Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνάσταση

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ (Ἀπόδοση τοῦ Πάσχα)

Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Γ. Ἀεράκη

.           Ἡ Ἀνάσταση συνεχίζεται! Αὐτὸ δείχνει καὶ ἡ γιορτὴ τῆς Ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα. Τὰ ἴδια γράμματα τῆς νύχτας τῆς Ἀναστάσεως ἀκούγονται καὶ κατὰ τὴν Ἀπόδοση τοῦ Πάσχα. Τελεῖται μία μέρα πρὶν ἀπ’ τὴ γιορτὴ τῆς Ἀναλήψεως.
.           Κάθε μεγάλη γιορτὴ στὴν Ὀρθόδοξη λατρεία ἔχει τὴν «ἀπόδοσή» της. Κάθε γιορτὴ εἶναι ζωντανὸ γεγονός, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, στὴ ζωὴ τοῦ πιστοῦ. Ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλο λόγο γίνεται ὁ ἐπανεορτασμὸς μίας ἑορτῆς, δηλαδὴ ἡ ἀπόδοσή της: γιὰ ν’ ἀπολαύσουμε ἀκόμα μία φορὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς γιορτῆς.
.           Ὅταν ἕνα θέαμα εἶναι ὡραῖο, ποθοῦμε νὰ τὸ ξαναδοῦμε. Ὅταν ἕνα φαγητὸ εἶναι νόστιμο, θέλουμε νὰ τὸ ξαναγευτοῦμε. Ὁ ἑορτασμὸς κάποιου γεγονότος τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἢ τῆς Θεοτόκου, προξενεῖ γλυκύτητα στὴ ψυχή, ποὺ θέλει νὰ τὸ ξαναγιορτάσει. Τὴ γλυκύτητα περισσότερο ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο γεγονός τὴν αἰσθανόμαστε γιὰ τὴ γιορτὴ τοῦ Πάσχα. Γιορτὴ εὐφροσύνης. «Πανήγυρίς ἐστι πανηγύρεων». Ποτὲ ἄλλοτε δὲν σκιρτᾶ ἡ ψυχὴ τόσο πολύ, ὅσο τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Χαιρόμαστε γιὰ τὸ θρίαμβο τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου.
.           Θρίαμβος τῆς ζωῆς κατὰ τοῦ θανάτου. Τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ Ἅδη. Τῆς χαρᾶς κατὰ τῆς λύπης. Τῆς ἀλήθειας κατὰ τοῦ ψεύδους. Αὐτὴ ἡ εὐφροσύνη γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι καθολικὴ καὶ αἰώνια. Οὐρανὸς καὶ γῆ συγχορεύουν. Ὄχι μία φορά. Πάντοτε, αἰώνια. «Οὐρανοὶ μὲν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δὲ ἀγαλλιάσθω· ἐορταζέτω δὲ κόσμος, ὁρατός τε ἅπας καὶ ἀόρατος. Χριστὸς γὰρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αἰώνιος» (κανόνας Πάσχα).
.          Ἡ Ἀνάσταση συνεχίζεται. Κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴ θεία Λειτουργία. Ἡ θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστὰ μας ὅλα τὰ στάδια τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. «Ὀδεύωμεν διὰ πασῶν τῶν ἡλικιῶν τοῦ Χριστοῦ», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὃ Θεολόγος.
.           Ὁ Χριστὸς γεννᾶται, στὴν «πρόθεση», ποὺ τελεῖται στὴν ἀριστερὴ κόγχη τοῦ ἱεροῦ ποὺ μοιάζει μὲ φάτνη. Ὁ Χριστὸς βγαίνει στὸν κόσμο γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιό Του, κατὰ τὴ μικρὴ εἴσοδο, ποὺ ὁ ἱερέας βγαίνει μὲ ὑψωμένο τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ θυσιαστεῖ, κατὰ τὴ μεγάλη εἴσοδο. Ὁ Χριστὸς ὑψώνεται πάνω στὸ Σταυρὸ καὶ θυσιάζεται, κατὰ τὴν προσφορὰ καὶ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, ποὺ γίνεται μὲ τὴν προσφώνηση: «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν…». Ὁ Χριστὸς ἀνασταίνεται, κατὰ τὴ μετάληψη τῶν ἀχράντων Μυστηρίων, ποὺ πλημμυρίζει τὴν καρδιὰ ἀπὸ ἀναστάσιμη χαρά. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λειτουργός, ὅταν κοινωνεῖ, εὐθὺς ἀμέσως λέει τὸ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…». Κάθε θεία Λειτουργία εἶναι μία ἀνάμνηση τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι τὸ σταυρώσιμο καὶ ἀναστάσιμο Πάσχα. Ἰδιαίτερα ἡ Λειτουργία τῆς Κυριακῆς ἔχει ἀναστάσιμο χαρακτήρα. Εἶναι ἡ Λειτουργία τῆς «μιᾶς τῶν σαββάτων». Τὴν Κυριακὴ εἶναι ὅλα ἀναστάσιμα. Τὰ ἀπολυτίκια τῶν ὀκτὼ ἤχων, ὅλα ἀναστάσιμα. Ἀλλὰ καὶ τὰ τροπάρια τοῦ ὄρθρου τῆς Κυριακῆς. Κατ᾽ ἐξοχὴν ἀναστάσιμη εἶναι ἡ περίοδος τοῦ Πάσχα, τοῦ Πεντηκοσταρίου, ποὺ ἀρχίζει τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως καὶ τελειώνει τὴ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
.           Ἡ Ἀνάσταση συνεχίζεται! Ἐπαναλαμβάνεται κάθε φορά ποὺ οἱ πιστοὶ ἔχουν Πάσχα. Οἱ κοσμικοὶ συνάνθρωποί μας μία φορὰ τὸ χρόνο ἔχουν Πάσχα. Καὶ οὔτε αὐτὸ ἀντιλαμβάνονται. Δὲν τὸ ἀπολαμβάνουν. Νομίζουν πὼς Πάσχα εἶναι τὸ σουβλιστὸ ἀρνί, τὰ κόκκινα αὐγά, τὸ γλέντι καὶ τὸ ξεφάντωμα! Οἱ πιστοὶ γιορτάζουν τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, μάλιστα πολλὲς φορὲς στὴ ζωή τους. Ὅταν μὲ πίστη ζοῦν τὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ζοῦν τὸ νέο Πάσχα. Ὅταν κατορθώνουν καὶ κάνουν μεγάλα περάσματα. Πάσχα σημαίνει διάβαση, πέρασμα. Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ μᾶς περάσει ἀπ’ τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας στὴ δικαίωση. Ἀπ’ τὰ ἔργα τοῦ σκότους στὴν ἁγιότητα. Ἀπ’ τὴ φθορὰ στὴν ἀφθαρσία.
.           Κάθε φορὰ ποὺ ξεπερνᾶμε τὰ γήινα, ποὺ ὑπερπηδᾶμε τὰ προβλήματα, ποὺ ὑπερνικᾶμε τὶς θλίψεις, ποὺ περνᾶμε τὸ ὁρμητικὸ ποτάμι τῆς ζωῆς ἢ τὴ φουρτούνα τῆς θάλασσας τῶν πειρασμῶν, κάνουμε θαυμαστὴ διάβαση. Πάσχα γιορτάζουμε! Ὅταν ἀξιωνόμαστε νὰ κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὴ Θεία Κοινωνία κάνουμε ὄχι ἁπλῶς διάβαση, ἀλλὰ ὑπέρβαση. Ξεπερνᾶμε τὰ μέτρα μας. Ἀποκτᾶμε θεϊκὲς διαστάσεις. Ἀποσπώμαστε ἀπ’ τὴ γῆ. Ξεκολλᾶμε ἀπ’ τὴ λάσπη. Ἀνερχόμαστε πρὸς τὸν οὐρανό. Γινόμαστε κοινωνοὶ τοῦ Χριστοῦ. Κοινωνοὶ τῶν παθημάτων Του καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του. Γινόμαστε κοινωνοὶ θείας φύσεως (Β´ Πέτρ. α´ 4). Γινόμαστε χριστοφόροι, θεοφόροι.
.           Ἡ Ἀνάσταση συνεχίζεται! Ἐπαναλαμβάνεται στὴ ζωὴ τῶν ἁγίων. Οἱ ἅγιοι εἶναι ἁμαρτωλοί, ποὺ ἀναστήθηκαν. Σ’ ἕνα τροπάριο παρακαλοῦμε· «Ἀναστησον ἡμᾶς πεσόντας τῇ ἁμαρτίᾳ». Ἡ ἁμαρτία εἶναι θάνατος. Ἡ μετάνοια εἶναι ἀνάσταση. Νύχτα σκοτεινὴ ἡ ἁμαρτία, μέρα λαμπρὴ ἡ ζωὴ τῆς μετανοίας. Κάθε χριστιανός, ποὺ μετανοεῖ, εἶναι ἕνας ἀναστημένος. Κάθε ἅγιος ἀποτελεῖ ζωντανὴ ἀπόδειξη τῆς δυνάμεως τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ φωτεινὴ ζωὴ τοῦ ἀποτελεῖ ἀνταύγεια τοῦ ἀναστάσιμου φωτός.
.           Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος στὴν ὁμιλία του « Εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα», ἀναφερόμενος στοὺς νεοφώτιστους χριστιανούς, γιὰ κείνους, δηλαδή, ποὺ βαπτίζονταν ὁμαδικὰ κατὰ τὴ νύχτα τοῦ Μέγ. Σαββάτου, λέει: Θέλω ν’ ἀπευθύνω τὸ λόγο σ’ αὐτούς, ποὺ τὴ φωτόλουστη αὐτὴ μέρα ἀξιώθηκαν τὸ θεῖο βάπτισμα. Οἱ νεοφώτιστοι εἶναι τὰ καλὰ δενδρύλλια τῆς Ἐκκλησίας, τὰ λουλούδια τὰ πνευματικά, οἱ νέοι στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ. Πρὶν ἀπὸ χτὲς ὁ Κύριός μας βρισκόταν στὸ Σταυρό. Ἔτσι κι αὐτοί, πρὶν ἀπὸ χτὲς βρίσκονταν στὴν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλὰ τώρα συναναστήθηκαν μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς σωματικὰ πέθανε κι ἀναστήθηκε. Αὐτοὶ ἦσαν πεθαμένοι στὸ λάκκο τῆς ἁμαρτίας. Κι ἀπ’ τὴν ἁμαρτία ἀναστήθηκαν. Ἡ γῆ τώρα τὴν ἄνοιξη τριαντάφυλλα καὶ γιασεμιὰ κι ἄλλα λουλούδια μᾶς χαρίζει. Τὸ βαπτιστήριο μὲ τ’ ἁγιασμένα νερὰ μᾶς χάρισε σήμερα ἀνθόκηπο πιὸ ὄμορφο ἀπ’ τῆς γῆς.
.           Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ τὴν τρανότερη ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως. Ἀπ’ τὸν τάφο τῆς ἁμαρτίας ἀνασταίνεται ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴ δύναμη τῆς μετανοίας.
.           Ποιό εἶναι δυσκολοτερο; Τὸ ν’ ἀναστηθεῖ ἕνας ἁμαρτωλὸς ἀπ’ τὸ μνῆμα τῆς ἀκολασίας ἢ τὸ νὰ ἀναστηθεῖ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπ’ τὸν τάφο τῆς φθορᾶς; Φαίνεται τὸ δεύτερο δυσκολότερο. Κι ὅμως, τὸ πρῶτο εἶναι. Γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν σωμάτων καμιὰ ἀντίσταση δὲν προβάλλεται. Γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχῆς ὑπάρχει ἡ ἀντίστασης τῆς θελήσεως, τοῦ παλαιοῦ ἄνθρωπου.
.           Πολὺ δύσκολη ἡ πνευματικὴ ἀνάσταση. Τὸ νὰ γίνει: ὁ θυμώδης, πράος. Ὁ χαρτοπαίκτης καὶ φιλάργυρος, ἐλεήμων. Ὁ μέθυσος, ἐγκρατής. Ὁ σαρκολάτρης, σώφρων. Ὁ ἐγκληματίας, ἥσυχος. Ὁ ἄγριος, ἅγιος. Αὐτὸ τὸ τόσο δύσκολο εἶναι γεγονός. Τὸ βλέπουμε στὸ χῶρο τῆς Χάριτος, στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
.           Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴ δύναμη τῆς μεταμορφώσεως, τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Χριστός, ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὄχι μόνο ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐγείρων τοὺς νεκρούς. Εἶναι νεκρεγέρτης ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἀφοῦ, λοιπόν, γίνεται τὸ δύσκολο, ἡ ἀνάσταση τόσων ἁμαρτωλῶν, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τὸ εὔκολο, ἡ ἀνάσταση τῶν σωμάτων κατὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση;

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΔΕΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ μέγιστο καὶ τὸ μηδὲν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὸ μέγιστο τῆς ἀξίας του. Μὲ τὰ ὅσα προτείνουν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ μυστηρίου τῆς ὕπαρξης οἱ Σάντ, Νίτσε, Σάρτρ καὶ οἱ ἰδεολογικοὶ ὁδηγοὶ ὑπουργῶν τῆς σημερινῆς κυβέρνησης (Φρόϊντ, Μάρξ, Ἀλτουσέρ, Πουλαντζᾶς, Ντεριντά) ὁ ἄνθρωπος εἶναι μηδὲν καὶ χωρὶς νόημα ἡ ὕπαρξή του. Ὁ Σαρτρ λ.χ. στὸ ἔργο του «Τὸ Εἶναι καὶ τὸ Μηδὲν» τονίζει ὅτι εἶναι μάταιος ὁ χαρακτήρας τῆς ὕπαρξης…
.             Ἡ μεγίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι προφανὴς ἀπὸ τὴν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας του θυσία τοῦ ἴδιου τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ ὑμνογράφος ἔτσι περιγράφει ἐπιγραμματικὰ τὸ λόγο τῆς ἑκούσιας θυσίας τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ: «Ὁ συνέχων τὰ πέρατα τάφῳ συσχεθῆναι κατεδέξω, Χριστέ, ἵνα τῆς τοῦ Ἅδου καταπόσεως λυτρώσῃς τὸ ἀνθρώπινον καὶ ἀθανατίσας ζωώσῃς ἡμᾶς ὡς Θεὸς ἀθάνατος». Ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου φαίνεται καὶ ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ ἴδιου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Ματθ. ιϛ΄ 26).
.             Μεγίστη εἶναι ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ἡ ὕπαρξή του προεκτείνεται στὴν αἰωνιότητα καὶ παίρνει νόημα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς αἰωνιότητας. Βάση γιὰ τὴν πρόγευση τῆς αἰωνιότητας εἶναι ἡ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο, ὁ ἀλτρουισμός, ἡ ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἀπὸ ἀγάπη ταπεινώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ σώσει τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ τοῦ δίνει ὁ Ἴδιος τὸ παράδειγμα «νὰ ἀγαπᾶ τοὺς ἐχθρούς του, νὰ εὐλογεῖ αὐτοὺς ποὺ τὸν καταρῶνται, νὰ εὐεργετεῖ αὐτοὺς ποὺ τὸν μισοῦν, νὰ προσεύχεται ὑπὲρ ὅσων τὸν καταδιώκουν» (Ματθ. ε΄ 44). Αὐτὸ μπορεῖ νὰ θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Γῆς ἀδυναμία, ἀλλὰ στὴν πράξη ἀποδεικνύεται ὅτι «τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά». (Α΄ Κορ. α΄ 27).
.             Ἀκόμη καὶ τὸ μεγαλοφυέστερο ἀνθρώπινο μυαλό, ἔχει ἀδυναμία νὰ συλλάβει τὴν αἰτία τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου, προφανῶς καὶ τὴν ἀξία της. Λογικὰ εἶναι παράδοξο ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πάνω ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς ὅλου τοῦ κόσμου, τὸ ἀδύναμο αὐτὸ ὄν, ποὺ ζεῖ λίγα χρόνια σὲ ἕνα μικροσκοπικὸ πλανήτη, ἑνὸς ἀπὸ τὰ μὴ μετρήσιμα ἡλιακὰ συστήματα τοῦ σύμπαντος…Ὅπως ἐπίσης ξεφεύγει ἀπὸ τὴ λογικὴ ἡ αἰτία καὶ ὁ λόγος ὕπαρξης αὐτοῦ ποὺ εἶναι ἀντιληπτὸ μὲ τὶς αἰσθήσεις καὶ τὴν τεχνολογία: ἀπὸ τὸ σύμπαν, ἕως τὴν ἀμοιβάδα….
.             Ἡ θεμελιώδης σκέψη τοῦ Ντεκάρτ, «σκέφτομαι ἄρα ὑπάρχω», εἶναι ἀτελής. Ἀμέσως γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, φτάνει ἡ σκέψη ὡς ἀπόδειξη τῆς ὕπαρξης; Ἡ σκέψη καὶ τὰ παράγωγά της, ποὺ εἶναι ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ τεχνολογία, εἶναι μέσα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ λύσει ζητήματα τῆς καθημερινότητάς του, ὅμως δὲν μποροῦν νὰ τοῦ λύσουν τὰ ὑπαρξιακά του προβλήματα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ὁδηγοῦν εἴτε στὴν Πίστη εἴτε στὴν ἀθεΐα. Ἡ ἡδονὴ πάλι στὶς ποικίλες μορφές της προέρχεται ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἶναι αἰτία καὶ ἔκφραση τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ μηδενισμοῦ. Ἀντίθετη τῆς ἡδονῆς εἶναι ἡ «πνευματικὴ ζωή», ποὺ εἶναι «ἡ πορεία πρὸς τὴν ὕπαρξη», κατὰ τὸν Γ. Σαραντάρη.
.             Τὸν μηδενισμὸ πρῶτος περιέγραψε ὁ Τουργκένιεφ στὸ ἔργο του «Πατέρες καὶ γιοὶ» (1862). Σὲ βαθύτερη προσέγγιση τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῶν τῶν μηδενιστῶν προχωρεῖ ὁ Ντοστογιέφσκι στὰ ἔργα του «Δαιμονισμένοι» (1871-72) καὶ «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ» (1879-1880). Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ μεγάλος ρῶσος συγγραφέας, πὼς ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Θεὸ καὶ θὰ ἐπικρατήσει ὁ μηδενισμός, τότε «θὰ καταρρεύσει ἡ παλαιὰ ἠθικὴ» καὶ στὸν «καινούργιο ἄνθρωπο ὅλα θὰ ἐπιτρέπονται»…
.             Ὁ μηδενισμὸς παρουσιάζεται σὲ διάφορες ἐκφάνσεις. Ὁ γνωσιολογικὸς μηδενισμὸς ἀμφιβάλλει γιὰ κάθε γνώση, ὁ ἠθικὸς ἀπορρίπτει τὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ ὁδηγεῖ στὸν ἀμοραλισμό, ὁ μεταφυσικὸς ἀπορρίπτει τὴν ὕπαρξη νοήματος στὴ ζωή, ὁ κοινωνικὸς ἀπορρίπτει κάθε θεσμὸ καὶ κατὰ τὸν ἱστορικὸ μηδενισμὸ δὲν ὑπάρχει τελικὸς σκοπὸς ἢ νόημα στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη. Οἱ ἀναρχικοὶ καὶ οἱ μηδενιστὲς δὲν πιστεύουν σὲ τίποτε παρὰ μόνο στὴν ἐπανάσταση καὶ σκοπὸ ἔχουν μόνο νὰ γκρεμίσουν τὶς ἀξίες τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν πολιτισμό του, χωρὶς νὰ οἰκοδομήσουν τίποτε.
.             Ἀπὸ τὴ μία ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς μὲ τὴ ζωή Του καὶ τὴ διδασκαλία Του προβάλλει τὴ μεγίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ὕπαρξής του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ κάθε εἴδους μηδενιστὲς καὶ ἡδονιστὲς ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν στὸν ἄνθρωπο ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε, ἕνα μηδέν. Ἡ ἐπιλογὴ γιὰ ὅσους ἀνθρώπους ἔχουν ἐλευθερία σκέψης, ἐντιμότητα καὶ λογικὴ θά ᾽πρεπε νὰ εἶναι εὔκολη. Καὶ ὅμως δὲν εἶναι. Ἡ ὑλιστικὴ – μηδενιστικὴ ζωὴ εἶναι ἑλκυστικὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος πάντα ἔχει μέσα του τὸν πειρασμὸ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας.-

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΩΜΑΤΩΝ

ΑΝΑΣΤΑΣΙ ΣΩΜΑΤΩΝ_Ο ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΛΟΓΟΣ

,

Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ_Layout 1

Σχολιάστε

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

πάρχουν ποδείξεις γι τν νάσταση το Χριστο;

.                 Εἶναι ἕνα σχετικὰ καλὰ διαπιστωμένο γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐκτελέστηκε δημόσια στὴν Ἰουδαία τὸν 1ο μ.Χ. αἰώνα, ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, μέσῳ τῆς σταύρωσης, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ἑβραϊκοῦ Σανχεντρίν (Μέγα Συνέδριο). Οἱ μὴ χριστιανικὲς ἱστορικὲς καταγραφὲς τοῦ Φλαβίου Ἰωσήπου, τοῦ Κορνηλίου Τάκιτου, τοῦ Λουκιανοῦ Σαμοσάτων, τοῦ Μαϊμονίδη ἀκόμα καὶ τῆς Ἑβραϊκῆς Σανχεντρὶν ἐπιβεβαιώνουν τὶς παλαιοχριστιανικὲς μαρτυρίες γιὰ τὶς σημαντικὲς αὐτὲς ἱστορικὲς πτυχὲς τοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.                 Ὅσο γιὰ τὴν ἀνάστασή Του, ὑπάρχουν ἀρκετὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ποὺ τὴν καθιστοῦν μία συγκλονιστικὴ ὑπόθεση. Ὁ ἀείμνηστος, θαῦμα τῶν νομολογιακῶν καὶ διεθνὴς πολιτικὸς ἄνδρας, Sir Lionel Luckhoo (ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν ρεκὸρ Γκίνες φημισμένος γιὰ τὶς ἄνευ προηγουμένου 245 συνεχόμενες ἀθωωτικὲς ἀποφάσεις σὲ δίκες ὑπεράσπισης ἀνθρωποκτονιῶν) συνοψίζει τὸν χριστιανικὸ ἐνθουσιασμὸ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη στὴ δύναμη τῆς ὑπόθεσης τῆς ἀναστάσεως, ὅταν ἔγραψε « Ἔχω ξοδέψει περισσότερα ἀπὸ 42 χρόνια ὡς δικηγόρος ὑπεράσπισης δουλεύοντας σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου καὶ ἐξακολουθῶ ἐνεργὰ νὰ δικηγορῶ. Εἶχα τὴν τύχη νὰ ἐξασφαλίσω μία σειρὰ ἀπὸ ἐπιτυχίες σὲ δίκες καὶ λέω κατηγορηματικὰ ὅτι οἱ ἀποδείξεις γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τόσο συντριπτικὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀποδοχή τους χωρὶς νὰ ἀφήνουν ἀπολύτως κανένα περιθώριο γιὰ ἀμφιβολίες».
.                 Ἡ ἀνταπόκριση τῆς κοσμικῆς κοινότητας γιὰ τὰ ἴδια ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἦταν προβλέψιμα ἀπαθὴς σύμφωνα μὲ τὴν ἀκλόνητη δέσμευσή της στὸν μεθοδολογικὸ νατουραλισμό. Γι᾽ αὐτούς, ποὺ δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τὸν ὅρο, μεθοδολογικὸς νατουραλισμὸς εἶναι ἡ ἀνθρώπινη προσπάθεια νὰ ἐξηγεῖ τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς φυσικῆς καὶ τῶν φυσικῶν αἰτιῶν μόνο. Ἐὰν ἕνα ὑποτιθέμενο ἱστορικὸ γεγονὸς ἀψηφᾶ τὴ φυσικὴ ἐξήγηση (π.χ. μία θαυματουργὴ ἀνάσταση) οἱ κοσμικοὶ μελετητὲς τὸ ἀντιμετωπίζουν γενικὰ μὲ μεγάλο σκεπτικισμό, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὰ στοιχεῖα, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πόσο θετικὸ καὶ συναρπαστικὸ μπορεῖ νὰ εἶναι.
.                Κατὰ τὴν ἄποψή μας, μία τέτοια ἀκλόνητη πίστη στὰ φυσικὰ αἴτια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ οὐσιαστικὲς ἀποδείξεις γιὰ τὸ ἀντίθετο δὲν συμβάλλουν στὴν ἀμερόληπτη (καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐπαρκῆ) ἐξέταση τῶν στοιχείων. Συμφωνοῦμε μὲ τὸν Dr. Wernher von Braun καὶ πολλοὺς ἄλλους ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ πιστεύουν ὅτι ἀντιμετωπίζοντας μὲ μία δημοφιλῆ φιλοσοφικὴ προδιάθεση τὶς ἀποδείξεις, ἐμποδίζεται ἡ ἀντικειμενικότητα. Ἢ χρησιμοποιώντας τὰ λόγια τοῦ Dr. Von Braun «ὁ ἐξαναγκασμὸς τῆς ἀποδοχῆς ἑνὸς μόνο συμπεράσματος ….. θὰ παραβίαζε τὴν ἀντικειμενικότητα τῆς ἴδιας της ἐπιστήμης.»

Λέγοντας αὐτό, ἂς ἐξετάσουμε τώρα τὶς διάφορες ἀποδείξεις ποὺ εὐνοοῦν τὴν ἀνάσταση.

Ἡ πρώτη σειρὰ ἀποδείξεων γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

.                 Κατ᾽ ἀρχάς, ἔχουμε ἀποδεδειγμένα εἰλικρινῆ μαρτυρία αὐτοπτῶν μαρτύρων. Παλαιοχριστιανικοὶ ἀπολογητὲς ἀναφέρουν ἑκατοντάδες αὐτόπτες μάρτυρες, ὁρισμένοι ἐκ τῶν ὁποίων τεκμηρίωσαν τὶς εἰκαζόμενες ἐμπειρίες τους. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς αὐτόπτες μάρτυρες πρόθυμα καὶ μὲ ἀποφασιστικότητα ὑπέμειναν παρατεταμένα βασανιστήρια καὶ θάνατο ἀντὶ νὰ ἀποκηρύξουν τὴ μαρτυρία τους. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει τὴν εἰλικρίνειά τους, ἀποκλείοντας τὴν ἐξαπάτηση ἐκ μέρους τους. Σύμφωνα μὲ τὴν ἱστορικὴ καταγραφὴ (Πράξεις δ´ 1-17, Ἐπιστολὲς τοῦ Πλίνη στὸ Τραϊανὸ Χ 96 κ.ἄ.) οἱ περισσότεροι Χριστιανοὶ μποροῦσαν νὰ δώσουν τέλος στὸν βασανισμό τους ἁπλὰ ἀποκηρύττοντας τὴν πίστη τους. Ἀντίθετα, φαίνεται ὅτι οἱ περισσότεροι ἐπέλεξαν νὰ ὑπομένουν τὰ δεινὰ καὶ νὰ διακηρύξουν τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μέχρι θανάτου.
.                Σημειῶστε ὅτι, ἐνῶ τὸ μαρτύριο εἶναι ἀξιοσημείωτο, δὲν εἶναι κατ᾽ ἀνάγκη ἐπιτακτικό. Αὐτὸ δὲν ἐπικυρώνει τὴν πίστη τόσο πολύ, ὅσο πιστοποιεῖ ἕναν πιστὸ (ἐπιδεικνύοντας τὴν εἰλικρίνειά του ἢ της μὲ ἕνα ἁπτὸ τρόπο). Ατ πο κάνει τος πρώτους Χριστιανος μάρτυρες ξιοθαύμαστους εναι ν γνώριζαν χι τι ατ πο μολογοσαν ταν λήθεια. Εἴτε εἶδαν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ζωντανὸ καὶ ἀβλαβῆ μετὰ τὸν θάνατό Του ἢ ὄχι. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐξαιρετικό. Ἂν ἦταν ὅλα ἁπλὰ ἕνα ψέμα, γιατί τόσοι πολλοὶ νὰ ἐπιμένουν στὰ συγκεκριμένα γεγονότα; Γιατί λοι ν πιμένουν ν γνώσει τους σ να τέτοιο σύμφορο ψέμα βρισκόμενοι μπροστ σ διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια κα θάνατο;
.                 Ἐνῶ οἱ ἀεροπειρατὲς αὐτοκτονίας τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2001 χωρὶς ἀμφιβολία πίστευαν σ᾽ αὐτὸ ποὺ ὑπηρετοῦσαν (ὅπως ἀποδείχτηκε ἀπὸ τὴν θέλησή τους νὰ πεθάνουν γι᾽ αὐτὸ) δὲν μποροῦσαν καὶ δὲν γνώριζαν ἂν ἦταν ἀληθινό. Ἡ πίστη τους βασιζόταν σὲ παραδόσεις ποὺ πέρασαν σ΄ αὐτοὺς μέσῳ πολλῶν γενεῶν. Ἀντίθετα, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ μάρτυρες ἦταν ἡ πρώτη γενεά. Ἢ εἶδαν αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζονταν ὅτι εἶδαν ἢ ὄχι.
.                 Ἀνάμεσα στοὺς πιὸ ἐπιφανεῖς αὐτόπτες μάρτυρες ἦταν οἱ Ἀπόστολοι. πέστησαν μία συλλογικ διαμφισβήτητη λλαγ μετ τς εκαζόμενες, μετ τν νάσταση, μφανίσεις το Χριστο. μέσως μετ τν σταύρωση, κρύβονταν π φόβο γι τς ζωές τους. Μετ τν νάσταση βγκαν στος δρόμους, μ θάρρος διακηρύττοντας τν νάσταση παρ τν ντατικοποίηση τν διώξεων. Τί εὐθύνεται γιὰ τὴν ξαφνικὴ καὶ δραματικὴ ἀλλαγή τους; Σίγουρα δὲν ἦταν οἰκονομικὸ ὄφελος. Οἱ Ἀπόστολοι ἐγκατέλειψαν ὅ,τι εἶχαν γιὰ νὰ κηρύξουν τὴν ἀνάσταση, συμπεριλαμβανομένης καὶ τὶς ζωές τους.

Ἡ δεύτερη σειρὰ ἀποδείξεων γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

.                 Ἡ δεύτερη σειρὰ ἀποδείξεων ἀφορᾶ τὴν ἀλλαγὴ συγκεκριμένων βασικῶν σκεπτικιστῶν, εἰδικὰ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Ἰακώβου. Ὁ Παῦλος χαρακτηρίζει τὸν ἑαυτό του ὡς ἕναν βίαιο διώκτη τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ ἴδιος ὡς μία συνάντηση μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστό, ὁ Παῦλος ὑπέστη μία ἄμεση καὶ δραστικὴ ἀλλαγή, ἀπὸ ἕνα φαῦλο διώκτη τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πιὸ παραγωγικοὺς καὶ ἀνιδιοτελεῖς ὑπερασπιστές της. Ὅπως πολλοὶ πρῶτοι Χριστιανοί, ὁ Παῦλος ὑπέστη ἐξαθλίωση, διώξεις, ξυλοδαρμούς, φυλακίσεις καὶ ἐκτέλεση γιὰ τὴ σταθερὴ δέσμευσή του στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
.                 Ὁ Ἰάκωβος ἦταν σκεπτικιστής, ὄχι ὅμως ἐπιθετικὸς ὅπως ὁ Παῦλος. Μία ὑποτιθέμενη μετὰ τὴν ἀνάσταση συνάντηση μὲ τὸν Χριστὸ τὸν μετέτρεψε σὲ ἕνα μοναδικὸ πιστό, ἕναν ἡγέτη τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔχουμε ἀκόμα μία ἐπιστολή του, ποὺ οἱ μελετητὲς γενικὰ δέχονται ὅτι εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἐπιστολές του πρὸς τὴν πρώτη Ἐκκλησία. Ὅπως ὁ Παῦλος, ὁ Ἰάκωβος πρόθυμα ὑπέφερε καὶ πέθανε γιὰ τὴν μαρτυρία του, γεγονὸς ποὺ πιστοποιεῖ τὴν εἰλικρίνεια τῆς πίστης του (δεῖτε τὸ βιβλίο τῶν “Πράξεων” καὶ τὴν “Ἰουδαϊκὴ Ἀρχαιολογία” τοῦ Ἰωσήπου ΧΧ, ΙΧ, 1).

Ἡ τρίτη καὶ ἡ τέταρτη σειρὰ ἀποδείξεων γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

.                 Ἡ τρίτη καὶ ἡ τέταρτη σειρὰ ἀποδείξεων ἀφορᾶ πιστοποιήσεις ἐχθρῶν τοῦ χριστιανισμοῦ σχετικὰ μὲ τὸν ἄδειο τάφο καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πίστη τῆς ἀναστάσεως ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. ησος κτελέστηκε δημοσίως κα θάφτηκε στν ερουσαλήμ. Θ ταν δύνατον πίστη στν νάστασή Του ν ξεκινήσει π τν ερουσαλήμ, ν τ σμα Του βρισκόταν στν τάφο, που τ Σανχεντρν θ μποροσε ν τ ξεθάψει κα ν τ τοποθετήσει σ κοιν θέα κα τσι ν κθέσει τν πάτη. Ἀντίθετα, τὸ Σανχεντρὶν κατηγόρησε τοὺς Ἀποστόλους ὅτι κλέψανε τὸ σῶμα, προφανῶς σὲ μία προσπάθεια νὰ ἐξηγήσουν τὴν ἀπουσία του (καὶ κατὰ συνέπεια τὸν ἄδειο τάφο). Πῶς ἐξηγοῦμε τὸν ἄδειο τάφο; Παρακάτω εἶναι οἱ τρεῖς πιὸ κοινὲς ἐξηγήσεις:
.                 Πρώτη, οἱ Ἀπόστολοι κλέψανε τὸ σῶμα. Ἂν αὐτὴ ἦταν ἡ ὑπόθεση, αὐτοὶ θὰ ξέρανε ὅτι ἡ ἀνάσταση ἦταν μία ἀπάτη. Γι᾽ αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν τόσο πρόθυμοι νὰ ὑποφέρουν καὶ νὰ πεθάνουν γι᾽ αὐτό. (Δεῖτε τὴ πρώτη σειρὰ ἀποδείξεων σχετικὰ μὲ τὴν ἀποδεδειγμένη εἰλικρίνεια αὐτοπτῶν μαρτύρων). Ὅλοι ὅσοι δήλωναν αὐτόπτες μάρτυρες θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζουν ὅτι δὲν εἶχαν δεῖ πραγματικὰ τὸν Χριστὸ καὶ ὡς ἐκ τούτου λέγανε ψέματα. Μὲ τόσους συνωμότες, σίγουρα κάποιος θὰ ὁμολογοῦσε, ἂν ὄχι γιὰ νὰ δώσει ἕνα τέλος στὰ δικά του βασανιστήρια, τουλάχιστον γιὰ νὰ τελειώσει ἡ ταλαιπωρία τῶν φίλων του καὶ τῆς οἰκογένειάς του. Ἡ πρώτη γενιὰ Χριστιανῶν εἶχαν κακοποιηθεῖ ἀπολύτως, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν πυρκαγιὰ στὴ Ρώμη τὸ 64 μ.Χ. (μία πυρκαγιὰ ποὺ φέρεται νὰ ἔχει διατάξει ὁ Νέρωνας γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἐπεκτείνει τὸ παλάτι του ἀλλὰ ποὺ αὐτὸς κατηγόρησε τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ρώμης σὲ μία προσπάθεια νὰ ἀθωωθεῖ ὁ ἴδιος). Ὅπως ὁ Ρωμαῖος ἱστορικὸς Κορνήλιος Τάκιτος ἐξιστορεῖ στὰ Χρονικὰ τῆς Αὐτοκρατορικῆς Ρώμης (ποὺ ἐκδόθηκε μόλις μία γενεὰ μετὰ τὴν φωτιά): «Ὁ Νέρωνας ἐνίσχυσε τὴν κατηγορία καὶ προκάλεσε τὰ πιὸ ἀκραῖα βασανιστήρια σὲ μία τάξη ποὺ μισοῦσε γιὰ τὰ βδελύγματά τους, ποὺ ὀνομάζονται ἀπὸ τὸν λαό, Χριστιανοί. Ὁ Χριστός, ἀπὸ τὸν ὁποῖο τὸ ὄνομα εἶχε τὴν προέλευσή του, ὑπέστη τὴν ἔσχατη ποινὴ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Τιβέριου στὰ χέρια ἑνὸς ἀπὸ τοὺς εἰσαγγελεῖς μας, τοῦ Ποντίου Πιλάτου, γιὰ μία πιὸ ἐπικίνδυνη δεισιδαιμονία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ περιοριστεῖ γιὰ ἕνα διάστημα ἀλλὰ ξέσπασε πάλι ὄχι μόνο στὴν Ἰουδαία, τὴν πρώτη πηγὴ τοῦ κακοῦ ἀλλὰ ἀκόμη καὶ στὴ Ρώμη, ὅπου ὅλα τὰ εἰδεχθῆ καὶ ἐπαίσχυντα πράγματα ἀπὸ κάθε μέρος τοῦ κόσμου βρίσκουν τὸ κέντρο τους γιὰ νὰ γίνουν δημοφιλῆ. Κατὰ συνέπεια, ἀρχικὰ ἔγινε μία σύλληψη ὅλων ἐκείνων ποὺ ὁμολόγησαν τὴν ἐνοχή τους, στὴ συνέχεια, μὲ βάση τὶς πληροφορίες τους, ἕνα τεράστιο πλῆθος καταδικάστηκε, ὄχι τόσο γιὰ τὸν ἐμπρησμὸ τῆς πόλης, ὅσο γιὰ τὸ μίσος τους κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας. Κάθε εἴδους ἐμπαιγμὸς προστέθηκε στὸ θάνατό τους. Καλυμμένοι μὲ δέρματα ζώων, κατακρεουργήθηκαν ἀπὸ τὰ σκυλιὰ καὶ χάθηκαν ἢ σταυρώθηκαν ἢ καταδικάστηκαν στὴ πυρὰ καὶ κάηκαν γιὰ νὰ χρησιμεύσουν στὸ νυχτερινὸ φωτισμό, ὅταν τὸ φῶς τῆς ἡμέρας εἶχε παρέλθει.» (Χρονικά, XV, 44).
.                Ὁ Νέρωνας φώτιζε τὰ πάρτι στὸ κῆπο του καίγοντας Χριστιανούς. Σίγουρα κάποιος θὰ εἶχε ὁμολογήσει τὴν ἀλήθεια κάτω ἀπὸ τὴ ἀπειλὴ ἑνὸς τέτοιου φρικτοῦ πόνου. Ὡστόσο, λήθεια εναι τι δν χουμε καμι καταγραφ γι ποιονδήποτε Χριστιαν πο ν ποκήρυξε τν πίστη του γι ν βάλει τέλος στν βασανισμό του. ντίθετα, χουμε πολλς καταγραφς γι μφανίσεις μετ τν νάσταση κα κατοντάδες ατόπτες μάρτυρες πο ταν πρόθυμοι ν ποφέρουν κα ν πεθάνουν γι᾽ ατό.
.                 Ἐὰν οἱ Ἀπόστολοι δὲν ἔκλεψαν τὸ σῶμα, πῶς ἀλλιῶς ἐξηγοῦμε τὸν ἄδειο τάφο; Κάποιοι εἶπαν ὅτι ὁ Χριστὸς προσποιήθηκε τὸν θάνατό Του καὶ στὴ συνέχεια δραπέτευσε ἀπὸ τὸν τάφο. Αὐτὸ εἶναι προφανῶς παράλογο. Σύμφωνα μὲ τὴν μαρτυρία αὐτοπτῶν μαρτύρων, Χριστς ξυλοκοπήθηκε, βασανίστηκε, πληγώθηκε κα μαχαιρώθηκε. πέστη σωτερικς βλάβες, τεράστια πώλεια αματος, σφυξία κα τρυπήθηκε στ καρδιά Του. Δν πάρχει κάποιος λόγος γι ν πιστεύουμε τι ησος Χριστς ( ποιοσδήποτε λλος νθρωπος κάτω π ατς τς συνθκες) θ μποροσε ν πιβιώσει μία τέτοια δοκιμασία, ν προσποιηθε τν θάνατό Του, ν μείνει σ να τάφο γι τρες μέρες κα τρες νύχτες χωρς ατρικ φροντίδα, τροφ νερό, ν φαιρέσει τν τεράστια πέτρα πο σφράγιζε τν τάφο Του, ν ποδράσει παρατήρητος (χωρς ν φήσει πίσω του να χνος αματος), ν πείσει κατοντάδες ατόπτες μάρτυρες τι ναστήθηκε κα εναι καλ κα στ συνέχεια ν ξαφανιστε χωρς κανένα χνος. Μία τέτοια ντίληψη εναι γελοία.

Ἡ πέμπτη σειρὰ ἀποδείξεων γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

.                 Τέλος ἡ πέμπτη σειρὰ ἀποδείξεων ἀφορᾶ μία ἰδιομορφία στὶς καταθέσεις τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων. Σὲ ὅλες τὶς κύριες ἀφηγήσεις τῆς ἀναστάσεως, οἱ γυναῖκες εἶναι οἱ πρῶτες καὶ οἱ κύριες αὐτόπτες μάρτυρες. Αὐτὸ θὰ ἦταν μία περίεργη ἐφεύρεση, ἀφοῦ τόσο στν ρχαο βραϊκ σο κα στ Ρωμαϊκ πολιτισμό, ο γυνακες ταν σημαντικ ποτιμημένες. μαρτυρίες τους θεωρονταν πουσιώδεις κα παραβλέπονταν. Δεδομένου ατο το γεγονότος, εναι ξαιρετικ πίθανο τι ποιοιδήποτε μπνευστς μίας φάρσας στ α´ αώνα στν ουδαία θ πέλεγαν τς γυνακες ν εναι ο πρωταρχικοί τους μάρτυρες. Ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄρρενες μαθητές, ποὺ ἰσχυρίστηκαν ὅτι εἶδαν τὸν Ἰησοῦ ἀναστημένο, ἂν ὅλοι λέγανε ψέματα καὶ ἡ ἀνάσταση ἦταν μία ἀπάτη, γιατί ἐπέλεξαν τοὺς πιὸ δύσπιστους καὶ μὲ κακὴ ἀντίληψη μάρτυρες, ποὺ μποροῦσαν νὰ βροῦν; Ὁ Dr. William Lane Craig ἐξηγεῖ: «Ὅταν κατανοήσετε τὸν ρόλο τῶν γυναικῶν στὴν Ἑβραϊκὴ κοινωνία τοῦ πρώτου αἰώνα, αὐτὸ ποὺ εἶναι πραγματικὰ ἐντυπωσιακό, εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ ἱστορία τοῦ ἄδειου τάφου θὰ πρέπει κατ᾽ ἀρχὴν νὰ διαθέτει γυναῖκες ὡς αὐτοὺς ποὺ βρῆκαν τὸν ἄδειο τάφο. Οἱ γυναῖκες ἦταν σὲ πολὺ χαμηλὴ βαθμίδα τῆς κοινωνικῆς κλίμακας στὸν πρῶτο αἰώνα στὴ Παλαιστίνη. Ὑπάρχουν παλιὲς ρήσεις ραββίνων ποὺ λένε: «Ἀφῆστε τὰ λόγια τοῦ Νόμου νὰ καοῦν παρὰ νὰ παραδοθοῦν στὶς γυναῖκες» καὶ «Μακάριος εἶναι αὐτὸς ποὺ τὰ παιδιά του εἶναι ἄνδρες, ἀλλὰ ἀλίμονο σ᾽ ἐκεῖνον ποὺ τὰ παιδιά του εἶναι γυναῖκες. Ἡ μαρτυρία τῶν γυναικῶν ἐθεωρεῖτο τόσο ἄνευ ἀξίας, ποὺ δὲν ἐπιτρέπονταν νὰ χρησιμοποιηθοῦν οὔτε καν νομικὰ μάρτυρες σὲ ἕνα Ἑβραϊκὸ δικαστήριο. Ὑπὸ τὸ πρίσμα αὐτό, εἶναι ἀξιοσημείωτο τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κύριοι μάρτυρες τοῦ ἄδειου τάφου εἶναι αὐτὲς οἱ γυναῖκες … Ὁποιαδήποτε μεταγενέστερη ἀναφορὰ ἀπεικονίζει ἄρρενες μαθητὲς νὰ βρίσκουν τὸν τάφο, γιὰ παράδειγμα ὁ Πέτρος ἢ ὁ Ἰωάννης. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ γυναῖκες ἦταν οἱ πρῶτοι μάρτυρες τοῦ ἄδειου τάφου, ἐξηγεῖται πιὸ πειστικὰ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ποὺ – εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι – ἦταν αὐτὲς ποὺ βρῆκαν τὸν ἄδειο τάφο! Ατ δείχνει τι ο συγγραφες τν Εαγγελίων κατέγραφαν πιστ ὅ,τι συνέβη, κόμα κα ν ταν νοχλητικό. Ατ μαρτυρ τν στορικότητα ατς τς παράδοσης κα χι τ μυθικ στοιχεο της» (Ὁ Dr William Lane Craig, ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Lee Strobel, Τὰ ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ, Grand Rapids: Zondervan, 1998, σελ. 293).

Περίληψη

.                 Αὐτὲς οἱ σειρὲς τῶν ἀποδείξεων: ἡ ἀποδεδειγμένα εἰλικρινὴς μαρτυρία αὐτοπτῶν μαρτύρων (καὶ στὴ περίπτωση τῶν Ἀπόστολων, συναρπαστική, ἀνεξήγητη ἀλλαγή), ἡ μετατροπὴ καὶ ἀποδεδειγμένη εἰλικρίνεια τῶν βασικῶν ἀνταγωνιστῶν καὶ σκεπτικιστῶν μαρτύρων, τὸ γεγονὸς τοῦ κενοῦ τάφου, οἱ βεβαιώσεις τῶν ἐχθρῶν γιὰ τὸν ἄδειο τάφο, τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλα αὐτὰ ἔλαβαν χώρα στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἡ πίστη στὴν ἀνάσταση ἄρχισε νὰ ἀκμάζει, ἡ μαρτυρία τῶν γυναικῶν, ἡ σημασία τῶν ἐν λόγῳ μαρτυριῶν ποὺ ἔδωσαν τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο, ὅλα αὐτὰ μαρτυροῦν ἔντονα τὴν ἱστορικότητα τῆς ἀνάστασης.
.                 Ἐνθαρρύνουμε τοὺς ἀναγνῶστες μας νὰ ἐξετάσουν προσεκτικὰ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα. Τί σᾶς προτείνουμε; Ἔχοντας μελετήσει οἱ ἴδιοι τὰ παραπάνω στοιχεῖα δηλώνουμε ἀποφασιστικὰ ὅτι ἐπαναβεβαιώνουμε τὴ δήλωση τοῦ Sir Lionel ὅτι: «Οἱ ἀποδείξεις γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τόσο συντριπτικὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀποδοχή τους χωρὶς νὰ ἀφήνουν ἀπολύτως κανένα περιθώριο γιὰ ἀμφιβολίες».

ΠΗΓΗ: madata.gr (ἀπὸ gotquestions.org)
Μικρὲς διορθωτικὲς ἐπεμβάσεις: «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

 

 

Σχολιάστε

ΑΝΟΙΞΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Χαρ. Μπούσιας)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Ὁ Θεὸς δίνει στὸν καθένα μας «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» (Α´ Κορ. ι´ 13).  Δίνει τὸ χειμώνα τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄνοιξη τῆς ἐκβάσεως καὶ τῆς ἀναψυχῆς. Δίνει τὸ θάνατο τοῦ φθαρτοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς. Δίνει τὸ σταυρό, ἀλλὰ ὁ ἴδιος γίνεται Κυρηναῖος μας στὴν ἐπίπονη ἄρση του. Καὶ δὲν ὑπάρχει σταυρὸς χωρὶς ἀνάσταση, ὅπως δὲν ὑπάρχει  χειμώνας χωρὶς ἄνοιξη.
.         Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες. Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε τὴ μία καὶ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἄλλη. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν πρώτη καὶ νὰ ἀμφισβητοῦμε τὴ δεύτερη. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἄφρον, σὺ ὃ σπείρεις, οὐ ζωοποιεῖται ἐὰν μὴ ἀποθάνῃ·  καὶ ὃ σπείρεις, οὐ τὸ σῶμα τὸ γενησόμενον σπείρεις, ἀλλὰ γυμνὸν κόκκον, εἰ τύχοι σίτου ἤ τινος τῶν λοιπῶν (Α´ Κορ. ιε´ 36-37), δηλαδή, ἀνόητε, ἐκεῖνο ποὺ ἐσὺ σπέρνεις, δὲν παίρνει ζωή, ἐὰν πρῶτα δὲν πεθάνει. Πεθαίνει καὶ σαπίζει ὁ σπόρος στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ μὲ τὴν ἄνοιξη, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς νεκρούς, ὅπου τὸ μὲν σῶμα διαλύεται στὰ «ἐξ ὧν συνετέθη», τὸ δὲ πνεῦμα ἀκολουθεῖ τὸ δρόμο τῆς ἀναστάσεως.   Ἐκεῖνο ποὺ σπέρνεται κατὰ τὸ θάνατο εἶναι φθαρτό, ἐκεῖνο ποὺ ἀνασταίνεται εἶναι ἄφθαρτο.
.         Δὲν ὑπάρχει ἐτήσιος χρόνος χωρὶς χειμώνα καὶ ἄνοιξη καὶ δὲν ὑπάρχει θάνατος χωρὶς ἀνάσταση. Ὁ θάνατος εἶναι τὸ πλέον βέβαιο γεγονὸς καὶ ὁ καθένας μας γνωρίζει πὼς ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐπέλθει καὶ στὸν ἴδιο. Τὸν ἐπέτρεψε ὁ Θεός, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται» καὶ προηγεῖται τῆς ἀναστάσεως, ὅπως ὁ χειμώνας προηγεῖται τῆς ἀνοίξεως. Ἂν καὶ ὡς δῶρο Θεοῦ ὁ θάνατος θὰ ἔπρεπε ὅλους μας νὰ μᾶς χαροποιεῖ, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει κακὸ καὶ ἄσχημο δῶρο Θεοῦ, ἐν τούτοις τὸ τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς παραμένει γιὰ τοὺς περισσοτέρους ἀνθρώπους ἀπόλυτα ἀνεπιθύμητο καὶ ἐπίμονα ἀπωθημένο.
.         Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει καλλιεργήσει μέσα του ὅσο ζεῖ πρόσκαιρα σὲ αὐτὴ τὴ γῆ τὴν προσδοκία τοῦ «ἐπέκεινα» καὶ δὲν βασίζεται πάνω στὴ στέρεη πέτρα  τῆς «ἐν Χριστῷ» ἐλπίδας. Αἰφνιδιαζόμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ  ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αδάμ ἀπὸ τὸ φαινόμενο τοῦ θανάτου, ἐπειδὴ ἀσφαλῶς εἴμαστε πλασμένοι γιὰ νὰ ζήσουμε αἰώνια. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τῆς ἐξάρσεως τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς, ἐμεῖς ποὺ προσπαθοῦμε ὅλα νὰ τὰ ἐξηγήσουμε μὲ τὴν πεπερασμένη λογικὴ καὶ μὲ μαθηματικοὺς τύπους, ἔχουμε χάσει τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ κάθε μεταθανάτια προοπτικὴ καὶ πολύ περισσότερο, ἔχουμε νεκρώσει μέσα μας, δυστυχῶς, κάθε ἐλπίδα γιὰ ἀνάσταση καὶ ἀθανασία. Πῶς ἐλπίζουμε ὅτι τὸ χειμώνα θὰ τὸν διαδεχθεῖ ἡ ἄνοιξη καὶ δὲν ἐλπίζουμε ὅτι τὸ θάνατο θὰ τὸν διαδεχεῖ ἡ ἀνάσταση; Γιατί ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς πίστεώς μας «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν»; Εἶναι ὁμολογία ἐνσυνείδητη ἢ ἀσυνείδητη; Ὅταν ὁ γεωργὸς σπέρνει τὸ σπόρο στὸ φρεσκοαροτριωμένο χωράφι σπέρνει τὴν ἐλπίδα τῆς βλαστήσεως, δηλαδὴ τῆς μετὰ ἀπὸ τὸ σάπισμα τοῦ σπόρου ἀναστάσεως νέου φυτοῦ. Τὸ σάπισμα καὶ ὁ πρόσκαιρος ἀφανισμὸς τοῦ σπόρου δὲν τὸν προβληματίζει ἀρνητικά, οὔτε τοῦ ἀκυρώνει τὴν προσμονὴ τῆς νέας βλαστήσεως καί τῆς καρποφορίας. ῞Οταν ὅμως αὐτὸς κληθεῖ νὰ ἀποθέσει στὴ φρεσκοσκαμμένη γῆ ἄπνουν τὸν ἄνθρωπό του, τότε δὲν διακατέχεται ἀπὸ τὴν ἴδια ἐλπιδοφόρα βεβαιότητα τοῦ γεωργοῦ. Τότε, ἡ ἔλλειψη τῆς θωριᾶς τοῦ ἀγαπημένου του προσώπου, ταυτίζεται μέσα του μὲ τὴν ὁριστικὴ ἀπώλεια, χωρίζεται γι᾿ αὐτὸν ἡ ζωὴ στὰ δύο. Καὶ αὐτό, γιατὶ δὲν ὑπάρχει μέσα του τὸ ὅραμα τῆς «αἰώνιας ἀνοίξεως» καὶ ἡ χαρὰ τῆς προσμονῆς τῆς ποθητῆς καὶ «ἀνέσπερης» ἐκείνης ἡμέρας, κατὰ τὸν προβληματισμὸ τοῦ ποιητοῦ μας Γεωργίου Δροσίνη: «Μήπως ὅτι θαρροῦμε βασίλεμα γλυκοχάραμα αὐγῆς εἶναι πέρα κι ἀντὶ νἄρθει μιὰ νύχτα ἀξημέρωτη ξημερώνει μιὰ ἀβράδιαστη μέρα»; ῎Εχει γίνει τόσο ὑλικός, τόσο σωματικὸς καὶ καθόλου πνευματικός, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ὁριοθετεῖ τὸ καθετὶ μὲ βάση τοὺς φυσικοὺς νόμους, καὶ νὰ κρίνει τὰ πάντα μὲ βάση αὐτὰ ποὺ βλέπει μὲ τὰ τσιμπλασμένα ἀπὸ τὴν μεταπτωτικὴ ἁμαρτία μάτια του. Ὅπως μετὰ τὴ χειμερία νάρκη ἀκολουθεῖ ἡ ἄνοιξη μὲ τὴν ἐπαναστατικὴ ἀναζωογόνηση τῆς φύσεως ἔτσι καὶ μετὰ τὸ θάνατο ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ὅπως πάλι μᾶς λέγει ὁ θεῖος Παῦλος, ὅτι αὐτὴ «σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ» (Α´ Κορ. ιε´ 42).
.         Ἡ ἄνοιξη εἶναι χαρά. Ἡ ζωὴ εἶναι χαρά. Μιὰ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸν ἐρχομό της. Μιὰ χαρὰ ποὺ κινεῖται μὲ τοὺς δικούς της νόμους, τοὺς θεϊκοὺς νόμους, ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης σκοπιμότητας.
.         Ἡ ἄνοιξη δὲν λογαριάζει πόλεμο οὔτε καταστροφή, οὔτε οἰκονομικὴ κρίση, οὔτε πτώχευση. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ἔκφραση  τῆς χάρης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ στὸ αὐτονομημένο, ἀχάριστο καὶ γεμάτο μὲ ἐγωϊσμὸ πλάσμα Του. Χωρὶς αὐτὴ τὴ χάρη θὰ βασίλευε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἡ ἀνυπαρξία μας. Καὶ ἡ ἀνάσταση γίνεται σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς δημιουργίας, σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους.
.         ῾Η ἀνάσταση τῶν νεκρῶν εἶναι βασικὴ ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας. Χωρὶς τὴ βεβαιότητα τῆς ἀναστάσεώς μας, ἡ πίστη μας, λέει ὁ ᾿Απόστολος, δὲν ἔχει κανένα νόημα καὶ εἶναι μάταιη (Α´ Κορ. ιε´ 17). «῎Αν», λέει, «εἶναι ἀδύνατη ἡ ἀνάσταση, τότε λοιπόν, οὔτε ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, ἀφοῦ καὶ ᾿Εκεῖνος εἶχε σῶμα σὰν τὸ δικό μας. Δὲν ἦταν Αὐτὸς μόνο τέλειος Θεός, ἀλλὰ καὶ τέλειος ἄνθρωπος. ᾿Αλλά, ἂν δὲν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, εἶναι χωρὶς νόημα καὶ χωρὶς περιεχόμενο τὸ κήρυγμά μας καὶ κούφια ἡ πίστη μας, ἐφόσον αὐτὴ βασίζεται καὶ θεμελιώνεται στὴν ᾿Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα, γιατὶ ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε καὶ ὅπως οἱ πρώϊμοι καρποί, ποὺ ὡριμάζουν πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ μᾶς προαναγγέλλουν, ὅτι θὰ ἀκολουθήσει καὶ ὁλόκληρη ἡ συγκομιδή, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ βεβαιώνει μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, ὅτι θὰ ἀκολουθήσει ἡ ἀνάσταση καὶ τῶν ἄλλων νεκρῶν…» (Α´ Κορ. ιε´ 23).
.         Ὁ θάνατος λοιπόν, ἔχει νικηθεῖ ὁριστικὰ καὶ ἡ ἀνάσταση τῶν κεκοιμημένων εἶναι δεδομένη. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, ὅπως ὁ ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ᾿Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός καί ὁ Κύριλλος τῶν ῾Ιεροσολύμων, μᾶς μιλοῦν μὲ βεβαία πίστη γιὰ τὴν ἄνοιξη ποὺ πρόκειται νὰ διαδεχθεῖ τὸ χειμωνιάτικο σάπισμα, τὴ φθορὰ καὶ τὴν ἀποσύνθεση, τὴν ὁποία θὰ ἐπιφέρει ὁ σωματικὸς θάνατός μας. Θὰ ξαναζήσουμε ἀσφαλῶς «ἐν σώματι», ἀλλὰ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ» (Μᾶρκ. ιϛ´ 12). Θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ κανείς μας πιὰ δὲν θὰ ὑποκύπτει στὸ νόμο τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ ἀφανισμοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὸς πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα ὁ διάλογος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν Προφήτη ῾Ιερεμία· «Σήκω», τοῦ εἶπε ὁ Θεός, καί κατέβα κάτω στὸ ἐργαστήριο τοῦ ἀγγειοπλάστη, ἐκεῖ ποὺ αὐτὸς ἐργάζεται τὴν ἀγγειοπλαστικὴ μὲ τὴ βοήθεια τῶν πέτρινων τροχῶν. Δές! Ὅταν ἐκείνου τοῦ ἔπεσε τὸ πήλινο δοχεῖο ποὺ ἔπλαθε μὲ τὰ χέρια του ἔσκυψε καὶ μάζεψε πάλι τὸν πηλὸ καὶ ἀπὸ αὐτὸν ἔπλασε ἄλλο ἀγγεῖο, στὸ ὁποῖο ἔδωσε τὴ μορφὴ ποὺ ἐκεῖνος ἤθελε. Καὶ συνέχισε: « Ὦ ἀπόγονοι τοῦ ᾿Ισραήλ, μήπως δὲν μπορῶ νὰ κάνω καί ᾿Εγὼ σὲ ἐσᾶς, ὅπως ἔκανε αὐτὸς ὁ ἀγγειοπλάστης; Ἀσφαλῶς μπορῶ. Γιατὶ ἐσεῖς εἴσαστε στὰ χέρια μου ὅπως ὁ πηλὸς στὰ χέρια τοῦ ἀγγειοπλάστη ποὺ εὔκολα μεταπλάθεται ἀπὸ αὐτόν» (῾Ιερ. ΙΗ´ 1-6). Τὸ σημαντικὸ γιὰ ἐμᾶς τοὺς χοϊκοὺς εἶναι ὅτι «ὁ Ἀγγειοπλάστης» εἶναι Προαιώνιος, Πανάγαθος, Παντοδύναμος καὶ Πατέρας μας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα μας σὲ Αὐτὸν εἶναι ἤδη ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, πρόγευση τῆς αἰώνιας ζωῆς καὶ τῆς ὑπέρχρονης Βασιλείας Του.
.         Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ἐξάπαντος θὰ συντελεσθεῖ, ὅπως συντελεῖται ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμώνα. ῾Η σάλπιγγα τοῦ Ἀγγέλου ὁπωσδήποτε, θὰ ἠχήσει (Ἀποκ. ια´ 15-18).᾿Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς εἶναι νὰ ἔχουμε ἐργασθεῖ κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς βιοτή μας, γιὰ τόν ἁγιασμὸ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὥστε ἡ ἀνάσταση μας νὰ μὴ γίνει «εἰς κατάκριμα», ἀλλὰ «εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε´ 46).
.         Στὴν προετοιμασία μας αὐτὴ θὰ συμβάλει ἰδιαίτερα ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, ἡ νήψη καὶ ἡ διαρκὴς ἑτοιμότητά μας, γιὰ τὴν ἐπικείμενη ἀναχώρησή μας «ἐκ τῶν ἐπιγείων πρὸς τὰ ἐπουράνια». Γιατὶ ἡ συνεχὴς μνήμη τοῦ θανάτου ζωογονεῖ τὴν ψυχὴ καὶ προεκτείνει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, ὠθώντας την πρὸς τὴν ἀτελεύτητη πορεία της, «ἀπό δόξης εἰς δόξαν» (Β´ Κορ. γ´ 18). Αὐτὴ ἡ μνήμη ἐπίσης, μᾶς ἐντάσσει στὴν προσδοκία ὁλόκληρης τῆς κτίσεως, ἡ ὁποία, ἂν καὶ «συστενάζει» μὲ τὸν ἀπόγονο τοῦ Ἀδάμ «καὶ συνωδίνει μέχρι τοῦ νῦν» (Ῥωμ. η´ 22), ἐν τούτοις δέν παύει νὰ τρέφεται μὲ τὴν ἐλπίδα καὶ νὰ περιμένει τὴν ἀπελευθέρωσή της καὶ τὸ δικό της αἰώνιο «ἐπέκεινα».

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΓΟΙ ΜΑΣ «Ἡ Ἑλλάδα βιώνει μία ἀδιάκοπη πολιτικὴ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως ἡγεσία, δὲν πρόκειται νὰ ἀναστηθεῖ…»

ησος κα ο ταγοί μας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
30.04.2016

.               Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ θεωροῦν τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀναστάσεως ὡς τὴν πιὸ χαρμόσυνη ἡμέρα τοῦ ἔτους. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ σημαντικότερη στὸ ἑορτολόγιο, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἀκλόνητη ἡ πίστη ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος. Αὐτὴ ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ σφραγίδα σωτηρίας ποὺ προσφέρει ὁ Χριστὸς στὴν ἀνθρωπότητα – ἂν ἐκείνη τὴ θελήσει καὶ ζήσει κατὰ τὰ διδάγματά Του.
.               Ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι τύχη, ἀλλὰ ἐπιλογή. Κάθε πιστὸς μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὸ βασίλειο τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθοῦς ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι ἀνίκητη, γιατί στὴν κεφαλὴ τῆς ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Χριστό, ποὺ ἦλθε πρὸς ἐμᾶς γιὰ νὰ ἀναλάβει τὰ βάρη μας καὶ νὰ θυσιαστεῖ ὑπὲρ ἠμῶν. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Ἀρχηγοῦ, ὁ μαρτυρικὸς καὶ ὁ σωτήριος. Δὲν θὰ μποροῦσε Ἐκεῖνος ποὺ χώρισε τὸν χρόνο πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του στὴ Γῆ νὰ πράξει διαφορετικά. Ἔτσι ἔχει ἀντέξει, ἐπικρατήσει καὶ ἀνθήσει ἡ Ἐκκλησία μας στὴν πάροδο τῶν αἰώνων: μὲ τὴν αὐτοθέλητη προσφορὰ τῆς ζωῆς τοῦ Ἑνὸς γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων.
.               Σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, δὲν ὑπάρχουν πρόσωπα ποὺ νὰ μποροῦν νὰ πείσουν -ἔστω γιὰ βραχὺ χρονικὸ διάστημα- ὅτι εἶναι ἐνάρετα καὶ πρόθυμα νὰ προβοῦν σὲ ἐλάχιστες θυσίες γιὰ τὸ καλό της πατρίδας. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἐπικεφαλῆς, τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἡ Πολιτεία μας εἶναι ἀκέφαλη. Τυπικά, οἱ προβλεπόμενες θέσεις εὐθύνης πληρώνονται ἀπὸ ἐκλεγμένους καὶ μή, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ παραμένουν κενές.
.               Δὲν ὑφίστανται προσωπικότητες ποὺ χαίρουν γενικῆς ἐκτίμησης γιὰ τὸ ἐνάρετο τοῦ βίου τους, τὶς γνώσεις τους, τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὸ ἔθνος, τὴν εὐσέβειά τους, τὸν σεβασμό τους στὶς παραδόσεις καὶ τὸν πολιτισμό μας καὶ τὴν ἐπάρκειά τους στὴ διαχείριση τῶν κοινῶν ὑποθέσεων.
.               Τ πολιτικ προσωπικ βρίθει π λίαν προβληματικς περιπτώσεις. Δν εναι λίγοι κενοι πο διαφημίζουν τν θεΐα τους κα τν λλειψη συναισθηματικς κα θεωρητικς σύνδεσης μ ,τι συνέχει τν λληνικ κοινωνία. δεολογικός τους πυρήνας εναι μαρξιστικς νεοφιλελεύθερος στ μία του ψη κα νεοταξικός, μερικανικο τύπου στν λλη. Ὁτιδήποτε ἑλληνικὸ τὸ θεωροῦν «ἐθνικιστικὸ» καὶ μολύνουν μὲ τὶς ἰδεοληψίες τοὺς τὴ δημόσια σφαίρα. Οἱ συγκρούσεις νεοφιλελεύθερων καὶ μαρξιστῶν πολιτικῶν εἶναι πάντοτε ἐπιφανειακὲς καὶ προσχηματικές. Οὐσιαστικά, συμφωνοῦν στὴ μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδας σὲ πολυεθνική, ἄθρησκη, ἀποχριστιανοποιημένη καὶ ἀφελληνισμένη κουρελού.
.               Στοὺς προαναφερθέντες πρέπει νὰ συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ ἐπιτήδειοι μαφιόζοι, σεσημασμένοι ἀπατεῶνες πολιτικάντηδες, ποὺ θησαυρίζουν τάζοντας, κλέβοντας καὶ ὑφαρπάζοντας τὴ λαϊκὴ ψῆφο. λλάδα βιώνει μία διάκοπη πολιτικ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως γεσία, δν πρόκειται ν ναστηθε

Χρόνια πολλά!

 

,

Σχολιάστε