Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀποκάλυψη

ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ: ΛΙΓΟ-ΛΙΓΟ καὶ ΜΕΘΟΔΙΚΑ Η ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟ “ΧΑΡΑΓΜΑ” (κάρτα-βραχιόλι ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Τράπεζα)

Βμα-βμα παληθεύεται ποκάλυψη:
κάρτα-βραχιόλι
π τν θνικ Τράπεζα

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πληρώνεις κάτι εὐτελές, ὅπως ἡ …ἐλευθερία σου καὶ ἀγοράζεις κάτι ποὺ συγκεντρώνει ὅλες τὶς σύγχρονες ὑπεραξίες: «διαφορετικό, ὄμορφο, ἀσφαλές, γρήγορο, εὔχρηστο».
.           Κι ἐπειδὴ πολλὰ ἔχουν γραφτεῖ, ᾶς σημειωθεῖ μόνον τοῦτο: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος (ὁ Εὐαγγελιστὴς ἅγ.Ἰωάννης ὁ Θεολόγος) νὰ ἔχει προβλέψει πρὸ 2000 ἐτῶν ἕνα τέτοιο ἐφεύρημα; Πῶς σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ οἱαδήποτε ὑποψία γιὰ τὴν τεχνολογία τῆς ἐποχῆς μας (π.χ. Ἰούλιος Βέρν), προεῖδε εὐκρινέστατα καὶ προσδιόρισε ἀκριβέστατα τὸ «χάραγμα»; Αὐτὸ περνάει σχεδὸν ἀπαρατήρητο. Ἀλλὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἔχει τεράστια σημασία.

.                 Στὴν ἔκδοση ἑνὸς καινοτόμου προϊόντος πληρωμῶν, τοῦ i-bank payband Visa, προχώρησε ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα, στὸ πλαίσιο τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν παρεχομένων προϊόντων καρτῶν καὶ ἐπέκτασης σὲ σύγχρονα ἠλεκτρονικὰ μέσα πληρωμῶν. Πρόκειται γιὰ προπληρωμένη κάρτα VISA, ἡ ὁποία διατίθεται σὲ μορφὴ wearable – βραχιολιοῦ μὲ ἐνσωματωμένη τεχνολογία ἀνέπαφων συναλλαγῶν.
.                 Τὸ ἀδιάβροχο ὑλικό τοῦ i-bank payband Visa, καθὼς καὶ ὁ μοντέρνος σχεδιασμός του σὲ ποικιλία χρωμάτων, ἐπιτρέπουν τὴ χρήση του παντοῦ ἀντὶ μετρητῶν – ἀπὸ τὸ γυμναστήριο, τὴ βραδινὴ ἔξοδο μέχρι καὶ τὴν παραλία – ἐπιτρέποντας στὸν κάτοχό του νὰ κάνει τὶς συναλλαγές του ἀνέπαφα, χωρὶς νὰ χρειάζεται μαζί του τὸ πορτοφόλι, ἀφοῦ τὸ φορᾶ συνέχεια στὸ χέρι του.
.                 Ὅπως ἀνέφερε ἡ Γενικὴ Διευθύντρια τῆς Ἐθνικῆς Τράπεζας κ. Νέλλη Τζάκου-Λαμπροπούλου, «ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα καινοτομεῖ γιὰ μία ἀκόμη φορά, προσφέροντας τὴν πρώτη wearable ὑπηρεσία πληρωμῶν στὴν Ἑλληνικὴ ἀγορά».
.                 Σύμφωνα μὲ τὴν ἴδια, τὸ νέο i-bank payband Visa ἀποτελεῖ ἕναν πρωτοποριακὸ τρόπο ἀνέπαφων συναλλαγῶν, μὲ τὴν πιστοποίηση καὶ τὴν ἀσφάλεια τῆς VISA.
.                 Συγκεκριμένα, «ἀξιοποιώντας τὴν τεχνολογία NFC, τὸ i-bank payband Visa ἐπιτρέπει τὴν πραγματοποίηση πληρωμῶν σὲ καταστήματα ποὺ διαθέτουν τερματικὸ ἀποδοχῆς καρτῶν (POS) εὔκολα, γρήγορα καὶ μὲ τὴν ἴδια ἀσφάλεια ποὺ παρέχουν οἱ κάρτες».
.                 Ἀπὸ τὴν πλευρά του, ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς Visa κ. Νίκος Καμπανόπουλος, σημείωσε πὼς «τὸ i-bank payband Visa σίγουρα θὰ κάνει τὴν διαφορά. Εἶναι διαφορετικό, εἶναι ὄμορφο, εἶναι ἀσφαλές, εἶναι γρήγορο, εἶναι εὔχρηστο μέσο πληρωμῶν καὶ ἀποτελεῖ ἕνα πρωτοποριακὸ προϊὸν γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀγορά, τὸ ὁποῖο ἐκτιμᾶται ὅτι θὰ τύχει εὐρείας ἀποδοχῆς ἀπὸ τὸ καταναλωτικὸ κοινὸ καὶ εἰδικὰ τοὺς νέους».
.                 Ἡ παραγωγὴ τοῦ νέου μέσου πληρωμῶν τῆς Ἐθνικῆς Τράπεζας  ἔγινε μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς ἑταιρίας Inform Λύκος.
.                 Στὸ πλαίσιο τῶν ἐνεργειῶν προώθησης τοῦ νέου προϊόντος i-bank payband, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα προχώρησε σὲ μία σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὸ Colour Day Festival, τὸ ὁποῖο θὰ διεξαχθεῖ στὶς 17 Ἰουνίου στὸ ΟΑΚΑ.
.                 Γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς συγκεκριμένης διοργάνωσης, τὸ i-bank payband διατίθεται δωρεὰν καὶ ἀποτελεῖ συνοδευτικό τοῦ εἰσιτηρίου εἰσόδου γιὰ τὸν χῶρο τῆς ἐκδήλωσης. Τὸ i-bank payband Visa θὰ εἶναι διαθέσιμο σὲ ὅλα τὰ καταστήματα τῆς Ἐθνικῆς Τράπεζας ἀπὸ τὶς 19 Ἰουνίου 2017,  ἐνῶ ἡ φόρτισή  του θὰ γίνεται καὶ μέσῳ τῶν ἐφαρμογῶν i-bank internet banking, i-bank mobile banking καὶ τοῦ i-bank Pay.

 

ΠΗΓΗ: aganargyroi.gr (ἀπὸ tovima.gr)

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΘΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

Καθὼς ὁ κόσμος καταρρέει

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ, 2104, 01.02.15

Ἡλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.                   Εἶναι χρόνια τώρα ποὺ παρακολουθοῦμε ἐπιδεινουμένη δραματικὰ τὴν κατάστασητοῦ κόσμου. Τὴν παρακολουθοῦμε μὲ κομμένη τὴν ἀναπνοή.
.                   Τὰ αἰσθήματα ἀλληλοδιάδοχα, συχνὰ ἀντικρουόμενα. Ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ στὸν φόβο καὶ τὴν ἀπογοήτευση. Ἀπὸ τὴν ἀγωνία στὴν ἔκπληξη. Ἀπὸ τὴν ἐλπίδα στὴν ἀπελπισία.
.                 Ὁ κόσμος καταρρέει. Παλαιότερα, μέχρι πρὶν λίγες δεκαετίες, μὲ βραδύτερο ρυθμό. Τὶς τελευταῖες αὐτὲς δεκαετίες μὲ ὁλοένα καὶ περισσότερο αὐξανόμενη ταχύτητα. Σήμερα πιὰ μὲ φρενήρεις ρυθμοὺς καὶ πάταγο· ἔτσι ὅπως κατεδαφίζονται ὁλόκληροι οὐρανοξύστες μὲ πυροδοτούμενα ἐκρηκτικὰ σὲ μία μόνο στιγμή.
.                   Αὐτὴ τὴν παταγώδη κατάρρευση παρακολουθοῦμε τώρα. Δὲν τὴν παρακολουθοῦμε ἁπλῶς· τὴν ὑφιστάμεθα. Εἴμαστε καὶ ἐμεῖς μέρος τοῦ καταρρέοντος κόσμου. Καταρρέει ὁ κόσμος μας, καταρρέει ἡ πατρίδα μας, καταρρέει ἡ κοινωνία γύρω μας, καταρρέει ἡ οἰκογένεια, παρασύρονται καὶ χάνονται τὰ παιδιά μας.
.                   Ἡ κατάρρευση συντελεῖται κυρίως σὲ θεσμικὸ ἐπίπεδο. Ἀλλάζουν οἱ νόμοι. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν παγκόσμια ἱστορία νομιμοποιεῖται ἡ διαφθορὰ μὲ ταυτόχρονο συμβιβασμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ πιέζεται ἀσφυκτικὰ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες –καὶ κυρίως τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως – νὰ ὑποχωρεῖ καὶ νὰ προσαρμόζεται στὴν ἀντιευαγγελικὴ κοσμικὴ νοοτροπία. Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγωδία!
.                   Ὁ κόσμος καταρρέει… Παραδόσεις αἰώνων καὶ χιλιετιῶν καταλύονται σὲ μία στιγμὴ ἀπὸ ἐλάχιστους ἀδιάφορους βουλευτὲς κάποιου θερινοῦ τμήματος τῆς Βουλῆς, ἐξαπατημένους ὑπηρέτες τῶν νεοταξιτῶν ἀοράτων κυβερνητῶν τοῦ καταρρέοντος κόσμου. Ὁ κόσμος καταρρέει παταγωδῶς…Γιατί; Ποιός τὸ σπρώχνει μὲ μανία στὸ βάραθρο; Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ σχεδιάζουν τὴν κατεδάφισή του μέσα στὸ σκοτάδι; Γιατί τοὺς ἀφήνει ὁ Θεός; Εἶναι δυνατὸν νὰ περιέρχεται ὅλος ὁ κόσμος στὰ αἱμοβόρα δόντια τοῦ σατανᾶ; Ποῦ βρίσκεται ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπώδυνα καὶ βασανιστικὰ ἐρωτήματα;
.                   Ἡ κατεδάφιση ἑνὸς μεγάλου κτιρίου μὲ ἔκρηξη εἶναι φαινόμενο ἐντυπωσιακό. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτοσκοπός. Ἡ κατεδάφιση εἶναι πράξη δημιουργική. Στὴ θέση τοῦ κατεδαφισμένου κτιρίου θὰ ἀνεγερθεῖ καινούργιο, λαμπρότερο.
.                   Ἔτσι θὰ γίνει καὶ μὲ τὸν κόσμο. Ὁ παλιὸς καταρρέει μὲ πάταγο. Ὁ Θεὸς ἀφήνει τὸν διάβολο νὰ καταστρέφει. Τὸν ἀφήνει νὰ ὀργώνει μὲ γιγαντιαῖο ἄροτρο ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς. Τὸν ἀφήνει ὅμως γιατί; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: Τὸν ἀφήνει νὰ καταστρέφει, γιὰ νὰ οἰκοδομήσει πάνω στὰ ἐρείπια τὸν νέο Του κόσμο· τὸν κόσμο στὸν ὁποῖο τὸ εὐαγγέλιο θὰ ἐπικρατεῖ ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς γῆς καὶ τὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ φωτίζει ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὅλους τοὺς λαούς. Τὸ 20ό κεφάλαιο τοῦ ἱεροῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως φωτίζει δυνατὰ αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς προσωρινῆς κυριαρχίας τοῦ κακοῦ. Τὸ κακὸ προετοιμάζει τὸν θρίαμβο τοῦ εὐαγγελίου, τὴν πνευματικὴ ἀνάσταση τοῦ νεκρωμένου ἀπὸ τὴν τωρινὴ πλημμύρα τῆς ἁμαρτίας κόσμου.
.                   Τώρα ὁ καθένας μπορεῖ νὰ διακρίνει καθαρότερα τὸ χρέος του: τὸ χρέος νὰ μένει ἀσυμβίβαστος καὶ τὸ χρέος νὰ δίνει τὴ μαρτυρία του στὸν καταρρέοντα κόσμο. Νὰ μένει ἀσυμβίβαστος. Αὐτὸ εἶναι τὸ βασικότερο. Τὴν ὥρα ποὺ ὅλοι πέφτουν κατὰ γῆς προσκυνημένοι, αὐτὸς νὰ μένει ὄρθιος καὶ ἀσυνθηκολόγητος. Νὰ μὴ παρασύρεται, νὰ μὴν ἐπηρεάζεται, νὰ μὴν κάνει συμβιβασμοὺς μὲ τὴ συνείδησή του, ἀλλὰ νὰ μένει ἀκέραιος, πιστός, πολεμιστὴς πάνω στὶς ἐπάλξεις τῆς παραδόσεως!
.                   Καὶ ταυτόχρονα νὰ δίνει τὴ μαρτυρία του. Μαρτυρία πίστεως καὶ ζωῆς. Μαρτυρία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, τὸ μοναδικὸ φῶς τοῦ κόσμου. Μαρτυρία ὅτι μόνο μέσα στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει σωτηρία. Ὅτι μόνο σὲ αὐτὴ βρίσκει ὁ ἄνθρωπος νόημα, τὴν χαρά, τὴν εὐτυχία. Καὶ ὅτι μόνο μέσα ἀπὸ αὐτὴ πορεύεται πρὸς τὴν αἰώνια χαρὰ καὶ δόξα τῆς εὐλογημένης Βασιλείας τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ-2

Ὁ συμβολισμὸς τῆς Ἀποκαλύψεως [B´]

Στέργιος Ν. Σάκκος, Καθηγ. Πανεπ. Θεσ/νίκης (+)
Περιοδικὸ “ΘΕΟΛΟΓΙΑ”, 2/2007, σ. 533-544

Α´ Μέρος: Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

Τὰ ἰδιάζοντα χαρακτηριστικὰ τοῦ συμβολισμοῦ τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι:

apokalypsi1. Ἐλευθερία στὴν χρήση τῶν συμβόλων καὶ τῶν εἰκόνων. Δὲν χρησιμοποιεῖται τὸ ἴδιο συμβολικὸ λεξιλόγιο στὰ διάφορα τμήματα τοῦ βιβλίου, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὴν ροὴ τοῦ ἰδίου ὁράματος. Δημιουργεῖται ἔτσι ἐκ πρώτης ὄψεως ἡ ἐντύπωση τοῦ χάους, ὥστε, γιὰ νὰ προσεγγίσουμε τὸ νόημα, «θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει γραφεῖ ἕνα λεξικὸ -ἢ καλύτερα μία γραμματικὴ κι ἕνα συντακτικό- τῆς εἰκονογραφίας καὶ τῶν συμβόλων τῆς Ἀποκαλύψεως», ὅπως ἐπιτυχημένα ἔχει λεχθεῖ. Ἡ προσεκτικὴ ὅμως μελέτη ἀποκαλύπτει στὸν ἀναγνώστη ὅτι καὶ τὰ ὁράματα ποὺ φαίνονται ἄσχετα καὶ ἀσύνδετα μεταξύ τους περιέχονται στὸ ἴδιο πλαίσιο. Αὐτὸ καθορίζεται ἀπὸ ὁρισμένα σύμβολα, ὅπως εἶναι τὸ ἀρνίο, ὁ δράκοντας, ἡ γυναίκα τοῦ κεφ. 12, ἡ ὁποία ἐμφανίζεται καὶ πάλι ὁλόλαμπρη ὡς οὐράνια πόλη στὸ κεφ. 21, τὰ δύο θηρία, ἡ Βαβυλώνα.

 2. Συγγένεια ἢ καὶ ταύτιση διαφορετικῶν συμβόλων. Τὸ ἴδιο πρόσωπο ἢ γεγονὸς μπορεῖ νὰ συμβολίζεται μὲ διαφορετικὰ σύμβολα. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς π.χ. συμβολίζεται μὲ παραστάσεις ποὺ φαίνονται ἀπόλυτα ἀνεξάρτητες καὶ ἄσχετες μεταξύ τους: ὡς ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου (Ἀπ. α´13), ὡς ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα (ε´5), ὡς τὸ ἀρνίο (ε´ 6), ὡς ὁ ἱππέας τοῦ λευκοῦ ἵππου (ϛ´2). Οἱ πληγὲς ποὺ περιγράφονται μὲ τὸν συμβολισμὸ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων, τῶν ἑπτὰ σαλπίγγων καὶ τῶν ἑπτὰ φιαλῶν, παρὰ τὴν διαφορετικότητα τῶν συμβόλων αὐτῶν, δὲν διαφέρουν οὐσιαστικὰ μεταξύ τους.

3. Ἀντίστροφα, τὸ ἴδιο σύμβολο μπορεῖ νὰ συμβολίζει διαδοχικὰ δύο ἢ περισσότερες πραγματικότητες. Σύμφωνα, π.χ., μὲ τὸ Ἀπ. α´ 7,9-10 τὰ ἑπτὰ κεφάλια τοῦ θηρίου «ὄρη ἑπτά εἰσι… καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσι».

4. Σύμβολα ποὺ ἀλληλοσυμβολίζονται, μὲ ἕναν «συμβολισμὸ πολλῶν ἐπιπέδων». Αὐτὸ π.χ. συμβαίνει μὲ τοὺς «ἀστέρας» καὶ τοὺς «ἀγγέλους τῶν ἑπτὰ ἐκκλησιῶν» (Ἀπ. α´ 20). Οἱ ἀστέρες συμβολίζουν τοὺς «ἀγγέλους» τῶν ἐκκλησιῶν καὶ αὐτοὶ τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἐκκλησιῶν καὶ συνεκδοχικὰ τὶς ἐκκλησίες. Ἐπίσης, κάτι παρόμοιο συμβαίνει μὲ τὸ ἑπτακέφαλο θηρίο καὶ μὲ μία ἀπὸ τὶς κεφαλές του, ἡ ὁποία ἔχει ὅλες τὶς ἰδιότητες τοῦ θηρίου.

5. Σύμβολα δυνάμεως καὶ νίκης μετασχηματίζονται σὲ εἰκόνες πόνου ἢ ἀδυναμίας. Ἔτσι, ἐνῶ ὁ Ἰωάννης ἀκούει ὅτι «ἐνίκησεν ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα» (ε´ 5), βλέπει «ἀρνίον ἑστηκὸς ὡς ἐσφαγμένον» (ε´ 6). Ὁμοίως οἱ πιστοὶ «ἐνίκησαν αὐτὸν (τὸν διάβολον) διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καὶ οὐκ ἠγάπησαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου» (ιβ´11), δηλαδὴ τὰ θύματα ἀναδεικνύονται μὲ τὴ θυσία τους νικητές.

6. Συχνὴ χρήση παράξενων καὶ ἀφύσικων συμβόλων, ποὺ περιγράφουν πρόσωπα καὶ καταστάσεις μὲ τρόπο ὑπερβολικό, προκειμένου νὰ δοθεῖ τὸ μήνυμα μὲ μεγαλύτερη ἔμφαση.

7. Ἰδιορρυθμία ὡς πρὸς τὴ σύνθεση τῶν εἰκόνων. Πολλὲς ἀπὸ τὶς περιγραφὲς τοῦ βιβλίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπεικονισθοῦν, οὔτε κἂν νὰ συλληφθοῦν ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φαντασία, καθόσον τὰ συμβολιζόμενα βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὸν κύκλο τῆς ἀνθρωπίνης γνώσεως καὶ ἐμπειρίας.

Σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις ἡ ἑρμηνεία τῶν συμβόλων τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἰωάννη πλήρως ἢ ἐν μέρει (π.χ. στὰ Ἀπ. α´ 20· δ´ 5· ε´ 6· ιβ´ 9· ιζ´ 9ἑπ. ιβ´15). Παραμένουν ὅμως κάποιες συμβολικὲς μορφές, ὡς πρὸς τὶς ὁποῖες ὑπάρχει ποικιλία ἑρμηνειῶν ἀκόμα καὶ μεταξὺ τῶν ἑρμηνευτῶν ποὺ ἀκολουθοῦν τὴν ἴδια γενικὴ ἑρμηνευτικὴ μέθοδο.

Μποροῦμε νὰ διατυπώσουμε τὶς ἀκόλουθες ἀρχὲς ἑρμηνείας τῶν συμβόλων τῆς Ἀποκαλύψεως:

1. Χρειάζεται κατ’ ἀρχὴν ἡ γνώση τῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ συμβολισμοῦ τῆς Ἀποκαλύψεως.

2. Ὅπου τὸ ἴδιο τὸ κείμενο δὲν δίνει καμία ἑρμηνεία, οἱ παραστάσεις ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πρέπει νὰ ἐκληφθοῦν μὲ συμβολικὴ σημασία, «ἀλληγορικῶς», ὄχι ὅμως κατὰ τὴν αὐθαιρεσία τῆς ἀλληγορικῆς ἑρμηνείας.

3. Ὑπάρχουν περιπτώσεις στὶς ὁποῖες ἕνα στοιχεῖο συμβολισμοῦ ἐμφανίζεται σὲ μία περιγραφή, ἡ ὁποία δὲν πρέπει ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον νὰ ἑρμηνευθεῖ συμβολικά.

4. Μερικὲς ἀπὸ τὶς εἰκόνες τῆς Ἀποκαλύψεως δὲν πρέπει νὰ ἐρμηνευθοῦν ὡς συμβολικές. Χρησιμεύουν ἁπλῶς γιὰ νὰ προσθέσουν ζωηρότητα καὶ κίνηση στὴ συνάφεια.

5. Διαδοχικὰ μέλη μιᾶς σειρᾶς ὁραμάτων δὲν ὑπονοοῦν ἀναγκαστικὰ μία χρονολογικὴ συνέχεια.

6. Οἱ ἀριθμοὶ τρία, τέσσερα, ἕξι, ἑπτά, δώδεκα κ.α. ἔχουν ἰδιάζουσα σημασία, ἡ ὁποία, μάλιστα, δὲν εἶναι μονοσήμαντη. Π.χ. στὸν ἀριθμὸ τοῦ θηρίου 666, τὸ 6, ὡς ὑπολειπόμενο τοῦ 7, θεωρεῖται σύμβολο τῆς ἐλλείψεως καὶ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ ἐν τούτοις τὰ «ζῶα» γύρω ἀπὸ τὸν θρόνο εἶναι ἑξαπτέρυγα (Ἀπ. δ´ 8), σύμβολο ποὺ ἐκφράζει τὴν πλήρη καὶ τέλεια κίνησή τους σὲ κάθε κατεύθυνση.

7. Ὁ ἑρμηνευτὴς δὲν πρέπει νὰ παρασύρεται ἀπὸ τὰ δεδομένα καὶ τὶς ἀντιλήψεις τῆς δικῆς του ἐποχῆς, γιὰ νὰ ἑρμηνεύσει τὶς συμβολικὲς παραστάσεις τῆς Ἀποκαλύψεως.

8. Τὰ σύμβολα τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι τύποι, οἱ ὁποῖοι βρίσκουν ἐφαρμογὴ ὄχι μόνο στὴν πρώτη πραγματικότητα, τὴν ὁποία ἀρχικὰ συμβολίζουν, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον σὲ διάφορα γεγονότα καὶ πρόσωπα ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἡ ἑρμηνεία τους, λοιπόν, δὲν ἐξαντλεῖται σὲ συγκεκριμένα ἱστορικὰ γεγονότα ἢ πρόσωπα.

.            Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ κατανοοῦμε σαφῶς ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία ποὺ δίδει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ οἱ ἀπόστολοι σὲ γεγονότα καὶ πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μάταια, π.χ., πάσχιζαν οἱ ραβίνοι νὰ ἐξηγήσουν γιατί ὁ Θεὸς διέσωσε τοὺς Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὴ μάστιγα τῶν φιδιῶν ὑποδεικνύοντας τὴν ὕψωση τοῦ χάλκινου ὄφεως. Τὴν ἀπάντηση ἄκουσε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Ἰησοῦ ὁ φαρισαῖος Νικόδημος· «Καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. γ´14-15). Στὴ συνέχεια εἶδε νὰ πραγματοποιοῦνται τὰ λόγια αὐτὰ στὸν Γολγοθά, ὅπου ὁ Κύριος «θανάτῳ θάνατον ἐπάτησε». Ἐπίσης στὸν περίφημο λόγο τοῦ Ἰησοῦ περὶ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς γίνεται σαφὲς ὅτι τὸ μάννα εἶναι τύπος τῆς σάρκας τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποία λαμβάνουμε στὸ μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας (βλ. Ἰω. ϛ´ 32-58). Ὁ ἀπόστολος Παῦλος βλέπει στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα καὶ στὴ νεφέλη ποὺ ἀκολουθοῦσε τοὺς Ἰσραηλίτες τὸ νερὸ τοῦ Βαπτίσματος, στὸ βράχο ποὺ ἀνέβλυσε νερὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, καὶ ἐπισημαίνει ὅτι «ταῦτα τύποι ἡμῶν ἐγενήθησαν» (βλ. Α´ Κορ. ι´ 1-6). Ἐπιπλέον, ὁ Κάιν ἑρμηνεύεται ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη καὶ τὸν ἀπόστολο Ἰούδα ὡς τύπος φθόνου, μισαδελφίας καὶ φόνου (βλ. Α´ Ἰω. β´ 12· Ἰούδα β´).

9. Ὁ καλύτερος ἑρμηνευτὴς τῶν συμβόλων τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἱστορία. Ὁ ἐπιστήμονας ἑρμηνευτὴς δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ κατανοήσει ὅλα τὰ σύμβολα, ἐνῶ παράλληλα καὶ γι’ αὐτὰ ποὺ φαίνεται νὰ κατανοεῖ δὲν μπορεῖ νὰ ἐμφανίζεται πάντοτε ἀπολύτως βέβαιος.

.           Σ’ ὅλα τὰ παραπάνω πρέπει νὰ προστεθεῖ ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ἑρμηνείας ἐπαφίεται στὴν «ἑρμηνευτικὴ διακριτικότητα τοῦ ἐρμηνευτοῦ», διακριτικότητα βεβαίως «ἐν Πνεύματι», καθ’ ὅσον τὸ ἑρμηνευόμενο εἶναι «τί τὸ Πνεῦμα λέγει». Ὅσο μποροῦμε νὰ ἐντοπίσουμε τὴν ψυχὴ ἀνατέμνοντας τὸ ἀνθρώπινο σῶμα, τόσο μποροῦμε νὰ βροῦμε τὴν σωστὴ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως προσεγγίζοντάς τὴν ἄνευ Πνεύματος.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ. : «Πεμπτουσία»

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

Ὁ συμβολισμὸς τῆς Ἀποκαλύψεως [Α´]

Στέργιος Ν. Σάκκος, Καθηγ. Πανεπ. Θεσ/νίκης (+)

.            Σ’ ὅλα τὰ βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς, κατὰ κύριο δὲ λόγο στὰ προφητικά, ἀπαντοῦν συμβολικὲς ἐκφράσεις, οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζουν ἐπίσης καὶ τὰ ἀποκαλυπτικὰ κείμενα. Ἡ ἀφθονία συμβολικῶν ἐκφράσεων στὰ προφητικὰ βιβλία ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ προφῆτες συχνὰ λαμβάνουν ἀπὸ τὸν Θεὸ προφητεῖες μὲ τὴ μορφὴ συμβολικῶν παραστάσεων (βλ. Ζαχ. Α´7 – ϛ´ 15· Δαν. Ζ´-Η´) καὶ μερικὲς φορὲς καταφεύγουν οἱ ἴδιοι στὴ χρήση συμβόλων, διότι δὲν μποροῦν νὰ ἐκφράσουν τὰ ὁράματά τους μὲ τὴ γλώσσα τῆς ἐποχῆς τους. Εὔλογα, λοιπόν, στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ἕνα σαφῶς προφητικὸ βιβλίο, κυριαρχεῖ ἡ συμβολικὴ χρήση ἐκφράσεων, προσώπων, χρωμάτων, ἀριθμῶν καὶ παραστάσεων. Εἶναι, μάλιστα χαρακτηριστικὸ ὅτι ἤδη στὸν πρῶτο στίχο τοῦ βιβλίου ὁ ἱερὸς συγγραφέας δηλώνει σχετικὰ μὲ τὸ περιεχόμενό του ὅτι ὁ Θεὸς «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ» (Ἀπ. α´1). Ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς στὸν Ἰωάννη «ἅ εἰσι καὶ ἃ μέλλει γίνεσθαι μετὰ ταῦτα» (Ἀπ. α´19) μὲ ὁράσεις οἱ ὁποῖες περιεῖχαν σήμανση, δηλαδὴ συμβολικὲς εἰκόνες.
.            Ὁ Ἰωάννης, μάλιστα, καθὼς καὶ οἱ πρῶτοι παραλῆπτες τῆς Ἀποκαλύψεως, «αἱ ἑπτὰ ἐκκλησίαι αἱ ἐν τῇ Ἀσίᾳ» (Ἀπ. α´ 4), ἦσαν ἐξοικειωμένοι μὲ τὴ χρήση συμβόλων· τὸ ἀσιατικὸ πνεῦμα συνήθιζε νὰ ἐκφράζει τὶς ἰδέες του, θρησκευτικὲς καὶ πολιτικές, μὲ σύμβολα καὶ τύπους. Αὐτὸ μαρτυροῦν οἱ κιστοφόροι (νομίσματα) καὶ ἄλλα εὑρήματα τῆς περιοχῆς, ποὺ φέρουν συμβολικὲς παραστάσεις. Τὴν ἀσιατικὴ αὐτὴ συνήθεια, ποὺ εἶχε ἐπιδράσει βαθιὰ καὶ στοὺς ἀσιάτες χριστιανούς, χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς γιὰ νὰ δείξει «τοῖς δούλοις αὐτοῦ ἃ δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει» (Ἀπ. α´ 1). Στὴν πραγματικότητα, ἡ πρωτοβουλία στὴν χρήση συμβόλων ἀνήκει στὸν Θεό, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἐκδίωξη τῶν πρωτοπλάστων ἀπὸ τὸν παράδεισο διατύπωσε τὸ λεγόμενο πρωτευαγγέλιο μὲ συμβολικὲς ἐκφράσεις· «αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γέν. Γ´15).
.            Μὲ τὸ συμβολισμὸ τῆς Ἀποκαλύψεως οἱ ἐκκλησίες τῆς Ἀσίας ἐφοδιάζονται μὲ ἕνα ἀντίβαρο ἐνάντια στὴν ἄφθονη χρήση συμβόλων ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Καὶ δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ ἀντίβαρο. Σύμβολα συνηθισμένα στὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἀποκτοῦν στὴν Ἀποκάλυψη ἀντικρυσμα μὲ ὑψηλό, θεϊκὸ ἢ ἔστω βαρυσήμαντο νόημα. Κάτι ἀνάλογο θὰ συμβεῖ ἀργότερα, ὅταν ὁ ἅγιος Ἰωάννης θὰ γράψει στὸ Εὐαγγέλιό του· «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος». Ἀκούγοντας νὰ γίνεται πολὺς λόγος στὴ Μ. Ἀσία περὶ τοῦ Λόγου ὡς ἀνωτάτου πάντων, ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς λέγει· «Νά, ὁ Λόγος εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἰδικός μας Κύριος».

.            Ὁ συμβολισμὸς ἐπιτελεῖ στὴν Ἀποκάλυψη τριπλῆ λειτουργία:

1. Καλύπτει ἐν μέρει τὸν προφητικὸ λόγο ἀπὸ τὰ μάτια τῶν Ρωμαίων, τῶν εἰδωλολατρῶν κατακτητῶν, καὶ προστατεύει τὸν Ἰωάννη καὶ τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν ὀργή τους. Βεβαίως οἱ παραλῆπτες τῆς Ἀποκαλύψεως ἀντιλαμβάνονταν πολὺ καλὰ τὶς συμβολικὲς ἀναφορὲς τοῦ Ἰωάννου στὴν ἀντίχριστη Ρώμη, καθ᾽ ὅσον εἶχε προηγηθεῖ σχετικὴ προφορικὴ διδασκαλία ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους ποὺ ἔδρασαν στὴ Μ. Ἀσία.

2. Λειτουργεῖ παρόμοια μὲ τὶς παραβολὲς ποὺ χρησιμοποιοῦσαν οἱ προφῆτες καὶ ὁ Κύριος· ἀφήνει ἀδιάφορους τοὺς χλιαροὺς ἢ ψυχροὺς στὴν πίστη καὶ ἀφυπνίζει τὸ ἐκλεκτὸ κατάλοιπο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἐντείνει τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ θείου λόγου καὶ τὴν ὑπακοὴ σ’ αὐτόν.

3. Ἀναδεικνύει τὴν διαχρονικότητα τοῦ συμβολιζομένου, καθ’ ὅσον δὲν τὸ περιορίζει σὲ μία καὶ μόνη περίπτωση μίας συγκεκριμένης ἐποχῆς. Ἔτσι, ὑπὸ τὸν ορο «Βαβυλὼν» (Ἀπ. ιδ´ 8· ιϛ´19- ιζ´ 5· ιη´ 2.10.21), π.χ., ἐννοεῖται ὄχι μόνον ἡ ἀντίχριστη ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἀλλὰ καὶ κάθε κοσμικὴ ἐξουσία ποὺ στρέφεται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, κάθε πνευματικὴ ἢ πολιτικὴ δύναμη ποὺ γίνεται ὄργανο τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ βλάψει τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν καὶ νὰ ἐμποδίσει τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.

.            Τὰ ποικίλα γεγονότα, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἐξαγγείλει ὁ Ἰωάννης καὶ τὰ πνευματικὰ νοήματα ποὺ ὀφείλει νὰ μεταφέρει στοὺς πιστούς, ἀσφαλῶς τοῦ τὰ ἀποκαλύπτει ὁ Θεὸς κάτω ἀπὸ εἰκόνες καὶ παραστάσεις ποὺ ἀνήκουν στὸν κύκλο τῶν γνώσεων καὶ ἐμπειριῶν τοῦ εὐαγγελιστοῦ. Καὶ ὁ Ἰωάννης περιγράφει ὅ,τι ἀκριβῶς βλέπει. Οἱ παραστάσεις τῆς Ἀποκαλύψεως θυμίζουν εἰκόνες ἀπ’ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς φύσεως καὶ τῆς ζωῆς. Ζωικὸ καὶ φυτικὸ βασίλειο, γεωργικὴ καὶ ἐμπορικὴ ζωή, θάλασσα, οὐρανός, φυσικὰ φαινόμενα, πολύτιμοι λίθοι, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνθρώπινη ζωή, μὲ τὴ μητέρα καὶ τὸ παιδί, τὴν παρθένο νύμφη, τὴν πόρνη, τὸν πόλεμο, τὴν εἰρήνη, τὰ μεταφορικὰ μέσα, προσφέρουν μία ἀφθονία εἰκόνων μὲ τὶς ὁποῖες ἐκφράζονται οἱ ἀλήθειες τοῦ θεοπνεύστου αὐτοῦ βιβλίου.
.            Ὁπωσδήποτε, παρόμοιες εἰκόνες συναντιῶνται ἐπίσης σὲ διάφορα κείμενα τῆς ἰουδαϊκῆς καὶ θύραθεν γραμματείας. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ μᾶς παραπλανήσει καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Ἰωάννης χρησιμοποίησε διάφορες πηγὲς γιὰ τὴν καταγραφὴ τῶν ὁράσεών του. Μοναδική του πηγὴ εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδειξε τὶς ὀπτασίες. Βεβαίως, ὅπως προανέφερα, ὁ Θεὸς προσέφερε στὸν Ἰωάννη τὶς ἀποκαλύψεις μὲ συμβολικὲς εἰκόνες, τὶς ὁποῖες ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον γνώριζε ὁ προφήτης ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν φυσικὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Μποροῦμε, λοιπόν, νὰ διακρίνουμε τὴ συγγένεια τῶν συμβολικῶν παραστάσεων τῆς Ἀποκαλύψεως πρὸς παραστάσεις γνωστές:

1. Πρωτίστως καὶ κυρίως ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ὀνόματα προσώπων (Βαλαάμ, Ἰεζάβελ) ἢ πόλεων (Ἱερουσαλήμ, Βαβυλών, Σόδομα), τοπωνύμια (ὄρος Σιών, Ἀρμαγεδών), ἀλλὰ ἐπίσης τόποι καὶ ἀντικείμενα τῆς λατρείας τοῦ Ἰσραὴλ (ἡ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ ὁ Ναὸς μὲ τὸ θυσιαστήριο, τὸ θυμιατὸ καὶ τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης) ἐμφανίζονται στὴν Ἀποκάλυψη ὡς σύμβολα γεγονότων καὶ καταστάσεων τῆς Ἐκκλησίας, στρατευόμενης καὶ θριαμβεύουσας, καὶ τοῦ κόσμου.

2. Ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Βεβαίως ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι τὸ μόνο προφητικὸ βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἐν τούτοις, προφητικὰ στοιχεῖα ὑπάρχουν καὶ στὰ ἄλλα καινοδιαθηκικὰ βιβλία. Στὴν πραγματικότητα, σ’ ὅλα τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, Εὐαγγέλια, Πράξεις Ἀποστόλων, Ἐπιστολές, Ἀποκάλυψη, ὑπάρχουν καὶ ἱστορικὰ καὶ διδακτικὰ καὶ προφητικὰ στοιχεῖα. Οἱ συμβολικὲς περιγραφὲς τῆς Ἀποκαλύψεως ἐμφανίζουν συγγένεια μὲ τὸ Β΄ Θεσ. β´1-12, ὅπου ὁ ἀπόστολος Παῦλος μιλᾶ γιὰ τὸν ἀντίχριστο, καὶ κυρίως μὲ τὴν λεγομένη «μικρὴ Ἀποκάλυψη» (Μθ. κδ´· Μρ. ιγ´· Λκ. κα´), ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Κύριος προφητεύει τὰ μελλοντικὰ γεγονότα. Αὐτὰ τὰ ἴδια γεγονότα, ποὺ ἄκουσε ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς, αὐτὰ περιγράφει παραστατικὰ στὴν μεγάλη Ἀποκάλυψή του, ὅπως τοῦ τὰ ἔδειξε «ἐν πνεύματι» (Ἀπ. α´ 10) ὁ ἀναστημένος καὶ δοξασμένος Ἰησοῦς. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι τὸ πρῶτο ἔργο του, δὲν ἀναφέρει στὸ Εὐαγγέλιό του τὴν «μικρὴ Ἀποκάλυψη», τὴν ὁποία ἄλλωστε καταγράφουν οἱ τρεῖς προγενέστεροί του εὐαγγελισταί.

.            Αὐθαίρετους καὶ ἀβάσιμους θεωρῶ τοὺς ἰσχυρισμοὺς ὅτι κάποιες εἰκόνες ἀντλεῖ ἡ Ἀποκάλυψη ἀπὸ τὴ θεματικὴ τῆς ἀποκαλυπτικῆς. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν κάποια στοιχεῖα κοινὰ στὴν Ἀποκάλυψη καὶ στὶς ἰουδαϊκὲς ἢ χριστιανικὲς ἀποκαλύψεις δὲν ἀποτελεῖ ἀπόδειξη ὅτι ἡ πρώτη τὰ δανείστηκε ἀπὸ τὶς ἄλλες. Ὅπως ἤδη ἀνέφερα, ἀρκετὰ σύμβολα ἀποτελοῦν κοινὸ τόπο στὶς ἀσιατικὲς παραδόσεις καὶ ἐμφανίζονται καὶ στὴν Ἀποκάλυψη. Ἄλλωστε οἱ διάφορες ἀποκαλύψεις εἶναι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μεταγενέστερες τῆς Ἀποκαλύψεως. Ἐπίσης ἀστήρικτες εἶναι οἱ ἀπόψεις ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη περιέχει ἐπιδράσεις ἀπὸ εἰδωλολατρικὲς θρησκεῖες, μάλιστα δὲ καὶ ἴχνη συγκρητισμοῦ. Ὁπωσδήποτε ἀπὸ αὐτὲς τὶς εἰκασίες ἀπουσιάζει ἡ κατανόηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἱεροῦ βιβλίου, τοῦ χριστιανικοῦ χαρακτῆρος του, ποὺ δὲν συμβιβάζεται μὲ ὁτιδήποτε εἰδωλολατρικό. Ἀρκεῖ μία ἀνάγνωση τῆς Ἀποκαλύψεως γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ καλοπροαίρετος ἀναγνώστης τὴν ἀποστροφὴ τοῦ Κυρίου πρὸς τὴν εἰδωλολατρία καί, τὴν τελεσίδικη καταδίκη τῶν εἰδωλολατρῶν (βλ. Ἀπ. κα´ 8- κβ´ 15). ωάννης, ποος εδε, κουσε κα κατέγραψε λα ατ κα μ τν γωνία το πνευματικο ποιμένος παραγγέλλει στος πιστος «Τεκνία, φυλάξατε αυτος π τν εδώλων» (Α´ ω. ε´ 21), πς θ κατέφευγε σ εδωλολατρικ δάνεια;
.            Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἰωάννης ἐπηρεάζεται ἀπὸ ξένες πηγὲς παραδέχονται ὅτι ὁ συγγραφέας τῆς Ἀποκαλύψεως κινεῖται μὲ πλήρη ἀνεξαρτησία καὶ πρωτοτυπία, ἀφοῦ μάλιστα πολλὲς ἀπὸ τὶς εἰκόνες τοῦ βιβλίου δὲν συναντῶνται οὔτε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη οὔτε σὲ ἄλλα κείμενα. Εἶναι εἰκόνες κυρίως ἀπὸ τὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ (π.χ. ἡ γυναίκα μὲ τὸ παιδὶ στὸ 12ο κεφ.) καὶ ἀπὸ τὴν ἐμπορικὴ κίνηση τῶν μικρασιατικῶν πόλεων (π.χ. οἱ ἀπαριθμήσεις τῶν ἐμπορικῶν εἰδῶν στὸ 18ο κεφ., τῶν πολυτίμων λίθων στὸ 21ο κεφ.) πρὸς τὶς ἐκκλησίες τῶν ὁποίων ἀπευθύνεται τὸ βιβλίο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ-2

ΠΗΓΗ: pemptousia.gr 

,

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΛΕΕΙ “CΤΟΠ” ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ «Βάσιμη ἡ ἀνησυχία γιὰ ὁλοκληρωτικό ἔλεγχο τοῦ ἀνθρώπου χωρίς τήν συγκατάθεσή του. Ἀρχίζει ὁ καιρός τῆς ὁμολογίας περί τῆς ὁποίας ὁμιλεῖ τό Βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως».

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΕΕΙ “CΤΟΠ” ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
(ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΙΩΑΝΝΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟ
– ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο “ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ”
στὸ Ἱστολόγιο «ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ»)

ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΚΚΛ. ΡΩΣΙΑΣἩ Σύνοδος τῆς  Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας «…Θεωρεῖ τήν σημερινή προσπάθεια ἠλεκτρονικοῦ ἐλέγχου ἀπό τούς κρατοῦντες ὡς προειδοποίηση γιά μελλοντικά δεινά καί καλεῖ τόν λαό νά ἐτοιμάζεται γιά ὁμολογία ἐπικαλούμενη τό Ἱερό Βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως καί μάλιστα τά Κεφάλαια 13 καί 14… ». Μιά  πυξίδα γιά τήν ντιμετώπιση κ μέρους τς λλαδικς κκλησίας τς περχομένης λεκτρονικς τυρρανίας. 

Κείμενο πού γινε δεκτό
πό τή Σύνοδο τς εραρχίας τς Ρωσσικς ρθοδόξου κκλησίας στίς 4 Φεβρουαρίου 2013

 ερά Σύνοδος τς εραρχίας τς Ρωσσικς ρθοδόξου κκλησίας
(2-5 Φεβρουαρίου 2013)
Θέσεις  τς Ρωσσικς ρθοδόξου κκκλησίας
σχετικά μέ τήν
νάπτυξη τν τεχνολογιν
καταγραφ
ς καί πεξεργασίας
τ
ν προσωπικν δεδομένων.

          1. Κατά τήν διάρκεια τν τελευταίων χρόνων πολλοί νθρωποι, μεταξύ τν ποίων καί τέκνα τς Ρωσσικς ρθοδόξου κκλησίας φανερώνουν μιά σοβαρή νησυχία λόγ τς εσαγωγς τν νέων λεκτρονικν τεχνολογιν πού χρησιμοποιονται κατά τήν συνεργασία τν πολιτν μέ τά κρατικά δρύματα καί τούς μπορικούς ργανισμούς.  νησυχία ατή … κφράζεται μέ ποικίλες μορφές διαφωνίας.
.         Παρόμοια ἀνησυχία γιά πρώτη φορά ἐμφανίστηκε μέ συχνά ἐρωτήματα γιά τήν ἐπιβολή τοῦ προσωπικοῦ φορολογικοῦ ἀριθμοῦ καί γι΄αὐτό στίς 19-20 Φεβρουαρίου 2001 ἐξετάστηκε τό θέμα αὐτό ἀπό τήν 7η Ὁλομέλεια τῆς Συνοδικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς  τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Νωρίτερα ἡ ἁγία Σύνοδος τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σέ Ἀνακοίνωσή της στίς 7 Μαρτίου 2000 ὑπογράμμιζε: «Κανένα ἐξωτερικό σημεῖο δέν βλάπτει τήν πνευματική ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου ἄν δέν εἶναι συνέπεια συνειδητῆς προδοσίας τοῦ Χριστοῦ καί προσβολῆς τῆς πίστεως».

.           νάλογα μέ τήν μφάνιση τν νέων τεχνολογιν καί τήν νσωμάτωσή τους σέ διάφορες σφαρες τς ζως παρουσιάστηκε καί παίτηση γιά  νάπτυξη κκλησιαστικς τοποθετήσεως πού βρκε τήν κφρασή της  διαίτερα :

  •             -στίς  ἐπιστολές  τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 2004 πρός τούς Προέδρους τῆς Ρωσίας καί τῆς Οὐκρανίας,

  •             -στήν Ἐγκύκλιο τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 2008 «Περί τῶν ζητημάτων τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς καί τῆς ἐξωτερικῆς δραστηριότητος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»,

  •             -στίς Ἀρχές τῆς διδασκαλίας τῆς Ρωσικῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας περί τῆς ἀξίας, τῆς ἐλευθερίας καί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου,

  •             -στήν Ἔκκληση τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Μόσχας καί πασῶν τῶν Ρωσιῶν Κυρίλλου πρός τόν Πληρεξούσιο γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας [1] ἀπό 28 Ἰουλίου 2009,

  •             -τήν Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 2011 «Περί τῶν ζητημάτων τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς καί τῆς ἐξωτερικῆς δραστηριότητος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

            δραστηριότητα ποιουδήποτε κληρικο λαϊκο πρέπει νά λαμβάνει π᾽ ψιν της τήν θέση πού κφράζεται σ᾽ ατά τά κείμενα.

            2Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἀρνεῖται τήν ἀνάγκη καταγραφῆς τῶν πολιτῶν ἀπό τό κράτος.  Ἡ Πανάχραντος Παρθένος Μαρία καί ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ, ὑπακούοντας στήν προσταγή τοῦ Καίσαρος πού ἀπαιτοῦσε «ἀπογράφεσθαι πάντες, ἕκαστος εἰς τήν ἰδίαν πόλιν»(Λουκ. β´3). κατευθύνθηκαν στή Βηθλεέμ, ὅπου καί ἐγεννήθη ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου. Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια ἡ ἐξουσία διενεργοῦσε καταγραφές τοῦ πληθυσμοῦ, ἐξέδιδε ἔγγραφα πού πιστοποιοῦσαν τήν ταυτότητα τοῦ προσώπου.  Αὐτά τά μέτρα  ἀπαιτοῦνταν γία τή διασφάλιση τοῦ νόμου καί τῆς τάξεως, τήν κοινωνική ἀσφάλεια καί τήν ἐκπλήρωση τῶν οἰκονομικῶν καί κοινωνικῶν ὑποχρεώσεων.
.            Ἡ Ἐκκλησία συμμετέχοντας στή συζήτηση περί τῶν μεθόδων καταγραφῆς δέν δικαιολογεῖ κανέναν ἀπό ὅσους ἀποφεύγουν τίς πολιτικές ὑποχρεώσεις του ἤ ἔχουν ἐγκληματικούς σκοπούς, ἀλλά ὑπερασπίζεται τό δικαίωμα τῶν πολιτῶν νά ζοῦν στήν κοινωνία σέ συμφωνία μέ τίς πεποιθήσεις τους καί τίς ἀρχές τους.
.            Τά προβλήματα πού συνδέονται μέ τήν ἠλεκτρονική ταυτοποίηση τοῦ προσώπου, τήν καταγραφή καί ἐπεξεργασία προσωπικῶν δεδομένων συνεχίζουν νά συσσωρεύονται καί νά περιπλέκοται. Σήμερα εἶναι ἀπαραίτητο νά ἐξακολουθήσει μιά προσπάθεια γιά θεολογική, ἠθική καί πολιτική ἑρμηνεία αὐτῶν τῶν προβλημάτων.

            3Στήν κοινωνία ἁπλώνεται μιά βάσιμη ἀνησυχία μέ ἀφορμή τή σκέψη ὅτι ἡ χρήση ἑνός ἰσοβίου προσωπικοῦ ἀριθμοῦ ταυτοποιήσεως ὑπό  μορφή κώδικα, κάρτας, chip ἤ κάτι παρόμοιου, μπορεῖ νά γίνει ὑποχρεωτικός ὅρος γιά τήν πρόσβαση τοῦ καθενός σέ ὅλα τά σπουδαῖα γιά τή ζωή ὑλικά καί κοινωνικά ἀγαθά.  χρήση ταυτότητας  μέ τή βοήθεια τν συγχρόνων τεχνολογικν μέσω πιτρέπει σ΄ατήν νά πραγματοποιε λοκληρωτικό λεγχο το νθρώπου χωρίς τήν συγκατάθεσή του, νά παρακολουθε τίς μετακινήσεις του, τίς γορές του τίς πληρωμές του, τό πέρασμά του πό ατρικές θεραπεες, τή λήψη κοινωνικς βοήθειας, διάφορες νομικές καί κοινωνικά σημαντικές νέργειες, καθώς πίσης καί τήν προσωπική του ζωή.
.           Ἤδη τώρα προκαλοῦν ἀνησυχία οἱ ἐνέργειες γιά συλλογή καί ἐπεξεργασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων τῶν παιδιῶν πού σπουδάζουν σέ ἱδρύματα γενικῆς μορφώσεως, δεδομένου ὅτι ὄχι σπάνια συνηθίζεται ἡ ἀνεξέλεγκτη συλλογή περιττῶν δεδομένων γιά τήν ἐξασφάλιση τῆς ἐκπαιδευτικῆς διαδικασίας.  Πολλοί πιστοί ἐκφράζουν  γιά λόγους ἀρχῶν τή διαφωνία τους στήν ὑποχρεωτική ἀπόδοση κωδικοῦ ταυτοποιήσεως καί τή μετατροπή του  σέ ἀμετακίνητη, ἰσόβια καί μεταθανάτια ἰδιότητα τοῦ ἀνθρώπου.  Μαζί μ᾽ αὐτό ἀνησυχία προκαλεῖ ἡ ἐνισχυόμενη διαρκῶς τάση γιά αὔξηση τῆς συλλογῆς βιομετρικῶν δεδομένων τοῦ ἀνθρώπου καί ἐπίσης τό φαινόμενο ἐμφυτευομένων ἠλεκτρονικῶν συσκευῶν ταυτοποιήσεως.
.            Ὅλες οἱ συλλεγόμενες πληροφορίες μποροῦν ὄχι μόνο νά χρησιμοποιηθοῦν, ἀλλά αὐτομάτως νά ἀναλυθοῦν μέ σκοπό  τή λήψη ἀποφάσεων πού κατευθύνουν τό συγκεκριμένο ἄνθρωπο.  Ἡ ἐπιβολή μιᾶς διάφανης-διαδραστικῆς ταυτότητος ἐπιτρέπει νά δημιουργηθεῖ ἑνιαία βάση δεδομένων, ὅπου σέ συνθῆκες πραγματικοῦ χρόνου μποροῦν νά συλλεγοῦν, νά φυλαχθοῦν καί νά ἀναλυθοῦν αὐτομάτως δεδομένα ἀπό διάφορες σφαῖρες τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου.

            4.  Βασιζόμενοι στά συνταγματικά τους δικαιώματα χιλιάδες ἄνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων καί ὀρθοδόξων πιστῶν δέν ἐπιθυμοῦν γιά τούτη ἤ τήν ἄλλη αἰτία -σ’αὐτές περιλαμβάνεται καί ἡ θρησκευτικά αἰτιολογημένη- νά δεχθοῦν τό νέο σύστημα ταυτοποιήσεως, νά χρησιμοποιοῦν ἔγγραφα  μέ ἠλεκτρονική ταυτοποίηση (προσωπικό κωδικό, γραμμωτή  κωδικοποίηση, ταυτοποιητικούς ἀριθμούς). Πολλοί πό τούς νθρώπους ατούς μιλον νοιχτά γιά παραβίαση τν συνταγματικν τους δικαιωμάτων. χι σπάνια σ᾽ ατούς τούς νθρώπους στερον τήν ατρική βοήθεια, τή σύνταξη λόγ λικίας καί λλες παροχές, τίς παραίτητες διατυπώσεις γιά ναγνώριση ναπηρίας καί διάφορα λλα προνόμια.  Κάποιες φορές δέν μπορον νά διενεργήσουν γοραπωλησίες γιά τήν περιουσία τους, νά κάνουν τίς νέργειες που παιτονται γιά σπουδές γιά ργασία, νά σκήσουν πιχειρηματική δραστηριότητα νά πληρώσουν τίς φειλές τους στίς πιχειρήσεις κοινωνικς φελείας, νά ποκτήσουν ταξιδιωτικά γγραφα. Σάν ποτέλεσμα σχηματίζονται λόκληρα στρώματα νθρώπων πού χουν πορριφθε πό λες τίς σφαρες τς κοινωνικς καί πολιτειακς ζως.

            5. Στούς σκοπούς τς κκλησίας δέν μπίπτει νάλυση τν ατιν ρνήσεως κ μέρους κάθε συγκεκριμένης μάδος νθρώπων τς κάθε συγκεκριμένης τεχνολογικς καινοτομίας τς ποδοχς παρομοίων καινοτομιν. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία εἶναι πεπεισμένη ὅτι οἱ μνημονευθεῖσες τεχνολογίες δέν πρέπει νά εἶναι μή ἐναλλακτικές καί ἀναγκαστικές.  Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται νά δεχθεῖ αὐτές τίς τεχνολογίες πρέπει νά ἔχει ὡς ἐναλλακτική ἐπιλογή, τήν χρησιμοποίηση τῶν παραδοσιακῶν μεθόδων ταυτοποιήσεως τοῦ προσώπου, οἱ ὁποῖες εἶναι σήμερα ἀποδεκτές  στήν πλειονότητα τῶν χωρῶν πού βρίσκονται κάτω ἀπό τήν κανονική εὐθύνη τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.

.              κκλησία θεωρε παράδεκτες ποιεσδήποτε μορφές ξαναγκασμο τν πολιτν στή χρήση λεκτρονικν ταυτοτήτων, αὐτοματοποιημένων μέσων συλλογῆς, ἐπεξεργασίας καί καταγραφῆς προσωπικῶν δεδομένων καί προσωπικῶν ἐμπιστευτικῶν πληροφοριῶν. Ἡ ἄσκηση τοῦ δικαιώματος προσβάσεως στά κοινωνικά ἀγαθά χωρίς ἠλεκτρονικά ἔγγραφα εἶναι ἀπαραίτητο νά ἐξασφαλισθεῖ μέ οἰκονομικές, τεχνικές, ὀργανωτικές καί, ἄν χρειάζεται, μέ νομικές ἐγγυήσεις.
.            κκλησία θεωρε παράδεκτο τό ναγκαστικό μαρκάρισμα στό σμα το νθρώπου μέ ποιαδήποτε ρατά όρατα σημάδια γιά ταυτοποίηση καί τήν μφύτευση μικρό- νανο-ηλεκτρονικν συσκευν.
.             Σέ σχέση μέ τό γεγονός ὅτι ἡ κατοχή τῆς προσωπικῆς πληροφορίας δημιουργεῖ τή δυνατότητα ἐλέγχου καί καθοδηγήσεως τοῦ ἀνθρώπου στίς διάφορες σφαῖρες τῆς ζωῆς (οἰκονομικά, ἰατρική βοήθεια, οἰκογένεια, κοινωνική ἀσφάλιση, ἰδιοκτησία κ. ἄ.) ἀναφύεται πραγματικός κίνδυνος ὄχι μόνο ἀναμίξεως στήν καθημερινή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰσβολῆς πειρασμοῦ στήν ψυχή του.  Ἡ Ἐκκλησία συμμερίζεται τό φόβο τῶν πολιτῶν καί θεωρεῖ ἀπαράδεκτο τόν περιορισμό τῶν δικαιωμάτων τους στήν περίπτωση ἀρνήσεως τοῦ ἀνθρώπου νά δώσει τή συγκατάθεσή του στήν ἐπεξεργασία τῶν προσωπικῶν του δεδομένων.
.            Ἡ συγκατάθεση τῶν πολιτῶν στή χρησιμοποίηση τῶν μέσων ἠλεκτρονικῆς καταγραφῆς πρέπει νά συνοδεύεται ἀπό ὑποχρεωτική διασάφηση ὅλων τῶν συνεπειῶν τῆς ἀποφάσεως συγκαταθέσεώς τους.  Στούς πολίτες πού ἐπιθυμοῦν νά χρησιμοποιήσουν αὐτά τά μέσα εἶναι ἀπαραίτητο νά τούς ἐγγυηθοῦν τήν πρόσβαση στήν πληροφορία πού σχετίζεται μέ τό περιεχόμενο τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐγγραφῶν, καθώς ἐπίσης καί τήν δυνατότητα νά ἀλλάζουν τό περιεχόμενο τῶν δεδομένων ἐγγραφῶν ἤ νά τίς ἐξαλείψουν στίς περιπτώσεις πού τό περιεχόμενο εἶναι ἄλλο, μή προβλεπόμενο ἀπό τίς  νομοθετημένες ἀπαιτήσεις κοινωνικῆς ἀσφάλειας. Πρέπει νά ὑπάρξει ἐγγύηση καί ἄν χρειάζεται νά αὐξηθεῖ ἡ εὐθύνη γιά διαρροή ἤ μή κατάλληλη χρήση τῶν προσωπικῶν δεδομένων.   Ἔγγραφα πού ἐκδίδονται ἀπό τό κράτος δέν πρέπει νά περιέχουν οὔτε πληροφορία, ἡ οὐσία καί ὁ σκοπός τῆς ὁποίας  εἶναι ἀκατάληπτα ἤ  κρυφά ἀπό τόν κάτοχο τοῦ ἐγγράφου, οὔτε καί σύμβολα πού φέρουν βλάσφημο ἤ ἠθικά ἀμφίβολο χαρακτήρα ἤ προσβλητικό γιά τά αἰσθήματα τῶν πιστῶν.
.           Ἡ Ἐκκλησία διεξάγει διάλογο γιά τά ζητήματα αὐτά μέ ὄργανα τῆς ἐξουσίας τῆς Ρωσσίας, τῆς Οὐκρανίας, τῆς Λευκορωσίας, τῆς Μολδαβίας τοῦ Καζακστάν, τῶν κρατῶν τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας καί ἄλλων χωρῶν, προσπαθώντας νά ἐπιτύχει  τήν καταγραφή καί τήν κατανόηση τῆς θέσεως τῶν πιστῶν.  Ἰδιαιτέρως σπουδαία θεωρεῖ ἡ Σύνοδος τήν τήρηση τῆς ἀρχῆς τῆς ἐθελοντικότητος γιά τήν ἀποδοχή ὁποιωνδήποτε ταυτοτήτων, πρᾶγμα πού προϋποθέτει τή δυνατότητα ἐπιλογῆς τῶν παραδοσιακῶν μεθόδων ταυτοποιήσεως τοῦ προσώπου.  Ἡ Σύνοδος καλεῖ τἰς ἐξουσίες τῶν κρατῶν πού βρίσκονται ὑπό τόν κανονική δικαιδοσία τῆς Ἐκκλησίας μας νά διαφυλάξουν τή δεδομένη ἀρχή.  Μαζί μ’ ατό εναι παραίτητο νά δείξουν σεβασμό στά συνταγματικά δικαιώματα τν πολιτν καί νά μήν κάνουν διακρίσεις ες βάρος κείνων πού ρνονται νά δεχθον τά λεκτρονικά μέσα ταυτοποιήσεως.
.            Σέ περίπτωση ξαναγκασμο τν πολιτν στήν ποδοχή παρόμοιων μέσων καί διακρίσεως πού συνδέεται μέ τήν μή ποδοχή τους Σύνοδος προτείνει στούς νθρώπους ατούς νά πευθυνθον στά δικαστήρια καί ἐπίσης νά πληροφορήσουν σχετικῶς  τήν ἐκκλησιαστική ἀρχή τῆς ἐπαρχίας τους καί ἐν ἀνάγκῃ τό Συνοδικό τμῆμα τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καί κοινωνίας.

            6.  Ἐξ ἄλλου αὐτά ἀποτελοῦν μεγάλη προειδοποίηση γιά μᾶς ὅτι μπορεῖ νά βρεθοῦμε πρόσωπο πρός πρόσωπο ἐνώπιον νέων προκλήσεων. άν τό στένεμα τν ρίων τς λευθερίας πού πραγματοποιεται μεταξύ λλων μέ τά μέσα λεκτρονικο λέγχου δηγε στήν δυναμία λευθέρας μολογίας τς πίστεως το Χριστο καί ο νομοθετικές, πολιτικές δεολογικές νέργειες, ποχρεωτικές στήν κτέλεσή τους γίνουν σύμβατες μέ τόν χριστιανικό τρόπο ζως, τότε ρχίζει καιρός τς μολογίας περί τς ποίας μιλε τό Βιβλίο τς ποκαλύψεως (Κεφ. ιγ´-ιδ´).

.           Μαζί μ’ αὐτά ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ὑπενθυμίζει ὅτι δέν ἀποδέχεται  τήν κατάσταση κατά τήν ὁποία μεμονωμένοι λαϊκοί, κάποτε καί κληρικοί, ἁρπάζουν τό δικαίωμα ἀπό τήν Ἐκκλησία νά ἐκφέρει ἀποφάσεις περί τοῦ συμβατοῦ ἤ ἀσυμβάτου  αὐτοῦ ἤ τοῦ ἄλλου συμβάντος μέ τήν χριστιανική πίστη καί τό χριστιανικό τρόπο ζωῆς.  Τέτοιο δικαίωμα ἀνήκει στή Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ἤ στήν Ἱερά Σύνοδο  πού στηρίζεται στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί πού ἐνεργεῖ σέ συμφωνία μέ ὅλον τόν κλῆρο καί τό ποίμνιο.

.            Ὁ κλῆρος, οἱ μονάζοντες καί ὅλα τά πιστά τέκνα τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας καλοῦνται νά δείξουν στά δεδομένα σύνθετα ζητήματα πνευματική ἐπαγρύπνηση καί χριστιανική νηφαλιότητα, νά φροντίσουν γιά τήν ἐλευθερία τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως καί τή διαφύλαξη τοῦ χριστιανικοῦ τρόπου ζωῆς, ἐνθυμούμενοι ὅτι καλούς πνευματικούς καρπούς στόν Θεό μπορεῖ νά προσφέρει ὅποιος παραμένει ἐν τῷ Χριστῷ καί διαφυλάσει τήν πιστότητα στήν ἐκκλησιαστική ἑνότητα.

 Πηγή : πηρεσία πληροφοριν τς Συνόδου τς εραρχίας

Σχόλιο

          Μελετώντας προσεκτικά τήν πόφαση τς Συνόδου τς εραρχίας τς Ρωσικς κκλησίας  μπορε νά παρατηρήσει κανείς τά κόλουθα:

        α)  Σύνοδος πισημαίνει πανειλημμένα τόν κίνδυνο παραβιάσεως τς λευθερίας καί καταπατήσεως τν συνταγματικν δικαιωμάτων τν πολιτν πό τήν λεκτρονική συλλογή καί πεξεργασία τν προσωπικν δεδομένων τν πολιτν.

             β)  κίνδυνος ατός θε τή Σύνοδο νά προστατεύσει τούς πολίτες πό τήν ναγκαστική παραλαβή λεκτρονικν μέσων ταυτοποιήσεως καί γι’ατό παιτε πό τήν πολιτεία νά δώσει ναλλακτική δυνατότητα χρήσεως τν παραδοσιακν ταυτοτήτων καί γγράφων πό σους δέν πιθυμον λεκτρονική ξυπηρέτηση.  Προστατεύει δέ τήν λευθερία λων τν πολιτν νεξαρτήτως τν κινήτρων ρνήσεως παραλαβς  λεκτρονικν μσων ταυτοποιήσεως. ντυπωσιακ εναι τι ζητε πό τήν κρατική ξουσία τεχνικές ργανωτικές καί νομικές γγυησεις στε νά εναι χι θεωρητικά λλά πρακτικά δυνατή ξυπηρέτηση τν πολιτν καί πρόσβαση στίς πηρεσίες καί τά γαθά μέ τά ς τώρα «παραδοσιακά» μέσα (ταυτότητες, γγραφα κλπ).

            γ)  Μς δίνει τήν πληροφορία τι στή Ρωσία πάρχουν μεγάλα στρώματα νθρώπων πού ποφέρουν καί στερονται κάθε βοήθεια καί νεση πειδή ρνονται τήν παραλαβή κάθε «μοντέρνου» μέσου, σως καί τν ντίστοιχων γι᾽ ατούς ΑΦΜ καί ΑΜΚΑ.  κε πιθανόν χει ρχίσει μολογία…

             δ) Σύνοδος παροτρύνει τούς πολίτες σέ περίπτωση ξαναγκασμο τους καί διακρίσεων ες βάρος τους νά καταφεύγουν στή Δικαιοσύνη.

           ε) Θεωρε παράδεκτο κάθε εδους σφράγισμα μφύτευμα στό σμα το νθρώπου καί

           ϛ) Θεωρε τή σημερινή προσπάθεια λεκτρονικο λέγχου πό τούς κρατοντες ς προειδοποίηση γιά μελλοντικά δεινά καί καλε τόν λαό νά τοιμάζεται γιά μολογία πικαλούμενη τό ερό Βιβλίο τς ποκαλύψεως καί μάλιστα τά Κεφάλαια 13 καί 14.  πενθυμίζεται τι στό Κεφ. 13 γίνεται λόγος γιά τό «χάραγμα πί τς χειρός ατν τς δεξις πί τν μετώπων ατν» καί γιά τήν δυναμία νά γοράσουν νά πουλήσουν σοι δέν χουν τό χάραγμα δηλ τόν ριθμό το θηρίου (ποκ. ιγ´ 16-18) ν τό 14ο Κεφάλαιο μιλε γιά τόν βασανισμό σων λάβουν τό χάραγμα καί γιά τήν πομονή πού παιτεται πό τούς πιστούς πού τηρον τίς ντολές το Θεο καί τήν πίστιν ησο (π. ιδ´ 11-12).

 .        Νομίζω ὅτι τέτοιο καί ἀκόμη ζωηρότερο πρέπει νά εἶναι τό ἐνδιαφέρον καί τῶν δικῶν μας Ἱεραρχῶν μπροστά στίς προκλήσεις τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητας, τῆς νέας ὑποτίθεται συμβατικῆς πού ἔχει ὅμως τό λεγόμενο QRcode  καί τῆς ὕπουλης ὑποχρεωτικῆς γιά ὅλους πιστωτικῆς κάρτας μέ τήν ὁποία θά γίνονται ἠλεκτρονικά ὅλες οἱ πληρωμές. Ὣς τήν ὥρα εὐαισθητοποίησης τῶν ποιμένων μας, ἀδελφοί, στῶμεν καλῶς!

ΠΗΓΗ: orthodox-watch.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΣ. («φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες, ὄχι ὅμως καὶ φιλάρετοι»)

 γιος Γρηγόριος  Παλαμς κα  Παραλυτικς

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 55-58

 «καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες,
αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων…»

(Μάρκ. β´ 3)

.        Τὴν Β´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἡ Ἐκκλησία καθώρισε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, σὰν συνέχεια τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι σήμερα ἀκούσαμε τὸν ἀπόηχο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἦταν ἄξιο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνετέλεσε στὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ μία δύσκολη ἐποχή.

.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μεγάλος ἡσυχαστής, καὶ ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἐκφράζοντας τὴν ἐμπειρία ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων, πολέμησε τὸν Ὀρθολογισμὸ τοῦ 14ου αἰῶνος καὶ διεφύλαξε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστιἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ ἀγνωστικισμοῦ καὶ τοῦ πανθεϊσμοῦ, ἀναπτύσσοντας τὴν θεμελιώδη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, γύρω ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀδιαιρέτου διαιρέσεως τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ διδασκαλία αὐτὴ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί πολλοὶ ἔχουν προσωπικὴ ἄγνοια τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν συγχέουν μὲ τὰ κτίσματα, ἐνῶ ἄλλοι ὁμιλοῦν στοχαστικὰ γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ θέματα τῆς πίστεως.
.        Τιμῶντας λοιπὸν τὴν μνήμη τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, θὰ παρουσιάσουμε τὴν ἑρμηνεία ποὺ κάνει δύο σημείων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ποὺ περιγράφει τὴν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. Εἶναι παρμένα ἀπὸ τὴν ὁμιλία ποὺ ἔκανε ὁ ἅγιος τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὸ Ποίμνιό του.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Γραφῶν

.        Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν μεγάλη σημασία τῆς πατερικῆς ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία ποκάλυψι δν ταυτίζεται μ τν γία Γραφή. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς Προτεστάντας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέφτουν σὲ πολλὲς αἱρέσεις. Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν εἶναι ἡ Πεντηκοστή. Πεντηκοστὴ εἶναι οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ὁ λόγος τῶν ἁγίων εἶναι λόγος περὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἔτσι ὅσοι ἔχουν μέσα τους τὴν ἁγιαστικὴ ἐνέργεια τῆς θείας Χάριτος μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς λόγους τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ προγενεστέρων τους ἁγίων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Ἁγίων Γραφῶν, γιατί ἔφθασαν στὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ.
.        Ἔτσι ἡ καλύτερη «ἐπιστημονικὴ» προσέγγισι τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι διὰ τῶν ἁγίων. Κάθε ρῆμα τῆς Γραφῆς ἔχει «ἐγκεκρυμμένην ἐν ἑαυτῷ δύναμιν πνευματικήν», τὴν ὁποίαν ἀντιλαμβάνεται αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς δὲν εἶναι ὑπόθεσι γραμματικῶν, φιλολογικῶν γνώσεων ἢ ἱστορικῶν μόνον, ἀλλὰ κυρίως θεωρίας Θεοῦ. Ὁ νοῦς τοῦ ἁγίου καθαρίζεται, φωτίζεται καὶ βλέπει καθαρὰ ὅλο τὸ βάθος κάθε ρητοῦ. Κατὰ τὸν ἅγιον Ἰσαὰκ ὅσοι, φωτιζόμενοι ἀπὸ τὴν θεία Χάρι, ὁδηγοῦνται στὴν τελειότητα τῆς ζωῆς, πάντοτε αἰσθάνονται σὰν νὰ προέρχεται μία νοητὴ ἀκτίνα μέσα ἀπὸ τοὺς στίχους τῶν γεγραμμένων καὶ ἡ ὁποία διαχωρίζει μὲ πνευματικὴ γνῶσι τὸ νόημα τῶν ψιλῶν λόγων ἀπὸ τὰ πράγματα τῶν λεγομένων. Γι’ αὐτὸ ἔχει εἰπωθῆ ὅτι καὶ ν κόμη χαθον λα τ βιβλία τς γίας Γραφς κα τ πατερικπάρχουν Πατέρες πο μπορον ν τφο ζω δν χάνεται.
.        Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀπὸ μερικοὺς συγχρόνους του κατηγορήθηκε ὡς συντηρητικὸς θεολόγος καὶ ἀπὸ ἄλλους ὡς μοντέρνος. Αὐτὸ συνέβη, γιατί ἔχοντας Ἅγιον Πνεῦμα, ὄντας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ἑπομένως συγγενὴς κατὰ τὸ πνεῦμα μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Πατέρας ἐξέφραζε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν συγκεκριμένη ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε.
.        Καιρὸς ὅμως νὰ δοῦμε τὰ δύο ἑρμηνευτικὰ σημεῖα τῆς σημερινῆς περικοπῆς ποὺ κάνει ὁ ἅγιος Πατήρ.

Λόγος καὶ πρᾶξι

.        Ὁ Εὐαγγελιστὴς μᾶς ἀναφέρει ὅτι ὁ Κύρος βρισκόταν μέσα σὲ ἕνα σπίτι στὴν Καπερναούμ. Ἀμέσως «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν τὰ πρὸς τὴν θύραν καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Ἑρμηνεύει λοιπὸν ὁ ἅγιος Γρηγόριος, ὅτι λοι κουγαν τν Χριστόν, λοι μως δν πήκουαν. τσι λοι εμαστε φιλήκοοι κα φιλοθεάμονες, χι μως κα φιλάρετοι. Ὅλοι μας ἐπιθυμοῦμε νὰ μάθουμε τὰ σωτήρια, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ περισσότεροι ὄχι μόνον εὐχάριστα ἀκοῦν τὴν ἱερὰ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ «φιλοκρινοῦσι τοὺς λόγους». Ἡ παρατήρηση αὐτὴ εἶναι ἀξιοπρόσεκτη. Πολλοὶ εἶναι οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τὴν γνῶσι τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας τους καὶ τὴν γνῶσι διαφόρων θεολογικῶν ἀληθειῶν, ἀλλὰ δὲν ἀγνωνίζονται γιὰ νὰ καρποφορήση μέσα τους ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
.        Στν ποχή μας πάρχει νοοτροπία ν κομε ναλύσεις πατερικν κειμένων κα ν μιλμε θεολογικά, λλ δυσκολευόμαστε συγχρόνως ν τηρήσουμε τν λόγο το Θεο, ν φυλάξουμε τς ντολές. Στὴν πρᾶξι ἀποδεικνυόμαστε ἐντελῶς ἀνίσχυροι νὰ ἀντιμετωπίσουμε μία δύσκολη κατάστασι. Ὁπότε τί σημασία ἔχει νὰ κατέχουμε γνώσεις γύρω ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ ζωή, ἐνῶ στὴν πρᾶξι εἴμαστε πολὺ πτωχοί; Ὁ ἅγιος Μάξιμος λέγει ὅτι γνῶσι ποκεκομμένη π τν πρᾶξι εναι θεολογία δαιμόνων. Χρειάζεται ἀγώνας γιὰ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς καὶ ἔτσι νὰ προχωρήσουμε στὴν θεωρία τοῦ Λόγου καὶ ὄχι νὰ στεκόμαστε στὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου. Νὰ εἴμαστε φιλάρετοι καὶ ὄχι ἁπλῶς φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες.

Θεραπεία παραλύτου ψυχῆς

.        Ὁ παραλυτικὸς «αἰρόμενος ὑπὸ τεσσάρων» ἔφθασε στὴν οἰκία, ὅπου δίδασκε ὁ Χριστός. Ἐπειδὴ ὁ κόσμος ἦταν πολὺς τὸν ἀνέβασαν στὴν ὀροφή, «ἀπεστέγασαν τὴν στέγην» καὶ κατέβασαν τὸν παραλυτικὸ μαζὶ μὲ τὸ κρεββάτι μπροστὰ στὸν Χριστό, ποὺ τοῦ χάρισε τὴν ἴασι καὶ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.
.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος προσαρμόζει αὐτὴν τὴν πρᾶξι στὴν θεραπεία τῆς παραλύτου ψυχῆς. Κάθε ἕνας ποὺ πρόσκειται στὶς ἡδονὲς εἶναι παράλυτος στὴν ψυχὴ κείμενος ἐπάνω στὸ κρεββάτι τῆς ἡδυπαθείας καὶ τῆς σαρκικῆς ἀνέσεως. ψυχ εναι παράλυτη, καθηλωμένη σ να σμα πο πηρετε τς δονές. Χρειάζεται παράλυτη ψυχ ν πιστρέψει στν Χριστ γι ν θεραπευθε. Τν βοηθον τέσσερεις παράγοντες ἤτοι « οκεία κατάγνωσις» (αὐτομεμψία), ἡ «ξαγόρευσις τῶν προημαρτημένων» (ἐξομολόγησι), «ἡ πόσχεσις ἀποχῆς τῶν κακῶν» (ὑπόσχεσι γιὰ διόρθωσι) καὶ « δέησις πρὸς Θεὸν» (προσευχή). Ἀπαιτεῖται ὅμως νὰ ἀποστεγάσουν τὴν στέγη, τὴν ὀροφή. Ὀροφὴ εἶναι τὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι φορτωμένο ἀπὸ ὑλικά, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν σχέσι πρὸς τὰ γήϊνα καὶ τὰ πάθη καὶ χωρίζουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅταν καθαρισθῆ ὁ λογισμὸς τότε μποροῦμε νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ προσπέσουμε καὶ νὰ προσεγγίσουμε τὸν Χριστό. Ἀμέσως τότε παράλυτος νος κούει τν γλυκυτάτη λέξη «τέκνον» κα λαμβάνει φεση τν μαρτιν. Ἐπίσης λαμβάνει καὶ δύναμι γιὰ νὰ σηκώση τὸ κρεββάτι. Δηλαδὴ ὁ ὑγιὴς νοῦς ἄγει καὶ διευθύνει τὸ σῶμα στὰ ἔργα τῆς μετανοίας καὶ δὲν διευθύνεται ἀπὸ αὐτό, ὅπως γινόταν προηγουμένως. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἀνασταίνεται καὶ ζῆ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.
.        Αὐτὰ τὰ λίγα μᾶς φανερώνουν ὅτι γιὰ νὰ μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφὴ πρέπει ἀπαραίτητα νὰ ἔχουμε τὴν καθοδήγησι τῶν παλαιῶν καὶ συγχρόνων ἁγίων Πατέρων. Νὰ τὴν διαβάζουμε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ ἀνάγνωσι θὰ ἀνάπτει τὸν πόθο γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ θὰ ἀνασταίνεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴν νέκρωσί της.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ [Β´]

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ [B´]
ΙΩ. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ 

(«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ»
τριμηνιαῖον θεολογικὸν περιοδικόν
τοῦ Κέντρου Ὀρθοδ. Θεολογικῶν Σπουδῶν 

 «Ἡ τοῦ Θεοῦ Σοφία»,
τόμ. Α´ τεῦχ. 1&2/ 1964, σελ. 78-91) 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/01/τὸ-πνεῦμα-τῆς-θ-λατρείας-α´/

Α´) Ἡ χριστιανικὴ θεία λατρεία εἶναι λατρεία ὑπερκόσμιος.

.        Τὴν οὐράνιον λειτουργίαν, τὴν «ἐνώπιον τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου»[1], «τοῦ Ἀρνίου τοῦ ἑστηκότος ὡς ἐσφαγμένου»[2] καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Πνεύματος «τοῦ ἐκπορευομένου ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἀρνίου»[3], τὴν ὁποίαν περιγράφει ὁ Ἰωάννης ἐν τῇ Ἀποκαλύψει, τὴν ὑπὸ χιλιάδων καὶ μυριάδων ἀγγέλων[4] καὶ τῶν εἰκοσιτεσσάρων ἐκπροσώπων τῆς σεσωσμένης ἀνθρωπότητος[5] ἀδιαλείπτως ἀναφερομένην συνεχίζει καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ἡ Ἐκκλησία. Πρὸς τὴν φωνὴν ἐκείνην προσπαθεῖ νὰ ἀναμείξῃ καὶ τὴν φωνὴν τῶν τέκνων της. Τὸ «ἓν πλανηθὲν πρόβατον», ἡ ἀνθρωπότης, συνάπτεται πρὸς τὴν χορείαν τῶν «ἐνενήκοντα ἐννέα»[6], τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων, καὶ ἀπὸ τὰ στόματα ὅλων κοινὸς ὕμνος ἀναπέμπεται. «Πᾶσα πνοὴ» αἰνεῖ τὸν Κύριον[7]. Γῆ καὶ οὐρανός, ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι, ζῶντες καὶ τεθνεῶτες συνάπτονται εἰς ἕν. Ὁ κόσμος μεταμορφοῦται εἰς «καινὴν κτίσιν»[8].
.     Ἄς παρατηρήσωμεν τὸ δισκάριον ἐν τῇ Προθέσει. Ὁ Χριστὸς ἐν μέσῳ τοῦ κόσμου. Θεὸς ἐν μέσῳ Θεῶν. Ἄς ἴδωμεν τὴν εἰκόνα τῶν Ἁγίων Πάντων. Εἶναι ἡ εἰκῶν τῆς καινῆς οὐρανίου οἰκογενείας. Θεὸς καὶ θεοειδεῖς. Τὸ θυσιαστήριον (ἑτοιμασία τοῦ θρόνου), ὁ Τριαδικὸς Θεὸς καὶ αἱ μύριαι μυριάδες τῶν λογικῶν κτισμάτων ἐν λειτουργικῇ στάσει, ἐν κοινωνίᾳ καὶ ἀδιαλείπτῳ δοξολογικῇ ἐνατενίσει πρὸς αὐτόν.
.       Οὕτως ὁ ἄνθρωπος ἐν τῇ μετὰ τοῦ Θεοῦ κοινωνίᾳ προαπολαύει τῆς ἐν οὐρανοῖς μακαριότητος. Αἰνεῖ καὶ δοξολογεῖ τὸν Θεόν. Εἶναι τὸ μόνον μέλημά του. Τὰ πάντα πρὸ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ σιγοῦν. Καὶ ὡς ἐν τῷ οὐρανῷ οὐδεμία βοιοτικὴ μέριμνα, φροντίς, πόνος, κραυγή, πένθος, δάκρυον θὰ διακόπτῃ τὸν αἶνον αὐτόν[9], οὕτω καὶ ἐν τῇ θείᾳ λατρείᾳ τὰ πάντα ὑποχωροῦν πρὸ τοῦ θείου μεγαλείου. Ὁ διασκελίζων τὸ κατώφλιον τοῦ ναοῦ εἰσέρχεται εἰς τὸν οὐρανόν. Ἐκεῖ ἀναμένουν αὐτὸν ὁ Σωτήρ, ἡ Θεοτόκος, οἱ Ἅγιοι, οἱ Προφῆται, οἱ Ἄγγελοι καὶ οἱ Ἀρχάγγελοι. Ἐκεῖ ὁ ἀήρ, τὸν ὁποῖον θὰ ἀναπνέῃ, εἶναι μετουσιωμένος εἰς τὸ εὐῶδες θυμίαμα. Ἡ τροφή, τὴν ὁποίαν θὰ λὰβῃ, εἶναι ὁ «ἄρτος τῶν ἀγγέλων»[10]. Ἀπὸ τοῦ στόματός του θὰ ἐξέλθουν λόγοι ἀγγελικοί. Τὰ ὦτά του θὰ ἀκούσουν οὐρανίας φωνάς. Αἱ χεῖρές του θὰ ψαύσουν εἰκόνας οὐρανίων ἀντικειμένων. «Ὠς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος»[11]. «Αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου· δίκαιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ»[12]. Ὁ οὐρανὸς κατῆλθεν εἰς τὴν γῆν. «Ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ σκηνώσει μετ’ αὐτῶν ἔσται»[13], «ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον»[14]. Τὸ τέλος, ὁ σκοπὸς, τοῦ κόσμου ἐπληρώθη. «Τὰ ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, καὶ τὰ κάτων τοῖς ἄνω συνομιλεῖ»[15].

.      Ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ταύτην ἑρμηνεύονται ὡρισμέναι ἰδιορρυθμίαι τῆς χριστιανικῆς λατρείας:

1) Ἡ ἀγγελολογία τῆς θείας λατρείας. Ἡ πληθὺς τῶν ἑορτῶν τῶν ἀσωμάτων καὶ ἡ καθιέρωσις μιᾶς ἑβδομαδιαίας ἑορτῆς δι’ αὐτούς, τὸ πλῆθος τῶν ναῶν καὶ τῶν παρεκκλησίων καὶ τῶν εἰκόνων αὐτῶν, τὸ πλῆθος τῶν τροπαρίων καὶ των εὐχῶν, ἐν ταῖς ὁποίαις διαρκῶς γίνεται λόγος περὶ αὐτῶν, δὲν ἀποτελοῦν ὑποχώρησιν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν λαϊκὴν εὐσέβειαν οὔτε ἁπλᾶ φιλολογικὰ ἄνθη. Εἰς τοὺς ἀγγέλους ἡ Ἐκκλησία βιβλικώτατα ἐνεῖδε τὰ «λειτουργικὰ πνεύματα»[16], τὰ ὁποῖα συλλειτουργοῦν μετὰ τῶν ἀνθρώπων καί, ὡς ἐν τῇ Ἀποκαλύψει, ἐν ἑνιαίᾳ Ἐκκλησίᾳ εὐλογοῦν καὶ δοξολογοῦν τὸν Θεόν. «Μία ποίμνη γέγονεν ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων καὶ μία βασιλεία»[17].

2) Ὁ δοξολογικὸς χαρακτὴρ τῆς θείας λατρείας. Πάντα τὰ ἐν αὐτῇ ἀποβλέπουν εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Τὸ λειτουργικὸν ἔτος, αἱ ἡμερονύκτιοι ἀκολουθίαι, ἡ θεία Λειτουργία, τὰ μυστήρια καὶ αἱ διάφοροι τελεταὶ ἀποτελοῦν ἀφορμὴν δοξολογίας καὶ αἴνου. Τὸ «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου»[18] εἶναι οἱονεὶ ἡ «κεφαλὶς καὶ τὸ ἔμβλημα τῆς θείας λατρείας. Αὕτη ὑπηρετεῖ τὸ βασιλικὸν ἀξίωμα τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς ἔξαρσιν τούτου ἀποβλέπουν πάντα τὰ ἐν αὐτῇ. Ἡ θεία Λειτουργία κατήντησε σειρὰ δοξολογικῶν ἀναφωνήσεων: «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία», «Ὅτι πρέπει σοι πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις», «Ὅτι σὸν τὸ κράτος καὶ σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα», «Καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν», «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ», «Μεθ’ οὗ εὐλογητὸς εἶ», «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον». Αἱ εὐαγγελικαὶ περικοπαὶ σχεδὸν παρατρέχουν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου καὶ αἱ πλεῖσται ἐξ αὐτῶν ἀναφέρονται εἰς τὰ πλέον ἐντυπωσιακὰ θαύματα αὐτοῦ, «ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ»[19] ἐν αὐτοῖς.

3) Τὸ λειτουργικὸν ἔτος. Τοῦτο ἀκολουθεῖ βεβαίως τὸ ἑκασταχοῦ καὶ ἑκάστοτε ἐν χρήσει πολιτικὸν καὶ ἀστρονομικὸν ἡμερολόγιον, ἀλλὰ μετουσιοῖ τοῦτο εἰς ἴδιον ἔτος, κατὰ συνθήκην συνδεόμενον πρὸς τοὺς ρέοντας τοῦ παρόντος κόσμου καιρούς. Δι’ ἑκάστην ἡμέραν εὑρέθη ἴδιον θέμα, ἐκ τοῦ βίου τοῦ Σωτῆρος, τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν Ἁγίων αὐτοῦ. Περὶ αὐτὰ κινεῖται τὸ ἐνδιαφέρον τῆς λατρευούσης ψυχῆς. Ὡς ὁ κόσμος ἀνεγεννήθη καὶ μετεμορφώθη ἐν Χριστῷ, οὕτω καὶ τὸ ἀστρονομικὸν ἔτος ἔγινεν ἔτος λατρείας, ἔτος δοξολογίας, προσδιοριζομένης καθ’ ἑκάστην ἐκ τοῦ θέματος τῆς ἡμέρας.

4) Εἰς τὸν ὑπερκόσμιον χαρακτῆρα τῆς θείας λατρείας ὀφείλεται καὶ ἡ σταθερότης τοῦ λειτουργικοῦ τύπου. Οὗτος ἐξελίσσεται μὲν πάντοτε καὶ ἀναπτύσσεται ὡς τὸ ἀειθαλὲς δένδρον τὸ «πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων»[20] τοῦ Πνεύματος, ἀλλ’ ἐν τῷ συνόλῳ του κέκτηται θεῖον κῦρος, δὸς δ’ εἰπεῖν καὶ τὴν σφραγῖδα τῆς θεοπνευστίας καὶ τῆς θείας ἀποκαλύψεως. Ἡ ἐπὶ γῆς λατρεία ἦτο πάντοτε ἐν τῇ λειτουργικῇ συνειδήσει τῆς Ἐκκλησίας τὸ ἀπαύγασμα καὶ τὸ ἀποτύπωμα τῆς ἐπουρανίου. Οἱ ἄγγελοι ἐν οὐρανοῖς τελοῦν τὴν αὐτὴν λειτουργίαν διακονοῦντες τὸν Ἀρχιερέα Χριστόν, ὡς ἐν τῇ ἁψῖδι τοῦ βήματος εἰκονίζεται. Αὐτοὶ καὶ ἐκεῖνος φοροῦν τὰ αὐτὰ ἱμάτια καὶ λειτουργικὰ ἄμφια, διὰ τῶν ὁποίων κοσμεῖται καὶ ἡ ἐπὶ γῆς ἱεραρχία. Ὁ Μωϋσῆς εἶδεν ἐν τῷ ὄρει τὴν οὐράνιον σκηνὴν καὶ κατὰ τὸν ἀκριβὴ αὐτῆς τύπον ἐγένετο καὶ ἡ ἐπίγειος[21]. Καὶ αἱ πλέον ἀσήμαντοι λεπτομέρειαι τῆς λατρείας τῆς σκηνῆς ἦσαν ἄνωθεν ἀποκεκελυμμέναι καὶ τὰ ἐπί γῆς τελούμενα ἀπομιμήματα τῶν οὐρανίων. Ὁ Ἰωάννης εἶδε τὴν πρό τοῦ Ἀρνίου λατρείαν τὴν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ κατὰ τὸ ὑπόδειγμα αὐτῆς καὶ κατὰ τὴν θεόπνευστον προφητικὴν ὅρασιν τὰ ἐπὶ γῆς ἐμιμήθησαν τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Τὸ ἔλασσον ἀκολουθεῖ τὸ μεῖζον. Καὶ λατρεία, εἰς τὴν ὁποίαν, συμμετέχουν αὀράτως ἐν τῷ ναῷ παρόντες ὁ Μέγας Αρχιερεύς, οἱ ἄγγελοι καὶ τὰ πνεύματα τῶν δικαίων, ὁποίαν προσοχὴ ἐπιβάλλει εἰς τὸν ταπεινὸν τῆς γὴς ὑμνῳδὸν καὶ τελετουργὸν διὰ νὰ μὴ παρασαλεύσῃ τὴν οὐράνιον ἁρμονίαν τῆς «ἐν ἑνὶ στόματι» ὑπὸ πάντων τῶν κτισμάτων ἀναπεμπομένης δοξολογίας!

συνεχίζεται


[1] Ἀποκ. δ´ 10.
[2] Ἀποκ. ε´ 6.
[3] Ἀποκ. κβ´ 1.
[4] Ἀποκ.ε´ 11.
[5] Ἀποκ. δ´ 4.
[6] Ματθ. ιη´ 12.
[7] Ψαλμ. ρν´ 6.
[8] Β’ Κορ. ε´ 17, Γαλ. ϛ´ 15.
[9] Ἀποκ. κα´ 4.
[10] Ψαλμ. οζ´ 25.
[11] Γεν. κη´ 17.
[12] Ψαλμ. ριζ´ 20.
[13] Ἀποκ. κα´ 3.
[14] Ἀποκ. κα´ 4.
[15] Σωφρονίου Ἱεροσολύμων, Εὐχὴ τοῦ μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων.
[16] Ἑβρ. α´ 14, Ψαλμ. ρβ´ 21.
[17] Παρακλητική, ἦχος α´, Τετάρτη, ἀπόστιχα Αἴνων, τροπ. β´.
[18] Θ. Λειτουργία, Ἐπινίκιος ὕμνος.
[19] Ἰω. θ’ 3.
[20] Ψαλμ. α´ 3.
[21] Ἔξ. κε´ 40.


, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καὶ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ (Τοῦ Ἀρχιεπ. Σινᾶ) [Γ´]

Ὀρθοδοξία καὶ Παράδοσι
τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καὶ Ραϊθὼ κ. Δαμιανοῦ

Β΄

Α´Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/τί-εἶναι-ἡ-ὀρθοδοξία-καὶ-ἡ-παράδοση/

Β´Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/13/τί-εἶναι-ἡ-ὀρθοδοξία-καὶ-ἡ-παράδοση-2/

.         Γιὰ νὰ πληροφορήσουν οἱ θεούμενοι τοὺς ἀνθρώπους τὴν ὀρθὴ πίστι, μεταχειρίζονται διάφορα θεόπνευστα «σύμβολα», μὲ τὰ ὁποῖα μεταδίδουν τὶς θεῖες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας. Εἶναι τὰ λεγόμενα «κτιστὰ ρήματα καὶ νοήματα καὶ εἰκονίσματα». Καὶ ποιά εἶναι αὐτά;
.         Εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, τὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ἀποφάσεις τῶν τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ μυστηριακὴ καὶ λατρευτικὴ ζωὴ τῆς ἘκκλησίαςὍλα αὐτά, τὰ «κτιστὰ ρήματα καὶ νοήματα καὶ εἰκονίσματα» ποὺ μᾶς παραδίδουν οἱ θεούμενοι, δηλ. οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι, εἶναι ἡ ὀρθὴ πίστι. Εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, ἀφοῦ ὀρθοδοξία σημαίνει ὀρθὴ πίστι.
.        Τὸ ἴδιο ὅμως πράγμα εἶναι καὶ ἡ Παράδοσι. Γιατί ἡ «ὀρθὴ» αὐτὴ πίστι «παρεδόθη». «Παρεδόθη» ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς Προφῆτες, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Ἁγίους, μὲ τὶς «θεῖες ἀποκαλύψεις», στὴν Καινὴ δὲ Διαθήκη καὶ μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου. Εἶναι τὰ «ἄρρητα ρήματα».
.        Σὲ δεύτερο δὲ πλάνο, οἱ θεούμενοι παραδίδουν τὴν ἀποκαλυφθεῖσα σ’ αὐτοὺς ὀρθὴ πίστι στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ θεόπνευστα «σύμβολα», τὰ «κτιστὰ δηλ. ρήματα καὶ νοήματα καὶ εἰκονίσματα», ποὺ εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ἡ Ἁγία Γραφή, τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων, οἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, τὰ μυστήρια καὶ ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας.
.         Ἡ πίστι λοιπὸν ποὺ μᾶς παραδίδουν οἱ Ἅγιοι καὶ περιέχεται σ’ αὐτὰ τὰ «κτιστὰ ρήματα καὶ νοήματα», εἶναι ἡ «ὀρθὴ πίστι».
.        Παράδοσι εἶναι ἡ ὀρθὴ πίστι, ποὺ ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς θεουμένους καὶ οἱ ὁποῖοι στὴν συνέχεια τὴν παραδίδουν στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων, τὶς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, τὰ μυστήρια καὶ τὴν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας.
.       Παράδοσι δηλ. εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ Ὀρθοδοξία. Εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο πράγμα. Ταυτίζονται ἀπολύτως. Γι’ αὐτὸ μιλᾶμε γιὰ «Ὀρθόδοξο Παράδοσι» καὶ γιὰ «Παραδοθεῖσα Πίστι». Οἱ ὀνομασίες ἀλλάζουν, ὄχι ὅμως καὶ τὸ περιεχόμενο.
.     Ἡ Παράδοσι εἶναι μία. Γιατί «μία» Πίστι ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸν Θεό. Μία Ὀρθοδοξία ὑπάρχει. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ὅλοι οἱ Προφῆτες, ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι μία θεότητα ἐγνώρισαν. Γι’ αὐτό, εἴτε Ἱερὰ Παράδοσι λέμε, εἴτε Ὀρθόδοξο Παράδοσι, εἴτε Ἀποστολικὴ Παράδοσι, εἴτε Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοσι, εἴτε Πατερικὴ Παράδοσι, ἀπὸ πλευρᾶς οὐσίας ἐννοοῦμε τὸ ἴδιο πράγμα. Δὲν διαφέρουν γιατί ὡς περιεχόμενό τους ἔχουν τὴν αὐτὴ ὀρθὴ πίστι. Τὴν Ὀρθοδοξία.
.       Ἡ Παράδοσι ἔχει ὡς περιεχόμενο τὴν «θεία ἀποκάλυψι». Δηλαδὴ τὰ «ἄρρητα ρήματα». Ὅλα αὐτά, ὅσοι δὲν ἔχουν φθάσει στὴν θέωσι, δὲν μποροῦν νὰ τὰ καταλάβουν. Τὰ καταλαβαίνουν μόνο ὅσοι ἔχουν ἀποκτήσει τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως, οἱ Ἅγιοι.
.         Ἡ Παράδοσι ἔχει ἀκόμα σὰν περιεχόμενο τὴν Πίστι ποὺ μᾶς παραδίδουν οἱ θεούμενοι, δηλ. οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι. Τὰ «κτιστά», δηλ. «ρήματα καὶ νοήματα καὶ εἰκονίσματα», ποὺ εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων, οἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, τὰ μυστήρια καὶ ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας…

ΠΗΓΗ: «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια» τ. 85, 16.04.1980
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καὶ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ (Τοῦ Ἀρχιεπ. Σινᾶ) [Β´]

Ὀρθοδοξία καὶ Παράδοσι
τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καὶ Ραϊθὼ κ. Δαμιανοῦ

Β´
«Οἱ θεῖες ἀποκαλύψεις»

Α´Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/τί-εἶναι-ἡ-ὀρθοδοξία-καὶ-ἡ-παράδοση/

.        Οἱ ἅγιοι, οἱ θεούμενοι, ποὺ ἀξιώνονται νὰ δοῦν αὐτὲς τὶς «ἀποκαλύψεις» τοῦ Θεοῦ, βλέπουν ἀοράτως τὰ ἀόρατα. Ἀκούουν ἀνηκούστως τὰ ἀνήκουστα καὶ ἄρρητα. Ἐννοοῦν ὑπερνοητικῶς τὰ ὑπὲρ τὴν νόησι καὶ τὴν λογικὴ μυστήρια τῆς βασιλείας, ὅπως παρατηρεῖ ὁ καθηγητὴς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης.
.       Αὐτὲς τὶς θεῖες «ἀποκαλύψεις» εἶδε καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. «Ἐλεύσομαι γὰρ εἰς ὁπτασίας καὶ ἀποκαλύψεις Κυρίου», γράφει. «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων˙ εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν˙ ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἀνθρωπον˙ εἴτε ἐν σώματι, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν˙ ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι…» (Β΄ Κορ. ιβ´ 1-4).
.      Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὶς θεῖες ἀποκαλύψεις. «Ἡρπάγη» στὸν Παράδεισο», δηλ. στὴν «βασιλεία τοῦ Θεοῦ», ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Παράδεισος γιὰ τοὺς ἁγίους. Εἶναι ὅμως καὶ ἡ Κόλασις ὁ Θεὸς γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι στὴν Μέλλουσα Κρίσι θὰ δοῦν τὸν Θεὸ ὡς «πῦρ καταναλίσκον», σὰν φωτιὰ ποὺ καίει. Τί ἄκουσε ὁ Ἀπ. Παῦλος στὸν Παράδεισο; Ἄκουσε «ἄρρητα ρήματα ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι»! Εἶδε δηλ. τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν βασιλεία Του καὶ τὴν θεότητά Του. Εἶδε ὅλη τὴν «θεολογία». Εἶδε «ἄρρητα ρήματα», ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περιγραφοῦν.
.          Αὐτή, λοιπόν, ἡ θεία ἀποκάλυψι, ποὺ γίνεται στοὺς ἁγίους, ὅπως ἔγινε στὸν Ἀπόστολο Παῦλο, εἶναι ἡ ὀρθὴ πίστι. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τονίζουμε, πὼς πηγὴ τῆς πίστεώς μας εἶναι ἡ Θεία Ἀποκάλυψι.

.        4. Ἡ «ὀρθὴ πίστι», λοιπόν, ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς θεουμένους, ὅπως εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι, ποὺ ἔχουν ἀποκτήσει τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τους, γνωρίζουν ὅλη τὴν θεολογία, ὅλα τὰ δόγματα.
.          Ἡ στρατευομένη ὅμως τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς προκρίτους, τοὺς Ἁγίους, ποὺ ἔφθασαν ἤδη στὴν θέωσι, ἔχει σὰ μέλη καὶ κείνους ποὺ ἀγωνίζονται ἀκόμη νὰ φθάσουν. Κανένας ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ φθάση, χωρὶς τὴν ὀρθόδοξη πίστι.
.             Πῶς ὅμως, οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀξιώθηκαν τῶν «θείων ἀποκαλύψεων», θὰ πληροφορηθοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστι;
.           Στὴν παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου, ποὺ μᾶς περιγράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὅταν ὁ πλούσιος παρακάλεσε τὸν Ἀβραὰμ νὰ πέμψη τὸν Λάζαρο στοὺς ἀδελφούς του καὶ νὰ τοὺς πληροφορήση τί συμβαίνει μετὰ τὸν θάνατο, ὁ Ἀβραὰμ ἀπάντησε: «Ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας˙ ἀκουσάτωσαν αὐτῶν». Δηλαδή, ἐδῶ θέλει νὰ μᾶς διδάξη ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, πὼς ὅσοι δὲν ἔχουν ἀξιωθῆ τῶν θείων αὐτῶν ἀποκαλύψεων, εἶναι ὑποχρεωμένοι ν’ ἀποδέχωνται τὴν πίστι αὐτῶν ποὺ ἔλαβαν τέτοιες «θεῖες ἀποκαλύψεις», ὅπως ἦταν, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
.            Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔφθασαν στὴν τελειότητα, τὴν θέωσι κι ἑπομένως δὲν τοὺς «ἀπεκαλύφθη» ἡ ὀρθὴ πίστι, πρέπει ν’ ἀκολουθοῦν πιστὰ τὴν «αὐθεντία» τῶν θεουμένων, δηλ. τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων.
.        Ἐδῶ ὅμως γεννᾶται ἕνα πρόβλημα. Πῶς οἱ θεούμενοι θὰ μεταδώσουν στοὺς μὴ θεουμένους τὴν ὀρθὴ πίστι, ποὺ τοὺς ἀπεκαλύφθη, ἀφοῦ αὐτὴ εἶναι «ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι»;

ΠΗΓΗ: «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια» τ. 85, 16.04.1980
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

συνεχίζεται

 

, , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καὶ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ (Τοῦ Ἀρχιεπ. Σινᾶ)

Ὀρθοδοξία καὶ Παράδοσι
τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καὶ Ραϊθὼ κ. Δαμιανοῦ

Α΄
Τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία

.         Ὀρθοδοξία σημαίνει ὀρθὴ πίστι. Ποιὰ εἶναι ὅμως αὐτὴ ἡ «ὀρθὴ πίστι»;
.      1. Ἡ πίστι στὸν ἀληθινὸ Θεὸ δὲν εἶναι σοφία ἀνθρώπινη. Δὲν εἶναι προϊὸν ὡραίων καὶ βαθυστόχαστων συλλογισμῶν καὶ σκέψεων. Δὲν εἶναι κἂν ἐφεύρημα ἀνθρώπων. Δὲν ἀνακάλυψαν ἄνθρωποι τὴν ὕπαρξι καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
.          Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς «ἀπεκάλυψε» καὶ «ἐφανέρωσε» τὸν Ἑαυτό του στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ «ἀποκάλυψι» αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἀπὸ τὸν Χριστό, «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Ἔγινε, ὄχι μόνο στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅπου ἔχουμε τὴν σάρκωσι τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν «φανέρωσι» τῆς θεότητός Του μὲ τὴν θεία διδασκαλία καὶ τὰ θαύματά Του καὶ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα δόξα Του στὴν Βάπτισι, στὴν Μεταμόρφωσι, τὴν Ἀνάστασι, ἀλλὰ καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.
.          Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐμφανίζεται στοὺς Προφῆτες καὶ συνομιλεῖ μαζί τους, τοὺς λέει τί νὰ ἐξαγγείλουν στὸν περιούσιον λαὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἰσραήλ. Ὁ Χριστὸς εἶναι στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῆς Δόξης, ὁ Ἄγγελος Κυρίου, ὁ Ἄγγελος τῆς δόξης, ὁ Κύριος Σαβαώθ, ὁ Ὤν, ὁ Θεὸς Ἀβραάμ, ὁ Θεὸς Ἰσαάκ, ὁ Θεὸς Ἰακώβ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος κ.λπ.

.            2. Ἡ «θεία Ἀποκάλυψι» ἔγινε σὲ ἀνθρώπους. Σὲ ποιοὺς ὅμως ἀνθρώπους; Σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους; Ὄχι. Δὲν «ἀποκαλύπτεται» ὁ Θεὸς σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι ἱκανοὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ δοῦν τὸν Θεὸ ν’ «ἀποκαλύπτη» τὸν Ἑαυτό Του. Ἡ μεγαλύτερη τιμωρία τοῦ Θεοῦ γιὰ ἕναν ἄνθρωπο εἶναι νὰ δῆ τὸν Θεό, χωρὶς νὰ εἶναι προετοιμασμένος νὰ τὸν δῆ. Γι’ αὐτὸ ὁ κάθε ἄνθρωπος πρέπει νὰ προετοιμάζεται κατάλληλα, νὰ φθάση στὴν τελειότητα, στὴν ἁγιότητα, τὴν θέωσι, γιὰ νὰ μπορῆ νὰ δῆ τὸν Θεό, χωρὶς νὰ πεθάνη. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ φθάνει σ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ κατάστασι, εἶναι ὁ «θεούμενος», ἔγινε κατὰ χάριν Θεός. Στὴν κατάστασι αὐτὴ μπορεῖ νὰ φθάση ὁ ἄνθρωπος πρὸ τοῦ τάφου, προτοῦ πεθάνη.
.          Ὁ Θεός, λοιπόν, «ἀποκαλύπτει» καὶ «φανερώνει» τὸν Ἑαυτό Του μόνο σ’ ὅσους ἀνθρώπους ἔχουν φθάσει στὴν ἁγιότητα, τὴν θέωσι. «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ», λέει ὁ Κύριος, «ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὅψονται». Ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ καθαροί, οἱ τέλειοι, οἱ θεούμενοι; Εἶναι οἱ ἅγιοι.
.        Ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας γράφει: «Δεῖ ἐπαγωνίσασθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ πίστει τοῖς ἁγίοις». Ἡ πίστι δηλαδή, λέγει ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας, παρεδόθη ὄχι σὲ κάποιους, ἀλλὰ σὲ ἁγίους. Σὲ ἀνθρώπους, δηλ., κατὰ χάριν Θεούς. Ἀνθρώπους χωρὶς ἐπίγειες ἐπιδιώξεις, ἀνθρώπους μὲ ταπείνωσι κι ὅλες τὶς ἀρετές.

.       3. Τί «ἀποκαλύπτει» ὁ Θεὸς στοὺς ἁγίους; «Ἀποκαλύπτει» καὶ «φανερώνει» τὴν θεότητά Του. Τὰ «μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν», δηλαδὴ ἀποκαλύπτει ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ὅλη τὴν «θεολογία». Ὅλην τὴν πίστιν.
.         Αὐτὰ ὅμως τὰ πράγματα, ποὺ βλέπουν οἱ ἅγιοι νὰ τοὺς ἀποκαλύπτη ὁ Θεός, εἶναι πράγματα «ἀπερίγραπτα». Δὲν μοιάζουν μὲ τίποτε ἄλλο. Κι εἶναι φυσικό, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ὁμοιότητα μεταξὺ «κτιστῶν», ποὺ εἶναι ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, καὶ τῶν «ἀκτίστων», ποὺ εἶναι ὁ Θεός.

ΠΗΓΗ: «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια» τ. 85, 16.04.1980
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

συνεχίζεται

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε