Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀπ. Πέτρος

Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

 Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

.          Ὁ μήνας ᾽Ιούνιος καταυγάζεται ἀπό τή μεγάλη ἑορτή τῶν πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου (29 ᾽Ιουνίου). Δέν πρόκειται περί μίας ἁπλῆς ἑορτῆς, ὅπως συνήθως ἑορτάζουμε τίς ὑπόλοιπες ἑορτές τῶν ἁγίων μας: νά θυμηθοῦμε τήν κατά Χριστόν πολιτεία τους καί στό μέτρο τῶν δυνατοτήτων μας νά τούς μιμηθοῦμε. Στόν ἐναγκαλισμό τῶν δύο ἀποστόλων, ὅπως τόν βλέπουμε στή γνωστή εἰκόνα τους, ἡ ᾽Εκκλησία μας πρόβαλε τή σύζευξη τῆς πίστεως καί τῶν ἔργων, μέ ἄλλα λόγια εἶδε τούς ἀποστόλους αὐτούς ὡς σύμβολο καί τύπο τῆς παραδόσεώς της.
.        Ὑπῆρξε, καί ὑπάρχει ἀκόμη σέ ὁρισμένους αἱρετικούς, ἡ ἄποψη ὅτι οἱ πρωτοκορυφαῖοι ἀπόστολοι ἀκολουθοῦν διαφορετικές παραδόσεις καί ἐκφράζουν διαφορετικές θεολογίες: ὁ ἀπόστολος Πέτρος – λένε –  τονίζει τά ἔργα ὡς δρόμο σωτηρίας, γεγονός πού τόν σχετίζει περισσότερο μέ τήν ᾽Ιουδαϊκή παράδοση, καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει κυρίως τήν πίστη, ἄρα εἶναι ὁ ρηξικέλευθος καί ὁ ἀληθινός χριστιανός. Τόν Πέτρο εἶδαν πολλοί ὡς πρότυπο τῆς θεολογίας τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ἡ ὁποία πράγματι ὑπερτονίζει τά καλά ἔργα εἰς βάρος συχνά τῆς πίστεως, καί τόν Παῦλο ἀπό τήν ἄλλη σχέτισαν μέ τόν Προτεσταντισμό, ὁ ὁποῖος ὑποβαθμίζει τά ἔργα ὑπέρ τῆς πίστεως.
.          Γιά ἐμᾶς τούς ὀρθοδόξους ὅμως μία τέτοια διασπασμένη κατανόηση τῆς θεολογίας τῶν ἀποστόλων αὐτῶν ἀποτελεῖ μεγάλη πλάνη. Καί τοῦτο γιατί καί οἱ δύο ἀπόστολοι ἐκφράζουν τήν ἴδια τελικῶς θεώρηση τῆς πίστεως. Δέν προβάλλει ἄλλον Χριστό ὁ Πέτρος καί ἄλλον ὁ Παῦλος. Καί οἱ δύο καταθέτουν τήν ἴδια ἐμπειρία, τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία, γιά τήν ὁποία καί οἱ δύο ἔδωσαν μέ μαρτυρικό τρόπο τή ζωή τους. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἄλλωστε πού τούς φώτιζε, ἦταν καί εἶναι πάντοτε τό ἴδιο. Ὅταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιά παράδειγμα, τονίζει τήν πίστη ὡς προϋπόθεση τῆς σωτηρίας, ἐξαγγέλλει τήν κοινή μαρτυρία καί τῶν ἄλλων ἀποστόλων, ποεξάρχοντος τοῦ Πέτρου (Βλ. π.χ. Α´ Πέτρ. α´ 5-9. 21κ.ἀ.), κατά τήν ὁποία, ναί μέν ῾ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται᾽ (Ρωμ. α´17), ἀλλά ἡ πίστη αὐτή ἐκφράζεται μέ τά ἔργα τῆς πίστεως, μέ τή μετάνοια δηλαδή τοῦ ἀνθρώπου, καί μέ τόν καρπό τῆς πίστεως, τήν ἀγάπη. ῾Πίστις δι᾽ ἀγάπης ἐνεργουμένη᾽ (Γαλ. ε´ 6) κατά τή συνοπτική διατύπωσή του, πού σημαίνει ὅτι τότε ἡ χριστιανική πίστη ζωντανεύει καί ἐνεργοποιεῖται, ὅταν ἀκολουθεῖ τόν δρόμο τῆς ἀγάπης. Πρόκειται γιά διαφορετική διατύπωση τῆς διδασκαλίας καί τοῦ ἀποστόλου ᾽Ιακώβου, κατά τήν ὁποία ῾ἡ πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι᾽ (β´ 18). Διαφορετικά, ἡ πίστη μόνη μπορεῖ νά θεωρηθεῖ καί ὡς δαιμονική, ἀφοῦ ῾καί τά δαιμόνια πιστεύουσιν καί φρίττουσι᾽( ᾽Ιακ. β´ 19).
.          ῎Ετσι πίστη καί ἔργα (πίστεως) συμπορεύονται στή χριστιανική παράδοση, ἐνῶ ὁποιαδήποτε διάσπαση τῆς πίστεως ἀπό τά ἔργα ἑρμηνεύεται ὡς τό ἀποτέλεσμα τῆς συγχύσεως τῆς ψυχῆς καί τοῦ διασπασμένου νοῦ τῶν αἱρετικῶν. Ἡ ἐσωτερική δηλαδή διάσπαση, τήν ὁποία ζοῦν οἱ αἱρετικοί, λόγω τῆς ἐνεργούσας μέσα τους ἁμαρτίας, τούς ὁδηγεῖ καί στό νά βλέπουν διασπασμένη τή θεολογία τῶν ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου. Μέ ἄλλα λόγια καί στό σημεῖο αὐτό ἐπιβεβαιώνεται ἡ ψυχολογική ἀρχή, σύμφωνα μέ τήν ὁποία  ὁ κάθε ἄνθρωπος γιά τήν κατανόηση τοῦ κόσμου προβάλλει στήν πραγματικότητα τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό: αὐτό πού ζεῖ, τό προεκτείνει καί πρός τά ἔξω.
.          Στήν πιθανή ἔνσταση ὅτι ἱστορικά ὑπῆρξε κάποια σύγκρουση τῶν πρωτοκορυφαίων – ὅταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος τότε πού ῾ἦρθε ὁ Πέτρος στήν ᾽Αντιόχεια, τοῦ ἀντιμίλησε κατά πρόσωπο, γιατί ἦταν ἀξιοκατάκριτος. Γιατί πρίν ἔρθουν μερικοί ἄνθρωποι τοῦ ᾽Ιακώβου, ἔτρωγε στά κοινά δεῖπνα μαζί μέ τούς ἐθνικούς. Σάν ἦρθαν ὅμως, ὑποχωροῦσε καί διαχώριζε τή θέση του, ἐπειδή φοβόταν τούς ᾽Ιουδαίους᾽ (Πρβλ. Γαλ. β´11 ἑξ.) – ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι διαφορετική: ἡ διαφωνία ἦταν γιά τήν τακτική τοῦ Πέτρου ἀπέναντι στούς ἐθνικούς καί ὄχι γιά τήν πίστη καί τήν ἀλήθεια πού ζοῦσε. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ᾽Εκκλησία μας, εἴπαμε, πρόβαλε καί προβάλλει συνεχῶς τήν  ἑ ν ό τ η τ ά  τους μέσα καί ἀπό τήν εἰκόνα τῆς ἑορτῆς τους, ὅπου τούς τοποθετεῖ σέ ἐναγκαλισμό.
.          Ἡ μεγάλη λοιπόν ἑορτή τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, πού ἡ ᾽Εκκλησία μας τήν συνοδεύει καί μέ νηστεία (γι᾽ αὐτούς γίνεται ἡ νηστεία καί ὄχι γιά τήν ἑπομένη, τῆς σύναξης τῶν ἀποστόλων), μᾶς ὑπενθυμίζει τή βασική ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας ὅτι δέν μποροῦμε νά σωθοῦμε καί νά σχετιστοῦμε μέ τόν Χριστό, ἄν μαζί μέ τήν πίστη μας σέ ᾽Εκεῖνον δέν κινητοποιηθεῖ καί ὅλη ἡ ζωή μας. Μέ ἁπλά λόγια, ἡ ἀγάπη μας γιά τόν συνάνθρωπο (αὐτό σημαίνει κυρίως κινητοποίηση τοῦ ἑαυτοῦ μας) ἀποτελεῖ καί τή σπουδαιότερη ἐπιβεβαίωση τῆς πραγματικῆς πίστεώς μας.

ΠΗΓΗ: ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΛΛΙΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. Παραλύτου)

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ, Ο ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΕΜΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 Θεοφάνους Κεραμέως,
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Πρεσβ. Σταύρου Τρικαλιώτη,
«Τὰ Ἕνδεκα Ἑωθινὰ Εὐαγγέλια»,
ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι 2007,
σελ. 79-87

Ἡ ἐπίσκεψη τῶν Μυροφόρων στὸν Τάφο.
(Μάρκ. ιϛ´ 2-4)

.           Ὅταν πλέον πέρασε ἡ λύπη τοῦ Σαββάτου καὶ ἐνεργήθηκε τὸ μυστήριο τῆς ἀναστάσεως καὶ ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης σὰν ἀπὸ κάποιο ὁρίζοντα ἀνέτειλε, τότε ἡ τριάδα τῶν ἱερῶν γυναικῶν ποὺ μετέφεραν τὰ ἀρώματα ἔφθασε στὸ ζωηφόρο μνῆμα. «Καὶ πολὺ πρωί, τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας, ἔρχονται στὸ μνῆμα, μόλις ἀνέτειλε ὁ ἥλιος». Γιατί ἡ Εὕα, ἐπειδὴ ἀπατήθηκε κατὰ τὸ δειλινό, ἐξορίζεται ἀπὸ τὸν τόπο τῆς ἀπολαύσεως (παράδεισο). Ἀντίθετα ὅμως, οἱ ἀπόγονοί της σπεύδουν πολὺ πρωὶ νὰ μάθουν τὴν ἀποκατάσταση τῆς πρώτης μητέρας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους (Εὔας), ποὺ ἔγινε μέσῳ τῆς ἀναστάσεως.
.           Σπεύδουν λοιπόν, καθὼς ἀνέτειλε ὁ ἥλιος. Γιατί ὁ ἥλιος σὰν νὰ ἀνέτειλε ἀπὸ τὰ κατώτερα μέρη τῆς γής, δημιούργησε μιὰ καινούργια ἡμέρα γιὰ τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς νεκρούς. Καὶ ἐπειδὴ τὸ ἀρχικὸ φῶς, ποὺ δημιουργήθηκε τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας, ἡ ἁμαρτία τὸ ἀμαύρωσε, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἡμέρα ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, δημιούργησε μιὰ παρατεταμένη πρωία. Πράγμα τὸ ὁποῖο, ὅπως ἐγὼ νομίζω, ὁ εὐαγγελιστὴς ἔχει φανερώσει μὲ τὴν ἔκφραση· «καὶ πολὺ πρωί». Γιατί μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ οἱ ψυχὲς δὲν βρίσκονται πλέον φυλακισμένες στὶς σκοτεινὲς κρυψῶνες τοῦ ἅδη. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Ποιός θὰ μᾶς κυλίσει τὴν πέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος»; Ἡ Μαρία λοιπὸν ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, ἡ ὁποία πιστεύουμε ὅτι εἶναι ἡ ὑπέραγνη Δέσποινα (αὐτὴν δηλαδὴ ὀνομάζουν τὰ Εὐαγγέλια μητέρα Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ), εἶχαν πάει ἀπὸ πρὶν στὸν τάφο, καὶ δὲν ἦταν ἐντελῶς ἄπειρες ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως, καὶ μάλιστα, ἐπειδὴ ἦταν μὲ πάρα πολὺ φλογερὸ πόθο ἐνισχυμένες, ἔτρεχαν νὰ πάρουν μεγαλύτερη ἐπιβεβαίωση. Ἡ Σαλώμη δέ, ἐπειδὴ ἦλθε στὸν τάφο γιὰ πρώτη φορὰ πρὶν ἀπὸ λίγο χρόνο, γνώριζε ὅτι μία μεγάλη πέτρα ἐμπόδιζε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος. Γιατί ἦταν καὶ αὐτὴ μαζὶ μὲ τὸν κύκλο τῶν γυναικῶν ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὴν Θεοτόκο τὴν ὥρα ποὺ τοποθετοῦσαν τὸ Δεσποτικὸ σῶμα στὸν τάφο καὶ ἔβλεπε ποῦ ἔχει τοποθετηθεῖ, ὅπως ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Μάρκος μᾶς ἀνέφεραν. Ὁ μὲν Ματθαῖος τὴν γνώριζε ἀπὸ τὰ παιδιά της, ὁ δὲ Μάρκος ἀπὸ τὸ ὄνομά της. Ἐπειδὴ ἀγνοοῦσε τί ἐπακολούθησε, ἀπορεῖ σχετικὰ μὲ τὴν πέτρα· γιατί δικός της ἦταν ὁ λόγος· «Ποιός θὰ μᾶς κυλίσει τὴν πέτρα». Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Μαρίες, ἐπειδὴ πράγματι γνώριζαν ὅτι ἡ πέτρα εἶχε ἀποκυλιστεῖ, λύνουν τὴν ἀπορία της μὲ τὸ γνέψιμο τῶν ματιῶν· «Καὶ ὅταν σήκωσαν τὰ μάτια τους, βλέπουν ὅτι ἡ πέτρα εἶχε κυλιστεῖ»· γιατί μὲ τὸ «ὅταν σήκωσαν τὰ μάτια τους», δήλωσε τὸ δείξιμο μὲ τὸ γνέψιμο (νεῦμα) τῶν ὀφθαλμῶν. Φανερώνεται ἐπίσης καὶ τὸ μέγεθος τῆς πέτρας, ὅταν λέει· «ἦταν δὲ (ἡ πέτρα) πάρα πολὺ μεγάλη», καὶ ἀποδεικνύοντας ὅτι τὴν πέτρα δὲν τὴν κύλισαν τυμβωρύχοι καὶ κλέφτες, προσπαθώντας νὰ κλέψουν τὸ νεκρό, σύμφωνα μὲ τοὺς συκοφάντες ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν στὸν Πιλάτο· «Μήπως ἀφοῦ ἔλθουν οἱ μαθητές του κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας, τὸν κλέψουν». Πρέπει δὲ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ὁ τάφος ἐκεῖνος ἦταν σπηλιὰ κατασκευασμένη μὲ ἀνθρώπινα χέρια, τῆς ὁποίας τὴν εἴσοδο ὁ Ἰωσὴφ εἶχε κλείσει μὲ τὴ μεγάλη ἐκείνη πέτρα, ποὺ τὴν ἔσυρε μὲ τὴν βοήθεια πολλῶν ἀνθρώπων, οὕτως ὥστε νὰ μὴν εἶναι δυνατὸν ἀπὸ πολλοὺς εὔκολα νὰ μετακινηθεῖ. Ἐπιπλέον ἦταν σημαδεμένος καὶ μὲ τὶς σφραγίδες. Ἀλλὰ ἦταν ἀληθινὰ πάρα πολὺ μεγάλος αὐτὸς ποὺ εἶχε μετακινήσει τὴν πέτρα· γιατί τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸ «Ἦταν πάρα πολὺ μεγάλη» νὰ τὸ ἐκλαμβάνεις καὶ ἔτσι.

«Οἱ Μυροφόρες ἀντικρύζουν τὸν λαμπροφορεμένο ἄγγελο»
(Μάρκ. ιϛ´ 5)

.           «Καὶ ὅταν μπῆκαν στὸ μνῆμα, εἶδαν ἕνα νέο μὲ λευκὴ στολὴ νὰ κάθεται στὰ δεξιά, καὶ τὶς κατέλαβε φόβος καὶ ἔκπληξη». Ὅταν εἶδαν οἱ γυναῖκες τὴν πέτρα μετατοπισμένη ἀπὸ τὸ ζωηφόρο μνῆμα, μπαίνουν ἀμέσως πρὸς τὰ μέσα· καὶ ὅταν ἀντίκρυσαν ἕνα ἀπροσδόκητο θέαμα ποὺ τὶς ἔφερε σὲ ἀμηχανία, τὶς κατέλαβε τρόμος καὶ ἔκπληξη, γιατί εἶδαν ἕνα λευκοφορεμένο νέο στὰ δεξιὰ τοῦ τάφου καὶ σάστισαν ἀπὸ τὴν ἐκπληκτικὴ μορφή του. Σημαίνει δὲ «θάμβος» κάποιο φόβο ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ ἕνα ἀσυνήθιστο θέαμα. Τὸ ὅτι ὁ ἄγγελος παρουσιάστηκε στὰ δεξιὰ τοῦ τάφου, ἦταν ἐνδεικτικὸ ἑνὸς αἴσιου γεγονότος καὶ μηνύματος. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Γαβριήλ, ὅταν ἀναγγέλλει στὸ Ζαχαρία τὴν εὐχάριστη εἴδηση τῆς γεννήσεως τοῦ Προδρόμου, παρουσιάζεται στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ θυσιαστηρίου. Ὅσον ἀφορᾶ στὸ λευκὸ χρῶμα τῆς στολῆς (τοῦ ἀγγέλου), αὐτὸ φανερώνει τὴν λαμπρὴ καὶ ὁλοφώτεινη ἀνάσταση. Ἡ δὲ νεανικότητα τῆς ἀγγελικῆς μορφῆς φανέρωνε ὅτι ἡ μορφὴ τῶν ἀγγέλων βρίσκεται πάντοτε καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὴν ἄνθισή της. Γιατί τὰ θεῖα τὰ χαρακτηρίζει πάντοτε ἡ νεανικότητα, μιὰ καὶ δὲν συμμετέχουν στὴν διαδικασία τῆς γήρανσης καὶ βιώνουν τὴν θεϊκὴ μακαριότητα.

«Ὁ ἄγγελος ἀναγγέλλει τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ»
(Μάρκ. ιϛ´ 6-7)

.           «Αὐτὸς ὅμως τοὺς εἶπε·  μὴν τρομάζετε·  ξέρω ὅτι ψάχνετε τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, τὸν ἐσταυρωμένο». Πρῶτα ὁ ἄγγελος καταπραΰνει τὸν φόβο, ἀπαλλάσσοντας τὶς γυναῖκες ἀπὸ τὸν τρόμο ποὺ εἶχε καταλάβει τὶς ψυχές τους. Ἔπειτα, ἐπειδὴ γνώριζε πολὺ καλὰ καὶ τὴν αἰτία, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν πάει στὸ μνῆμα, τοὺς λέγει· «Ξέρω ὅτι ψάχνετε τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, τὸν ἐσταυρωμένο». Ἀλλὰ γιὰ ποιό λόγο, ἀφοῦ ἄφησε τὶς ὑψηλὲς σκέψεις ποὺ ἁρμόζουν στὸν Θεό, μὲ τὶς ὁποῖες φανερώνεται ἡ Θεότητα τοῦ Λόγου, χρησιμοποίησε τὰ ταπεινὰ αὐτὰ λόγια; Ἴσως γιὰ νὰ ἀποδοκιμάσει τὶς σκέψεις τῶν γυναικῶν. Γιατί δὲν τὸν ἀντιμετώπιζαν ὁλοκληρωτικὰ ὡς Θεό. Ἐὰν συνέβαινε αὐτό, δὲν θὰ εἶχαν ἔλθει νὰ τὸν ἀλείψουν μὲ ἀρώματα. Αὐτὸ ποὺ τοὺς λέγει, σημαίνει τοῦτο· αὐτὸν ποὺ ἐσεῖς θεωρεῖτε ὡς ἁπλὸ ἄνθρωπο προσέχοντας μόνο ὅ,τι φαίνεται -δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, αὐτὸν ποὺ δέχθηκε σταυρικὸ θάνατο γιὰ τὴν σωτηρία μας- αὐτὸς ἀναστήθηκε. Δὲν εἶναι τέτοιου εἴδους, ὅπως τὸν θεωρεῖτε. Γιατί τὸ “ὧδε” πρέπει νὰ νοηθεῖ ὡς “οὕτως”, γιὰ νὰ σημαίνει: δὲν εὑρίσκεται μεταξὺ τῶν θνητῶν κατὰ τέτοιο τρόπο, ποὺ ἐσεῖς νομίζετε. Γιατί ὑπῆρχε σὲ κάθε τόπο, χωρὶς νὰ περιορίζεται σ’ ἕνα τόπο ὡς Θεὸς ποὺ ἦταν καὶ κάλυπτε μὲ τὴν παρουσία του τὰ πάντα. Ὅταν πλέον τὶς μύησε στὸ μυστήριο τῆς ἀναστάσεως, τὶς ἔστειλε στοὺς ἀποστόλους μὲ τὴν ἀποστολὴ νὰ μεταφέρουν σ’ αὐτοὺς τὴν χαρούμενη εἴδηση.

«Ἡ ἀποκατάσταση τοῦ Πέτρου»
(Μάρκ. ιϛ´ 7)

«Πηγαίνετε καὶ πεῖτε στοὺς μαθητές του καὶ στὸν Πέτρο». Γιατί ἀφοῦ εἶπε· «πεῖτε στοὺς μαθητές του», προσέθεσε, «καὶ στὸν Πέτρο»; Ἐπειδὴ ὁ ἀκλόνητος ἐκεῖνος στύλος, ὅταν ταλαντεύτηκε γιὰ λίγο, ἀρνήθηκε τὸν Δεσπότη· ὅταν ὅμως κατανόησε τὴν πτώση του, ἔκλαψε πικρά. Καὶ τὴν συνείδησή του βασάνιζαν τέτοιου εἴδους τύψεις καὶ ἦταν ταραγμένος ἀπὸ τὴν λύπη κι ὁ νοῦς του ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἔννοιες, ἐπειδὴ δὲν γνώριζε ἂν τὸν συγχώρησε ὁ Θεός. Ἐπειδὴ ὅμως εἶχε αὐτὴ τὴν ἀμφιβολία, δὲν θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἄξιο νὰ συναριθμεῖται στὸν κύκλο τῶν ἀποστόλων. Γι’ αὐτὸ ἀφοῦ ἀνέφερε τοὺς μαθητὲς ὁ ἄγγελος, προσθέτει καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Πέτρου, γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ ὁ Πέτρος τὸ κέρδος ἀπὸ τὰ δάκρυα ποὺ ἔχυσε, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων δὲν ἔχασε τὴν θέση του μεταξὺ τῶν μαθητῶν.

«Γιατί οἱ μυροφόρες ἀποσιωποῦν τὴν ἀποκάλυψη τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ;»
(Μάρκ. ιϛ´ 7-8)

.           Γιὰ νὰ γίνει πιστευτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ὀπτασίας καὶ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, τὶς προτρέπει ὁ ἄγγελος νὰ ἀναγγείλουν τὴν εὐχάριστη εἴδηση, κάτι ποὺ μόνοι οἱ μαθητὲς γνώριζαν. Γιατί τοὺς λέει· «ὅτι πηγαίνει πρὶν ἀπὸ σᾶς στὴ Γαλιλαία· ἐκεῖ θὰ τὸν δεῖτε, ὅπως σᾶς εἶπε.». Γιατί ὁ Σωτήρας εἶχε ὑποσχεθεῖ στοὺς μαθητὲς πρὶν τὸ πάθος, ὅτι θὰ τὸν δοῦν στὴν Γαλιλαία μετὰ τὴν ἀνάστασή Του. Ἐκεῖνο ποὺ ἀξίζει νὰ ἐξετασθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: πῶς ὁ θεόπνευστος Λουκᾶς λέει ὅτι οἱ γυναῖκες ἀνήγγειλαν ὅλα αὐτὰ στοὺς μαθητές; ἐνῶ ὁ εὐαγγελιστὴς Μάρκος ἀνέφερε ὅτι ἡ Μαγδαληνὴ πῆγε νὰ τὰ ἀναγγείλει σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν μείνει μαζί Του καὶ ποὺ πενθοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν; Ἐδῶ ὅμως ἀναφέρει: «ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνῆμα, καὶ δὲν εἶπαν σὲ κανέναν τίποτε, γιατί φοβόντουσαν». Οἱ μαθητές, ὅταν ἄκουσαν τὶς πρῶτες ὁράσεις τῶν γυναικῶν -τὶς ὁποῖες ἐξιστόρησαν ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Λουκᾶς- δὲν πίστεψαν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἐμφανίσθηκε στοὺς ἕνδεκα, ἐνῶ καθόντουσαν στὸ τραπέζι, ἔψεξε τὴν ἀπιστία τους. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο, ἐπειδὴ οἱ γυναῖκες φοβόντουσαν, μὴ φανοῦν πάλι οἱ μαθητὲς ἄπιστοι, ὅπως ἀκριβῶς καὶ πρίν, ἀποσιωποῦν τὴν ἀποκάλυψη. Φοβόντουσαν μήπως γίνονταν αἰτία μεγαλύτερης καταδίκης γιὰ τοὺς μαθητές, ἀφοῦ γιὰ ὁράσεις ὁλοκάθαρες καὶ ἐπαναλαμβανόμενες δυσπιστοῦσαν.

«Οἱ μυροφόρες πρότυπα μιμήσεως τῶν πιστῶν»
(Μάρκ. ιϛ´ 2. 5. 8.)

.           Αὐτὲς λοιπὸν τὶς ἔνθεες καὶ μακάριες γυναῖκες, ἂς μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς μὲ ζέση. Καὶ ἄλλος μὲν ἂς ἐπιδεικνύει ζῆλο μιμούμενος τὴν Μαρία τὴν Μαγδαληνὴ ὅσον ἀφορᾶ στὴν πράξη. Καὶ ὅπως ἐκείνη ὅλη τὴν νύκτα παρέμενε μὲ εὐχαρίστηση στὸν τάφο, ἐρευνώντας ἀπὸ κοντὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἔτσι κι ἐκεῖνος ἂς ἐπιζητεῖ σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ τὴν ἀνάσταση τοῦ λόγου ποὺ βρίσκεται μέσα του πεθαμένος. Αὐτὸς ὅμως ποὺ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὴν Μαρία τοῦ Ἰακώβου, ἂς προσηλώνει τὸν νοῦ του στὸ θεωρητικὸ μέρος. Αὐτὸς ἂς ἀσχοληθεῖ σ’ ὅλη του τὴν ζωὴ μὲ τὴν μελέτη τῶν θείων ἐννοιῶν, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ γνώση ἂς γεννήσει μέσα του τὸν λόγο καὶ ἂς καρπώνεται τὴν συγγένεια ποὺ ἔχουμε μὲ τὸν Θεὸ κατὰ χάρη. Γιατί ὁ Σωτήρας μας, μᾶς λέει· «Μητέρα καὶ ἀδελφοί μου εἶναι ὅσοι ἐφαρμόζουν τὸ θέλημά μου». Τέλος ἂς μιμηθεῖ τὴν Σαλώμη ἐκεῖνος ποὺ ὡς πρὸς τὴν ἀναζήτηση τοῦ καλοῦ ἀποδείχθηκε ράθυμος στὴν νεανική του ἡλικία, γιατί ἦταν βυθισμένος στὸν ὕπνο τῆς ραθυμίας. Αὐτὸς λοιπόν, ὅταν ἀνατείλει ὁ ἥλιος, δηλαδὴ ὅταν θὰ τὸν φωτίσει τὸ θεῖο φῶς, ἂς ἀποδιώξει τὴν ραθυμία καὶ ἂς συγκαταριθμήσει τὸν ἑαυτό του στὴν χορεία ἐκείνων ποὺ ἔχουν ἤδη ἐντρυφήσει στὸ ἀγαθό. Τὸ ὄνομα Σαλώμη ἑρμηνεύεται «εἰρηνικὴ» καὶ δηλώνει τὴν ἀγαθὴ ψυχὴ ποὺ νίκησε τὰ πάθη καὶ εἰρηνεύει, ὅσο μπορεῖ. Αὐτὲς λοιπὸν ἀφοῦ μιμηθοῦμε σχετικὰ μὲ τὴν γνώση τοῦ λόγου, ἂς ζητήσουμε ὁλοπρόθυμα, ὅταν ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ὅταν φωτιστεῖ δηλαδὴ τὸ ἡγεμονικὸ τῆς ψυχῆς μας, καὶ διασκορπιστεῖ σὰν τὸ σκοτάδι ἡ ἄγνοια τῶν λογισμῶν. Ἐὰν λοιπὸν συμπεριφερθοῦμε ἔτσι, θὰ δοῦμε τὴν καρδιά μας νὰ ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν σκλήρυνσή της, σὰν νὰ σηκώνεται μία πέτρα. Ὅταν δὲ μαλακώσει ἡ καρδιά μας, θὰ φανεῖ σὲ μᾶς ὁ ἄγγελος, ἡ κίνηση δηλαδὴ τῆς συνειδήσεως, ποὺ θὰ μᾶς ἀναγγέλλει τὴν ἀνάσταση τοῦ λογιστικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶχε νεκρωθεῖ μέσα μας. Ἂς γίνουμε λοιπὸν στοὺς ἄλλους διδάσκαλοι τοῦ καλοῦ, σὲ ὅσων ἡ ἀκοὴ πείθεται στὴν ἀκρόαση τῶν θείων λόγων. Σὲ ὅσους ὅμως θεωροῦν ὅτι ἡ θεία διδασκαλία εἶναι ἀνοησίες, ἂς μὴν ποῦμε σὲ κανέναν τίποτα. Γιατί δὲν εἶναι θεμιτὸ νὰ ἀποκαλύπτουμε τὰ θεῖα μυστήρια στοὺς ἀπίστους, αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς ἀξιωθήκαμε νὰ δοῦμε. Ἔτσι θὰ ἀποφύγουμε καὶ ὁ λόγος νὰ εἶναι ἀνώφελος καὶ μεῖς νὰ γίνουμε γι’ αὐτοὺς αἴτιοι μεγαλύτερης καταδίκης. Καὶ ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, ποὺ μᾶς ζωοποίησε μὲ τὴν ἀνάστασή του ἀπὸ τοὺς νεκρούς, αὐτὸς ἂς μᾶς ἀναστήσει καὶ ἀπὸ τὸν θάνατο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, κι ἂς μᾶς ἀξιώσει νὰ κληρονομήσουμε τὴν βασιλεία του. Ἀμήν.

, , ,

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΧΗ Δ´ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ (ἑρμηνεία τῆς παραβολῆς τοῦ Σπορέως) [Β´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχὲς (καὶ Βιογραφία)»
ὑπὸ Ἰω. Μενούνου
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», ἔκδ. β´, σελ. 248-262

ΔΙΔΑΧΗ Δ´
[Μέρος Β´]
Ἡ παραβολὴ τοῦ σπορέως

 

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/10/15/ἑρμηνεία-τῆς-παραβολῆς-τοῦ-σπορέως/

.       Καὶ πρῶτον ἂς ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὴν στράταν νὰ εἰποῦμεν. Ἔχομεν πολλὰ παραδείγματα νὰ εἰποῦμεν. Ἂς ἀφήσωμεν τὰ πολλὰ καὶ ἕνα νὰ εἰποῦμε μόνον, μᾶς φθάνει διὰ νὰ καταλάβωμεν. Τὸν παλαιὸν καιρόν, χριστιανοί μου, ἦτον ἕνας ἄνθρωπος καὶ ἐλέγετο τὸ ὄνομά του Μανασσῆς. Τὸν ἀξίωσεν ὁ Πανάγαθος Θεὸς καὶ ἔγινε βασιλεὺς εἰς τοὺς Ἑβραίους. Πενήντα δύο χρόνους ἐβασάνιζε τοὺς Ἑβραίους μὲ πολλὰ παιδευτήρια. Αὐτὸς δὲν ἤκουεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἦταν σκληροκάρδιος, δὲν ἐμετανόησεν ἡ καρδία του, ἦταν στράτα καταπατημένη. Βλέποντας ὁ πανάγαθος Θεὸς τὴν κακήν του γνώμην τί κάμνει; Σηκώνει ἕνα βασιλέα μέσαθε ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν, καὶ τὸν πολεμεῖ καὶ τὸν παίρνει σκλάβον, καὶ τὸν ἐκλείδωσε μέσα εἰς ἕνα καζάνι ἀποβραδὺς μὲ σκοπὸν τὴν ἄλλην ἡμέραν νὰ τὸν κάψει, νὰ τὸν κάμει θυσίαν εἰς τὰ εἴδωλα. Τί κάμνει ὁ Μανασςῆς ἐκεῖ μέσα εἰς τὸ χάλκωμα ποῦ ἦταν κλεισμένος; Ἐνεθυμήθη τὲς ἁμαρτίες του, ἔκλαυσε, ἐπαρακάλεσε τὸν Θεὸν νὰ τὸν ἐλευθερώσει, καὶ πάλιν ἄλλην φορᾶν ἁμαρτίαν νὰ μὴ κάμει. Βλέποντας ὁ Θεὸς τὴν καλήν του γνώμην, ἤκουσε τὴν μετάνοιάν του. Ἐδέχθη τὰ δάκρυά του καὶ στέλνει ἕναν ἄγγελον καὶ τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν κίνδυνον. Ὕστερον ἐπούλησεν τὰ πράγματά του καὶ τὰ ἐμοίρασεν ἐλεημοσύνην, καὶ ἐπῆγεν καὶ ἀσκήτευεν εἰς ὅλην του τὴν ζωὴν μὲ νηστεῖες, ἀγρυπνίες, προσευχές, κακοπαθίες καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν Παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε.
.       Ἀνίσως, ἀδελφοί μου, καὶ εἶναι ἐδῶ κανένας ἀπὸ τὴν εὐγένειάν σας, καὶ εἶναι ἡ καρδία του σκληρά, καταπατημένη ὡσὰν τοῦ Μανασσῆ, ὡς ὑπερήφανος, ἂς μετανοήση, ἂς ἐνθυμηθῆ τὲς ἁμαρτίες του, ἂς κλαύση, καὶ νὰ εἶναι βέβαιος πὼς ὁ Θεός, καθὼς ἐδέχθη τὴν μετάνοιαν ἐκείνου τοῦ Μανασσῆ, δέχεται καθενός, καὶ ἐσένα καὶ ἐμένα. Τώρα μοῦ φαίνεται μὲ τὸ παράδειγμα αὐτὸ νὰ ἐκαταλάβατε τὴν στράτα, τί θέλει νὰ εἰπῆ.

 .       Εἴπαμε διὰ τὴν στράταν, τώρα νὰ εἰποῦμεν καὶ διὰ τὴν πέτραν. Ἔχομεν πολλὰ παραδείγματα, ἂς ἀφήσουμε τὰ πολλὰ καὶ ἂς εἰποῦμεν ἕνα, ἂς πάρωμεν δηλ. τὸν ἀπόστολον Πέτρον παράδειγμα.

.        Τὴν Μεγάλην Πέμπτην τὸ βράδυ ἠξεύροντας ὁ Κύριος, ὡς καρδιογνώστης Θεὸς πάντα τὰ μέλλοντα καὶ μάλιστα τὴν καρδίαν τῶν Ἑβραίων καὶ τοῦ Ἰούδα, ἐκάθισεν ὁ Κύριος καὶ ἐδίδαξε τοὺς Ἀποστόλους πολλὰ καὶ διάφορα νοήματα. Ἀνάμεσα εἰς τὰ ἄλλα τοὺς εἶπε καὶ τοῦτον τὸν λόγον: Νὰ ἠξεύρετε, μαθηταί μου, πὼς ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς, θὲ νὰ μὲ πουλήση εἰς τοὺς Ἑβραίους διὰ τριάντα φλωρία, καὶ θὲ νὰ μὲ περιγελάσουν οἱ Ἑβραῖοι, νὰ μὲ ὑβρίσουν, νὰ μὲ δείρουν, νὰ μὲ σταυρώσουν. Ὅμως μὴ λυπᾶσθε, μαθηταί μου, διατὶ ἐγὼ θέλω νὰ σταυρωθῶ διὰ νὰ σταυρώσω τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν διάβολον, καὶ νὰ δώσω ζωὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἔχω νὰ ἀναστηθῶ, καὶ ἡ Ἀνάστασίς μου θέλει προξενήσει χαρὰν εἰς τὸν οὐρανόν, χαρὰν εἰς τὴν γῆν, χαρὰν εἰς τὸν Ἅδην, φαρμάκι καὶ σπαθὶ δίστομον εἰς τὴν καρδίαν τῶν Ἑβραίων, καὶ μάλιστα τοῦ διαβόλου. Νὰ ἠξεύρετε καὶ τοῦτο, μαθηταί μου, πὼς τώρα ἐδῶ εἶστε ὅλοι μαζωμένοι, τότε ἔχετε νὰ μὲ ἀφήσετε καὶ νὰ φύγετε ὅλοι σας. Ἀπεκρίθη ὁ Πέτρος καὶ λέγει: Κύριε, ὅλοι ἂν σὲ ἀρνηθοῦν, ἀμὴ ἐγὼ δὲν σὲ ἀρνοῦμαι. Τότε τοῦ λέγει ὁ Κύριος: Πέτρε, μὴ καυχᾶσαι. Λέγει ὁ Πέτρος: Ὄχι, Κύριε, ἐγὼ εἶμαι ἕτοιμος νὰ χύσω τὸ αἷμα μου διὰ τὴν ἀγάπην σου. Τοῦ λέγει πάλιν ὁ Κύριος: Καλά, Πέτρε, ὁ καιρὸς θέλει τὸ δείξει. Λέγει ὁ Πέτρος: Ὄχι, Κύριε, μὴ γένοιτο εἰς τὸν αἰῶνα νὰ σὲ ἀρνηθῶ ποτέ. Τοῦ λέγει πάλιν ὁ Κύριος: Πέτρε, μὴ καυχᾶσαι. Ἐσὺ τώρα ποὺ λέγεις πὼς δὲν μὲ ἀρνεῖσαι, ἐσὺ πρῶτος ἔχεις νὰ μὲ ἀρνηθῆς ἀπόψε, προτοῦ νὰ λαλήση ὁ πετεινός, ὄχι μία ἢ δύο φορὲς ἔχεις νὰ μὲ ἀρνηθῆς, ἀλλὰ τρεῖς. Διατὶ καλύτερα ἤξευρεν ὁ Κύριος τὴν καρδίαν τοῦ Πέτρου παρὰ ὅπου τὴν ἤξευρεν ὁ Πέτρος. Πάλιν λέγει ὁ Πέτρος: Ὄχι Κύριε, ὅλοι ἂν σὲ ἀρνηθοῦν, μὰ ἐγὼ δὲν σὲ ἀρνοῦμαι ποτέ. Τοῦ λέγει ὁ Κύριος: τὸ σιτάρι, ὅταν τὸ πυρώσει ὁ ἥλιος, τότε φαίνεται πὼς εἶναι ριζωμένον, ἂν δὲν ξηρανθεῖ, ὁμοίως καὶ κάθε χριστιανός, ὅταν τοῦ ἔλθῆ πειρασμὸς καὶ δὲν ἀρνηθῆ τὸν Χριστόν, τότε φαίνεται πὼς εἶναι χριστιανός.
.       ἮλΘεν ἡ ὥρα, παρεδόθη ὁ Κύριος μὲ τὸ θέλημά Του εἰς τὰς χεῖρας τῶν παρανόμων Ἑβραίων, εὐθὺς ἔφυγαν οἱ Ἀπόστολοι, καθὼς εἶπεν ὁ Κύριος. Ἐπῆραν οἱ Ἑβραῖοι τὸν Χριστόν μας καὶ τὸν ἐπῆγαν εἰς τὰ παλάτια τοῦ Ἄννα καὶ τοῦ Καϊάφα, τοῦ Σατανᾶ, καὶ εὐθὺς ἄρχισαν καὶ τὸν ἐξέταζαν τὸν Χριστόν μας ἀπὸ ποὺ εἶναι. Ἐπῆγεν ὁ Πέτρος καὶ ἔστεκεν ἀπὸ μακρυὰ διὰ νὰ ἰδεῖ τί τὸν κάμνουν τὸν Χριστόν μας. Ἔρχεται ἕνας Ἑβραῖος καὶ λέγει τοῦ Πέτρου: καὶ ἐσὺ μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν εἶσαι; Σοῦ πρέπει νὰ σὲ θανατώσωμεν καὶ ἐσένα. Ἀπεκρίθη ὁ Πέτρος καὶ λέγει: δὲν εἶμαι μαζί του, δὲν τὸν γνωρίζω τί ἄνθρωπος εἶναι. Ἀκούετε, ἀδελφοί μου, τί ἔκαμεν ὁ Πέτρος; Ἠρνήθη τὸν Χριστὸν καὶ ἐπῆγε μὲ τὸν διάβολον, διατὶ ἐκεῖνος ποὺ ἀρνεῖται τὸν Θεὸν δὲν ἔχει ἀλλοῦ ποῦ νὰ πηγαίνη, παρὰ μὲ τὸν διάβολον. Πρωτύτερα ἔστεκε νὰ ἰδῆ ὁ Πέτρος τί τὸν κάμνουν τὸν Χριστόν, ὕστερα ἐκοίταζε τὴν πόρταν νὰ φύγει. Ἔρχεται ἄλλος Ἑβραῖος καὶ λέγει τοῦ Πέτρου: καὶ ἐσὺ μὲ τὸν Χριστὸν εἶσαι; Σοῦ πρέπει νὰ σὲ θανατώσωμεν καὶ ἐσένα. Λέγει πάλιν ὁ Πέτρος, διὰ δευτέραν φοράν: δὲν τὸν εἶδα, δὲν τὸν ἠξεύρω τὸν Χριστὸν τί ἄνθρωπος εἶναι. Ὅταν ἐζύγωσε κοντὰ εἰς τὴν πόρταν νὰ φύγη, τὸν πιάνει καὶ ἄλλος Ἑβραῖος καὶ τοῦ λέγει: καὶ σὺ μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν εἶσαι. Ἐγὼ σὲ γνωρίζω. Σοῦ πρέπει νὰ σὲ σταυρώσωμεν καὶ ἐσένα. Λέγει ὁ Πέτρος: νὰ ἔχω τὸ ἀνάθεμα, ἀνίσως καὶ τὸν εἶδα, ἂν τὸν ἠξεύρω τί ἄνθρωπος εἶναι. Ἀκούσετε, ἀδελφοί μου, τί ὑπεσχέθη πρωτύτερα, νὰ χύσει καὶ τὸ αἷμα του ὁ Πέτρος διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ τώρα ποὺ τὸν ἐξέταζαν τον Πέτρον διὰ τὸν Χριστόν, παρευθὺς τὸν ἀρνήθη καὶ ἐπῆγε μὲ τὸν διάβολον, ἀρνήθηκε τὸ φῶς καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ σκότος, ἀρνήθηκε τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν θάνατον. Καὶ καθὼς ἀρνήθη ὁ Πέτρος τὸν Χριστὸν – ὢ τοῦ θαύματος! – ἐλάλησεν εὐθὺς ὁ πετεινός, καθὼς εἶπεν ὁ Κύριος. Ἀκούοντας ὁ Πέτρος τὸν πετεινόν, ἐκάηκεν ἡ καρδία του, καὶ ἐβγαίνοντας ἔξω ἀπὸ τὴν πόρταν, ἔπεσε μὲ τὸ κεφάλι κάτου εἰς τὴν γῆν καὶ κλαίοντας μὲ μαῦρα καὶ πικρὰ δάκρυα ἔκαμαν τὰ μάτια του δύο βρύσες καὶ ἔτρεχαν ὡσὰν ποτάμι. Καὶ πάντοτε, ὅταν ἄκουε τὸν πετεινὸν ὁ Πέτρος εἰς ὅλην του τὴν ζωήν, ἔκλαιεν, ἐνθυμούμενος τὴν ἄρνησιν ὁπού ἔκαμεν τοῦ Χριστοῦ.
.        Ἐσταυρώθη ὁ Κύριος μὲ τὸ θέλημά του, ἀνέστη τὴν τρίτην ἡμέραν, ἐφανερώθη εἰς ἑπτὰ γυναῖκες μυροφόρες, τὲς εὐλόγησε καὶ τὲς ἐχαροποίησε λέγοντάς τους: Πηγαίνετε νὰ εἰπῆτε τῶν Ἀποστόλων μου πὼς ἀναστήθηκα καὶ νὰ ἔλθουν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐκεῖ τοὺς καρτερῶ. Εἰπέτε καὶ τοῦ Πέτρου νὰ ἔλθη. Καὶ διατὶ ἐξεχώρισεν τὸν Πέτρον; Τάχα δὲν ἦταν καὶ αὐτὸς ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ; Μὰ διατὶ τὸν ἐξεχώρισε; Διὰ νὰ στοχασθῆ ὁ Πέτρος πὼς ἐδέχθη τὴν μετάνοιάν του ὁ Κύριος, τὰ δάκρυά του καὶ τὸν ἐσυγχώρησεν. Ἐπῆγαν οἱ Ἀπόστολοι εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἔλαβαν τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἐπῆγε καὶ ὁ Πέτρος, ἀλλὰ ἔστεκε σκυθρωπὸς ὡσὰν ἐντροπιασμένος. Τοῦ λέγει ὁ Χριστός: Πέτρε, Πέτρε, μὲ ἀγαπᾶς; Καὶ ἐρωτώντας τον τρεῖς φορὲς τοῦ ἐδιόρθωσε τὲς τρεῖς ἀρνήσεις, καὶ τοῦ ἐσυγχώρησε τὸ σφάλμα του ὁ Κύριος καὶ τοῦ ἐχάρισε τὴν πρώτην καθέδρα καθὼς τὴν εἶχε καὶ πρῶτα. Ὕστερον ἐπεριπάτησεν ὁ Πέτρος ἀπὸ Ἀνατολὴν ἕως Δύσιν καὶ ἔκαμε χιλιάδες χριστιανούς. Τὸν ἐπίασεν ἕνας βασιλεὺς ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Ρώμην, καὶ τοῦ ἔλεγε νὰ ἀρνηθῆ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ προσκυνήση τὰ εἴδωλα. Λέγει του ὁ Πέτρος: τὸν Χριστὸν τὸν ἀρνήθηκα τρεῖς φορές, τώρα, βασιλέα, δὲν τὸν ἀρνοῦμαι πλέον, καὶ ὅ,τι θέλεις κάμε μου, μόνον σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ σταυρώσης μὲ τὸ κεφάλι κάτου διὰ περισσοτέραν αἰσχύνην. Τὸν ἐπαίδευσε μὲ πολλὰ παιδευτήρια ὁ βασιλεὺς τὸν Πέτρον, ὕστερα τὸν ἐσταύρωσε μὲ τὸ κεφάλι κάτου, καὶ παρέδωσε τὴν ἁγίαν αὐτοῦ ψυχὴν εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν Παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε.
.        Τώρα ἂν ἴσως καὶ εἶναι ἐδῶ κανένας ἀπὸ τὴν εὐγένειάν σας ὡσὰν τὸν Πέτρον, ὁποὺ ἀρνήθηκε τὸν Χριστόν, ἂς κλαύση, ἂς μετανοήση, καὶ νὰ εἶναι βέβαιος πώς, καθὼς ἐδέχθη τοῦ Πέτρου τὰ δάκρυα, δέχεται καὶ ἐσένα, μόνον νὰ μὴ πέσης εἰς ἀπελπισίαν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΑΒΙΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΙ»: Μιὰ ἀποστολικὴ περίπτωση …μαγικοποιήσεως τῶν λέξεων !

«ΤΑΒΙΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΙ»:
Μιὰ ἀποστολικὴ περίπτωση …μαγικοποιήσεως τῶν λέξεων
(ἐπὶ τῆς σημερινῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς)

Κατὰ Μᾶρκον ε´ 40 – 41

40 ὁ δὲ ἐκβαλὼν πάντας παραλαμβάνει τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς μετ’ αὐτοῦ. καὶ εἰσπορεύεται ὅπου ἦν τὸ παιδίον ἀνακείμενον, 41 καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς τοῦ παιδίου λέγει αὐτῇ· Ταλιθά, κοῦμι, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω ἔγειρε.

 Πράξεις Ἀποστόλων θ´ 40-41

 40 ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι.

«Ἡ θαυματουργικὴ φράση τοῦ Πέτρου ἀντιστοιχεῖ μὲ ἐκείνη τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ σύμπτωση δὲν εἶναι τυχαία. Οἱ μαθητὲς χρησιμοποιοῦν ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ Αὐτὸς εἶναι στὴν οὐσία ὁ τελεστὴς τοῦ θαύματος.» (Ἰω. Παναγόπουλος [+], καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν)

Ἀσφαλῶς, οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς ἀντικαταστάσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ μεταφρασμένα θὰ θεωροῦν ὅτι ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἐπαναλαμβάνει τὰ ΙΔΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ τοῦ Κυρίου,πειδὴ τοὺς προσδίδει …μαγικὴ δύναμη! Σίγουρα δὲν εἶχε διαβάσει τὶς τελευταίας παραγωγῆς ἐμβριθεῖς θεολογικὲς ἀναλύσεις ἐπὶ τοῦ θέματος
Τί κρίμα ποὺ δὲν μποροῦμε ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ συμμορφώσουμε τὸν Ἀπ. Πέτρο. Ἀλλὰ καὶ νὰ τοῦ τὸ ἐξηγούσαμε, μήπως θὰ τὸ …“κατανοοῦσε”;…

π. Ἀθ. Σ. Λ.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ (Κυρ. τοῦ Παραλύτου)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
(Πράξ. θ´ 32-42) 

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. Εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. Καὶ εὐθέως ἀνέστη. Καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον.
 Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. Ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. Ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῶ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. Ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. Ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. Δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. Γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

 Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες, ὁ Πέτρος, κατὰ τὴν διάρκειαν περιοδείας του εἰς ὅλην τὴν περιοχήν, κατέβηκε νὰ ἐπισκεφθῇ καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Λύδδαν. Ἐκεῖ εὑρῆκε κάποιον ποὺ ὠνομάζετο Αἰνέας, ὁ ὁποῖος ἦτο κατάκοιτος ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια διότι ἦτο παράλυτος. Καὶ τοῦ εἶπε ὁ Πέτρος, «Αἰνέα, σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, σήκω καὶ στρῶσε τὸ κρεββάτι σου». Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθηκε. Καὶ τὸν εἶδαν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Λύδδας καὶ τοῦ Σάρωνος, καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸν Κύριον.
Εἰς τὴν Ἰόππην ὑπῆρχε κάποια μαθήτρια ποὺ ὠνομάζετο Ταβιθά, ἑλληνιστὶ Δορκάς, ἡ ὁποία ἔκανε πολλὲς ἀγαθοεργίες καὶ ἐλεημοσύνες. Συνέβη κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας νὰ ἀσθενήσῃ καὶ νὰ πεθάνῃ· ἀφοῦ δὲ τὴν ἔλουσαν, τὴν ἔβαλαν εἰς τὸ ἀνῶγι. Ἐπειδὴ ἡ Λύδδα ἦτο κοντὰ εἰς τὴν Ἰόππην, οἱ μαθηταὶ ἄκουσαν ὅτι ὁ Πέτρος εἶναι ἐκεῖ, καὶ τοῦ ἔστειλαν δύο ἄνδρας μὲ τὴν παράκλησιν: «Μὴ βραδύνῃς νὰ ἔλθῃς καὶ σ’ ἐμᾶς». Ὁ Πέτρος ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε μαζί τους. Ὅταν ἔφθασε, τὸν ὡδήγησαν εἰς τὸ ἀνώγι καὶ παρουσιάσθηκαν εἰς αὐτὸν ὅλες οἱ χῆρες οἱ ὁποῖες ἔκλαιαν καὶ ἔδειχναν τὰ ὑποκάμισα καὶ τὰ ἐνδύματα, ποὺ ἔκανε ἡ Δορκὰς ὅταν ἦτο μαζί τους. Ὁ Πέτρος ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἐγονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Ὕστερα ἐστράφη πρὸς τὸ σῶμα καὶ εἶπε, «Ταβιθά, σήκω». Αὐτὴ ἄνοιξε τὰ μάτια της καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον, ἀνασηκώθηκε. Ὁ Πέτρος τῆς ἔδωκε τὸ χέρι καὶ τὴν ἐσήκωσε ὀρθήν. Ὕστερα ἐφώναξε τοὺς ἁγίους καὶ τὶς χῆρες καὶ τὴν παρουσίασε ζωντανήν. Αὐτὸ ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλην τὴν Ἰόππην καὶ πολλοὶ ἐπίστεψαν εἰς τὸν Κύριον.

Η ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ
«Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός».

.     Ἡ φθορὰ μία μεγάλη πραγματικότητα τῆς ζωῆς μας. Ὁ κατάκοιτος Αἰνέας, ἡ νεκρὴ Ταβιθά, ποὺ ἀναφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπή, καθὼς καὶ ὁ παράλυτος τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἦταν τὰ μόνα θύματα τῆς φθορᾶς. Μυριάδες καὶ ἑκατομμύρια τὰ ἀνθρώπινα θύματά της. Καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος βλέπουμε τὴν ἀγωνία καὶ τὸν ἀγώνα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν ὑπερνίκηση τῆς φθορᾶς. Μάταιος ὅμως κόπος. Καμιὰ ἀνθρώπινη δύναμη, καμιὰ τεχνικὴ ἐφεύρεση δὲν μπορεῖ νὰ σταματήσει τὸ ποτάμι τῆς φθορᾶς. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ μήνυμα τῆς σημερινῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς εἶναι ἐκπληκτικό. Γιατί μᾶς μιλάει γιὰ ἕνα ἀντίθετο ρεῦμα ζωῆς, ποὺ ἦλθε στὴν φθαρτή μας γῆ καὶ ἄρχισε νὰ νικᾶ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Εἶναι τὸ ρεῦμα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θεραπεύει, ἀφυπνίζει, ἀνασταίνει καὶ θὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ νικήσει ὁριστικὰ τὴν φθορὰ καὶ θὰ ἀφθαρτοποιήσει ὅλους καὶ ὅλα.

 Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

.     Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, μὲ τὴν ζωοποιὸ δύναμη τοῦ Χριστοῦ θεράπευσε ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια παράλυτος. «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός», τοῦ εἶπε. Μὲ τὴν ἴδια δύναμη ἀνέστησε τὴν ἐκλεκτὴ Χριστιανὴ γυναίκα τῆς Ἰόππης, τὴν Ταβιθά. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ γινόταν φανερό, ὅτι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι διαχειρίζονταν τὴν φιλάνθρωπη καὶ σωτήρια δύναμη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ νικοῦσε τὴν φθορά. Ὁ Κύριος ἦταν Ἐκεῖνος, ποὺ ἔφερε καὶ μετέδιδε πρῶτος τὴν θεία αὐτὴ δύναμη. Καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψή του, ἡ ἴδια δύναμη ξεχύθηκε στοὺς Ἀποστόλους καὶ στὴν Ἐκκλησία του, μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.     Ἔτσι ἄρχισε στὴν γῆ μία καινούργια πραγματικότητα. Στὴν ἐποχὴ αὐτή, οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴν ζωοποιὸ δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζουν νὰ κερδίζουν τὶς πρῶτες νίκες ἐναντίον τῆς φθορᾶς. Ἀρχίζουν νὰ νικοῦν τὰ πρῶτα συμπτώματα τῆς φθορᾶς. Μὲ τὸ φῶς τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ διαλύουν τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης καὶ ἀνακαλύπτουν τὴν ἀλήθεια. Μὲ τὴν δύναμη τῆς χάριτός του νικοῦν τὰ πάθη, ποὺ ριζώνουν μέσα στὴν ψυχὴ καὶ τὴν ὅλη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Ἀμύνονται στὶς προσβολὲς τοῦ κακοῦ καὶ δὲν ὑποκύπτουν. Ἀντέχουν στὰ κτυπήματα τοῦ πόνου, στὴν ἔλευση τῆς συμφορᾶς καὶ τῆς καταστροφῆς. Γιατί μέσα τους κρύβουν τὸ σπέρμα τῆς καινούργιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τοὺς ἐλευθερώνει, τοὺς ἰσχυροποιεῖ, τοὺς ζωογονεῖ. Ἡ καινούργια ζωὴ τοῦ Πνεύματος, ποὺ ζοῦν, εἶναι μία συμμετοχὴ στὸν ἀγώνα καὶ τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τῆς φθορᾶς. Ἔτσι οἱ φθαρτοὶ καὶ γήινοι ἄνθρωποι γίνονται ἀπὸ τώρα «υἱοὶ Θεοὶ» καὶ κληρονόμοι τῆς δόξης του.

ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ

.       Ἡ καινούργια ὅμως αὐτὴ πραγματικότητα δὲν ἔχει πλήρως ἀποκαλυφθεῖ. Ἡ νίκη ἐναντίον τῆς φθορᾶς δὲν ἔγινε ἀκόμη ὁριστική. Καὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ ἡ φύση βρίσκονται ἀκόμη ὑπὸ τὸ κράτος τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος μὲ τὴν δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἀνέστησε τὴν Ταβιθά. Καὶ ἡ ἀνάσταση αὐτὴ ἦταν ἕνα ἀκόμη «σημεῖον», μία ἀπόδειξη τῆς καινούργιας ἐποχῆς, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου. Ἡ ἀνάσταση ὅμως αὐτὴ δὲν ἦταν ὁριστική. Γιατί ἡ Ταβιθὰ πέθανε καὶ πάλι. Ἡ ὁριστικὴ ὑπερνίκηση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου θὰ γίνει στὴν Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὅλοι μας περιμένουμε. Ἡ ὁριστικὴ νίκη ἐναντίον τῆς φθορᾶς θὰ σημάνει, ὅταν θὰ ἔλθει καὶ πάλι ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὡς βασιλιὰς καὶ νικητὴς καὶ θὰ βασιλεύσει στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
.     Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς περιγράφει πολὺ ἔντονα καὶ πολὺ καθαρὰ τὴν ὁριστικὴ αὐτὴ ὑπερνίκηση τῆς φθορᾶς. Μᾶς λέει ὅτι ὅλα τότε θὰ ἀλλάξουν. Οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν ἄφθαρτοι καὶ θὰ ἀποκτήσουν ἕνα καινούργιο σῶμα ντυμένο μὲ οὐράνια δόξα. Ἡ ἀγωνία, ὁ πόνος, ἡ ἀθλιότητα τοῦ κόσμου θὰ ἐξαφανιστοῦν. «Καινοὺς οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα (τὴν ὑπόσχεση) αὐτοῦ προσδοκῶμεν», γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος (Β´ Πέτρ. γ´ 13). Καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει ὅτι «ἐξαλείψει ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν» τῶν ἀνθρώπων (Ἀποκ. ζ´ 17)

 ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», ἀρ. τ. 4235, 05.05.2011

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

.          «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ.Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας. (Λουκ. κβ’ 24-26). Ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι “οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται, ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γενέσθω ὡς ὁ νεώτερος καὶ ὁ ἀνακείμενος ὡς ὁ διακονῶν”. Ἔφερε καὶ παράδειγμα ὁ Κύριος τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ λέγονται Ραββί, ὅμως ἐσεῖς, οἱ δικοί μου μαθηταὶ μὴν πέσετε στὸ πάθος αὐτό, μὴ ζητεῖτε τὸ πρωτεῖον αὐτό, ὑμεῖς μὴ κληθῆτε καθηγηταί, «εἷς γάρ ἐστιν ὁ καθηγητὴς Χριστός, καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ἐπὶ τῆς γῆς. Εἷς ἐστιν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὑμεῖς δὲ πάντες ἀδελφοὶ ἐστέ».Οἱ  Ἀπόστολοι ἔπεμψαν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην στὴν Σαμάρεια, ὅταν ἄκουσαν πὼς ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἄρχων πάντων, πῶς πέμπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους; πράγμα ποὺ δὲν τὸ δέχεται οὔτε ἡ συνήθεια οὔτε τὸ δίκαιον; Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι τοῦτοι οἱ καπνοὶ τῆς φιλοδοξίας, καὶ πρωτοκαθεδρίας δὲν ἐχώρησαν μέσα εἰς τὰς θεοφόρους κεφαλὰς τῶν Ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὅλοι ἦταν ὁμοταγεῖς, ἀδελφοὶ κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίοu, ἐπίσης διδάσκαλοι πάσης τῆς οἰκουμένης. Ὄχι διῃρημένως ὁ ἕνας στὴ Ρώμη, ὁ ἄλλος ἀλλαχοῦ, ἀλλὰ πανταχοῦ καθ᾽ ἕνας τὴν αὐτὴ ἐξουσία εἶχε καὶ τὸ αὐτὸ Ἀποστολικὸ προνόμιο.Ἔτσι ὁ Πάπας διὰ νὰ στήση τὴν κεφαλήν του, ὄχι μόνον συκοφαντεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καταφρονεῖ καὶ τὸν μακάριο Πέτρο σμικρύνοντάς του τὸ Ἀποστολικόν του προνόμιο, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν χειροτονημένος διδάσκαλος πάσης της οἰκουμένης καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, αὐτὸς τὸν περικλείει εἰς τὴν Ρώμην. Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἀρχή, πῶς ὁ Παῦλος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀντεστάθη κατὰ πρόσωπον εἰς τὸν Πέτρον; Πῶς τὸν ἐλέγχει καθὼς ὁ ἴδιος γράφει στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολήν του; «ὅτε ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ἀντέστην» (Γαλατ. β΄11).Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν πρῶτος πῶς εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον δὲν ἀποφασίζει ὁ Πέτρος ὡς κεφαλὴ πάντων, ἀλλὰ ὁ Ἰάκωβος; (Πράξ. ιε΄10-28). Οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, καὶ ἰσότιμοι πάντες, καὶ οὐδένας εἶχε διωρισμένον θρόνον. Οἱ Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν παντοῦ Ἀρχιερεῖς, καὶ ἔδιδαν εἰς αὐτοὺς τέσσαρα χαρίσματα: πρῶτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, δεύτερον τὴν Ἱερωσύνην, τρίτον τὴν χειροτονίαν, τέταρτον τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ αὐτὰ μερικῶς, καὶ ὄχι οἰκουμενικῶς, ἀλλὰ καθένας εἰς τὴν ἐπαρχίαν του ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο, ἐνεργοῦσε τὰ τῆς Ἱερωσύνης, ἔπραττε τὰ τῆς χειροτονίας, ἐτέλει τὰ τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν του οὐδείς. Ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν ἀποστολικὸ χάρισμα. Οἱ Ἀπόστολοι Ἀρχιερεῖς χειροτονοῦσαν, καὶ ὄχι Ἀποστόλους. Οὐδεὶς τῶν χειροτονηθέντων ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἔγινε διάδοχος καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος. Δόγμα τῶν Παπικῶν εἶναι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπαν, ταυτὸν ἐστὶ τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν», ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν, δηλαδὴ θεοποιεῖ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Πάπας εἶναι κτίσμα, καὶ ἐπειδὴ ζητεῖ προνόμιον ὁπού τὸ ἔχει μόνος ὁ Θεός, τὸ νὰ πιστεύουν εἰς αὐτὸν τὰ κτίσματα, εἶναι ἱερόσυλος, καὶ παντάπασι τυφλός, ὅταν θέλει νὰ εἶναι ἀνώτερος τῶν Συνόδων; ὅταν φαντάζεται πὼς εἶναι ἀναμάρτητος; τί ἄλλο ὅταν διδάσκει πὼς εἶναι μονάρχης τῶν Ἐκκλησιῶν; παρὰ τὸ ὅτι εἶναι Θεός; καὶ διὰ τοῦτο μὲ ἀναίσχυντον καὶ ἄθεον ἀπόφασιν θέλει νὰ προσκυνῆται καὶ νὰ πιστεύεται ὡς Θεός; Τοῦτο τί ἄλλο εἶναι παρὰ φαντασία ἀθεΐας, τύφλωσις νοὸς εἰδωλολάτρου;Ὁ 35ος Ἀποστολικὸς κανὼν βοᾶ : «Εἴ τις Ἐπίσκοπος τολμήσειε χειροτονίαν ποιῆσαι ἐν ταῖς μὴ ὑποκειμέναις αὐτῷ χώραις καὶ πόλεσι, παρὰ γνώμην τῶν κατεχόντων αὐτάς, καθαιρείσθω, ὅ τε χειροτονήσας καὶ χειροτονηθείς».
.       Ἐὰν ἦταν ὁ Ρώμης πρῶτος, πὼς αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κλήμης ἔγραφε τὸν Ἀποστολικὸ κανόνα ποὺ λέει:«Τοὺς Ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρὴ τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλήν, καὶ μηδέν τι πράττειν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης. Ἐκεῖνα δὲ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει καὶ ταῖς ὑπ᾽ αὐτὴν χώραις. Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποείτω τι. Οὕτω γὰρ ὁμόνοια ἔσται, καὶ δοξασθήσεται ὁ Θεός». Ἀλλ᾽ ἡ φιλαρχία τοῦ Πάπα καὶ τοῦτον τὸν κανόνα καθὼς καὶ ἄλλους πολλοὺς καταπάτησε (9ον τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου). Ὁ Πάπας ἀπὸ κενὴ φιλοδοξία, διὰ νὰ στήσῃ τὴν μοναρχικὴ ἐξουσία, ἰδιοποιῆται τὰ Ἀποστολικὰ χαρίσματα. Ἡ φιλοδοξία τοῦ Πάπα τὸν ἔφερε σὲ τέτοιο σημεῖο νὰ λέῃ ὅτι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπα, ταυτὸν ἔστι τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν, ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν”. Θεοποιεῖ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοὶ ; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης ;
.          Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου, διότι οἱ ἀποστατικὲς δυνάμεις, καθὼς ἔλεγε ἡ μακαρία Συγκλητική, τὶς ἄλλες ἀρετὲς δύνανται κατά τινα τρόπον, νὰ μιμηθοῦν, τὴν δὲ ταπεινοφροσύνη οὐδέποτε. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο.

Ἁγ. Νεκταρίου: «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος», ἐκδ. Ν. Παναγοπούλου, τόμ. Α’., Ἀθῆναι.

, , ,

Σχολιάστε

Η «ΠΕΤΡΕΙΑ» ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ (γ´)

Τὸ Πέτρειο Δόγμα τῆς παπικῆς μυθοπλασίας
Γ´
Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

3. Τὸ πρωτεῖο στὴν Παράδοση
Στὴν προσπάθειά τους νὰ στηρίξουν τὸ ἀντιεκκλησιαστικὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα οἱ θεολόγοι τοῦ παπισμοῦ ἔφθασαν σὲ ἀπίστευτα ὅρια ἀπάτης, ψευδῶν ἐπιχειρημάτων καὶ διαστροφῆς πατερικῶν κειμένων. Θὰ χρειαζόταν ὁλόκληρο σύγγραμμα, προκειμένου νὰ ἐκτεθοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ στρεβλὲς μεθοδεύσεις καὶ τὰ ἀπατηλὰ τεχνάσματά τους μὲ τὰ πατερικὰ κείμενα. Ὑπῆρξε τόσο μεγάλη ἡ θεληματικὴ τύφλωσή τους ἐν προκειμένῳ, ὥστε ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ ἐπικαλεσθοῦν ἀκόμη καὶ κείμενα τοῦ μεγαλύτερου πολεμίου τοῦ παπικοῦ πρωτείου, τοῦ ἱεροῦ δηλαδὴ Φωτίου, τοῦ μεγάλου Πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Φιλοφρονητικὲς ἐκφράσεις τιμῆς σὲ ἐπιστολὲς πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, συνηθέστατες στὸν τύπο ἐπιστολογραφίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τὶς ἐκλαμβάνουν κυριολεκτικῶς καὶ τὶς παρουσιάζουν ὡς τεκμήρια ἀναγνωρίσεως πρωτείου ἐξουσίας στὸν πάπα.
Ἀφήνοντας στὴν ἄκρη κάθε ἄλλη θὰ ἐπιμείνουμε μόνο στὴν περίπτωση τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ὡς χαρακτηριστικότερη ὅλων.
Ὁ ἅγιος Θεόδωρος, ἀντιμετωπίζοντας δύο μεγάλα προβλήματα, τὸν παράνομο γάμο τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Ϛ ́ καὶ τὴ φοβερὴ θύελλα τῆς εἰκονομαχίας, ἔγραφε πρὸς κάθε κατεύθυνση ζητώντας βοήθεια, προκειμένου νὰ καταδικασθεῖ ἡ παρανομία καὶ νὰ ἀποκρουσθεῖ ἡ αἵρεση. Στὸν καθένα ποὺ ἔγραφε, τοῦ ἀπέδιδε τὶς φιλοφρονήσεις ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὸ ἐκεῖ περιβάλλον του, προκειμένου νὰ τὸν φιλοτιμήσει ἢ τουλάχιστον νὰ μὴν τὸν ἐρεθίσει.
Ἔτσι γράφοντας καὶ πρὸς τοὺς πάπες τῆς Ρώμης τοὺς ἀποδίδει τιμητικοὺς τίτλους τέτοιους ποὺ εἶχαν καθιερώσει στὸ περιβάλλον τους. Τοὺς ὀνομάζει διαδόχους τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καὶ κορυφὲς τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸ καίριο καὶ σημαντικὸ ἦταν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς παρανομίας καὶ τῆς εἰ̓κονομαχίας, δὲν ἔκανε θεολογία περὶ πρωτείου στὶς ἐπιστολές του.
Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνει καμία ἀπολύτως συστηματικὴ ἀναίρεση τῶν τυπικῶν καὶ μόνον αὐτῶν διατυπώσεων τοῦ ἁγίου. Ἕνα καὶ μόνο κείμενό του βυθίζει στὸ βάθος τοῦ ὠκεανοῦ κάθε παπικὴ ψευδολογία. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Ἰδοὺ τί γράφει:
«Σὺ πρῶτος πατριαρχῶν, κἂν πεντάζοις τῷ ἀριθμῷ· οὗ γὰρ ὁ ἐπίσκοπος τῶν ψυχῶν καὶ τῶν ὅλων ἀρχιερεὺς καὶ ἐγεννήθη καὶ ἔδρασε τὰ θεουργὰ πάντα… ἐκεῖ δῆλον ὅτι τὸ ὑπεραῖρον ἁπάντων ἀξίωμα»! Αὐτὸ τὸ κείμενο συντρίβει ὅλες τὶς παπικὲς διεκδικήσεις. Ἂν οἱ παπικοὶ θέλουν νὰ δοῦν ὡς οὐσιαστικὲς τὶς ἁπλὲς φιλοφρονήσεις τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ δεχθοῦν ὅτι τὸ μέγιστο ἀξίωμα μέσα στὴν Ἐκκλησία τὸ κατέχει ὄχι ὁ πάπας τους ἀλλὰ ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων! Ἀλλὰ βέβαια κάτι τέτοιο δὲν τὸ δέχονται. Ἁπλῶς ἐμπαίζουν τὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς ἄβουλους καὶ ἀνενημέρωτους ὀπαδούς τους διαστρεβλώνοντας τὸ νόημα κάποιων πατερικῶν φράσεων γιὰ νὰ ἐπιβάλουν τὴν πλάνη τους.
Γι ̓ αὐτὸ ἄλλωστε δὲν δίστασαν νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ πρωτοφανεῖς ἀπάτες, ὅπως ἡ λεγόμενη «Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεὰ» καὶ οἱ «Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις», προκειμένου νὰ ἐπιβάλουν τὴ δικτατορικὴ παπικὴ ἐξουσία.
«Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεὰ» ὀνομάζεται ἡ πλαστὴ ἐκείνη δῆθεν δωρεὰ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὅταν ἔφυγε ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία φαινόταν νὰ ἀφήνει τὴ διοίκηση τοῦ δυτικοῦ κράτους στὸν πάπα Σίλβεστρο. Τὴν ψεύτικη αὐτὴ δωρεὰ τὴν ἐπικαλέστηκε πρῶτος ὁ πάπας Ἀδριανός (771-795) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Καρλομάγνο καὶ μέχρι τὸ 1600 περίπου γινόταν δεκτὴ ὡς ἀληθινή, μέχρις ὅτου ἀποκαλύφθηκε ἡ πλαστότητά της. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως ἐπηρέασε ἀποφασιστικὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς παπικῆς ἐξουσίας στὴ Δύση.
«Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις» ἦταν ἡ συλλογὴ νόθων παπικῶν «δεκρεταλίων» (διαταγμάτων) ποὺ δῆθεν εἶχε καταρτίσει ὁ  Ἰσίδωρος τῆς Σεβίλλης (550-636). Δημιουργήθηκε γύρω στὸ 850 μὲ ἀνάμειξη 94 ψεύτικων διατάξεων σὲ παλαιότερη συλλογὴ γνήσιων διατάξεων, ποὺ κυκλοφοροῦσε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ  Ἰσιδώρου. Ἡ ἐπίδραση τῶν διατάξεων αὐτῶν ὑπῆρξε καταλυτικὴ καὶ ἐπέβαλε τὴν παπικὴ ἐξουσία ἐπάνω στὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ τοὺς αὐτοκράτορες. Ὑπῆρξε ἡ ἐκπληκτικότερη νοθεία στὴν παγκόσμια ἱστορία!
Συμπέρασμα
Αὐτὴ εἶναι σὲ γενικὲς γραμμὲς ἡ ψευδὴς ἐπιχειρηματολογία περὶ τῆς παπικῆς ἐξουσίας, τὴν ὁποία ὁ σημερινὸς πάπας στὴν ἀπαράδεκτη πρὸς τὸν Πατριάρχη ἐπιστολή του βάπτισε ὡς δῆθεν «διακονία γιὰ τὴν ἑνότητα ἐν ἀληθείᾳ καὶ φιλανθρωπίᾳ». Ὅπως ὅμως καὶ ἂν τὴν ὀνομάζει, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Πέτρος δὲν εἶχε καμία ἐξουσία πάνω στοὺς ἄλλους Ἀποστόλους καὶ ποτὲ δὲν διετέλεσε ἐπίσκοπος Ρώμης, ἀφοῦ οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν γενικότερη εὐθύνη μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν γινόντουσαν ἐπίσκοποι μιᾶς πόλεως.
Ἂς κάνουμε ὅμως πρὸς στιγμὴν μιὰ παραχώρηση. Ἂς δεχθοῦμε ὅτι ὁ Πέτρος εἶχε ἐξουσία ἐπάνω στοὺς ἄλλους καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἂς ὑποχωρήσουμε καὶ ἄλλο. Ἂς δεχθοῦμε ὅτι ἔγινε καὶ ἐπίσκοπος Ρώμης. Λοιπόν; Ἀπὸ ποῦ μέχρι ποῦ καὶ βάσει ποίας λογικῆς ἢ ποίας θεολογικῆς αἰτιολογίας μεταβιβάζει αὐτὴ τὴν ἐξουσία στοὺς ἐπισκόπους τῆς Ρώμης;
Ἂς μὴν κοροϊδευόμαστε λοιπόν! Ἡ ἱστορία μὲ τὸν Πέτρο εἶναι πολὺ ἁπλὰ μιὰ μυθοπλασία, ἕνα δηλαδὴ παραμύθι. Ἁγιογραφικῶς καὶ θεολογικῶς ἀπαράδεκτο. Ἂς προσέξουν δὲ ἰδιαιτέρως καὶ τοῦτο οἱ παπικοί: Ὁ Πέτρος δὲν εἶχε καμία ἐξουσία. Ὅμως ἀκόμη κι ἂν τὴν εἶχε, οὔτε ἐπίσκοπος Ρώμης εἶχε δικαίωμα νὰ γίνει οὔτε βέβαια νὰ μεταβιβάσει αὐτὴ τὴν ἐξουσία στοὺς ἐπισκόπους τῆς Ρώμης. Καὶ δὲν εἶχε τέτοιο δικαίωμα, διότι ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης εἶχαν συμφωνήσει μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὥστε αὐτοὶ μὲν νὰ ἐργάζονται μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ὁ δὲ Παῦλος μὲ τὸν Βαρνάβα μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν: «Ἰάκωβος καὶ Κηφᾶς καὶ Ἰωάννης, οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι, δεξιὰς ἔδωκαν ἐμοὶ καὶ Βαρνάβᾳ κοινωνίας, ἵνα ἡμεῖς εἰς τὰ ἔθνη, αὐτοὶ δὲ εἰς τὴν περιτομήν» (Γαλ. β ́ 9).
Ὅταν αὐτὸ τὸ παραδεχθοῦν οἱ παπικοὶ καὶ μετανοήσουν, θὰ ἔχει δοθεῖ λύση στὴ φρικτότερη τραγωδία τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισμοῦ!

ΠΗΓΗ : περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2004/30 Ἰουνίου 2010

,

Σχολιάστε

Η «ΠΕΤΡΕΙΑ» ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ (β´)

Τὸ Πέτρειο Δόγμα τῆς παπικῆς μυθοπλασίας
Β´
Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

2. Ἦταν ὁ Πέτρος ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας;
Τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ προβάλλουν οἱ παπικοί, προκειμένου νὰ στηρίξουν τὶς ἀντιλήψεις τους γιὰ τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ πάπα, τὰ ἀντλοῦν ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἀπὸ τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων καὶ ἀπὸ τὴν πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη χρησιμοποιοῦν κάποια κείμενα γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ὑποτιθέμενη ἐξουσία τοῦ Πέτρου ἐπὶ τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ ὀνομάζουν «Πέτρειο Δόγμα».Ἔτσι πρωτίστως προβάλλουν τὸν λόγο τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Πέτρο: «Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ιϛ ́ 18). Ἦταν τότε πού, στὸ ἐρώτημα τοῦ Κυρίου γιὰ τὸ Ποιὸς νομίζουν ὅτι εἶναι, ἀπάντησε ἐξ ὀνόματος ὅλων ὁ Πέτρος μὲ τὴν ξεκάθαρη ὁμολογία ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. ιϛ´ 16). Ὁ Κύριος τὸν μακάρισε τότε, διότι ἔγινε ἄξιος νὰ τοῦ ἀποκαλύψει ὁ Θεὸς Πατὴρ αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια καὶ προσέθεσε τὰ λόγια ποὺ παραθέσαμε παραπάνω.Κατὰ τοὺς παπικοὺς τὰ λόγια αὐτὰ σημαίνουν ὅτι ὁ Κύριος θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας του κατέστησε τὸν Πέτρο. Τὸ πραγματικὸ νόημα ὅμως τοῦ λόγου αὐτοῦ, ὅπως τὸν ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὅτι πέτρα πάνω στὴν ὁποία ὁ Κύριος οἰκοδομεῖ τὴν Ἐκκλησία, εἶναι ἡ ὁμολογία τοῦ Πέτρου ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ  Υἱὸς τοῦ Θεοῦ: «Ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ. Οὐκ εἶπεν, Ἐπὶ τῷ Πέτρῳ· οὔτε γὰρ ἐπὶ τῷ ἀνθρώπῳ, ἀλλ ̓ ἐπὶ τὴν πίστιν τὴν ἑαυτοῦ Ἐκκλησίαν ᾠκοδόμησε. Τί δὲ ἦν ἡ πίστις; Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ  Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος»[1]· (Ὁ Κύριος εἶπε) πάνω σ ̓ αὐτὴ τὴν πέτρα. Δὲν εἶπε: Πάνω στὸν Πέτρο. Διότι δὲν οἰκοδόμησε τὴν Ἐκκλησία Του πάνω σὲ ἄνθρωπο ἀλλὰ πάνω στὴν πίστη στὸν Ἑαυτό του. Τί δὲ εἶναι αὐτὴ ἡ πίστη; εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος: Ἐσὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ  Υἱὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ. Σαφέστατα, ξεκάθαρα λόγια. Καὶ βέβαια θὰ ἦταν ἀδιανόητο νὰ δεχθεῖ κανεὶς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ θὰ εἶχε θεμέλιό της ἕναν ἄνθρωπο, ὅσο σπουδαῖος κι ἂν ἦταν αὐτός. Ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα κείμενα ἐκεῖνο ποὺ περισσότερο προβάλλουν οἱ παπικοὶ εἶναι ἡ τριπλῆ παραγγελία τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν Ἀνάστασή του πρὸς τὸν Πέτρο νὰ ποιμαίνει τὰ πρόβατά Του: «βόσκε τὰ ἀρνία μου… ποίμαινε τὰ πρόβατά μου… βόσκε τὰ πρόβατά μου» (Ἰω. κα´15-17). Κατὰ τοὺς παπικοὺς μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Κύριος ἔδωσε στὸν Πέτρο ἐξουσία ἐπάνω σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία: Βόσκε τὰ ἀρνία μου (νὰ ποιμαίνεις τοὺς πιστούς μου)· ποίμαινε τὰ πρόβατά μου (νὰ ποιμαίνεις τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους). Ἀντίστοιχα τὸ ἐφαρμόζουν στὸν πάπα: Ποίμαινε τοὺς πιστούς μου, ποίμαινε τοὺς ἄλλους ἐπισκόπους! Ἀπίστευτη πραγματικὰ διαστροφή, διότι, ὅπως ὅλοι οἱ Πατέρες ἐξηγοῦν, αὐτὴ ἡ τριπλῆ παραγγελία, ποὺ δίνεται μετὰ τὸ ἐπίσης τριπλὸ ἐρώτημα τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἀντίστοιχη ἀπάντηση τοῦ Πέτρου· «Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλεῖον τούτων;… ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε», ἔχει ὡς σκοπὸ νὰ ἀποκαταστήσει τὸν Πέτρο στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο εἶχε ἐκπέσει λόγῳ τῆς τριπλῆς ἀρνήσεώς του τὸ βράδυ τῆς συλλήψεως καὶ ἀνακρίσεως τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ ἀπόδειξη ὅτι ὄντως ἔτσι ἔχει τὸ πράγμα βρίσκεται στὸ ἴδιο τὸ περιστατικό, ἀφοῦ τότε «ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με» (Ἰω. κα ́ 17)· καὶ «ἐλυπήθη», ἀκριβῶς διότι κατάλαβε ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὸ νόημα τῆς ἐνεργείας ἐκείνης τοῦ Κυρίου ὡς διορθώσεως τῆς ἀρνήσεώς του. Τὰ ὑπόλοιπα κείμενα ποὺ ἐπικαλοῦνται οἱ παπικοὶ πολὺ λιγότερο μποροῦν νὰ στηρίξουν τὶς ἀντιλήψεις τους. Γι ̓ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ ἐπιμείνουμε περισσότερο σ ̓ αὐτά. Θὰ τονίσουμε μόνον ὅτι ἡ ξεχωριστὴ θέση ποὺ φαίνεται νὰ ἔχει ὁ Πέτρος μέσα στὶς ἀφηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων ὀφείλεται κυρίως στὸ ὅτι ἦταν μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους καὶ ἀκόμη περισσότερο στὸν χαρακτήρα του, ποὺ ἦταν αὐθόρμητος καὶ ὁρμητικός. Αὐτὸ τὸ τελευταῖο συντελοῦσε στὸ νὰ προλαβαίνει τοὺς ἄλλους καὶ νὰ γίνεται κατὰ κάποιο τρόπο ἐκπρόσωπός τους καὶ στόμα τους, οὕτως ὥστε, ὅσα εἶχαν νὰ ποῦν, τὰ ἐξέφραζε ὁ Πέτρος μὲ τὸν καλύτερο τρόπο. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ δέχεται ἀντίστοιχα ἐκ μέρους ὅλων τὶς ἀπαντήσεις τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπαίνους καὶ τὶς ἐπιτιμήσεις του. Τὸ θεληματικὸ ἐδῶ λάθος τῶν παπικῶν εἶναι ὅτι προβάλλουν μόνο τοὺς ἐπαίνους καὶ ἀποσιωποῦν ἐντελῶς τὶς ἐπιτιμήσεις. Τὸ πιὸ χαρακτηριστικὸ μάλιστα παράδειγμα εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συνέβη ἀμέσως μετὰ τὸν μεγάλο ἔπαινο τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Πέτρο ποὺ σχολιάσαμε στὴν ἀρχή: «Σὺ εἶ Πέτρος…» κ.τ.λ. Ἀκριβῶς μετὰ τὸ περιστατικὸ αὐτὸ ὁ Κύριος μίλησε στοὺς μαθητές του γιὰ τὸ Πάθος καὶ τὸν θάνατό του. Ἀντέδρασε τότε ὁ Πέτρος καὶ θέλησε νὰ Τὸν ἀποτρέψει: «Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο», Τοῦ εἶπε. Καὶ ὁ Κύριος αὐτὸν ποὺ προηγουμένως εἶχε μακαρίσει, τώρα τὸν ἐπιτιμᾶ μὲ μεγάλη αὐστηρότητα: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. ιϛ ́ 23), τοῦ εἶπε.Τὸν ἀποκαλεῖ σατανᾶ! Φοβερὸς λόγος! Καί, ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δὲν τοῦ λέει ὅτι μίλησε ὁ σατανᾶς δι ̓ αὐτοῦ, ἀλλὰ ὅτι ὁ ἴδιος ἔγινε σατανᾶς! Καὶ μόνο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος τοῦ Κυρίου ζήτησαν νὰ ἔχουν τὶς πρῶτες θέσεις στὴ βασιλεία ποὺ νόμιζαν ὅτι πρόκειται νὰ ἐγκαταστήσει ὁ Κύριος, φανερώνει ὅτι δὲν ὑπῆρχε οὔτε ἴχνος ἐξουσίας τοῦ Πέτρου ἐπὶ τῶν ἄλλων μαθητῶν. Ἂς κλείσουμε αὐτὸ τὸ κεφάλαιο μὲ ἕνα κείμενο τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, τὸν ὁποῖο ὡς τὸν μέγιστο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζουν οἱ παπικοί: «Ἡμεῖς, χριστιανοὶ κατ ̓ ὄνομα καὶ πρᾶγμα, δὲν πιστεύομεν εἰς τὸν Πέτρον ἀλλ ̓ εἰς Ἐκεῖνον τὴν πίστιν τοῦ ὁποίου ὁ Πέτρος ἔχει ἀποδεχθῆ. Δὲν διετελέσαμεν ὑπὸ τὴν γοητείαν τῶν μαγικῶν τεχνασμάτων τοῦ Πέτρου, ἀλλ ̓ ἐπῳκοδομήθημεν διὰ τοῦ κηρύγματός του τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»[2].Τόσο ξεκάθαρα λόγια! Δὲν θὰ τὰ κατανοήσουν ἐπιτέλους κάποτε οἱ παπικοί;

1. P.G. 52,806. Ὁ λόγος ἀποδίδεται στὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, δὲν εἶναι ὅ́μως γνήσιο ἔ́ργο του. Ἐν τούτοις αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ἡ ὀρθὴ ἑρμηνευτικὴ ἀντίληψη ποὺ ἐκθέτει.
2. Ἡ Πολιτεία τοῦ Θεοῦ, XVIII, νδ ́ (Μετάφρασις Ἀνδρέου Δαλέζιου).

[βλ. Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/08/24/η-«πετρεια»-μυθοπλασια/]

(συνεχίζεται)
ΠΗΓΗ : περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2003/15 Ἰουνίου 2010

,

1 Σχόλιο

Η «ΠΕΤΡΕΙΑ» ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ

Τὸ Πέτρειο Δόγμα
τῆς παπικῆς μυθοπλασίας
Α ́
Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
Σὲ σχόλιό μας στὸ πρῶτο τεῦχος αὐτοῦ τοῦ ἔτους (1992/1-1-2010/σελ. 13) ἀναφερθήκαμε στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ὁ πάπας Βενέδικτος ΙϚ´ ἀπηύθυνε πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη μὲ τὴν εὐκαιρί́α τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὶς 30 Νοεμβρίου 2009.
Στὴν ἐπιστολή του αὐτὴ ὁ πάπας ἀναφέρεται κυρίως στὸν διεξαγόμενο θεολογικὸ διάλογο μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, θέμα τοῦ ὁποίου εἶναι «ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ρώμης στὴν Κοινωνία τῆς Ἔκκλησίας κατὰ τὴν πρώτη Χιλιετία». Ὅπως σημειώσαμε καὶ στὸ σχόλιό μας ἐκεῖνο, ὁ πάπας ἀναγνωρίζει τὴ δυσκολία ποὺ παρουσιάζει τὸ ζήτημα αὐτὸ τοῦ διαλόγου καὶ συμπεραίνει ὅ́τι θὰ ἀπαιτηθεῖ ὑπομονὴ καὶ χρόνος ἀρκετὸς γιὰ τὴ λύση του.
Κατὰ τρόπο ἀπρόσμενο καὶ ἀψυχολόγητο ὅμως προκειμένου γιὰ ἑορταστικὴ ἐπιστολή, παρεισάγει στὸ κείμενό του μιὰ παράγραφο ἀναφερόμενη στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο κατανοεῖται τὸ λεγόμενο «πρωτεῖ͂ο» του στὴ Δύση καὶ προφανῶς θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ γίνει δεκτὸ καὶ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἔκκλησία. Γράφει: «Ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία κατανοεῖ τὸ Πέτρειο Δόγμα ὡς ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν Ἔκκλησία του. Ἡ διακονία αὐτὴ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἑρμηνεύεται στὸ πλαίσιο τῆς δύναμης, ἀλλὰ μέσα στὴν Ἔκκλησιολογία τῆς Κοινωνίας, σὰν μιὰ διακονία γιὰ τὴν ἑνότητα ἐν ἀληθείᾳ καὶ φιλανθρωπίᾳ».
Οὐσιαστικὰ δηλαδὴ ὑποδεικνύει μιὰ ἑρμηνεία τοῦ πρωτείου ποὺ διεκδικεῖ, τέτοια ποὺ νὰ ἐξαπατᾶ τὸν ὀρθόδοξο πιστό, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁποιαδήποτε ἔννοια πρωτείου ἐξουσίας εἶναι ἀδιανόητη καὶ ἀπαράδεκτη, ὡς καταστροφικὴ τοῦ πνεύματος τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ταπεινῆς διακονίας μέσα στὴν Ἔκκλησία.
Τί εἶναι ὅμως αὐτὸ τό, ὅπως τὸ ὀνομάζει ὁ πάπας, «Πέτρειο Δόγμα» καὶ τί νόημα ἔχουν οἱ προτάσεις του γιὰ τὸν τρόπο ἑρμηνείας αὐτοῦ τοῦ παράδοξου καὶ καινοφανοῦς «δόγματος» ὡς διακονίας γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας;
1. Τὸ Πέτρειο Δόγμα
Πέτρειο Δόγμα ὀνομάζει ὁ πάπας καὶ γενικότερα ἡ παπικὴ θεολογία μιὰ παράδοξη ἀντίληψη ποὺ ἔχει δυναστικὰ ἐπιβληθεῖ ἐκεῖ γιὰ τὴ θέση τοῦ ἑκάστοτε ἐπισκόπου Ρώμης στὴν Ἐκκλησία.
Σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψη αὐτὴ ὁ ἀπόστολος Πέτρος δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας ἀπὸ τοὺς 12 Ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ μας ἀλλὰ ἦταν ἐπικεφαλῆς τῶν ἄλλων Ἀποστόλων, ἀρχηγὸς καὶ ἐξουσιαστὴς ὅλων τους. Κατὰ συνέπειαν, λένε, ἦταν καὶ ἀρχηγὸς ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Στὴ συνέχεια κάνουν ἕνα ἀκόμη πιὸ αὐθαίρετο βῆμα. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὑποστηρίζουν, στὸ τέλος τῆς ζωῆς του πῆγε (ἢ ὁδηγήθηκε) στὴ Ρώμη καὶ μαρτύρησε ἐκεῖ. Στὸ διάστημα τῆς παραμονῆς του στὴ Ρώμη διετέλεσε, λένε οἱ παπικοί, πρῶτος ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης. Καὶ ἔπειτα; Ἔπειτα πεθαίνοντας στὴ Ρώμη ἄφησε σὰν μὲ διαθήκη τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας στοὺς ἐπισκόπους τῆς Ρώμης! Τὸ ἄφησε ὡς κληρονομιὰ σ ̓ αὐτούς. Ἔτσι, κατὰ τὴν παπικὴ θεολογία, ὁ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης λαμβάνει κληρονομικῶς αὐτὸ τὸ δικαίωμα, νὰ εἶναι δηλαδὴ ἀρχηγὸς καὶ κεφαλὴ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας.
Μάλιστα, στὸ ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἀντιλήψεως, ἡ παπικὴ θεολογία ὁδήγησε τὴ διδασκαλία της περὶ τοῦ παπικοῦ θεσμοῦ σὲ ἀπίστευτες ἀκρότητες, σὲ σημεῖο, ὥστε νὰ διατείνεται πὼς ὁ πάπας συγκεντρώνει στὸ ἀξίωμά του ὅλη τὴν Ἐκκλησία καὶ ὅτι στὶς δογματικὲς ἀποφάσεις του, ὅταν διακηρύττει κάτι ἐπισήμως (ex cathedra = ἀπὸ καθέδρας) εἶναι ἀλάθητος. Αὐτὸς εἶναι ὁ συλλογισμὸς τῶν παπικῶν. Καὶ μὲ βάση αὐτὸν τὸν αὐθαίρετο συλλογισμὸ ὁ πάπας διεκδικεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω στὴν Ἐκκλησία, πάνω στὴν παγκόσμια Ἐκκλησία. Καὶ μὲ τὴν ἴδια βάση ἔγραψε καὶ ὁ σημερινὸς πάπας τὰ λόγια ποὺ ἀναφέραμε, στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.
Μετὰ ἀπὸ  ὅλα αὐτὰ δικαίως θὰ διερωτᾶται ὁ κάθε ἀναγνώστης μας: Μὰ εἶναι δυνατόν; εἶναι στὰ καλά τους οἱ ἄνθρωποι; Πῶς μποροῦν νὰ ὑποστηρίζουν τέτοια ἀλλόκοτα πράγματα; Ποῦ τὰ στηρίζουν; Δίκαια τὰ ἐρωτήματα καὶ σοβαρότατο τὸ ζήτημα, διότι ἀφορᾶ στὴν οὐσία τοῦ πολιτεύματος τῆς Ἐκκλησίας: Ἢ ἡ Ἐκκλησία ἔχει κεφαλή της τὸν Χριστό, διοικεῖται ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων καὶ εἶναι ἀλάθητη στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν της Συνόδων, ἢ ἔχει κεφαλή της ἕναν ἄνθρωπο, τὸν πάπα, ὁ ὁποῖος τὴν διοικεῖ δικτατορικὰ μὲ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ μὲ ταυτόχρονη ἀναγνώριση ὅτι εἶναι ἀλάθητος.
Σὲ δύο ἑπόμενα ἄρθρα μας, μὲ πολλὴ συντομία, γιὰ νὰ μὴν κουράσουμε τοὺς ἀναγνῶστες μας, θὰ ἐξετάσουμε τὰ βασικότερα ἐπιχειρήματα τῆς παπικῆς θεολογίας καὶ θὰ ὑποδείξουμε μὲ σαφήνεια τὸ ἀδιέξοδο, στὸ ὁποῖο αὐτὴ ὁδηγεῖται.
(συνεχίζεται)
ΠΗΓΗ : περιοδ. Ο ΣΩΤΗΡ, τ. 2002/1 Ἰουνίου 2010

,

1 Σχόλιο