Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνδρέας Σταλίδης

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ «ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ» ΣΤΑ ΒΑΛΚAΝΙΑ: ΒΟΥΛΓΑΡIΑ, ΣΕΡΒIΑ καὶ ΑΛΒΑΝIΑ

πιπτώσεις τς «Συμφωνίας τν Πρεσπν»
στ
Βαλκάνια: Βουλγαρία, Σερβία κα λβανία

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης.

Ἐφημ. «Ἑστία»,
26 Ἰουνίου 2018

.             Ἡ Βουλγαρία ἦταν ἡ πρώτη χώρα ποὺ ἀναγνώρισε τὴν «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» δηλώνοντας ρητὰ ὅμως ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει «μακεδονικὸ ἔθνος» ἢ «μακεδονικὴ γλῶσσα». Παρέμεινε ἔκτοτε σταθερὴ σ’ αὐτήν της τὴν ἄποψη. Ἀποδίδω τὸ ὅτι στέκεται βουβὴ ἀπὸ τὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν μέχρι σήμερα, στὸ ὅτι σέβεται τοὺς διεθνεῖς της ρόλους. Εἶναι προεδρεύουσα τῆς ΕΕ τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2018, διάστημα στὸ ὁποῖο ξεκαθάρισε ὅτι θὰ χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο πΓΔΜ τῆς διεθνοῦς ἀναγνώρισης τῆς ΕΕ καὶ ὄχι τὸ ὄνομα τῆς δικῆς της ἀναγνώρισης. Σὲ λίγες ἡμέρες λήγει ἡ θητεία της καὶ θὰ δοῦμε τί σκέπτεται. Γιὰ τὴν Βουλγαρία ὑπάρχουν ὁρισμένα θετικά, γιὰ παράδειγμα δὲν ἔχει ἀντίρρηση μὲ τὸ «Βόρεια Μακεδονία», ἀκριβῶς διότι σπάει τὴν Μακεδονία σὲ κομμάτια μὲ ἑλληνικὴ ὑπογραφή, καὶ μπαίνει καὶ ἡ Βουλγαρία στὸ μοίρασμα. Ταυτόχρονα ὅμως ἔχει καὶ πολὺ μεγάλα ἀρνητικά, παρόμοια μὲ τὰ δικά μας, γιὰ διαφορετικοὺς λόγους: ἐθνότητα, γλῶσσα, ἀλλὰ καὶ διεθνῆ σήματα ΜΚ καὶ MKD, παραπέμπουν στὴν Μακεδονία ἐξ ὁλοκλήρου καὶ ὄχι ἁπλὰ σὲ ἕνα μέρος της.
.             Ἡ συμφωνία δὲν ἀφήνει ἀδιάφορη τὴν Σερβία. Ἐφ᾽ ὅσον ἡ πΓΔΜ ὀνομαστεῖ «Βόρεια Μακεδονία», ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἀκόμα καὶ ἡ «εὐρεία Μακεδονία» μὲ βάση ὅποιον ὁρισμὸ θέλουν οἱ ψευδο-μακεδόνες δὲν περιλαμβάνει τὶς ἐκτάσεις τῆς βόρειας πΓΔΜ (ἀλήθεια, πῶς θὰ ὀνομάζονται αὐτές; «βόρεια Βόρεια Μακεδονία»;), οἱ Σέρβοι δὲν εἶναι εὐχαριστημένοι μὲ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ συνόλου τῆς ἔκτασης τῶν Σκοπίων / πΓΔΜ ὡς «Βόρεια Μακεδονία», διότι αὐτομάτως συμπεριλαμβάνονται καὶ ἐκτάσεις ποὺ παραδοσιακὰ ἀνῆκαν στὴν Σερβία ἢ ποὺ τέλος πάντων δὲν εἶχαν ποτὲ καμία σχέση μὲ τὴν Μακεδονία. Ὄχι ὅτι ἔχουν ἐπιθετικὲς βλέψεις, ἀλλὰ παραγράφεται ἡ δική τους Ἱστορία ἐντασσόμενη στὴν Ἱστορία μίας δῆθεν «εὐρείας Μακεδονίας» μέχρι ἐκεῖ.
.             Οὔτε ἡ Ἀλβανία εἶναι ἀδιάφορη γιὰ τὴν ὑπόθεση. Ὑπάρχουν 4 Ἀλβανικὰ κόμματα στὰ Σκόπια, δύο ἐκ τῶν ὁποίων στὴν κυβέρνηση Ζάεφ μὲ Ἀλβανὸ ἀντιπρόεδρο, ἐνῶ ἐντός τοῦ 2018 ἡ ἀλβανικὴ κατέστη ἐπίσημη γλῶσσα. Ἂν συγκριθεῖ αὐτὴ ἡ κατάσταση μὲ τὸ 1991, ὅταν οἱ Ἀλβανοὶ πολιτικὰ ἦταν ἀνύπαρκτοι, εὔκολα προβλέπει κανεὶς ὅτι ἀκύρωση τῆς συμφωνίας θὰ ὁδηγήσει σὲ ἀναζήτηση οὐδετεροεθνοῦς ὀνόματος μὲ δύο διακριτὲς ἐθνικὲς συνιστῶσες: «Σλαβομακεδόνων» καὶ «Ἀλβανῶν». Ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Ἀλβανοί, ὅσο δὲν θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους Σλάβους, ἄλλο τόσο δὲν τὸν θεωροῦν «Μακεδόνες». Δὲν θὰ τοὺς ἀρέσει λοιπὸν στὰ διαβατήριά τους νὰ ἀποκτήσουν ἐθνικότητα «Μακεδονικὴ / κάτοικοι τῆς Βορείου Μακεδονίας». Θὰ προτιμοῦσαν νὰ εἶναι «Ἀλβανοὶ / κάτοικοι …» μίας χώρας μὲ ὄνομα ποὺ δὲν θὰ παράγεται οὔτε ἀπὸ τοὺς «Σλαβομακεδόνες», οὔτε ἀπὸ τοὺς Ἀλβανούς.
.             Συμπέρασμα: Ἡ Ἑλλάδα χάνει τὰ πάντα ἀναγνωρίζοντας ἐθνότητα «Μακεδόνων», ἡ Βουλγαρία ἐπίσης δυσαρεστημένη μὲ ἐθνικότητα/γλῶσσα/σήματα, ἡ Σερβία δυσαρεστημένη γιὰ τὶς βόρειες περιοχὲς τῶν Σκοπίων, ἡ Ἀλβανία δυσαρεστημένη ποὺ ὑποχρεώνονται οἱ Ἀλβανοὶ νὰ ὀνομάζονοται ἐθνικὰ Μακεδόνες. Ἕνας μόνο ὠφελημένος. Ὁ ἐθνικισμὸς τῶν Σκοπίων.
.             Ἔτσι, καταρρίπτεται καὶ ἕνας ἀκόμη μύθος, ὅτι δῆθεν οἱ Ἀμερικάνοι πίεζαν γιὰ τὴν συγκεκριμένη λύση. Μέγα λάθος. Οἱ Ἀμερικάνοι ἴσως πίεζαν γιὰ λύση. Γιὰ μία λύση. Ὄχι κατ’ ἀνάγκην γιὰ τὴν συγκεκριμένη, ἡ ὁποία ἦρθε λόγῳ δικῆς μας ὑποχωρητικότητας ἢ ἐπίμονης ἄρνησης ὅτι οἱ ἐθνικὲς ταυτότητες παίζουν ρόλο. Οἱ Ἀμερικάνοι δὲν θὰ ἐπέβαλλαν μία λύση ποὺ ἀφήνει τέσσερις γείτονες δυσαρεστημένους καὶ μόνο ἕναν εὐνοημένο.

 

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

Ο ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ, ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ, ΤΟ ΚΡΑΣΙ καὶ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ («ὑπερμεγέθεις κοτσάνες»!)

Μπουτάρης, τ εροδρόμιο,
τ
κρασ κα
Μακεδονία.
(
«πς ν καταλάβει διος Μπουτάρης
τι λέει νοησίες»)

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης.

.             Ὁ Μπουτάρης λέει ὅτι θὰ μπορούσαμε νὰ ἀλλάξουμε τὸ ὄνομα τοῦ ἀεροδρομίου τῆς Θεσσαλονίκης “Μακεδονία” καὶ τοῦ σταθμοῦ ΚΤΕΛ, ἐπειδὴ μπερδεύονται οἱ τουρίστες νομίζοντας ὅτι πηγαίνουν στὴν “Μακεδονία”. Μάλιστα. Δηλαδὴ ποῦ πηγαίνουν ρὲ μεγάλε; στὴν Αἴγυπτο;
.             Γιατί δὲν ἀλλάζεις, Δήμαρχε, τὸ ὄνομα τῆς πόλης; τὸ Θεσσαλονίκη εἶναι ἑλληνικὴ λέξη. Νίκη μετὰ τῶν Θεσσαλῶν (ἐναντίον τῶν Φερῶν καὶ τῶν Φωκέων). Οἱ “Μακεδόνες” δὲν τὴν καταλαβαίνουν τὴν λέξη, καὶ γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο τὴν ὀνομάζουν “Σολούν”. Ἂς τὴν ὀνομάσουμε καὶ τὴν πόλη Σολούν, γιὰ νὰ πάψει πιὰ ἡ «ἑλληνικὴ προπαγάνδα» ὅτι ἡ «Μακεδονία εἶναι ἑλληνική». Ὅπως ὅλος ὁ κόσμος γνωρίζει, ἡ «Μακεδονία εἶναι μακεδονική».
.             Ἔτσι δὲν εἶναι, ρὲ Δήμαρχε; μὲ τὴν εὐκαιρία, μιὰ ποὺ τὸ ἐπώνυμό σου εἶναι καὶ ὄνομα ἑνὸς προϊόντος, ἴσως καταλάβεις πόσο ὑπερμεγέθεις κοτσάνες λὲς καὶ κάνεις στὸ θέμα αὐτό, θὰ σοῦ πῶ τὸ ἑξῆς.

Πῶς θὰ καταλάβει μέχρι καὶ ὁ Μπουτάρης ποιὸ εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς ὀνομασίας.

.             Γιάννη Μπουτάρη, ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ἕνας γείτονάς σου, ὁ Σλάβωφ βγάζει κι αὐτὸς κρασί. Καὶ μία ὡραία ἡμέρα ἀλλάζει ὄνομα στὸ κρασί του καὶ τὸ ὀνομάζει “Μπουτάρης”. Μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι τέσσερα τετραγωνικὰ μέτρα ἀπὸ τὸ οἰνοποιεῖο τοῦ ἀνῆκαν πρὶν 350 χρόνια στὴν ἄκρη τῆς αὐλῆς τοῦ κτήματος τοῦ πρὸ-πρὸ-πρό… πάππου σου, ἐκεῖ ποὺ ἔχεις ἐσὺ τώρα τὸ δικό σου οἰνοποιεῖο.
.             Τὰ βγάζει λοιπὸν στὴν ἀγορὰ καὶ συμβαίνει τὸ ἑξῆς. Ἐσὺ Μπουτάρη, ἔχεις μπεῖ σὲ ἕναν συναιτερισμὸ μὲ τὸ ὄνομα «Ἑλλάδιον» κρασί. Τὸ Ἑλλάδιον κρασὶ εἶναι μεγάλη φίρμα καὶ διαθέτει πολλοὺς τύπους, τὸ «Μπουτάρης» εἶναι ἕνα ἀπὸ αὐτά. Ἔχει κι ἄλλους τύπους: «Μακεδονικὸ» καὶ ἄλλα. Ἂς ἐπικεντρωθοῦμε στὰ δικά σου. Ἐσὺ λοιπὸν συνεχίζεις νὰ παράγεις κρασὶ Μπουτάρη, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴν ἐπωνυμία «Ἑλλάδιον».
.             Ὁ γείτονάς σου ὅμως βγάζει κρασὶ «Μπουτάρης», ὅπως εἴπαμε. Ἔτσι παντοῦ στὸν κόσμο, σὲ ἐκθέσεις κρασιοῦ κλπ, ὅλοι ξέρουν ὅτι τὸ κρασὶ Μπουτάρης τὸ βγάζει ὁ φίλος σου καὶ γείτονας, ὁ Σλάβωφ. Συχνὰ σὲ ρωτᾶνε ἂν ἔχεις σχέση μὲ τὰ κρασιὰ Μπουτάρης. Ἐσύ, γνωρίζοντας τί ἔχεις συμβεῖ, δὲν ἀπαντᾶς «ναί, δικά μου εἶναι» θεωρώντας ὅτι μιλᾶς γιὰ τὰ δικά σου κρασιά, ἀλλὰ εἶσαι ὑποχρεωμένος ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ κάνεις τὰ ἑξῆς:
.             Κάθεσαι γιὰ κανένα πεντάλεπτο καὶ τοὺς ἐξηγεῖς ὅλη τὴν ἱστορία, ὅτι ἐσὺ εἶσαι ὁ μόνος Μπουτάρης, ὅτι ὁ ἄλλος ἔχει ἄλλο ὄνομα καὶ ἔχει ὑφαρπάξει τὸ ὄνομά σου μὲ ἀνεδαφικὲς ἀφορμές, ὅτι κακῶς ἐκμεταλλεύεται τὸ ὄνομά σου στὴν ἀγορά, ὅτι ὑπάρχει κρασὶ «Μπουτάρης» κάτω ἀπὸ τὴν ἐπωνυμία «Ἑλλάδιον», ποὺ τὸ γνωρίζουν βέβαια οἱ συνομιλητές σου. Ἐξηγώντας ὅλα αὐτά, οἱ ἄλλοι βαριοῦνται στὸ δευτερόλεπτο καὶ σκέφτονται «τί ἄτομο κι αὐτός! βγάζει κρασὶ σὲ μία τόσο μεγάλη φίρμα καὶ θέλει νὰ ἐξαφανίσει ἀπὸ τὸν χάρτη τοῦ κρασιοῦ τὸν γείτονά του, θὰ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ διεστραμμένος».
.             Αὐτὰ λοιπὸν συμβαίνουν γιὰ χρόνια. Μία ἡμέρα ὅμως: Ἔρχεται ἕνας συγγενής σου, Δήμαρχος μάλιστα, καὶ σοῦ λέει «ρὲ σὺ Γιάννη, ἐγὼ τοὺς ἀποκαλῶ Μπουτάρη, δὲ μὲ νοιάζει». Καλεῖ μάλιστα καὶ τὸν Δήμαρχο τοῦ Σλάβωφ καὶ τὸν ἀποκαλεῖ μπροστὰ σὲ ὅλους Μπουτάρη. Τὸ κάνει συχνὰ ἔκτοτε.
.             Μία ἄλλη φορά, ὅταν εἶχες βγεῖ στὸν δρόμο νὰ φωνάξεις «ἐγὼ εἶμαι ὁ Μπουτάρης!», ὁ συγγενής σου ἀποκάλεσε «κατάπτυστη» τὴν πράξη σου.
.             Τὶς προάλλες, ὁ ἴδιος συγγενής σου λέει «θὰ ἦταν ὡραία ἰδέα νὰ ἀλλάξουμε τὸ ὄνομα στὸ θυροτηλέφωνο, διότι τὸ Μπουτάρης μπερδεύει τοὺς ἐπισκέπτες νομίζοντας ὅτι τὸ σπίτι εἶναι τοῦ Μπουτάρη» (λὲς καὶ δὲν εἶναι τοῦ Μπουτάρη!).
.             Λέει ἐπίσης, νὰ ἀποδεχθεῖς τὸ ὄνομα «Ἄνω Μπουτάρης» γιὰ τὰ κρασιὰ τοῦ γείτονα. Μὰ ἔτσι, δὲν θὰ ὑπάρχει μπέρδεμα! Τύπος Μπουτάρης στὴν μάρκα Ἑλλάδιον ἐσύ, Ἄνω Μπουτάρης οἱ γείτονες! Τὸν κοιτάζεις ἄφωνος ποὺ δὲν καταλαβαίνει τὸ προφανές, ὅτι τὸ «Ἄνω» δὲν θὰ ἀλλάξει τίποτα καὶ θὰ ξεχαστεῖ.
.             Καὶ τέλος, ἔρχεται ὁ φίλος σου ὁ Δήμαρχος καὶ σοῦ λέει νὰ ἀλλάξεις μέχρι καὶ ταυτότητα. Νὰ γίνεις «Κάτω Μπουτάρης».
.             Πῶς σοῦ φαίνεται ρὲ Γιάννη Μπουτάρη;
.             Καλὴ ἰδέα;

 

 

,

Σχολιάστε

EΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

κκλησία κα δημόσιος λόγος.

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στὴν «Ἑστία», 31 Ὀκτωβρίου 2017.

.             Μία ψευδὴς εἴδηση (fake news) ἀναχαιτίζεται ἀπὸ τὴν ἁπλὴ ἀποκατάσταση τῆς ἀληθοῦς εἴδησης. Ἕνας μηχανισμὸς παραγωγῆς στερεοτύπων ὅμως εἶναι πολὺ πιὸ δύσκολο νὰ ἀναχαιτιστεῖ. Ἡ ἐπανάληψη μίας θέσης, χωρὶς ἀντίλογο ἢ στοιχειώδη ἀπάντηση, ὅσο λαθεμένη κι ἂν εἶναι, καθίσταται πανίσχυρος παράγοντας διαμόρφωσης τῆς κοινῆς γνώμης μόνο ἀπὸ ἐθισμό.
.             Ὅποτε συντρέχει κάποιο ζήτημα, γιὰ τὸ ὁποῖο ἱεράρχης ἢ κληρικὸς ἐκφράζει δημοσίως τὴν ἄποψή του, πατιέται ἕνα ἀόρατο πλῆκτρο καὶ ξεκινάει ἡ συναυλία: «ἀπαράδεκτο νὰ παρεμβαίνει ἡ Ἐκκλησία στὰ πολιτικὰ πράγματα», «δὲν πρέπει νὰ νομοθετεῖ ἡ Ἐκκλησία», «ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ», «Ἰρὰν γίναμε» (μνημειώδης φράση). Στὴν καλύτερη δὲ περίπτωση: «Ὀρθόδοξοι εἴμαστε ὅλοι / τὴν ἀγαπᾶμε τὴν Ἐκκλησία μέν, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἐκφράζει γνώμη». Τὰ ὄργανα τῆς ὀρχήστρας αὐτῆς μὲ θράσος αὐτο-χαρακτηρίζονται συχνὰ «δημοκρατικοὶ» ἢ «προοδευτικοί». Φεῦ!
.             Ἂς ξεκαθαριστεῖ: στὴ Δημο-κρατία νομοθετοῦν οἱ πολίτες. Δι’ ἀντιπροσώπων μέν, ἀλλὰ οἱ πολίτες. Ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπὸ τὸν λαό. Νοθεία τοῦ πολιτεύματος δὲν συμβαίνει ὅταν ἁπλοί, δηλαδὴ μὴ ἐκλεγμένοι, πολίτες ἐκφράζουν δημόσια τὴν ἄποψή τους γιὰ ἕνα ζήτημα. Νοθεία συμβαίνει, ὅταν οἱ ἐκπρόσωποι τῶν πολιτῶν ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴν κοινωνία, κλείνονται σὲ μία κλειστὴ αἴθουσα καὶ ἐκφράζουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὸν ἑαυτό τους, καὶ τὰ ἀτομικά τους συμφέροντα, οἰκονομικὰ ἢ ἰδεολογικά, χωρὶς ἔλεγχο.
.             Ἡ πολιτικὴ διαδικασία βρίσκεται σὲ συνεχῆ ὄσμωση μὲ τὴν κοινωνία, δὲν εἶναι ἀποστειρωμένη ἀπὸ αὐτήν. Εἶναι ἡ ἀντανάκλασή της καὶ βρίσκεται σὲ διαρκῆ ἀναφορὰ σὲ αὐτήν. Αὐτομάτως, ὅλοι οἱ φορεῖς τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν δὲν ἔχουν ἁπλῶς δικαίωμα νὰ καταθέτουν τὶς ἀπόψεις τους καὶ νὰ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς νομοθέτες, ἀλλὰ ἀντίθετα ἔχουν ὑποχρέωση νὰ τὸ κάνουν. Τὸ ἐλάχιστο προαπαιτούμενο τῆς Δημοκρατίας εἶναι ἡ ἀποφυγὴ τῆς ἰδιωτείας τῶν πολιτῶν. Αὐτὸ εἶναι σύγχρονη Δημοκρατία, ὄχι ἡ ἀναίρεσή της, ὅπως παιδαριωδῶς παρουσιάζεται.
.             Ἐπιτυχία ἑνὸς ὑπουργοῦ θεωρεῖται ἡ ἀπάλειψη τριβῶν μὲ τὶς κοινωνικὲς ὁμάδες τοῦ τομέα εὐθύνης του. Ἀποτυχία του εἶναι, ὅταν δὲν καταφέρνει νὰ ἀνταπεξέλθει σὲ αὐτὸν τὸν στόχο καὶ προκαλεῖ κοινωνικὴ ἀναστάτωση. Εἶναι παράλογο τὸ φαινόμενο κατὰ τὸ ὁποῖο μία κοινωνικὴ ὁμάδα ἐν συνόλῳ νὰ θέτει ἕνα αἴτημα μὲ ἀπεργίες, πορεῖες, παρεμπόδιση κοινωνικῆς λειτουργίας καὶ αὐτὸ θεωρεῖται φυσιολογικὸ καὶ εὐπρόσδεκτο, ἐνῶ ἡ ἁπλὴ παράθεση τῆς γνώμης ἑνὸς ἱερέα ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τοῦ ναοῦ, ἀπευθυνόμενος στὸ ἐκκλησίασμα, θεωρεῖται θανάσιμο πολιτικὸ ἁμάρτημα.
.             Δεδομένου ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ διαχωριστοῦν οἱ ταυτόχρονες ταυτότητες ἑνὸς ἀνθρώπου ὡς πολίτη καὶ Χριστιανοῦ, ἡ ἀπαξίωση ἐπεκτείνεται συχνὰ καὶ στοὺς λαϊκούς, ὅταν ἡ ψευδο-«προοδευτικὴ» τάξη νιώσει ὅτι ἡ ἄποψη ἑνὸς πολίτη ἑδράζεται στὴν πίστη του. Θὰ μποροῦσε νὰ εἰπωθεῖ ὅτι ἡ ἀπόπειρα ἀποκλεισμοῦ ἀπὸ τὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι ἐμπεριέχει καὶ χαρακτηριστικὰ κοινωνικοῦ ρατσισμοῦ.
.             Δὲν μπορεῖ αὐτὸς ὁ βιασμὸς τῆς λογικῆς νὰ ἀναπαράγεται σὲ καθημερινὴ βάση. Οἱ πιστοὶ καὶ οἱ ἱερεῖς ἀτομικά, καὶ ἡ Ἐκκλησία συλλογικὰ δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται γνώμης γιὰ ὅποιο ζήτημα ἐπιθυμοῦν ὅπως τὸ εὐρύτερο κοινωνικὸ σύνολο, εἰδικὰ γιὰ ὅσα ἅπτονται τῆς κοινῆς τους κοσμοθεωρίας. Στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο μάλιστα οἱ 26 Ἐπίσκοποι τῶν πρεσβύτερων ἐπισκοπῶν, κατέχουν αὐτοδικαίως ἀντίστοιχες ἕδρες στὴ Βουλὴ τῶν Λόρδων: πλήρης θεσμοθέτηση τοῦ νομοθετικοῦ ἐλέγχου. Μήπως δὲν πέρασαν Διαφωτισμό;

 

 

Σχολιάστε

ΥΠΕΡΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ” ἢ ΕΚΔΟΥΛΕΥΣΗ στὰ Μεγάλα Ἀφεντικά;

περαναπλήρωση «προοδευτικότητας»

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης

Δημοσιεύθηκε στὴν «Ἑστία», 10 Ὀκτωβρίου 2017
μὲ τὸν τίτλο «Τί ἰσχύει στὴ Μ. Βρετανία»

.          Τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο εἶναι ἀναμφίβολα τὸ πιὸ κοινωνικὰ φιλελεύθερο καὶ πολυπολιτισμικὸ κράτος τῆς Εὐρώπης. Γιὰ τὴν ἀλλαγὴ φύλου ἐκεῖ ἰσχύουν τὰ κάτωθι: ἀναγνώριση ἀλλαγῆς φύλου γίνεται μὲ δύο τρόπους, ἐκτὸς ἂν ἔχει ἤδη ἀναγνωριστεῖ σὲ ἄλλη χώρα. Ὁ πρῶτος προϋποθέτει τέσσερα πράγματα: ἐλάχιστη ἡλικία 18 ἐτῶν, διάγνωση «δυσφορίας φύλου» (gender dysphoria), τουλάχιστον δύο χρόνια ζωῆς μὲ τὸ νέο φύλο καὶ πρόθεση νὰ ζήσει κανεὶς μὲ τὸ νέο του φύλο γιὰ ὅλη του τὴ ζωή. Ὁ δεύτερος τρόπος ἐπιτρέπει τὸ ἴδιο αἴτημα καὶ σὲ ὅσους δὲν ἔχουν διάγνωση δυσφορίας φύλου, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀλλαγὴ φύλου γιὰ ἄλλους λόγους. Ἀπαιτοῦνται οἱ ἑξῆς ἐπιπλέον προϋποθέσεις: νὰ ἔχει προηγηθεῖ ἐγχείρηση ἀλλαγῆς φύλου, τουλάχιστον ἔξι  χρόνια ζωῆς μὲ τὸ νέο φύλο καὶ μετοχὴ σὲ γάμο ἢ σύμφωνο συμβίωσης ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὸ κράτος.
.          Ἡ σύγκριση μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ νομοσχεδίου ὑπὸ ψήφιση ἀφήνει τὸν ἀναγνώστη ἄφωνο! Ἐλάχιστη ἡλικία 15 ἐτῶν, μὲ τὴ συγκατάθεση ἑνὸς γονέα γιὰ ἡλικία 15-18 ἐτῶν, καὶ χωρὶς καμία ἄλλη προϋπόθεση. Πρόκειται ἀσφαλῶς γιὰ εὐρωπαϊκή, τουλάχιστον, πρωτοπορία! Ἡ Παιδοψυχιατρικὴ Ἑταιρεία Ἑλλάδος μὲ ἐπιστολή της (4.10.2017) στὴν πολιτικὴ ἡγεσία δηλώνει ἀνοιχτὰ τὴ διαφωνία της μὲ τὸ νομοσχέδιο καὶ ρητὰ ἐπισημαίνει ὅτι «ἡ ἐμπλοκὴ τῶν ἐν λόγῳ νέων (15-18 ἐτῶν) στὴ διαδικασία (ἀλλαγῆς φύλου) θὰ ἐπιβαρύνει παρὰ θὰ βελτιώσει τὴν ψυχική τους κατάσταση». Οἱ εἰδικοὶ καταρίπτουν τὶς ἀπόψεις τῶν κοινωνικὰ νεοφιλελευθέρων.
.          Τρεῖς μῆνες μετὰ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009, ὁ Γιάννης Ραγκούσης κατέθεσε τὸν νόμο 3838/2010. Ἐπρόκειτο γιὰ τὸ χαλαρότερο νομικὸ πλαίσιο ἀπόδοσης ἰθαγένειας στὴν Εὐρώπη. Ἔδινε δικαίωμα ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι σὲ μετανάστες γιὰ τὶς περιφερειακὲς ἐκλογὲς πρὶν ἀποκτήσουν τὴν ἰθαγένεια, κάτι πρωτοφανές. Αὐτὸς ἦταν ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο λόγους ποὺ κρίθηκε ἀπὸ τὸ ΣτΕ ὁμόφωνα ἀντισυνταγματικὸς τὸ 2011 καὶ 2013. Ἐπίσης, ἔδινε τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια μὲ ἀμιγῶς τυπικὲς προϋποθέσεις (χρόνο διαμονῆς), δηλαδὴ «χωρὶς ἐξατομικευμένη κρίση ὡς πρὸς τὸν δεσμὸ τοῦ ἀλλοδαποῦ πρὸς τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος» (ΣτΕ). Αὐτὸς ἦταν ὁ δεύτερος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον κρίθηκε ἀντισυνταγματικός. Σὲ καμία χώρα τῆς Εὐρώπης δὲν παραβλέπονται τέτοιες κρίσεις. Στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο γιὰ παράδειγμα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ τυπικὰ προσόντα, ἀπαιτεῖται καὶ διαγώνισμα στὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ βιβλίο 150 σελίδων μὲ τὴν Ἱστορία, τὸ πολίτευμα, τὸν Πολιτισμό, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τῶν Βρετανῶν μέχρι καὶ σήμερα. Ἐμεῖς ἐπιλέξαμε τὴν εὐρωπαϊκὴ πρωτοπορία.
.          Τὸ ἐρώτημα εἶναι: ποιά βία καὶ ποιά ἱεράρχηση ἀναγκῶν θέτει τοὺς ἑκάστοτε κυβερνῶντες νὰ ζητοῦν αὐτὴν τὴν πρωτοπορία; π πο ντλεται περβάλλων ζλος νὰ προσφέρουμε –ἀμετάκλητα– τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια σὲ ἀλλοδαποὺς μὲ τὸ χαλαρότερο σύστημα στὴν Εὐρώπη (ἀσχέτως ἂν κατέπεσε ἡ ἀπόπειρα), καὶ περβάλλων ζλος νὰ προσφέρουμε τὸ νομικὸ δικαίωμα ἀλλαγῆς φύλου 9 χρόνια νωρίτερα ἀπὸ τὸ φιλικότερο γιὰ τέτοιες περιπτώσεις εὐρωπαϊκὸ κράτος, χωρὶς τὴν προϋπόθεση τοῦ βίου ἕξι ἐτῶν καὶ τὴν προϋπόθεση τῆς ἀναγνωρισμένης συμβίωσης, ἡ ὁποία – ἂν μή τι ἄλλο – συνηγορεῖ σὲ μία πρόθεση ἀλλαγῆς φύλου ἐφ’ ὄρου ζωῆς ἀπὸ τοὺς αἰτοῦντες.
.             Τὰ στεγνὰ πολιτικὰ κίνητρα εἶναι ἀντιληπτά, ὅμως συνιστοῦν ἀνεπαρκῆ αἰτιολόγηση μίας στάσης, ἡ ὁποία κρύβει ἀνασφάλεια ἑνὸς ψυχικὰ τραυματισμένου συλλογικοῦ ὑποκειμένου, ὥστε νὰ πείσει τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι «προοδευτικὸ» καὶ προχωρᾶ στὴν ὑπεραναπλήρωση τῶν συμπλεγμάτων του.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἐπαρκέστερη αἰτιολόγηση θὰ μποροῦσε νὰ ἀναζητηθεῖ ἴσως στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ ΕΚΔΟΥΛΕΥΣΗ (στὰ Mεγάλα Ἀφεντικά) ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

 

 

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ

Περὶ γενοκτονίας καὶ ἐθνοκάθαρσης

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης.

.             Οἱ ὅροι δὲν εἶναι κἂν συγκρίσιμοι. Ἡ «γενοκτονία» εἶναι νομικὸς ὅρος τοῦ διεθνοῦς δικαίου. Ἔχει νονό, συγκεκριμένες ἱστορικὲς καταβολές. Ἔχει αὐστηρὰ κριτήρια γιὰ νὰ χαρακτηρίζει ἔτσι ὄχι ἕνα γεγονός, ἀλλὰ μία ἀλληλουχία γεγονότων. Ἔχει διάρκεια. Ἔχει φάσεις: σύλληψη ἰδέας, προεργασία, ὀργάνωση, ἐκτέλεση. Ἔχει βήματα. Ἔχει χαρακτηριστικά. Ἐφ᾽ ὅσον οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ἀποφανθοῦν ὅτι ὑπάρχει ἕνα τέτοιο σχέδιο καὶ τὸ ὀνομάσουν «γενοκτονία», τότε μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος, ἐν γνώσει καὶ συνειδήσει ὅτι χρησιμοποιεῖται τεχνικός, νομικὸς ὅρος.
.             Ἡ «ἐθνοκάθαρση» δὲν ἔχει κανένα εἰδικὸ βάρος, δὲν ἔχει εἰδικὴ ἔννοια. Μπαίνει ἕνας στρατὸς σὲ μία περιοχή, διώχνει τὸν τοπικὸ πληθυσμό, ἐπειδὴ ἔτσι μακροπρόθεσμα θὰ κρατήσει τὴν περιοχὴ καὶ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ παρατηρητής, ἱστορικός, πολιτικός, δημοσιογράφος τὸ χαρακτηρίζει «ἐθνοκάθαρση», ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸ λεξικό του αὐτὴ εἶναι ἡ κοντινότερη λέξη σ’ αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ περιγράψει. Δὲν ὑποχρεώνεται ἀπὸ κανέναν νὰ χρησιμοποιήσει αὐτὸν ἢ ἄλλον ὅρο.

Ἡ σύγχυση τῶν δύο ὅρων εἶναι τεχνητή. Προϊὸν ἄγνοιας.

.             Ἐπὶ τῆς οὐσίας. Ὁ νονὸς τοῦ ὅρου «γενοκτονία» (Πολωνοεβραῖος Raphael Lemkin) τὴ συγκερκιμένη χρονικὴ στιγμὴ (μετὰ τὸ τέλος τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου) κατὰ τὴν ὁποία πρότεινε τὸν νεολογισμό του στὴ διεθνῆ νομικὴ κοινότητα, γιὰ νὰ θεμελιώσει τὴν πρότασή του, χρησιμοποίησε ἱστορικὸ ὑλικὸ κυρίως ἀπὸ τὰ παραδείγματα τῶν διωγμῶν ποὺ ἔκανε τὸ κράτος τῶν Τούρκων (γιὰ τὴν ἀκρίβεια τοῦ κινήματος τῶν Νεοτούρκων) ἐναντίον τῶν ἐθνικῶν ὁμάδων τῶν Ἀρμενίων, Ἀσσύριων καὶ Ἑλλήνων τοῦ Πόντου. Μὲ αὐτὴ τὴ θεμελίωση προχώρησε καὶ λίγο ἀργότερα ἡ σχετικὴ σύμβαση τοῦ ΟΗΕ (1948) «Γιὰ τὴν πρόληψη καὶ καταστολὴ τοῦ Ἐγκλήματος τῆς Γενοκτονίας» καὶ τελικὰ ἀναγνώρισε ὡς πρώτη τὴ γενοκτονία τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὴ ναζιστικὴ Γερμανία.
.             Ὡς ἐπιστημονικὸς ὅρος λοιπόν, ὑπάρχει μία ὁμάδα μελετητῶν ποὺ ὀνομάζεται IAGS, δηλαδὴ International Association of Genocide Scholars. Αὐτοὶ δὲν εἶναι οὔτε Ἕλληνες, οὔτε Ἀρμένιοι, οὔτε Ἀσσύριοι (οἱ ὁποῖοι ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ προσώπου γῆς ὡς συλλογικότητα, ἀκριβῶς λόγῳ τῶν διωγμῶν ἐκείνων). Εἶναι κυρίως δυτικοὶ μελετητές.
.             Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2007 τὸ IAGS ἐξέδωσε ἕνα ψήφισμα στὸ ὁποῖο ἀναγνώριζε τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων (καὶ Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων) καὶ μάλιστα μὲ ἀρκετὰ σκληρὴ γλώσσα κατὰ τῆς Τουρκίας, τὴν ὁποία καλοῦσε νὰ κάνει τὸ ἴδιο. Πρὶν ἢ μετὰ τὴν ἡμερομηνία αὐτή, ὁρισμένα κράτη ἔχουν κάνει τὸ ἴδιο στὰ κοινοβούλιά τους.

.             Πᾶμε τώρα στὸ θέμα ποὺ ἀνέκυψε στὴν Ἑλλάδα.
.             Σὲ ὁρισμένους («ἐθνομηδενιστικοὺς») κύκλους τῆς ἀριστερᾶς καὶ ὁρισμένους («φιλελευθεριακοὺς») κύκλους τῆς δεξιᾶς (καθὼς καὶ στὸ Ποτάμι μεταξὺ τῶν δύο ὀχθῶν), ὑπάρχει ἕνα ἀναγνωρίσιμο «ἀντὶ-ἐθνικιστικὸ» ἀπωθημένο. Μὲ τὸ ζόρι πρέπει κάτι ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Ἕλληνες ἱστορικὰ νὰ ὑποβαθμίζεται. Ἀπὸ πεῖσμα. Ἔτσι, ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ περιορίζεται στὴ λέξη «συνωστίζονται στὸ λιμάνι», ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 περιγράφεται καλύτερα ἀπὸ τὸ ἐπίθετο «ταξικὴ» καί, τώρα, ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων ὑποβαθμίζεται σὲ μία ἁπλὴ ἀντίδραση ἑνὸς χαμένου πολέμου ὡς «πόνος τῶν Ποντίων» – ὁ ὁποῖος εἶναι σεβαστὸς μέν, ἀλλὰ ὄχι προϊὸν γενοκτονίας, δηλαδὴ ὄχι ὀργανωμένου σχεδίου, ἄρα, δὲν τρέχει καὶ τίποτα. Τὸ παράλογο – ἂν ὄχι τραγελαφικό- τοῦ τελευταίου αὐτοῦ ἐπεισοδίου εἶναι ὅτι αὐτοὶ οἱ κύκλοι ἀρνοῦνται τὴν ἀπόδοση τοῦ νομικοῦ ὄρου «γενοκτονία» στὶς σφαγὲς τῶν Ποντίων 1914-1923, ἀλλὰ δέχονται τὴν ἀπόδοση τοῦ ἴδιου ὅρου ὅταν ἀφοροῦν στοὺς Ἀρμένιους!! Δηλαδή, δέχονται τὴν ὕπαρξη σχεδίου τῶν Νεοτούρκων ἀπὸ τὸ 1911 (ἢ ἀκόμη ἀπὸ τὸ 1908), τὴν προεργασία, τὴν προετοιμασία, τὴν ἐκτέλεση κλπ γιὰ τὴν «Ἕνωση καὶ τὴν Πρόοδο» τῶν Τούρκων (χωρὶς τὶς λοιπὲς ὁμάδες ἢ μὲ ὁμογενοποίησή τους) στὴν ἀναδυόμενη Τουρκία ποὺ ὀνειρεύονταν, ἀλλὰ περιέργως αὐτὸ τὸ σχέδιο δὲν περιελάμβανε τοὺς Ποντιακοὺς πληθυσμούς. Δέχονται ὅτι ὑπῆρξε σχέδιο νὰ ἀφανιστοῦν οἱ Χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ ἀπὸ τὴν Τουρκία, σχέδιο ποὺ ὀργανώθηκε καὶ ἐκτελέστηκε πολλὰ χρόνια πρὶν τὴν ἑλληνικὴ μικρασιατικὴ ἐκστρατεία, δηλαδὴ σὲ ἀνύποπτο χρόνο καὶ ὄχι ὡς ἀντίδραση σὲ κάποια ἐπιθετικότητα, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ σχέδιο ἀφοροῦσε μέρος τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν. Ἄλλων παπποῦδες, τῶν Ἀρμενίων, ὄχι τοὺς δικούς μας.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ “ΙΕΡΟ” ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ «Ἀθεΐα (ἀθρησκία) σημαίνει νὰ λοιδωρεῖς σὲ κάθε εὐκαιρία τὴ θρησκεία τοῦ διπλανοῦ σου»!

Ἡ θρησκεία ὡς ἱερὸ τῆς κοινωνίας
(μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση «Γέροντας Παστίτσιος»)

Ἀνδρέας Σταλίδης 

.                 Σχετικὰ μὲ τὴν καταδίκη του δημιουργοῦ τῆς σελίδας «Γέροντας Παστίτσιος» βγῆκαν -πάλι- διάφοροι νὰ μιλήσουν γιὰ «Ἰράν». Δὲν ὑπῆρχε ἀμφιβολία ὅτι θὰ ἔβγαιναν.
.                 Ἂς υἱοθετήσουμε τὴν κοινωνιολογικὴ προσέγγιση τῆς θρησκείας, ὅπως τὴν ἀντιλήφθηκε ὁ πατέρας τῆς κοινωνιολογίας, ὁ Emile Durkheim. Ὁ Durkheim παρατήρησε ὅτι οἱ Γάλλοι σύγχρονοί του βγῆκαν στὸν δρόμο νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴν ὑπόθεση Dreyfus. Τότε συνειδητοποίησε ὅτι ὁ λόγος ποὺ ἔβγαλε ἔξω τόσο κόσμο ἦταν ἡ προσβολὴ ἑνὸς ἱεροῦ. Τὸ ἱερὸ ποὺ προσεβλήθη ἦταν ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ὁ Durkheim ἦταν ἄθρησκος. Συνεπὴς ἄθρησκος. Ὄχι ὅμως ἀδιάφορος στὸ φαινόμενο τῆς θρησκείας. Πολλοὶ συνδέουν τὰ δύο. Καὶ νομίζουν πς θεΐα (θρησκία) σημαίνει ν λοιδωρες σ κάθε εκαιρία τ θρησκεία το διπλανο σου. Συνήθως λοιδωρία ξαντλεται στν διπλανό σου. Δὲν ἐπεκτείνεται στὸν παραδιπλανό σου… Γιὰ παράδειγμα: λληνας θρησκος εναι πιθαν ν λοιδωρήσει τν Χριστιαν γείτονά του κα τν πίστη του, μως τν δια ρα θ σεβαστε τν μουσουλμάνο πι πέρα. Θὰ θεωρήσει ἐλευθερία τοῦ λόγου τὴν προσβολὴ τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ ἕναν τρίτο, ἐνῶ ἴσως θὰ ἐρεθιστοῦν οἱ εὐαίσθητες χορδές του γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἂν γινόταν κάτι ἀντίστοιχο ποὺ θὰ προσέβαλλε τοὺς Μουσουλμάνους, τοὺς Ἑβραίους ἢ τοὺς Βουδιστὲς κλπ. Ὄχι ὅμως, τὸ θέμα μου δὲν εἶναι ἡ ὑποκρισία καὶ τὰ διπλὰ μέτρα καὶ σταθμά.
.                 Ἐπιστρέφω λοιπὸν στὸν Durkheim. Ὡς κοινωνιολόγος, ἐξέτασε τὸ φαινόμενο τῆς θρησκείας. Μελέτησε γιὰ πολλὰ χρόνια τὴν πιὸ ἁπλὴ θρησκεία ποὺ βρῆκε στὴ γῆ: τοὺς ἰθαγενεῖς τῆς Αὐστραλίας. Τὸ συμπέρασμά του ἦταν ἐντυπωσιακό! Κάθε κοινωνία χει νάγκη π κάτι ερό. Ατ τ ερ εναι συνήθως συνυφασμένο μ τ θρησκεία. Ἀπαραίτητο συστατικὸ τῆς συνοχῆς τῆς κοινωνίας εἶναι τὸ νὰ μὴν παραβιάζεται αὐτὸ τὸ ἱερό. Ὑπάρχουν σύμβολα καὶ ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν αὐτὸ τὸ ἱερό. Κατὰ μία διάσημη φράση του, ὁ Γάλλος κοινωνιολόγος εἶπε « Θες εναι πεμπτουσία τς κοινωνίας». Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεὸς ἐκφράζει τὸ Ἱερό, ἡ κοινωνία συνέχεται μέσῳ αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ. Τὸ ἕνα ἀντικατοπτρίζει τὸ ἄλλο. Τὸ ἂν ἡ κότα ἔκανε τὸ ἀβγὸ ἢ τὸ ἀβγὸ τὴν κότα ἐπίσης δὲν εἶναι τὸ θέμα. Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ὑπάρχει συσχέτιση μίας κοινωνίας καὶ τῶν ἐκφράσεών της (τῆς συμπεριφορᾶς τῶν μελῶν της, τῶν συλλογικῶν προτεραιοτήτων, τῆς «ἱεράρχησης τῶν ἀναγκῶν» της) μὲ τὴ συγκεκριμένη ὑπερφυσικὴ προσέγγιση, ἡ ὁποία διαμόρφωσε ἢ χάραξε τὴν ἴδια αὐτὴ κοινωνία, ἢ ἔστω τῆς ἄφησε ἕνα μεγάλο ἀποτύπωμα. Ἡ συσχέτιση αὐτὴ εἶναι ὑπαρκτή, ὅμως ἴσως ἀφανὴς στὴν πρώτη ματιά.
.                 Τὸ ἱερὸ λοιπὸν συνέχει τὴν κοινωνία. προσβολ το ερο εναι διαλυτικς παράγοντας τς κοινωνίας. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Durkheim, ἡ Γαλλία εἶχε ἀντικαταστήσει τὴ θρησκεία στὴ θέση τοῦ ἱεροῦ μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ἐνδεχομένως, ὁρισμένοι ἀναγνῶστες αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἴσως σκέφτονται «ὡραία, ἂς τὸ κάνουμε κι ἐμεῖς». Καλῶς ἢ κακῶς ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο εὔκολα. Τὸ συλλογικὸ ὑποσυνείδητο τῶν Γάλλων ἔχει ἐντελῶς διαφορετικὲς προσλαμβάνουσες ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο τῶν Ἑλλήνων. Ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση, οἱ διώξεις τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, οἱ τόσοι αἰῶνες τοῦ Μεσαίωνα, δὲν ἀπαντῶνται στὴ δική μας ἱστορία καὶ παράδοση. Δὲν δημιούργησαν ποτὲ ἀντίστοιχα ἱστορικὰ ἀπωθημένα. Μισὸν αἰώνα μετὰ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, οἱ Ἕλληνες ἀπελευθέρωσαν τὴν πατρίδα τους καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἀγωνιστὲς -ἂν διαβάσει κανεὶς τὰ ἀπομνημονεύματά τους- ἦταν ἰδιαίτερα πιστοὶ Χριστιανοί. Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα ἔγραφαν ἀπὸ τὰ πρῶτα Συντάγματα, καὶ ἀνελλιπῶς μέχρι σήμερα- ὅτι τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα εἶναι γραμμένο «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἀγωνιστὲς ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα ὅριζαν στὰ ἴδια αὐτὰ πρῶτα Συντάγματα ὡς ἑξῆς: «Ὅσοι αὐτόχθονες κάτοικοι τῆς Ἐπικρατείας τῆς Ἑλλάδος πιστεύουσιν εἰς Χριστόν, εἰσὶν Ἕλληνες». Ἀμέσως ἀποκαλύπτεται τὸ αὐτονόητο: ὅτι οἱ προσλαμβάνουσες εἶναι τόσο διαφορετικὲς στοὺς δύο λαούς, ὥστε ἀκόμα κι ἂν ἴσχυε ἡ θεωρία τοῦ Durkheim γιὰ τὸ τί συνιστᾶ ἱερὸ γιὰ τοὺς Γάλλους, τὸ συλλογικὸ ὑποκείμενο τῶν Ἑλλήνων βρίσκεται μᾶλλον στὸν ἀντίποδα. ν θέλεις λοιπν ν ντικαταστήσεις τ ερ σ μία κοινωνία, πρέπει ν βρες κάτι λλο ν τ ντικαταστήσεις. Εἰ δ᾽ άλλως τὸ κρατᾶς καὶ τὸ σέβεσαι. Διότι χωρὶς αὐτό, ἀφαιροῦνται οἱ θεμέλιοι λίθιοι τῆς κοινωνίας.
.                  Γιὰ νὰ ξεφύγω λίγο ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ πράγματα, ἄρα νὰ ἀφαιρέσω τυχὸν συναισθηματικὲς ἀντιδράσεις στὰ γραφόμενά μου, θὰ κλείσω μὲ τὸ ἑξῆς. Ὁ Samuel Huntington στὸ περίφημο βιβλίο του «Σύγκρουση τῶν Πολιτισμῶν» ἀναφέρει κάπου τὸ ἑξῆς: μπορεῖ οἱ Σουηδοὶ νὰ εἶναι σήμερα ἕνας ἀπὸ τοὺς λιγότερο θρησκευόμενους λαοὺς στὸν πλανήτη, ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ τοὺς κατανοήσεις ἂν δὲν μελετήσεις σὲ βάθος τὸν Λουθηρανισμό».

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, ,

Σχολιάστε