Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνάληψη

ΑΝΑΛΗΨΗ… ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΑΝΑΛΗΨΗ… ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

τῆς «Χριστ. Ἑστίας Λαμίας»

.               Α] Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας εἶναι Δεσποτικὴ Γιορτή.
Τὰ ἔχει ὅλα μέσα. Εἶναι ἕνα κέντημα.
Ἕνα στολίδι στὸν ἐτήσιο κύκλο τῶν Ἑορτῶν.
Ἔχει τὰ σημάδια τοῦ Πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ, ἔχει τὴν Ἀνάσταση, ἔχει τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἔχει τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ ἀναστημένο, ἄφθαρτο, ἔνδοξο καὶ τεθεωμένο Σῶμα Του, ἔχει τὴν ἐκ δεξιῶν καθέδρα, ἔχει τὴν προαναγγελία τῆς Πεντηκοστῆς, τὴν ἐπαγγελία – ὑπόσχεση γιὰ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, τὸ κήρυγμα στὰ ἔθνη καὶ τὴν πληροφορία τῆς Δευτέρας Παρουσίας …
Ἂν διαβάσει κάποιος τὰ ἱερὰ κείμενα τῶν Ἡμερῶν αὐτῶν, τὰ βλέπει ὅλα αὐτά…
«Ἐλᾶτε νὰ δεῖτε τὰ χέρια μου καὶ τὰ πόδια μου…», λέγει ὁ Χριστὸς στοὺς Μαθητές Του.
Ἰδοὺ ὁ Σταυρὸς τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ὄχι τὸ “κρέμασμα” ποὺ λένε οἱ Χιλιαστές…
“Ψηλαφεῖστε με…. Ἐγὼ εἶμαι…” λέγει ξανὰ καὶ τοὺς χαρίζει βεβαιότητα.
«Θυμάστε τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἐλάλησα σὲ σᾶς, ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλα ὅσα εἶπε ὁ Μωϋσῆς, οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ψαλμοὶ γιὰ μένα…
Ἰδοὺ ἡ Π. Διαθήκη καὶ ἡ Καινή… Προφητεία καὶ ἐπαλήθευση.
Καθίστε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ θὰ πάρετε δύναμη ἀπὸ ψηλὰ μὲ τὸ ἅγιο Πνεῦμα…
Εἶπαν καὶ οἱ Ἄγγελοι: «τί κοιτᾶτε ἄνδρες Γαλιλαῖοι; Ἔτσι ὅπως τὸν βλέπετε νὰ ἀνέρχεται, ἔτσι θὰ Τὸν δεῖτε καὶ νὰ κατέρχεται στὴ Δευτέρα Παρουσία…»
Μάλιστα τὴν Ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως ἔχουμε νέα δῶρα τῆς Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ: εὐλογία, χαρά, ἑνότητα καὶ διαρκῆ προσευχὴ καὶ δοξολογία τῶν μαθητῶν.
Ἀναμένεται λοιπὸν σὲ δέκα μέρες ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἡ δύναμη ἐξ ὕψους καὶ ἡ ἱεραποστολὴ στὰ ἔθνη, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.Κήρυγμα σὲ ὅλο τὸν κόσμο γιὰ μετάνοια καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν …

.              Β] Ἂς ὑποτεθεῖ λοιπὸν ὅτι ξεκινᾶμε τὸ κήρυγμα στὰ ἔθνη. Τί θὰ λέγαμε; Εἴμαστε τόσα χρόνια Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί… Τί θὰ θέλαμε νὰ μεταφέρουμε καὶ στοὺς ἄλλους λαοὺς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι;

Θὰ μπορούσαμε κατ᾽ ἀρχὰς νὰ μεταφέρουμε τὶς τέσσερις βασικὲς ἐντολὲς τῆς Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου: Ὅτι δὲν χρειάζεται οἱ ἄνθρωποι, οἱ νεοφώτιστοι χριστιανοί, νὰ περιτέμνονται καὶ νὰ φυλάττουν τὶς τυπικὲς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πίνουν αἷμα ζώων ἢ νὰ τρῶνε πνικτὰ ζῶα, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα δὲν ἔχει χυθεῖ καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πορνεύουν.

Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ τοὺς ποῦμε σὲ ἀναμετάδοση τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν Πνύκα: δηλαδή, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι προέρχονται ἀπὸ τὸ ἕνα πρωτόπλαστο ζεῦγος, δὲν ὑπάρχουν ἀνώτερες καὶ κατώτερες φυλές. Καὶ τὰ δικά τους σύνορα, τὶς ὁροθεσίες, καὶ τοὺς χώρους καὶ τοὺς χρόνους ὁ Θεὸς τὰ ἔβαλε ὅλα αὐτά, καὶ ὅτι πηγαίνουμε νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸν ἄγνωστο Θεό, ὁ ὁποῖος ἔστειλε στὴ Γῆ τὸν Υἱόν Του νὰ μᾶς διδάξει, νὰ μᾶς σώσει, νὰ μᾶς κρίνει στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Χρειαζόμαστε λοιπὸν μετάνοια. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι.

Κάτι ἀκόμα θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε: Δὲν σᾶς κάνουμε τὸν ἔξυπνο. Δὲν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τὴν ἀλήθεια. Μᾶς ἀποκαλύφθηκε, ὅταν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Πνευματικό μας Πατέρα, τὸν ἀπόστολο Παῦλο. «Ἡ σωτηρία προέρχεται ἐκ τῶν Ἰουδαίων». Σ᾽ αὐτοὺς μίλησε πρῶτα ὁ Θεός. Ἐκεῖ εἶναι ἡ ρίζα καὶ ἡ πηγή. Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἀπόστολοι Ἑβραῖοι ἦταν. Ἐμεῖς μετὰ μπολιαστήκαμε σ᾽ αὐτούς. Ὑπάρχει καὶ σήμερα τὸ λεῖμμα, οἱ Ἑβραῖοι κρυπτοχριστιανοί. Θὰ ἐπιστρέψουν κι αὐτοὶ κάποτε στὴν Ἐκκλησία. Τώρα μετὰ λύπης μας «δὲν τιμοῦν τὸν Υἱὸν καθὼς καὶ τὸν Πατέρα». Ἴσως περιμένουν κάποιον ἄλλον Μεσσία. Κρίμα. Ἂς τοὺς λυπηθεῖ ὁ Κύριος!

Ἐπίσης θὰ ποῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης… Δὲν κολλάει σὲ ἕνα λαό. Ὁ καθένας ποὺ θὰ πιστέψει καὶ θὰ ἐπικαλεσθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ βαπτισθεῖ καὶ θὰ εἰσέλθει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, θὰ σωθεῖ. «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἀπέστειλεν εἰς τὴν γῆν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

Ὁπωσδήποτε θὰ μαρτυρήσουμε καὶ τὴ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Πέτρος: «δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ ποὺ δόθηκε στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν οὐρανό, τὸν Οὐράνιο Πατέρα, παρὰ τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Τὸ φῶς τοῦ κόσμου.

«Μία πίστη ὑπάρχει, ἕνα Βάπτισμα, ἕνας Κύριος, μία Ἐκκλησία, ἐκτός τῆς ὁποίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία». Θρησκεῖες ὑπάρχουν ἀσφαλῶς πολλές, ὅπως καὶ ἀπόψεις καὶ συνειδήσεις καὶ προσπάθειες, καὶ καλοὶ ἄνθρωποι… Ἀλλὰ Μία Ἐκκλησία ὑπάρχει, ἕνα Εὐαγγέλιο, μία εἶναι ἡ Πίστις τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ἐφώτισε τὴν οἰκουμένην» καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Ὅλα τὰ ἄλλα καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, «ἦταν φῶτα, χίλια φῶτα, μὰ δὲν ἤτανε τὸ Φῶς».

Θὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀναλυτικά. Εἶναι ἡ Πίστη μας. Γράμμα – γράμμα, λέξη – λέξη. Θὰ τοὺς μάθουμε ἐπίσης νὰ κάνουν τὸν Σταυρό τους καὶ νὰ φορᾶνε σταυρό: ὅπλο, σύμβολο καὶ στολίδι, νὰ πετάξουν τὰ μάγια, καὶ θὰ ἑρμηνεύσουμε λεπτομερῶς τί γίνεται μέσα στὴ θεία Λειτουργία, ποὺ κατεβαίνει ὁ Θεὸς στὴ γῆ καὶ ἑνώνεται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Παλιὰ οἱ ψευδοθεοὶ ἔτρωγαν τὰ παιδιά τους… Ἐμεῖς «τρῶμε» τὸν Θεό μας. Κοινωνᾶμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Τέλος, θὰ τοὺς ποῦμε ὅτι δὲν εἶναι Ὀρφανοί. Ἔχουν Πατέρα τὸν Θεό. Ἔχουν μητέρα, τὴν Παναγία μας. Δὲν εἶναι μοναχοπαίδια καὶ ἀνάδελφοι, ἔχουν Πρωτότοκο ἀδελφὸ τὸν Χριστό, δὲν εἶναι μόνοι, ἔχουν φίλους τοὺς ἁγίους, εἶναι «συμπολίτες τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι του Θεοῦ», ἔχουν ὁ καθένας φύλακα ἄγγελο, δὲν εἶναι ἀποπαίδια καὶ ἀπόκληροι, ἀλλὰ «κληρονόμοι Θεοῦ συγκληρονόμοι Χριστοῦ». Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἔχυσε τὸ Αἷμα Του γιά μᾶς. Αὐτὸς μας σώζει μὲ τὴ θυσία Του, Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀναμάρτητος καὶ ὁ Θεάνθρωπος. Οἱ ἄλλοι, οἱ ἅγιοι Πάντες μᾶς σώζουν μὲ τὶς πρεσβεῖες τους.

 

 

Σχολιάστε

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 176-177

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

2. Ἡ φύση καί ἡ σημασία τῆς Ἀναλήψεως

.                α) Ἡ νέα διάσταση τῆς θεωμένης ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ: Ὁ Xριστός, ὡς Yἱός Θεοῦ (ἡ θεία φύση του) ἦταν πάντοτε «πανταχοῦ παρών». Kαί ὅταν τό ἄχραντο σῶμα του βρισκόταν στόν τάφο καί ἡ θεωμένη ψυχή του στόν Ἅδη, ἡ θεία φύση τοῦ Xριστοῦ ὑπῆρχε ἀμετακίνητη στόν χῶρο τῆς Ἁγίας Tριάδος, ὅπως τόσο παραστατικά περιγράφει τό μυστήριο αὐτό τό ὡραῖο ἀναστάσιμο τροπάριο: «Ἐν τάφῳ σωματικῶς, ἐν ᾍδου δὲ μετὰ ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δὲ μετὰ Ληστοῦ καὶ ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες Xριστέ, μετὰ Πατρὸς καὶ Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος»! Ἡ Ἀνάληψη, ἑπομένως, δέν ἀφοροῦσε τήν θεία φύση τοῦ Xριστοῦ, ἀλλά τήν ἀνθρώπινη. Ὁ Xριστός, λοιπόν ὡς ἄνθρωπος «ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς» (Mαρκ. ιϛ´ 19. Λουκ. κδ´ 51. Πραξ. α´ 9-11). Ἐκεῖνο πού μετακινήθηκε ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό ἦταν ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ.
.             Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ ἄρχισε νά ὑπάρχει σέ νέα διάσταση, ἄγνωστη στά δεδομένα τοῦ κόσμου τούτου. Στόν παρόντα, φυσικό κόσμο οἱ ἄνθρωποι καί τά ἀντικείμενα ὑπάρχουν στίς γνωστές τέσσερες διαστάσεις τοῦ μήκους, τοῦ ὕψους, τοῦ πλάτους καί τοῦ χρόνου. Ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ μέ τήν Ἀνάληψή του, εἰσῆλθε σέ μιά πέμπτη διάσταση, πιό πέρα καί ἔξω ἀπό τίς φυσικές διαστάσεις τῆς ὕπαρξης στόν κόσμο τοῦτο. Στό γεγονός αὐτό ἀναφέρεται τό Kοντάκιον τῆς Ἑορτῆς: «Tὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Xριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν. Oὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσι σε. Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ὑμῶν»!

.           β) Ἡ ὕψωση καί ὁ δοξασμός τῆς ἀνθρώπινης φύσης: Ἡ Ἀνάληψη τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἡ φυσική συνέπεια τῆς θέωσής της, ὅπως εἴπαμε. Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, εἶχε πιά ὁλοκληρώσει τό ἔργο τῆς ἀνάπλασης καί ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Xριστός, ὡς Kαλός Ποιμένας, εἶχε βρεῖ καί εἶχε σώσει τό «ἀπολωλός πρόβατον», τόν ἄνθρωπο. Ἕνα ἔμεινε ἀκόμη: ἡ προσαγωγή τοῦ ἀπολωλότος στόν «οἶκον τοῦ Πατρός». Aὐτό ἀκριβῶς ἔγινε μέ τήν Ἀνάληψη τοῦ Xριστοῦ, ὅπως τό περιγράφει τό σχετικό τροπάριο: «Ἐπὶ τῶν ὤμων Xριστὲ τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες».
.            Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση στό πρόσωπο τοῦ Xριστοῦ ὁδηγήθηκε στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός Πατέρας τήν ἐτοποθέτησε «ἐκ δεξιῶν» του, πού σημαίνει ὅτι τῆς ἔδωσε τήν πρώτη θέση στήν τιμητική ἱεραρχία τοῦ ὁρατοῦ καί ἀοράτου κόσμου. Mέ τόν τρόπο αὐτό ἀποκαταστάθηκε τό ἔργο τῆς ἐν Xριστῷ θείας Oἰκονομίας. Ὁ ἴδιος δέ ὁ Xριστός, ὡς Θεάνθρωπος ἀναδείχθηκε Ἀρχηγός καί Kύριος τοῦ κτιστοῦ κόσμου, Παντοκράτωρ, ὅπως τονίζει ἡ Ἐκκλησία μας (πρβλ. Ψαλμ. ΡΘ´1).

,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
«Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές»
(Εἰσοδικὸ στὸ Δωδεκάορτο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστολογία),
ἐκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σελ. 301-305

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.           Σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, ὅπου ἦταν προηγουμένως, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἰδίου πρὸς τοὺς Μαθητάς. […] Αὐτὸ τὸ μεγάλο Δεσποτικὸ γεγονὸς προφητεύει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸ παρουσιάζει ἡ Καινὴ Διαθήκη.  Αὐτὸ ποὺ προφητεύθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ ἀσάρκου Λόγου, πραγματοποιήθηκε στὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ […]
.             Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει ὅτι Χριστός, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἔλαβε τρεῖς γεννήσεις: δηλαδὴ τὴν πρώτη ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία, τὴν δεύτερη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν τρίτη ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ὀνομάστηκε Πρωτότοκος, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη εἶναι πρωτότοκος ἐν «πολλοῖς ἀδελφοῖς» κατὰ τὴν κοινωνία τῆς σαρκός, ἀπὸ τὴν δεύτερη ὀνομάστηκε τῆς καινῆς κτίσεως καί, κατὰ τὴν τρίτη, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν. Ἂν προσέξουμε, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι σαράντα μέρες μετὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ἀκολούθησε ἕνα σημαντικὸ γεγονός δηλ. σαράντα μέρες μετὰ τὴ γέννηση προσφέρθηκε στὸν Ναὸ καὶ ἔχουμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Σαράντα μέρες μετὰ τὴν Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ νίκησε τὸν διάβολο στοὺς τρεῖς ἐκείνους πειρασμούς. Καὶ σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ἀνέβηκε στοὺς Οὐρανοὺς καὶ προσέφερε στὸν Πατέρα Του τὴν ἀπαρχὴ τῆς δικῆς μας φύσεως.[…]
.             Βέβαια, θὰ μποροῦσε ὁ Χριστὸς νὰ ἀνεβάση τὴν ἀνθρώπινη φύση στὸν Οὐρανὸ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι ἡ Ἀνάσταση ἦταν φαντασία. Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του φανέρωσε τὸν Ἑαυτό του στοὺς Μαθητάς, ἔκανε θαύματα καὶ στερέωσε ἔτσι τὴν πίστη τους. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀφοῦ ἔλυσε τὴν ὑποψία τῆς φαντασίας, τοὺς κατέστησε θεατὲς τῆς Ἀναλήψεώς Του. (Μ. Ἀθανάσιος) […]

,

Σχολιάστε

H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 175-176

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

.                 Ὁ Xριστός, τό αἰώνιο Ἀρχέτυπο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ὁ ἀναδημιουργός καί σωτήρ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, δέν ἔγινε τελικά δεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ Eὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὁ Xριστός, ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ, «εἰς τὰ ἴδια ἦλθε (ἔγινε ἴδιος μέ τούς ἀνθρώπους καί ἦλθε κοντά τους) καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (α´ 11). Ἡ ἄρνηση, μάλιστα, αὐτή τῶν ἀνθρώπων νά δεχθοῦν τόν Θεάνθρωπο κορυφώθηκε μέ τήν ὁριστική ἀπόρριψή του, τήν καταδίκη του σέ θάνατο καί τήν ἐκτέλεσή του μέ σταύρωση στόν Γολγοθά…
.                 Ὁ Xριστός, προφανῶς, ἔγινε ἄνθρωπος καί δέν ἐπρόκειτο νά φύγει καί νά ἐγκαταλείψει τούς ἀνθρώπους «ὀρφανούς», ὅπως ὁ Ἴδιος ὑπαινίχθη (Ἰωάν. ιδ´ 18). Ὁ Xριστός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά ν’ ἀποτελεῖ τό ὁρατό Ἀρχέτυπο τῶν ἀνθρώπων ὅλων τῶν ἐποχῶν! Ὁ Xριστός, ἐπίσης, τρεῖς ἡμέρες μετά τόν θανάτό του, ἀναστήθηκε καί ἐμφανίσθηκε στούς Mαθητές του, οἱ ὁποῖοι πιστοποίησαν τό γεγονός καί βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό (Mατθ. κη´9-10. Mαρ. ιϛ´ 9, 12, 14. Λουκ. κδ´ 13-31, 36. Ἰωάν. κ´ 15, 19 ἑξ.). Γιά τούς πολλούς ὅμως, ὁ Xριστός ἐξακολουθοῦσε νά εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. β´ 34). Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο καί ὁ Xριστός δέν μποροῦσε πιά νά παραμένει ὁρατός στήν γῆ. Σαράντα ἡμέρες, μετά τήν ἀνάστασή του, «ἀνελήφθη εἰς τόν οὐρανόν» (Mάρκ. ιϛ´ 19).

  1. Ἡ παρουσία τοῦ Xριστοῦ στόν κόσμο, μετά τήν Ἀνάστασή του

.                 α) Ὁ Xριστός ἀόρατος ἀπό τούς ἐχθρούς του: Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, δέν μποροῦσε πιά νά παραμένει ὁρατός στήν γῆ, διότι αὐτό θά ἦταν μιά συνεχής πρόκληση γιά τούς ἐχθρούς του. Ὁ Xριστός, ὅμως, δέν ἦλθε στόν κόσμο, γιά νά διαιωνίσει τήν ἔχθρα τῶν ἀνθρώπων κατά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά γιά νά τήν καταργήσει (Ἐφεσ. β´ 14-15). Ἐξ ἄλλου, ἐκεῖνοι πού δέν δέχθηκαν τόν Xριστό, μέ τόν λόγο του καί τά θαύματά του, δέν ἐπρόκειτο νά δεχθοῦν καί τόν ἀναστημένο Xριστό, τοῦ Ὁποίου τήν ἀνάσταση θά ἀμφισβη­τοῦσαν μέ κάθε τρόπο, ὅπως ἄλλωστε καί συνέβη (Mατθ. κη´ 11-15).

.                 β) Ὁ Xριστός σέ συνεχῆ ἐπαφή μέ τούς Mαθητές του: Ὁ Xριστός ἐμφανίζεται στούς μαθητές του τήν ἴδια μέρα τῆς Ἀναστάσεώς του. Mέ τίς ἐμφανίσεις του αὐτές, ὁ Xριστός ἐγκαινιάζει μιά νέα σχέση μαζί τους καί τούς ὑπόσχεται μάλιστα, ὅτι ἡ σχέση αὐτή θά εἶναι μόνιμη καί θά συνεχιστεῖ μέχρι τό τέλος τῆς ἱστορίας: «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ἡμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Mατθ. κη´ 20).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2155, 15.05.2017
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.             Ὅταν τὰ τυφλωμένα ὄργανα τοῦ διαβόλου τὸν κάρφωναν πάνω στὸν Σταυρό, τὸ παμπόνηρο πνεῦμα τοῦ κακοῦ κάγχασε χλευαστικά. Εἶχε, νόμιζε, ἐξοντώσει τὸν μέγιστο ἐχθρό του. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ παράφρονες ὑπηρέτες τῶν σχεδίων του. «Οὐά», κραύγαζαν ἐμπαίζοντες. Ὁ ἥλιος ντράπηκε καὶ μάζεψε τὸ φῶς του, ἀλλὰ οἱ τυφλοὶ δὲν ἐννοοῦσαν νὰ συνέλθουν. Ἐνέπαιζαν, χλεύαζαν, προκαλοῦσαν.
.             Τὸ τέρας τῆς κολάσεως θριάμβευε.
.             Δὲν ἔβλεπε. Δὲν καταλάβαινε ὅτι ἦταν ἤδη περικυκλωμένο.
.           Κι αὐτὸ καὶ ὅλη ἡ στρατιὰ τῶν δαιμόνων του.
.             Λίγες μόνο ὧρες βάσταξαν οἱ πανηγυρισμοί του. Ἔπειτα ἔνιωσε τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου νὰ σείονται. Οἱ πύλες τῆς ὑψίστης ἀσφαλείας φυλακῆς, ποὺ εἶχε ἐμπήξει στὰ ἔγκατα τοῦ Ἅδη συντρίφτηκαν παταγωδῶς. Οἱ ἀπὸ αἰώνων φυλακισμένοι του ἐλευθερώθηκαν. Τὸ στράτευμά του αἰχμαλωτίσθηκε.
.             Καὶ τώρα– 40 μέρες μετὰ τὴν ὁλοκληρωτικὴ συντριβή του– ὁ ἴδιος καὶ ὅλος ὁ στρατός του σύρονται αἰχμάλωτοι ἀπὸ τὸν μεγάλο ἐλευθερωτή.
.             Τώρα ὁ ἐλευθερωτὴς ἀνεβαίνει θριαμβευτής. Ἀφοῦ κατέβηκε πρῶτα «εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς»,«ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν»· συνέλαβε αἰχμαλώτους τοὺς τυράννους τῶν πλασμάτων του καὶ τώρα σέρνοντάς τους ἀνεβαίνει «εἰς ὕψος» (Ἐφ. δ´ 8)· ἀνεβαίνει στὸ θεϊκό Του ὕψος. Σ’ ἐκεῖνο ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατέβηκε, γιὰ νὰ ἀναστήσει τὸν κόσμο.
.             Ἀλλὰ τώρα δὲν ἀνεβαίνει οὔτε ἔτσι, ὅπως κατέβηκε, οὔτε μόνος.
.             Κατέβηκε ὡς Θεός. Ἀνεβαίνει ὡς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Θὰ εἶναι γιὰ πάντα στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός, ἀλλὰ πλέον καὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση του, δοξασμένη, τεθεωμένη, ὑπέρλαμπρη.
.             Κατέβηκε μόνος. Ἀνεβαίνει μὲ δύο ὁμάδες αἰχμαλώτων. Μία ἀποτελοῦν οἱ ἐχθροί του, αὐτοὶ τοὺς ὁποίους συνέλαβε στὰ τάρταρα τοῦ Ἅδη καὶ τώρα τοὺς ἔχει καὶ ὡς ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία του. Καὶ ὡς ἄνθρωπος! Αὐτὸ ἔχει σημασία. Διότι ὡς θεὸς πάντα τοὺς εἶχε ὑπὸ τὴν κυριαρχία του.
.             Τὴν δεύτερη ὁμάδα αἰχμαλώτων τὴν ἀποτελοῦν οἱ αἰχμάλωτοι τῆς ἀγάπης του. Αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν δαιμονικὴ κυριαρχία καὶ τώρα Τὸν ἀγαποῦν μὲ πάθος. Αἰχμάλωτοι καὶ αὐτοί. Ἀλλὰ ὄχι δεμένοι μὲ ἁλυσίδες ἀνίκητης ἐξουσίας. Δεμένοι μᾶλλον μὲ ἀκατάληπτους δεσμοὺς αἰωνίας εὐγνώμονος ἀγάπης.
.             Ὅταν κατέβηκε στὸν Ἅδη, σείστηκαν τὰ κατοχθόνια. Τώρα ποὺ ἀνεβαίνει στὸν πατρικὸ θρόνο σείεται τὸ σύμπαν! Ὁ προφήτης τὸ περιέγραψε μὲ εἰκόνα ἐκπληκτική. Εἶδε τὶς οὐράνιες δυνάμεις τῶν ἀγγέλων ἔκθαμβες νὰ ἀναφωνοῦν: «Τίς οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ Ἐδώμ;» (Ἠσ. ξγ´ [63] 1)· ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει καταφθάσει ἀπὸ τὸν κάτω κόσμο τῶν ἀνθρώπων;
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑρμηνεία ποὺ δίνει ἡ Ἐκκλησία μας στὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ προφήτου Ἠσαΐα, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ τοποθέτησε στὰ ἀναγνώσματα τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως. Καὶ ἐφαρμόζει στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου τὰ ἑπόμενα προφητικὰ λόγια: «διατί σου ἐρυθρὰ τὰ ἱμάτια καὶ τὰ ἐνδύματά σου ὡς ἀπὸ πατητοῦ ληνοῦ;». Οἱ ἄγγελοι ἐξακολουθοῦν νὰ ἀποροῦν βλέποντας τὸν Κύριο νὰ ἀνέρχεται. Καὶ γεμάτοι θάμβος ρωτοῦν: γιατί εἶναι κόκκινα τὰ ἱμάτιά σου καὶ τὰ ἐνδύματά σου σὰν νὰ πάτησες σταφύλια;
.             Βλέπουν κατὰ κάποιον τρόπο τὰ αἵματα τῆς θυσίας του. Τὸν βλέπουν νὰ ἀνεβαίνει καὶ αἱματωμένος. Ἐλευθερωτὴς μὲ τὸ αἷμα Του τῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες αἰχμαλώτων.
.             Αἰχμάλωτοι καὶ ἐμεῖς τῆς ἀγάπης σου, μεγάλε Ἐλευθερωτή! Μᾶς συνέλαβες γιὰ πάντα στὰ δίχτυα τῆς μέχρι θανάτου ἀγάπης Σου.
.             Δὲν μᾶς τρομάζουν οἱ λυσσαλέες ἐπιθέσεις τοῦ κακοῦ. Δὲν μᾶς πτοοῦν οἱ ἀπειλές, οἱ εἰρωνεῖες, οἱ χλευασμοί, τὸ μίσος τῶν ἐχθρῶν Σου.
.             Διότι αὐτὰ εἶναι σκόνη ποὺ τὴν σκορπίζει ὁ ἄνεμος. Ἐσὺ εἶσαι αἰώνιος. Εἶσαι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἡ ἄπειρη χαρά, ἡ ἀτέλειωτη εὐτυχία, τὸ ὑπέρλαμπρο φῶς, ἡ ἄσβεστη φλόγα τοῦ κόσμου.
.             Ἐσὺ εἶσαι τὸ πᾶν!

Σχολιάστε

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Ἡ χαρὰ ἡ μεγάλη τῆς Ἀναλήψεως

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2134, 01.06.16

.                Ἀνάληψη. Ἡ μεγάλη καὶ λαμπρὴ δεσποτικὴ ἑορτὴ τοῦ Κυρίου μας. Τὴν πανηγυρίζουμε μὲ ὕμνους τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα μετὰ τὴν Ἀνάσταση. Τὴν περιμένουμε μὲ λαχτάρα κάθε χρόνο. Γιὰ νὰ πορευθοῦμε μὲ τοὺς ἁγίους μαθητὲς στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Γιατὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἀπηύθυνε στοὺς μαθητές Του τὶς τελευταῖες Του ὑποθῆκες, «ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Ὑψώθηκε καὶ χάθηκε ἀπὸ τοὺς χοϊκοὺς ὀφθαλμούς τους. Θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ζωγραφισθεῖ στὰ πρόσωπα τῶν ὀρφανεμένων μαθητῶν θλίψη καὶ ὀδύνη. Συνέβη ὅμως τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ὅμως μᾶς διασώζει εἴδηση θαυμαστή, ὅτι οἱ μαθητὲς «ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης» (Λουκ. κδ΄ [24] 52). Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ μεγάλη χαρά;
.                Πρῶτα χαροποίησε τοὺς μαθητὲς ἡ δό­­ξα τοῦ θείου Διδασκάλου τους. Καθὼς Τὸν ἔβλεπαν μὲ τέτοια μεγαλοπρέπεια μέσα σὲ σύννεφο τυλιγμένο, καὶ μὲ συνοδεία λαμπρῶν Ἀγγέλων νὰ ἀνέρχεται στὰ ἄνω βασίλεια δοξασμένος, πίστεψαν ἀκράδαντα στὴ θεϊκή Του παντοδυναμία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Διδάσκαλός τους, εἶναι Θεός, κυρίαρχος τῶν πάντων. Ἑπομένως οἱ μαθητὲς χαίρονται γιὰ τὸν ἔν­δοξο θριαμβευτὴ καὶ νικητὴ Διδάσκαλο καὶ Θεό τους. Τώρα δὲν θὰ ὑποχωροῦν οὔτε θὰ δειλιάζουν μπροστὰ σὲ ἐχθροὺς βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες, οὔτε θὰ φοβοῦνται τοὺς πονηροὺς δαίμονες. Καὶ τὸν θάνατο τὸν φοβερὸ θὰ περιγελοῦν, γιατὶ ὁ ἔνδοξος Χριστὸς τὰ νίκησε ὅλα. Καὶ θὰ εἶναι μαζί τους. Καὶ θὰ τοὺς ἐνισχύει. Καὶ τὶς δικές Του νίκες θὰ τὶς χαρίζει σ’ αὐτοὺς καὶ σὲ ὅλους τοὺς δικούς Του ἀκολούθους. Καὶ θὰ τοὺς δοξάζει ὁ Κύριος ὄχι μόνο στὴ γῆ αὐτὴ ἀλλὰ καὶ στὸν οὐρανό. Γιατὶ ὁ ἀναληφθεὶς Κύριος «συνεζωοποίησε… συνήγειρε καὶ συνεκάθισε» στὸ θρόνο τοῦ οὐρανίου Του Πατρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση (Ἐφ. β΄ 5-6). Καὶ ἐκεῖ στὸν Παράδεισο κάθε πιστὸς ποὺ θὰ θελήσει νὰ ζήσει τὸν θεάρεστο βίο, θὰ ἀ­παστράπτει μὲ δόξα ἀθάνατη καὶ κάλλος ἐκτυφλωτικό.
.                Ὑπάρχει ὅμως καὶ δεύτερος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ μαθητὲς δοκιμάζουν χαρὰ μεγάλη. Εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ ἀναληφθέν­τος Κυρίου. «Καὶ ἐγένετο», μᾶς λέει ὁ ἅγιος εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, «ἐν τῷ εὐ­λογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ’ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν» (Λουκ. κδ΄ [24] 51). Ἄνοιξε ὁ Κύριος τὰ ἄχραντα χέρια Του ποὺ εἶχαν ἀποτυπωμένα τὰ σημάδια τῆς θυσίας Του. Καὶ δὲν εὐλόγησε ἁπλῶς μιὰ στιγμὴ τοὺς μαθητές Του, ἀλλά, καθὼς ἀνέβαινε, συνεχῶς τοὺς εὐλογοῦσε. Καὶ μὲ τὴ στάση αὐτὴ τῆς διαρκοῦς καὶ παρατεταμένης εὐλογίας ἀ­νέ­βαινε, ἕως ὅτου ἔσβησε καὶ χάθηκε ἀπὸ τὰ μάτια τους. Καὶ αὐτοὶ ἀπέμειναν νὰ κοιτάζουν ἔκθαμβοι τὴ μεγαλειώδη εἰκόνα τῆς τελευταίας πράξεως τοῦ ἀγαπημένου Διδασκάλου τους. Τί αἴσθηση πλούσιας ἀγάπης! Ἀπολαμβάνουν οἱ μαθητὲς ἐκείνη τὴν ὥρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ μοναδικὴ ἀγάπη. Γνωρίζουν πολὺ καλὰ πόσο Τὸν εἶχαν πικράνει. Πόσες φορὲς εἶχαν ἐπιδείξει φιλοπρωτίες, εἶχαν φανερώσει φιλοδοξίες, εἶχαν ἐκδηλώσει ὀλιγοπιστίες, εἶχαν ἀθετήσει ὑποσχέσεις. Καὶ ὅμως ὁ Κύριος τοὺς ἀποχαιρετᾶ μὲ ἀγάπη!
.                Εἶναι σὰν νὰ τοὺς ἔλεγε: «Εἶμαι μαζί σας, δικός σας. Θὰ εὐλογῶ ὅλα σας τὰ βήματα. Καὶ τὰ δικά σας καὶ ὅλων ὅσοι θὰ πιστέψουν στὸ κήρυγμά σας καὶ θὰ θελήσουν νὰ μὲ ἀκολουθήσουν. Ὅλοι χωρᾶτε στὴ θεϊκή μου ἀγκάλη. Μὲ τὴν παντοδύναμη εὐλογία μου θὰ ἁπαλύνον­ται οἱ πόνοι σας καὶ θὰ στηρίζεσθε στοὺς πειρασμούς. Ἐδῶ στὰ ἀνοικτά μου χέρια βρίσκεται ἡ ἄκρα ἀγαθότητα καὶ ἡ ἄπειρη ἀγάπη μου. Ἡ χωρὶς ὅρια ἀγάπη. Προχωρεῖτε λοιπὸν μὲ θάρρος. Θὰ σᾶς εὐλογῶ πάντα καὶ ὅπου θὰ βρίσκεσθε, ʽʽἕως ἐσχάτου τῆς γῆςʼʼ» (βλ. Πράξ. α΄ 8).
.                Δύο μεγάλες χαρὲς ἀπήλαυσαν οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν τὴν ἡμέρα τῆς θείας Του Ἀναλήψεως: τὴν ὑπερκόσμια δόξα Του καὶ τὴ θεία εὐλογία Του.
.                Ἀπέμενε ὅμως καὶ μία ἀκόμη μεγαλύτερη χαρὰ ποὺ κατὰ τὴν ὑπόσχεσή Του ὁ ἀναληφθεὶς Κύριος θὰ χάριζε στοὺς μαθητές Του λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάληψή Του. Ποιὰ χαρά; Ὅτι δὲν θὰ τοὺς ἄφηνε μόνους. Τὴν πνευματική τους μοναξιὰ θὰ τὴν ἀνεπλήρωνε μὲ τὴν παρουσία τοῦ «ἄλλου Παρακλήτου», δηλαδὴ μὲ τὸ Παν­άγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο θὰ τοὺς ἀπέστελλε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιδ΄ [14] 16, ις΄ [16] 13). Αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ τοὺς ὑπενθύμιζε μὲ κρυστάλλινη διαύγεια ὅλες τὶς θεϊκὲς διδασκαλίες ποὺ εἶχαν ἀκούσει ἀπὸ τὸν Ἴδιο, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ τὶς κηρύττουν ἀνόθευτα καὶ νὰ τὶς ­καταγράφουν αὐθεντικά. Αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ τοὺς ἐνθουσίαζε στοὺς ἱεραποστολικοὺς ἀγῶνες τους καὶ θὰ ἐνεργοῦσε τὶς θαυμαστὲς ἀλλοιώσεις στὶς ψυ­χὲς τῶν ἀκροατῶν τους καὶ τὰ θαύμα­τα τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων μέσα στὴν Κιβωτὸ τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας! Ὅλα αὐτὰ πρα­γματοποιήθηκαν τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Καὶ συνε­χίσθηκαν καὶ συνεχίζον­ται μέσα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Πῶς νὰ μὴ χαίρονται λοιπὸν μὲ χαρὰ μεγάλη οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου;
.                Ἂς χαροῦμε κι ἐμεῖς μαζί τους. Γιατὶ μέσα στὴν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γευόμαστε καὶ ἐμεῖς τὶς ἴδιες χαρές, τὰ πανάκριβα δῶρα τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου: τὴν παντοδύναμη προστασία Του, τὴν πλούσια εὐλογία Του, τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τέλος τὸν δοξασμό μας μαζί Του στὸν Παράδεισο!

 

Σχολιάστε

ΘΑ ΕΛΘΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

Θὰ ἔλθει καὶ πάλι!

.             Γεμάτη δόξα καὶ θεϊκὸ μεγαλεῖο προβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας ἡ μεγάλη καὶ δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
.             Σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Κύριος, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε τὸ ἔργο Του ἐπὶ τῆς γῆς, ἀνεβαίνει στὸν οὐρανό.
.             «Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεός», ψάλλει πανηγυρικὰ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία στὸ Κοντάκιο τῆς ἑορτῆς.
.             Οἱ Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅσοι βρίσκονταν ἐκεῖ, παρατηροῦσαν μὲ θαυμασμὸ καὶ μὲ ἀπορία τὸ ἐξαίσιο αὐτὸ θέαμα.
.             Ξαφνικὰ δύο ἄγγελοι ἐμφανίζονται καὶ τοὺς ἀποσποῦν ἀπὸ τὴν ἐκστατική τους ἐνατένιση: «Τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ’ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν» (Πράξ. α´ 11). Γιατί στέκεσθε καὶ παρατηρεῖτε μὲ βλέμμα ἀκίνητο τὸν οὐρανό; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ποὺ ἀναλήφθηκε ἀπὸ ἀνάμεσά σας στὸν οὐρανό, θὰ ἔλθει καὶ πάλι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὅπως καὶ τώρα Τὸν εἴδατε νὰ πηγαίνει στὸν οὐρανό.
.             Τὰ λόγια αὐτὰ δίνουν δύναμη, παρηγοριὰ στοὺς Μαθητὲς ποὺ ζοῦσαν ἔντονα τὸν πόνο τοῦ ἀποχωρισμοῦ τοῦ ἀγαπημένου Διδασκάλου τους. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ τὴν παρήγορη αὐτὴ ὑπόσχεση ἐπιστρέφουν στὴν Ἱερουσαλὴμ «μετὰ χαρᾶς μεγάλης» (Λουκ. κδ´ 52).

    .             Θὰ ἔλθει καὶ πάλι!
.             Ἡ ἄνοδος τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν Ἀνάληψή Του συνδέεται ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους μὲ τὴν ἐπάνοδό Του κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία. Ἄνοδος ἔνδοξη καὶ ἐπάνοδος ἔνδοξη. Ἀνελήφθη ἐν δόξῃ μέσα στὴ νεφέλη καὶ θὰ ἐπανέλθει «ἐν νεφέλαις μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς». Μὲ τὸ ἀνθρώπινο τεθεωμένο σῶμα Του ποὺ θὰ φέρει πάντοτε τὰ σημάδια τοῦ Πάθους, τῆς λυτρωτικῆς θυσίας ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, μὲ τὸ ἴδιο δοξασμένο σῶμα θὰ ἐπανέλθει γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο.
.             Κατὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψη ἄγγελοι συνοδεύουν τὸν Κύριο, τὸν ποιητὴ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Καὶ τὴν ἐπάνοδό Του φωνὴ ἀρχαγγέλου καὶ σάλπιγγα Θεοῦ θὰ τὴν ἀναγγείλει, καὶ τότε ὄχι λίγοι ἀλλὰ μύριες μυριάδες ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων θὰ Τὸν συνοδεύουν. Αὐτὴ τὴ σπουδαία ἀλήθεια ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία δὲν παύει νὰ μᾶς τὴν ὑπενθυμίζει.
.             Ὁ Κύριος ἀνελήφθη ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο. Εἶναι μαζί μας, μᾶς ἐνισχύει, κυβερνάει τὶς τύχες τοῦ κόσμου ἀοράτως. Ὅμως κάποια μέρα θὰ ἐπανέλθει.
.             Θὰ ἔλθει καὶ πάλι! Εἶναι ἀλήθεια, τὸ γνωρίζουμε, τὸ ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας «πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς». Τὸ περιμένουμε;
.             Τί χαρά, τί εὐλογία! Ἀγαλλίαση γιὰ τοὺς πιστούς, γιὰ τοὺς δικαίους, τοὺς Ἁγίους ποὺ Τὸν περιμένουν.
.             Θὰ σταματήσουν τὰ δάκρυα, τὰ βάσανα, οἱ θλίψεις. Θὰ πάρουν τέλος οἱ ἀδικίες καὶ οἱ πόνοι αὐτῆς τῆς ζωῆς.
.             Δὲν εἴμαστε παρόντες στὴν Ἀνάληψή Του, θὰ βρεθοῦμε στὴν ἐπάνοδό Του, θὰ Τὸν δοῦμε, θὰ Τὸν ἀκούσουμε. Μακάρι νὰ μᾶς κρίνει καὶ ἀξίους τῆς Βασιλείας Του, ὥστε νὰ εἴμαστε «πάντοτε σὺν Κυρίῳ» (Α΄ Θεσ. δ´ 17)· νὰ εἴμαστε γιὰ πάντα μαζί Του στὴν αἰώνια Βασιλεία Του.

ΠΗΓΗ: osotir.org

Σχολιάστε