπασχολοῦν συνεχῶς τὴν τουρκικὴ ἐπικαιρότητα. Ὅπως φαίνεται, οἱ Τοῦρκοι ἔχουν ἀποδυθεῖ σὲ μία ἐντατικὴ προσπάθεια νὰ ἀναδείξουν ξανὰ τὸ χαμένο χριστιανικὸ χαρακτήρα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, παρὰ τὶς ἔντονες κατὰ καιροὺς ἐπικρίσεις ἀπὸ ἰσλαμικοὺς κύκλους, φυσικὰ προσδοκώντας καὶ στὰ ἀνάλογα τουριστικὰ ὀφέλη. Χαρακτηριστικὴ εἶναι καὶ ἡ δήλωση τοῦ Ali Boran ὅτι τὸ κελὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν περιοχὴ τῆς Kilistra, μπορεῖ νὰ γίνει ἕνα μεγάλο προσκύνημα τῶν χριστιανῶν.
.               Σύμφωνα μὲ τοὺς ἴδιους τοὺς Τούρκους, εἶναι ἕνα μοναδικὸ ἱστορικὸ εὔρημα γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ποὺ ὅπως εἶναι γνωστὸ πρῶτος ἀνάδειξε τὸν χριστιανισμὸ σὲ παγκόσμια θρησκεία καὶ ἡ πρώτη περιοχὴ ὅπου ὁ χριστιανισμὸς πῆρε οἰκουμενικὸ χαρακτήρα εἶναι ἡ Μικρὰ Ἀσία. Ἴσως, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ Τοῦρκοι, (καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ παράδοξο), ἡ Kilistra τῆς Μικρᾶς Ἀσίας νὰ εἶναι ἡ ἱστορικὴ ἀφετηρία τῆς οἰκουμενοποίησης τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ ἡ γενέτειρα τῆς Ὀρθοδοξίας.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: nikosxeiladakis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΥΛΟΥ ΣΦΟΔΡΟΣ ΕΡΩΣ ΠΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

ΠΑΥΛΟΥ ΣΦΟΔΡΟΣ ΕΡΩΣ ΠΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΟΣ (Ἀποστολ. Ἀνάγν. Κυρ. 04.11.12)

ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΟΣ
«Ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω». 

(Γαλ. ϛ´ 11-18)

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2053, 15.10.12

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 .         «Τὰ στίγµατα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ»! Πόσοι κόποι καὶ ταλαιπωρίες, πόσες δοκιµασίες καὶ µαρτύρια κρύβονται πίσω ἀπὸ αὐτὲς τὶς λέξεις … ! Αὐτὰ τὰ «στίγµατα», δηλαδὴ τὰ σηµάδια τῶν πληγῶν του, ἐπικαλεῖται ὡς τελευταῖο ἐπιχείρηµα ὁ ἀπόστολος Παῦλος προκειµένου νὰ ἀποδείξει στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας τὴν γνησιότητα τοῦ κηρύγµατός του καὶ νὰ τοὺς γλυτώσει ἀπὸ τὶς πλάνες τῶν ψευδοδιδασκάλων ποὺ ἤθελαν νὰ ἐπαναφέρουν τὶς ἰουδαϊκὲς παραδόσεις στὴν ζωὴ τῶν Χριστιανῶν.
.         Ἂς δοῦµε ὄµως, πιὸ συγκεκριµένα, ποιὰ εἶναι αὐτὰ τὰ στίγµατα καὶ ποιὰ ἡ σηµασία τους στὴν ζωὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ ποιὰ στὴν ζωὴ κάθε πιστοῦ.

 1. Οἱ πληγὲς τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου

.         Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅταν λέγει ὅτι «ἐγὼ βαστάζω στὸ σῶµα µου τὰ σηµάδια τῶν πληγῶν ποὺ δέχθηκα γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ», ἐννοεῖ ὅλα ὅσα εἶχε ὑποστεῖ γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ: τὶς µαστιγώσεις, τοὺς ραβδισµούς, τοὺς λιθοβολισµούς, τὶς φυλακίσεις … Ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Ἀπόστολος περιγράφει τὶς µαρτυρικὲς συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐπιτελοῦσε τὴν διακονία του: «ἐν κόποις περισσοτέρως, ἐν πληγαῖς ὑπερβαλλόντως, ἐν φυλακαῖς περισσοτέρως, ἐν θανάτοις πολλάκις» (Β´ Κορ. ια´ 23). Εἶχε δηλαδὴ δεχθεῖ ἀµέτρητους κόπους καὶ πληγὲς ὑπερβολικές, ἐνῶ πολλὲς φορὲς εἶχε διατρέξει καὶ τὸν ἔσχατο κίνδυνο τοῦ θανάτου!
.         Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν περίτρανα τὴν φλογερὴ ἀγάπη τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀφιέρωσή του σ᾽ Ἐκεῖνον. Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι µιλάει γιὰ «στίγµατα». Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στίγµατα χάραζαν οἱ κύριοι στὸ χέρι ἢ στὸ µέτωπο τῶν δούλων τους, γιὰ νὰ φανερώνουν σὲ ποιὸν ἀνῆκαν. Κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὀνοµάζει τὶς πληγὲς τῶν µαρτυρίων του «στίγµατα», διότι αὐτὰ τὰ ἀνεξίτηλα σηµάδια δήλωναν ὅτι ἀνήκει στὸν Κύριο. Τὰ στίγµατα αὐτὰ ἦταν παράσηµα γιὰ τὸν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν, διότι ὁ ἴδιος τίποτε ἄλλο δὲν θεωροῦσε πιὸ τιµητικὸ ἀπὸ τὸ νὰ χαρακτηρίζεται «δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ»!

 2. Στίγματα μαρτυρίου στὴν ζωή μας

.         Ἂν καὶ διωγµοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν παρουσιάζονται σχεδὸν σὲ κάθε ἐποχή – ἀκόµη καὶ στὴν σύγχρονη -, οἱ περισσότεροι Χριστιανοί, τουλάχιστον στὴν χώρα µας, δὲν ἀντιµετωπίζουµε ἀπειλὲς καὶ µαρτύρια, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ ἄλλοι ἀναρίθµητοι  µάρτυρες καὶ ὀµολογητὲς τῆς Ἐκκλησίας µας.
.         Ὅµως ὑπάρχουν περιπτώσεις ὅπου οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ φέρουν «τὰ στίγµατα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ». Τέτοια στίγµατα εἶναι, γιὰ παράδειγµα, ἡ ἀγωνία καὶ τὰ ξενύχτια τῶν πολυτέκνων γονέων, γιὰ νὰ ἀναθρέψουν τὰ παιδιά τους, οἱ ἐξαντλητικὲς ὁδοιπορίες τῶν ἱεραποστόλων, ποὺ περιοδεύουν πόλεις καὶ χωριὰ «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», προκειµένου νὰ µεταδώσουν τὸ σωτήριο µήνυµα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ σκληραγωγηµένο ἀπὸ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν νηστεία σῶµα τῶν Μοναχῶν, ποὺ προσεύχονται ἀδιαλείπτως «ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ σύµπαντος κόσµου».
.         Ἀλλὰ καὶ οἱ εἰρωνεῖες γιὰ τὴν πίστη, οἱ ἀδικίες, οἱ δοκιµασίες καὶ οἱ πειρασµοὶ συνιστοῦν σὲ µικρότερο ἢ μεγαλύτερο βαθµὸ µαρτύριο ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ καὶ λογίζονται ὡς «στίγµατα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» στὴν δική µας ζωή.
.         Κι εἶναι πολὺ σηµαντικὸ νὰ ἀποκτήσουµε αὐτὰ τὰ «στίγµατα» τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή µας γιὰ δύο βασικοὺς λόγους: Πρῶτον, διότι αὐτὰ ἀποδεικνύουν τὴν πίστη καὶ τὴν ἀφοσίωσή µας στὸν Κύριο καὶ δεύτερον, διότι µὲ τὰ στίγµατα αὐτὰ συµµετέχουµε κατὰ κάποιον τρόπο στὰ ἅγια Πάθη τοῦ Χριστοῦ, ἔχοντας βέβαιη τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ λάβουµε µέρος καὶ στὴν Ἀνάστασή του.

*  *  *

.       «Τὰ στίγµατα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ»! Τεκµήριο ὅτι ἡ πίστη µας δὲν εἶναι τυπική, ψεύτικη καὶ νεκρὴ ἀλλὰ εἶναι συνειδητή, γνήσια καὶ ζωντανή. Μακάρι νὰ µᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς νὰ ὑποµένουµε κόπους καὶ ταλαιπωρίες καὶ κάθε ἄλλη θλίψη χάριν τοῦ ἁγίου ὀνόµατός του καί, ἂν χρειασθεῖ, καὶ τὴν ζωή µας νὰ θυσιάσουµε γι᾽ αὐτόν!

 

, , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. «Ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ …»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη 

 «Ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ
τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ»

 .         Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συχνὰ στὶς ἐπιστολές του προβάλλει τὰ προσωπικά του βιώματα ἀπὸ τὴν σχέση του μὲ τὸν Χριστὸ – ἀφ᾽ ὅτου Ἐκεῖνος τὸν ἐλέησε καὶ τὸν κάλεσε ὡς ἀπόστολό Του – προκειμένου νὰ διδάξει καὶ νὰ καθοδηγήσει τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς μαθητές του στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται.  Ὁ λόγος του δὲν εἶναι ἕνας ξερὸς δασκαλίστικος λόγος, γιατί θὰ σημειώσει ἀλλοῦ ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος ἕνας ἁπλὸς παιδαγωγός, ἀλλὰ ὁ πατέρας ποὺ πονάει μέχρις ὅτου δεῖ νὰ γεννιέται στὶς καρδιὲς τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν ὁ Σωτήρας Χριστός. Στὸν Χριστὸ πάντοτε παραπέμπει, Ἐκεῖνον προβάλλει ὡς τὸν μοναδικὸ Σωτήρα τῶν ἀνθρώπων, κι ἐπιβεβαιώνει τὴν σωτηριώδη ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ τί Αὐτὸς ἔφερε στὴν δική του ζωή: νὰ φύγει ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος βεβαίως λειτουργοῦσε παιδαγωγικὰ μέχρις ὅτου ἔλθει ὁ Χριστός, καὶ νὰ ζεῖ μέσα στὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴν τὴν ἀλήθεια ποὺ συνιστᾶ προσωπικό του βίωμα προβάλλει καὶ στὴν ἐπιστολή του πρὸς Γαλάτας. Συνεχόμενος ἀπὸ τὴν ἀγωνία γιὰ τὴν σωτηρία τους, μπροστὰ στὸν κίνδυνο ἀλλοιώσεως τοῦ εὐαγγελίου ποὺ τοὺς κήρυξε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαιοχριστιανούς, μαρτυρεῖ:  «ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ». Ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου.

 1.  Ὁ ἀπόστολος εἶναι σαφής:  «τὰ ἀρχαῖα παρῆλθε. Ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα».  Ἡ ζωὴ ποὺ ζεῖ τώρα, ἀφ᾽ ὅτου γνώρισε τὸν Χριστό, εἶναι μία ζωὴ διαγραφῆς καὶ ὑπέρβασης τοῦ παρελθόντος. Ὅ,τι συνιστοῦσε ζωή του στὸ παρελθόν, ὅ,τι εἶχε θεωρήσει ὡς κάτι σημαντικό, ἀκόμη κι ὁ ἴδιος ὁ Μωσαϊκὸς Νόμος, ὁ δοσμένος στοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὸ ἔχει πιὰ νεκρωθεῖ. Μπροστὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ζωὴ μὲ Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ σκοπὸς ὅλων, τὰ πάντα θεωροῦνται ἕνα τίποτε. Θὰ τὸ πεῖ μὲ ἔνταση σὲ ἄλλο σημεῖο: Ὅλα τὰ θεωρῶ σκουπίδια, προκειμένου νὰ κερδίσω τὸν Χριστό.   Ἡγοῦμαι πάντα σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστὸν κερδήσω.  Ἡ ζωή του πιὰ βασίζεται στὴν πίστη του στὸν Χριστό.  Ὁ Χριστὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ τὸν ἀγάπησε, προσέφερε τὴν ζωή Του γιὰ τὸν ἴδιο, ὁ ἴδιος βιώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὡς συσταύρωση μὲ Αὐτόν, συνεπῶς ἔχοντας σχέση ταυτίσεως μὲ Ἐκεῖνον.  Χριστῷ συνεσταύρωμαι. Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός.

 2. Δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα ἀτομικὸ βίωμα τοῦ ἀποστόλου. Κάτι τέτοιο πιθανὸν νὰ μὴ μᾶς ἐνδιέφερε. Αὐτὸ ποὺ μαρτυρεῖ ἐκφράζει τὸ βίωμα κάθε πιστοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ βαπτίζεται ἐν Χριστῷ καὶ γίνεται μέλος Ἐκείνου.  Ὁ κάθε πιστὸς δηλαδὴ εἶναι ὀργανικὰ δεμένος μὲ τὸν Κύριο, ὡς τὸ μέλος ἔναντι τοῦ σώματος καὶ τῆς κεφαλῆς. Τὸ βάπτισμα συνιστᾶ τὴν χαρισματικὴ στιγμὴ τῆς ἐνσωματώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὸν Χριστό, διὰ τοῦ βαπτίσματος  πεθαίνει ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος καὶ γεννιέται ὁ νέος ὁ ἐν Χριστῷ, ὁπότε κάθε πιστὸς πιὰ ἀποτελεῖ καὶ μία προέκταση τοῦ Χριστοῦ, κλαδὶ στὸ δένδρο Ἐκείνου, κατὰ τὴν εἰκόνα ποὺ ὁ Ἴδιος μᾶς ἀπεκάλυψε.
.           Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Αὐτὸ ποὺ λέει λοιπὸν ὁ ἀπόστολος ἐκφράζει τὸ ἐκκλησιαστικό του βίωμα: ὅτι ζεῖ μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Νιώθει ταυτισμένος μὲ τὸν Κύριο, ἕνα μὲ Αὐτόν, γιατί αὐτὴν τὴν χάρη ἔδωσε καὶ δίνει ὁ Κύριος καὶ  γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς ἦλθε στὸν κόσμο:  ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, μὲ Ἐκεῖνον καὶ μεταξύ τους.  Ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ αὐτοὶ ἐν ἐμοί.
.           Κι ἴσως πρέπει νὰ σημειώσουμε ἐδῶ τὴ βλασφημία κάποιων ψυχολόγων, οἱ ὁποῖοι, μὴ ἔχοντας προφανῶς συνείδηση τοῦ τί λένε, θεωροῦν τὴν ταύτιση αὐτὴ τοῦ χριστιανοῦ μὲ τὸν Χριστὸ ὡς ψυχολογικὸ ἐνδιάμεσο, προκειμένου νὰ προχωρήσουν στὴν ἀπόκτηση τῆς δικῆς τους ταυτότητας. Πρόκειται γιὰ τὸ λεγόμενο φαινόμενο τοῦ ψυχολογισμοῦ, κατὰ τὸ ὁποῖο τὰ πάντα κρίνονται μὲ κριτήρια ψυχολογικῶν ἀρχῶν, συνεπῶς μὲ κριτήρια ἀνθρώπινα. Ἀλλὰ τοῦτο δὲν συνιστᾶ ἀκριβῶς βλασφημία; Ἀκόμη δηλαδὴ καὶ τὰ πνευματικὰ γεγονότα νὰ προσεγγίζονται κάτω ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ ἀνθρωπίνων ἀρχῶν;  Ὁ πνευματικὸς πάντα ἀνακρίνει, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος,  αὐτὸς δὲ ὑπ᾽ οὐδενὸς ἀνακρίνεται. Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ βάλει στὸ  μικροσκόπιο τοῦ περιορισμένου ἀνθρωπίνου νοῦ ὅ,τι ἀποτελεῖ ἐνέργεια καὶ χάρη τοῦ Θεοῦ;  «Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο»; Συνεπῶς ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ ἔχει χαρακτήρα μυστηριακό, προσφέρεται ὡς χάρη Θεοῦ στόν  ἄνθρωπο ποὺ βαπτίζεται καὶ χρίεται, κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἀρχίζει ἡ πνευματικὴ ζωὴ διακρατήσεως καὶ αὐξήσεως τῆς χάρης αὐτῆς.

 3. Κι ἀκριβῶς ὁ ἀπόστολος ἔρχεται νὰ μᾶς διευκρινίσει τὰ στοιχεῖα τοῦ μυστηριακοῦ καὶ πνευματικοῦ αὐτοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βιώματός του: (1) ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Χριστὸ προϋποθέτει τὸν θάνατο τοῦ ἐγώ, κάτι ποὺ ἐξηγεῖ τὸ τί σημαίνει συσταύρωση μὲ τὸν Χριστό.  «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, λέει,  ζῆ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Δὲν μπορεῖ δηλαδὴ κανείς, ἔστω κι ἂν εἶναι βαπτισμένος, νὰ παραμένει ἐν Χριστῷ, ἐφ᾽ ὅσον τὸ  ἐγώ του εἶναι ζωντανὸ καὶ ἐνεργό. Καὶ τί σημαίνει  ἐγώ; Ὄχι βεβαίως τὴ συναίσθηση τῆς ἀτομικότητάς μας, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἐξηγεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: τὴ φιλαυτία καὶ τὸν ἐγωϊσμό, συνεπῶς τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία. Τὸ  ἐγώ ἐν προκειμένῳ ταυτίζεται μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημα καὶ ὅ,τι ἔχει ὡς παρακλάδια: τὴν φιληδονία, τὴν φιλαργυρία, τὴν φιλοδοξία. Ἔτσι δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρχει ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἁμαρτία. Πρέπει νὰ πεθάνει τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημα, ὁ παλαιός, ὅπως εἴπαμε, ἄνθρωπος, γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὁ νέος ἐν Χριστῷ, ποὺ κύρια γνωρίσματα ἔχει τὴν ἐγκράτεια, τὴν προσφορὰ ἐν ἀγάπῃ στόν  συνάνθρωπο, τὴν ταπείνωση.

(2) ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Χριστὸ βιώνεται πάντοτε νῦν, τώρα. Αὐτὸ ποὺ ζῶ τώρα, λέει ὁ ἀπόστολος. Ὄχι μόνο μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὑπέρβασης καὶ τῆς διαγραφῆς τοῦ παρελθόντος – τὸ ἐξηγήσαμε παραπάνω – ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὑπέρβασης τοῦ πειρασμοῦ τοῦ μέλλοντος. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ χριστιανὸς τὴ χριστιανικότητά του τὴν ζεῖ στὸ ἐδῶ καὶ στὸ τώρα. Τὸ τώρα τοῦ δίνει ὡς εὐλογία ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἐργάζεται τὴ μετάνοιά του –  «ἔδωκα χρόνον ἵνα μετανοήσῃ», λέει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ στὴν Ἀποκάλυψη – κι ὄχι τὸ χθὲς ἢ τὸ αὔριο. Ἄλλωστε τὸ χθὲς παρῆλθε, ἐνῶ τὸ αὔριο εἶναι ἄδηλο, ἂν θὰ ἔλθει.  «Μὴ μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον», λέγει ὁ Κύριος.  «Ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς». Τὸ τώρα λοιπὸν εἶναι τὸ πεδίο τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα, αὐτὸ ποὺ ὁ Κύριος προσφέρει γιὰ νὰ φανερώσει κανεὶς τοὺς καρποὺς τῆς ὀργανικῆς σχέσεώς του μὲ Ἐκεῖνον.

  .           Καὶ (3) ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Κύριο βιώνεται  ἐν σαρκί. Κανεὶς δὲν μπορεῖ δηλαδὴ νὰ εἶναι χριστιανὸς ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του ἢ παραθεωρώντας τὸ σῶμα του. Ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη κατανοεῖται μὲ τρόπο ψυχοσωματικό, συνεπῶς μία χριστιανικὴ ζωὴ ἐκτὸς σώματος δὲν συνιστᾶ χριστιανικὴ ζωή. Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς γίνεται ἄνθρωπος, προσλαμβάνοντας σῶμα καὶ ψυχή, αὐτὸ σημαίνει ὅτι κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ τὴ βάση αὐτή. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ σωματικότητα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἀποτελοῦσε καὶ ἀποτελεῖ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας τὸ καίριο κριτήριο ὀρθῆς πίστεως.  «Πᾶς μὴ ὁμολογῶν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐστίν», βροντοφωνάζει ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης. Ἔτσι ἀφ᾽ ἑνὸς κατανοεῖ κανεὶς τὴν ἐπιμονὴ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴ συμμετοχὴ τοῦ σώματος στὴν πνευματικὴ ζωή, μὲ τὶς διάφορες νηστεῖες, τὶς γονυκλισίες, τὴν ἐν γένει ἐγκράτεια, προκειμένου νὰ καταπολεμηθεῖ τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημά της ὡς στροφὴ πρὸς τὰ πάθη, ἀφ᾽ἑτέρου δὲν γίνεται ἀποδεκτὴ μία πνευματικότητα  ἐξωσωματικῶν  ἐμπειριῶν. Οἱ διάφορες  ἐξωσωματικές  ἐμπειρίες, ἐκεῖνες ποὺ ὅπως εἴπαμε παραθεωροῦν τὸ ἀνθρώπινο σῶμα γιὰ νὰ παραπέμψουν σὲ κάποια εἴδη  πνευματικῆς ζωῆς, δὲν ἐντάσσονται μέσα στὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, γι᾽ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ μεγάλη ἐπιφύλαξη καὶ προσοχή.
.           Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ μία ἀκόμη φορὰ καταθέτει τὸν ἑαυτό του καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τὸν μιμηθοῦμε. Νὰ τὸν μιμηθοῦμε ὄχι μὲ τὴν ἔννοια νὰ ἀναζητήσουμε κάτι ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ νὰ ζήσουμε αὐτὸ ποὺ ἤδη μᾶς ἔχει δοθεῖ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Κάποτε πρέπει νὰ πιστέψουμε στὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ ἐμᾶς καὶ στὴν ἤδη ἐγγύτητά Του πρὸς τὸν καθένα μας. Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι ζωὴ ποὺ μᾶς ἀνήκει, ἀρκεῖ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι τὸ ἐγώ μας, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐξηγήσαμε,  εἶναι καὶ τὸ κεντρικὸ πρόβλημα, ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ζήσουμε αὐτὸ ποὺ εἴμαστε: μέλη Χριστοῦ.

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

,

Σχολιάστε

«“ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΟΥΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ” ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ, ΓΙΑΤΙ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΗΤΤΑΤΑΙ»

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΟΣ
Βασ. Εὐτ. Νικοπούλου
Προέδρου Ἀρείου Πάγου ἐ.τ., Δ.Ν. 

.    Οἱ ὑπεύθυνοι ὄχι µόνο τῆς οἰκονοµικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία µαστίζει σήµερα τὴ χώρα µας, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως τῆς πνευµατικῆς καὶ ἠθικῆς ἐξαθλίωσης τοῦ λαοῦ µας, τουτέστιν ο γχώριοι πολιτικοί, ο κατ τν λ. Παπαδιαµάντη «µετάβλητοι οτοι σχοινοβται, ο θίγγανοι, ο γελωτοποιο οτοι πίθηκοι», ο σαλτιµπάγκοι τς δηµόσιας ζως, κα ο πάτρωνές τους θύνοντες τς παγκοσµιοποίησης, προκειµένου νὰ ἐπιτύχουν τοὺς ἀνόµους καὶ ὀλεθρίους γιὰ τὸν τόπο µας σκοπούς τους, προσπαθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαό µας, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ τὴν ἐλπίδα, διότι γνωρίζουν καλς τι λας πο δν λπίζει, εκόλως ττται κα παραδίδεται. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὅλοι µας, ἰδιαιτέρως ὅμως οἱ νέοι µας, νὰ «κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ» (Ἑβρ. ι´ 23) καὶ ἀκλόνητον καὶ ἀπαραµείωτον τὴν πίστη µἂς στὸν παντοκράτορα Κύριο ἠµῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος ὅσον οὔπω θὰ συντρίψει τοὺς ἐχθρούς µας «ὡς σκεύη κεραµέως».
.     Ἑποµένως ὁ λόγος περὶ ἐλπίδος, πάντοτε ἐπίκαιρος, σήµερα ἀποβαίνει ἀπολύτως ἀναγκαῖος, προκειµένου νὰ παραµείνουµε ἑδραῖοι στὴν πίστη µας καὶ νὰ διατηρήσουµε τὴν «ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ». Τὰ ὅσα ἀκολουθοῦν στὴ συνέχεια εἶναι προδηµοσίευση ἀπὸ τὰ ὅσα περὶ ἐλπίδος γράφονται στὸ ὑπὸ ἔκδοση βιβλίο µου µὲ τίτλο: «Παῦλος, ὁ ἡγέτης τῆς Χριστιανικῆς ἐπανάστασης»

.      … Στὴν τριλογία τῶν ἰδεῶν, ἡ ὁποία εἶναι χαραγµένη στὸ λάβαρο τῆς χριστιανικῆς ἐπανάστασης, ἀναφέρεται καὶ ἡ ἐλπίδα. «Νυνὶ δὲ µένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα» (Α´ Κορ. ιγ´ 13). Πῶς ἦταν δυνατὸν ὁ Χριστὸς νὰ ἔλθει στὸν κόσµο, χωρὶς νὰ φέρει τὴν ἐλπίδα. Ἂν ἡ πίστη εἶναι ἡ «ὑπόσταση τῶν ἐλπιζοµένων» (Ἑβρ. ιγ´ 1), ἡ ἐλπίδα εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόµενο τῆς πίστης. Ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη, ἡ ἐλπίδα διαφέρει ἀπὸ τὴν πίστη ὡς πρὸς τὸ στοιχεῖο τῆς ἀναµονῆς. Ἡ ἐλπίδα ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη εἶναι ἡ ἀναµονὴ καὶ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ βεβαιότητα τῆς ἐπέλευσής τους. Τὰ ὅρια µἐταξύ τους πολλὲς φορὲς εἶναι δυσδιάκριτα. Κατὰ βάση ὅποιος πιστεύει ἀναγκαίως καὶ ἐλπίζει, κι ὅποιος ἐλπίζει ὁδηγεῖται ἀνεπιγνώτως στὴν πίστη. Ἡ ἐλπίδα εἶναι ἡ ἀµφίβολη πίστη, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀναµφίβολη ἐλπίδα. Ἡ ἐλπίδα δὲν ἀντιβαίνει στὴ λογική, ὅπως συµβαίνει πολλὲς φορὲς µὲ τὴν πίστη. Ἡ πίστη δὲν συµβιβάζεται µὲ τὴν ἀµφιβολία, ἐνῶ ἡ ἐλπίδα δυσκολεύεται νὰ τὴν ὑπερβεῖ, παρ᾽ ὅλο ποὺ πολὺ τὸ ἐπιθυµεῖ. Ἡ ἐλπίδα περιέχει τὴν εὐχὴ τῆς πραγµατοποίησης τῶν ποθουµένων, ἡ πίστη περιέχει τὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς εὐχῆς. Εἰδικότερα ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ συγχέεται πολλὲς φορὲς πρὸς τὴν πίστη, διότι, ὅταν πιστεύουµε στὸ Θεό, δεχόµαστε a priori ὅτι ἡ ἐλπίδα µας εἶναι ἤδη µία πραγµατικότητα. Ἀκόµη καὶ αὐτὸς ὁ µέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος δυσκολεύεται νὰ διακρίνει µεταξὺ τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλπίδας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ περίφηµο χωρίο τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς (ι´ 23), ὅπου γράφει: «Καὶ λελουµένοι τὸ σῶµα ὕδατι καθαρῷ κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ· πιστὸς γὰρ ὁ ἐπαγγειλάµενος», διότι, ὅπως σχολιάζει ὁ Θεοδώρητος, «ὁµολογίαν δὲ τῆς ἐλπίδος τὸ πιστεύειν εἰς τὰ µέλλοντα ἀγαθά», γιὰ νὰ προσθέσει ἀκόµη πιὸ ἐµφαντικὰ ὁ Θεοφύλακτος «ἠλπίσαµεν γὰρ ἐν ἀρχῇ τῆς πίστεως ὅτι καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν οὐρανὸν εἰσελευσόµεθα. Καὶ ὡµολογήσαµεν, ὅτε τὰς συνθῆκας τῆς πίστεως ἐποιούµεθα, εἰς ἀνάστασιν νεκρῶν πιστεύειν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
.     Ὁ Παῦλος ἀναζητώντας τὶς καταβολὲς τῆς ἐλπίδας ἀνάγει αὐτὲς παραδόξως πως στὶς θλίψεις, παραδίδοντας τὴ γενεαλογία της ὡς ἑξῆς: «Οὐ µόνον δὲ ἀλλὰ καὶ καυχώµεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑποµονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑποµονὴ δοκιµήν, ἡ δὲ δοκιµὴ ἐλπίδα» (Ρωµ. ε´ 3-4). Ἡ ἐλπίδα λοιπὸν εἶναι τὸ ἀποτέλεσµα τῆς δοκιµασµένης ἀπὸ τὶς θλίψεις ὑποµονῆς. Σὲ τελευταία ἀνάλυση δὲν νοεῖται πίστη χωρὶς ἐλπίδα. Ὅποιος πιστεύει, ἐλπίζει. Ἀντίθετα, χωρὶς πίστη µπορεῖ θεωρητικῶς νὰ ὑπαρχει ἐλπίδα, µὲ τὴ διαφορὰ ὅμως ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ θὰ εἶναι πάντοτε φρούδα. Ὁ ἄνθρωπος ὡς λογικὸ ὄν, δὲν µπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ἐλπίδα. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ διαλύσει τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος, γι᾽ αὐτὸ ἐλπίζει. Χωρὶς ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος θὰ ἦταν δυστυχὴς κι ἀκόµη περισσότερο δὲν θὰ ἦταν κὰν ἄνθρωπος. Γι᾽ αὐτὸ τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ λέχθηκε ποτὲ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη τῆς ἐλπίδας ποτὲ στὴ ζωή του.  Αὐτὴ τὴν αἴσθηση ἀποκόµισα, ὅταν διάβασα στὸν τάφο τοῦ Καζαντζάκη: «δὲν ἐλπίζω τίποτε». Εἶναι τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ θὰ µποροῦσε ποτὲ νὰ πεῖ ὁ ἄνθρωπος.
.    Δὲν εἶναι δὲ τυχαῖο ὅτι τὸ ψέµα αὐτό, τὸ τόσο µεγάλο καὶ τραγικὸ µαζί, τὸ εἶπε ὁ Καζαντζάκης. Διότι ἐξηγεῖται ψυχολογικὰ ὅτι ὁ ἄθεος φοβᾶται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος καί, ἐνῶ κατὰ βάθος ἐλπίζει σὲ πολλά, ἐν τούτοις προσποιεῖται πὼς δὲν ἐλπίζει σὲ τίποτε, γιὰ νὰ ἀποδείξει τάχα πὼς δὲν φοβᾶται. Ὁ ἄθεος ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἄθεος, µόνο καὶ µόνο ἐπειδὴ κατὰ βάθος φοβᾶται τὸν Θεό. Ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα ἀπαιτοῦν µεγάλη ψυχικὴ ἀντοχή. Οἱ δυνατοὶ εἶναι στὴν πραγµατικότητα ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν καὶ ἐλπίζουν. Αὐτὸ τελικῶς εἶναι τὸ µεγάλο µήνυµα ποὺ ἐκπέµπει ὁ µέγας ἀπόστολος Παῦλος στὸν κόσµο «διὰ τῆς ἐλπίδος», ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐλπίδα στὸν Χριστὸ µᾶς δείχνει δυνατοὺς καὶ πάντως «οὐ καταισχύνει» (Ρωµ. ε´ 5). Ἐλπίζοντες ὄχι µόνο δὲν αἰσθανόµαστε ντροπιασµένοι, ἀλλὰ νιώθουµε πρὸ πάντων δυνατοί, ἐπειδὴ ἡ ἐλπίδα µας στὸν Χριστὸ ὑποστασιάζεται διὰ τῆς πίστεως καὶ ἀποβαίνει πάντοτε «βεβαῖα καὶ ἀκλινής» (Ἑβρ. ι´ 23).

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 490, Ἰουν.-Ἰουλ. 2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»  

, , ,

Σχολιάστε