Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνάσταση

«ΗΓΕΡΘΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ». Πάσχα! Μετάβαση ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή.

«ΗΓΕΡΘΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ».

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2153/15.04.17

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

 .            Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, «λίαν πρωί», μὲ πόθο ἱερὸ κατευθύνθηκαν στὸν τάφο γιὰ νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ διδασκάλου τους. Ἐκεῖ ὅμως τὶς περίμενε μεγάλη ἔκπληξη: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μάρκ. ιϛ´ [16] 6). Τὸ μήνυμα τοῦ Ἀγγέλου τὶς συγκλόνισε. Ὁ Κύριος, ὁ Διδάσκαλός τους δὲν εἶναι πλέον νεκρός, ἔχει ἀναστηθεῖ! Τὸ μυστήριο ἀδυνατοῦν αὐτὴ τὴν ὥρα νὰ τὸ συλλάβουν. Τί εἶχε συμβεῖ;
.            Μετὰ τὸ «τετέλεσται» ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ Κύριος «κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα». Ἀπέθανε, ὅμως ὁ θάνατός του δὲν εἶναι τὸ τέλος. Ὁ Κύριος δὲν εἶναι ἕνας συνηθισμένος νεκρός. Μὲ τὸ τεθεωμένο σῶμα Του, ποὺ παρέμεινε ἄφθαρτο στὸν τάφο, καταργεῖ τὴν σωματικὴ φθορά. Μὲ τὴν τεθεωμένη ψυχή Του καταργεῖ καὶ καταλύει τὸ κράτος τοῦ Ἅδη.
.             Μέχρι τότε ὁ θάνατος ἦταν ὁ κλῆρος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ἅδης βασίλευε στὸ ἀνθρώπινο γένος ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς τοῦ πρώτου Ἀδάμ. Ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, καταλύει πλέον τὴν βασιλεία τοῦ Ἅδη, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πέθανε καὶ κατῆλθε στὸν Ἅδη. «Βασιλεύει, ἀλλ᾽ οὐκ αἰωνίζει ᾍδης τοῦ γένους τῶν βροτῶν. Σὺ γὰρ τεθεὶς ἐν τάφῳ, κραταιέ, ζωαρχικῇ παλάμῃ τὰ τοῦ θανάτου κλεῖθρα διεσπάραξας», ψάλλουμε θριαμβευτικά. Δηλαδή, ὁ Ἅδης βασιλεύει στὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐξ αἰτίας τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδάμ, ἀλλὰ δὲν εἶναι παντοτινὴ ἡ βασιλεία του, διότι, ὅταν Σύ, ὁ παντοδύναμος Κύριος, ἐτέθης σωματικῶς στὸν τάφο, τότε μὲ τὸ πανίσχυρο χέρι Σου, ποὺ ἔδωσε ζωὴ σὲ ὅλα τὰ ὄντα, συνέτριψες τὶς κλειδαριὲς τοῦ θανάτου.
.             Ὁ Κύριος δὲν εἶναι μόνο ὁ ἀπαράμιλλος θεῖος Διδάσκαλος, ποὺ χόρταινε τὶς ψυχὲς μὲ τὸν θεῖο Του λόγο. Δὲν εἶναι μόνο ὁ ἀναμάρτητος, ποὺ δίδασκε μὲ τὴν ἀνυπέρβλητη ἁγιότητά Του. Δὲν εἶναι μόνο ὁ Ἐσταυρωμένος, ποὺ ὑπέγραψε μὲ τὸ πανάγιο αἷμα Του τὴν διδασκαλία Του καὶ σφράγισε μὲ τὴν ἀτίμητη θυσία τοῦ Σταυροῦ τὴν ἀνεπανάληπτη ζωή Του. Εἶναι καὶ ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου. Ἀναστήθηκε σωματικῶς. Καὶ ἔγινε πλέον ζωοδόχος ὁ Τάφος Του. Καὶ ὁ μέχρι πρότινος κλειστὸς οὐρανὸς τώρα πλέον ἀνοίγει, ὁ δρόμος πρὸς τὸν οὐρανὸ ἔγινε βατός.
.             Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τὴν ἐπιβεβαίωση καὶ τὸ ἐπιστέγασμα τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ καὶ σωτηριώδους ἔργου Του. Ὁ Χριστὸς εἶναι «σωτὴρ τοῦ κόσμου»· ὄχι μόνο διότι θυσιάστηκε στὸν Σταυρό, ἐξαλείφοντας μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ διότι «ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐγγύηση καὶ προάγγελος καὶ τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως.
.             Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πανηγυρίζει τὸ Πάσχα μὲ μοναδικὴ λαμπρότητα: μὲ φωτοχυσία, μὲ δοξολογίες, μὲ ἀτελείωτα καὶ συνεχῶς ἐπαναλαμβανόμενα «Χριστὸς Ἀνέστη»! Πανηγυρίζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Πανηγυρίζει αὐτὴ τὴν ἡμέρα τὴν ἀνάσταση ὅλων μας, τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου, τὴ συντριβὴ τοῦ Ἅδη, τὴν ἔναρξη τῆς νέας ζωῆς: «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον» (Ὠδὴ ζ´ Κανόνος τῆς Ἀναστάσεως).
.             Πάσχα! Ἀνάσταση! Πέρασμα ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση στὴν ἐλπίδα, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία στὴν ἁγιότητα. Πάσχα! Διάβαση ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς!…
.             Πάσχα! Μετάβαση ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή, ἀπὸ τὴν προσωρινότητα στὴν αἰωνιότητα, ἀπὸ τὸν πόνο στὴ δόξα.
.             Πάσχα! Ἡ ὄντως ζωὴ τῶν πιστῶν.
.             Χριστὸς Ἀνέστη!

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΜΦΑΝΙΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Τὰ χαρακτηρολογικὰ στοιχεῖα
τῶν ἐμφανίσεων τοῦ ἀναστάντος Κυρίου

ΘΩΜΑ ΑΝΤ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ
Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

[…] Ὅτι οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος ἦταν ἀντικειμενικὸ καὶ ὄχι ψυχογενὲς βίωμα τῶν Ἀποστόλων, ποὺ δημιουργήθηκε μὲ ὑποβολὴ πασχαλίου ἐνθουσιασμοῦ καὶ ὑποκειμενικῶν ὁραματισμῶν καὶ παραισθήσεων ἀποδεικνύεται:
1) ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν κενὸ τάφο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ στάση τῶν Ἀποστόλων. Εἶναι ἐνδεικτικὸς ὁ σκεπτικισμὸς καὶ ἡ δυσπιστία τους. Τὰ μηνύματα τῶν μυροφόρων περὶ τῆς Ἀναστάσεως «ἐφάνησαν ὡσεὶ λῆρος» (Λουκ. 24, 11). Ὅταν ἐμφανίσθηκε σὲ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς «ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν» (Λουκ. 24, 37).
2) Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου συνδέονται μὲ διάφορα περιστατικά. Ἐμφανίζεται σὲ ἕνα πρόσωπο, σὲ δύο, σὲ ἑπτά, σὲ ἕνδεκα, σὲ πεντακόσια κλπ. Παρουσιάζεται στὸν κῆπο, στὸ δρόμο πρὸς Ἐμμαούς, στὴν Ἰερουσαλὴμ στὸ ὑπερῶο, στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, στὸ ὄρος. Οὐδέποτε ἐμφανίζεται τὴ νύχτα, ἀλλὰ πάντοτε στὸ φῶς τῆς ἡμέρας, στοιχεῖα ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἐμπειρικὰ διαπιστούμενη καὶ ὄχι νοούμενη πραγματικότητα.
3) Οἱ εὐαγγελικὲς διηγήσεις γιὰ τὶς ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου ἀποτυπώνουν: α) ὅτι ὁ Ἀναστὰς εἶναι μία ζῶσα προσωπικότητα ποὺ δρᾶ στὴν ἱστορία καὶ β) ὅτι ὁ Ἀναστὰς εἶναι παρὼν καὶ φανερώνεται σὲ μία νέα μορφὴ καὶ πραγματικότητα ὑπάρξεως, ἡ ὁποία εἶναι «ὁρατὴ» καὶ «ψηλαφητή».
.               Ὅλες οἱ ἀναστάσιμες ἱστορίες συμφωνοῦν στὰ οὐσιώδη: τονίζεται ἡ ταυτότητα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου μὲ τὸν σταυρωμένο Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ. Ὑπογραμμίζεται ἡ πραγματικὴ σωματικότητα καὶ ταυτόχρονα ἡ μυστηριώδης ὑπερβατικότητα τοῦ ἀναστημένου Κυρίου. Σὲ ὅλες τὶς μαρτυρίες εἶναι κοινὴ ἡ παράδοξη διαλεκτικὴ «αἴφνης ἔρχεσθαι» καὶ «ἄφαντος γενέσθαι», «ὁρᾶν» καὶ «μὴ ὁρᾶν», «ἅπτεσθαι» καὶ «μὴ ἅπτεσθαι», «γινώσκειν» καὶ «μὴ γινώσκειν», πλήρους ταυτότητας τοῦ σταυρωθέντος καὶ ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ πλήρους ἀλλαγῆς. Ὁ ἀναστὰς Κύριος ἐμφανίζεται πάντα ἔτσι, ὥστε νὰ εἶναι ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ διαφορετικός, γνωστὸς καὶ ξένος, κοντινὸς καὶ μακρινός. Αὐτοὶ ποὺ τὸν βλέπουν δὲν μποροῦν νὰ τὸν κρατήσουν οὔτε μὲ τὸ βλέμμα τους. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει: «αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ’ αὐτῶν» (24, 31).
.                 Ἡ ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ δὲν συγκρίνεται μὲ τὴν ἐπάνοδο στὸν ἐπίγειο τρόπο ζωῆς ἑνὸς νεκροῦ καὶ τὴν ἀνανέωση τῶν ὅρων ζωῆς. Στὴν Π.Δ. οἱ ἀναστάσεις τοῦ γιοῦ τῆς χήρας ἀπὸ τὸν προφήτη Ἠλία (Γ´ Βασ. 17, 17-24), τοῦ γιοῦ τῆς Σωμανίτισσας ἀπὸ τὸν προφήτη Ἐλισσαῖο (Δ´ Βασ. 4, 31-37 καὶ 13, 21) κλπ. ἀποτελοῦν ξαναζωντάνεμα τῶν νεκρῶν καὶ ἐπιστροφή τους στὴ φυσική, ἱστορικὴ καὶ προπαντὸς θνητὴ ζωή. Στὴν Κ.Δ. οἱ ἀναστάσεις τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου (Μάρκ. 5, 35-43), τοῦ γιοῦ τῆς χήρας ἀπὸ τὴ Ναῒν (Λουκ. 7, 11-17) καὶ τοῦ Λαζάρου (Ἰω. 11, 38-44) εἶναι ἐπίσης ἀναβίωση καὶ ἐπιστροφὴ στὴν καθημερινὴ ἀνθρώπινη ζωὴ μὲ τὶς φυσικές της ἀνάγκες. Ὁ Π. Τρεμπέλας γράφει: «Ἡ φύσις» «τῆς ἐνδόξου ζωῆς, εἰς τὴν ὁποίαν μετὰ τὴν ἀνάστασιν εἰσῆλθεν ο Κύριος» εἶναι «ἀπηλλαγμένη τῶν κοινῶν συνθηκῶν, ὑπὸ τὰς ὁποίας ἔζησε πρότερον ὁ Ἰησοῦς», «ὅλως ἄγνωστος εἰς τοὺς μήπω εἰσελθόντας εἰς αὐτὴν καὶ μετασχόντας ταύτης». Γιὰ τὸν X. Léon-Dufour, «ὅταν πράγματι λέγω: “ὁ Ἰησοῦς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν”, τίθεται τὸ ἐρώτημα ἐὰν ὑπάρχῃ διαφορὰ καὶ ποία, μεταξὺ τῆς ἐκφράσεως αὐτῆς καὶ τῆς προτάσεως: “ὁ Λάζαρος ἀνέστη ἐκ νεκρῶν”… Ὁ Ἰησοῦς δὲν “ἐπεβίωσεν” ἁπλῶς, ἀλλὰ δὲν δύναται πλέον νὰ ἀποθάνῃ, ζῇ εἰς τὸν αἰῶνα».
.             Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου ἔχουν τὴν ποιότητα μιᾶς ἐντελῶς νέας, αὐτοτελοῦς κατηγορίας, ποὺ κάνει ἀδύνατη τὴν ἔνταξή τους στὸ δεδομένο σύστημα ὁμοειδῶν φυσικῶν καὶ ἱστορικῶν φαινομένων καὶ χωροχρονικῶν παραστάσεων τῆς ἐνδοκοσμιότητας. Ξεπερνοῦν τὰ πλαίσια τῆς ἐνδοκοσμικῆς πραγματικότητας τῆς φυσικῆς αἰτιοκρατίας καὶ ἀνήκουν σὲ μία νέα θεανθρώπινη ὀντολογικὴ πραγματικότητα, μέσα στὴν ὁποία συνδέονται ὑπερφυσικὸ καὶ φυσικό, θεῖο καὶ ἀνθρώπινο, μεταφυσικὸ καὶ ἱστορικό, ἀπόλυτο καὶ σχετικό, ἄπειρο καὶ πεπερασμένο, ἄκτιστο καὶ κτιστό. «Ἡ ὑποταγὴ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ἐν ἐνδοκοσμίῳ φυσιοκρατικῇ ἐννοίᾳ μεταβάλλει τὸ μυστήριον τῆς ἐν Χριστῷ οἰκονομίας εἰς ἁπλοῦν ἱστορικὸν γεγονός, τὸ ὁποῖον ἐξηγεῖ μὲν τὴν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν ἀνάστασιν, δὲν δύναται ὅμως νὰ θεμελιώσῃ τὴν πίστιν εἰς τὴν σωτηρίαν».

Σχολιάστε

«ΑΝΑΣΤΑΣ» ἢ «ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ»;

[…] «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν … »: ὁ ἐνεργητικός ἤ ὀρθότερα μέσος τύπος “ἀναστάς” δέν εἶναι ταυτόσημος μέ τόν νεώτερο παθητικό “ἀναστημένος”. Ὁ τύπος Ἀναστάς σημαίνει ὅτι ἐξουσίᾳ ἑαυτοῦ ἀνέστη ὁ Χριστός. Σημαίνεται διά τοῦ γραμματικοῦ τύπου «ἀναστάς» τό ὁμοούσιον, ὁμοδύναμον τοῦ Υἱοῦ πρός τόν Πατέρα, πράγματα πού δέν σημαίνονται μέ τόν τύπο Ἀναστημένος = ὁ Χριστός ἀνέστη ἀπό ἄλλη δύναμη ἤ πρόσωπο ἔξω ἀπό Αὐτόν τόν ἴδιο. Ἔτσι ἡ μετάφραση […] «ἀναστημένε ἀπό τούς νεκρούς», μειώνει δραστικά τήν ἐμβέλεια τῆς σημάνσεως τοῦ πρωτοτύπου.  (Φώτιος Σχοινᾶς, διδάκτωρ φιλοσοφίας, Φιλολογικά σχόλια καί μεταφραστικά προβλήματα στή θεία Λειτουργία).

,

Σχολιάστε

ΠΑΛΙΝ, ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ, ΚΑΙ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

″ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ″ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ: «Ποτέ δέν ἔδειξεν ὁ Θεός τόσην ἀγάπην πρός τούς ἀνθρώπους, ὅσην ὅταν ἀνέστη» (Ἅγ. Ἰουστ. Πόποβιτς)

,

Σχολιάστε

Η ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ ἀνθρωπολογικὴ σημασία
τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ
Σχόλιο στὸ Μάρκ. ιϛ´ 6-7

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ μελέτημα
Ἰωάν. Καραβιδόπουλου, καθηγ. Πανεπιστημίου
Περιοδ. «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», τ. 67, (1984), σελ. 71-74

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Ἡ ἐπίσκεψη τῶν τριῶν γυναικῶν, γιὰ τὴ δεύτερη ἀπὸ τὶς ὁποῖες ὑπάρχει παράδοση ποὺ ἀπηχεῖται σὲ ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι εἶναι ἡ Θεοτόκος– γίνεται μετὰ τὴν παρέλευση τοῦ Σαββάτου «λίαν πρωὶ» κατὰ τὴν πρώτη μέρα τῆς ἑβδομάδας, «τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων», ποὺ πολὺ νωρὶς ὀνομάστηκε Κυριακὴ (βλ. Ἀποκ. α´ 10), καὶ μάλιστα ἀκριβέστερα μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου: «Ἀνατέλλοντος τοῦ ἥλιου»…
.               Ὡς σκοπὸς τῆς ἐπίσκεψης ἀναφέρεται ἡ ἄλειψη τοῦ νεκροῦ (κατὰ τὴ γνώμη τῶν γυναικῶν) Ἰησοῦ μὲ μύρα – πράγμα ποὺ ἀποτελοῦσε μέρος τῶν συνηθειῶν τῆς ταφῆς, ἀλλὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴν ὀψία τῆς Παρασκευῆς, ὅταν ἄρχισε ἤδη ἡ ἀργία καὶ ἤδη ἡ μεγάλη ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, ποὺ συνέπιπτε μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ Πάσχα. Ἡ ἔκπληξη τῶν γυναικῶν ποὺ διαπιστώνουν αἰφνίδια ὅτι ὁ μεγάλος λίθος ἦταν τραβηγμένος ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ τάφου μεταβάλλεται σὲ «τρόμο» καὶ« ἔκσταση», ὅταν μπαίνουν στὸ ἐσωτερικό του, ὅπου ἀντὶ τοῦ νεκροῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ ἀντικρίζουν λευκοντυμένο νεανίσκο, ποὺ τοὺς ἀναγγέλλει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζαρηνὸς ὁ ἐσταυρωμένος δὲν βρίσκεται ἐδῶ, ποὺ τὸν ἀναζητοῦν, ἀλλὰ ἀναστήθηκε· γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν ἀκόμα περισσότερο, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ κοιτάξουν τὸν τόπο ὅπου ἦταν τοποθετημένος. Ὡς πρῶτοι ἀποδέκτες τῆς ἀναγγελίας τῆς ἀναστάσεως οἱ γυναῖκες καλοῦνται στὴ συνέχεια ἀπὸ τὸ νεανίσκο νὰ μεταφέρουν τὴν εἴδηση στοὺς μαθητές…
.               Ἀκόμη ὁ νεανίσκος ἐντέλλεται στὶς γυναῖκες νὰ ὑπενθυμίζουν στοὺς μαθητὲς ὅτι ὁ ἀναστημένος Χριστὸς τοὺς περιμένει νὰ συναντηθοῦν στὴ Γαλιλαία, σύμφωνα ἄλλωστε καὶ μὲ ὅσα ὁ ἴδιος τοὺς εἶχε πεῖ (βλ. Μάρκ. ιδ´ 28). Οἱ ἔκθαμβες Μυροφόρες μὲ δέος ἐγκαταλείπουν τὸν τάφο, χωρὶς νὰ ποῦν τίποτα σὲ κανένα.
.            Ὅπως λιτὴ ἦταν ἡ περιγραφὴ τῆς σταύρωσης, χωρὶς λυρικὲς ἐξάρσεις καὶ συναισθηματισμούς, τὸ ἴδιο λιτὴ εἶναι καὶ ἡ διήγηση αὐτή. Δὲν πρόκειται οὐσιαστικὰ γιὰ διήγηση τῆς ἀναστάσεως, γιατί οἱ εὐαγγελιστὲς δὲν περιγράφουν αὐτὸ τὸ ἴδιο γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὶς ἐμπειρίες καὶ μαρτυρίες αὐτῶν (γυναικῶν πρῶτα καὶ κατόπιν ἀνδρῶν) ποὺ ἐπισκέφτηκαν τὸν κενὸ τάφο καὶ στοὺς ὁποίους ἐμφανίστηκε ὁ ἀναστημένος Χριστός. Τὸ γεγονὸς τῆς ἴδιας τῆς ἀναστάσεως δὲν περιγράφεται ἀπὸ τοὺς εὐαγγελιστές, γιατί δὲν ἀνήκει στὰ συνήθη γεγονότα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ποὺ διαπιστώνονται μὲ τὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τοῦ νέου κόσμου ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα νέο αἰσθητήριο στὸν ἄνθρωπο, νέα μάτια ποὺ βλέπουν καὶ ζοῦν τὴν πραγματικότητα τοῦ νέου κόσμου μέσα στὴν εὐχαριστιακὴ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας…
.               Μποροῦμε νὰ προσεγγίσουμε πιὸ αἰσθητὰ τὴν ἀνθρωπολογικὴ σημασία τοῦ γεγονότος τῆς ἀναστάσεως, ἂν φέρουμε στὸ νοῦ μας τὴν παράσταση τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία: Ὁ ἀναστὰς Χριστὸς συντρίβει τοὺς πύλες τοῦ ἅδη καὶ ἀνασταίνει ἀπὸ τοὺς τάφους, κρατώντας τους ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα καθὼς καὶ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἡ παράσταση αὐτὴ δίνει μὲ τὸν πιὸ εὔκολο τρόπο τὴν ἔννοια τοῦ γεγονότος.
.               Πολλοὶ θεολόγοι καταβάλλουν ἐναγώνιες προσπάθειες νὰ ἀποδείξουν τὴν «ἱστορικότητα» τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, σὰν νὰ χρειάζεται τὸ ὑπέρλογο γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τὰ δεκανίκια τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς γιὰ νὰ στηριχτεῖ! Ἡ σπουδαιότερη ἀπόδειξη τῆς ἱστορικότητας τῆς ἀναστάσεως εἶναι ἡ ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἡ σχέση ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ Ἐκκλησίας συνίσταται στὸ ὅτι ἡ δεύτερη στηρίζεται στὴν πρώτη καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο, ποὺ ἄθελά τους φαίνεται νὰ ἀποδέχονται ὅσοι ἀρκοῦνται στὸ νὰ ἀποδείξουν τὴν ἱστορικότητα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς νὰ βγάλουν καὶ τὰ ἀπαραίτητα ἀνθρωπολογικὰ συμπεράσματα. Ἀναρωτιέται ὅμως κανεὶς τί νόημα θὰ εἶχε κάποιο ἱστορικὸ γεγονός, ἂν αὐτὸ δὲν σχετιζόταν μὲ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου κάθε ἐποχῆς; Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ πέρα ἀπὸ τὴν ἱστορικότητά της ἔχει κυρίως καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν ὑπαρξιακὲς διαστάσεις: εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τοῦ καινούργιου κόσμου ποὺ προσφέρει ὁ Θεὸς στὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ ὁ καινούργιος αὐτὸς κόσμος δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴν ὀσμὴ καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, μὲ τὴν ἀποσύνθεση πρὸς φθορᾶς, μὲ τὶς συνεχεῖς ἐπιθετικὲς ἐνέργειες τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀλλὰ εἶναι ζωὴ ἀγάπης, ζεστασιᾶς, ἐλπίδας.
.               Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς κατανίκηση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου ἀποτελεῖ πρόκληση γιὰ τὸν λογικὰ (μέσα στὰ πλαίσια τοῦ παρόντος κόσμου) σκεπτόμενο ἄνθρωπο ἀλλὰ παράλληλα καὶ πρόσκληση νὰ δεχθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ἄρνηση τῆς ἀποδοχῆς αὐτῆς τῆς δωρεᾶς σημαίνει ἐγκλωβισμὸ στὰ ὅρια ποὺ διαγράφει τὸ σύνδρομο τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, ἐνῶ ἡ θετικὴ τοποθέτηση ἀπέναντί της σημαίνει τὴν κατανίκηση τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, καὶ τὸ ἄνοιγμα σ’ ἕνα νέο κόσμο ἐλπίδας. Γιατί ὁ Χριστός, ποὺ μὲ τὸν θάνατό του νίκησε τὸν θάνατο καὶ ἀναστήθηκε, «ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο» (Α´ Κορ. ιε´ 20). Ἡ ἀπαρχὴ συν­επάγεται καὶ συνέχεια: «τῆς κεφαλῆς ἀναστάσης καὶ ἡμεῖς ἀνέστημεν… εἰ γὰρ ἀπαρχὴ ζῇ καὶ ἡμεῖς», θὰ πεῖ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὑπογραμμίζοντας μὲ ἔμφαση τὶς τωρινὲς ὑπαρξιακὲς διαστάσεις τῆς πίστεως στὴν ἀνάσταση.

,

Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ καὶ ΠΑΝΤΟΤΕ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ κα ΠΑΝΤΟΤΕ

τῆς «ΧΡΙΣΤ. ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

Καταλαβαίνουμε τί σημαίνει νάσταση το Χριστο;

Α] Σημαίνει λικ παναφορ το σώματός μας.

Κα μάλιστα σ βελτιωμένη κδοση.
Σ
κατάσταση φθαρσίας.
Δόξης
τιμίας, νάλογα μ τς πράξεις μας, λλ μ τν προοπτική της αώνιας ζως.
πανέρχεται στ ζω «π τ πρίσμα τς αωνιότητος»!
νάσταση φορ στ σμα.
ψυχ ποτ δν πεθαίνει.
Μ
τν νάσταση πέφτει κα τ τελευταο χυρό: θάνατος!
Δηλαδή, τώρα τ
σμα μας κατεβαίνει στ χμα το τάφου.
Α
ριο, στ Β´ Παρουσία το Κυρίου νασταίνεται, ξυπν, σηκώνεται, γείρεται, ζωντανεύει, νώνεται μ τν ψυχή του κα π νέες συνθκες ζε κα συναντ τν Δημιουργό του.
Ζε
«ες αώνας αώνων»!
ρα, «προσδοκ νάστασιν νεκρν», σημαίνει «προσδοκ νάστασιν νεκρν σωμάτων».

Β] πίσης νάσταση σημαίνει νατροπ λου του βρώμικου σκηνικο κα το καθεσττος το θανάτου πο στησε διάβολος μ τν εσήγηση τς μαρτίας.

«ντίδικος μν διάβολος, πατρ το ψεύδους, ψεύστης, πλάνος κα νθρωποκτόνος» πέτυχε προσωριν ν μς κλείσει στν δη.
φερε τν μαρτία, ς ποστασία κα νταρσία πρς τν Θεό, πεσε διος «κ τς νω φωτοφορίας», εσηγήθηκε τν μαρτία στν εόλισθο νθρωπο κα σπειρε τν θάνατο στ γένος τν νθρώπων.
Ε
ναι ντως «νθρωποκτόνος».
νέκαθεν, μετ τν πτώση του.
δηγε στν μαρτία, στν πελπισία, στν φόνο, στν ατοκτονία, στ θάνατο.
νάσταση το Χριστο λοιπν νίκησε τ νίκητο.
κανε τ δύνατα δυνατά.
Στ
ν ναμάρτητο Κύριο πονηρς δν βρκε κανένα πάτημα, στε ν ποκτήσει δικαίωμα πάνω του.
Χριστς μ «θεόσοφο δελέασμα» τ νθρώπινο σμα Του, κούσια δέχθηκε τὸν θάνατο, κατέβηκε στν δη κα διέλυσε τ πάντα στ βασίλειο το σκότους.
Νόμισε
πονηρς τι «λαβε σμα, λλ Θε περιέτυχε».
«
λαβε ατ πο βλεπε, τν νθρώπινη φύση το Χριστο, κα πεσε π ατ πο δν βλεπε, τ θεία φύση το Χριστο».
Μάλιστα
Κάθοδος το Χριστο στν δη λευθέρωσε κα τος «π᾽ αἰῶνος δεσμίους», φο προηγουμένως κήρυξε στ «ν φυλακ πνεύματα».

Γ] Συνεπς νάσταση το Χριστο ποδεικνύει τι μόνος ληθινς Θες εναι ατς πο νίκησε τν θάνατο.

Ατς πο νίκησε ατεξούσια τν θάνατο εναι μόνον Χριστός.
λοι ο λλοι, μικρο κα μεγάλοι, μίθεοι κα ψευδοθεοί, προφτες κα ατοκράτορες, δυνάστες τν λαν, λλ κα εεργέτες θνν, εναι θαμμένοι κάτω π τ γ.
νας μόνο νίκησε τ κακό, πο λέγεται θάνατος.
νας μόνο βρίσκεται κα μ τ Σμα Του, τ νδοξο κα φθαρτο, στν ορανό, στ δεξι το θρόνου τς μεγαλωσύνης, ησος Χριστός.
σταυρωμένος, γεμάτος π τ νείδη κα τ μπτύσματα τν παραπορευομένων, τ κολαφίσματα κα τ ραπίσματα τν στρατιωτν, γυμνς κα ματωμένος Χριστός, λάμπει στν αώνα τν παντα στ Βασιλεία Του.
λα τ λλα νθρώπινα παράσημα κα διάσημα, στέμματα κα στολς βασιλικές, πανοπλίες κα ρματα, σκουριάζουν στ ζήτητα κα στς χωματερς τς στορίας.
κόμη κα μακροβιότερος γέτης λαο πάνω στ γ εναι να μικρ μυρμηγκάκι μπροστ στν Κύριο τῆς Δόξης.
Χριστς “βασιλεύει ες τος αἰῶνας κα Βασιλεία Του εναι βασιλεία πάντων τν αώνων κα δεσποτεία κτείνεται ες πᾶσαν γενεν κα γενεάν”.

Δ] φ᾽ ὅσον μως Χριστς κατέβηκε στν δη κα κήρυξε στ φυλακισμένα πνεύματα, ατ σημαίνει τι κα μες μπορομε ν κηρύξουμε τν νάσταση το Χριστο κα τ λόγο Του σ κάθε φυλακισμένο.

Τ επε Χριστς στος μαθητές Του:
“Ἐδόθη μο
ι πᾶσα ξουσία ν οραν κα π γῆς… Πορευθέντες ες τν κόσμον παντα κηρύξατε τ Εαγγέλιον πάσῃ τ κτίσει…”
Μπορο
με τώρα ν μιλήσουμε σ κάθε νθρωπο.
Ν
διδάξουμε κα ν νουθετήσουμε πάντα νθρωπο.
Κάθε
νθρωπος εναι ποψήφιος μαθητς το Χριστο, το Εαγγελίου, τς κκλησίας, τς ρθοδοξίας.
Α
τ χει νάγκη κάθε νθρωπος.
Α
τ θεραπεύουν κα λευθερώνουν τν κάθε νθρωπο.
Α
τ περιμένει κα σοφς κα νόητος κα πολιτισμένος κα βάρβαρος κα λληνας κα Σκύθης κα νδρας κα γυναίκα, λευκς κα μαρος, τραπεζίτης κα στεγος…
Ο
φυλακισμένοι λης τῆς γς περιμένουν.
Ο
φυλακισμένοι στ μνήματα τν παθν, τς πιθυμίας, τν μαρτιν, τς μαγείας, τς πορνείας, τς μαφίας, τν ναρκωτικν, τς εδωλολατρείας…
Ο
φυλακισμένοι στς φυλακς τν νθρώπων, λλ κα στς φυλακς τν θρησκειν, τν κομμάτων, τν καθεστώτων…
καμπάνα τς νάστασης εναι τ Προσκλητήριο τς λευθερίας κα Κλήση το Θεο γι τν νάσταση κάθε κολασμένου.
Γ
ι᾽ ατ καμπάνα τν Χριστουγέννων κα πι πολύ τῆς ναστάσεως πρέπει ν χτυπνε παντο κα πάντοτε.

Ε] νάσταση σημαίνει τι: κόμη κα στν δη ν βρίσκεσαι, κόμη κι π κε μπορες ν βγες.

Τί επε διος Χριστς στν γιο Σιλουαν τν θωνίτη (ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ: +1938);
“Κράτα τ
ν ψυχή σου στν δη κα μν πελπίζεσαι”!
κόμη κι ν τ βάρος τς ζως λυγίζει τος μους σου…
Κα
κατακραυγ το κόσμου σ συντρίβει…
Κα
νίατη ρρώστεια σ διαλύει…
Κα
δικαστικ πόφαση σοῦ στερε κάθε δικαίωμα τιμς, λευθερίας κα ξιοπρεπείας…
Κα
νέχεια σ ξουθενώνει…
Κα
τ παιδιά σου σ ποτίζουν φαρμάκια…
Κα
τ ράματά σου χουν χαθε χωρς πιστροφή…
Κι
ν λα ατ κα λλα πολλά σοῦ συμβαίνουν κα μς συμβαίνουν κα πάλι πάντηση γι λα εναι “Χριστς νέστη ληθῶς”!!!
λα ατ εναι σταγόνα στν κεαν τς θείας γάπης κα σπινθήρας στ πέλαγος τς θείας Δυνάμεως κα φτερ στν νεμο τς ναστάσεως, πο σαρώνει λα τ μπόδια τῆς ζως.
Γ
ι᾽ ατ κα τ βράδυ τς ναστάσεως λέμε 99 φορς τ “Χριστς νέστη”!, γι ν πομε τ τελευταο 100ό στ δική μας Νεκρανάσταση “ν τ μέρᾳ τ μεγάλῃ τῆς Παρουσίας το Κυρίου”. ΑΜΗΝ κα ΠΟΤΕ !!!

Σχολιάστε

ΠΤΩΣΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ «Προτιμοῦν τὸν θάνατο καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Χριστό».

ΠΤΩΣΗ καὶ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μελέτημα
«Τὸ Προπατορικὸ Ἁμάρτημα κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση»
τοῦ Γ. Μαρτζέλου, καθηγ. Πανεπιστημίου
(Ἐπιστημ. Ἐπετηρίδα Τμήμ. Θεολογίας
τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ., τ.16/ 2006)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σ᾽ ὅλη τὴν ἱστορία ἡ ἀνθρωπότητα ἀπασχολήθηκε ἀπὸ τὸ ζήτημα τοῦ θανάτου. Ὅλη ἡ παγκόσμια Φιλοσοφία, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὅλη ἡ Τέχνη, ὅλος ὁ Πολιτισμός, ὅλη ἡ τεχνολογία εἶναι μιὰ ἀνεπιτυχὴς μὲν ἀλλὰ πάντως προσπάθεια νὰ ἀπαντηθεῖ αὐτὸ τὸ Μέγα Ἐρώτημα, αὐτὸ τὸ Μέγα Αἴνιγμα, αὐτὴ ἡ Μεγίστη Πρόκληση στὴν αὐθάδεια τοῦ ἀνθρώπου.
.            Μέσα σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες προσπάθειες τῆς ἱστορίας φανερώθηκε καὶ μιὰ πρόταση ποὺ ποτὲ κανένας δὲν ἀποτόλμησε νὰ εἰσηγηθεῖ: τὴν πρόταση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ χριστιανικοῦ Εὐαγγελίου. Μιὰ πρόταση πού, κι ἂν ἀκόμα κανένας δὲν τὴν πιστεύει, κι ἂν ἀκόμα δὲν τὴν ἀποδέχεται, ἔχει τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ ποὺ ἀποτόλμησε -στὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης πάντοτε ἐπινοητικότητος- νὰ ὑπερβεῖ τὸν κλειστὸ κύκλο τοῦ θανάτου (τῶν σωμάτων). Ὅλες οἱ ἄλλες προτάσεις πάντοτε τελοῦσαν ὑπὸ τὸ ἀξεπέραστο ὅριο τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ ἀποτελοῦσαν παραλλαγὲς μιᾶς ὑπεκφυγῆς ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τοῦ θανάτου, μιᾶς αἰωνιότητας ἢ ἀθανασίας τῶν «ψυχῶν» (π.χ. πλατωνισμὸς, ἰνδουισμός κ.λπ).
.             Ἡ χριστιανικὴ Πρόταση ἔχει ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ θραύει -ἔστω ὡς πρόταση- τὴν παντοδυναμία τοῦ θανάτου καὶ νὰ δίνει μιὰ πειστικὴ ἀπάντηση στὸ Μέγα Ἐρώτημα. «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν», ἐπειδὴ «Χριστὸς ἀνέστη καὶ ᾅδης ἐσκυλεύθη». Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ «πρόταση» αὐτὴ εἶναι ἡ «πρόταση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἐκκλησίας», ἐπειδὴ εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν θάνατο καὶ στὸν ἐξουσιαστὴ τοῦ θανάτου, δηλ. στὸν διάβολο, γι᾽ αὐτὸ οἱ ἀνθρωποι προτιμοῦν ἀπὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστό, νὰ εἶναι ὑποταγμένοι στὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ νὰ μὴ δέχονται κἂν νὰ ἀναρωτηθοῦν, νὰ μὴ θέλουν κἂν νὰ «φιλοσοφήσουν» τὴν πρόταση τῆς χριστιανικῆς Πίστεως. Προτιμοῦν τὸν θάνατο καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Χριστό. Προτιμοῦν νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ζήσουν ἐν Χριστῷ.
.             Ἐνδεικτικῶς γι᾽ αὐτὴ τὴν προτίμηση προσκομίζεται τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ «πασχαλινὲς» εὐχὲς τοῦ καιροῦ μας εἶναι νεκρές, ἄψυχες. Παρακάμπτουν πονηρὰ καὶ τεχνηέντως τὸ μέγιστο περιεχόμενο τῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ νέκρωση τοῦ θανάτου, καὶ γεμάτες πανικὸ γαντζώνονται στὶς γνωστὲς κοινωνιολογικὲς φαιδρότητες ἢ λαογραφικὲς κενολογίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐπιχειρηματικῶν εὐχετηρίων καρτῶν!
.               «
Ὅ,τι καί νά κάνῃ ὁ ἀλύτρωτος ἀπό τόν θάνατο ἄνθρωπος, στό τέλος τόν περιμένει ἡ ἀπόγνωσις, γιατί ὅλα θάνατος διαδέχεται. Ὅλα ἐκμηδενίζονται καί ἀφανίζονται. Ὁ ἑνωμένος ὅμως μέ τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ ἄνθρωπος, ὅσα βάσανα, δοκιμασίες, ἀρρώστιες, κατατρεγμούς, θανάτους καί ἐάν περάσῃ, στό βάθος ἔχει χαρά, γιατί γνωρίζει ὅτι συμμετέχει στόν Σταυρό τοῦ Κυρίου του, συμμετέχει στήν Ἀνάστασι καί τήν αἰώνιο ζωή Του. Τώρα ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ἠμποροῦμε νά ἀγωνιζόμαστε, νά χαιρόμαστε, νά ἑορτάζουμε, νά ἐλπίζουμε. Ὁ Κύριός μας ἔλυσε τήν ἀπόγνωσι.
Χωρίς τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ, οἱ ἑορτές τῶν ἀνθρώπων εἶναι πένθιμες καί γι’ αὐτό κατ’ οὐσίαν δέν εἶναι ἑορτές.  Εἶναι προσπάθειες φυγῆς ἀπό τήν μονοτονία, τήν πλῆξι, τήν μοναξιά.  Εἶναι θορυβώδεις ἐκδηλώσεις, γιά νά μή ἀκούεται ὁ τρομακτικός ἀπόηχος τοῦ μηδενός.» (Ἀρχιμ. Γεώργιος, καθηγ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», Μήνυμα Πάσχα 1984)

.            Ἡ πτώση τοῦ Ἀδὰμ στὴν ἁμαρτία, τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο ὁδήγησε κατὰ τοὺς Ἕλληνες Πατέρες ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος σ’ ἕνα φαῦλο κύκλο, ἀπ’ τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ: Ἡ προπατορικὴ ἁμαρτία ἐπέφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὡς ἄμεση συνέπεια τὴ νοσηρὴ κατάσταση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της γεννοῦσε καὶ πάλι τὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶχε ὡς συνέπεια τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο κ.ο.κ. Σ’ αὐτὸ τὸν φαῦλο κύκλο συνίσταται κατὰ τοὺς Ἕλληνες Πατέρες ἡ οὐσία τῆς τραγωδίας τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου.
.           Ὁ μεταπτωτικὸς ἄνθρωπος δὲν μποροῦσε νὰ πετύχει μὲ τὶς δικές του δυνάμεις τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴν ἠθικοπνευματική του τελείωση καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς σχέσεώς του μὲ τὸν Θεό, ὅσο βρισκόταν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ἔπρεπε νὰ καταργηθεῖ ὁ θάνατος, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν αἰτία τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ ὑπάρξει θεραπεία τῆς ἀρρωστημένης φύσεώς του. Αὐτὸ ἀκριβῶς, ὅπως τονίζουν ὁμόφωνα οἱ Ἕλληνες Πατέρες, ἀνέλαβε μὲ τὸ σωτηριῶδες ἔργο του ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν σταυρικό του θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή του νίκησε καὶ κατήργησε τὸν θάνατο, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ καὶ τὴν αἰτία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ διαβόλου στὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ φόβος τοῦ θανάτου, ποὺ κρατοῦσε τοὺς ἀνθρώπους ὑποδουλωμένους στὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο χάνει, πλέον τὴ δύναμή του μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἀπελευθερώνεται καὶ σώζεται πραγματικὰ ὁ ἄνθρωπος, γιατί, ὅπως παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «Ὁ τὸν θάνατον μὴ δεδοικὼς ἔξω τῆς τυραννίδος ἐστὶ τοῦ διαβόλου».
.             Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θεωρεῖται στὴν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν σωτηριῶδες γεγονὸς στὴ ἱστορία τῆς Θείας Οἰκονομίας. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ γιορτάζεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα, ὡς γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ μονοκρατορία τοῦ θανάτου, καὶ ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς καινούργιας ζωῆς ἀπαλλαγμένης ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου. «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος», «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν», ψάλλουν οἱ πιστοὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα. Πρόκειται δηλ. γιὰ ἕνα γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο συν­τελεῖται ἐν Χριστῷ τὸ πέρασμα (ἑβραϊκά: πάσχα) τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Καὶ αὐτὸ τὸ πέρασμα ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν εἶναι ποὺ συνιστᾶ κατὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση τὴν ἔννοια καὶ τὴν οὐσία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.
.             Ἡ σωτηριώδης αὐτὴ σημασία τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δὲν περιορίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται διὰ μέσου αὐτοῦ σὲ ὁλόκληρη τὴν κτίση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποκαθίσταται ἡ διασαλευθεῖσα μεταξύ τους σχέση. Ἄνθρωπος καὶ κτίση πλέον σχετίζονται μεταξύ τους καὶ λειτουργοῦν ἁρμονικά, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὴ φθοροποιὸ δύναμη τοῦ θανάτου μέσα στὸ φῶς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκριβῶς ὑπογραμμίζει μὲ πολὺ γλαφυρὸ τρόπο ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὅταν διακηρύττει σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ Κανόνα του στὸ Πάσχα: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια· ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τὴν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται». […] Ὁ Χριστὸς ὡς νέος Ἀδὰμ ἀνοίγει μὲ τὴν ἀνάστασή του νέες ὀντολογικὲς προοπτικὲς ὄχι μόνο γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀλλὰ γιὰ ὁλόκληρη τὴν κτίση. Ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου μπορεῖ πλέον ὁ ἄνθρωπος νὰ πετύχει τὸ σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε, νὰ κερδίσει δηλ. τὴν ἀφθαρσία, τὴν ἀθανασία καὶ τὴ θέωση. Ἐκεῖνο μόνο ποὺ χρειάζεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παλαιὸ Ἀδὰμ εἶναι νὰ ἐπιδείξει πίστη καὶ ὑπακοὴ στὸν Χριστό, τηρώντας τὶς ἐντολές του καὶ μετέχοντας ὑπαρξιακὰ στὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή του. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀναδεικνύεται ἡ ἰδιαίτερη σημασία τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος στὴν ὀρθόδοξη παράδοση.
.             Μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ πιστὸς συνθάπτεται μὲ τὸν Χριστό, ἀπεκδυόμενος τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, καὶ συνανίσταται μαζί του, ἐνδυόμενος τὸ νέο ἄνθρωπο, «τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν». Συμμετέχοντας ἔτσι ὑπαρξιακὰ καὶ μυστηριακὰ στὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ξαναγεννιέται πνευματικὰ σὲ μία καινούργια ζωὴ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἐξουσία τῆς ἁμαρτίας. Τὸ Βάπτισμα ἀποτελεῖ γιὰ τὸν χριστιανὸ τὴν ἀπαρχὴ τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἡ ὁποία αὐξάνεται καὶ συντηρεῖται μὲ τὰ ἄλλα δύο σημαντικὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Χρίσμα καὶ τὴ Θεία Εὐχαριστία. […]
.             Τὸ Βάπτισμα στὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν ἀποσκοπεῖ ἁπλῶς καὶ μόνο στὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παροχὴ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν οἱ Πατέρες ὁμόφωνα τονίζουν ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα ἀνακαινίζεται ὀντολογικὰ ἡ παλαιωθεῖσα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία φύση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ χριστιανὸς καθιστάμενος μέτοχος τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τὴ νέα ὑπόστασή του, γίνεται κοινωνὸς τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καὶ κατὰ χάριν υἱὸς καὶ κληρονόμος τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι μόνο αἴρονται οἱ συνέπειες τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Μὲ ἄλλα λόγια τὸ ζήτημα γιὰ τὴν ἄρση τῶν συνεπειῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν εἶναι ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ἀλλὰ ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἡ θεραπεία καὶ ἀνακαίνιση τῆς ἀρρωστημένης πεπτωκυίας φύσεώς του. Γενικότερα ἄλλωστε τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ δὲν κατανοεῖται στὴν ὀρθόδοξη παράδοση μὲ βάση τὸ δικανικὸ σχῆμα «ἁμαρτία – ἄφεση», ἀλλὰ μὲ βάση τὸ ὀντολογικὸ σχῆμα «θάνατος – ζωὴ» ἢ «ἀσθένεια – θεραπεία». Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωὴ ἢ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια στὴ θεραπεία εἶναι ποὺ συντελεῖται μὲ τὸ Βάπτισμα.

, , , , ,

Σχολιάστε