Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ἀντικειμενικότητα

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -2 «Εἶναι ἀνάγκη τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα νὰ διαπνέεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, νὰ κινεῖται στὰ πλαίσια τοῦ ποιμαντικοῦ μας ἔργου καὶ ὄχι στὰ πλαίσια τῆς “οὐδέτερης” καὶ “ἀντικειμενικῆς ἐνημέρωσης” θρησκειολογικοῦ τύπου».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Β´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων 
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ, 
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)

ΑΘΗΝΑ 1998

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση/

.               Ἡ νέα τάση ἐναρμονίζεται κατὰ ἕνα τρόπο μὲ τὴν προπαγάνδα ἑκατοντάδων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων, ποὺ βρίσκουν ἀπήχηση μεταξὺ νέων ἀνθρώπων. Οἱ ὁμάδες αὐτὲς κηρύττουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀξιολογικὴ διάκριση ἀνάμεσα σὲ ἰδέες ἢ σὲ ὁποιεσδήποτε θρησκευτικὲς ἢ ἄλλες ἀπόψεις. Δν πάρχει ντικειμενικ διαφορὰ νάμεσα στν λήθεια κα στ ψεδος, στ καλ κα στ κακό. λα ποτελον κδηλώσεις τς μίας πραγματικότητας (πόλυτος μονισμς) κα ποικίλουν νάλογα μ τὸ ξελικτικὸ πίπεδο το κάθε νθρώπου, το κάθε λαο, στν κάθε ποχή. Δν χρειάζεται συνεπς ριοθέτηση, δν χρειάζεται ντιπαράθεση.
.               Αὐτὴ ἡ ἰσοπέδωση ἢ «ἐναρμόνιση» τῶν θρησκειῶν, τῶν ἀξιῶν, τῶν πολιτισμῶν, «περνάει» τώρα καὶ σὲ νομικὰ κείμενα καὶ διεθνεῖς συμβάσεις καὶ τείνει νὰ κατοχυρωθεῖ ὡς «διεθνὲς δίκαιο». Ἐπίλεκτα στελέχη τοῦ ΟΗΕ καὶ ἄλλων διεθνῶν ὀργανισμῶν ἀνήκουν σήμερα στὸ χῶρο αὐτὸ τοῦ ἀκατάσχετου συγκρητισμοῦ καὶ ἀποκρυφισμοῦ καὶ προωθοῦν τὴν ἰδέα τῆς πανθρησκείας καὶ τοῦ παν-πολιτισμοῦ μὲ ποικίλους τρόπους.
.               Ἀπό τέτοιους κύκλους καταβάλλεται σήμερα συντονισμένη προσπάθεια νὰ καθοριστοῦν ἑνιαία καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα οἱ σκοποὶ τῆς παιδείας («νέα παγκόσμια ἐκπαίδευση») γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ, ὅπως διακηρύττουν, ἕνας «νέος παγκόσμιος πολιτισμός», μία «νέα παγκόσμια ἠθικὴ» καὶ μία «νέα παγκόσμια κοσμικὴ πνευματικότητα»! Βέβαια οἱ ἐπώνυμοι αὐτοὶ παράγοντες τῶν Διεθνῶν Ὀργανισμῶν, κάνουν αὐτὲς τὶς σαφεῖς διακηρύξεις σὲ ἐσωτερικά, ἀποκρυφιστικὰ ἔντυπα. Στὰ κείμενα τῶν Διεθνῶν Συμβάσεων γίνεται λόγος γιὰ διάφορους πολιτισμούς, ἀλλὰ μέσῳ τῶν ἑνιαίων σκοπῶν τῆς παιδείας ἐπιδιώκεται ἡ σύγκλιση τῶν θρησκειῶν καὶ πολιτισμῶν καὶ ἡ ἑνοποίηση τοῦ κόσμου μὲ βάση τὴν ἐναρμόνιση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς.
.               Ἡ ποφυγὴ ριοθετήσεως τς πίστεως, ἡ πογράμμιση το «κοινοῦ δάφους» κα το «κοινο σκοπο» κα «στόχου», στν ποο «φθάνει κανες π διαφορετικος δρόμους», φαιρεῖ π τος νέους νθρώπους κάθε σταθερὸ δαφος κάτω π τ πόδια τους καὶ δηγε στν πλήρη σύγχυση καὶ βεβαιότητα.
.                Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι καὶ ἰδιαίτερα οἱ νέοι νοιώθουν τὴν ἀνάγκη νὰ προσδιορίσουν τὴν ὑπαρξιακή τους ταυτότητα, τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεώς τους καὶ συγκεκριμένες κοινωνικὲς δομές, στὰ πλαίσια τῶν ὁποίων μποροῦν νὰ αἰσθάνονται βεβαιότητα καὶ νὰ προοδιορίζουν τὴν πνευματική τους πατρίδα· δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ μείνουν ἄστεγοι πνευματικά. Γι᾽ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ «ἐναρμόνιση» τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν δὲν τοὺς ἱκανοποιεῖ. Τὸ ἐσωτερικὸ κενὸ ἐκμεταλλεύονται ποικίλες ὁμάδες καὶ προσφέρουν στοὺς νέους «σταθερὲς δομές», μία «ἡγεσία» ἢ ἕναν «φύρερ» καὶ μία ἰδεολογία ποὺ δίνει ἀπαντήσεις γιὰ ὅλα τὰ θέματα. Μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁμάδες αὐτὲς ἀπέκτησαν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἰσχὺ καὶ κατάφεραν νὰ διαβρώσουν πρόσωπα ποὺ ἔχουν θέσεις εὐθύνης στὴν πολιτική, στοὺς διάφορους κοινωνικοὺς φορεῖς, στὴν ἐκπαίδευση ὅλων τῶν βαθμίδων, στὴ δικαιοσύνη, στὴ δημόσια ἀσφάλεια καὶ σ᾽ αὐτὴν τὴν Ἐκκλησία. Ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς στόχους εἶναι ἡ διάβρωση καὶ τῶν διεθνῶς διαχριστιανικῶν ὀργανώσεων, ὅπως εἶναι τὸ ΠΣΕ.
.               Οἱ νέες τάσεις διαδίδονται σήμερα μέσα ἀπὸ ἐπίσημα κανάλια, ὅπως εἶναι τὰ κρατικὰ μέσα ἐνημερώσεως, τὰ νηπιαγωγεῖα, τὰ δημοτικὰ σχολεῖα, τὰ γυμνάσια, τὰ λύκεια, τὰ πανεπιστήμια. Περνοῦν μέσα στὰ διδακτικὰ βιβλία ὅλων τῶν βαθμίδων. Παρουσιάσθηκαν περιπτώσεις θεολόγων, ποὺ παρασύρθηκαν καὶ ἐντάχθηκαν σὲ ὁλοκληρωτικὲς παραθρησκευτικὲς ὁμάδες, διατηρώντας ταυτόχρονα καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ δασκάλου τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος στὰ σχολεῖα μας. ξωχριστιανικς δέες, πως εναι δοξασία το κάρμα κα τς μετενσαρκώσεως, διαδίδονται σήμερα μ κάθε τρόπο, περνον μέσα π τ λογοτεχνία καπειλον τ θεμέλια της κοινωνίας μας.
.               Ἡ κοινωνία μας καὶ ὁλόκληρος ὁ πολιτισμὸς μας στηρίζονται στὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ὑπευθυνότητας. Χωρὶς ἐλευθερία καὶ ὑπευθυνότητα, χωρὶς τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ καθένας εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του ἀπέναντι στὸν Θεὸ ἢ καὶ στὸ κοινωνικὸ σύνολο, καταλύεται ὁλόκληρο τὸ οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας μας, ἀκυρώνονται ὅλες οἱ πνευματικές μας ἀξίες.
.               Ἡ δοξασία τοῦ κάρμα καὶ τῆς μετενσαρκώσεως προϋποθέτει μία ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο (ἀπόλυτος μονισμὸς) διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη στὴν ὁποία στηρίζεται ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνάμιξη τέτοιων ἰδεῶν, ποὺ προβάλλονται μερικὲς φορὲς μὲ χριστιανικοὺς ὅρους, ἀποτελοῦν βασικὸ ἐμπόδιο στὴν προσπάθεια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης νὰ ἀναζητήσει τὸ ἀληθινό της πνευματικὸ πρόσωπο.
.               Ἐξ ἄλλου μερικὲς θρησκευτικὲς ὁμάδες, ἀσιατικῆς προελεύσεως, ποὺ ἐγείρουν ἀπόλυτη ἀπαίτηση στὴν κοινωνία, αὐτοπροβάλλονται ὡς ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ πρόταση γιὰ διέξοδο ἀπὸ τὴ γενικὴ κρίση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Αὐτὸ δὲν φαίνεται νὰ τὸ λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψιν τους ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ συγκαταλέξουν καὶ αὐτὲς τὶς ὁμάδες στοὺς οἰκοδόμους τοῦ «κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ σπιτιοῦ». Αὐτὴ ἡ καταστροφικὴ γιὰ τὸν πολιτισμό μας καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ φυσιογνωμία τῆς Εὐρώπης θέση, καταδεικνύει καὶ πάλι τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀπολογητικῆς τῆς Ἐκκλησίας μας. Διαφορετικὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς πὼς πρόκειται γιὰ ἑτερογενεῖς θρησκευτικὲς παραδόσεις καὶ γιὰ ἐξωευρωπαϊκὴ ἀπειλὴ ἐναντίον τῆς πνευματικῆς ταυτότητας τῆς Εὐρώπης.
.               Στὴ νέα δεκαετία ποὺ ἄρχισε πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο, παρατηροῦμε ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ τὴν ταύτιση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν θρησκεία, τὴ θρησκευτικοποίηση τῆς πολιτικῆς καὶ τὴν πολιτικοποίηση τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἡ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ξένη πρὸς κάθε ἐνεργὸ ἀνάμιξη στὴν πολιτικὴ ζωή. Μόνο σὲ δύσκολες ἱστορικὲς καταστάσεις ἡ Ἐκκλησία ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ Ἐθνάρχου καὶ παρεμβαίνει γιὰ τὸ καλό τοῦ λαοῦ. Δὲν μπορεῖ συνεπῶς νὰ συναγωνιστεῖ τέτοιες τάσεις.
.               Ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ συμβάλει στὴν ἀντιμετώπιση τῶν Ἐθνικῶν κινδύνων, ποὺ δημιουργοῦνται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀνάμειξη καὶ ταύτιση τῆς θρησκείας μὲ τὴν πολιτική, ὁριοθετώντας αὐτοὺς τοὺς τομεῖς καὶ προβάλλοντας στὰ ποικίλα προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου, τὴν δική της ὀρθόδοξη πρόταση.
.               Σήμερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, εἶναι ἀναγκαία ἡ διορθόδοξη συνεργασία. Ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τὸν μεγαλύτερο θησαυρὸ γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους λαούς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ κοινοῦ ἡ ἔξωθεν ἀπειλή. Οἱ ὀρθόδοξοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης μποροῦν νὰ συμβάλουν οὐσιαστικὰ στὸν προσδιορισμὸ καὶ στὴ διατήρηση τῆς πνευματικῆς φυσιογνωμίας τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία στὶς ὀρθόδοξες χῶρες εἶναι ἀνάγκη νὰ κατανοήσει τὴν ἀξία τοῦ θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, νὰ διευκολύνει καὶ νὰ ἐνισχύσει αὐτὴ τὴ συνεργασία μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο.
.               Οἱ ξωευρωπαϊκς καξωχριστιανικς τάσεις καὶ δεολογίες πειλον σήμερα τν πνευματική, πολιτιστική, κοινωνικ καὶ θνικὴ πόσταση τν λαν μας. Ατ ποὺ λλοτε πεδιώκετο μ τν πειλ τν πλων κα μ πολεμικ σύρραξη, πιδιώκεται σήμερα μ τν διάβρωση λων τν τομέων τς ζως μας. Οἱ ἄνθρωποι τῶν ποικίλων τάσεων ποὺ ἐπιδιώκουν αὐτὴ τὴ διάβρωση βρίσκονται σήμερα παντοῦ.
.               Ἡ πολιτεία διακατέχεται ἀπὸ φοβία μήπως κατηγορηθεῖ ὅτι προβαίνει σὲ θρησκευτικὲς διακρίσεις καὶ δὲν φαίνεται διατεθειμένη νὰ προστατεύσει τὴν πνευματικὴ ὑπόσταση τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἀθέμιτες ἐπεμβάσεις στὴν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, θεωρεῖ ἴσως τὸ ζήτημα «θρησκευτικὸ» καὶ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ συνειδητοποιήσει τὶς οἰκονομικές, πολιτικές, κοινωνικὲς καὶ ἐθνικές του προεκτάσεις.
.                Τὸ ἐθνικὸ συμφέρον, ἡ δημόσια τάξη καὶ τὰ χρηστὰ ἤθη, κατοχυρωμένα συνταγματικά, δὲν λογίζονται ἴσως ἀρκετὰ νὰ θεμελιώσουν μία διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση, ποὺ θὰ μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ψυχοναρκωτικῶν ἢ τουλάχιστον θὰ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν στάση τῶν «ἴσων ἀποστάσεων» ἢ τῆς «ἴσης μεταχείρισης». Ἡ πολιτεία δὲν φαίνεται νὰ εἶναι διατεθειμένη νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψιν της τὸ ἀληθινὸ νόημα, ποὺ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν λαῶν μας δίνει στὸν ὅρο χρηστὰ ἤθη καὶ δημόσια τάξη. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἡ στάση αὐτὴ ὀφείλεται σὲ ἐλλιπῆ ἐνημέρωση. Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν ὅτι καὶ ἡ πολιτεία πρέπει νὰ ἀναγνωρίσει τὴ σημασία καὶ νὰ ἀξιολογήσει ἀνάλογα τὴν ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πρέπει σήμερα νὰ κινηθεῖ σὲ πανορθόδοξα πλαίσια.
.               Εἶναι ἀνάγκη νὰ μελετηθοῦν σὲ βάθος οἱ σύγχρονες ἐξωχριστιανικὲς τάσεις καὶ ὁμάδες ποὺ δημιουργοῦν τεράστια προβλήματα στὶς Ὀρθόδοξες χῶρες. Νὰ προσδιοριστεῖ τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο πίσω ἀπὸ πολυάριθμα προσωπεῖα, οἱ διεθνεῖς διασυνδέσεις καὶ οἱ ἀληθινοὶ σκοποί τους. Νὰ ἐπισημανθοῦν οἱ ἀθέμιτες μεθοδεύσεις τους καὶ οἱ καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τὴν προσωπικότητα τῶν θυμάτων, οἱ ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις στὴν πνευματική, κοινωνική, πολιτιστική, πολιτικὴ καὶ ἐθνικὴ ζωὴ τῶν λαῶν μας.
.                Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκδοθοῦν κατάλληλα βιβλία γιὰ τὴν ἐνημέρωση τῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας, τῶν ἐκπαιδευτικῶν, τοῦ εὐρύτερου κοινοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν νέων. Καθίσταται ἀπολύτως ἀναγκαία ἡ ἐκπαίδευση βασικῶν συνεργατῶν, ὥστε νὰ ἀντιμετωπιστοῦν τὰ ποικίλα προβλήματα σὲ ὅλους τους τομεῖς καὶ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς πνευματικῆς, κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς μας ζωῆς.
.               Μερικές ὁμάδες μὲ τεράστια οἰκονομικὸ-πολιτικὴ ἰσχὺ σὲ παγκόσμια κλίμακα ἀποβλέπουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ μέλλοντος, μέσῳ διαβρώσεως τῆς ἡγετικῆς τάξεως τῆς νεολαίας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα. Μέσῳ τοῦ μαθήματος αὐτοῦ τὰ παιδιά μας πρέπει νὰ ἀποκτοῦν ἕνα σταθερὸ σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ μέτρο κρίσεως, νὰ ὁριοθετοῦν τὴν Ὀρθόδοξο πίστη τους ἔναντι κάθε ἐξωχριστιανικης τάσεως, νὰ καλύπτουν τὰ ὑπαρξιακά τους κενὰ μέσα στὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας κα νὰ νισχύεται μέσα τους ἡ ρθόδοξη ατοσυνειδησία. Γι᾽ ατ εναι νάγκη τ μάθημα τν θρησκευτικν στ σχολεα ν διαπνέεται π τ πνεμα τς κκλησίας καὶ χι π τ πνεμα τς καδημαϊκς θεολογίας, ν κινεται στ πλαίσια το ποιμαντικο μας ργου καὶ χι στ πλαίσια τς «οδέτερης» κα «ντικειμενικς νημέρωσης» θρησκειολογικο τύπου. Ἕνα τέτοιο θρησκειολογικὸ μάθημα στὰ Ὀρθόδοξα σχολεῖα θὰ ἀποτελοῦσε κατάφωρη παραβίαση τοῦ δικαιώματος τῶν γονέων νὰ καθορίζουν τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους.
.                Ορθόδοξοι γονες, μ τ νὰ ντάξουν τ παιδιά τους μ τ βάπτισμα στν ρθόδοξη κκλησία ξεδήλωσαν τν πρόθεσή τους ν τος δώσουν θρησκευτικὴ γωγή, πο νὰ νταποκρίνεται στ φρόνημα τοῦ ρθoδόξου χριστιανο. Ἡ πολιτεία ὀφείλει νὰ σεβαστεῖ αὐτὸ τὸ δικαίωμα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν γονέων στὶς Ὀρθόδοξες χῶρες καὶ νὰ παράσχει τὰ ἀπαραίτητα μέσα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.
.                Ἡ πολιτεία ὀφείλει ἀκόμη νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ προσδιορίζει κατὰ πόσον ἡ ταυτόχρονη ἰδιότητα τοῦ ὀπαδοῦ μιᾶς παραθρησκευτικῆς ὀργανώσεως καὶ τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου, ἰδιαίτερα δὲ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ, συμβιβάζεται μὲ τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ ἀναλαμβάνει ἕνας δημόσιος ὑπάλληλος μὲ βάση τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας.
.                Κλείνοντας ὑπογραμμίζουμε τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ δημιουργηθεῖ καὶ νὰ λειτουργήσει σὲ πανορθόδοξα πλαίσια ἕνα Ὀρθόδοξο Θεολογικὸ Σεμινάριο Ἀπολογητικῆς γιὰ τὴν ἔρευνα τοῦ ὅλου σκηνικοῦ τῶν ἐξωχριστιανικῶν τάσεων καὶ γιὰ τὴν ἐκπαίδευση καὶ μετεκπαίδευση εἰδικῶν συνεργατῶν στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν μας.

π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, Ἀθῆναι

19.2.1992

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -1 «Ἕνα περίεργο καὶ ὕποπτο μέτωπο ἐναντίον τῆς ἄμυνας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ὁριοθέτηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ἀντιπαράθεση. Κρύβεται μία διαφορετικὴ ἀντίληψη περὶ τῆς μοναδικότητας τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.… Οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα “οὐδέτερο” πνεῦμα.».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Α´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ,
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)
ΑΘΗΝΑ 1998

 Δίνουμε στὴν δημοσιότητα μία συγκλονιστικὴ ἐπιστολή, ἀληθινὰ πολύτιμη πνευματικὴ παρακαταθήκη, ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος στὸ θέμα τῆς Θρησκευτικῆς Ἐκπαιδεύσεως. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ποὺ γράφτηκε σὲ ἀνύποπτο χρόνο, πρέπει νὰ προβληματίσει ὅλους μας. Ὄχι μόνο ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γενικώτερα.

 Πρὸς πρόσωπα κατέχοντα θέσεις εὐθύνης στὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ ζωὴ τοῦ εὐρύτερου ὀρθόδοξου χώρου.

.               Μακροχρόνια ἔρευνα καὶ ἐντατικὴ ἐνασχόληση σὲ θέματα ὁριοθετήσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, αἱρέσεων καὶ παραθρησκευτικῶν ὁμάδων μὲ ὁδήγησαν σὲ ὁρισμένα βασικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα θεωρῶ χρέος μου νὰ γνωστοποιήσω, ἰδιαίτερα σὲ πρόσωπα ποὺ κατέχουν θέσεις εὐθύνης γιὰ τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸν εὐρύτερο ὀρθόδοξο χῶρο καὶ σὲ ὑπευθύνους παράγοντες γιὰ τὴν πολιτική, κοινωνικὴ καὶ πολιτιστικὴ ὑπόσταση καὶ ζωὴ τῶν ὀρθοδόξων λαῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ συμβάλουν στὸ πνευματικὸ-πολιτιστικὸ γίγνεσθαι τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης.
.               Στὴν ἐποχή μας συντελοῦνται κοσμογονικὲς ἀλλαγές· πολιτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ συστήματα καταρρέουν. Ἐπιτεύγματα, στὰ ὁποῖα ἄνθρωποι καὶ λαοὶ εἶχαν στηρίξει μεσσιανικὲς ἐλπίδες γιὰ λύση ὅλων τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγοῦν σὲ τρομακτικὰ ἀδιέξοδα. Πνευματικὲς ἀξίες ἐγκαταλείπονται. Ἀπὸ παντοῦ προβάλλεται ἡ ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ «μοντέλου», τοῦ τρόπου ἑρμηνείας τοῦ κόσμου..               Γιὰ τὴν πλήρωση τοῦ ἰδεολογικοῦ κενοῦ ποὺ δημιουργεῖται, προσφέρονται ἑκατοντάδες ὁμάδες, αἱρετικές, γκουρουϊστικές, ἀποκρυφιστικές, νεογνωστικὲς καὶ ποικίλες ψυχολατρεῖες ποὺ προβάλλουν τὶς «λύσεις» τους. Μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς προβάλλουν καθολικὴ ἀπαίτηση στὴν κοινωνία μας, συμπλέκονται μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ ἔχουν ἤδη δημιουργήσει μία παγκόσμια οἰκονομικο-πολιτικὴ αὐτοκρατορία.
.               Οἱ ὁμάδες αὐτὲς ὑπόσχονται στὴν ἀνθρωπότητα μία «Χρυσὴ Ἐποχή». Μὲ τὶς ποικίλες τεχνικές τους, μὲ ἐσωτεριστικὲς μεθοδεύσεις ὑπόσχονται τὴν δημιουργία μίας «νέας φυλῆς», ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπιδιωκόμενο «μετασχηματισμὸ» τοῦ κόσμου. Ὁ δρόμος γιὰ τὶς νέες τάσεις εἶναι σήμερα ὅσο ποτὲ ἀνοικτός. Κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἡ χριστιανικὴ πίστη δὲν προσδιορίζει πλέον βασικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μας, ὅπως εἶναι ἡ παιδεία, ἡ νομοθεσία, ἡ πολιτική, ἡ λογοτεχνία, ἡ μουσικὴ κ.ο.κ.
.               Ο τομες ατοὶ ποχρωματίζονται θρησκευτικ κα διαβρώνονται λο κα περισσότερο π τν τάση τς λεγομένης «Νέας ποχς», ποποσκοπε στ σύγκλιση θρησκειν κα πολιτισμν, μ βάση τν λιστικ θεώρηση τν πάντων, ἡ ποία κυρώνει τ μήνυμα τς ν Χριστῷ λπίδας καὶ λόκληρο τν πολιτισμό μας.
.               Οἱ ὑπεύθυνοι παράγοντες τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ πολιτιστικῆς ζωῆς στὶς ὀρθόδοξες χῶρες δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸν κίνδυνο σὲ ὅλη τὴν ἔκτασή του καὶ τὶς καταστροφικὲς συνέπειες ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τῶν νέων τάσεων. Ἡ Ὀρθοδοξία, μέσα ἀπὸ τὸν πνευματικό της πλοῦτο θὰ ἠδύνατο νὰ προσφέρει τὶς λύσεις στὰ ἀδιέξοδα τοῦ καιροῦ μας, ὥστε νὰ καταστοῦν περιττὲς οἱ «προσφορὲς» τῶν ποικίλων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων. Ὅμως, ἀντὶ γι᾽ αὐτό, οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἔγιναν γιὰ τὶς ὁμάδες αὐτὲς «ἱεραποστολικὸς ἀγρός». Οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται σὲ θέσεις εὐθύνης δὲν γνωρίζουν σχεδὸν καθόλου τὸ πρόβλημα. Οἱ περισσότεροι μένουν ἀνυποψίαστοι γιὰ τὴν σοβαρότητα τοῦ κινδύνου. Ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ τὶς ἐξελίξεις στὸ παγκόσμιο θρησκευτικὸ καὶ κοσμοθεωριακὸ σκηνικό, γνωρίζουν ὅτι σήμερα ἡ κκλησία βρίσκεται μπροστ σ παρόμοια πειλή, πως πρωτοχριστιανικὴ κκλησία, ἡ ποία κινδύνευσε ν διαβρωθεῖ π τ κύμα το γνωστικισμο.
.               Γνωρίζουμε ὅτι καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν χριστιανῶν ἀπολογητῶν ἦταν ἕνας καιρὸς ριζικῆς ἀλλαγῆς. Τὸ ἐθνικὸ πνεῦμα καὶ οἱ ποικίλες θεότητες ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἔδαφος. Ποικίλες τάσεις καὶ κοσμοθεωρίες πάσχιζαν νὰ καταλάβουν τὸ κενὸ ποὺ ἐδημιουργεῖτο.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογηταὶ καὶ οἱ μετέπειτα πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐδέχθησαν τὴν ποικίλη ἰδεολογικὴ πρόκληση, πρόσφεραν λύσεις στὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὁριοθέτησαν τὴν Ὀρθοδοξία, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουν ἕνα σταθερὸ «μέτρο» καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς, ποὺ νὰ τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ ἄκρατου συγκρητισμοῦ.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογητὲς προσδιόρισαν τὴν χριστιανικὴ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔγιναν οἱ θεμελιωτὲς τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Πάνω στὴν ἴδια ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο θεμελιώνεται ἀκόμη καὶ σήμερα ὁλόκληρος ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Πάνω στὴ χριστιανικὴ ἀνθρωπολογία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος στὴν ἐπιλογή του καὶ ἑπομένως ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του. Ἡ ννοια τς εθύνης γι τν συνάνθρωπο κα γι τ κοινωνικ σύνολο, πο κατοχυρώνεται σὲ λα τὰ λεύθερα Συντάγματα, στηρίζεται στν χριστιανικὴ ντίληψη γι τν νθρωπο.

 .               Οἱ ποικίλες παραθρησκευτικὲς ἐξωευρωπαϊκὲς καὶ ἐξωχριστιανικὲς ὁμάδες προβάλλουν σήμερα διαφορετικὴ ἀνθρωπολογία καὶ ἀπειλοῦν τὰ θεμέλια της κοινωνίας μας. Ἡ μόνη δυνατότητα ἀντιμετωπίσεως αὐτοῦ τοῦ κινδύνου βρίσκεται καὶ πάλι στὴν ἀπολογητική τῆς Ἐκκλησίας μας.
.               Ἀλλά διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ἡ ἀπολογητική μας διακονία περιθωριοποιεῖται. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν βασικῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀγνοοῦν τὰ στοιχεῖα ποὺ προσδιορίζουν τὶς ποικίλες κοσμοθεωριακὲς τάσεις, οἱ ὁποῖες ἀπειλοῦν ἀκόμη καὶ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἰσορροπία τῶν νεαρῶν κυρίως θυμάτων τους.
.               Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πὼς πολλοὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας δραστηριοποιοῦνται σὲ ποικίλους τομεῖς καὶ συντελοῦν στὴν ἀντιμετώπιση βιοτικῶν ἀναγκῶν καὶ κοινωνικῶν προβλημάτων. Ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτε τὸ γενναῖο γιὰ νὰ προφυλάξουν ἀνυποψίαστους νέους, ποὺ πέφτουν θύματα καθημερινῶν μεθοδεύσεων καὶ παγίδων ἀπὸ μέρους παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ ὁδηγοῦνται σὲ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ ποικίλα ψυχοναρκωτικά.
.               Ἡ μόνη ἁρμόδια, νὰ προσφέρει οὐσιαστικὴ βοήθεια γιὰ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἐξαρτήσεις, εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Γιατί μόνο αὐτὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ δώσει πραγματικὴ λύση στὰ ὑπαρξιακὰ κενά, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ τέτοιου εἴδους ἀναζητήσεις καὶ νὰ ἐντάξει στὴν ἐν Χριστῷ κοινωνία καὶ στὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ἡ ὁποία καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἀνταποκρίνεται στὴν ἀληθινὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσδιορίζει τὴν ὑπαρξιακή του ταυτότητα.
.               Γιὰ νὰ προσφερθεῖ ὅμως αὐτή, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε περισσότερα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Πρέπει νὰ ξέρουμε τὴν προέλευσή τους, τὰ εἰδικὰ προβλήματα καὶ τὶς εἰδικὲς ἀνάγκες τους.
.               Ὅλα αὐτὰ προσφέρει ἡ ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ξαναβρεῖ τὸ ἀληθινό της περιεχόμενο καὶ τὴ βασικὴ θέση ποὺ τῆς ἀνήκει δίπλα ἀπὸ τὴν λατρευτικὴ ζωή, τὸ κήρυγμα καὶ τὴν κοινωνία ἀγάπης στὰ πλαίσια τῆς ὅλης ζωῆς καὶ δραστηριότητας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
.               Ἡ ἀπολογητική της Ἐκκλησίας μας ὀφείλει σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε νὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερο μέλημα στὴν προσπάθεια γιὰ μία εὐρύτερη μόρφωση καὶ προετοιμασία τῶν μελλοντικῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως διαπιστώνουμε πὼς αὐτὴ τὴ θέση δὲν τὴν συμμερίζονται οἱ παράγοντες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν θεολόγων μας.
.               Μεταξύ πολλν καδημαϊκν θεολόγων, κυριαρχεῖ να πνεμα πο στρέφεται ναντίον τς κκλησιαστικς πολογητικς. Στ χρο τν θεολογικν μας Σχολν ψώνεται να περίεργο καὶ ποπτο μέτωπο ναντίον τς μυνας τς κκλησίας μας. ποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ριοθέτηση τς ρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ντιπαράθεση.
.               Τόσο ἡ ὁριοθέτηση, ὅσο καὶ ἡ ἀντιπαράθεση ἀξιολογοῦνται ἀρνητικά, διότι, δῆθεν, ἰδεολογικοποιοῦν τὴν πίστη. Ἡ πολογητικ διακονία δν χει πλέον νὰ ντιμετωπίσει μόνο τν πολεμικὴ π μέρους τν ποικίλων αρέσεων, τς παραθρησκείας καὶ π μέρους τν νθρώπων το κόσμου τούτου, πρέπει νὰ ντιμετωπίσει κα τν ναντίωση τν νθρώπων μέσα π τν κκλησία. [Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: …!!!!!! Καὶ αὐτὰ τὰ ἐπισημαίνει ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος πρὸ εἰκοσαετίας. Τί θὰ ἔγραφε σήμερα;]
.               πάρχει μως κα κάτι περισσότερο νησυχητικ σ᾽ ατ τν πόθεση. Πίσω π τν ρνητικ στάση κρύβεται μία διαφορετικὴ ντίληψη περ τς μοναδικότητας τς Χριστιανικς κκλησίας κα τς ν Χριστ σωτηρίας.
.               Κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτή, ὁ Χριστὸς εἶναι μὲν «ἡ ὁδός», ἀλλὰ αὐτὴ τὴν ὁδὸ μποροῦν νὰ τὴν βαδίσουν καὶ ἄνθρωποι ἐκτὸς τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ὁδηγεῖ τοὺς ἀκαδημαϊκοὺς αὐτοὺς θεολόγους, ὅταν ὁμιλοῦν γιὰ τὶς διάφορες ἐξωχριστιανικὲς θρησκεῖες, νὰ μὴ τὸ κάνουν μὲ κριτικὸ πνεῦμα, οὔτε νὰ καταβάλουν προσπάθεια ὁριοθετήσεως τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἔτσι οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα «οὐδέτερο» πνεῦμα.
.               Αὐτό τὸ οὐδέτερο πνεῦμα τὸ ὁποῖο σήμερα ὀνομάζεται «ἐπιστημονικὸ» ἢ «ἀντικειμενικότητα», καλλιεργήθηκε ἀπὸ ἀκαδημαϊκοὺς θεολόγους πολὺ πρὶν ἐμφανισθοῦν οἱ διάφορες ἀποκρυφιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικὲς ὁμάδες καὶ ψυχολατρεῖες. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ ἐκπαιδευτικὰ ἐγχειρίδια γιὰ τοὺς θεολόγους φοιτητὲς κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ὄχι ἡ ὁριοθέτηση ἢ ἡ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ἡ ἀναζήτηση «κοινῶν σημείων» καὶ «κοινοῦ θρησκευτικοῦ ἐδάφους» βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων τῆς ἀκαδημαϊκῆς μας θεολογίας, ἄσχετα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις.
.                 Σύμφωνα μὲ τὴ νέα τάση ἀκαδημαϊκῶν μας θεολόγων, εἰσάγεται νέα Χριστολογία καὶ νέα Ἐκκλησιολογία. Γίνεται ἔμμεση ἀντιπαραβολὴ ἀνάμεσα στὴν «κατεστημένη» ἢ «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», προφανῶς μὲ τὴν «πνευματικὴ Ἐκκλησία», στὴν ὁποία ἀνήκουν δῆθεν καὶ οἱ ὀπαδοὶ ἐξωχριστιανικῶν θρησκειῶν. Ὁ Χριστὸς λογίζεται παντοῦ, «κοιμᾶται» τὴν νύκτα τῶν θρησκειῶν. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἐνταχθεῖ στὴν «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», γιὰ νὰ γίνει μέτοχος τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδὴ τῆς σωτηρίας.
.               Μ ατ τν τοποθέτηση γίνεται κατανοητ γιατί μεταξκαδημαϊκν μας θεολόγων κυριαρχε τάση ντικαταστήσεως τς θεολογίας μ τ θρησκειολογία, πράγμα πο σημαίνει λοκληρωτικ μετατόπιση το πεδίου. Στὸ πίκεντρο δν τίθεται πλέον Θεία ποκάλυψη, λλ τ θρησκευτικ φαινόμενο, θρησκευτικ παράδοση, θρησκευτικὴ μπειρία, τ πνεμα τς θρησκείας. τσι γίνεται λόγος γι διαφορετικς θρησκευτικς παραδόσεις ἢ μπειρίες, ποὺ προσδιορίζονται ἐντελῶς ἐνδοκοσμικά, γιὰ διάφορες θρησκεῖες ποὺ ὅλες κινοῦνται στὸ ἴδιο ἔδαφος (προσδιορίζονται ψυχολογικὰ) καὶ πρέπει νὰ ἀξιολογοῦνται ὡς «ἴσες καὶ ὅμοιες».
.                Ἡ τάση αὐτὴ ἀκυρώνει τὸ ἔργο τοῦ θεολόγου καὶ τὸν μεταβάλλει σὲ θρησκειολόγο καὶ μάλιστα μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκφράζει θέση, οὔτε νὰ προβαίνει σὲ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ν μένει «ντικειμενικς παρατηρητής», δηλαδὴ νὰ ἐγκαταλείπει κάθε σταθερὸ καὶ ἐκ τῶν προτέρων προσδιορισμένο πνευματικὸ ἔδαφος.
.               Αὐτὴ ἡ τάση «πέρασε» στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Εὐρώπη κατὰ τὸν περασμένο αἰώνα μὲ τὴν παρουσία Ἰνδῶν γκουροὺ στὸ «Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν» (Σικάγο 1893) καὶ μὲ τὴ Θεοσοφία τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκυ. Στὴ χώρα μας ἀκούγονται σήμερα ἐπίσημες φωνές, τὸ ποιμαντικὸ τμῆμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς νὰ μετονομαστεῖ σὲ θρησκειολογικὸ καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ θρησκειολογικὸ μάθημα. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας δέχεται ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους λειτουργοὺς τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση2/

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , ,

Σχολιάστε

ΧΑΡΟΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΜΥΘΟΥΣ: Η ΘΕΑ «ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ», Η ΚΛΩΤΣΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΙΜΑΜΗ

.   Σὰν ἀπὸ καιρὸ ἕτοιμοι ὑποδεχθήκαμε τὴν θαυμαστὴ διδασκαλία τῆς Θεᾶς Ἀντικειμενικότητας. Πρόκειται γιὰ μιὰ νεοεποχίτικη Θεότητα τὴν ὁποία προσκυνοῦν ἐκτὸς τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ οἱ πρόθυμοι «χριστιανοὶ» θεολόγοι, σὰν αὐτὸν τοῦ Χολαργοῦ, ποὺ ὅπως παρουσιάζει σήμερα ἡ εἰδησεογραφία, κάλεσε Ἰμάμη σὲ σχολεῖο (μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τοῦ προϊσταμένου του) γιὰ νὰ διδάξει στοὺς μαθητές (βλ. σχετ.: indobserver.blogspot.com): «Εἶμαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν προσπαθῶ νὰ παρουσιάσω κάτι ἄλλο ποὺ ἐμποδίζεται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους. Μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἀντικείμενό μου, ὁ Χριστιανισμὸς ἀλλὰ αὐτὸ τὸ διάστημα διδάσκω θρησκεύματα καὶ θέλω νὰ τὸ κάνω ὅσο καλύτερα μπορῶ καὶ νὰ εἶμαι ἀντικειμενικός. Θέλω λοιπὸν νὰ βρῶ ἀνθρώπους ποὺ μποροῦν νὰ μὲ βοηθήσουν νὰ τὸ κάνω μὲ περισσότερα ἐποπτικὰ μέσα».
.         Οἱ εὔκολες κραυγὲς καὶ οἱ ἀφοριστικοὶ ἀλαλαγμοὶ δὲν προσφέρουν ὑπηρεσίες. Ὁ θεολόγος ὑπακούει -καὶ καλὰ κάνει- στὸ Σύνταγμα καὶ στοὺς Νόμους, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις του. Μένει νὰ διευκρινισθεῖ ὲὰν τὸν «νόμιμο» συλλογισμό του τὸν ἐπικυρώνει ἡ συνταγματικὴ ἑρμηνεία. Ἀλλὰ μένει ἐπίσης νὰ διευκρινίσει ὁ ἴδιος στὸν ἑαυτό του κάτι: ἂν συμφωνοῦν τὰ λεγόμενά του μεταξύ τους, ἂν αὐτὸ ποὺ λέει περὶ Συντάγματος ταιριάζει μὲ τὸ πρῶτο ποὺ ἰσχυρίζεται, ὅτι δηλ. «Εἶμαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας»! Τί σημαίνει ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί τὸ προβάλλει ὡς ἐπιχείρημα; Δὲν εἶναι ἆραγε ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ὁ θεολόγος νὰ εἶναι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας; Καὶ ὁ ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος δηλαδή, ὑποβάλλει σὲ τέτοια «ἀντικειμενικὴ» δοκιμασία τοὺς μαθητές του; δηλ. ΠΙΣΤΕΥΕΙ ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Πίστη εἶναι ὑποκειμενικὴ καὶ ὄχι Η ΑΛΗΘΕΙΑ, τὴν ὁποία ἐκεῖνος ἔχει ὁρκιστεῖ νὰ διδάξει στὰ σχολεῖα;
.         Ἀλλὰ ἐδῶ ποὺ φτάσαμε δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε πλέον γιὰ αὐτονόητα. Βυθισμένοι σὲ μιὰ πρωτοφανῆ στὴν ἱστορία Οἰκονομικὴ Κρίση καλοῦμε τὸν Ἰμάμη νὰ διδάξει τὰ παιδιά μας στὸ ΣΧΟΛΕΙΟ.  Ἀποδεικνύουμε δηλαδὴ ἀνάγλυφη τὴν κρίση ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ποὺ κουβαλᾶμε ὡς κοινωνία. Μιὰ κοινωνία ποὺ ἔχει θεοποιήσει τὴν «ἀντικειμενικότητα» καὶ τὴν «ψευτο-ἀνεκτικότητα» δὲν ἔχει πολὺ μέλλον. Χαροπαλεύει μὲ μύθους.
.      Ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνεται παραλλήλως καὶ κάτι ἄλλο, γνωστὸ ὡς φυσικὸς νόμος: «ἡ φύση δὲν ἀντέχει τὰ κενά». Ὅταν συνεπῶς κλωτσᾶς τὸν παπὰ ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ἀνοίγεις διάπλατη τὴν πόρτα γιὰ να μπάσεις «ἀντικειμενικὰ» τὸν Ἰμάμη, τὸν γκουροὺ καὶ κάθε ἄλλο ἀντικειμενικὸ «πλύστη ἐγκεφάλου».
.         Τελειώνοντας μιὰ ἐρώτηση μόνο: Ἆραγε ὁ Πιστὸς Λάτρης τῆς Θεᾶς Ἀντικειμενικότηταςδοκίμασε προηγουμένως τὸν Ἰμάμη στὸ σπίτι του,στὴν γυναίκα του καὶ στὰ παιδιά του ἢ προτίμησε νὰ ἐκθέσει σὲ μιὰ τέτοια «ἀντικειμενικὴ» δοκιμασία τὰ ξένα παιδιὰ τοῦ «κόσμου»;

«Διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ προσθήσω τοῦ μετατεθῆναι τὸν λαὸν τοῦτον
καὶ μεταθήσω αὐτοὺς
καὶ ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν
καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν κρύψω.
(Ἡσ. κθ´ 14-15)

,

Σχολιάστε