Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνάσταση

«Ω ΘΕΙΑΣ! Ὤ φίλης! Ὤ γλυκυτάτης σου φωνῆς» (καλοφωνικὸς εἱρμός)

,

Σχολιάστε

ΣΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΤΡΑΠΟ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σὲ ἐπικίνδυνη ἀτραπὸ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ἡ μὲ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιο κατάργηση τοῦ Ἀναστάσιμου Ὄρθρου ἀπὸ τὸν φετινὸἑορτασμὸ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ σοβαρότατο ἐκκλησιολογικὸ ἀτόπημα. Συνέβη τὸ ἀδιανόητο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, νὰ ὑπάρξει προφανὴς περιφρόνηση τῆς Παράδοσής Της. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρότερα ὀλισθήματα στὴν 150ετῆ ἱστορία τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προκαλεῖ προηγούμενο ὠμῶν καὶ αὐθαίρετων ἐπεμβάσεων στὴ Λατρεία καὶ Τὴν ὁδηγεῖ σὲ ἐπικίνδυνη ἀτραπό.
.                  Ἡ ἐν ὀνόματι τῆς πανδημίας  ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ΔΙΣ) προκάλεσε σοβαρὴ ἀναστάτωση στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Πρῶτα χωρὶς οὐσιαστικὸ λόγο ἄλλαξε τὶς ὧρες τῆς παννυχίδας, τῆς τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπὸ τὶς 11 μ.μ., 12 μεσονύκτιο καὶ 1η πρωινὴ στὶς 8 μ.μ., 9 μ.μ. καὶ 9.15 μ.μ. ἀντίστοιχα! Πέραν τῆς ἀλλαγῆς τῆς ὥρας τῆς Ἀνάστασης ἡ ἀναταραχὴ προέκυψε καὶ ἀπὸ τὰ ἐκκλησιολογικὰ καὶ θεολογικὰ ἐρωτήματα ἂνἐπιτρέπεται ἐντὸς τοῦ ἰδίου 24ώρου νὰ τελεσθοῦν στὴν ἴδια Ἁγία Τράπεζα δύο Λειτουργίες καὶ ἂν οἱπρῶτες βραδινὲς ὧρες ἀνήκουν στὴν  ἑπόμενη ἡμέρα. Ἕνα θέμα λυμένο ἀπὸ αἰῶνες καὶδιατηρούμενο μέχρι πέρυσι στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ πάντοτε –καὶ φέτος– στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία τὸ μετέτρεψαν σὲ πεδίο ἐκκλησιολογικῆς ἀντιδικίας Ἱεράρχες, ποὺ  ὑποστήριξαν τὴν ἀδικαιολόγητη ἐντολὴ τῆς ΔΙΣ. Χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὸαἴσθημα τοῦ πιστοῦ λαοῦ, οἱ ἐθελοντὲς συνήγοροι ἐκτέθηκαν στὸ λαϊκὸ αἴσθημα καὶ προκάλεσαν σωστὲς θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς ἀντιδράσεις.
.                   Τὸ σοβαρότατο ὅμως ὀλίσθημα ἦταν ἡ μὲ ὁμόφωνη –ἔτσι τὴν ἤθελε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος– ἀπόφαση τῆς ΔΙΣ κατάργηση τοῦ Ἀναστάσιμου  Ὄρθρου, ποὺ ἀκούγεται μία φορὰτὸν χρόνο καὶ τὸν περιμένουν μὲ λαχτάρα οἱ Χριστιανοί. Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος χαρακτηρίζει «ἀληθινὸν ἀριστούργημα» τὸν Κανόνα τοῦ Ὄρθρου τῆς ἡμέρας τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ποίημα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐξηγεῖ ὁ π. Ἐπιφάνιος ὅτι ὁ ἐκ τῶν σημαντικοτέρων θεολόγων καὶ μελωδῶν τῆς Ἐκκλησίας μας θέλησε νὰ λαμπρύνει τὴν λαμπρὰν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου μὲ τὸν πρῶτο ἦχο τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ ἦχος ὅπουἔχει τὸ μέλος «ὀρθόν τε σύντονον καὶ γενναῖον…»  καὶ μὲ τὶς λαμπρὲς ρήσεις «τοῦ λαμπροτάτου πανηγυριστοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἵνα ἐκ λαμπροῦ πανηγυριστοῦ, ὑπὸ λαμπροῦ μελωδοῦ, διὰ λαμπροῦ ἤχου, μὲ λαμπρὰς ρήσεις λαμπρῶς τὸ λαμπρὸν τῆς Λαμπρᾶς ἡμέρας συγκροτῆται μέλος…» (Ἀρχιμ. Ἐπιφ. Θεοδωροπούλου «Ἡ Μεγάλη Ἑβδομὰς μετὰ ἑρμηνείας», Ἀποστ. Διακονία, ιδ΄ ἔκδοση, σελ. 53). Αὐτὸν τὸν Ὄρθρο τόλμησαν νὰ καταργήσουν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ Συνοδικοὶ Μητροπολίτες!
.                  Ἡ ἀναταραχὴ ἀπὸ τὴν κατάργηση τοῦ Ἀναστάσιμου Ὄρθρου ἦταν φυσιολογική. Ἡπικρία ἦταν προφανὴς σὲ κλῆρο καὶ λαό. Πολλοὶ Μητροπολίτες καὶ πρεσβύτεροι ἔδειξαν ἀνυπακοὴ στὴν ἐντολὴ τῆς ΔΙΣ, ὑπακούοντας στοὺς Κανόνες καὶ στὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία καὶΠαράδοση καὶ τέλεσαν κανονικὰ τὸν Ὄρθρο. Οἱ Συνοδικοὶ Μητροπολίτες ἐξετέθησαν ἀνεπανόρθωτα στὸν πιστὸ λαό. Οὐδεὶς πάντως ἕως σήμερα παραιτήθηκε ἐκ λόγων εὐθιξίας καὶἐπιγνώσεως τοῦ τί ἄτοπο ἔπραξε.
.                   Μεταξὺ ὅσων ἐπέδειξαν ἀνυπακοὴ στὴν ἐντολὴ τῆς ΔΙΣ ἦσαν καὶ οἱ ΣΥΝΟΔΙΚΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ Κηφισίας Κύριλλος καὶ Γλυφάδας Ἀντώνιος. Αὐτοὶ ἂν καὶ συμφώνησαν στὴν ἐντολὴ τῆς ΔΙΣ – ὑπενθυμίζεται ὅτι ἡ ἀπόφαση ἦταν ὁμόφωνη– τέλεσαν τὸν Ἀναστάσιμο Ὄρθρο.Ὁ Μητροπολίτης Κηφισίας ὅλον κανονικά, ὁ δὲ Μητροπολίτης Γλυφάδας μὲ δική του Ἐγκύκλιο διευκρίνισε στοὺς ἐφημερίους τῆς Μητροπόλεως Γλυφάδας νὰ τελεσθεῖ ἐν συντομίᾳ ὁ Ὄρθρος, μὲτὸ ψάλσιμο τῶν Καταβασιῶν καὶ τοῦ Ἐξαποστειλαρίου καὶ ἔδειξε ἀνοχὴ σὲ ὅσους κληρικοὺς τέλεσαν κανονικὰ ὅλο τὸν Ὄρθρο.
.                  Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὁ στενὸς φίλος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, Μητροπολίτης Μαντινείας κ. Ἀλέξανδρος ἔδωσε ἐντολὴ  νὰ γίνει ἡ τελετὴ τῆς Ἀναστάσεως τὸ Σάββατο στὶς 9 μ.μ., ἀλλὰ  ὁ  Ὄρθρος  καὶ ἡ Θεία Λειτουργία τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς του Πάσχα… Τὸ ἴδιο πρόγραμμα μὲ τὸν Μητροπολίτη Μαντινείας ἀκολούθησε καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ. Ὁ Μητροπολίτης Κερκύρας τήρησε τὸ τοπικὸ ἔθος καὶ τέλεσε τὸν Ὄρθρο καὶ τὴν Θεία Λειτουργία λίαν πρωὶ τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα. Τὶς πρῶτες πρωινὲς ὧρες τέλεσαν Ὄρθρο καὶ Θεία Λειτουργία οἱ Μητροπολίτες Κυθήρων καὶ Αἰτωλοακαρνανίας. Στὴ Μητρόπολη Κορίνθου κληρικοὶ ξεκίνησαν τὴν παννυχίδα στὶς 8 μ.μ., ἀλλὰ τέλεσαν στὴ συνέχεια κανονικὰ τὸν Ὄρθρο καὶ τὴ Θεία Λειτουργία. Ἀκόμη καὶ στὴνἈρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν πολλοὶ κληρικοὶ τέλεσαν κανονικὰ τὸν Ὄρθρο. Ὁρισμένοι ποὺ δὲν τὸν τέλεσαν, ἀκολουθώντας τὴν ἐντολὴ τῆς ΔΙΣ, αἰσθάνθηκαν τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπολογηθοῦν στὸἘκκλησίασμα, ἀνάγκη ποὺ δὲν αἰσθάνθηκαν οἱ Συνοδικοὶ Μητροπολίτες Βεροίας, Ἄρτης, Γουμενίσσης, Ξάνθης, Ἰλίου, Νέας Ἰωνίας.
.                  Σημειώνεται ὅτι ὁ λαὸς ξεπέρασε τὸν κλῆρο καὶ τίμησε τὴν Ἀνάσταση στὶς 12 τὰμεσάνυχτα. Ὅπως ἔγραψε καθημερινὴ ἐφημερίδα οἱ περισσότεροι πιστοὶ περίμεναν, κατὰ τὸ πατροπαράδοτο ἔθιμο, νὰ πάει ἡ ὥρα 12, ὅποτε ὁ ἀττικὸς οὐρανὸς γέμισε μὲ τὰ βεγγαλικὰ γιὰ τὴν …κανονικὴ Ἀνάσταση.-     

, ,

Σχολιάστε

Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                      Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου, ποὺ ἑορτάσαμε προχθές, εἶναι τὸ σημαντικότερο γεγονὸς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι τὸ πιὸ παρήγορο μήνυμα, ἡ πιὸ ζωντανὴ διαβεβαίωση γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τοῦ ὁποίου ἡ ψυχὴ  εἶναι φτιαγμένη γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό. Εἶναι μία διαρκὴς ὑπόμνηση γιὰ τὸ ἀβάσιμο τῆς λογικῆς τῶν ὑλιστῶν καὶ τῶν ἡδονιστῶν.
.                      Μέσα στὰ συμπυκνωμένα δρώμενα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἀνατρέπει τὶς ἀνθρώπινες λογικές, ὅσες κυριαρχοῦσαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν Του καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἰσχύουν ἕως καὶ σήμερα. Μὲ τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις Του μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ  ἐξουσία δὲν εἶναι ἰσχύος καὶ συμφερόντων, ἀλλὰ διακονίας, ὅτι ἡ ἐλευθερία δὲν στηρίζεται στὰ ὅπλα καὶ στὴ βία, ἀλλὰ στὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ ὑλιστικὸ φρόνημα, ὅτι ἡ ἰσότητα προκύπτει ἀπὸ τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἀγάπη, ὄχι ἀπὸ τὴ λογικὴ τῶν κάθε ἐποχῆς ἰσχυρῶν.
.                      Ἀνατρέπει ἐπίσης τὴν κοινωνικὴ ἠθική. Στὴ δικαιοσύνη Του ἡ ταπεινοφροσύνη καὶ ἡμετάνοια νικᾶνε τὶς γνώσεις, τὴν τυπολατρία, τὶς ὑλικὲς ἀπολαβές. Οἱ τελῶνες καὶ οἱ πόρνες – οἱ«ταπεινοὶ τῇ καρδίᾳ»– εἶναι γιὰ τὸν Χριστὸ πρόσωπα σημαντικότερα ἀπὸ τοὺς ἀλαζόνες τηρητὲς τοῦ Νόμου καὶ τοὺς πλουσίους ἄρχοντες. Ὡς μαθητές Του δὲν ἐπιλέγει τοὺς σοφούς τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ ἁπλοϊκοὺς ψαράδες… Ὅπως γράφει στοὺς Κορινθίους ὁ Παῦλος, ὁ Θεάνθρωπος διάλεξε τοὺς θεωρούμενους ἀνόητους γιὰ νὰ ντροπιάσει τοὺς σοφούς, καὶ τοὺς ἀνίσχυρους, γιὰ νὰντροπιάσει τοὺς ἰσχυρούς. Αὐτά, ποὺ  ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Παύλου ἐθεωροῦντο ἀνοησίες, παραμένουν ἀκλόνητα σὲ ἀξία μηνύματα γιὰ μία βιώσιμη ἀνθρωπότητα.
.                      Τὰ διδάγματα, ποὺ ἔδωσε πρὸ τῆς Σταυρώσεώς Του ὁ Χριστὸς δὲν ἔγιναν ἀμέσως ἀντιληπτὰ  καὶ ἀπὸ τοὺς μαθητές Του, αὐτοὺς ποὺ ἦσαν συνέχεια μαζί Tου. Αὐτοὶ θεώρησαν ὅτι θὰ βοηθοῦσαν νὰ ἐγκαταστήσει τὸ βασίλειο τοῦ Δαυίδ. Μάλιστα δύο ἀπὸ αὐτοὺς ἔβαλαν μέσο τὴμητέρα τους νὰ τοὺς δώσει καλὲς θέσεις, ὅταν ἀναλάβει τὴν ἐξουσία… Οἱ μαθητές Του ἐπίσης δὲνἀντιλήφθηκαν ὅτι πῆγε νὰ προσευχηθεῖ πρὸς τὸν Πατέρα Του ἐν ὄψει τῆς συλλήψεώς Του. Ἐνῶ περνοῦσε τὴν κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀγωνία Του, ἐκεῖνοι κοιμοῦνταν… Ὅταν συνελήφθη, ἐκεῖνοι ἔντρομοι διασκορπίστηκαν… Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστός, τὴν παρουσία Του ἀνάμεσά τους, τὴν Ἀνάληψή Του καὶ τὴν Πεντηκοστὴ μετέστρεψε τοὺς φοβισμένους μαθητὲς σὲ ἀτρόμητουςἱεραποστόλους καὶ μάρτυρες τῆς Πίστης τους πρὸς Αὐτόν.

.                       Ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἀπόλυτη ἐλευθερία στὸν ἄνθρωπο καὶ αὐτὸς εἶναι ἐλεύθερος νὰΤὸν ὑβρίζει, νὰ Τὸν φυλακίζει, νὰ Τὸν διώκει, νὰ Τὸν ἀπαρνεῖται, νὰ Τὸν προδίδει. Ἡ μετὰΧριστὸν ἱστορία ἔχει καταγράψει ἑκατοντάδες προσωπικότητες ποὺ θέλησαν καὶ θέλουν μὲ τὶς δικές τους ἀρχὲς νὰ σώσουν τὴν ἀνθρωπότητα. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, φιλόσοφοι προσπάθησαν καὶ οἱπερισσότεροι τὴν ἔβλαψαν… Ἡ ἀνθρωπότητα πάντα κινεῖται μὲ βάση τὸν ὑλισμό, τὸν ὠφελιμισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμό. Ἐπιλέγει νὰ μιμηθεῖ τὶς Δαναΐδες, ἤ, χειρότερα, νὰ ἔχει τὴ μοίρα τοῦ Ταντάλου. Ὁ Ἀναστὰς  Χριστὸς ὑπομένει. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!-

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΠΑΣΧΑ 2021 «ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

.                           Τήν ψυχωφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν καί προσκυνήσαντες τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ἰδού καθιστάμεθα σήμερον κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως, λαμπρυνόμενοι τῇ πανηγύρει καί ἀναβοῶντες ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό κοσμοσωτήριον ἄγγελμα «Χριστός Ἀνέστη»!
.                           Ὅ,τι πιστεύομεν, ὅ,τι ἀγαπῶμεν, ὅ,τι ἐλπίζομεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συνδέεται μέ τό Πάσχα, ἀπό αὐτό ἀντλεῖ τήν ζωτικότητά του, ἀπό αὐτό ἑρμηνεύεται καί νοηματοδοτεῖται. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Θείας ἀγάπης εἰς τήν ἀγωνίαν καί τήν προσδοκίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τήν «ἀποκαραδοκίαν» τῆς συστεναζούσης κτίσεως. Ἐν αὐτῇ ἀπεκαλύφθη τό νόημα τοῦ «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν»[1] καί τοῦ «καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καί ἰδού καλά λίαν»[2].
.                           Ὁ Χριστός εἶναι «τό Πάσχα ἡμῶν»[3], «ἡ ἀνάστασις πάντων». Ἐάν ἡ πτῶσις ὑπῆρξεν ἀναστολή τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου πρός τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», ἐν Χριστῷ ἀναστάντι ἀνοίγεται πάλιν εἰς τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ» ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως. Συντελεῖται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον ἰᾶται τό «μέγα τραῦμα», τόν ἄνθρωπον. Εἰς τήν ἐμβληματικήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Μονῇ τῆς Χώρας, ἀτενίζομεν τόν κατελθόντα «μέχρις ᾍδου ταμείων» Κύριον τῆς δόξης καί καθελόντα θανάτου τό κράτος, νά ἀναδύηται ζωηφόρος ἐκ τοῦ τάφου, συνανιστῶν τούς γενάρχας τῆς ἀνθρωπότητος, καί ἐν αὐτοῖς ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος, ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων, ὡς ἐλευθερωτής ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου.
.                           Ἐν τῇ Ἀναστάσει φανεροῦται ἡ ἐν Χριστῷ ζωή ὡς ἀπελευθέρωσις καί ἐλευθερία. «Τῇ ἐλευθερίᾳ … Χριστός ἡμᾶς ἡλευθέρωσε»[4]. Τό περιεχόμενον, τό «ἦθος» αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία πρέπει νά βιωθῇ ἐνταῦθα χριστοπρεπῶς, πρίν τελειωθῇ ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς «καινῆς κτίσεως». «Ὑμεῖς γάρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μή τήν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῇ σαρκί, ἀλλά διά τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις»[5]. Ἡ ἐλευθερία τοῦ πιστοῦ, τεθεμελιωμένη εἰς τόν Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, εἶναι πορεία πρός τά ἄνω καί πρός τόν ἀδελφόν, εἶναι «πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη»[6]. Εἶναι ἔξοδος ἀπό τήν «Αἴγυπτον τῆς δουλείας» καί τῶν ποικίλων ἀλλοτριώσεων, χριστοδώρητος ὑπέρβασις τῆς ἐσωστρεφοῦς καί συρρικνωμένης ὑπάρξεως, ἐλπίς αἰωνιότητος, ἡ ὁποία ἐξανθρωπίζει τόν ἄνθρωπον.
.                           Ἑορτάζοντες τό Πάσχα, ὁμολογοῦμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ, ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ «ἔχει ἤδη ἐγκαθιδρυθῆ, ἀλλά δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ»[7]. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἀναστάσεως, τά ἐγκόσμια πράγματα ἀποκτοῦν νέον νόημα, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ἤδη μεταμορφωμένα καί μεταμορφούμενα. Τίποτε δέν εἶναι ἁπλῶς «δεδομένον». Τά πάντα εὑρίσκονται ἐν κινήσει πρός τήν ἐσχατολογικήν τελείωσίν των. Αὐτή ἡ «ἀκράτητος φορά» πρός τήν Βασιλείαν, ἡ ὁποία βιοῦται κατ᾿ ἐξοχήν ἐν τῇ εὐχαριστιακῇ συνάξει, προφυλάσσει τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀφ᾿ ἑνός μέν ἀπό τήν ἀδιαφορίαν διά τήν ἱστορίαν καί τήν παρουσίαν τοῦ κακοῦ ἐν αὐτῇ, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ ἀπό τήν λήθην τοῦ Κυριακοῦ λόγου «ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»[8], τῆς διαφορᾶς δηλονότι μεταξύ τοῦ «ἤδη» καί τοῦ «ὄχι ἀκόμη» τῆς ἐλεύσεως τῆς Βασιλείας, συμφώνως καί πρός τό θεολογικώτατον «Ὁ Βασιλεύς ἦλθεν, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, καί ἡ Βασιλεία του θά ἔλθῃ»[9].
.                           Κύριον γνώρισμα τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ πιστοῦ εἶναι ὁ ἀσίγαστος ἀναστάσιμος παλμός, ἡ ἐγρήγορσις καί ὁ δυναμισμός της. Ὁ χαρακτήρ αὐτῆς ὡς δώρου τῆς χάριτος ὄχι μόνον δέν περιορίζει, ἀλλά ἀναδεικνύει τήν ἰδικήν μας συγκατάθεσιν εἰς τήν δωρεάν, καί ἐνδυναμώνει τήν πορείαν μας καί τήν ἀναστροφήν μας ἐν τῇ νέᾳ ἐλευθερίᾳ, ἡ ὁποία ἐμπερικλείει καί τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἀλλοτριωθείσης σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν κτίσιν. Ὁ ἐν Χριστῷ ἐλεύθερος δέν ἐγκλωβίζεται εἰς «γήϊνα ἀπόλυτα», ὡς «οἱ λοιποί, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα»[10]. Ἡ ἐλπίς ἡμῶν εἶναι ὁ Χριστός, ἡ ἐν Αὐτῷ ὡλοκληρωμένη ὕπαρξις, ἡ λαμπρότης καί ἡ φωτοχυσία τῆς αἰωνιότητος. Τά βιολογικά ὅρια τῆς ζωῆς δέν ὁρίζουν τήν ἀλήθειάν της. Ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας. «Μηδείς φοβείσθω θάνατον∙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν ὑπ᾿ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ᾍδην ὁ κατελθών εἰς τόν ᾍδην»[11]. Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία εἶναι ἡ «ἄλλη πλᾶσις»[12] τοῦ ἀνθρώπου, πρόγευσις καί προτύπωσις τῆς πληρώσεως καί τῆς πληρότητος τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐν τῷ «νῦν καί ἀεί» τῆς ἐσχάτης ἡμέρας, ὅτε οἱ «εὐλογημένοι τοῦ Πατρός» θά ζοῦν πρόσωπον πρός πρόσωπον μετά τοῦ Χριστοῦ, «ὁρῶντες αὐτόν καί ὁρώμενοι καί ἄληκτον τήν ἀπ᾿ αὐτοῦ εὐφροσύνην καρπούμενοι»[13].
.                           Τό Ἅγιον Πάσχα δέν εἶναι ἁπλῶς μία θρησκευτική ἑορτή, ἔστω καί ἡ μεγίστη δι᾿ ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Κάθε Θεία Λειτουργία, κάθε προσευχή καί δέησις τῶν πιστῶν, κάθε ἑορτή καί μνήμη Ἁγίων καί Μαρτύρων, ἡ τιμή τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ «περισσεία τῆς χαρᾶς» τῶν Χριστιανῶν (Β´ Κορ. η´, 2), κάθε πρᾶξις θυσιαστικῆς ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης, ἡ ὑπομονή ἐν ταῖς θλίψεσιν, ἡ οὐ καταισχύνουσα ἐλπίς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι πανήγυρις ἐλευθερίας, ἐκπέμπουν πασχάλιον φῶς καί ἀναδίδουν τό ἄρωμα τῆς Ἀναστάσεως.
.                           Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, δοξάζοντες τόν πατήσαντα θανάτῳ τόν θάνατον Σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἀπευθύνομεν πρός πάντας ὑμᾶς, τούς ἐν ἁπάσῃ τῇ Δεσποτείᾳ Κυρίου τιμιωτάτους ἀδελφούς καί τά προσφιλέστατα τέκνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἑόρτιον ἀσπασμόν, εὐλογοῦντες μαζί σας γηθοσύνως, ἐν ἐνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας.     

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκα´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως 

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα 

          εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

—————————–

[1]  Γεν. α´,26.

[2]   Γεν. α´,31.

[3]   Α’ Κορ. ε´,7.

[4]   Γαλ. ε´,1.

[5]   Γαλ. ε´,13.

[6]   Γαλ. ε´,6.  

[7] Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δ. Τσάμη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 37.

[8]  Ἰωάν. ιη´,36.

[9]   Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅ.π., σ. 99.

[10]  Α’ Θεσσ. δ´,13

[11] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος Κατηχητήριος εἰς τήν ἁγίαν καί λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς ἐνδόξου καί σωτηριώδους Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Αναστάσεως. 

[12]   Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἠθικά, ΒΕΠΕΣ 61, σ. 227.

[13] Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Δ´,27 (100), Κείμενον, μετάφρασις, σχόλια Ν. Ματσούκα, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1985, σ. 452. 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

Η ΚΟΙΜΗΣΗ τῆς ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου

.                   Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἑορτάζουμε στὶς 15 Αὐγούστου, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς Θεομητερικὲς ἑορτές, τὶς ἑορτές, δηλαδή, ποὺ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία πρὸς τιμὴν τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου μας, καὶ πιθανότατα ἡ παλαιότερη ἀπὸ ὅλες. Οἱ πρῶτες ἱστορικὲς ἀναφορὲς στὴ μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ ἐμφανίζονται στὰ μέσα τοῦ 5ου αἰώνα, κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ συγκλήθηκε ἡ Γ΄Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ἡ θέση τῆς Παναγίας μέσα στὸ λατρευτικὸ κύκλο τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπιβεβαιώθηκε ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου, ἐνῶ εἶναι βέβαιο ὅτι πολὺ νωρίτερα εἶχε ἀναπτυχθεῖ ἡ ἀποδοχὴ τῆς τιμῆς της ἀπὸ τὶς τοπικὲς χριστιανικὲς κοινότητες. Πληροφορίες γιὰ τὸ βίο τῆς Θεοτόκου, πρὶν τὸν Εὐαγγελισμό της καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, μιᾶς καὶ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ γνωρίζουμε κάποια στοιχεῖα αὐτῶν τῶν περιόδων τῆς ζωῆς της. Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση οἱ πληροφορίες αὐτὲς πέρασαν στὰ λεγόμενα ἀπόκρυφα ἢ ψευδεπίγραφα βιβλία. Ἔτσι θὰ λέγαμε ὅτι ὁ Δεκαπενταύγουστος εἶναι ἕνα ἱστορικὸ κληροδότημα αὐτῶν τῶν βιβλίων. Τέτοια, λοιπὸν κύρια πηγὴ εἶναι: “Ἡ Ἀπόκρυφος διήγησις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου περὶ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Μαρίας» ἐνῶ συμπληρωματικὲς πληροφορίες παίρνουμε ἀπὸ τὸ σύγγραμμα «Περὶ θείων ὀνομάτων» τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη, ἀπὸ τὰ «Ἐγκώμια εἰς τὴν Κοίμησιν» διαφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὅπως τῶν ἁγίων Μόδεστου Ἱεροσολύμων, Ἀνδρέα Κρήτης, Γερμανοῦ Κωνσταντινουπόλεως, Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ κ.ἄ., καθὼς καὶ ἀπὸ τὰ τροπάρια ποὺ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Στὰ κείμενα αὐτὰ διασώζεται ἡ «ἀρχαία καὶ ἀληθεστάτη» παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας γι᾽ αὐτὸ τὸ Θεομητορικὸ γεγονός. Ἕνα κομμάτι τῆς παράδοσης εἶναι ἄλλωστε καὶ ἡ ὀρθόδοξη εἰκονογραφία.
.                   Σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ μᾶς δίνουν τὰ παραπάνω κείμενα, ἡ Θεοτόκος εἰδοποιήθηκε ἀπὸ ἄγγελο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἐπικείμενο θάνατό της. Ἀφοῦ στὴ συνέχεια ἀνέβηκε στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, κατέβηκε στὸ σπίτι της. Ἐκεῖ γνωστοποίησε στοὺς γνωστούς της τὴν ἀναχώρησή της ἀπ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ ἑτοίμασε τὰ τῆς ταφῆς της. Γύρω ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς Θεοτόκου συγκεντρώθηκαν ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θωμᾶ. Ἡ Δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ σχῆμα νεφέλης τοὺς ἅρπαξε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη τῆς οἰκουμένης, ὅπου κήρυσσαν, καὶ τοὺς συγκέντρωσε στὰ Ἱεροσόλυμα. «Τὸ δὲ θεοδόχον αὐτῆς σῶμα μετὰ ἀγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ὑμνωδίας (μὲ ὕμνους ἀπὸ Ἀποστόλους καὶ ἀγγέλους) ἐκκομισθὲν καὶ κηδευθὲν (μεταφέρθηκε καὶ κηδεύτηκε), ἐν σορῷ τῇ ἐν Γεσθημανῇ κατετέθη, ἐν ᾧ τόπῳ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας ἡ τῶν ἀγγέλων χοροστασία καὶ ὑμνωδία διέμεινεν ἄπαυστος (γιὰ τρεῖς μέρες ἡ ὑμνωδία τῶν ἀγγέλων ἦταν ἀκατάπαυστη). Μετὰ δὲ τὴν τρίτην ἡμέραν τῆς ἀγγελικῆς ὑμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οἱ ἀπόστολοι, ἑνὸς αὐτοῖς ἀπολειφθέντος (τοῦ Θωμᾶ ποὺ ἔλειπε) καὶ μετὰ τὴν τρίτην ἐλθόντος καὶ τὸ θεοδόχον σῶμα προσκυνῆσαι βουληθέντος (ὅταν μετὰ τὸν ἐρχομό του ὁ Θωμὰς θέλησε νὰ προσκυνήσει τὸ ἄχραντο σῶμα τῆς Θεοτόκου), ἤνοιξαν τὴν σορόν. Καὶ τὸ μὲν σῶμα αὐτῆς τὸ πανύμνητον οὐδαμῶς εὐρεῖν ἠδυνήθησαν, μόνα δὲ αὐτῆς τὰ ἐντάφια κείμενα εὑρόντες καὶ τῆς ἐξ αὐτῶν ἀφάτου εὐωδίας ἐμφορηθέντες (γέμισαν ἀπὸ τὴν ἀνείπωτη εὐωδία ποὺ ἔβγαζαν) ἠσφάλισαν τὴν σορὸν»1. Ὁ Υἱός της ποὺ εἶχε σαρκωθεῖ ἀπὸ αὐτήν, εἶχε δεχτεῖ στοὺς οὐρανοὺς τὸ ἄχραντο σῶμα της καὶ τὴν ἁγία της ψυχή. Τὴν παράδοση αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας συνοψίζει ἄριστα τὸ ἐξαποστειλάριο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως, «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεσθημανῇ τῷ χωρίῶ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».
.                   Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου περιλαμβάνει τὸν θάνατο καὶ τὴν ταφή της ἀλλὰ καὶ τὴ μετάστασή της στοὺς οὐρανούς. Ὅπως λέει τὸ κοντάκιο τῆς ἑορτῆς, «τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησε (τὴ Θεοτόκο), ὡς γὰρ ζωῆς μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον». Δηλαδὴ ὁ τάφος καὶ ἡ νέκρωση δὲν κράτησαν τὴ Θεοτόκο, γιατί ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, πῆρε τὴν ἀνθρώπινη σάρκα στὴν κοιλιὰ τῆς Θεοτόκου καὶ γεννήθηκε ἀπὸ αὐτήν. Ἔτσι ἔκαμε τὴν Παναγία Μητέρα του, μητέρα τῆς ζωῆς, πηγὴ τῆς ζωῆς.
.                   Ἀφοῦ ὁ Κύριος μὲ τὸ σταυρικό του θάνατο πάτησε καὶ κατάργησε τὸ θάνατο, ἦταν φυσικὸ νὰ ἀνεβάσει στοὺς οὐρανοὺς τὴ Μητέρα του καὶ νὰ τῆς χαρίσει τὴ δόξα τῆς αἰωνιότητας. Ὅπως λένε τὰ τροπάρια τῆς Κοιμήσεως, ὁ θάνατός της προμνηστεύεται τὴ ζωή. Αὐτὴ ποὺ γέννησε τὴ ζωή, ἔχει μεταβεῖ στὴ ζωή. Ἔτσι ὁ θάνατός της ὀνομάζεται «ἀθάνατος Κοίμησις». Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί ἡ Παναγία πρώτη μεταξὺ τῶν ἀνθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τὴ θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ἡ συνέπεια τῆς σάρκωσης. Στὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἡ ἀνθρωπότητα προσέφερε τὴ Νέα Εὕα, μέσῳ τῆς ὁποίας θὰ πραγματοποιοῦνταν αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶχε ὑποσχεθεῖ στοὺς Πρωτοπλάστους (Πρωτευαγγέλιο) μετὰ τὴν πτώση τους: Τὴ συμφιλίωση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως ἀκριβῶς τὸ εἶπαν οἱ Πατέρες «Ὁ Θεὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθώμεν»2. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεὸς ἵνα Θεὸν τὸν Ἀδὰμ ἀπεργάσηται»3. Αὐτὴν τὴ θεοποίηση ἔδειξε ἡ Θεοτόκος, γιατί, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Καβάσιλας, φανέρωσε τὸν ἄνθρωπο ὅπως ἦταν στὴν ἀρχὴ στὸν Παράδεισο, καὶ ὅπως ἔπρεπε στὴ συνέχεια νὰ γίνει. Μὲ τὴν Κοίμησή της προπορεύτηκε στὴ δόξα ποὺ μᾶς περιμένει. Ὁ Νικηφόρος Θεοτόκης προσθέτει: «αὐτὴ εἶναι δόξα μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς δόξες, ὁπού ἔλαβε ἡ Θεοτόκος, νὰ ἀναστηθεῖ πρωτύτερα ἀπὸ τὸν καιρὸ τῆς ἀφθαρσίας, νὰ δοξασθῆ, προτοῦ νὰ γίνει ἡ κρίσις καὶ ἡ ἐξέτασις, νὰ λάβη τὴν ἀνταπόδοσιν προτοῦ νὰ ἔλθη ἡ ἡμέρα τῆς ἀνταποδόσεως, νὰ τιμηθῆ τέλος πάντων μὲ προνόμια, ὅμοια μὲ ἐκεῖνα τοῦ υἱοῦ της». Ἐκεῖνο δηλαδὴ ποὺ θὰ ἀπολαύσουν οἱ πιστοὶ μετὰ τὴ δεύτερη ἔλευση τοῦ Κυρίου καὶ γενικὴ κρίση, προαπολαμβάνει κατ᾽ ἐξοχὴν ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως εἶναι στὴ συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα δεύτερο Πάσχα. Τῆς «ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου, τὴν ἀπαρχὴν» ποὺ ἑορτάζουμε τὸ Πάσχα, ὁ πρῶτος καρπὸς εἶναι ἡ δόξα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
.               Ἐφ᾽ ὅσον γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ἡ Θεοτόκος εἶναι «τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις»4, ἂς ἀφήσουμε τὸν ἐπίλογο στὸν μεγάλο Πατέρα Ἰωάννη Δαμασκηνό: “Ἡ Θεοτόκος βοήθησε στὴ σάρκωση τοῦ Χριστοῦ, ἐξυπηρέτησε τὴν παγκόσμια σωτηρία γιατί μ᾽ αὐτὴν πραγματοποιήθηκε ἡ προαιώνια ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου καὶ ἡ δική μας σωτηρία.”

 

1. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Β´ Ἐγκώμιον εἰς τὴν πάνσεπτον Κοίμησιν τῆς Θεομήτορος, 18.
2. Μ. Ἀθανάσιος, ΒΕΠ 30, 119
3. Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας: Δοξαστικό Αἴνων, 25 Μαρτίου
4. Ἀπὸ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο.

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΝΟΙΞΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΥΝ

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση συνοδοιποροῦν

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                 Ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ὁ χαριτωμένος Ἡγούμενος τοῦ Ἀποστόλου στὴν Κύπρο μας, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἔλεγε, ὅτι ὁ Θεὸς δίνει στὸν καθένα μας «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» (Α΄ Κορ. ι΄ 13). Δίνει τὸν κορωνοϊό, ἀλλὰ δίνει καὶ τὴν ἴαση. Δίνει τὸν ἐγκλεισμό μας στὰ σπίτια μας, ἀλλὰ δίνει καὶ τὴν ἐλευθερία τῶν κινήσεων. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας εἶναι ἡ Ἴαση καὶ ἡ Ἐλευθερία. Δίνει Αὐτὸς τὸν χειμώνα τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄνοιξη τῆς ἐκβάσεως καὶ τῆς ἀναψυχῆς. Δίνει τὸν θάνατο τοῦ φθαρτοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς. Δίνει τὸν σταυρό, ἀλλὰ ὁ ἴδιος γίνεται Κυρηναῖος μας στὴν ἐπίπονη ἄρση του. Καὶ δὲν ὑπάρχει σταυρὸς χωρὶς ἀνάσταση, ὅπως δὲν ὑπάρχει χειμώνας χωρὶς ἄνοιξη, δὲν ὑπάρχει ἀσθένεια χωρὶς φάρμακο. Μᾶς τὸ ἔχει δώσει μὲ τὸ Ἄχραντο Σῶμα Του ὁ Κύριός μας καὶ τὸ τίμιο Αἷμα Του, ὁ Ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, λεγοντάς μας: «Εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καὶ σώματος».
.              Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες. Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε τὴ μία καὶ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἄλλη. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν πρώτη καὶ νὰ ἀμφισβητοῦμε τὴν δεύτερη. Δὲν ὑπάρχει ἐτήσιος χρόνος χωρὶς χειμώνα καὶ ἄνοιξη καὶ δὲν ὑπάρχει θάνατος χωρὶς ἀνάσταση. Ὁ θάνατος εἶναι τὸ πλέον βέβαιο γεγονὸς καὶ ὁ καθένας μας γνωρίζει πὼς ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐπέλθει καὶ στὸν ἴδιο. Τὸν ἐπέτρεψε ὁ Θεός, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται» καὶ προηγεῖται τῆς ἀναστάσεως, ὅπως ὁ χειμώνας προηγεῖται τῆς ἀνοίξεως.᾿Ἂν καὶ ὡς δῶρο Θεοῦ ὁ θάνατος θὰ ἔπρεπε ὅλους μας νὰ μᾶς χαροποιεῖ, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει κακὸ καὶ ἄσχημο δῶρο Θεοῦ, ἐν τούτοις τὸ τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς παραμένει γιὰ τοὺς περισσοτέρους ἀνθρώπους ἀπόλυτα ἀνεπιθύμητο καὶ ἐπίμονα ἀπωθημένο.

.               Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει καλλιεργήσει μέσα του ὅσο ζεῖ πρόσκαιρα σὲ αὐτὴν τὴν γῆ τὴν προσδοκία τοῦ «ἐπέκεινα» καὶ δὲν βασίζεται πάνω στὴ στέρεη πέτρα τῆς «ἐν Χριστῷ» ἐλπίδας. Αἰφνιδιαζόμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αδάμ ἀπὸ τὸ φαινόμενο τοῦ θανάτου, ἐπειδὴ ἀσφαλῶς εἴμαστε πλασμένοι γιὰ νὰ ζήσουμε αἰώνια. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τῆς ἐξάρσεως τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς, ἐμεῖς ποὺ προσπαθοῦμε ὅλα νὰ τὰ ἐξηγήσουμε μὲ τὴν πεπερασμένη λογικὴ καὶ μὲ μαθηματικοὺς τύπους, ἔχουμε χάσει τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ κάθε μεταθανάτια προοπτικὴ καὶ πολύ περισσότερο, ἔχουμε νεκρώσει μέσα μας, δυστυχῶς, κάθε ἐλπίδα γιὰ ἀνάσταση καὶ ἀθανασία.
.              Ὅπως τὸν χειμώνα μὲ τὶς παγωνιές, τὴν νεκρὴ φύση, τὸ κλείσιμο στὰ σπίτια μας διαδέχεται ἡ ἄνοιξη μὲ τὴν ἀνάσταση τῆς φύσεως, μὲ τὴν χαρὰ τῆς δημιουργίας, μὲ τὶς ἀποδράσεις μας στὰ ἀνθισμένα λιβάδια, ἔτσι καὶ τὸν θάνατο θὰ τὸν διαδεχεῖ ἡ ἀνάσταση μας, αὐτὴν γιὰ τὴν ὁποία ὁμολογοῦμε καθημερινὰ «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν».
.               Δυστυχῶς, ὅλοι μας σήμερα ἔχουμε γίνει τόσο ὑλικοί, τόσο σωματικοὶ καὶ διόλου πνευματικοί, ὥστε νὰ ὁριοθετοῦμε τὸ καθετὶ μὲ βάση τοὺς φυσικοὺς νόμους, καὶ νὰ κρίνουμε τὰ πάντα μὲ βάση αὐτὰ ποὺ βλέπουμε μὲ τὰ τσιμπλασμένα ἀπὸ τὴν μεταπτωτικὴ ἁμαρτία μάτια μας. Ὅπως μετὰ τὴ χειμερία νάρκη εἶναι βέβαιος ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως, ἔτσι καὶ μετὰ τὸν θάνατο ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, καθὼς πάλι μᾶς λέγει ὁ θεῖος Παῦλος, ὅτι αὐτὴ «σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ» (Α΄ Κορ. ιε΄ 42).

.                Ἡ ἄνοιξη εἶναι χαρά. Ἡ ζωὴ εἶναι χαρά. Μιὰ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸν ἐρχομό της. Μιὰ χαρὰ ποὺ κινεῖται μὲ τοὺς δικούς της νόμους, τοὺς θεϊκοὺς νόμους, ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης σκοπιμότητας.
.                Ἡ ἄνοιξη δὲν λογαριάζει οὔτε πόλεμο οὔτε καταστροφή, οὔτε οἰκονομικὴ κρίση, οὔτε πανδημίες κορονοϊῶν, οὔτε πτώχευση. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ἔκφραση τῆς χάριτος τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ στὸ αὐτονομημένο, ἀχάριστο καὶ γεμάτο μὲ ἐγωϊσμὸ πλάσμα Του. Χωρὶς αὐτὴ τὴν χάρη θὰ βασίλευε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἡ ἀνυπαρξία μας. Καὶ ἡ ἀνάσταση γίνεται σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς δημιουργίας, σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους.
.                 Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας ποὺ ἀκολούθησε τὰ ἄχραντα Πάθη Του προεικονίζει καὶ τὴν δική μας ἐξανάσταση, ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν σαρκικὸ θάνατο. Ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως σημαδεύει τὸ τέλος τοῦ χειμώνα. Σὲ αὐτὴ τὴν ἄνοιξη τὸ πιὸ χαρούμενο γεγονὸς εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Τὴν διασαλπίζει ἡ ἀνθισμένη φύση, ἡ πίστη μας γιὰ κάτι ὀμορφότερο, γιὰ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ βιοτικὰ προβλήματα, τοὺς πολέμους, τὶς πανδημίες. Ἀλήθεια πόσο φτωχὸς καὶ μικρὸς αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος μπροστὰ σὲ αὐτὲς τὶς καταστάσεις; Ἕνας θανατηφόρος ἰός, ἀπὸ τὰ μικρότερα τῶν δημιουργημάτων, σπέρνει τὸν θάνατο. Πόσο μικροὶ αἰσθανόμαστε μπροστά του! Ἂς ἀφήσουμε τοὺς ἐγωϊσμοὺς καὶ τὴν ἐπιστήμη, ἡ ὁποία «χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία ἐστὶ καὶ οὐ σοφία φαίνεται». Ἂ καταλάβουμε πόσο μηδαμινοὶ ἐνώπιον Κυρίου εἴμαστε, ἂς ἀπολαύσουμε τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἀνοίξεως, ἂς δοξολογήσουμε τὸν Δημιουργό μας καὶ ἂς ἑτοιμαζόμαστε ψάλλοντας τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη , γιὰ τὴν δική μας αἰώνια ἄνοιξη στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

 

 

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

AΝΟΙΞΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Δὲν ὑπάρχει σταυρὸς χωρὶς ἀνάσταση, ὅπως δὲν ὑπάρχει χειμώνας χωρὶς ἄνοιξη.
.         Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες. Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε τὴν μία καὶ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἄλλη.
.         Δὲν ὑπάρχει ἐτήσιος χρόνος χωρὶς χειμώνα καὶ ἄνοιξη καὶ δὲν ὑπάρχει θάνατος χωρὶς ἀνάσταση. Ὁ θάνατος εἶναι τὸ πλέον βέβαιο γεγονὸς καὶ ὁ καθένας μας γνωρίζει πὼς ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐπέλθει καὶ στὸν ἴδιο. Τὸν ἐπέτρεψε ὁ Θεός, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται» καὶ προηγεῖται τῆς ἀναστάσεως, ὅπως ὁ χειμώνας προηγεῖται τῆς ἀνοίξεως.
.         Ἡ ἄνοιξη εἶναι χαρά. Ἡ ζωὴ εἶναι χαρά. Μιὰ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸν ἐρχομό της. Μιὰ χαρὰ ποὺ κινεῖται μὲ τοὺς δικούς της νόμους, τοὺς θεϊκοὺς νόμους, ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης σκοπιμότητας.
.         Ἡ ἄνοιξη δὲν λογαριάζει πόλεμο οὔτε καταστροφή, οὔτε οἰκονομικὴ κρίση, οὔτε πτώχευση. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ἔκφραση τῆς χάρης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ στὸ αὐτονομημένο, ἀχάριστο καὶ γεμάτο μὲ ἐγωϊσμὸ πλάσμα Του. Χωρὶς αὐτὴν τὴν χάρη θὰ βασίλευε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἡ ἀνυπαρξία μας. Καὶ ἡ ἀνάσταση γίνεται σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς δημιουργίας, σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους.
.         Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ἐξάπαντος θὰ συντελεσθεῖ, ὅπως συντελεῖται ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμώνα. ῾Η σάλπιγγα τοῦ ᾿Αγγέλου ὁπωσδήποτε, θὰ ἠχήσει (Ἀποκ. ια΄ 15-18).᾿Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς εἶναι νὰ ἔχουμε ἐργασθεῖ κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς βιοτή μας, γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὥστε ἡ ἀνάστασή μας νὰ μὴν γίνει «εἰς κατάκριμα», ἀλλὰ «εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε΄ 46).
Καλὴν Ἀνάστασιν!

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΦΩΣ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Φῶς ἡ Ἀνάστασις

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

     .              Ποτέ δέν θά γίνη ἡ Ἀνάστασις θεατρική παράστασις. Ἡ Ἀνάστασις χορεύει στήν ψυχή τοῦ πιστοῦ. Δέν χρησιμοποιεῖ ἐφέ ὁ Ἀναστημένος Χριστός, οὔτε ἀεροπλάνα γιά νά μεταφέρουν σημάδια ἀναστάσιμης τελετῆς. Ὁ ’Αναστημένος Χριστός δίνει ὁ Ἴδιος τήν παράστασί Του σέ κάθε ψυχή πού θέλει νά πιστεύη στήν Ἀνάστασι. Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καταυγάζει ὅλη τήν ἀνθρώπινη ζωή. Ἀποτελεῖ ἐμπειρία ζωῆς. «Ἵνα μὴ πεποιθότες ὦμεν ἐφ᾽ ἑαυτοῖς, ἀλλ᾽ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκρούς» (Β´ Κορ. α´ 9).

● Ἔχουμε πεῖρα τῆς Ἀναστάσεως. Τήν εἴδαμε καί τήν ἀκούσαμε! Τή ζοῦμε καί τή χαιρόμαστε! Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. α´ 3).

● Τί τά θέλει ὁ ἥλιος τά φέ καί τίς θεατρινίστικες παραστάσεις; Γιά τόν ἥλιο δέν ὑπάρχει διχασμός. Εἶναι ἤ δέν εἶναι τό φῶς του ἀληθινό; Ὁ ἥλιος εἶναι τό παγκόσμιο θέατρο τοῦ φωτός. Ἔτσι καί ἡ Ἀνάστασις, εἶναι τό ζωογόνο φῶς. Ψάλλουμε: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια» (κανών τοῦ Πάσχα).

● Ἡ Ἀνάστασις εἶναι Φς. Συμβολικά ἡ Ἐκκλησία ἀνάβει ἕνα κερί καί καλεῖ: «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός…». Φυσικά τό ἀνέσπερο φῶς δέν εἶναι ἡ λαμπάδα. Τό ἀνέσπερο φῶς εἶναι ὁ Χριστός, πού διεκήρυξε: «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. η´ 12).

● Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ὁ πιό ἰσχυρός προβολέας, τοποθετημένος στήν πιό σκοτεινή πέτρα, στόν τάφο τοῦ θανάτου. «Τί ζητεῖτε;». Τί ψάχνετε, διαβάτες, σ᾽τοῦ κόσμου τά σοκάκια νά βρῆτε τό φῶς; Τί ψάχνετε, ἄπιστοι, σ᾽τοῦ κόσμου τά σκουλήκια νά βρῆτε πυγολαμπίδα παρηγοριᾶς; Νά ἕνας τάφος, ὅλος φῶς! «Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν» (Μάρκ. ιϛ´ 6).

● Ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό φῶς τῆς χαρᾶς. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότα».

● Ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό φῶς τῆς ἐλπίδας. Ἡ ἀναστάσιμη ἐλπίδα δέν ἀναφέρεται σέ κάποια ἀόριστη ἰδέα, ἀλλ’ εἶναι συνδεδεμένη μέ ἕνα Πρόσωπο, τόν Θεάνθρωπο Χριστό. Μέ τό φῶς αυτῆς τῆς χωρίς ὅρια ἐλπίδας προχωρεῖ ἡ Ἐκκλησία, ψάλλοντας τόν ἀναστάσιμο παιάνα: «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας …».

● Ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό φῶς τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης. Σ’ ἕνα σκοτεινό ἀπό τίς μικρότητες κόσμο, ἔχουμε Φῶς γεμάτο καθάριο ἔρωτα! Ναί, εἶναι ὁ πιό καθάριος ἔρωτας ἡ Ἀνάστασις. Ἔρωτας ζωής! Ἀγκαλιασμένοι μέ τή Ζωή προχωροῦν οἱ πιστοί τῆς Ἀναστάσεως!

● Πολλοί ρωτᾶνε: πισθοχωρεῖ ἤ προχωρεῖ ὁ Χριστιανισμός; Ἄν ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἁπλῶς ἕνας πολιτισμός, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὑποχωρεῖ, ἀφοῦ ἄλλοι, κατ’ ὄνομα πολιτισμοί, φαίνεται νά κατακτοῦν τον κόσμο. Ἀλλ’ οἱ πολιτισμοί διαλύονται, ὅταν δέν ἔχουν ἐλατήρια νά τούς ἐμπνέουν. Τά κράτη διαλύονται, ὅταν δέν ἔχουν σκοπό ὕπαρξης, ὅταν ἰδανικό τους εἶναι ἡ ἀγορά καί ἡ ὑλική ἀνάπτυξις καί εὐμάρεια. Οἱ θεοί τῆς γῆς πεθαίνουν, γιατί δέν ἔχουν οὕτε μιά λαμπάδα ἀναμμένη. Καί ἡ λαμπάδα λέγεται Ἀνάστασις. Τό κεράκι τῆς ζωῆς δέν ἔχει τίς πιό πολλές φορές σχέσι μέ τή λαμπάδα τῆς Ἀναστάσεως. Γι’ αὐτό καί ὄταν πλησιάση νά σβήση, καί οἱ πιό πλούσιοι καί οἱ πιό τρανοί τρέμουν. Ἀντίθετα, ὅποιος διατηρεῖ ἄσβεστη τήν πίστι στήν Ἀνάστασι, αὐτός εἶναι βέβαιος, ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν ὀπισθοδρομεῖ, ἀλλά προχωρεῖ καί σπεύδει γιά να βγῆ ἀπό τό τοῦνελ τοῦ παρόντος, στό ξέφωτο τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς αἰώνιας ζωῆς!

● Ἄς θυμηθοῦμε ἕνα παράδειγμα:

● Προχωρεῖ ἤ δέν προχωρεῖ μέσα στή σκοτεινή, ὑπόγεια στοά, ὁ λεγόμενος μετροπόντικας; Δέν τόν βλέπουμε. Προβολέας ἰσχυρός πάει μπροστά. Καί ξαφνικά, βγαίνει σ’ ἕνα ἄλλο τοπίο!
Προχωρεῖ τό μετρό καί τῆς δικῆς μας ζωῆς. Ὀ Χριστός, ὁ μηχανοδηγός τῆς Ἀναστάσεως, τελείωσε τό ἔργο Του! Βγῆκε σέ ἄλλο τόπο, σέ ἄλλο χῶρο, σέ ἄλλη ζωή, σέ ἄλλη πραγματικότητα! Ὅλη ἡ ζωή μας εἶναι μέσα στό μετρό τῆς Ἀναστάσεως! Μᾶς πάει σέ διάφορες στάσεις, ἐμπειρίες πίστεως καί ἀλήθειας. Μᾶς πάει σέ στάσεις καί ἐπαναστάσεις στή ζωή! Και κάποια στιγμή ἀκοῦς: «Τερματικός σταθμός! Παρακαλῶ ἀποβιβασθῆτε!». Ὅσοι πιστοί, ἀποβιβάζονται. Μόνο πού αὐτό πού καλοῦμε τέρμα, δέν εἶναι τέρμα! Εἶναι ἀρχή! Τῆς αἰωνίου ἀπαρχή. Αὐτό πού ζοῦμε ἐκείνη τή στιγμή, δέν εἶναι «βασίλεμα· γλυκοχάραμα αὐγῆς εἶναι πέρα! Καί ἀντί νἄρθη μιά νύχτ’ ἀξημέρωτη, ξημερώνει μιά ἀβράδυαστη μέρα»!

● Φῶς ὑπάρχει καί μέσα στό μετρό, καί μέσα στό βαγόνι! Μά στό τέρμα, τί εἶναι αὐτό; Φῶς πού ἀστράπτει,.Φῶς πού ἀκτινοβολεῖ! Φῶς πού καταυγάζει! Φῶς ἀγγελικό! Φῶς θεϊκό! Φῶς πρός τό ἄπειρο! Φῶς οὐράνιας ἀθανασίας, πού μεταλαμπαδεύεται ἀπό τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

● Ὁ πιστός, λουσμένος στό Φῶς, ἐξίσταται:

—Ποιός μέ ἔφερε ἐδῶ;

Ἡ Ἀνάστασις! Ὅλα τά κεριά θά σβήσουν. Ὅλα τά φῶτα θά χαμηλώσουν.Ὅλες οἱ καρδιές θα τρεμοσβήνουν. Τό ἀληθινό Φῶς εἶναι ἡ Ἀνάστασις.

● Προχωρεῖ μιά ὁ Χριστιανισμός, ὄχι τῆς θρησκευτικῆς δεισιδαιμονίας, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως! ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

,

Σχολιάστε

ΠΟΙΟΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ποιοὶ ἀμφισβητοῦν τὴν Ἀνάσταση

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ Θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στηρίζεται στὴν Ἀνάστασή Του. Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε εἶναι κενὴ ἡ Πίστη τῶν Χριστιανῶν, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους: «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν. Εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες τοῦ Θεοῦ» (A΄ Κoρ. ιε΄ 14-15).
.             Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἦσαν οἱ πρῶτοι ποὺ ἀρνήθηκαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ποὺ Τὸν συκοφάντησαν. Μετὰ τὸν θάνατό του πῆγαν στὸν Πιλάτο καὶ τοῦ εἶπαν πὼς «ἐκεῖνος ὁ λαοπλάνος εἶπε πὼς τὴν τρίτη ἡμέρα θὰ ἀναστηθεῖ» καὶ τοῦ ζήτησαν νὰ φρουρηθεῖ καλὰ ὁ τάφος Του, «μήπως καὶ πᾶνε νύχτα οἱ μαθητές Του, κλέψουν τὸ Σῶμα Του καὶ ποῦν ὅτι ἀναστήθηκε». Τὸ γεγονὸς περιγράφει ὕμνος τοῦ ὄρθρου τοῦ Μεγάλου Σαββάτου: «…Ἑκὼν ὑπὸ γῆν σφραγίζεται ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν καὶ πλάνος Θεὸς συκοφαντεῖται…». Ὁ Πιλάτος τοὺς διέθεσε τὴ φρουρά, ποὺ ζήτησαν, καὶ τοὺς ἐπέτρεψε νὰ πάρουν ὅποια μέτρα θεωροῦσαν πρόσφορα γιὰ τὴ φύλαξη τοῦ τάφου… Πάντως ἡ συκοφαντία καὶ τὰ μέτρα δὲν ἀπέτρεψαν τὴν Ἀνάσταση.
.             Τὸ μίσος τῶν γραμματέων καὶ τῶν φαρισαίων κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ περὶ Θεοῦ ἀγνωστικισμὸς τοῦ Πιλάτου φτάνουν ἕως τὶς ἡμέρες μας. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ «σημεῖον ἀντιλεγόμενον», ὅπως εἶπε ὁ δίκαιος Συμεών. Ὁ ἀείμνηστος Παν. Τρεμπέλας σχολιάζει ἔτσι τὸν λόγο τοῦ σοφοῦ γέροντα: «Τὸ θαῦμα τοῦ Θεανθρώπου θὰ ἀντιλέγεται ἀπὸ τοὺς ἀπιστοῦντας καὶ ἐνῶ οἱ καλοπροαίρετοι θὰ ὁδηγοῦνται δι’ Αὐτοῦ εἰς τὴν πίστιν καὶ θὰ σώζωνται, οἱ ἀνειλικρινεῖς καὶ ἐγωισταὶ θὰ ἀπιστοῦν καὶ θὰ κατακρίνωνται».
.             Στὰ περίπου 2000 χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση ἡ κάθε ἐποχὴ ἔχει τοὺς φαρισαίους, πιλάτους καὶ ἰοῦδες της. Ἔχει τοὺς κάθε εἴδους ἀρνητές, τοὺς πάσης φύσεως συκοφάντες καὶ τοὺς μὲ διάφορους τρόπους διῶκτες τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἀλλὰ καὶ στὸ ἴδιο τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν οἱ διαστροφεῖς τῶν λόγων Του καὶ οἱ κάπηλοι τῆς διδασκαλίας Του. Κοντά τους καὶ οἱ ἀποδεχόμενοι τὴ μόδα τῆς ἀθεΐας «ἵνα μὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται» (Ἰωάν. ιβ΄ 42)….
.             Ἡ ζωτικὴ δοκιμασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς κάθε ἐποχῆς, ὡς πρὸς τὴν ἀποδοχὴ ἢ τὴν ἄρνηση τῆς Ἀνάστασης, ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἐλευθερία του καὶ ἀπὸ τὴν εὐθύνη τῆς πράξης του. Ὁ Ντοστογιέφσκι, περιγράφει ρεαλιστικὰ τὴν ἀξία αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας μὲ τὸ παράπονο τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ στὸν Ἰησοῦ: «Ἡ ἐλευθερία ποὺ ἔδωσες στὸν ἄνθρωπο τὸν κάνει ὑπεύθυνο τῶν πράξεών του, ἐνῶ ἂν ἦταν δέσμιός Σου θὰ ἦταν ἀνεύθυνος καὶ εὐτυχισμένος…» τοῦ εἶπε. Ἡ ἐν ἐλευθερίᾳ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως ἔχει τὴ μείζονα ἀξία της. Εἶναι αὐτὸ ποὺ παρατήρησε ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς στὸν Θωμᾶ, ποὺ πίστεψε στὴν Ἀνάσταση, ἀφοῦ ἔβαλε τὸ χέρι του «στὸν τύπο τῶν ἥλων»: «Πείστηκες, ἐπειδὴ μὲ εἶδες μὲ τὰ μάτια σου. Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν χωρὶς νὰ μὲ ἔχουν δεῖ». Χριστὸς Ἀνέστη!

,

Σχολιάστε