Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀξίες

«ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΡΙΑ ΚΙΛΑ. ΘΕΛΕΙ ΑΙΜΑ, ΘΕΛΕΙ ΘΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ». (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

ερώνυμος: Δν συμφων μ τν ποκαθήλωση τν εκόνων
π τ σχολεα

.              Σαφὲς μήνυμα πρὸς κάθε κατεύθυνση, ἔστειλε σήμερα ἀπὸ τὸ Ἄργος ὁ μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος, ὅτι δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν «προοδευτικὴ» ἀντίληψη τῆς ἀποκαθήλωσης τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες.
.             Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος χοροστάτησε πολυαρχιερατικοῦ συλλείτουργου, γιὰ τὸν πολιοῦχο καὶ προστάτη τοῦ Ἄργους, ἅγιο Πέτρο, ἐπίσκοπο Ἄργους, τὸν θαυματουργό, στὸ κήρυγμά του, ἀφοῦ ἀναφέρθηκε στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες τῶν φωτογραφιῶν μὲ τοὺς ἥρωες τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης, ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς» καὶ τοὺς «μοντέρνους», ὑπογράμμισε ὅτι, «ὑπάρχει σκέψη νὰ κατέβει ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, γιατί οἱ μουσουλμάνοι καὶ οἱ ἄλλοι, ὅταν μπαίνουν, βλέπουν τὸν ἐσταυρωμένο. Ποῦ βρισκόμαστε; καὶ περιμένουμε λύση στὸ πρόβλημα; Ὄχι».
.               Συμπληρώνοντας, «ὅποια λύση καὶ νὰ βρεθεῖ, ἔξω ἀπὸ αὐτὰ θὰ εἶναι ἀσπιρίνη, ποὺ θὰ περάσει λίγο ὁ πόνος καὶ μετὰ ἀπὸ δέκα ἡμέρες θὰ ξανάρθει πάλι. Ἂν δὲν ἀλλάξουμε κι ἂν δὲν ἑνωθοῦμε γύρω ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν θλίψη δὲν θὰ θεραπευθοῦμε».
.             Ὁ ἀρχιεπίσκοπος τόνισε πὼς χάθηκαν οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές μας καὶ τόνισε χαρακτηριστικά, «ο ξίες δν εναι στ σοπερ μάρκετ ν πμε ν πάρουμε τρία κιλά. Θέλει αμα, θέλει θυσία κα γώνα».
.             Ἐπιπλέον, μὲ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐρωτηθεὶς γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, ὁ μακαριώτατος ἐπανέλαβε τὴν πρόθεσή του, γιὰ ἀξιοποίηση τῆς περιουσίας ποὺ ἔχει ἡ Ἐκκλησία μὲ στόχο τὰ ἔσοδα νὰ διατεθοῦν γιὰ νὰ ἀντιμετωπιστοῦν δυσκολίες καὶ τόνισε, πὼς σὲ καμία περίπτωση ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία δὲν θὰ πουληθεῖ, οὔτε θὰ δοθεῖ σὲ προσωπα καὶ φορεῖς.

 ΠΗΓΗ: ethnos.gr

,

Σχολιάστε

ΠΟΘΕΝ ΑΡΞΩΜΑΙ ΘΡΗΝΕΙΝ; Ἀξίες καὶ ἀξιώματα (Χαρ. Μπούσιας)

Ἀξίες καὶ ἀξιώματα. Πόθεν ἄρξωμαι θρηνεῖν;

 Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»

ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                   Οἱ ἀξίες ποὺ κρύβουμε μέσα στὶς ψυχές μας καὶ αὐτὲς ποὺ θέλουμε νὰ κυβερνοῦν τὴν κοινωνία μας εἶναι διαχρονικές. Μοιάζουν μὲ τοὺς πολύτιμους μαργαρίτες, ποὺ ὅσο πιὸ πολυεδρικοὶ εἶναι τόσο περισσότερη ἀξία μᾶς προσδίδουν στὶς τράπεζες τῶν ἀνθρώπων, ὅλων μας ποὺ θέλουμε νὰ μετροῦμε τὶς «ἀξίες» μὲ μέτρα καὶ σταθμὰ ἀντικειμενικά.
.                   Σήμερα, δυστυχῶς, οἱ ἀξίες ἐκλείπουν καί, φυσικά, δὲν κυβερνοῦν. Ἡ ἔλλειψή τους φαίνεται στὶς πράξεις μας, εἴτε ὡς ἁπλῶν ἀνωνύμων πολιτῶν, εἴτε ὡς ἐπωνύμων, ἐφ’ ὅσον δὲν συνταυτίζονται μὲ τὰ λόγια μας. Εἴμαστε ἄνθρωποι τῆς ἐπιφάνειας στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι καὶ δὲν βρίσκουμε «τὴν πρᾶξιν εἰς θεωρίας ἐπίβασιν». Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ νεολαία μας, τὰ νεαρὰ βλαστάρια μας, τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ καὶ οἱ μεγαλύτεροι, ὅλος ὁ κόσμος ποὺ μᾶς περιβάλλει, δὲν μᾶς δείχνει ἐμπιστοσύνη καὶ δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ. Δὲν ἀποτελοῦμε, ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι, «πρότυπα πρὸς μίμησιν» τῶν νεωτέρων, γιατὶ δὲν ἐμφορούμαστε ἀπὸ ἦθος καὶ γνήσιες χριστιανικὲς ἀρχές. Ἐπιδιώκουμε ἀξιώματα καὶ ἀναρρίχηση σὲ ὑψηλὲς κοινωνικές, πολιτικὲς καὶ πολιτειακὲς θέσεις, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ ἀποτελοῦμε ἀξίες. Λησμονοῦμε ὅτι ἡ ἀξία σὲ ὅλους μας, στοὺς κυβερνῆτες, στοὺς καθηγητές, στοὺς ἡγέτες, στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες, στοὺς δικαστικούς, στοὺς στρατιωτικοὺς καὶ γενικὰ στὴν ἡγεσία τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, ἀλλὰ καὶ καὶ σὲ ὅλο τὸ κυβερνώμενο πλήρωμα, ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἀπαξία. Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ ποὺ ὅλοι μας δὲν κυβερνοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ὡς ἐκ τούτου μᾶς κυβερνοῦν ἀνάξιοι ἄρχοντες. Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ ποὺ σὲ ὅλο τὸ φυτικὸ βασίλειο, ἀφοῦ κανένα φυτὸ δὲν διεκδικεῖ τὰ πρωτεῖα, βασιλεύει τὸ ἀγκάθι. Δὲν γινόμαστε φωτεινὰ παραδείγματα γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν φωτίζουμε τὴ σκοτεινιὰ τοῦ κόσμου μὲ τὸ φῶς τῆς ἠθικῆς μας ὑποστάσεως, τῆς ἀνιδιοτέλειας, τῆς κενωτικῆς ἀγάπης στὴν ὑπηρεσία τοῦ πλησίον. Θέλουλε νὰ ἄρχουμε καὶ ὄχι νὰ διακονοῦμε. Δὲν ἔχουμε μάθει νὰ προσφέρουμε, νὰ παρέχουμε τὴν εὐεργετική μας διακονία ὡς ἀνάσσα ζωῆς, γιὰ διακονία χωρὶς διάκριση τοὺς γύρω μας. Δὲν ἀντηχοῦν στὰ αὐτιά μας τὰ λόγια τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεώς τοῦ Κυρίου μας: «Οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι» (Ματθ. κ´ 28).
.               Τόσα χρόνια ποὺ ἡ ἠθικὴ ἔπαιρνε τὸν κατήφορο, τόσα χρόνια ποὺ βλέπαμε τὶς ἠθικὲς ἀξίες νὰ ἀπαξιοῦνται τὴν μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλη, τόσα χρόνια ποὺ ἡ διαφθορὰ τῶν συνειδήσεων γινόταν ὁρατὴ ἀπὸ ὅλους μας καὶ βλέπαμε νὰ δίνει ἀξίες καὶ ἀξιώματα σὲ ἀπαξίες καὶ ἀνάξιους συνανθρώπους μας, ἐνῶ ταυτόχρονα ἀπαξίωνε τὸν κοινωνικὸ ἱστό, ἐμεῖς ἀδιαφορούσαμε καὶ μάλιστα δικαιολογούσαμε τὴν ἀδιαφορία μας μέ, ἀλλοίμονο, τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν: «Πονηροὶ καὶ γόητες προκόψωσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον» (Β´ Τιμ. γ´ 13). Ἐμεῖς θεωρούσαμε ὅτι εἴμαστε οἱ καλοὶ καὶ ἄλλοι εἶναι οἱ κακοί, αὐτοὶ ποὺ μὲ πονηριὲς προκόβουν καὶ καταδυναστεύουν τὸν κόσμο. Αὐτὸ εἶναι πλάνη, δὲν εἶναι ἀλήθεια. Εἶναι πλάνη καὶ μάλιστα μεγάλη, γιατὶ ἀδιαφορούσαμε καὶ γιατὶ μεταθέταμε τὶς εὐθῦνες στοὺς ἄλλους νίπτοντες ὡς Πόντιοι Πιλᾶτοι τὰ χέρια μας. Ὅμως ἡ ἀδιαφορία ὅλων μας εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔφθασε στὸ κατώφλι τῆς παρακμῆς. Ἡ ἠθικὴ κρίση εἶχε καὶ ἀκόμη ἔχει παρασύρει καὶ ἐμᾶς καὶ μᾶς στριφογυρίζει στὴν ἀνεμοζάλη τῆς ἀπαξίας, τοῦ ἐθελοτυφλισμοῦ καὶ τῆς ἀρνήσεως πνευματικῆς ἀντιστάσεως λέγοντας: «Ὠχ ἀδελφέ! Ἐγὼ θὰ διορθώσω τὴν κοινωνία»;
.            Ἀλλοίμονο, εἴμαστε χλιαροὶ στὴ πίστη, εἴμαστε φαρισαῖοι στὴ συμπεριφορά, εἴμαστε ἀνακόλουθοι στὴν πορεία ζωῆς μας, τόσο ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος νὰ θέλει νὰ μᾶς ἀποστραφεῖ, «μὴ γένοιτο», νὰ θέλει νὰ μᾶς ἐμέσει, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τῆς Ἀποκαλύψεως: «Οἶδα ὅτι χλιαρὸς εἶ καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. γ´ 16). Θαυμάζουμε κάποιους γύρω μας, ποὺ ἂν καὶ εἶναι ἐλάχιστοι, ὅμως εἶναι ἀκραιφνεῖς, καθαροί, ἄμεμπτοι, ὑψηλοῦ ἠθικοῦ ἀναστήματος. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ὁδοδεῖκτες μας στὴν κατάκτηση τῆς ἀρετῆς μέσα ἀπὸ τὴν κοινωνική μας συμπεριφορά. Εἶναι τὰ πρότυπα ὅλων μας πού, ὅπως καὶ αὐτῶν, τὸ «πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ´ 20). Προβάλλονται απόλυτα στὴν ἡρωϊκὴ μορφὴ τοῦ φιλοπάτριδος ἥρωα, τοῦ Ναύαρχου Κουντουριώτη, ὁ ὁποῖος στὴ διαθήκη του ἔγραφε: «Ἔζησα πιστὸς εἰς τὴν Χριστιανικὴν θρησκείαν καὶ εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ἠγάπησα δι’ ὅλης τῆς ψυχῆς μου τὴν πατρίδα μου. Κατὰ τὸ μέτρον τῶν δυνάμεών μου καὶ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἐξετέλεσα τὸ καθῆκόν μου. Ἀτενίζω ἤρεμος τὴν κρίσιν τῆς ἱστορίας.».
.                 Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅσο ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ νὰ διατηρήσει μέσα του τὸ «νοητὸ μαργαρίτη» τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τόσο αὐτὸς αὐξάνει τὴν ἀξία του. Ἀπομακρύνει ὅ,τι στέκεται ἐμπόδιο σὲ αὐτὴν τὴν ἀγάπη. Καταφρονεῖ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ, τὰ ὑπάρχοντα, τὰ ἀξιώματα, τὶς κοσμικὲς ἀπολαύσεις, ἐπειδὴ τίποτα δὲν ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη κρίνει, σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, τὴ γενναιότητα τοῦ χριστιανοῦ κατὰ τὶς προσπάθειες τοῦ πνευματικοῦ του ἀγώνα. Καὶ ἡ γενναιότητα κρίνεται ἀπὸ τὸν βαθμὸ συνεργίας τοῦ ἀνθρώπου στὸ θεϊκὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας του. Γι’ αὐτό, διδάσκει ὁ ἅγιος Πατέρας, γενναῖος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ διακρίνεται ὄχι γιὰ τὰ φυσικὰ καὶ ἔμφυτα χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ἀλλὰ γιὰ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα, τὰ κατορθώματα ποὺ πέτυχε μὲ τοὺς δικούς του κόπους. «Δι’ οἰκείων πόνων» καὶ κυρίως μὲ τὴν ἀνδρεία τῆς ἀγάπης, καὶ ὄχι μὲ θαύματα καὶ σημεῖα, ἀναγνωρίζει ὁ Χριστὸς τοὺς μαθητές Του. Ὡς συνειδητοὶ Χριστιανοὶ γνωρίζουμε, ὅτι ἡ ἀληθινὴ χαρά, ἡ εὐφροσύνη δὲν ὑπάρχει στὰ ἐξωτερικὰ πράγματα, στὴν καλοπέραση, στὴν ἐνδυμασία, στὰ ἀξιώματα, στὴν πολυτέλεια καὶ στὴν ἐν γένει τρυφηλὴ ζωή, γιατὶ δὲν περνάει στὴν καρδιά, ἀλλὰ εἶναι ἐπιδερμικὴ καὶ μένει στὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ πραγματικὴ εὐφροσύνη βρίσκεται στὴν καρδιά, στὴ σκέψη ποὺ σκέπτεται τὰ ἄϋλα καὶ ἀσώματα, στὴν καρδιὰ ποὺ ἀγαπᾶ, ποὺ συγχαίρει στὴ χαρὰ τῶν ἄλλων καὶ συμμετέχει στὴ λύπη τους. Ἔκφραση τῆς εὐφροσύνης αὐτῆς ἀποτελεῖ καὶ ἡ ἀπόδοση τιμῆς στοὺς γύρω μας, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ ἀνιδιοτελῆ, ἀγαπητικὴ καρδιά, ἀπὸ καρδιὰ ποὺ «χαίρει μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίει μετὰ κλαιόντων» ( Ῥωμ. ιβ´ 15).
.                      Τώρα «πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν», ἀφοῦ οἱ ἀξίες ἐξέπεσαν; Διερωτώμαστε καὶ ψάχνουμε νὰ βροῦμε τὸ «μήτο τῆς Ἀριάδνης». Ἀπὸ ποὺ νὰ ξεκινήσουμε τὸ θρῆνο, τὸν κοπετό, τὸν ὀδυρμό; Ἀπὸ τὸ θέμα τοῦ γάμου, ὅπου τὸ μυστήριο ἐξέπεσε σὲ πολιτικὴ δεξίωση ἢ σύμφωνο συμβιώσεως; Ἀπὸ τὸ θέμα τῆς τεκνογονίας, ὅπου ἔχει διαμορφωθεῖ καὶ τείνει νὰ παγιωθεῖ μεταξὺ τῶν ζευγαριῶν, δυστυχῶς, μία κατάσταση, ἡ ὁποία ἀποσπᾶ τὸ γάμο ἀπὸ τὴν τεκνογονία; Ἀπὸ τὸ θέμα τῆς βαπτίσεως τῶν παιδιῶν ποὺ προσπαθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους νὰ τὴν ἀντικαταστήσουν μὲ ἁπλῆ ὀνοματοθεσία στὸ ληξιαρχεῖο; Ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ἐκπτώσεως στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἱερωσύνης, ὅπου ἐφαρμόζεται ἡ οἰκονομία ἀντὶ τοῦ κανόνος; Ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ἐκπτώσεως στὶς ἠθικὲς ἀπαιτήσεις τῆς ἱερᾶς μας παραδόσεως γιὰ τὴν προσέλευση τῶν πιστῶν στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Δυστυχῶς, καταντήσαμε «φάροι ἐσβεσμένοι ἀντί τηλαυγεῖς», χλιαροὶ στὴν πίστη ἀντί θερμοί, ὄντες «φιλήδονοι μᾶλλον, ἤ φιλόθεοι» (Β´ Τιμόθ. γ´ 4). Ἀποδομοῦντες ὅμως τὴν ἐκκλησιαστική μας Παράδοση καταστρατηγοῦμε τὴν ἔννοια τῆς εὐλογημένης οἰκονομίας, τὴν ὁποία δεχόμαστε μόνο ὡς ἐπικάλυμμα τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐγκλημάτων κατὰ τῆς πίστεως. Μὲ ὀδύνη καὶ θλίψη βλέπουμε τὴν καταφρόνηση τῶν νόμων ποὺ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, ἡ ὁποία μᾶς ἀνοίγει πληγὲς ποὺ πυορροοῦν καὶ ἐπέρχεται τρέχοντας «ἀτιμία καὶ ὄνειδος» (Παροιμ. ΙΗ´ 3). Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριό μας νὰ μὴ μνησθεῖ τῶν ἀνομιῶν μας καὶ τῶν ἐκπτώσεών μας. Καὶ ἂς μᾶς συγκρατεῖ κατὰ κύριο λόγο στὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας, μακριὰ ἀπὸ οἰκουμενιστικὲς τακτικές, συγκρητισμοὺς καὶ ἐκπτώσεις σὲ θέματα δογμάτων, ποὺ καταδικάζονται ἀπερίφραστα ἀπὸ τοὺς Θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνες, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ θεηγόρο ὅμιλο ὅλων τῶν θεοφόρων Πατέρων. Ἡ προσβολὴ καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ θεία ἐκδίκηση. Ἄς γίνουμε, λοιπόν, ὅλοι πολὺ προσεκτικοί, διότι περιπίπτουμε σὲ πλάνη, καθ᾽ ὅσον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ξεκάθαρος πρὸς ὅσους προσβάλλουν τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησία Του: «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι´ 31). Τηροῦντες τοὺς θείους νόμους ἀποκτοῦμε ἀξία καὶ ἂν δώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀποκτήσουμε καὶ ἀξιώματα, ποὺ δὲν σώζουν, αὐτὰ θὰ ὁδηγήσουν σὲ πρόοδο τῆς κοινωνίας μας, στὴν ἐπικράτηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅπως στὸν οὐρανό, ἔτσι καὶ στὴ γῆ.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
1-2-15

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ «Ἀναπροσαρμογὴ τῶν στόχων τῆς παιδείας ἐπάνω σὲ βάσεις ἑλληνορθόδοξες καὶ μακριὰ ἀπὸ συμπλέγματα ἠττοπάθειας καὶ θολοκουλτούρας». (Κ. Χολέβας)

Πρότυπα καὶ ἀξίες γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῆς νεολαίας

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 29.01.2013

.          Ἡ αὐριανὴ ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν φέρνει στὴν ἐπικαιρότητα τὸ αἴτημα νὰ συνδυάσουμε τὰ κείμενα καὶ τὰ διδάγματα τῶν μεγάλων αὐτῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς σύγχρονες ἀνάγκες τῆς παιδείας καὶ μὲ τὴν κρίση ποὺ βιώνουμε. Πιστεύω ὅτι σὲ μία δύσκολη ἐποχή, ὅπως εἶναι ἡ σημερινή, ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία μπορεῖ νὰ καλλιεργήσει μηνύματα αἰσιοδοξίας καὶ νὰ δώσει πρότυπα ζωῆς στὰ παιδιά μας.
.          Ὅταν διαβάζει κάποιος τὰ βιβλία διάφορων τάξεων καὶ ἐπιπέδων του σχολείου διερωτᾶται γιατί ταλαιπωροῦμε τοὺς νέους μας χωρὶς ἀξίες καὶ πρότυπα. Ἔχει ἐπικρατήσει μία δῆθεν προοδευτικὴ ἀντίληψη ποὺ θεωρεῖ ξεπερασμένες τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες, οἱ ὁποῖες κράτησαν ὄρθιο τὸ ἔθνος μας ἐπὶ αἰῶνες. Ἐπικρατεῖ ἡ τάση νὰ ὑποτιμῶνται οἱ μάρτυρες, οἱ ἥρωες καὶ οἱ ἀγωνιστὲς τῶν ἐθνικῶν ἰδεωδῶν καὶ νὰ προβάλλονται ὑλιστικὲς ἀξίες ποὺ δὲν ἐμπνέουν. Ἐπιπλέον ἡ πολυδιαφημισμένη πολυπολιτισμικότητα ἀναφέρεται ὡς κύριος στόχος τῶν ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων, ἐνῶ ἔχει ἀποτύχει σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ὅπως ὁμολογοῦν οἱ ἡγέτες της. Ἄλλωστε, σὲ ἐποχὲς κρίσης ἕνας λαὸς συσπειρώνεται καὶ ἀποκτᾶ αὐτοπεποίθηση περισσότερο μὲ τὴν προβολὴ τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας καὶ τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ ὄχι μὲ πολυπολιτισμικοὺς χυλοὺς καὶ μὲ διεθνιστικά, δῆθεν ἀνθρωπιστικά, μηνύματα.
.          Ἡ δύσκολη περίοδος ποὺ διανύουμε ἀπαιτεῖ τὴν ἀναπροσαρμογὴ τῶν στόχων τῆς παιδείας ἐπάνω σὲ βάσεις ἑλληνορθόδοξες καὶ μακριὰ ἀπὸ συμπλέγματα ἠττοπάθειας καὶ θολοκουλτούρας. Ἡ γλώσσα μας πρέπει νὰ διδάσκεται ὡς ἑνιαία, ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες μέχρι τὶς νεότερες μορφές της. κατάργηση το πολυτονικο πρέπει ν πανεξεταστε, διότι πέφερε νορθογραφία κα αξησε τς δυσλεξίες κα μαθησιακς δυσχέρειες. Τὰ κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας πρέπει νὰ βασιστοῦν σὲ νέα σχολικὰ ἐγχειρίδια, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπαναφέρουν τοὺς μεγάλους λογοτέχνες καὶ ποιητὲς καὶ δὲν θὰ καλλιεργοῦν τὴν ἀπαισιοδοξία ποὺ παρατηρῶ σήμερα σὲ διδασκόμενα κείμενα. Ἡ Ἱστορία πρέπει νὰ καλλιεργεῖ τὸν ὑγιῆ πατριωτισμὸ μακριὰ ἀπὸ λογικὲς «συνωστισμοῦ», τουρκολαγνείας καὶ μαρξίζοντος ὑλισμοῦ. Οἱ νέοι μας ἀναζητοῦν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια καὶ ἡρωικὰ πρότυπα. Γιατί τοὺς τὰ στερήσαμε κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια;
.          Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νὰ παραμείνει ὀρθόδοξο χριστιανικὸ καὶ νὰ ἀπορριφθοῦν οἱ προτάσεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῆς ΔΗΜ.ΑΡ. γιὰ θρησκειολογικὸ μάθημα. Ἕνα μάθημα ἀποχριστιανοποιημένο ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ στοιχειώδεις παιδαγωγικὲς ἀρχὲς καί, σὺν τοῖς ἄλλοις, εἶναι ἀντισυνταγματικό, ὅπως κατέδειξε μὲ ἐννέα σχετικὲς ἐπισημάνσεις της ἡ πρόσφατη ἀπόφαση γιὰ τὰ Θρησκευτικὰ τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων. Σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως -πλὴν τῆς Γαλλίας- τὸ μάθημα ὑπάρχει ὡς βασικὸ μέσο διαπλάσεως ἤθους καὶ ἀλλοῦ περισσότερο, ἀλλοῦ λιγότερο τὸ περιεχόμενο βασίζεται στὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία κάθε λαοῦ. Ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία εἶναι ἀκόμη πιὸ ἀναγκαία σήμερα ποὺ ἡ ἀλληλεγγύη πρὸς τὸν συνάνθρωπο εἶναι τὸ ζητούμενο ἐν μέσῳ οἰκονομικῆς κρίσης. Χρήσιμη θὰ ἦταν καὶ μία ἐγκύκλιος τοῦ ὑπουργείου, μὲ τὴν ὁποία θὰ καλοῦνται ὅλα τὰ σχολεῖα καὶ οἱ ἁρμόδιοι διοικητικοὶ παράγοντες νὰ ἐφαρμόζουν τὴν ὡς ἄνω ἀπόφαση τοῦ Ἐφετείου Χανίων, ὅτι δηλαδὴ οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ μαθητὲς δὲν δικαιοῦνται νὰ ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.
.          Χρωστοῦμε πολλὰ στοὺς νέους μας. Τοὺς ἔχουμε πληγώσει μὲ τὶς συνέπειες τῆς κρίσης, γιὰ τὴν ὁποία οἱ ἴδιοι δὲν εὐθύνονται. Τουλάχιστον ἂς τοὺς ἐφοδιάσουμε μὲ ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ ἐφόδια γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν ὡς ἄνθρωποι καὶ ὡς Ἕλληνες. Νὰ τοὺς μεταδώσουμε μέσῳ τῆς παιδείας τὶς προαιώνιες ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως εἶναι ἡ φιλοπατρία, ἡ δημοκρατία, ἡ θρησκευτικὴ εὐλάβεια, ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη, ἡ παλικαριὰ καὶ ὁ ἡρωισμός, ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ γράμματα, ὁ σεβασμὸς πρὸς τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά μας. Οἱ νέοι διψοῦν γιὰ ἀγῶνες. Ἂς τοὺς δώσουμε ἀξίες καὶ πρότυπα ὥστε οἱ ἀγῶνες τους νὰ εἶναι ὠφέλιμοι γιὰ τὴν κοινωνία καὶ τὴν πατρίδα!

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΒΡΕ ΚΑΦΡΟΙ, ΔΕΝ ΤΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;»

ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4261, Ὀκτώβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ. σχετ. προηγούμενα

1. «ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ»:
 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/10/08/κατάπτυστη-γραμματικὴ/

2. «Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΤΗΜΑ ΙΕΡΟΝ»:
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/10/09/ἡ-γλῶσσα-κτῆμα-ἱερόν/

.        Στὸ σημερινὸ ἀδιέξοδο, ποὺ δημιούργησαν οἱ μαθητευόμενοι μάγοι στὴν Ἐκπαίδευση μὲ τὴν γλωσσικὴ ἀσυναρτησία, τὴν διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας, τὸν παραμερισμὸ τῶν πνευματικῶν καὶ ἐθνικῶν ἀξιῶν, πρέπει νὰ ἐπέμβει μὲ τὸ κύρος ποὺ διαθέτει ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν. Καὶ ὄχι μόνο ἡ Ἀκαδημία. Ὁ λαός μας πρέπει κάποτε νὰ ὑψώσει φωνὴ διαμαρτυρίας. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: “Κάποτε” δὲν ὑπάρχει πλέον. Μόνον “ποτέ” ὑπάρχει!] Κινδυνεύουν τὰ παιδιά μας. Διαστρέφεται ἡ σκέψη τους. Διαφθείρεται τὸ πνεῦμα τους. Καθημερινὸ καὶ πολύωρο εἶναι τὸ «φροντιστήριο» ποὺ παρακολουθοῦν στὴν μικρὴ ὀθόνη. Δυστυχῶς οὔτε μιὰ ἡμέρα δὲν ἔλλειψαν οἱ βιασμοί, οἱ δολοφονίες, οἱ ληστεῖες, τὰ ναρκωτικά, οἱ ἀπάτες… Καὶ ὅπως μὲ ἀγανάκτηση ἔγραφε δημοσιογράφος: «Αὐτὸς ὁ καταιγισμὸς εἰκόνων, τὸ αἶσχος τῆς ἠλιθιότητας τῶν σήριαλ. Ἡ προβολὴ διεφθαρμένων προτύπων… Τὰ παιδιά σας, βρὲ κάφροι, δὲν τὰ σκέφτεστε;»

,

Σχολιάστε

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΕΧΤΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ, ἕνας ἀναχρονισμός, ποὺ μέσα του περιέχει τὴν γενοκτονία τῶν ἀλλοθρήσκων («Ἡ Δύση εἶναι σὲ παρακμή. Ξέχασε τὶς χριστιανικὲς ρίζες της».)

Παγκόσμια σέχτα βαρβαρότητας

Τοῦ Φαήλου Κρανιδιώτη
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 16.09.2012

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ Δύση εἶναι σὲ παρακμή. Ξέχασε τὶς χριστιανικὲς ρίζες της». Ἡ ἀπεμπόληση καὶ «λήθη» τῶν χριστιανικῶν ριζῶν καὶ ἀξιῶν στὴν Δύση δὲν εἶναι παρὰ συνέπεια τῆς ἠθελημένης ἀντιστροφῆς τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ πεισματικὰ πέτυχε ἡ Δύση. Ὁ παραποιημένος καὶ γενετικῶς τροποποιημένος Χριστιανισμός τῆς Δύσεως, ἕνας «χριστιανισμὸς» στὸν ἀντίποδα τοῦ Εὑαγγελίου τῆς Ἐκκλησίας (ἀπὸ τὶς Σταυροφορίες καὶ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση μέχρι τὸ Πρωτεῖο καὶ τὸ Ἀλάθητο τοῦ Πάπα κι ἀπὸ τὸν Ἀπόλυτο Προορισμὸ καὶ τὴν προτεσταντικὴ ἀπόρριψη τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως μέχρι τὴν καλβινικὴ Ἠθική) ἦταν φυσικὸ νὰ ὁδηγήσει τὴν ἴδια τὴν Δύση στὴν σημερινὴ Ἀφασία καὶ Παρακμή. Οἱ υἱοὶ τῆς Ἄγαρ ἦρθαν γιὰ νὰ “παιδαγωγήσουν” ἀποτελεσματικὰ τὴν δυτικὴν ὀφρῦν!

.               Ἡ Δύση, χρόνια τώρα, πριονίζει τὰ πόδια της καὶ βγάζει τὰ μάτια της. Οἱ ΗΠΑ ἔφτιαξαν ἕνα Ἀφγανιστὰν στὰ Βαλκάνια, τὴν Βοσνία. Μὲ διαβατήρια ἀπὸ τὴν χώρα τοῦ Ἀλίγια Ἰζετμπέκοβιτς βρέθηκαν ἀργότερα πολλοὶ τρομοκράτες ποὺ ἔπεφταν νεκροὶ ἢ ζωντανοὶ στὰ χέρια τῶν ἀρχῶν ἀσφαλείας διαφόρων χωρῶν. Ἐκεῖ εἶχαν πάρει καὶ ἐκπαίδευση γιὰ τὴν Τζιχάντ, τὸν ἱερὸ πόλεμο κατὰ τῶν «ἀπίστων».
.               Μουτζαχεντὶν ἀπὸ τὴν Τουρκία, τὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Πακιστάν κι ὅλο τὸν ἀραβικὸ κόσμο πολέμησαν στὸ πλευρὸ ἑνὸς ἰσλαμικοῦ καθεστῶτος, μὲ ρίζες στοὺς συνεργάτες τῶν ναζὶ καὶ τὸ Hantzar Division τῶν Waffen SS. Γιὰ νὰ τοὺς ὑποστηρίξουν οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ οἱ ἄλλοι σύμμαχοι τοῦ ΝΑΤΟ ἰσοπέδωσαν μιὰ χριστιανικὴ εὐρωπαϊκὴ χώρα, τὴν Σερβία.
.               Οἱ ἡμέτεροι χρήσιμοι ἠλίθιοι τῆς «καθεστωτικῆς προόδου» ἐπέχαιραν τότε καὶ δικαιολογοῦσαν τὸ μακελειὸ ἑνὸς ὀρθοδόξου ἔθνους.
.               Κοινὸ μυστικό, ἡ ἁδρὴ χρηματοδότηση τῆς κυβέρνησης Κλίντον ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας, ἑνὸς ἀπὸ τὰ πλέον φασιστικά, μεσαιωνικὰ καθεστῶτα στὸν κόσμο, μέρος τῆς ἐξήγησης τοῦ παραλόγου. Ἡ Ἂλ Κάιντα καὶ ποικίλες παραφυάδες της δὲν εἶναι παρὰ τὸ παρακράτος τοῦ Ριάντ.
.               Σαουδαραβικὰ κεφάλαια βρίσκονται πίσω ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάκαμψη τῆς Τουρκίας, τὸν Ἐρντογὰν καὶ τὸν μέντορά του, τὸν Φετουλὰχ Γκιουλέν, ὅπως καὶ πίσω ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς «ἀγωνιστὲς τῆς ἐλευθερίας», ποὺ μακελεύουν στὴν Συρία τοὺς χριστιανοὺς ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἀλεβιτῶν. Ἀπὸ τὴν Συρία ὣς τὴν Νιγηρία οἱ χριστιανοὶ σφαγιάζονται, οἱ ἐκκλησίες τους βεβηλώνονται καὶ πίσω ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς αὐτουργοὺς ὑπάρχουν οἱ ἴδιοι μηχανισμοὶ ποὺ φτάνουν ὣς τὴν σκοτεινὴ χώρα, ὅπου ἡ κυβέρνηση πετᾶ ἀπὸ ἑλικόπτερα τοὺς ἀντιπάλους της στὴν τρομερὴ «μαύρη ἔρημο». Ἀγαστὴ ἡ συνεργασία της μὲ τὴν Τουρκία, ποὺ λεονταρίζει κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Ἑλλάδας.
.               Ἡ δολοφονία τοῦ Ἀμερικανοῦ πρέσβη καὶ τῶν ἄλλων διπλωματικῶν ὑπαλλήλων τῶν ΗΠΑ στὴ Λιβύη εἶναι ἕνα χαστούκι στὸ πρόσωπο τῆς ἄφρονος πολιτικῆς τῆς Δύσεως. Ἐλάχιστοι τολμοῦν νὰ ποῦν τὴν ὠμὴ ἀλήθεια. Δν πάρχει μετριοπαθς σλάμ. Οἱ μουσουλμάνοι ἀνὰ τὸν κόσμο εἶναι μία ζῶσα ἐκρηκτικὴ ὕλη, ποὺ ἀνὰ πᾶσα στιγμή, ἀπὸ ἕνα φαινομενικὰ ἀσήμαντο γεγονός, ἐκρήγνυται ἐντυπωσιακά.
.               Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ λέμε ἀνέκδοτα μὲ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία, τὸν Πάπα, ἀλλὰ κανεὶς δὲν διανοήθηκε γι’ αὐτὸν τὸν λόγο νὰ «διαδηλώσει» μὲ πολυβόλα, νὰ πυρπολήσει κτίρια καὶ νὰ λιντσάρει ἀνθρώπους.
.               Ἂν κανεὶς διανοηθεῖ νὰ ἀμφισβητήσει, νὰ χλευάσει ἢ ἔστω νὰ ἀπεικονίσει σὲ φὶλμ ἢ σκίτσα τὸν Προφήτη, ἔχει ἐξασφαλισμένη ἐντολὴ θανάτου.
.               Τὸ σλμ δν εναι παρ μία παγκόσμια σέχτα. νας ναχρονισμός, πο μέσα του περιέχει τὴν γενοκτονία τν λλοθρήσκων στὴν πρώτη εὐκαιρία, ἄκρατο μίσος, μαζικὲς παραβιάσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, πλήρη ἀπαξίωση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Γι’ αὐτοὺς οἱ γυναῖκες, οἱ κόρες μας, οἱ μανάδες μας, οἱ ἀδερφές μας, εἶναι πουτάνες. Ἐμεῖς ὅλοι, οἱ ἄπιστοι, δὲν εἴμαστε παρὰ χῶρος ἐπέκτασης. Γιὰ τὸ Ἰσλὰμ δὲν ὑπάρχει εἰρήνη μὲ τοὺς «ἀπίστους». Μόνο προσωρινὴ ἀνακωχή, ὥσπου οἱ πιστοὶ τοῦ Προφήτη νὰ νιώσουν ἀρκετὰ δυνατοὶ γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν καὶ πάλι τὸν Νόμο τοῦ Ξίφους.
.               Πρῶτο μεγάλο θύμα τους, οἱ γυναῖκες, μέσα στὶς ἴδιες τὶς κοινωνίες τους. Πρωτοφανῆ ἐγκλήματα συμβαίνουν στὶς ἰσλαμικὲς κλειστὲς κοινωνίες τῆς Δύσεως. Στὴν Γερμανία, στὴν Ἀγγλία, στὸ Βέλγιο, στὴν Γερμανία, στὶς ἴδιες τὶς ἰσλαμικὲς χῶρες, δολοφονοῦνται κορίτσια ἢ ἐξωθοῦνται κακοποιούμενα ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν οἰκογένεια στὴν αὐτοκτονία, γιατί διέλυσαν ἕναν ἀρραβώνα ἢ συνῆψαν ἐλεύθερη σχέση.
.               Στὶς χῶρες ὅπου κυριαρχοῦν, ὅπως στὴν Αἴγυπτο, εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο οἱ βιασμοὶ τῶν κοπτῶν γυναικῶν καὶ κάθε χριστιανῆς. Ἀπερίγραπτα βασανιστήρια προηγοῦνται τῶν δολοφονιῶν τῶν χριστιανῶν.
.               Ἀπὸ τὴν Τυνησία ὣς τὸ Πακιστὰν ἡ παγκόσμια σέχτα τοῦ Ἰσλὰμ δολοφονεῖ χριστιανούς, προάγει τὴν τρομοκρατία, ἀπειλεῖ τὴν παγκόσμια εἰρήνη, κουρελιάζει κάθε ἀνθρωπιστικὴ ἀξία, ὅπως τὴν ξέρουμε στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Βόρεια Ἀμερική.
.               Δύση εναι σ παρακμή. Ξέχασε τς χριστιανικς ρίζες της. Κα τσλμ ς ρπακτικ θηρίο μυρίζεται τν δυναμία μας. Στὴν Ἀγγλία, πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, οἱ δράστες τῶν τρομοκρατικῶν ἐπιθέσεων ἦταν home boys, παιδιὰ γεννημένα καὶ μεγαλωμένα στὴν Βρετανία. Στὴν Γαλλία σκληροὶ ἰσλαμιστὲς τρομοκράτες δὲν ἦταν παρὰ ἐξισλαμισμένοι Γάλλοι.
.               Ἡ Δύση ἢ θὰ ἁλωθεῖ ἢ θὰ ξυπνήσει. Καὶ τότε θὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ κάνει μία τελευταία, πολὺ πιὸ αἱματηρὴ καὶ βίαιη Σταυροφορία, ἀπέναντι σὲ ἕναν ἐχθρὸ ποὺ ἀριθμεῖ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια, ἀρρωστημένα καὶ βίαια φανατικό.
.            Ἡ ἀθρόα μουσουλμανικὴ μετανάστευση στὴν Εὐρώπη εἶναι ἕνας τεράστιος κίνδυνος. Πέρα ἀπὸ τὰ μέτρα ἀνάσχεσης καὶ ἐπαναπατρισμοῦ τῶν μουσουλμάνων λαθρομεταναστῶν, ἡ Δύση, ἂν δὲν θέλει νὰ διαλυθεῖ, ἀφοῦ πρῶτα ματώσει ἀπὸ τὴ γενίκευση τῆς τρομοκρατίας, πρέπει νὰ ψώσει τὸ σφαλέστερο τεχος, πο εναι ἡ πιστροφ στς χριστιανικς ρίζες καὶ ξίες της. Ὀφείλει νὰ δείξει ἀλληλεγγύη στοὺς χριστιανούς, ποὺ σήμερα ζοῦν μία ἀνείπωτη γενοκτονία στὶς μουσουλμανικὲς χῶρες, μὲ τὴν συνενοχὴ τῆς δυτικῆς ἠλιθιότητας, [καὶ νὰ ἐπιβάλει σὲ αὐτὴ τὴν παγκόσμια σέχτα βαρβαρότητας τὸ μόνο πράγμα ποὺ σέβεται: τὸν Νόμο τοῦ Ξίφους.]

 ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΙΜΗΣΕΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ ἐργολαβικὴ ὑποτίμηση καὶ ἀπαξίωση τῶν πνευματικῶν συστατικῶν καὶ τῶν ζωτικῶν ἀξιῶν τῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ τῆς ζωῆς μας μᾶς ἔφερε στὸ σημεῖο μηδέν: ὁρατὴ ἔλλειψη προϊόντων (ἐπιβιώσεως) καὶ ἀνατίμηση τῶν τιμῶν. Ἔτσι πάει! Ἀλλὰ μὴ πτοεῖσθε, ὁ Ἀλέξης ἔχει τὸ καλὸἀλεξιβρόχιο γιὰ τὴν σφοδρὴ καταιγίδα!

Τελειώνει τό… ὀξυγόνο στὴν ἀγορὰ

Ρεπορτάζ: Χριστούλιας Δημήτρης

.        Ὡς τραγικὴ περιγράφουν τὴν κατάσταση στὴν ἀγορὰ ἐκπρόσωποι τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου, μιλώντας στὸ Real.gr, μὲ τὴν ἔλλειψη ρευστότητας νὰ ἀποτελεῖ τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα πρόβλημα, ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς ὑγιεῖς ἐπιχειρήσεις. Μάλιστα, ὅπως ὑποστηρίζουν, ἐὰν στὶς 18 Ἰουνίου δὲν ὑπάρξει κυβέρνηση καὶ πολιτικὴ σταθερότητα στὴν χώρα μας, τότε χιλιάδες ἐπιχειρήσεις θὰ βάλουν λουκέτο δημιουργώντας μία νέα… στρατιὰ ἀνέργων καὶ βυθίζοντας τὴν πραγματικὴ οἰκονομία σὲ ἀκόμη μεγαλύτερη ὕφεση.
.        Τὴν ἴδια στιγμή, «στὸν ἀέρα» κινδυνεύουν νὰ τιναχτοῦν οἱ εἰσαγωγικὲς ἐπιχειρήσεις, ἀλλὰ καὶ οἱ βιομηχανίες, οἱ ὁποῖες γιὰ τὴν παραγωγὴ τῶν προϊόντων τους βασίζονται σὲ μεγάλο βαθμὸ στὶς εἰσαγωγὲς πρώτων ὑλῶν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό. Ὅπως διαβεβαιώνουν, παράγοντες τῆς ἀγορᾶς, οἱ περισσότερες προμηθευτικὲς ἑταιρεῖες τοῦ ἐξωτερικοῦ ζητοῦν πλέον ἄμεση πληρωμὴ ἢ καὶ προεμβάσματα, προτοῦ τὸ ἐμπόρευμα φτάσει στὴν Ἑλλάδα. Ἡ κατάσταση ἐπιβαρύνεται ἀκόμη περισσότερο μετὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ πῆραν, πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες δύο ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἀσφαλιστικὲς ἑταιρεῖες στὴν Εὐρώπη, ἡ Coface καὶ ἡ Euler Hermes νὰ σταματήσουν τὶς ἐγγραφὲς νέων ἀσφαλιστικῶν συμβολαίων γιὰ ἐξαγωγὲς πρὸς τὴν Ἑλλάδα.
.        Μάλιστα σὲ δηλώσεις του ὁ πρόεδρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συνδέσμου Βιομηχανιῶν Ἐπώνυμων Προϊόντων Νίκος Καραγεωργίου ἐπιβεβαίωσε ὅτι «πλέον σταματοῦν οἱ πιστώσεις ποὺ ἔπαιρναν οἱ ἑλληνικὲς ἑταιρεῖες γιὰ νὰ εἰσάγουν προϊόντα καὶ πρῶτες ὕλες, χωρὶς νὰ ἀποκλείει πλέον τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ὑπάρξουν καὶ λλείψεις προϊόντων στὰ ράφια τῶν σοῦπερ μάρκετ. Τὸ γεγονὸς αὐτό, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ δραστικὴ μείωση τῆς χρηματοδότησης στὶς ἐπιχειρήσεις ἀπὸ τὰ τραπεζικὰ ἱδρύματα, δημιουργεῖ ἀνεπανόρθωτες οἰκονομικὲς ζημιὲς ἀκόμη καὶ σὲ ἑταιρεῖες ποὺ δὲν ἔχουν ὑπέρογκα χρέη ἢ δανεισμό.
.        Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ πρόεδρος τῆς Ἐθνικῆς Συνομοσπονδίας Ἑλληνικοῦ Ἐμπορίου Βασιλὴς Κορκίδης αὐτὴ τὴ στιγμὴ πλήττονται τουλάχιστον 200.000 ἐπιχειρήσεις κρούοντας τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου ὅτι θὰ ὑπάρξουν νατιμήσεις στς τιμς τν προϊόντων λόγῳ τοῦ σταδιακοῦ περιορισμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν». Ἀναλυτικότερα ὁ πρόεδρος τῆς ΕΣΕΕ τόνισε τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ γιὰ τὸ ἐμπόριο ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐγχώρια βιομηχανία-βιοτεχνία εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀνησυχητική, ἂν ὄχι καταστροφική. Ἡ ἀξία τῶν εἰσαγωγῶν τῶν ἀγαθῶν στὴ χώρα γιὰ τὸ 2011 ἀνῆλθε σὲ 54,3 δισ. εὐρώ, ἐνῶ μετὰ τὴ διακοπὴ κάλυψης ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἀσφαλιστικὲς ἐταιρίες ἐκτιμᾶται πὼς θὰ ἀπαιτηθοῦν περίπου 20 δισ. εὐρὼ μετρητὰ γιὰ τὴν προμήθεια τῆς ἑλληνικῆς ἀγορᾶς μὲ πρῶτες ὕλες, καύσιμα, φάρμακα καὶ ἄλλα ἀγαθά. Ἐὰν ἐπιβεβαιωθοῦν αὐτὲς οἱ ἐκτιμήσεις, τότε ἀναμένονται περαιτέρω αὐξήσεις σὲ βιομηχανικὰ προϊόντα, καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα κ.λπ., ἐνῶ ὁ κίνδυνος κατάρρευσης τῆς ἐγχώριας ἀγορᾶς καὶ δημιουργίας λλείψεων στ ράφια εναι μεσα ρατός».

ΠΗΓΗ: Real.gr

, ,

Σχολιάστε

70.000 ΙΤΑΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ κατωτέρω δημοσίευμα ἐπιβεβαιώνει ἄλλη μιὰ φορὰ ὄτι ὁ ἄνθρωπος δὲν χορταίνει εὔκολα καὶ ἀναζητᾶ, ἀκόμα κι ἀπὸ στραβομάρα, μόδα, οἶστρο, ἢ διαταραχή. Καὶ ἡ ἀναζήτηση αὐτή, ἀναζήτηση νοήματος ζωῆς μέσα ἀπὸ διαδρομὲς ἐπώδυνες ἀπελπισίας καὶ κρίσεως Ἀξιῶν δὲν κόβεται «σύρριζα», ὅσο κι ἂν οἰ Ἐργολάβοι τῆς Ἐγχώριας Ἀλλοτριώσεως προπαγανδίζουν τὸ ἀντίθετο.
.        Τὸ θέμα εἶναι νὰ ἐκπληρώνεται ἡ ἀναζήτηση καὶ νὰ ἀνευρίσκεται ἡ Πηγή (τὴν ὁποία τόσο βρώμισαν μὲ θεολογικὰ μπάζα οἱ χριστιανοὶ τῆς Δύσεως!). Καὶ αὐτὴ ἡ Πηγὴ τοῦ Ζῶντος Ὕδατος εἶναι ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ ὅλους. Γι᾽ αὐτὸ καὶ λυσσαλέα τὴν πολεμοῦν. Ἀλλὰ τὴν ἀναζήτηση, ἔστω καὶ στὰ τυφλά, δὲν μποροῦν νὰ τὴν παρακάμψουν! Εἶναι ἀκατόρθωτο!

70.000 Ἰταλοὶ ἔχουν προσηλυτιστεῖ στὸ Ἰσλὰμ

.          Σύμφωνα μὲ τὴν Ucoi (ἡ Ἕνωση τῶν Ἰσλαμικῶν Κοινοτήτων στὴν Ἰταλία), περίπου 70.000 Ἰταλοὶ προσηλυτίστηκαν στὸ Ἰσλάμ, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ μία πραγματικὴ ἔκρηξη μεταστροφῶν ποὺ ὀφείλεται τόσο στὴν κρίση τῶν ἀξιῶν, ἀλλὰ καὶ στὴν οἰκονομικὴ κρίση στὴν Ἰταλία, ὅπως σχολίασε ὁ Elzir Izzedine κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκπομπῆς KlausCondicio στὸ Youtube, ἀπὸ τὸν Klaus Davi, ὁ ὁποῖος πραγματοποιεῖ μία ἔκθεση σχετικὰ μὲ τοὺς Ἰταλοὺς ποὺ ἐνστερνίζονται τὸ Ἰσλάμ. Ἡ Ucoi ἔκανε γνωστὰ μερικὰ δεδομένα: 70.000 Ἰταλοὶ προσηλυτίστηκαν στὸ Ἰσλὰμ καὶ αὐτὸ ποὺ φαίνεται περισσότερο εἶναι ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν Ἰταλῶν ποὺ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ τζαμιὰ γιὰ νὰ μελετήσουν τὸ Ἰσλάμ. «Εἶναι ἕνα ἀπολύτως θετικὸ γεγονός», σχολίασε ὁ Izzedine. «Ἂν σκεφτεῖτε ὅτι ὑπάρχουν ἤδη 150.000 μουσουλμάνοι μὲ ἰταλικὴ ὑπηκοότητα καὶ ἕνα ἑκατομμύριο μουσουλμάνοι κάτοικοι (μετανάστες), μπορεῖτε νὰ καταλάβετε ὅτι πρόκειται γιὰ μία ἄνευ προηγουμένου αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μουσουλμάνων».

ΠΗΓΗ: defencenet.gr

, , , , , ,

Σχολιάστε

KAI TOY ΓΛΥΠΤΗ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΓΛΕΙΦΤΗ

Καὶ τοῦ γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

«Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης)

.          Εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπ’ ὅλους ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πλούσια, ἀρχοντική. «Ἐδῶ καὶ 3.000 χρόνια ὁ ἴδιος λαὸς στὴν ἴδια γῆ ἐξακολουθεῖ νὰ ὁμιλεῖ τὴν ἴδια γλώσσα», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἐλύτης. Εἶναι μία γλώσσα ὄμορφη, μὲ πολύμορφο, πολύχρωμο καὶ πολυδύναμο λεξιλόγιο, ποὺ καλύπτει ὅλες τὶς ἀποχρώσεις τοῦ λόγου. Εἶναι ἡ μόνη γλώσσα στὴν ὁποία ἡ λέξη «ξένος» δὲν σημαίνει «ἐχθρός», ἀλλὰ «φίλος» («Ξένιος Ζεύς»). Ἀπ’ αὐτὴν τὴν γλώσσα γεννήθηκε καὶ ἡ λέξη «φιλότιμο», ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ σὲ καμμιὰ ἄλλη γλώσσα. «Γιὰ ἕνα φιλότιμο», λέμε κι ἐννοοῦμε ψυχικὰ ἀθλήματα ἀπροσμέτρητα καὶ κακουργήματα δυσπερίγραπτα. «Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς Εὐρωπαίους», γράφει ὁ Αὐστριακὸς Λαυρέντιος Γκεμερέυ, στὸ πολύκροτο βιβλίο του «Ἡ δύση τῆς Δύσεως», «ὅτι ἡ λέξη τιμή, ὅταν συνδέεται μὲ τὴν φιλία, χάνει τὴν οἰκονομική της χροιά, ἐπειδὴ ἔγινε φιλότιμο; Πῶς νὰ τὰ πεῖς στοὺς Εὐρωπαίους ὅλα αὐτά, ἀφοῦ δὲν ἔχουν φιλότιμο;».
.          Καὶ τὴν γλώσσα αὐτὴ τὴν διαφύλαξε κυρίως ὁ λαός, ποὺ ὅταν κάθεται στὸ τραπέζι τρώει «ψωμί», ἐνῶ στὸν Ἑσπερινὸ θὰ πάει τοὺς «ἄρτους», γιὰ νὰ γίνει «ἀρτοκλασία». Ἦρθαν, ὅμως, οἱ διανοούμενοι τῶν σαλονιῶν καὶ κάπου στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70 ἔκοψαν σύρριζα τὴν βασιλικὴ φλέβα, ποὺ ζωογονοῦσε τὸν ὕστερο λόγο μὲ τὸν ἀρχαῖο. Ἡ γλώσσα αἴφνης κατάντησε διαπιστευτήριο «προοδευτισμοῦ». Στήθηκε ἕνα γλωσσικὸ «γκέτο» καὶ χιλιάδες λέξεις «ποινικοποιήθηκαν», διότι «μύριζαν» «συντηρητισμό». Θεωρήθηκαν «παρακρατικές». Ἔτσι φτάσαμε σὲ γλωσσικὰ ἐκτρώματα τοῦ τύπου «ἡ συναυλία θὰ γίνει στὶς 18 τοῦ Ἰούνη». Ὅμοιες προγραφὲς εἴχαμε καὶ μὲ λέξεις, ποὺ ἦταν ὕποπτες γιὰ λανθάνουσα ἐθνικοφροσύνη. Λέξεις ὅπως πατριώτης, ἔθνος, Ὀρθόδοξος, ἀπέκτησαν ἀρνητικὴ σημασία καὶ ταυτίστηκαν μὲ τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν μισαλλοδοξία. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ἂν τολμήσεις καὶ μιλήσεις γιὰ πατριωτισμό, οἱ ἐνεδρεύοντες ἡμιμαθεῖς τῆς προοδομανίας, ἀναρριπίζουν τὴν ἐτικέτα τοῦ ἐθνικισμοῦ.
.          Ἦρθε καὶ ἐκείνη ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων ἀπὸ καμμιὰ δεκαριὰ νυσταλέους «ἐθνοπατέρες» καὶ «ἐθνομητέρες», στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, καὶ φτάσαμε στὸν σημερινὸ πτωματώδη νεοελληνικὸ λόγο. «Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους, νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει, ἔλεγε Ρῶσος γλωσσολόγος. Ἡ ὀρθογραφία ὡς σημαντικὴ καὶ καίρια παράμετρος τοῦ γλωσσικοῦ μαθήματος, ἰδίως στὶς μικρὲς τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, καταργήθηκε. Τὶς συνέπειες τὶς βιώνουμε. Ἡ ἀνορθογραφία εἶναι ὁ κανόνας. Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τὴν πάλαι ποτὲ καλλιγραφία.
.          Ὅλος, ὅμως, αὐτὸς ὁ ἐθελότυφλος φανατισμὸς καὶ ἡ ἀσχετοσύνη διοχετεύτηκε στὴν ἐκπαίδευση μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα. Ἀντὶ ἡ ἐκπαίδευση νὰ γίνει θύλακος ἀντιστάσεως στὴν γλωσσικὴ ἐκμβαρβάρωση, ἀπέβη σιγὰ-σιγὰ συντελεστής της. Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καταργήθηκαν στὴν μέση ἐκπαίδευση, διότι παρέπεμπαν, κατὰ τοὺς «ἐκδημοτικιστές», στὴν ὀπερετικὴ καθαρεύουσα τῶν Ἀπριλιανῶν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὴν γραμματικὴ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἡ ὁποία ἀποσύρθηκε, διότι καταπίεζε ψυχολογικὰ «τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ». Ἀφοῦ χαντακώθηκε γλωσσικὰ μία ὁλόκληρη γενιὰ μαθητῶν, ἐπανῆλθαν ἀμφότερα-ἀρχαῖα καὶ γραμματικὴ-στὸ σχολεῖο. (Καὶ γιὰ νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, ὅσοι δάσκαλοι ἢ φιλόλογοι φοιτήσαμε καὶ ἀποφοιτήσαμε τὴν δεκαετία τοῦ ’80 καὶ ἐντεῦθεν, ὑστεροῦμε σὲ γνώσεις- καὶ σὲ ἦθος-ἀπὸ τοὺς παλαιότερους. Εἴμαστε «προϊόντα» τῆς ἀκαδημαϊκῆς μετριοκρατίας καὶ τῆς λογικῆς τῆς ἥσσονος προσπαθείας, ὅπως ἐλέχθη ἐπιτυχῶς). Κι ἂν στὸ δημοτικὸ σχολεῖο κάποιοι δάσκαλοι, παραβαίνοντας τὶς ἄνωθεν ἐντολές, διδάσκαμε τὴν γραμματικὴ καὶ ἀναθέταμε, παρὰ τὶς σχετικὲς ἀπαγορεύσεις, κατ’οἶκον σχολικὲς ἐργασίες, ἡ κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἦταν ἐγκληματική.
.       (Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια «ἔδινα» στὴν θεολογικὴ σχολὴ τοῦ ΑΠΘ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἀγανακτισμένη ἡ διδάσκουσα καθηγήτρια, κατηγοροῦσε τὴν πανάθλια ἐκπαίδευση γιὰ τὸ τραγικὸ ἐπίπεδο τῶν φοιτητῶν, καὶ μάλιστα πρωτοετῶν μὲ νωπὴ ἀκόμη τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων). Ὁ πρωτομάστορας τῆς (Κακιᾶς) δημοτικῆς ὁ Ψυχάρης ἔλεγε: «Γράφω τὴν κοινὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ. Ὅταν ἡ δημοτική μας γλώσσα δὲν ἔχει μία λέξη ποὺ μᾶς χρειάζεται, τὴν παίρνω ἀπὸ τὴν ἀρχαία καὶ προσπαθῶ, ὅσο εἶναι δυνατό, νὰ τὴν ταιριάσω στὴ γραμματική. Ἔτσι ἔκαμαν ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου, ἔτσι θὰ κάμουμε καὶ ἐμεῖς». [Ὁ Ψυχάρης μᾶλλον περισσότερο κακὸ ἔκανε παρὰ καλό. Ἡ γλώσσα ποὺ πρότεινε ἦταν ἕνα ἀνύπαρκτο λαϊκὸ ἰδίωμα, ποὺ προφανῶς ὀνομάστηκε «ἡ καθαρεύουσα» τοῦ Ψυχάρη]. Ἡ λεγομένη δημοτικὴ δὲν νοεῖται αὐτοδύναμη, ξεκομμένη ἀπὸ τὴν ἀρχαία. Αὐτὸς ὁ ψευτολαϊκότροπος δημοτικισμὸς μᾶς φόρτωσε ἐκεῖνα τὰ ἀμίμητα: Ἰούνη, Γιούλη, δημόσιου, ἄμεσα (ἀντὶ ἀμέσως), κύρια (ἀντὶ κυρίως), προηγούμενα (ἀντὶ προηγουμένως), ἑπόμενα, ὁμολογούμενα, ἀντικατάσταση, δηλαδή, τοῦ ἐπιρρήματος ἀπ’ τὸ ἐπίθετο. Πειραματίστηκαν οἱ «καυσοκαλυβίτες» τῆς παιδείας, ἀπέκοψαν τὸν ὀμφάλιο λῶρο, ποὺ συνέδεε τὴν ἀρχαία μὲ τὴν νέα γλώσσα, καὶ ἔτσι «οἱ μαθητὲς θὰ θεωροῦν σὲ λίγα χρόνια τὴν μουσικὴ ὡς θηλυκὸ τοῦ μουσακά, τὸν Ἕλληνα συνώνυμο τοῦ σέλινου καὶ τὸν γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη, θὰ συγχέουν τὴν δημοκρατία μὲ τὴν δημοπρασία, τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν εὐήθεια (=βλακεία), τὸν πολίτη μὲ τὸν ἀλήτη». (Καργάκος, «Ἀλαλία», σελ. 68).
.          Ἤδη οἱ λέξεις ἐργασία, σύνταξη, ἐφάπαξ, ἀσφάλεια, ἔχουν σχεδὸν προγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν σαλταδόρων τῆς πολιτικῆς. ντικαθίστανται π δυσνόητους νεολογισμούς, γι ν κρύψουν γκλήματα. Εἶναι ἡ τακτικὴ τῆς «Νέας Τάξης». Ἂς προστεθεῖ καὶ ἡ περιρρέουσα γλωσσικὴ ἡμιμάθεια καὶ ἡ ἀποκοπή μας ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα γλωσσικὰ κοιτάσματα ποὺ ἐπέτειναν τὴν …ἀγλωσσία
.          Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία γλώσσα προλείανε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν «Νέα Ὁμιλία» τοῦ Ὄργουελ. «Κάποιος ποὺ θὰ ἔχει ἀνατραφεῖ μόνο μὲ τὴν Νέα Ὁμιλία δὲν θὰ ξέρει ὅτι κάποτε ἡ λέξη “ἴσοι”, εἶχε τὴν δευτερεύουσα σημασία «πολιτικῶς ἴσοι» ἢ ὅτι ἡ λέξη «ἐλεύθερος» κάποτε σήμαινε «πολιτικῶς ἐλεύθερος». («1984». Σελ. 307)
.          Σήμερα ξεβράζονται οἱ ἐπιπτώσεις τῆς γλωσσικῆς κακοδιδασκαλίας, «ἀκουμποῦν» ἀκόμη καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἀναλάβουν τὸν ἐπίμοχθο καὶ κρίσιμο λειτούργημα τῆς ἐκμάθησης στοὺς μικροὺς μαθητές. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης παγκόσμιος ἀπὸ τὸ «πάγκος» καὶ «ὀσμή», ὅπως ἔγραψε δάσκαλος ἐξεταζόμενος γιὰ τὴν εἴσοδό του στὴν ἐκπαίδευση;

ΣΥΜΠΛ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: 1. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι πλῆθος «προοδομανῶν» ἐκτρέφεται μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιδιώκει τὴν “μετάφραση” καὶ ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων.

2. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι καλὰ τὰ λέμε ἀλλὰ μετὰ τὴν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τῆς γλώσσας μας μὲ τὸ μονοτονικό, ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ. «Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης) ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΘΕΝ ΚΟΣΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ τοῦ «πολυτονικοῦ», δηλ. τῆς «ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ». Πολλοὶ κραυγάζουν ἢ θρηνοῦν γιὰ τὶς ΑΞΙΕΣ καὶ τὰ ΤΙΜΑΛΦΗ τοῦ Γένους ἀλλὰ δὲν τοὺς καίγεται καρφάκι ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΝ μὲ κάποια ἐπὶ τέλους εὐσυνειδησία καὶ μὲ κάποιο μικρὸ ΚΟΣΤΟΣ κάποιες ἀπὸ αὐτές. Εἶναι καὶ αὐτὸ σύμπτωμα ἢ μᾶλλον ΑΙΤΙΟ τῆς ΚΡΙΣΕΩΣ. Μόνο λίγοι θαρραλέοι ἀπέμειναν, ὅπως ὁ Δημήτρης ἀπὸ τὸ Κιλκίς!

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ κρίση μᾶς κρίνει καὶ μᾶς ἀποδείχνει ἐλάχιστα σοβαρούς. Μς πρε τριάντα χτ λόκληρα χρόνια γι ν καταλάβουμε». Γιὰ νὰ καταλάβουμε δηλαδὴ ὅτι ἐκχωρήσαμε τὰ πνευματικά μας πρωτοτόκια ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗΣ ΦΑΚΗΣ.
.      Διαπιστώσεις αὐτογνωσίας ἄραγε; Μακάρι! γιὰ νὰ παραχθοῦν ἀγαθοὶ καρποὶ ἀλλαγῆς. Ἴσως τότε ἀρχίσει νὰ ἀχνοφέγγει, τότε ποὺ θὰ ἀρχίσουμε νὰ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ, ὅτι τὰ ἰδεολογικὰ σκουπίδια τῆς τελευταίας τριακονταπενταετίας 
μπάζωσαν τὶς συνειδήσεις μας (π.χ. νομιμοποίηση τῶν ἀμβλώσεων καὶ μεθοδευμένη ἀποσυναρμολόγηση τοῦ Σχολείου), τὰ ἄφθονα ψυχο-ἐξαρτησιογόνα (π.χ. «διακοποδάνεια»…!ἀδρανοποίησαν τὶς πνευματικὲς ἀντιστάσεις μας, μαζὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγά τους, κάτι θεολογικὰ ὑποπροϊόντα (π.χ. γλοιώδεις συμπροσευχές, ἀλαζονικὲς μεταπατερικότητες, ξενέρωτες μεταφράσεις λειτουργικῶν κειμένων, “τραβεστὶ” μάθημα Θρησκευτικῶν), ὑποπροϊόντα τὰ ὁποῖα εἰσέβαλαν συμπλεγματικῶς στὴν θεολογία καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή.
.       Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Ἂς εὐχηθοῦμε ὅμως νὰ μὴ μᾶς πάρει ἄλλα τριάντα ὀκτὼ χρόνια… γιὰ νὰ μετανοήσουμε!

.          Ὅσο δὲ γιὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸ μπροστάρη ἀνιχνευτή, ποὺ ἀναφέρεται στὸ ἄρθρο κατωτέρω, μήπως ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς δὲν ὑπῆρξε ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΣ τῆς πνευματικῆς καὶ ἐθνικῆς παλιγγενεσίας; Συνεπῶς ΑΓΙΟΙ μᾶς χρειάζονται. Τοὺς θέλουμε; Ἢ προτιμοῦμε τοὺς μεταπατερικοὺς μεσσίες;

Πότε ἀνασταίνονται νεκροὶ

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.          Ζοῦμε πολυώδυνη κρίση, μᾶς κρίνουν τὰ γεγονότα. Κρίνεται τ τί χτίσαμε τόσα χρόνια, τί κράτος, ποις σχέσεις κοινωνίας τν ναγκν, ποι παιδεία κα κατ κεφαλν καλλιέργεια, τί στόχους βάλαμε στν προσωπικ κα στν κοινή μας ζωή.
.           Ἡ κρίση μᾶς κρίνει καὶ μᾶς ἀποδείχνει ἐλάχιστα σοβαρούς, σαφῶς ἐπιπόλαιους καὶ κοντόφθαλμους, γιὰ βουλιμικὲς ἀποκλειστικὰ προτεραιότητες πρωτόγονα ἐγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, ἀποδεχθήκαμε, ἡδονικὰ καὶ ἀπερίσκεπτα, σὰν πρώτιστο στόχο καὶ περιεχόμενο ζωῆς, τὴν κατανάλωση. Ἡ χαρὰ τῆς προσωπικῆς δημιουργίας, ἡ σπουδὴ καὶ ἡ γνώση, ἡ ἀξιολόγηση τῆς ἀνθρώπινης ποιότητας, ἡ ἐκλογὴ ἀρχόντων τῆς πατρίδας, ὅλα ὑποτάχθηκαν στὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ στόχο (καὶ νόημα) τοῦ βίου: τὴ μεγιστοποίηση τῆς καταναλωτικῆς εὐχέρειας, τὴ διευρυμένη βουλιμικὴ ἀπόλαυση.
.          Δουλεύαμε γιὰ τὸν μισθὸ ἢ γιὰ τὸ περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε γιὰ τὸ «χαρτὶ» καὶ τὴ «θεσούλα» ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφάλιζε. Καυχόμασταν ὄχι γιὰ φιλίες, ἀλλὰ γιὰ «διασυνδέσεις» καὶ «βύσματα». Ψηφίζαμε μὲ κριτήριο ποιὸς θὰ μᾶς ἐξασφαλίσει τὶς περισσότερες παροχὲς δίχως κρίση καὶ ἀξιολόγηση. Ἔτσι φτιάξαμε μία κοινωνία λληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Ἕνα κράτος ποὺ σιτίζει τοὺς ὑπαλλήλους του καὶ βασανίζει τὴν κοινωνία, κράτος παράνοιας, ἐντελῶς ἀνίκανο καὶ ἀνυπόληπτο. να κπαιδευτικ σύστημα πο κπαιδεύει στν γλωσσία, στν κρισία, στς πρακτικς τν κβιαστικν παιτήσεων κα τς δονς τν βανδαλισμν. Ἕνα πολιτικὸ σύστημα ἀπολύτως αὐτονομημένο ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες, σύστημα διαπλοκῆς τῆς φαυλότητας μὲ τὴ θρασύτερη καὶ ἀναιδέστερη ἀνικανότητα.
.          Τὸ συναρπαστικό, γιὰ τὸν ψύχραιμο παρατηρητή, εἶναι ὅτι στὸ κοινωνικὸ πεδίο οἱ στόχοι, τὸ ἦθος, ἡ διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ἀνυπότακτοι στὴν ἀντικειμενοποίηση) ἀποδείχνονται οἱ κυρίως συντελεστὲς ἐπιτυχίας ἢ ἀποτυχίας τῶν πιὸ πρακτικῶν – ὑλικῶν πτυχῶν τοῦ βίου: τῆς οἰκονομίας, τῆς παραγωγικότητας, τῆς ὀργανωτικῆς ἀπόδοσης. H ἰδεολογία τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ (μπαϊράκι τοῦ Μαρξισμοῦ ἀλλὰ καὶ «αὐτοσυνειδησία» τοῦ Καπιταλισμοῦ) διαψεύδεται παταγωδῶς στὰ «ὑλιστικότερα» πεδία τοῦ συλλογικοῦ βίου – χωρὶς βεβαίως νὰ πτοοῦνται, ἔστω κατ’ ἐλάχιστον, οἱ ἐμπορευόμενοι τὸ ἀφελὲς ἰδεολόγημα. Τ τί χτίσαμε στς δεκαετίες τς μεταπολίτευσης, ποιὰν ἀντίληψη γιὰ τὴν παιδεία καὶ τὴν ἀνθρωπιά, ποιὰ σχέση κράτους καὶ κοινωνίας, ποιὰν αἴσθηση πατρίδας, ποιὰ κριτήρια ἀξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπος πόγνωσης σήμερα στ πεδίο τς οκονομίας, τς πολιτικς, τς κρατικς ργάνωσης: Ζομε τ χρεοκοπία τς οκονομίας, τ διάλυση το κράτους, τν ξευτελιστικ κατάρρευση το πολιτικο συστήματος. Γιατί λειψε «κάθε νόημα» τς παρξης κα τς συνύπαρξης.
.          Μς πρε τριάντα χτ λόκληρα χρόνια γι ν καταλάβουμε τι «προοδευτικς κσυγχρονισμς» κα «διεθνιστικς» πατριδομηδενισμός, «ποδόμηση» κα «μεταμοντερνισμς» σο κι ν γοήτευσαν μία λιμασμένη γι δημοσιότητα «διανόηση», ταν πλς κα μόνο γυαλιστερς φοσκες. (Συμβολικ τ νόματα στοχοθεσίας στν Παιδεία τν κυριν Ρεπούση κα Δραγώνα, καθς διέπρεψαν μ τ N.Δ. πρώτη, μ τ ΠAΣOK δεύτερη, κα σήμερα πλαισιώνουν τν κ. Φώτη Κουβέλη). Ο σταθερὲς τῆς λληνικς «εγένειας» (πολιτισμικς καταγωγς κα παράδοσης πο «ποχρεώνει»), τς ναφορς στόχων κα πράξεων σ ξονα «νοήματος» κα σ μέτρο «λήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνικ συνοχ κα τερότητα πρότασης πολιτισμο, π τν ποχ τν Προσωκρατικν, σως ς τ Γενι το ’30. Κα λοιδορήθηκαν ατς ο σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στ μεταπολίτευση, γι ν δηγηθομε στ βυσσαλέο κενό, που βυθιζόμαστε νέλπιδα σήμερα.

.          Κακὰ τὰ ψέματα: Ναί, ὀφείλουμε χάριτες στὴ χούντα τοῦ ’67 – ’74 ποὺ γελοιοποίησε τελεσίδικα τὸ ἰδεολόγημα τοῦ Ἑλληνοχριστιανισμοῦ: μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ μία κούφια, χιλιοφθαρμένη καὶ μόνο ρητορική, ἐπίσημη κρατικὴ ἰδεολογία. Εἶναι ὅμως ἐγκληματικὸ νὰ ξεχνᾶμε πὼς ὅσο ἐπιδερμικὰ ψυχολογικὸς κι ἂν εἶχε καταντήσει ὁ ἑλληνορθόδοξος πατριωτισμός, ἦταν αὐτὸς ποὺ γέννησε τὴν ἔκπληξη στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου τὸ ’40, ἀτσάλωσε τὸ λαϊκὸ κουράγιο γιὰ νὰ ἀντέξει τὸν ἐφιάλτη τῆς καταστροφῆς στὴ Μικρασία, χάρισε «φρόνημα» στοὺς Ἕλληνες γιὰ νὰ διπλασιάσουν τὴν ἀπελεύθερη γῆ τους μὲ τοὺς πολέμους τοῦ 1912 – 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», ποὺ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης, ὅσο κι ἂν σκουριάσει καὶ παραφθαρεῖ, δὲν τὸ ἀτιμάζεις καὶ τὸ πετᾶς, ἐσὺ ὁ φωτισμένος. Τὸ καθαρίζεις ἀπὸ τὶς παρασιτικὲς ψευτιὲς καὶ τὴν ἰδιοτέλεια, ἀποκαθιστᾶς τὴν ἀλήθειά του, τὸν ἐμπειρικό του πλοῦτο. «Ὅτι ὁ ἄνθρωπος κάνει τὰ φῶτα, ὄχι τὰ φῶτα τὸν ἄνθρωπο». Ὁ ἄνθρωπος ψευτίζει τὴν πίστη, τὸ ἄθλημα τῆς ἐμπιστοσύνης, τῆς αὐθυπέρβασης, καὶ τὴν ἀλλοτριώνει σὲ ἰδεολόγημα, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος καὶ τὴν ξαναβρίσκει, τὴν ξεχώνει χαμένη κάτω ἀπὸ τόνους σκουριᾶς, μονόπετρο τοῦ ἀρραβώνα τς ἀνάστασης.
.          Ἴσως λίγοι πιά, ἀλλὰ πάρχουν κόμα λληνες (γεννήματα τς πάτριας γῆς, δηλαδ τς λληνίδας γλώσσας κα εσέβειας) πο καταλαβαίνουν τ «μέγιστον μάθημα»: νὰ ξεχωρίζουν τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸ ἄχυρο. Ν εσαι λληνας δν εναι θνικότητα, φοκλορικ διαιτερότητα, βαλκανικ παρχιωτίλα, κρατικ κακομοιριά. Εναι πιλογή. Ἕλληνας, τώρα πιά, δὲν γεννιέσαι, γίνεσαι, ὅπως καὶ ἐρωτευμένος δὲν δηλώνεις, φαίνεσαι. Ἡ ἑλληνικότητα εἶναι ἔρωτας, τὸν κατακτᾶς, δὲν σοῦ δίνεται ἐπὶ πληρωμῇ, ὅπως τὰ ὑπουργεῖα σὲ ὑπαλλήλους τῶν «ἀγορῶν». Ὅποιος ξεχωρίζει τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸ ἄχυρο, ρωτεύεται «νόημα» πο φωτίζει τ ανιγμα τς παρξης κα τ σκάνδαλο τ νυπόφορο τοῦ θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στ γλώσσα, στν Τέχνη, στ θος, σ θεσμος πηρετικος τν σχέσεων κοινωνίας.
.          Ἀναζητᾶμε πρωθυπουργό, χαρισματικὸ ἡγέτη, ἱκανὸ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τῆς κρίσης στὸ ξέφωτο τῆς ἐλπίδας. Μοιάζει παραδοξολόγημα (ὅπως κάθε ἐκρηκτικῆς γονιμότητας ἀλήθεια), ἀλλὰ ἂν τὸ πρῶτο εἶναι νὰ ξαναβρεῖ ἐφαλτήριο γιὰ καινούργιο πατριωτικὸ ἅλμα ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε κκλησιαστικ μπροστάρη νιχνευτή: Νὰ μᾶς δείξει τὴ μετάβαση ἀπὸ τὰ ἰδεολογήματα στὴν ἐρωτικὴ ἐμπειρία, ἀπὸ τὰ «ἐκσυγχρονιστικὰ» δῆθεν στὴν πίστη – ἐμπιστοσύνη. Δὲν ἔχουμε πολιτικούς, γιατί δὲν ἔχουμε μπροστάρηδες στὴν πίστη, ἡγέτες ἐκκλησιαστικοῦ ρεαλισμοῦ, ὄχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.
.          Μ θρησκευτικς παπαρδέλες κα φελιμιστικ κτιβισμ δν νασταίνονται νεκροί.

 ΠΗΓΗ: kathimerini.gr 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ “ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ” ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ Κρίση ἀνήκει σὲ Ἄλλον.
Οἱ ἀνθρώπινες κρίσεις δὲν μποροῦν παρὰ νὰ εἶναι ὑποκειμενικές. Καὶ μάλιστα μόλις τέσσερα χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία του.
Ἂς ἐπιτραπεῖ μόνον μιὰ ἀντικειμενικὴ παρατήρηση: Πότε ἄραγε στὴν Ἑλλάδα συγκεντρώθηκαν τόσα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σὲ μιὰ Πλατεία;
Κι αὐτὸ μόνον ὡς ἕνας δείκτης (
-ἀπὸ τοὺς πολλούς-). Πολυσήμαντος ὅμως (!), ποὺ ἐνδεχομένως νὰ ἐξηγεῖ ἔν τινι μέτρῳ τὴν τροπὴ τῶν Πολιτικῶν Διαθέσεων καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν τροπὴ τῆς Βιοτροχιᾶς του. Μάλιστα δὲ ἂν ὅλα αὐτὰ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ! (Κοιτώντας πίσω καὶ μπροστά)

Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Τοῦ Παναγιώτη Ἀποστόλου
Οἰκονομολόγου

(Ἀποσπάσματα)

[…]

.          Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2007 διαγνώσθηκε πὼς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εἶχε χτυπηθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπάρατο νόσο. Ἐγχειρίστηκε, ἔκανε θεραπεία, μετέβη γιὰ μεταμόσχευση στὶς ΗΠΑ ἀλλὰ δυστυχῶς ἐπέστρεψε χωρὶς νὰ γίνει ἡ μεταμόσχευση, ἐπειδὴ ἡ νόσος εἶχε κάνει πολλὲς μεταστάσεις καὶ θὰ ἦταν ἀνώφελη κάθε ἄλλη ἰατρικὴ ἐνέργεια.
.        Παρὰ τὴν βεβαρυμένη ὑγεία, ποτὲ δὲν ἔχασε τὸ σθένος του, τὴν πίστη του καὶ τὴν προσπάθεια νὰ δίνει συμβουλὲς καὶ κουράγιο στοὺς ἄλλους.
.          Στὶς 28 Δεκεμβρίου 2007 βρῆκε τὴν δύναμη καὶ τὸ κουράγιο καὶ ἐν ὄψει του νέου ἔτους, στὸ πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ λαό, εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων:  «Κάθε Πρωτοχρονιὰ εἶναι συμβατικὴ ἀφετηρία μιᾶς νέας προσπάθειας. Κανεὶς ἀσφαλῶς δὲν θέλει νὰ ζεῖ σὲ ἕνα κόσμο παρακμῆς, ἀντιφάσεων, ἀλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, ἀδικίας καὶ ἀμοραλισμοῦ. Ἡ κατάσταση δὲν ἀλλάζει μαγικὰ καὶ μηχανικά. Χρειάζονται νὰ πολλαπλασιασθοῦν οἱ ἄνθρωποι ποὺ κάνουν ἀντίσταση. Ποὺ παραμένουν πιστοὶ στὶς παραδόσεις μας, στὶς ἀξίες μας, στὴν ἱστορία μας καὶ στοὺς ἀγῶνες μας. Ο ναθεωρητς πολ κακ συγκυρία πέλεξαν γι ν γκρεμίσουν π τς καρδις τν λλήνων τ κάστρα τν θυσιν. Σταθετε λοι ρθιοι στς πάλξεις σας κα μν ξεπουλήσετε τ πρωτοτόκιά σας. Διδάξτε στ παιδιά σας τν λήθεια, πως τν βίωσαν ο είμνηστοι Πατέρες μας. Ὁ λαός μας ξέρει νὰ ὑπερασπίζεται τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά του. Τὸ ἔχει κατ᾽ ἐπανάληψη ἀποδείξει καὶ θὰ τὸ ἀποδείξει καὶ πάλι. Ἀντίσταση καὶ ἀνάκαμψη. Γιὰ νὰ ξαναβροῦμε ὅ,τι ἔχουμε χάσει, γιὰ νὰ ὑπερασπισθοῦμε ὅ,τι κινδυνεύει. Μὲ πατρικὴ ἀγάπη καὶ εὐχές».
.      Ἦταν ἡ τελευταία ἐπικοινωνία τοῦ μακαριστοῦ μὲ τὸ ποίμνιό του καὶ ἀκόμη δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω, ποῦ βρῆκε τὴν δύναμη ψυχῆς γιὰ νὰ ἀπευθύνει αὐτὰ τὰ λόγια στὸν Ἑλληνικὸ λαό, ὅταν γνώριζε πὼς σὲ λίγες ἡμέρες θὰ ἀποδημήσει εἰς Κύριον. Ἴσως τοῦ ἔδινε δύναμη ἡ μεγάλη του πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ μεγάλη του ἀγάπη πρὸς τὸν λαό του. Αὐτὸ τὸ μήνυμα, θεωρῶ πὼς εἶναι μία μεγάλη παρακαταθήκη στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ περνᾶ ὁ τόπος μας καὶ ὁ λαός μας. Εἶναι να μήνυμα προφητικ καὶ φαντάζει σὰν νὰ τὸ εἶπε χθές.
.             Ἔτσι στὶς 28 Ἰανουαρίου ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή, ὑποκύπτοντας στὴν ἐπάρατο νόσο.
[…]
.       Δυστυχῶς, ἡ Ἑλλάδα μας σήμερα εἶναι ἕνα ἀκέφαλο πτῶμα ποὺ τὸ κατασπαράσσουν τὰ ὄρνεα τῆς νέας τάξεως πραγμάτων καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης. Χαμογελοῦν καὶ χορεύουν ὅλοι οἱ πολιτικάντηδες ποὺ ξεπουλοῦν τὴν χώρα καὶ πτωχεύουν τὸν λαό της . Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ διεθνιστὲς ἀριστερολάγνοι, οἱ καλοβολεμένοι τῶν ΜΜΕ, ποὺ τρέμουν νὰ μιλήσουν γιὰ τὰ Ἐθνικὰ θέματα, μήπως καὶ τοὺς μαλώσει «ὁ μεγάλος ἀδελφός».  Στὶς 28 Ἰανουαρίου 2008, ἔφυγε ὁ Χριστόδουλος τῶν Ἑλλήνων.

 […]

.          Ὁ λαός μας ΠΟΤΕ δὲν ξέχασε τὸν ἄνθρωπό του. Τὸ ἀπέδειξε καὶ τὸ Σάββατο 22 Ἰανουαρίου 2011, ποὺ ἡ ἐφημερίδα «Δημοκρατία» στὴν ἔκδοσή της, εἶχε ἔνθετο ἀφιέρωμα στὸν Χριστόδουλο καὶ ἀπὸ τὶς 11 τὸ πρωὶ σὲ κανένα περίπτερο τῆς Ἀθήνας δὲν ὑπῆρχε οὔτε ἕνα φύλλο τῆς ἐφημερίδας γιὰ δεῖγμα.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, , ,

Σχολιάστε