Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἀποδόμηση

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΔΥΟ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἀποδόμηση τῆς Ἑλλάδας
– Δύο ἐνδεικτικὰ γεγονότα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Ἐφημ. «ΕΣΤΙΑ»,
Πέμπτη, 7 Ἀπριλίου 2016

.             Δύο γεγονότα, ποὺ δὲν εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας, δείχνουν ὅτι, σὺν τῷ χρόνω, προχωρεῖ μεθοδικὰ ἡ ἀποδόμηση τῆς Ἑλλάδας. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἀπὸ τὴν 1η Ἀπριλίου κατάργηση τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, δηλαδὴ τοῦ «Πάτερ ἡμῶν…», στὶς 7 τὸ πρωὶ καὶ στὴν ἔναρξη τοῦ προγράμματος τοῦ Τρίτου προγράμματος τῆς ΕΡΑ. Ἕως τὶς 31 Μαρτίου ἕνα παιδὶ ἔλεγε πολὺ ὄμορφα τὴν προσευχὴ καὶ ἀκολουθοῦσαν ἀπὸ χορωδία οἱ τέσσερις πρῶτοι στίχοι τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου. Τώρα ἔμεινε μόνο ἡ χορωδία καὶ ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος. Προφανῶς ἡ προσευχὴ δὲν ταιριάζει στοὺς σημερινοὺς ὑπεύθυνους τῆς ΕΡΑ… Ὁ ἀείμνηστος Γιῶργος Τσαγκάρης, ὡς διευθυντὴς τοῦ Τρίτου Προγράμματος (1994-2002) εἶχε καθιερώσει τὸ «Πάτερ ἡμῶν…» καὶ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀκουγόταν ἕως τὶς 31 Μαρτίου στὴν ἔναρξη τοῦ προγράμματος. Σὲ συζήτηση ποὺ εἶχα μαζί του γιὰ τὴ συγκεκριμένη του ἐπιλογὴ μοῦ εἶχε ἐξηγήσει ὅτι τὸ Τρίτο πρόγραμμα διδάσκει πολιτισμὸ καὶ αὐτὸς στὴν Ἑλλάδα εἶναι συνυφασμένος μὲ τὸ Ἔθνος καὶ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Τσαγκάρης ἔβλεπε τὰ 3 – 4 λεπτά, ποὺ ἡ προσευχὴ καὶ ὁ ὕμνος διαρκοῦσαν στὸ 24ωρο πρόγραμμα τοῦ Τρίτου, τὸ συμβολικὸ μήνυμα τοῦ πολιτισμοῦ μας, μήνυμα ποὺ εἶναι διαχρονικὸ καὶ ὑπεράνω Κομμάτων, σὰν τὴ Σημαία μας.
.             Τὸ ἄλλο σοβαρὸ περιστατικό, ποὺ δείχνει τὴν ἐπιχείρηση ἀποδόμησης τῆς Ἑλλάδας, ποὺ γνωρίζομε, συνέβη στὰ Διοικητικὰ Δικαστήρια τῶν Ἀθηνῶν, μπορεῖ καὶ ἀλλοῦ. Ὅπως μᾶς καταγγέλθηκε, στὶς ἐπετείους τῶν Ἐθνικῶν Ἑορτῶν μίαν ὥρα πρὶν ἀπὸ τὴν ἀποχώρηση τῶν ὑπαλλήλων, λόγῳ λήξης τοῦ ὡραρίου ἐργασίας τους, ἦταν καθιερωμένο δικαστὲς καὶ ὑπάλληλοι νὰ συγκεντρώνονται στὴν αἴθουσα πολλαπλῶν χρήσεων, ποὺ διαθέτει τὸ Δικαστήριο, κάποιος νὰ ἐκφωνεῖ ἕνα ἱστορικὸ – θρησκευτικὸ κείμενο σχετικὸ μὲ τὴν ἑορτὴ καὶ μετὰ ἔψαλλαν ὅλοι μαζὶ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο καὶ ἀποχωροῦσαν. Στὴν περυσινὴ ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου καὶ μὲ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ ἡ καθιερωμένη ἑορτὴ δὲν πραγματοποιήθηκε. Σὲ τηλεφώνημα ποὺ ἔγινε στὴν Γενικὴ Ἐπίτροπο τῆς Ἐπικρατείας τῶν τακτικῶν Διοικητικῶν Δικαστηρίων ἐκείνη δικαιολόγησε τὴν κατάσταση λέγοντας ὅτι οἱ δικαστὲς ἦσαν πολὺ ἀπασχολημένοι καὶ δὲν εἶχαν χρόνο νὰ ἑτοιμάσουν τὴ σχετικὴ ὁμιλία… Τῆς ἐλέχθη ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἀναλάβει τὴν ὁμιλία ἕνας διοικητικὸς ὑπάλληλος, ἀλλὰ ἐκείνη δὲν ἀπάντησε. Πρὸ ἡμερῶν ἡ ἐπέτειος τῆς 25ης Μαρτίου πέρασε χωρὶς καμία μνεία τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, σὰν μία κοινὴ ἡμέρα…
.             Καὶ τὰ δύο γεγονότα δείχνουν ὅτι ἡ σημερινὴ ἐξουσία ἐπιβάλλει τὴν ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης καὶ ἐφαρμόζει τὴν τακτικὴ ὅ,τι τὸ ἐθνικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ νὰ περιορίζεται στὴν ἰδιωτικὴ σφαίρα, μέσα στοὺς τέσσερις τοίχους τῶν ναῶν ἢ τῶν οἰκημάτων. Ἂν στὰ γεγονότα αὐτὰ προσθέσουμε ὅτι ὁ μηχανικός, πρ. καθηγητὴς τοῦ ΕΜΠ ὀπαδὸς τῆς «ἀποδόμησης» τοῦ Ντεριντά, ποὺ ἐκτιμᾶ τὴν ψυχανάλυση τοῦ Φρόϊντ, καὶ συμπαθεῖ τὸν Μάο κ. Ἀρ. Μπαλτὰς ὁρίζει τὰ τοῦ πολιτισμοῦ μας, ὅτι Ὑπουργὸς Παιδείας εἶναι ὁ κ. Φίλης, ὅτι πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐθνικοῦ Διαλόγου γιὰ τὴν Παιδεία εἶναι ὁ καθηγητὴς καὶ ἄλλοτε συνεργάτης τοῦ Κ. Σημίτη Ἀντώνης Λιάκος, ἔχουμε μίαν εἰκόνα τῆς πορείας τῆς Παιδείας καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ στὶς ἡμέρες ἐξουσίας τῆς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Καὶ οἱ μὲν ἄνθρωποι τῆς Ἀριστερᾶς ἐφαρμόζουν τὴν ἰδεολογία τους. Οἱ ἄνθρωποι τῶν ΑΝΕΛ δὲν αἰσθάνονται ντροπὴ γιὰ τὰ συμβαίνοντα; Ἐν ὀνόματι τῆς ἐξουσίας ξέχασαν τὶς ἀρχές τους, τὶς ὑποσχέσεις τους, τὶς «κόκκινες γραμμές τους»; Δὲν αἰσθάνονται ὡς χριστιανοί, ποὺ ἀλλαξοπίστησαν, ὡς στρατιῶτες ποὺ λιποτάκτησαν;…
.             Ἡ σημερινὴ κατάσταση θυμίζει τὰ λόγια του Μακρυγιάννη, ὅπως τά ᾽γραψε στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του: « …Ἀπὸ τοὺς τοιούτους λαϊκούς, στρατιωτικοὺς καὶ πολιτικούς, ἀφοῦ χύσαμεν ποταμοὺς αἵματα, κιντυνεύομεν νὰ χάσωμεν καὶ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν θρησκεία μας».-

, ,

Σχολιάστε

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΕΣ: «ΟΛΟ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ “ΚΟΥΒΕΛΗ-ΡΕΠΟΥΣΗ καὶ Σία” ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ»

Ἐπιστολή ἀγωνίας
στίς ἀναγνώστριες τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

Περιοδ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»,
 ἀρ. φ. 57 ❄ ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2012

✥ Σήμερα ἡ «Χ.Β.» θά ἤθελε νά ἀπευθυνθεῖ σ’ ἐσᾶς τίς ἀναγνώστριες, πού τήν διαβάζετε καί πού πολλές ἔχετε ἐκφράσει τήν συμπάθειά σας. Σ’ ἐσᾶς πού ἔχουμε γνωρίσει ἤ ἔχουμε συνεργασθεῖ μέ ἕναν ὁποιονδήποτε τρόπο, καί ἡ φιλία σας μᾶς ἔχει τιμήσει μέ τήν ἐμπιστοσύνη της. Ἀλλά καί σέ ὅσες δέν ἔτυχε νά γνωρίσουμε ἤ νά συνεργασθοῦμε, νοιώθουμε ὅτι ἡ παρουσία τους στό μητρῶο τῆς «Χ.Β.» ἤ ὄχι, εἶναι τιμή ἀλλά καί συστράτευση νά συμμετάσχουμε ὅλοι, μέ ὅσες δυνάμεις διαθέτουμε, γιά τή σωτηρία τῆς πατρίδας ἀπό τόν κίνδυνο τοῦ αὐτοχειριασμοῦ.

Ἡ πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σέ μεγάλο κίνδυνο, ὄχι γιατί ἔχει μεγάλο ἐξωτερικό χρέος σέ δανειστές ἀδίστακτους, πού ἀνενδοίαστα πατοῦν ἐπί πτωμάτων χωρίς νά ὑπολογίζουν οὔτε τόν Θεό οὔτε τόν χειμαζόμενο λαό. Τό χρέος καί ἡ οἰκονομική κρίση μποροῦν νά ἀντιμετωπισθοῦν. Ἐκεῖνο, πού στενεύει τά περιθώρια νά ἀντιμετωπίσουμε ἀποτελεσματικά, εἶναι τό ἄδειασμα τῆς ψυχῆς τῶν Νεοελλήνων καί τῶν νέων γενεῶν.

Ἡ ἄθεη ἀριστερή «διανόηση» (ἡ «δεξιά» λουφάζει στά λαγούμια τῆς καλοπέρασης) ἔχει δουλέψει καί δουλεύει σκληρά μέσα στήν Παιδεία, σ’ ὅλες τίς βαθμίδες της, γιά νά ἐπιβάλει τίς ἀπόψεις τῆς μειοψηφίας, εἴτε αὐτές ἔχουν στόχο τόν ἐθνομηδενισμό-ἀφελληνισμό, εἴτε ἔχουν τό ἀνεξήγητο σύνδρομο τῆς ψυχοπάθειας νά παραχαράσσουν τήν Ἱστορία καί νά ὑπονομεύουν ἐνσυνείδητα τίς πνευματικές ἀξίες τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Σέ καμιά χώρα τοῦ κόσμου δέν συμβαίνει παρόμοια στόχευση ἀνατροπῆς καί ὑπονομεύσεως Ἱστορίας, Παραδόσεως, Γλώσσας, Οἰκογένειας παραδοσιακῆς, Παιδείας διαχρονικῆς καί Θρησκείας ζωντανῆς. Τό φαινόμενο εἶναι πρωτοτυπία παγκόσμια καί ψυχοπαθολογία τόσο ἐπικίνδυνη ὅσο ἡ πανούκλα…! Πουθενά στόν πλανήτη δέν ὑπάρχει «διανόηση» πού νά μισεῖ θανάσιμα τήν μάνα πού τήν γέννησε(!!)

✥ Ἀνενδοίαστος ἐφιάλτης, μητραλοίας ἀποκρουστικός καί ἐπίπονος παραχαράκτης τῆς Ἱστορίας, καθοδηγητής τοῦ «ἐθνοκτόνου καί ἀνθελληνικοῦ κινήματος», καθιερώθηκε πλέον ἡ «συνωστισμένη» καί γοητευμένη ἀπό τό «ὀθωμανικό μεγαλεῖο», ποιά ἄλλη, ἡ ἀνθελληνίς κα Ρεπούση, ἐκλεκτή συνεργάτης τοῦ κ. Φώτη Κουβέλη (αὐτοῦ πού –ὑποτίθεται– ἦταν σοβαρός πολιτικός)!!

✥ Μερικά ἀπ’ τά «κατορθώματα» τῆς κυρίας αὐτῆς, πού «συνωστίζονται» στήν οὐρά γιά νά διεκδικήσουν τήν σαρωτική ὑπονόμευση τῶν «τιμαλφῶν τοῦ Γένους», σᾶς τά ὑπενθυμίζουμε, φίλες ἀναγνώστριες, γιά νά μήν μένουν ἀμφιβολίες οὔτε ἐφησυχασμός γιά ὅ,τι ὕπουλα καί σχεδιασμένα ἐπιχειρεῖται.

✥ α) Μύτη ἔσκασε ἡ προδοτική ρεπούσεια «ἐπιστημοσύνη», ὅταν αὐτή στό βιβλίο τῆς Ϛ΄ Δημοτικοῦ ἀντικατέστησε τήν σφαγή τῶν Ἑλλήνων τῆς Μ. Ἀσίας ἀπό τούς γενοκτόνους Τούρκους, σέ «συνωστισμό» στό λιμάνι τῆς Σμύρνης γιά νά… περάσουν «τουρίστες» ἀντίπερα!

✥ β) Γιά νά μᾶς ἀποδείξει ἡ ἴδια, τήν συμπλεγματική τουρκική της συνείδηση καί τήν ἀπόσταση ἀπό τήν ἑλληνική της ἰθαγένεια, ἐφρόντισε νά ὑβρίσει τήν μνήμη τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων, μέσα στό Κοινοβούλιο, ὅταν ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἐζήτησε νά τηρηθεῖ ἑνός λεπτοῦ σιγῆς γιά τή μνήμη τῶν σφαγιασθέντων. Ἡ ἐθνομηδενίστρια βουλευτής ἀπεχώρησε τῆς αἰθούσης!! (πρός… νεροῦ της). Τέτοιος καί τόσος ἐξευτελισμός.

✥ γ) Ἡ παρουσία τῆς κυρίας στή Βουλή (μέ 1600 ψήφους)  μέ τήν «ὕποπτη» ἐπιμονή τοῦ κ. Κουβέλη νά τήν «ἀναβαθμί­σει» στό Κοινοβούλιο καί μάλιστα στήν ἀ­παίτηση νά διεκδικήσει τήν θέση Γραμματέως στήν Ἐπιτροπή Μορφωτικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς (ἔστω καί ἄν ἀπέτυχε ἡ ἐκλογή της κατόπιν σφοδρῶν ἀντιδράσεων τῶν βουλευτῶν), σηματοδοτεῖ καί ἐγκυμονεῖ κίνδυνον ἀνεπίτρεπτον γιά ὅσα ἀνατρεπτικά ζητεῖ καί εἰσηγεῖται νά ἐπιβάλει μέ τούς 1600 ψήφους ἀφελῶν Πειραιωτῶν.

✥ δ) Ἡ κυρία στή Βουλή γίνεται… ἥρωας πολλῶν προκλήσεων καί δέν περνᾶ ἡμέρα πού νά μήν κάνει τήν «ἡγετική» ἐμφάνισή της, συμπαραστατούμενη ἀπό ὅλο τόν θίασο τῶν ἐκκλησιομάχων, ἐθνομηδενιστῶν συναδέλφων της, τῆς ἀριστερῆς ὑποκουλτούρας. Ἡ κυρία, γνήσιο τέκνο καί ἀπόγονος τῶν γενίτσαρων, συνεχῶς ζητεῖ καί καταθέτει προτάσεις νά καταργηθεῖ ὁ ἐκκλησιασμός στά σχολεῖα, ἡ προσευχή, οἱ ἱερεῖς, νά γίνεται ἡ ἀποκαθήλωση τῶν εἰκόνων καί κάθε ἐκδήλωση πού ἀναφέρεται στήν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στήν ἐκπαιδευτική κοινότητα, λές καί ἡ Παιδεία εἶναι ἰδιωτικό τσιφλίκι της.

✥ ε) Ἡ ἄθεη (δικαίωμά της ἀλλά ὄχι νά ζητεῖ νά γίνουν καί τά παιδιά μας τό ἴδιο) βουλευτής, παρά τίς ἀποδοκιμασίες καί τήν ἀπαξίωση πού ἔχει δεχθεῖ ἀπό τήν συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων (οἱ Τοῦρκοι τρίβουν τά χέρια τους), παραμένει ὄχι μόνον ἀμετανόητη, ἀλλά καί προκλητικά ἐπιθετική ἐναντίων ὅλων. Ἡ τόση ἀλαζονεία τῆς γυναικός δέν ἔχει προηγούμενο στίς ἡμέρες μας, πού θά ἐζήλευε καί αὐτός ὁ γραφικός ἀλλά ἐπικίνδυνος Μουσολίνι…

✥ Στά ἀτοπήματα τῆς κυρίας, πού δέν ἔχουν τέλος καί προκαλοῦν τό δημόσιο αἴσθημα τῶν πανελλήνων γιά τήν ἀπαξίωση πού δείχνει σέ ὅ,τι εἶναι ἑλληνικό καί ἐθνικό, συγκαταλέγονται καί οἱ εἰρωνεῖες πού ἐξετόξευσε πρό καιροῦ χαρακτηρίζοντας «ἐθνικιστικά κίτς» τίς ἀναπαραστάσεις ὅπως αὐτήν τῆς ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου, τῆς ἀνατίναξης τῆς Ἁρμάδας στίς Σπέτσες, ἐκείνης στό Κούγκι ἀλλά καί τίς ἐκδηλώσεις γιά τό λάβαρο τῆς Ἁγίας Λαύρας. Ὅλα αὐτά προκάλεσαν τή σφοδρή ἀντίδραση τοῦ δημάρχου Μεσολογγίου, κ. Π. Κατσούλη, ὁ ὁποῖος κάλεσε τόν πρόεδρο τοῦ κόμματος, κ. Φ. Κουβέλη, νά τήν συμμαζέψει… Πῶς νά τήν… συμμαζέψει ἀφοῦ τῆς ἔχει… ἀδυναμία καί ὅλο τό σκηνικό Κουβέλης-Ρεπούση καί Σία παραπέμπει στόν γενικότερο σχεδιασμό: ἀφανίστε ὅ,τι Ἑλληνικό καί μαζί ὁλόκληρο τό Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων;

✥ ΜΙΑ ΓΛΑΦΥΡΗ καί ξεκάθαρη εἰκόνα τῆς ἐθνικῆς κατεδαφίστριας, δίνει ὁ «πρωτοπόρος σκηνοθέτης Ἠλίας Μαχαίρας» σέ συνέντευξή του στήν Κων/να Γαρνέλη  (βλέπε «Δημοκρατία» 1.9.2012, σελ. 22) – εἶπε: «Ὅταν ὑπάρχει μία Μαρία Ρεπούση καί λέει κατεβάστε τίς εἰκόνες ἀπό τά σχολεῖα, μήν κάνετε ἔπαρση σημαίας οὔτε προσευχή, τί νά ποῦμε; Ὁρίστε γκρεμίστε τίς Ἐκκλησίες, διαλύστε τα ὅλα. Εἴμαστε ἐντάξει; Τό ἱερότερο πράγμα πού ὑπάρχει εἶναι ἡ πατρίδα μας. Εἶναι ἡ σημαία μας. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ θρησκεία μας. Μ’ αὐτήν ζήσαμε, μ’ αὐτήν γεννηθήκαμε, μέ αὐτήν νικήσαμε τό 1821…»

✥ ΚΑΛΑ μᾶς τά λές κ. Μαχαίρα, ἀλλά ἡ ἐν λόγῳ κυρία τώρα τελευταία ἀνακάλυψε ἡ «ἐπιστημοσύνη» της, ὅτι ὅλα αὐτά πού ξέρουμε καί μάθαμε ἦταν ψέματα, γι’ αὐτό καί θέλει νά μᾶς ρίξει πάλι στό «λάκκο τοῦ Ὀθωμανικοῦ Μεγαλείου» μιά καί ἡ ἴδια ἀπό αὐτήν τήν λάμψη ἔχει τυφλωθεῖ!!

✥ Παρά ταῦτα καί πολλά ἄλλα καυστικά πού γράφονται γιά τήν «ἐθνοκαθαρίστρια», φίλες ἀναγνώστριες, αὐτή παραμένει ἀπασφαλισμένη βραδυφλεγής βόμβα διασπορᾶς καί λοιμώδης ἰός, πού ἐξαπλώνεται σάν τήν πανούκλα, μέσα στά σπλάχνα τῆς κοινωνίας τῶν Ἑλλήνων καί τῆς Παιδείας(!!) Μιά παράγραφος ἑνός ἀφυπνιστικοῦ ἄρθρου ἀπό τήν στήλη «Ἡ θέση μας» τῆς ἐφημ. «Δημοκρατία» τῆς 31.10.2012, δίνει τό στίγμα καί τόν τρόμο τοῦ κινδύνου πού καραδοκεῖ. Ὁ ἔγκριτος ἀρθρογράφος ἐπισημαίνει: «Στήν Δημόσια Διοίκηση, στόν δημοσιογραφικό κόσμο, στόν χῶρο τῆς “διανόησης” καί στά τριτοβάθμια ἐκπαιδευτικά ἱδρύματα, ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία βρίσκεται πιό κοντά στά ρεπουσικά ὑποπροϊόντα παρά στήν ἑλληνική παράδοση.

✥ Ὁ πατριωτισμός, ἡ Ὀρθοδοξία καί τό σύνολο τῶν ἀρχῶν μέ τίς ὁποῖες γαλουχήθηκαν οἱ προηγούμενες γενεές δυσφημοῦνται ὡς “ἐθνικισμός, προγονοπληξία, ἀναχρονισμός, θρησκοληψία”. Τό δυσάρεστο εἶναι ὅτι μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, τήν ἐπιμονή τῶν προπαγανδιστῶν τοῦ πολυπολιτισμοῦ καί τήν ἀφθονία σέ ὑλικά μέσα πού διαθέτουν, ἡ τάση τοῦ ἀφελληνισμοῦ δείχνει νά προελαύνει».

✥ Ἡ ἀφυπνιστική μας κριτική δέν ἀποκλείει, ἀπεναντίας μάλιστα, σέβεται τίς ἀπόψεις τοῦ ἄλλου καί τῆς κυρίας, ἐν προκειμένῳ, ὡς πρόσωπο καί «εἰκόνα Θεοῦ» ἀλλά ποτέ δέν εἶναι δυνατόν νά συμβιβασθεῖ ἤ νά σιωπήσει, μέ δῆθεν «ἐπιστημοσύνες», πού δυναμιτίζουν τά θεμέλια τοῦ Ἔθνους καί ἀπορφανίζουν τά παιδιά μας ἀπό τήν Ἐθνική Παιδεία σέ υἱοθεσία γενιτσάρων.

Φίλες αναγνώστριες,

✥ Ἀπ’ αὐτά τά λίγα κομμάτια τοῦ σκοτεινοῦ πάζλ τῆς ἀνθελληνικῆς προδοσίας ἀναδύεται ἡ ζοφερή εἰκόνα τῆς ἐφαρμογῆς σέ ὅ,τι ὁ ἀνθέλληνας ἑβραιοαμερικάνος εἶχε «διατάξει» καί προδιαγράψει πρό ἐτῶν: «κτυπῆστε τούς Ἕλληνες στίς ρίζες τους, τήν γλώσσα, τήν οἰκογένεια, τήν θρησκεία». Αὐτή ἡ συνταγή-προγραφή τοῦ Κίσινγκερ, καί ἡ μνημονιακή κατοχή τῶν τοποτηρητῶν τοκογλείφων τοῦ Ρόλτσιλντ, ἐφαρμόζεται μέ… θρησκευτική εὐλάβεια ἀπό τούς ντόπιους πρόθυμους γραικύλους, ἀείποτε εἰδεχθεῖς ἐφιάλτες.

Φίλες ἀναγνώστριες,

Κόρες καί ἐγγονές τῆς ἑλληνίδας Μάνας καί Γιαγιᾶς. Τῆς Μάνας «Μοχλοῦ τοῦ Κόσμου». Ἀφῆστε γιά λίγο τίς οἰκογενειακές μέριμνες καί φροντίδες. Αὐτές ποτέ δέν τελειώνουν. «Ἡ παιδεία κατεδαφίζεται. Ἡ Πατρίδα μας ἀφανίζεται. Ἡ ἐποχή ἀνθελληνική» (Δημ. Νατσιός, Μακεδόνας ἑλληνόψυχος δάσκαλος).

✥ Ὅλες κάπου ἔχετε πρόσβαση, μικρή ἤ μεγάλη, σέ κέντρα ἐξουσίας καί ἀποφάσεων. Σέ βουλευτές, σέ συλλόγους γυναικείους ἤ μή, σέ συλλόγους σχολείων, σέ μέσα ἐνημερώσεως, σέ δημοσιογράφους, σέ ἱστοσελίδες, σέ ἐφημερίδες, σέ περιοδικά, σέ συντροφιές καί συναντήσεις οἰκογενειακές ἤ κοινωνικές. Γράψτε ἐπιστολές, τηλεφωνῆστε, ἐνημερῶστε, πληκτρολογῆστε. Τίποτα δέν πάει χαμένο!

Ζοῦμε, βιώνουμε ἕναν ἰδιότυπο φασισμό ὅμοιο μέ ἐκεῖνον τόν ἄθεο σταλινικό πού τόν ἄντεξαν ὅμως οἱ «γιαγιές» Ρωσίδες γιά ἑβδομήντα χρόνια καί πίσω ἤ μέσα ἀπ’ τά δολοφονικά «γκουλάγκ», ἡ ἐπίμονη ἀντίστασή τους κράτησε ψηλά τή σημαία τῆς Ὀρθοδοξίας γιά νά ξαναζεῖ καί πάλι ἡ Ρωσία σήμερα, τήν ἐλευθερία της! Θά τό πετύχουμε καί ἐμεῖς;

Σᾶς εὐχαριστοῦμε,

Ἡ «Χριστιανική Βιβλιογραφία»

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟΔΟΜΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΔΟΜΗΤΕΣ

Ἀποδομῆστε τώρα τοὺς ἀποδομητὲς

Γράφει ὁ Κων. Χολέβας
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 09.12.12 

.           Μετὰ τὴν Μεταπολίτευση τοῦ 1974, περισσότερο δὲ κατὰ τὴν τελευταία δεκαετία, ἔχει ἐμφανιστεῖ μία πολύχρωμη καὶ θορυβώδης ὁμάδα ἱστορικῶν ἀποδομητῶν. Προσπαθοῦν νὰ ἀλλάξουν ὅ,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἐθνική μας ταυτότητα, νὰ γκρεμίσουν ἥρωες καὶ μάρτυρες, νὰ ἀθωώσουν τὶς ξένες κατακτήσεις καὶ τοὺς ἐθνικισμοὺς τῶν γειτόνων.
.           Ἄλλοι δίνουν ἔμφαση στὴν προπαγάνδα κατὰ τοῦ ἐθνικοῦ καὶ ἐκπαιδευτικοῦ ρόλου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Κάποιοι ἄλλοι ἐπιχειροῦν νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ μία ἄλλη ὁμάδα ἄρχισε μετὰ τὸ 2000 νὰ ὑλοποιεῖ τὴ συμφωνία Γ. Παπανδρέου – Ἰσμαὴλ Τζέμ. Θέλει νὰ ἐξωραΐσει τὴν ὀθωμανικὴ καταπίεση καὶ νὰ γράψει σχολικὰ βιβλία ἀρεστὰ στοὺς Τούρκους.
.           Εὐτυχῶς, ἡ δράση προκαλεῖ ἀντίδραση. Τ κίνημα τς μφισβητήσεως τν ποδομητν εναι πλέον ρατ κασχυροποιεται καθημερινά. Μὲ σοβαρὴ μελέτη τῶν πηγῶν, μὲ προβολὴ νέων ἢ παλαιῶν στοιχείων ποὺ δὲν εἶναι τόσο γνωστά, μὲ τεκμηρίωση καὶ μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ παρὸν καὶ στὸ μέλλον τοῦ ἔθνους μας, διάφορες φωνὲς ἀκούγονται καὶ ἀποδεικνύουν τὰ ψεύδη τῶν ἀποδομητῶν. Τὸ βιβλίο τοῦ «συνωστισμοῦ» ἔφερε τὴν ἀπάντηση τοῦ Κώστα Ζουράρι μὲ τὸ ἔργο τοῦ «Βέβηλα, κίβδηλα, σκύβαλα» (Ἐκδόσεις Ἁρμός), τὸ ὁποῖο καταρρίπτει μὲ ντοκουμέντα πολλὲς ἀπόψεις τῆς κυρίας Ρεπούση. Ἡ σειρὰ ὀκτὼ ντοκυμανταὶρ τοῦ Σκάι γιὰ τὸ 1821 καὶ ἡ προσπάθεια ἁγιοποιήσεως τῆς Τουρκοκρατίας ὁδήγησε στὴν παρουσίαση τεσσάρων βίντεο ἀπὸ τὸ ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ «Ἀντίβαρο» (www.antibaro.gr), μὲ τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύονται ὡς ἀνακριβῆ τὰ περισσότερα ἐπιχειρήματα τῶν δημιουργῶν τῆς σειρᾶς.
.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, σὲ μία νηφάλια προσπάθεια προσεγγίσεως τῶν γεγονότων ποὺ ὁδήγησαν στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἄρχισε ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τὴν διοργάνωση 10 ἐπιστημονικῶν συνεδρίων μέχρι καὶ τὸ 2021, ὁπότε συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐθνεγερσία. Σημαντικὸ ρόλο στὴν ἀντίκρουση τῶν ἀνακριβειῶν διαδραματίζει καὶ ἡ ἐφημερίδα «Δημοκρατία».
.           Οἱ ἀποδομητὲς μὲ φανατισμὸ ἀγωνίστηκαν νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὸ “Κρυφὸ Σχολειὸ” εἶναι μύθος. Τώρα ἔρχεται ἡ ἀποστομωτικὴ ἀπάντηση. Πρόκειται γιὰ τὸ νέο βιβλίο τοῦ Γιώργου Κεκαυμένου «Τὸ κρυφὸ σχολειὸ – Τὸ χρονικὸ μιᾶς ἱστορίας» (ἀπὸ τὶς Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις). Περιλαμβάνει ἕναν ἐντυπωσιακὸ πλοῦτο στοιχείων ποὺ ἀποδεικνύουν περίτρανα τὴν ὕπαρξη Κρυφῶν Σχολειῶν καὶ τὴν καταπίεση τῆς πίστης καὶ τῆς παιδείας μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Καιρὸς νὰ ἀποδομήσουμε τοὺς ἀποδομητές!

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΑΠΟΔΟΜΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟ

Τὰ σχολικὰ βιβλία ποὺ ἀποδομοῦν τὸ Ἔθνος!

Κων. Χολέβας
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 27.11.12

 βλ. σχετ.: ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ… ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ
ΤΩΝ “ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ” ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ
  https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/27/συμβολή-στὴν-ἐπανεκκίνηση-τῶν-ἀ/

.            Τὸ σωματεῖο «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη», ποὺ ἑδρεύει στὴ Θεσσαλονίκη, ἐξέδωσε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέρον βιβλίο τοῦ δασκάλου Δημήτρη Νατσιοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ σὲ Δημοτικὸ Σχολεῖο τοῦ Κιλκίς. Ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου εἶναι εὔγλωττος: «Τὰ Νεοταξικὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου καὶ τοῦ Γυμνασίου». Ὁ συγγραφεὺς σταχυολογεῖ ἀπαράδεκτα κείμενα ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία ποὺ διδάσκονται σήμερα καὶ τὰ ὁποῖα εἶχαν παραγγελθεῖ καὶ ἐγκριθεῖ ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις τοῦ ΠΑΣΟΚ [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ κυβερνήσεις οἱουδήποτε χρώματος ΗΤΑΝ καὶ ΕΙΝΑΙ προϊόντα ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ. Δὲν πέφτουν οὐρανοκατέβατες, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ «δημοκρατικὲς» διαδικασίες μὲ τὴν ψῆφο ὑγιῶν καὶ ἐμφρόνων πολιτῶν ἢ ἀντιθέτως ἀποχαυνωμένων καὶ ἐκμαυλισμένων. Συνεπῶς τὰ ἐθνοαποδομητικὰ βιβλία μέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν φαῦλο κύκλο ἀποτελοῦν καρποὺς ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ ΠΟΥ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ ΒΑΔΙΖΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ καὶ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ]. Κείμενα τὰ ὁποῖα γκρεμίζουν τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν παιδιῶν μας, καλλιεργοῦν τὸ πρότυπο τοῦ ἀπάτριδος καταναλωτῆ, ἀπαξιώνουν ἰδανικὰ καὶ ἥρωες καὶ τελικὰ ἐνισχύουν τὴν ἤδη προϊοῦσα ἐθνικὴ κατάθλιψη.
.            Ὁ Δημήτρης Νατσιὸς στὸν πρόλογό του ἐντοπίζει πολλὰ προβλήματα στὸ «νέο Ψηφιακὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο», τὸ ὁποῖο δοκιμάστηκε πιλοτικὰ καὶ εἶναι ἕτοιμο νὰ εἰσβάλει σὲ ὅλη τὴ στοιχειώδη ἐκπαίδευση πανελληνίως. Τονίζει ὅτι τὸ ἑπτάωρο γιὰ παιδάκια ἕξι καὶ ἑπτὰ ἐτῶν εἶναι ὑπερβολικὸ καὶ ἐξοντωτικό. Καταγγέλλει τὴν πολυδιαφημισμένη «διαθεματικὴ» προσέγγιση, διότι καλύπτει ἐπιφανειακὰ καὶ τσαπατσούλικα ἕνα θέμα (λίγο Ἱστορία, λίγο Γεωγραφία, λίγο Καλλιτεχνικὰ) καὶ δὲν ἐμβαθύνει οὔτε διαπαιδαγωγεῖ, καὶ ἀμφιβάλλει σοβαρότατα γιὰ τὴν προβαλλόμενη ἀνάγκη εἰσαγωγῆς τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν ἀπὸ τὴν α´ τάξη τοῦ Δημοτικοῦ. Νὰ μὴν καταντήσουμε τὸ Δημοτικὸ ἕνα ἴντερνετ καφέ, φωνάζει ὁ μάχιμος δάσκαλος. Δὲν εἶναι ἀντίθετος μὲ τὴ χρήση τῆς πληροφορικῆς, ἀλλὰ ἐν μέτρῳ καὶ στὴν κατάλληλη ἡλικία. Παραπέμπει μάλιστα σὲ σχετικὴ γνώμη τοῦ ἀείμνηστου Ἑλληνοαμερικανοῦ γκουροὺ τῆς πληροφορικῆς Μιχάλη Δερτούζου, ὁ ὁποῖος τονίζει ὅτι ἡ παρουσία καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ εἶναι πολὺ σημαντικότερη ἀπὸ τὴν πληροφορική. Θυμίζει δὲ ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητές, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματά τους ὑπολογιστές, εἶναι πολὺ κατώτεροι σὲ διαγωνισμοὺς Φυσικῆς καὶ Μαθηματικῶν ἀπὸ τοὺς Ἀσιάτες μαθητές, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν λιγότερο τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστὲς γιὰ τὴν ἀπόκτηση γνώσεων.
.            Ὁ Νατσιὸς ἐπιμένει σὲ μία Παιδεία ἡ ὁποία θὰ διαπλάθει πρωτίστως χαρακτῆρες. Ὑπενθυμίζει τὸ ἄρθρο 16, παρ. 2 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ἐπιτάσσει νὰ καλλιεργοῦν τὰ σχολεῖα μας τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν Ἑλληνοπαίδων, καὶ ἐπαναλαμβάνει συχνὰ τὸ ὅραμα τοῦ Πατροκοσμᾶ, τοῦ Καποδίστρια, καὶ τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ: Μία παιδεία ἑλληνορθόδοξη γιὰ τὴν προκοπὴ τοῦ λαοῦ μας. Ὁ συγγραφεὺς παρουσιάζει συγκεκριμένα κείμενα, τὰ ὁποῖα χλευάζουν τὸν Χριστό, τὸν Ἅγιο Βασίλειο, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, τὸν Ι. Καποδίστρια, τὸν Θ. Κολοκοτρώνη καὶ περιλαμβάνονται εἴτε στὰ βιβλία «Ἡ Γλώσσα μου» τῶν ἕξι τάξεων τοῦ δημοτικοῦ εἴτε στὰ Ἀνθολόγια Νεοελληνικῶν Κειμένων τοῦ δημοτικοῦ καὶ τοῦ γυμνασίου. Καὶ προχωρεῖ μὲ κείμενα τὰ ὁποῖα γκρεμίζουν τὸ πρότυπο τῆς μητέρας, παρουσιάζουν τὴ γιαγιὰ νὰ καπνίζει «μαῦρο ποῦρο», διαφημίζουν τὸν ἐρωτισμὸ στὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν καὶ ἀντικαθιστοῦν τοὺς καταξιωμένους λογοτέχνες μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς καὶ μὲ νανούρισμα γιά… χταπόδια. Στὰ νέα σχολικὰ βιβλία τὸ Πάσχα παρουσιάζεται σὰν μία εὐκαιρία γαστριμαργίας, ἡ περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου γίνεται «πῶς πήγαμε βόλτα τὸν Ἐπιτάφιο», ἡ σχολικὴ ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου προβάλλεται σὰν μία εὐκαιρία… κοπάνας καὶ ἀπώλειας μαθημάτων καὶ ἡ 28η Ὀκτωβρίου εἶναι ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες κρύφτηκαν γιὰ νὰ μὴν πολεμήσουν! Τὰ Χριστούγεννα συνδέονται μὲ μία μάγισσα, ἡ ὁποία βρίζει τὰ παιδιά, ἐπειδὴ τῆς λένε τὰ κάλαντα, καθὼς καὶ μὲ τὴν παρασκευὴ μαγικοῦ γλυκοῦ. μαγεία καὶ  παραθρησκεία ντικαθιστον τν ρθόδοξη χριστιανικ κληρονομιά μας.
.            Ντροπὴ καὶ κρίμα! Μὲ τέτοια κείμενα ὁ ἐθνομηδενισμός, ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ὁ ψευδοπροοδευτισμὸς ἔχουν ἀλώσει τὰ σχολικὰ βιβλία καὶ προσπαθοῦν νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας τὶς διαχρονικὲς ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὅπως ἀποσύρθηκε τὸ «συνωστισμένο» βιβλίο τῆς Ἱστορίας καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ ἄλλο, ἀξιοπρεπέστερο, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀναθεωρηθοῦν ὅλα τὰ προβληματικὰ ἐγχειρίδια τοῦ δημοτικοῦ καὶ τοῦ γυμνασίου.

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΜ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ “ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ”: «Ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη καὶ συν­το­νι­σμέ­νη ἐ­πι­χεί­ρη­ση ἀ­πο­δο­μή­σε­ως καί κα­τε­δα­φί­σε­ως ὅ­λων τῶν κυ­ρί­αρ­χων συ­στα­τι­κῶν πού συν­θέ­τουν τήν μα­κραί­ω­να ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­σή μας. Μί­α ἐ­πι­χεί­ρη­ση πού συν­τε­λεῖ­ται πλέ­ον ἀ­προ­κά­λυ­πτα καί μέ πε­ρισ­σή ἀ­με­τρο­έ­πεια καί θράσος».

Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου
Προ­η­γου­μέ­νου Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Ἁ­γί­ων Με­τε­ώ­ρων

Χαι­ρε­τι­σμὸς στὴν ἡ­με­ρί­δα
«Πα­τε­ρι­κὴ θε­ο­λο­γί­α καὶ με­τα­πα­τε­ρι­κὴ αἵ­ρε­ση»

Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Πει­ραι­ῶς,
ΣΕΦ 15. 02.2012

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι,
σε­βα­στοί πα­τέ­ρες,
ἐλ­λο­γι­μώ­τα­τοι κ. Κα­θη­γη­τές,
σε­βα­στό προ­ε­δρεῖ­ο,
ἀ­γα­πη­τοί ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί,

.           Χαι­ρε­τί­ζον­τας τήν ἀ­πο­ψι­νή ἡ­με­ρί­δα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Πει­ραι­ῶς μέ θέ­μα «Πατερική θε­ο­λο­γί­α καί με­τα­πα­τε­ρι­κή αἵ­ρε­ση», προ­γευ­ό­με­νοι τήν χα­ρά καί τήν ἐ­σω­τε­ρι­κή πλη­ρό­τη­τα τῆς ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς καί αὐ­θεν­τι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας, τῆς θε­ο­λο­γί­ας τῶν Πα­τέ­ρων μας, πού θά μᾶς προ­σφέ­ρουν οἱ ἐ­κλε­κτοί καί δι­α­κε­κρι­μέ­νοι εἰ­ση­γη­τές τοῦ θέ­μα­τος, ἀ­να­πέμ­που­με θερ­μή καί ἐγ­κάρ­δια δο­ξο­λο­γί­α πρός τόν ἐν Τριά­δι Θε­ό μας γιά τήν ἰ­δι­αί­τε­ρη αὐ­τή εὐ­λο­γί­α, τήν ἀ­πο­ψι­νή πνευ­μα­τι­κή παν­δαι­σί­α. Μί­α μο­να­δι­κή εὐ­και­ρί­α νά ἀ­πο­λαύ­σου­με τούς κο­ρυ­φαί­ους θε­ο­λό­γους τῆς ἐκ­κλη­σί­ας μας μέ πλού­σι­ες περ­γα­μη­νές καί δι­α­κρί­σεις, ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ἀρ­τι­ό­τη­τα, πα­νε­πι­στη­μια­κούς τί­τλους καί πλη­θω­ρι­κή συγ­γρα­φι­κή πα­ρου­σί­α καί μαρ­τυ­ρί­α. Θε­ο­λό­γους πι­στούς στήν ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη καί δι­δα­σκα­λί­α, «ἑ­πο­μέ­νους τοῖς ἁ­γί­οις πα­τράσι», πού ἀν­τλοῦν τήν θε­ο­λο­γί­α τους ἀ­πό τήν ἁ­γι­α­στι­κή ἐμ­πει­ρί­α καί τήν ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κή ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ἀ­πό τίς πα­ρα­κα­τα­θῆ­κες καί τήν σώ­ζου­σα πα­ρά­δο­ση τῶν Ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων μας καί τήν προ­σω­πι­κή τους με­το­χή στήν ἄκτιστη χά­ρη καί τήν μυστηριακή  ζω­ή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, χω­ρίς ἐ­ξα­το­μι­κευ­μέ­νες καί ἐγ­κε­φα­λι­κές ἐ­πι­νο­ή­σεις, ἀ­πο­κλί­σεις καί νε­ω­τε­ρι­σμούς.
.          Ἡ ἀ­πο­ψι­νή ἡ­με­ρί­δα εἶ­ναι μιά ὁ­μο­λο­για­κή μαρ­τυ­ρί­α καί μί­α ἀ­πο­φα­σι­στι­κή ἀ­πάν­τη­ση στήν νο­η­σι­αρ­χι­κή, στοχαστική δυ­τι­κό­τρο­πη θε­ο­λο­γί­α, τήν λε­γο­μέ­νη με­τα­πα­τε­ρι­κή, πού ἀ­να­πτύσ­σε­ται ἀλ­λο­τρι­ω­τι­κά καί δι­α­σπα­στι­κά στίς μέ­ρες μας.
.          Ἡ με­τα­πα­τε­ρι­κή θε­ο­λο­γί­α, σέ γε­νι­κές γραμ­μές, ἀ­πο­τε­λεῖ προ­έ­κτα­ση καί πα­ρα­κλά­δι τῶν ποι­κί­λων νε­ώ­τε­ρων θε­ο­λο­γι­ῶν, πού ἀ­να­πτύ­χθη­καν στήν Δύ­ση –κυρίως τήν προτεσταντική- (κοι­νω­νι­κή θε­ο­λο­γί­α, πο­λι­τι­κή θε­ο­λο­γί­α, θε­ο­λο­γί­α τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας, τῆς ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σης, θε­ο­λο­γί­α τῆς ἐ­πα­να­στά­σε­ως, «μαύ­ρη» θε­ο­λο­γί­α, θε­ο­λο­γί­α τῆς συ­νά­φειας, φε­μι­νι­στι­κή θε­ο­λο­γί­α, πε­ρι­ε­κτι­κή θε­ο­λο­γί­α κ.ἄ.) καί εἶ­ναι καρ­πός τῆς ἐκ­κο­σμι­κεύ­σε­ως, τοῦ ὀρ­θο­λο­γι­σμοῦ καί τῆς πα­ρεκ­κλί­σε­ως ἀ­πό τά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως καί δι­δα­σκα­λί­ας.
.          Κοι­νό στοι­χεῖ­ο τῶν θε­ο­λο­γι­ῶν αὐ­τῶν εἶ­ναι ὅ­τι πα­ρα­με­ρί­ζουν τό νό­η­μα τοῦ Σταυ­ροῦ καί τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως, τόν ἀ­σκη­τι­κό, νη­πτι­κό καί ἡ­συ­χα­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα τῆς πί­στε­ως, τήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρική μέθοδο τῆς ὀρθοδοξίας, τήν μετοχή στήν ἄκτιστη χάρη καί δόξα τοῦ Θεοῦ καί με­γε­θύ­νουν σέ ἀ­πό­λυ­το βαθ­μό τά κοι­νω­νι­κά καί πο­λι­τι­στι­κά δε­δο­μέ­να τῆς κά­θε ἐ­πο­χῆς. Πα­ρου­σιά­ζουν τήν πί­στη καί τήν πνευ­μα­τι­κό­τη­τα μέ τρό­πο προ­σαρ­μο­σμέ­νο στήν νο­ο­τρο­πί­α καί τήν ἐκ­κο­σμι­κευ­μέ­νη ἀν­τί­λη­ψη καί λογική τῶν συγ­χρό­νων ἀν­θρώ­πων. Ὑ­πο­βαθ­μί­ζουν τό ἀ­λη­θι­νό καί σω­τη­ρι­ῶ­δες νό­η­μα τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου σέ ἁπλή κοι­νω­νι­κή καί πο­λι­τι­στι­κή συν­θη­μα­το­λο­γί­α, σέ ἄ­νευ­ρη καί ἀ­νού­σια γνω­σι­ο­λο­γί­α καί φι­λο­σο­φί­α.
.        Οἱ ποι­κί­λες αὐ­τές νε­ώ­τε­ρες δυ­τι­κές θε­ο­λο­γί­ες σχε­τί­ζον­ται ἄ­με­σα μέ τήν λε­γό­με­νη θε­ο­λο­γί­α τῆς συ­νά­φειας (C­o­n­t­e­x­t­u­al T­h­e­o­l­o­gy) πού προ­βάλ­λε­ται στήν χώ­ρα μας σέ συν­δυα­σμό μέ τήν με­τα­πα­τε­ρι­κή θε­ο­λο­γί­α. Ἡ θε­ο­λο­γί­α τῆς συ­νά­φειας πρω­το­πα­ρου­σι­ά­ζε­ται τό 1972 στήν Συ­νέ­λευ­ση τοῦ «Παγ­κο­σμί­ου Συ­νε­δρί­ου γιά τήν Ἱ­ε­ρα­πο­στο­λή καί τόν Εὐ­αγ­γε­λι­σμό», πού δι­ορ­γα­νώ­θη­κε στήν Μπαγ­κόγκ ἀ­πό τό Παγ­κό­σμιο Συμ­βού­λιο Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Ξε­κί­νη­σε ἀρ­χι­κά μέ τό πρό­σχη­μα τῆς ἀ­ναγ­και­ό­τη­τος γιά τήν κα­θι­έ­ρω­ση μιᾶς κοι­νῆς θε­ο­λο­γι­κῆς με­θο­δο­λο­γί­ας στά πλαί­σια τοῦ οἰ­κου­με­νι­κοῦ δι­α­λό­γου. Στα­δια­κά, ὅ­μως, κα­θι­ε­ρώ­θη­κε ὡς κυ­ρί­αρ­χη θε­ο­λο­γι­κή ἀν­τί­λη­ψη στό ΠΣΕ λαμ­βά­νον­τας μά­λι­στα τρα­γι­κά ἀλ­λο­τρι­ω­τι­κές τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς πί­στε­ως δι­α­στά­σεις, οἱ ὁ­ποῖ­ες κα­τα­φά­νη­καν μέ τόν πιό κραυ­γα­λέ­ο τρό­πο στήν Ζ´ Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση στήν Καμ­πέ­ρα τό 1991 καί ἔ­γι­ναν αἰ­τί­α ἐν­το­νό­τα­των ἀν­τι­δρά­σε­ων ἐκ μέ­ρους τῶν ὀρ­θο­δό­ξων. Κα­τά τήν συ­νή­θη, ὅ­μως, στούς δι­α­λό­γους τα­κτι­κή, ἡ θε­ο­λο­γί­α τῆς συ­νά­φειας συ­νε­χί­ζει νά κυ­ρια­ρχεῖ στούς δι­α­λό­γους στό ΠΣΕ, πα­ρά τό ἀν­τορ­θό­δο­ξο πε­ρι­έ­χο­με­νό της, μέ τήν συγ­κα­τά­θε­ση καί ὀρ­θο­δό­ξων ἀν­τι­προ­σώ­πων.
.       Τό πλέ­ον, ὅ­μως, ἀ­νη­συ­χητι­κό καί ἐ­πι­κίν­δυ­νο εἶ­ναι ὅ­τι ἡ θε­ο­λο­γί­α τῆς συ­νά­φειας βρί­σκει ἰ­σχυ­ρούς ὑ­πο­στη­ρι­κτές καί ἐν­τός τῆς ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας καί πα­ρου­σι­ά­ζε­ται ὡς, δῆ­θεν, χρή­σι­μη καί ἀ­πα­ραί­τη­τη γιά τήν ἀ­παι­τού­με­νη μαρ­τυ­ρί­α τῆς ὀρ­θο­δο­ξί­ας στόν σύγ­χρο­νο κό­σμο. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα αὐ­τῆς τῆς τά­σε­ως εἶ­ναι τό συ­νέ­δριο πού ὀρ­γα­νώ­θη­κε ἀ­πό τήν Ἀ­κα­δη­μί­α Θε­ο­λο­γι­κῶν Σπου­δῶν Βό­λου μέ θέ­μα «ΝΕ­Ο­ΠΑ­ΤΕ­ΡΙ­ΚΗ ΣΥΝ­ΘΕ­ΣΗ Ἢ ΜΕ­ΤΑ­ΠΑ­ΤΕ­ΡΙ­ΚΗ ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΙΑ. ΤΟ ΑΙ­ΤΗ­ΜΑ ΤΗΣ ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥ­ΝΑ­ΦΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΙΑ». Ἔ­φτα­σαν μά­λι­στα εἰ­ση­γη­τές τοῦ Συ­νε­δρί­ου αὐ­τοῦ νά κα­τη­γο­ροῦν τούς ὀρ­θο­δό­ξους γιά «ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θρι­αμ­βο­λο­γί­α» καί «πα­τε­ρι­κό φον­τα­μεν­τα­λι­σμό». Καί ὡς ἀ­πάν­τηση στόν «πα­τε­ρι­κό φον­τα­μεν­τα­λι­σμό» προ­βάλ­λουν, οἱ εἰσηγητές αὐτοί, τήν συ­να­φεια­κή καί με­τα­πα­τε­ρι­κή θε­ο­λο­γί­α, κα­θώς καί ποικίλες κα­κο­δο­ξί­ες πού ἐκ­κο­λά­πτονται στά σύγ­χρο­να οἰ­κου­με­νι­στι­κά καί δῆ­θεν ὀρ­θό­δο­ξα κέν­τρα. Πρό­κει­ται γιά μί­α με­ταλ­λαγ­μέ­νη θε­ο­λο­γί­α· θε­ο­λο­γί­α κα­τα­σκευ­α­σμέ­νη καί προ­σαρ­μο­σμέ­νη, θε­ο­λο­γί­α τοῦ ἐρ­γα­στη­ρί­ου καί τοῦ σπου­δα­στη­ρί­ου, τῶν κλει­στῶν συ­νε­δρί­ων καί τῶν ἐ­πι­λεγ­μέ­νων ἀ­κρο­α­τη­ρί­ων. Μί­α θε­ο­λο­γί­α «ἐ­πι­δο­τού­με­νη» καί «χρη­μα­το­δο­τού­με­νη» ἀ­πό ἑ­τε­ρό­δο­ξα ἱ­δρύ­μα­τα καί πα­νε­πι­στή­μια καί κο­σμι­κούς φο­ρεῖς τῆς Δύ­σε­ως. Μί­α θε­ο­λο­γί­α καί μιά ἀν­τί­λη­ψη πού λει­τουρ­γεῖ ἀλ­λοι­ω­τι­κά καί δι­α­βρω­τι­κά ἀ­κό­μη καί γιά τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νεί­δη­ση καί συ­νο­χή τοῦ Ἔ­θνους καί τοῦ λα­οῦ μας.

.           Συμ­πε­ρα­σμα­τι­κά θά λέ­γα­με πώς δέν πρό­κει­ται ἁ­πλῶς γιά «μί­α ἄλ­λη ἄ­πο­ψη» ἤ γιά τόν «πλου­ρα­λι­σμό τῶν σκέ­ψε­ων καί τῶν ἰ­δε­ῶν», ὅ­πως πα­ρου­σι­ά­ζε­ται ἡ σύγ­χρο­νη αὐ­τή αἱ­ρε­τι­κή καί ἐ­πι­κίν­δυ­νη θε­ο­λο­γί­α ἀ­πό τούς ἐκ­φρα­στές της. Πρό­κει­ται οὐ­σι­α­στι­κά γιά τήν συν­το­νι­σμέ­νη ἐ­πι­χεί­ρη­ση ἀ­πο­δο­μή­σε­ως καί κα­τε­δα­φί­σε­ως ὅ­λων τῶν κυ­ρί­αρ­χων συ­στα­τι­κῶν πού συν­θέ­τουν τήν μα­κραί­ω­νη ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­σή μας. Μί­α ἐ­πι­χεί­ρη­ση πού συν­τε­λεῖ­ται πλέ­ον ἀ­προ­κά­λυ­πτα καί μέ πε­ρισ­σή ἀ­με­τρο­έ­πεια καί θράσος.
.        Πι­στεύ­ου­με τε­λι­κά ὅ­τι οἱ εἰ­ση­γη­τές τῶν και­νο­φα­νῶν αὐ­τῶν καί αἱ­ρε­τι­κῶν θε­ο­λο­γι­ῶν, πού ἀ­μαυ­ρώ­νουν καί δι­α­στρέ­φουν τήν ἱ­στο­ρι­κή καί θε­ο­λο­γι­κή πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας καί τοῦ Ἔ­θνους μας, μι­λών­τας γιά «ἀρ­χαι­ο­λα­τρεί­α», γιά «βυ­ζαν­το­λα­γνεί­α», γιά «ἐγ­κλω­βι­σμό στόν ἀν­τι­θε­τι­κό ἄ­ξο­να Ἀ­να­το­λή-Δύ­ση» καί γιά «ἀ­δυ­να­μί­α ἀρ­θρώ­σε­ως σο­βα­ροῦ θε­ο­λο­γι­κοῦ λό­γου» ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας καί ἄλλα τοια­ῦτα, ὅπως καί τά ἔρ­γα τους καί τά λε­γό­με­νά τους θά βρε­θοῦν πο­λύ σύν­το­μα στό πε­ρι­θώ­ριο καί τήν λή­θη τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας μας, κα­θώς εἶ­ναι βέ­βαι­ο ὅ­τι ἡ αὐ­θεν­τι­κή ὀρ­θό­δο­ξη δογ­μα­τι­κή καί ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή συ­νεί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ἀ­πορ­ρί­πτει καί ἀ­πο­βά­λλει ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κά τέ­τοι­ου εἴ­δους αἱ­ρε­τι­κές καί δι­χα­στι­κές δι­δα­σκα­λί­ες καί ἀ­πό­ψεις.
.        Ἐ­κεῖ­νο πού μᾶς θλί­βει καί μᾶς στε­νο­χω­ρεῖ ἰ­δι­αι­τέ­ρως καί προ­κα­λεῖ τόν ἔν­το­νο προβληματισμό καί τήν ἀ­γα­νά­κτη­σή μας εἶ­ναι τό γε­γο­νός ὅ­τι ὅ­λες αὐ­τές οἱ ἀν­τορ­θό­δο­ξες ἀ­πό­ψεις, ἀλ­λά καί οἱ εἰ­ση­γη­τές τους, μεταπατερικοί θεολόγοι, βρί­σκουν στέ­γη καί λαμ­βά­νουν τόν ἔ­παι­νο καί τήν ἐ­πι­βρά­βευ­ση τῶν τά πρῶ­τα ἐ­χόν­των τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς μας δι­οι­κή­σε­ως. Τέ­τοι­ες σο­βα­ρές ἐ­κτρο­πές σέ θέ­μα­τα πί­στε­ως ἔ­πρε­πε ἤ­δη νά ἔ­χουν ἀν­τι­με­τω­πι­σθεῖ ἐγκαίρως ἀ­πό τά ἁρ­μό­δια θε­σμι­κά συ­νο­δι­κά ὄρ­γα­να. Ἡ ἀ­πο­ψι­νή αὐ­τή θε­ο­λο­γι­κή ἡ­με­ρί­δα, πού ἐμ­πε­ρι­στα­τω­μέ­να θά κα­τα­δεί­ξει τό μέ­γε­θος τῆς πα­ρε­κτρο­πῆς τῶν μεταπατερικῶν καί συναφειακῶν θεολόγων –κληρικῶν καί λαϊκῶν- εὐ­χό­μα­στε νά γί­νει ἡ αἰ­τί­α γιά τήν ἀν­τί­στοι­χη συ­νο­δι­κή πα­ρέμ­βα­ση.

.           Κλεί­νον­τας νά ἐκ­φρά­σου­με τά θερ­μά, ἐγ­κάρ­δια καί εἰ­λι­κρι­νῆ συγ­χα­ρη­τή­ριά μας καί τίς ὁ­λό­ψυ­χες εὐ­χα­ρι­στί­ες μας πρός τόν Σε­βα­σμι­ώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Πει­ραι­ῶς κ. Σε­ρα­φείμ, πού μέ παρ­ρη­σί­α καί πι­στό­τη­τα δί­νει κα­θη­με­ρι­νά τήν μαρ­τυ­ρί­α τῆς ἑλ­λη­νορ­θο­δο­ξί­ας, κα­θώς καί στούς συ­νερ­γά­τες του, γιά τήν ἐμ­πνευ­σμέ­νη πρω­το­βου­λί­α νά δι­ορ­γα­νώ­σει τήν πο­λύ ση­μαν­τι­κή αὐ­τή θε­ο­λο­γι­κή ἡ­με­ρί­δα μέ τήν συμ­με­το­χή τό­σων ἐ­κλε­κτῶν καί σε­βα­στῶν καί λί­αν ἀ­γα­πη­τῶν εἰ­ση­γη­τῶν.

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ 

, , ,

Σχολιάστε

«ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΕΝΕΣ» ΣΤΟ …ΖΑΛΟΓΓΟ

Συνωστισμένες στ Ζάλογγο

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο
τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ
«Συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο. 
Οἱ Σουλιῶτες, ὁ Ἀλὴ πασὰς καὶ ἡ ἀποδόμηση τῆς ἱστορίας» 

Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2011

.                  ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κατὰ μία παράδοξη σύμπτωση ἡ ἀντίληψη τῆς «ἀπομυθοποιήσεως» καὶ τῆς «ἀποδομήσεως τῶν ἰδεολογημάτων» βρίσκει θερμοὺς ὁμολόγους ὑποστηρικτὲς καὶ στὸν θεολογικὸ /ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.

.            Τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ἡ ἀποσύνθεση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, κατέστη ὁ κυρίαρχος στόχος τῆς δυτικῆς ἱστορικῆς καὶ κοινωνιολογικῆς σκέψης, ἰδιαίτερα σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὰ ἔθνη τῆς περιφέρειας. Ἕνας λόγος «ἀντιεθνικιστικός», ἐνίοτε καὶ «ταξικός», ἀπεδείχθη ὁ πλέον πρόσφορος γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τρέχουσα παγκοσμιοποιητικὴ/αὐτοκρατορικὴ ἰδεολογία καὶ ὁρισμένοι ἀριστεροὶ διανοούμενοι μεταβλήθηκαν στὸ σκεῦος ἐκλογῆς αὐτοῦ τοῦ ἰδεολογικοῦ ἐγχειρήματος.
.        Στὸν βαθμὸ ποὺ ἀναπτυσσόταν καὶ ἑδραιωνόταν αὐτὴ ἡ «νέα ἱστορία», θὰ ἔπρεπε ἀναπόφευκτα νὰ ἀναμετρηθεῖ καὶ μὲ τὸ ἀγωνιστικὸ/ἀνταγωνιστικὸ στοιχεῖο τῶν προεπαναστατικῶν καὶ ἐπαναστατικῶν χρόνων. Θ πρεπε ν «πομυθοποιηθε» τ κρυφ σχολειό, 25η Μαρτίου, κατάληψη τς Τριπολιτσς, τ ρλωφικά, ν τέλει δια «κλεφτουριά».
.            Ἰδιαίτερα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποσιωπηθοῦν ἢ νὰ ὑποβαθμιστοῦν τὰ ἐπαναστατικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα προηγοῦνται τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21. Διότι αὐτὰ ἀκριβῶς καταδεικνύουν πὼς ἡ ἀφετηρία τῆς παλιγγενεσίας δὲν ἦταν ἀποκλειστικῶς οἱ λόγιοι, ποὺ προσέλαβαν τὶς ἰδέες τῆς γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τὶς διοχέτευσαν σὲ μία, λίγο πολύ, ἀδιαφοροποίητη ἐθνικὰ μάζα. Οἱ λόγιοι ἀποτελοῦσαν μία καὶ μόνο συνιστῶσα ἑνὸς ἐθνικοῦ κινήματος. Μία ἄλλη, ἀποφασιστικῆς σημασίας, συνιστῶσα ὑπῆρξαν οἱ ἔνοπλες συσσωματώσεις τῶν Ἑλλήνων, ποὺ συγκρούονται μὲ τοὺς Τούρκους, ἀδιάκοπα, ἀπὸ τὸν Κροκόνδειλο Κλαδᾶ, τὸν 15ο αἰ., ἕως τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Χειμαριῶτες, τὴν κλεφτουριὰ καὶ τὰ ἔνοπλα σώματα τῶν Ἑπτανήσων καὶ τῶν παραδουνάβιων Ἡγεμονιῶν.
.        Στ πλαίσια λοιπν τς «ποδόμησης τν θνικν μύθων», προνομιακ θέση κατέχει προφανς κα κατάρριψη το «μύθου» τν Σουλιωτν, μις π τς σχυρότερες καταγωγικς φηγήσεις το νεώτερου λληνισμο. Καὶ πράγματι, οἱ Σουλιῶτες καταλαμβάνουν κεντρικὸ ρόλο στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἐξ αἰτίας τοῦ μακρόχρονου καὶ ἀνυποχώρητου ἀγώνα τους, ἐπὶ δύο αἰῶνες, ἐνάντια στοὺς Τούρκους καὶ τῆς –ἀποφασιστικῆς σημασίας– συμμετοχῆς τους στὴν Ἐπανάσταση.
.            Αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα ἐκφράζεται κυρίως μέσῳ τῆς ἀποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στὸ ἱστορικὸ ντοκιμαντὲρ τοῦ Σκάι γιὰ τὴν Τουρκοκρατία, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2011, ἐκθειάζεται ὁ Ἀλὴ πασάς καὶ ἀποσιωποῦνται ὁλοκληρωτικὰ οἱ Σουλιῶτες. Τέλος, ἐπιχειρεῖται καὶ ἕνα βῆμα πιὸ πέρα, δηλαδὴ ἡ ἀνοικτὴ ἀμφισβήτηση τοῦ «ἐθνικοῦ μύθου» τοῦ Σουλίου καὶ τῶν Σουλιωτῶν.
.       θνοαποδομητικ στορικ σχολ θ πρέπει ν καταδείξει, στω κα δι τς χειραγώγησης/ποσιώπησης, ἤ, ν χρειαστε, κα το βιασμο τν στορικν στοιχείων, πς ο Σουλιτες δν ταν τίποτε λλο παρ μία συνένωση π μλλον πρωτόγονες φάρες, λβανικς καταγωγς κα γλώσσας, ο ποες δν διέθεταν κάποια θνικ στω πρωτοεθνικ συνείδηση, λλ μόνο μία χριστιανικ ταυτότητα, νταγωνιστικ πρς τ μουσουλμανική του λ Τεπελενλ κα τν Τουρκαλβανῶν του. ν τ πιτύχει, τότε θ χει προσθέσει να κόμα λιθαράκι στ βασικ δεολογικό της πρόταγμα: θνικ συνείδηση εναι ποσα π τος λληνες πρν π τν πανάσταση το ’21 καί, πομένως, τ λληνικ θνος διαμορφώνεται κυρίως, μέσῳ το κράτους. Οἱ Σουλιῶτες «δὲν εἶναι» Ἕλληνες, ἀλλὰ «ἐξελληνίζονται» ἐπιγενέστερα, πολὺ μετὰ τὴ σύγκρουσή τους μὲ τὸν Ἀλή.
.            Τὴν ἴδια ἐποχή, ἐξελληνισμὸς καὶ ἐνσωμάτωση στὴν ὑπόθεση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τοὺς πολιτικο-στρατιωτικοὺς στόχους καὶ τὸ ἐθνικό της ὅραμα, ἀποτελοῦν τὶς δύο ὄψεις τῆς νέας πραγματικότητας, στὴν ὁποία ἐντάσσονται οἱ Σουλιῶτες[1].
.            πειδ τ Κούγκι, Σαμουήλ, ο Τζαβελαοι, τ Ζάλογγο, Δέσπω κα πύργος το Δημουλ, ποτελον λέξεις/σημαίνοντα, πο στ ποσυνείδητο τν λλήνων ταυτίζονται μ τν γωνιστικ διάσταση, χι μόνο το Σουλίου, λλ τς νεώτερης λληνικς ταυτότητας γενικά, θ πρέπει, ν τέλει, ν πλήξουμε τν ληθοφάνεια τν γεγονότων κα τν ρωικ χαρακτήρα τόμων κα πράξεων. Σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ν μφισβητηθε, χωρς μάλιστα καμία στορικ ντένδειξη, κα χορς το θανάτου το Ζαλόγγου, δηλαδ μία πράξη συνδεδεμένη μ τ βαθύτερο συναισθηματικ κα ψυχολογικ πόστρωμα τν νεώτερων λλήνων, π τ νηπιαγωγεο ως τ γερατειά.
.        Τ Ζάλογγο καθίσταται, τσι, μαζ μ τ «κρυφ σχολειό», προνομιακς στόχος το θνο-ποδομητικο γχειρήματος, ὅπως καταδεικνύεται καὶ ἀπὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Ἀλέξη Πολίτη για τὸν χορὸ τοῦ Ζαλόγγου – ἀνακοίνωσή του σὲ συνέδριο, μὲ τὸν εὔγλωττο τίτλο, «Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 23-24 Νοεμβρίου 2005, στὴ Σχολὴ Μωραΐτη. Ο Α. Πολίτης, γράφει: «Ὁ Χορὸς τοῦ Ζαλόγγου ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὶς μυθοποιημένες ἐκδοχὲς τῶν κλεφταρματολῶν καὶ τῶν ἀλλεπάλληλων ἐξεγέρσεων κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, τὸ συμπληρωματικὸ ταίρι τοῦ Κρυφοῦ σχολειοῦ: παιδεία καὶ ἀνδρεία συνιστοῦν τὰ ἀγκωνάρια κάθε ἰδεολογήματος γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ἑλληνικὴ φυλὴ»[2].
.           στόχος χει τεθε: φο χει πλέον ερύτατα πονομιμοποιηθε τ «Κρυφ Σχολει» –δηλαδή, ο γνες γι τν παιδεία κα σχετικ συμβολ τς ρθοδοξίας, στ διάρκεια τς Τουρκοκρατίας–, θ πρέπει τ ργο ν λοκληρωθε μ τν πονομιμοποίηση τς κλεφτουρις. Κα τί πι συμβολικ π τ Σούλι κα τν χορ το Ζαλόγγου;
.            Ἂς προσέξουμε ὅμως. Ἂν τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ἀποτελεῖ μία κατασκευὴ ἐκ τοῦ μηδενός, ὁ πυρήνας τῶν γεγονότων τοῦ Ζαλόγγου ὐπῆρξε. Βέβαια οἱ ὑπερασπιστὲς κι οἱ προδότες τοῦ Σουλίου, ὅπως κι οἱ γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν, δὲν εἶχαν –ἐκεῖνα ἀκόμα τὰ χρόνια, 1803– ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων· Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί – αὐτὸ εἶναι ὅμως ἄλλο ζήτημα. Ὡς πρὸς τὸ ἴδιο τὸ γεγονός, ἡ μυθοποίηση βρίσκεται μονάχα στὴν ἐξιδανίκευση, στὸ χορό· αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ διαφορετικὸ καὶ τὸ ἐξαιρετικό, ἐπειδὴ αὐτοκτονίες ἀπελπισμένων, ἀκόμα καὶ ὁμαδικές, δὲν εἶναι κάτι τὸ πρωτόγνωρο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία [3].
.            Στὸ Σούλι, λοιπόν, συνωστίζονταν οἱ «ὑπερασπιστές» του, οἱ «προδότες» καθὼς καὶ οἱ «γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν», κάτι, ποὺ ὅπως δηλώνει ὁ συγγραφέας, δὲν συνιστᾶ ἀφ’ ἑαυτοῦ τίποτε τὸ ἐξαιρετικό. Ἀποσιωπᾶ, βέβαια, τὰ μωρὰ καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ ἔριξαν οἱ Σουλιώτισσες στὸ βάραθρο, «γιὰ νὰ μὴ γίνουν σκλάβοι στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν τους», ὅπως ἀναφέρει ὁ Χόλλαντ! Ἄλλωστε –ἔσχατο ἐπιχείρημα– οἱ Σουλιῶτες δὲν ἦταν… κἂν Ἕλληνες! Ἀξιοπρόσεχτη καὶ ἡ τεχνικὴ τῆς στρέβλωσης. Ἡ ἀπόφανση ξεκινᾶ μὲ μία ἤπια σχετικῶς διατύπωση: «δὲν εἶχαν ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων», γιὰ νὰ καταλήξει «Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί»!
.            Ὅσο γιὰ τὴν Ψιμούλη, στὴν ἴδια κατεύθυνση, ἀμφισβητεῖ ἀκόμα καὶ τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς αὐτοχειρίας.
.            Ἔτσι στρατεύματα τοῦ Ἀλῆ ἐπιτίθενται αἰφνιδιαστικὰ στοὺς Σουλιῶτες ποὺ ἔχουν καταφύγει στὸ Ζάλογγο. [ ] Στὴ διάρκεια τῆς διεξαγόμενης σὲ στενωποὺς καὶ μονοπάτια τοῦ ὄρους, μάχης, μέρος τῶν γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε εἴτε ἀπωθούμενο στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ ἀπὸ τοὺς ὀπισθοχωροῦντες μαχητὲς εἴτε μὲ ἀπόφαση τῶν γυναικῶν νὰ προτιμήσουν γι’ αὐτὲς καὶ τὰ παιδιά τους τὸν ἑκούσιο θάνατο παρὰ μία ὀδυνηρὴ αἱματοχυσία καὶ αἰχμαλωσία. [4].

 .           Ἴσως, ἐν τέλει, ἐδῶ νὰ βρίσκεται ἡ ἀφετηρία τοῦ φάσματος τοῦ «συνωστισμοῦ», ποὺ κατατρύχει τοὺς Ἕλληνες ἀποδομητές, συνωστισμένοι στὴ Σμύρνη…, συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

[1] Βάσω Ψιμούλη, Σούλι καὶ Σουλιῶτες, Ἑστία, Ἀθήνα  2006, σ. 471.

[2] Ἀλέξης Πολίτης , «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”. Πληροφοριακοὶ πομποί, πομποὶ ἀναμετάδοσης, δέκτες πρόσληψης», στὸ Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα, ΕΣΝΠΓΠ–ΣΜ, Ἀθήνα 2007, σσ. 267-298.  σ. 282.

[3] Α. Πολίτης, «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”…», ὅ.π., σ. 282.

[4] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ὅ.π., σσ. 439-440.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΧΕΔΙΟΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΣΧΕΔΙΟΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
Τοῦ κ. Ἠλία Δ. Μπάκου,
Δρ. Θεολογίας – Φιλολογίας

Ὅσοι παρακολουθοῦμε τίς σχέσεις Ἐκκλησίας καί Πολιτείας ἀφ᾽ ἑνός καί τήν ἐξέλιξη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στήν Πρωτοβάθμια καί Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση ἀφ᾽ ἑτέρου, τά τελευταῖα χρόνια, διαπιστώνουμε ὅτι: Ἐπιχειρεῖται μέ τή «μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ», πολλαπλῶς ἔμμεση ἀποδόμηση καί συρρίκνωση τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Ἄλλοτε ἀμφισβητοῦνται εὐθέως καί ἄλλοτε πλαγίως ἐμπράγματα δικαιώματά της καί ἄλλοτε τό πνευματικό, θεολογικό καί ἐκκλησιολογικό της ἔργο. Ἀκόμα καί ἡ Ἐκκλησιαστική της ἱστορία καί τό κοινωνικό της ἔργο. Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀντιστρατεύονται λυσσαλέα τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καί καταπολεμοῦν τό θεολογικό καί ἐκκλησιολογικό γνώρισμα καί χαρακτῆρα της. Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν κάποιος ἰσχυρισθεῖ ὅτι κάτω ἀπό τίς συμπεριφορές αὐτές ὑποκρύπτονται: χριστιανοκατηγορία, Χριστομαχία, ἀποστασία Πίστεως καί νεοειδωλολατρία μέ ἀφορμή τά ὅποια ὑλικά ἤ ἠθικά σκάνδαλα τῆς Ἐκκλησίας, καί ὅπου αὐτά δέν ὑπάρχουν κατασκευάζονται καί μεγεθύνονται.Μέ ἄλλα λόγια ἔχουμε μιά νέας μορφῆς εἰκονομαχία….
Ἡ ἀποδόμηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί τῆς Μιᾶς, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ κατά τήν τελευταία δεκαετία διέρχεται τίς παρακάτω φάσεις:
Πρώτη φάση: ἡ σχετικοποίηση τῶν πάντων: πίστεως, ἱστορίας, πολιτισμοῦ καί γεωγραφικοῦ χώρου. Γιά τήν ἐπίτευξη τῶν ἀνωτέρω τό ἔτος 2001 ὕστερα ἀπό κοινή συμφωνία τῶν ὙπουργῶνἘξωτερικῶν Ἑλλάδος καί Τουρκίας ψηφίζεται ἀπό τήν Ἑλληνική Κυβέρνηση ὁ Νόμος 2929 (Ἐφημερίς τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, τεῦχος πρῶτο, ἀριθμ. Φύλλου 142/27 Ἰουνίου 2001).Ὁ Νόμος αὐτός προβλέπει τή σύσταση «κοινῆς Ἑλληνοτουρκικῆς Ἐπιτροπῆς», ἡ ὁποία θά «συνάπτει τά ἐκτελεστικά προγράμματα» (ἄρθρο 9) καί τά μέλη της, –Ἕλληνες καί Τοῦρκοι –, «θά συνεργάζονται στήν παρουσίαση τῆς ἱστορίας, τῆς γεωγραφίας, τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς οἰκονομίας τῆς ἄλλης χώρας» (ἄρθρο 1).Ὁ ἀναγνώστης ἄς σχολιάσει τούς ὅρους: «ἱστορία, γεωγραφία, πολιτισμός», ἄς κάνει τίς ἀναγωγές του σέ πραγματικά γεγονότα καί ἄς ἐξαγάγει τά συμπεράσματά του. Μέ βάση λοιπόν αὐτόν τόν Νόμο συντάχθηκαν τά Ἀναλυτικά Προγράμματα, (ΦΕΚ 303, τεῦχοςΒ/ 13–3–2003), σύμφωνα μέ τά ὁποῖα συντάχθηκαν τά σχολικά μας Βιβλία Λογοτεχνίας, Ἱστορίας, Θρησκευτικῶν κ.λπ. Ἔτσι γίνεται κατανοητόν, γιατί γράφεται «ὁ συνωστισμός τῶν Ἑλλήνων στή Σμύρνη», γιατί ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιτάφιου γίνεται «πᾶμε βόλτα τό Χριστό», γιατί στά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά ἀπαιτοῦν ἀπό τούς μαθητές: «Μέ βάση τίς βελτιωτικές ἐπεμβάσεις, πού ἀναφέρονται στό κείμενο, νά γράψετε τίς προδιαγραφές γιά τήν ἐμφάνιση καί τή συμπεριφορά τῆς ἰδεώδους ἑταίρας», γιατί στά Θρησκευτικά ἀποδομεῖται τό δόγμα τῆς πίστεως, ἡ Λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, παραλείπονται ἱστορικά γεγονότα καί ἱερά πρόσωπα, καί ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου γίνεται «Εὐαγγελισμός τῆς Μαρίας» καί συλλήβδην παραλείπεται ὁ ἑορταστικός κύκλος τῆς Ἐκκλησίας. Στή φάση αὐτή στρεβλώνεται, παραλείπεται καί λοιδωρεῖται τό περιεχόμενο τῆς πίστεως, τό χριστιανικό ἦθος καί οἱ φορεῖς του.
Ἡ δεύτερη φάση ἀποδόμησης καί συρρίκνωσης τῆς πίστεως εἶναι ἡ ἀποθεσμοποίηση τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν Πολιτεία κατά τή μέθοδο τῆς σαλαμοποιήσεως, μέ τίς παρακάτω ἐνέργειές της: α/, ἡ μή ἀναγραφή τοῦ Θρησκεύματος στίς πολιτικές ταυτότητες καί πρό αὐτοῦ ἡ προσπάθεια ὑποχρεωτικῆς ἐπιβολῆς τοῦ πολιτικοῦ γάμου καί στούς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας• β/, ἡ ἀνάκληση– κατάργηση ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων τό 2007 τῆς ἐγκυκλίου, πού ἐπέτρεπε τήν ἐξομολόγηση τῶν μαθητῶν–ἀσφαλῶς προαιρετικά• γ/, ἡ ψήφιση νόμου «περί ἐλεύθερης συμβίωσης» καί δ/, οἱ περιβόητες ἐγκύκλιοι περί ἀπαλλαγῆς τῶν μαθητῶν ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, οἱ ὁποῖες πρόσθεσαν πολλά προβλήματα καί στό Ὑπουργεῖο καί στήν Ἐκπαίδευση, ἰδίως ὅμως στόν θεολογικό κόσμο καί στό κῦρος τοῦ ἴδιου τοῦ μαθήματος. Ἀναλυτικώτερα οἱ ἐγκύκλιοι αὐτές δημιούργησαν σύγχυση περί τοῦ πρακτέου καί καλεῖται ὁ Ὑπουργός Παιδείας νά ἐκδόσει νέα καθαρή καί σαφῆ ἐγκύκλιο περί ἀπαλλαγῆς ἤ μή ἀπό τό μάθημα.
Κάποιοι θεολόγοι τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, μέ δική τους πρωτοβουλία σέ Ὑπόμνημά τους πρός τόν Ὑπουργό Παιδείας, μέ ἀφορμή τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀποφαίνονται περί συνταγματικῶν καί νομοθετικῶν ἀλλαγῶν καί περί ἀποχαρακτηρισμοῦ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἐρήμην τῆς Ἐκκλησίας. Προτείνεται δηλ. ὁ διά Νόμου χωρισμός Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. «Στῶμεν καλῶς: Μέ τό ὑπόμνημά τους αὐτό οἱ συνάδελφοι τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου καί μέ τόν ἰσχυρισμό τους ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νά γίνει θρησκειολογικό, γνωσιολογικό, πολιτισμικό ἀποκαλύπτουν ὅτι βρίσκονται πολύ κοντά στό Νόμο 2929/2001 καί στή σύσταση τῆς Ε.Ε. 1720/2005.Σημειωτέον ὅτι μέ τήν ἐπίβλεψή τους συντάχθηκαν τά Ἀναλυτικά Προγράμματα καί μέ τίς ὁδηγίες τους γράφτηκαν τά σχολικά βιβλία καί εἶναι οἱ ἴδιοι, πού συμβουλεύουν καί καθοδηγοῦν τούς θεολόγους σχολικούς συμβούλους. Κατανοοῦμε τή θεολογική ἀγωνία τῶν συναδέλφων, ἀδυνατοῦμε ὅμως νά υἱοθετήσουμε τίς ὅποιες ἀκρότητες. Ἐκπτώσεις σέ θέματα πίστεως δέν ἐπιτρέπονται.
Κλείνουμε μέ τήν παρατήρηση: Ὅσοι νομίζουν πώς, ἄν τό μάθημα γίνει θρησκειολογικό, θά διατηρήσουμε καί τά ἐπαγγελματικά μας ἤ ἄλλα προνόμια, πού ἔχουμε σήμερα, σφάλλονται οἰκτρά. Τό κόστος αὐτό θά τό πληρώσουν πρῶτα οἱ Θεολογικές Σχολές καί οἱ θεολόγοι ἐκπαιδευτικοί, περισσότερο τό ἔθνος ὁλόκληρο καί ἔπειτα ἡ Ἐκκλησία κατά τό ἀνθρώπινον, ἡ ὁποία πρέπει νά παρακολουθήσει τό θέμα στενώτερα καί νά λάβει ἀποτελεσματικά μέτρα. Γι᾽ αὐτούς τούς λόγους ἡ μέν Ἐκκλησία «ὀρθοτομεῖ τόν λόγον τῆς ἀληθείας» σταθερά καί πολύφωνα ὄχι ὅμως συντόνως καί εὔτολμα, ἐνῶ ἡ Πολιτεία διαχειρίζεται τό σοβαρό αὐτό θέμα ἐρασιτεχνικά.
ΠΗΓΗ: ἐφημ.«Ὀρθόδοξος Τύπος», 26.11.2010
Διαδίκτυο: «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ» thriskeftika.blogspot.com

»

, ,

Σχολιάστε