Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνδρέας Σταλίδης

ΥΠΕΡΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ” ἢ ΕΚΔΟΥΛΕΥΣΗ στὰ Μεγάλα Ἀφεντικά;

περαναπλήρωση «προοδευτικότητας»

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης

Δημοσιεύθηκε στὴν «Ἑστία», 10 Ὀκτωβρίου 2017
μὲ τὸν τίτλο «Τί ἰσχύει στὴ Μ. Βρετανία»

.          Τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο εἶναι ἀναμφίβολα τὸ πιὸ κοινωνικὰ φιλελεύθερο καὶ πολυπολιτισμικὸ κράτος τῆς Εὐρώπης. Γιὰ τὴν ἀλλαγὴ φύλου ἐκεῖ ἰσχύουν τὰ κάτωθι: ἀναγνώριση ἀλλαγῆς φύλου γίνεται μὲ δύο τρόπους, ἐκτὸς ἂν ἔχει ἤδη ἀναγνωριστεῖ σὲ ἄλλη χώρα. Ὁ πρῶτος προϋποθέτει τέσσερα πράγματα: ἐλάχιστη ἡλικία 18 ἐτῶν, διάγνωση «δυσφορίας φύλου» (gender dysphoria), τουλάχιστον δύο χρόνια ζωῆς μὲ τὸ νέο φύλο καὶ πρόθεση νὰ ζήσει κανεὶς μὲ τὸ νέο του φύλο γιὰ ὅλη του τὴ ζωή. Ὁ δεύτερος τρόπος ἐπιτρέπει τὸ ἴδιο αἴτημα καὶ σὲ ὅσους δὲν ἔχουν διάγνωση δυσφορίας φύλου, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀλλαγὴ φύλου γιὰ ἄλλους λόγους. Ἀπαιτοῦνται οἱ ἑξῆς ἐπιπλέον προϋποθέσεις: νὰ ἔχει προηγηθεῖ ἐγχείρηση ἀλλαγῆς φύλου, τουλάχιστον ἔξι  χρόνια ζωῆς μὲ τὸ νέο φύλο καὶ μετοχὴ σὲ γάμο ἢ σύμφωνο συμβίωσης ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὸ κράτος.
.          Ἡ σύγκριση μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ νομοσχεδίου ὑπὸ ψήφιση ἀφήνει τὸν ἀναγνώστη ἄφωνο! Ἐλάχιστη ἡλικία 15 ἐτῶν, μὲ τὴ συγκατάθεση ἑνὸς γονέα γιὰ ἡλικία 15-18 ἐτῶν, καὶ χωρὶς καμία ἄλλη προϋπόθεση. Πρόκειται ἀσφαλῶς γιὰ εὐρωπαϊκή, τουλάχιστον, πρωτοπορία! Ἡ Παιδοψυχιατρικὴ Ἑταιρεία Ἑλλάδος μὲ ἐπιστολή της (4.10.2017) στὴν πολιτικὴ ἡγεσία δηλώνει ἀνοιχτὰ τὴ διαφωνία της μὲ τὸ νομοσχέδιο καὶ ρητὰ ἐπισημαίνει ὅτι «ἡ ἐμπλοκὴ τῶν ἐν λόγῳ νέων (15-18 ἐτῶν) στὴ διαδικασία (ἀλλαγῆς φύλου) θὰ ἐπιβαρύνει παρὰ θὰ βελτιώσει τὴν ψυχική τους κατάσταση». Οἱ εἰδικοὶ καταρίπτουν τὶς ἀπόψεις τῶν κοινωνικὰ νεοφιλελευθέρων.
.          Τρεῖς μῆνες μετὰ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009, ὁ Γιάννης Ραγκούσης κατέθεσε τὸν νόμο 3838/2010. Ἐπρόκειτο γιὰ τὸ χαλαρότερο νομικὸ πλαίσιο ἀπόδοσης ἰθαγένειας στὴν Εὐρώπη. Ἔδινε δικαίωμα ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι σὲ μετανάστες γιὰ τὶς περιφερειακὲς ἐκλογὲς πρὶν ἀποκτήσουν τὴν ἰθαγένεια, κάτι πρωτοφανές. Αὐτὸς ἦταν ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο λόγους ποὺ κρίθηκε ἀπὸ τὸ ΣτΕ ὁμόφωνα ἀντισυνταγματικὸς τὸ 2011 καὶ 2013. Ἐπίσης, ἔδινε τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια μὲ ἀμιγῶς τυπικὲς προϋποθέσεις (χρόνο διαμονῆς), δηλαδὴ «χωρὶς ἐξατομικευμένη κρίση ὡς πρὸς τὸν δεσμὸ τοῦ ἀλλοδαποῦ πρὸς τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος» (ΣτΕ). Αὐτὸς ἦταν ὁ δεύτερος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον κρίθηκε ἀντισυνταγματικός. Σὲ καμία χώρα τῆς Εὐρώπης δὲν παραβλέπονται τέτοιες κρίσεις. Στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο γιὰ παράδειγμα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ τυπικὰ προσόντα, ἀπαιτεῖται καὶ διαγώνισμα στὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ βιβλίο 150 σελίδων μὲ τὴν Ἱστορία, τὸ πολίτευμα, τὸν Πολιτισμό, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τῶν Βρετανῶν μέχρι καὶ σήμερα. Ἐμεῖς ἐπιλέξαμε τὴν εὐρωπαϊκὴ πρωτοπορία.
.          Τὸ ἐρώτημα εἶναι: ποιά βία καὶ ποιά ἱεράρχηση ἀναγκῶν θέτει τοὺς ἑκάστοτε κυβερνῶντες νὰ ζητοῦν αὐτὴν τὴν πρωτοπορία; π πο ντλεται περβάλλων ζλος νὰ προσφέρουμε –ἀμετάκλητα– τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια σὲ ἀλλοδαποὺς μὲ τὸ χαλαρότερο σύστημα στὴν Εὐρώπη (ἀσχέτως ἂν κατέπεσε ἡ ἀπόπειρα), καὶ περβάλλων ζλος νὰ προσφέρουμε τὸ νομικὸ δικαίωμα ἀλλαγῆς φύλου 9 χρόνια νωρίτερα ἀπὸ τὸ φιλικότερο γιὰ τέτοιες περιπτώσεις εὐρωπαϊκὸ κράτος, χωρὶς τὴν προϋπόθεση τοῦ βίου ἕξι ἐτῶν καὶ τὴν προϋπόθεση τῆς ἀναγνωρισμένης συμβίωσης, ἡ ὁποία – ἂν μή τι ἄλλο – συνηγορεῖ σὲ μία πρόθεση ἀλλαγῆς φύλου ἐφ’ ὄρου ζωῆς ἀπὸ τοὺς αἰτοῦντες.
.             Τὰ στεγνὰ πολιτικὰ κίνητρα εἶναι ἀντιληπτά, ὅμως συνιστοῦν ἀνεπαρκῆ αἰτιολόγηση μίας στάσης, ἡ ὁποία κρύβει ἀνασφάλεια ἑνὸς ψυχικὰ τραυματισμένου συλλογικοῦ ὑποκειμένου, ὥστε νὰ πείσει τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι «προοδευτικὸ» καὶ προχωρᾶ στὴν ὑπεραναπλήρωση τῶν συμπλεγμάτων του.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἐπαρκέστερη αἰτιολόγηση θὰ μποροῦσε νὰ ἀναζητηθεῖ ἴσως στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ ΕΚΔΟΥΛΕΥΣΗ (στὰ Mεγάλα Ἀφεντικά) ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ

Περὶ γενοκτονίας καὶ ἐθνοκάθαρσης

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης.

.             Οἱ ὅροι δὲν εἶναι κἂν συγκρίσιμοι. Ἡ «γενοκτονία» εἶναι νομικὸς ὅρος τοῦ διεθνοῦς δικαίου. Ἔχει νονό, συγκεκριμένες ἱστορικὲς καταβολές. Ἔχει αὐστηρὰ κριτήρια γιὰ νὰ χαρακτηρίζει ἔτσι ὄχι ἕνα γεγονός, ἀλλὰ μία ἀλληλουχία γεγονότων. Ἔχει διάρκεια. Ἔχει φάσεις: σύλληψη ἰδέας, προεργασία, ὀργάνωση, ἐκτέλεση. Ἔχει βήματα. Ἔχει χαρακτηριστικά. Ἐφ᾽ ὅσον οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ἀποφανθοῦν ὅτι ὑπάρχει ἕνα τέτοιο σχέδιο καὶ τὸ ὀνομάσουν «γενοκτονία», τότε μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος, ἐν γνώσει καὶ συνειδήσει ὅτι χρησιμοποιεῖται τεχνικός, νομικὸς ὅρος.
.             Ἡ «ἐθνοκάθαρση» δὲν ἔχει κανένα εἰδικὸ βάρος, δὲν ἔχει εἰδικὴ ἔννοια. Μπαίνει ἕνας στρατὸς σὲ μία περιοχή, διώχνει τὸν τοπικὸ πληθυσμό, ἐπειδὴ ἔτσι μακροπρόθεσμα θὰ κρατήσει τὴν περιοχὴ καὶ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ παρατηρητής, ἱστορικός, πολιτικός, δημοσιογράφος τὸ χαρακτηρίζει «ἐθνοκάθαρση», ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸ λεξικό του αὐτὴ εἶναι ἡ κοντινότερη λέξη σ’ αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ περιγράψει. Δὲν ὑποχρεώνεται ἀπὸ κανέναν νὰ χρησιμοποιήσει αὐτὸν ἢ ἄλλον ὅρο.

Ἡ σύγχυση τῶν δύο ὅρων εἶναι τεχνητή. Προϊὸν ἄγνοιας.

.             Ἐπὶ τῆς οὐσίας. Ὁ νονὸς τοῦ ὅρου «γενοκτονία» (Πολωνοεβραῖος Raphael Lemkin) τὴ συγκερκιμένη χρονικὴ στιγμὴ (μετὰ τὸ τέλος τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου) κατὰ τὴν ὁποία πρότεινε τὸν νεολογισμό του στὴ διεθνῆ νομικὴ κοινότητα, γιὰ νὰ θεμελιώσει τὴν πρότασή του, χρησιμοποίησε ἱστορικὸ ὑλικὸ κυρίως ἀπὸ τὰ παραδείγματα τῶν διωγμῶν ποὺ ἔκανε τὸ κράτος τῶν Τούρκων (γιὰ τὴν ἀκρίβεια τοῦ κινήματος τῶν Νεοτούρκων) ἐναντίον τῶν ἐθνικῶν ὁμάδων τῶν Ἀρμενίων, Ἀσσύριων καὶ Ἑλλήνων τοῦ Πόντου. Μὲ αὐτὴ τὴ θεμελίωση προχώρησε καὶ λίγο ἀργότερα ἡ σχετικὴ σύμβαση τοῦ ΟΗΕ (1948) «Γιὰ τὴν πρόληψη καὶ καταστολὴ τοῦ Ἐγκλήματος τῆς Γενοκτονίας» καὶ τελικὰ ἀναγνώρισε ὡς πρώτη τὴ γενοκτονία τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὴ ναζιστικὴ Γερμανία.
.             Ὡς ἐπιστημονικὸς ὅρος λοιπόν, ὑπάρχει μία ὁμάδα μελετητῶν ποὺ ὀνομάζεται IAGS, δηλαδὴ International Association of Genocide Scholars. Αὐτοὶ δὲν εἶναι οὔτε Ἕλληνες, οὔτε Ἀρμένιοι, οὔτε Ἀσσύριοι (οἱ ὁποῖοι ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ προσώπου γῆς ὡς συλλογικότητα, ἀκριβῶς λόγῳ τῶν διωγμῶν ἐκείνων). Εἶναι κυρίως δυτικοὶ μελετητές.
.             Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2007 τὸ IAGS ἐξέδωσε ἕνα ψήφισμα στὸ ὁποῖο ἀναγνώριζε τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων (καὶ Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων) καὶ μάλιστα μὲ ἀρκετὰ σκληρὴ γλώσσα κατὰ τῆς Τουρκίας, τὴν ὁποία καλοῦσε νὰ κάνει τὸ ἴδιο. Πρὶν ἢ μετὰ τὴν ἡμερομηνία αὐτή, ὁρισμένα κράτη ἔχουν κάνει τὸ ἴδιο στὰ κοινοβούλιά τους.

.             Πᾶμε τώρα στὸ θέμα ποὺ ἀνέκυψε στὴν Ἑλλάδα.
.             Σὲ ὁρισμένους («ἐθνομηδενιστικοὺς») κύκλους τῆς ἀριστερᾶς καὶ ὁρισμένους («φιλελευθεριακοὺς») κύκλους τῆς δεξιᾶς (καθὼς καὶ στὸ Ποτάμι μεταξὺ τῶν δύο ὀχθῶν), ὑπάρχει ἕνα ἀναγνωρίσιμο «ἀντὶ-ἐθνικιστικὸ» ἀπωθημένο. Μὲ τὸ ζόρι πρέπει κάτι ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Ἕλληνες ἱστορικὰ νὰ ὑποβαθμίζεται. Ἀπὸ πεῖσμα. Ἔτσι, ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ περιορίζεται στὴ λέξη «συνωστίζονται στὸ λιμάνι», ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 περιγράφεται καλύτερα ἀπὸ τὸ ἐπίθετο «ταξικὴ» καί, τώρα, ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων ὑποβαθμίζεται σὲ μία ἁπλὴ ἀντίδραση ἑνὸς χαμένου πολέμου ὡς «πόνος τῶν Ποντίων» – ὁ ὁποῖος εἶναι σεβαστὸς μέν, ἀλλὰ ὄχι προϊὸν γενοκτονίας, δηλαδὴ ὄχι ὀργανωμένου σχεδίου, ἄρα, δὲν τρέχει καὶ τίποτα. Τὸ παράλογο – ἂν ὄχι τραγελαφικό- τοῦ τελευταίου αὐτοῦ ἐπεισοδίου εἶναι ὅτι αὐτοὶ οἱ κύκλοι ἀρνοῦνται τὴν ἀπόδοση τοῦ νομικοῦ ὄρου «γενοκτονία» στὶς σφαγὲς τῶν Ποντίων 1914-1923, ἀλλὰ δέχονται τὴν ἀπόδοση τοῦ ἴδιου ὅρου ὅταν ἀφοροῦν στοὺς Ἀρμένιους!! Δηλαδή, δέχονται τὴν ὕπαρξη σχεδίου τῶν Νεοτούρκων ἀπὸ τὸ 1911 (ἢ ἀκόμη ἀπὸ τὸ 1908), τὴν προεργασία, τὴν προετοιμασία, τὴν ἐκτέλεση κλπ γιὰ τὴν «Ἕνωση καὶ τὴν Πρόοδο» τῶν Τούρκων (χωρὶς τὶς λοιπὲς ὁμάδες ἢ μὲ ὁμογενοποίησή τους) στὴν ἀναδυόμενη Τουρκία ποὺ ὀνειρεύονταν, ἀλλὰ περιέργως αὐτὸ τὸ σχέδιο δὲν περιελάμβανε τοὺς Ποντιακοὺς πληθυσμούς. Δέχονται ὅτι ὑπῆρξε σχέδιο νὰ ἀφανιστοῦν οἱ Χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ ἀπὸ τὴν Τουρκία, σχέδιο ποὺ ὀργανώθηκε καὶ ἐκτελέστηκε πολλὰ χρόνια πρὶν τὴν ἑλληνικὴ μικρασιατικὴ ἐκστρατεία, δηλαδὴ σὲ ἀνύποπτο χρόνο καὶ ὄχι ὡς ἀντίδραση σὲ κάποια ἐπιθετικότητα, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ σχέδιο ἀφοροῦσε μέρος τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν. Ἄλλων παπποῦδες, τῶν Ἀρμενίων, ὄχι τοὺς δικούς μας.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ “ΙΕΡΟ” ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ «Ἀθεΐα (ἀθρησκία) σημαίνει νὰ λοιδωρεῖς σὲ κάθε εὐκαιρία τὴ θρησκεία τοῦ διπλανοῦ σου»!

Ἡ θρησκεία ὡς ἱερὸ τῆς κοινωνίας
(μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση «Γέροντας Παστίτσιος»)

Ἀνδρέας Σταλίδης 

.                 Σχετικὰ μὲ τὴν καταδίκη του δημιουργοῦ τῆς σελίδας «Γέροντας Παστίτσιος» βγῆκαν -πάλι- διάφοροι νὰ μιλήσουν γιὰ «Ἰράν». Δὲν ὑπῆρχε ἀμφιβολία ὅτι θὰ ἔβγαιναν.
.                 Ἂς υἱοθετήσουμε τὴν κοινωνιολογικὴ προσέγγιση τῆς θρησκείας, ὅπως τὴν ἀντιλήφθηκε ὁ πατέρας τῆς κοινωνιολογίας, ὁ Emile Durkheim. Ὁ Durkheim παρατήρησε ὅτι οἱ Γάλλοι σύγχρονοί του βγῆκαν στὸν δρόμο νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴν ὑπόθεση Dreyfus. Τότε συνειδητοποίησε ὅτι ὁ λόγος ποὺ ἔβγαλε ἔξω τόσο κόσμο ἦταν ἡ προσβολὴ ἑνὸς ἱεροῦ. Τὸ ἱερὸ ποὺ προσεβλήθη ἦταν ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ὁ Durkheim ἦταν ἄθρησκος. Συνεπὴς ἄθρησκος. Ὄχι ὅμως ἀδιάφορος στὸ φαινόμενο τῆς θρησκείας. Πολλοὶ συνδέουν τὰ δύο. Καὶ νομίζουν πς θεΐα (θρησκία) σημαίνει ν λοιδωρες σ κάθε εκαιρία τ θρησκεία το διπλανο σου. Συνήθως λοιδωρία ξαντλεται στν διπλανό σου. Δὲν ἐπεκτείνεται στὸν παραδιπλανό σου… Γιὰ παράδειγμα: λληνας θρησκος εναι πιθαν ν λοιδωρήσει τν Χριστιαν γείτονά του κα τν πίστη του, μως τν δια ρα θ σεβαστε τν μουσουλμάνο πι πέρα. Θὰ θεωρήσει ἐλευθερία τοῦ λόγου τὴν προσβολὴ τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ ἕναν τρίτο, ἐνῶ ἴσως θὰ ἐρεθιστοῦν οἱ εὐαίσθητες χορδές του γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἂν γινόταν κάτι ἀντίστοιχο ποὺ θὰ προσέβαλλε τοὺς Μουσουλμάνους, τοὺς Ἑβραίους ἢ τοὺς Βουδιστὲς κλπ. Ὄχι ὅμως, τὸ θέμα μου δὲν εἶναι ἡ ὑποκρισία καὶ τὰ διπλὰ μέτρα καὶ σταθμά.
.                 Ἐπιστρέφω λοιπὸν στὸν Durkheim. Ὡς κοινωνιολόγος, ἐξέτασε τὸ φαινόμενο τῆς θρησκείας. Μελέτησε γιὰ πολλὰ χρόνια τὴν πιὸ ἁπλὴ θρησκεία ποὺ βρῆκε στὴ γῆ: τοὺς ἰθαγενεῖς τῆς Αὐστραλίας. Τὸ συμπέρασμά του ἦταν ἐντυπωσιακό! Κάθε κοινωνία χει νάγκη π κάτι ερό. Ατ τ ερ εναι συνήθως συνυφασμένο μ τ θρησκεία. Ἀπαραίτητο συστατικὸ τῆς συνοχῆς τῆς κοινωνίας εἶναι τὸ νὰ μὴν παραβιάζεται αὐτὸ τὸ ἱερό. Ὑπάρχουν σύμβολα καὶ ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν αὐτὸ τὸ ἱερό. Κατὰ μία διάσημη φράση του, ὁ Γάλλος κοινωνιολόγος εἶπε « Θες εναι πεμπτουσία τς κοινωνίας». Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεὸς ἐκφράζει τὸ Ἱερό, ἡ κοινωνία συνέχεται μέσῳ αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ. Τὸ ἕνα ἀντικατοπτρίζει τὸ ἄλλο. Τὸ ἂν ἡ κότα ἔκανε τὸ ἀβγὸ ἢ τὸ ἀβγὸ τὴν κότα ἐπίσης δὲν εἶναι τὸ θέμα. Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ὑπάρχει συσχέτιση μίας κοινωνίας καὶ τῶν ἐκφράσεών της (τῆς συμπεριφορᾶς τῶν μελῶν της, τῶν συλλογικῶν προτεραιοτήτων, τῆς «ἱεράρχησης τῶν ἀναγκῶν» της) μὲ τὴ συγκεκριμένη ὑπερφυσικὴ προσέγγιση, ἡ ὁποία διαμόρφωσε ἢ χάραξε τὴν ἴδια αὐτὴ κοινωνία, ἢ ἔστω τῆς ἄφησε ἕνα μεγάλο ἀποτύπωμα. Ἡ συσχέτιση αὐτὴ εἶναι ὑπαρκτή, ὅμως ἴσως ἀφανὴς στὴν πρώτη ματιά.
.                 Τὸ ἱερὸ λοιπὸν συνέχει τὴν κοινωνία. προσβολ το ερο εναι διαλυτικς παράγοντας τς κοινωνίας. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Durkheim, ἡ Γαλλία εἶχε ἀντικαταστήσει τὴ θρησκεία στὴ θέση τοῦ ἱεροῦ μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ἐνδεχομένως, ὁρισμένοι ἀναγνῶστες αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἴσως σκέφτονται «ὡραία, ἂς τὸ κάνουμε κι ἐμεῖς». Καλῶς ἢ κακῶς ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο εὔκολα. Τὸ συλλογικὸ ὑποσυνείδητο τῶν Γάλλων ἔχει ἐντελῶς διαφορετικὲς προσλαμβάνουσες ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο τῶν Ἑλλήνων. Ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση, οἱ διώξεις τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, οἱ τόσοι αἰῶνες τοῦ Μεσαίωνα, δὲν ἀπαντῶνται στὴ δική μας ἱστορία καὶ παράδοση. Δὲν δημιούργησαν ποτὲ ἀντίστοιχα ἱστορικὰ ἀπωθημένα. Μισὸν αἰώνα μετὰ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, οἱ Ἕλληνες ἀπελευθέρωσαν τὴν πατρίδα τους καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἀγωνιστὲς -ἂν διαβάσει κανεὶς τὰ ἀπομνημονεύματά τους- ἦταν ἰδιαίτερα πιστοὶ Χριστιανοί. Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα ἔγραφαν ἀπὸ τὰ πρῶτα Συντάγματα, καὶ ἀνελλιπῶς μέχρι σήμερα- ὅτι τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα εἶναι γραμμένο «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἀγωνιστὲς ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα ὅριζαν στὰ ἴδια αὐτὰ πρῶτα Συντάγματα ὡς ἑξῆς: «Ὅσοι αὐτόχθονες κάτοικοι τῆς Ἐπικρατείας τῆς Ἑλλάδος πιστεύουσιν εἰς Χριστόν, εἰσὶν Ἕλληνες». Ἀμέσως ἀποκαλύπτεται τὸ αὐτονόητο: ὅτι οἱ προσλαμβάνουσες εἶναι τόσο διαφορετικὲς στοὺς δύο λαούς, ὥστε ἀκόμα κι ἂν ἴσχυε ἡ θεωρία τοῦ Durkheim γιὰ τὸ τί συνιστᾶ ἱερὸ γιὰ τοὺς Γάλλους, τὸ συλλογικὸ ὑποκείμενο τῶν Ἑλλήνων βρίσκεται μᾶλλον στὸν ἀντίποδα. ν θέλεις λοιπν ν ντικαταστήσεις τ ερ σ μία κοινωνία, πρέπει ν βρες κάτι λλο ν τ ντικαταστήσεις. Εἰ δ᾽ άλλως τὸ κρατᾶς καὶ τὸ σέβεσαι. Διότι χωρὶς αὐτό, ἀφαιροῦνται οἱ θεμέλιοι λίθιοι τῆς κοινωνίας.
.                  Γιὰ νὰ ξεφύγω λίγο ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ πράγματα, ἄρα νὰ ἀφαιρέσω τυχὸν συναισθηματικὲς ἀντιδράσεις στὰ γραφόμενά μου, θὰ κλείσω μὲ τὸ ἑξῆς. Ὁ Samuel Huntington στὸ περίφημο βιβλίο του «Σύγκρουση τῶν Πολιτισμῶν» ἀναφέρει κάπου τὸ ἑξῆς: μπορεῖ οἱ Σουηδοὶ νὰ εἶναι σήμερα ἕνας ἀπὸ τοὺς λιγότερο θρησκευόμενους λαοὺς στὸν πλανήτη, ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ τοὺς κατανοήσεις ἂν δὲν μελετήσεις σὲ βάθος τὸν Λουθηρανισμό».

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, ,

Σχολιάστε