Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ἀνάληψη

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου)

νάληψη το Κυρίου

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Ἡ Ἀνάληψη, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν Ἀνάσταση, εἶναι μία δεσποτικὴ ἑορτή. Εἶναι ἀμέσως μετὰ τὸδιάστημα τῶν σαράντα ἡμερῶν, ποὺ ὁ Κύριος ἐμφανιζόταν συχνὰ στοὺς μαθητές του. Στὸ διάστημα αὐτὸ ὁ Κύριος, μὲ τὶς συνεχεῖς ἐμφανίσεις Τοῦ ἀλλὰ καὶ ἐξαφανίσεις Του, πρῶτον ἀποδεικνύει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεώς Του καὶ δεύτερον γυμνάζει πνευματικά τους μαθητές Του. Πρέπει οἱ μαθητές Του καὶ μελλοντικοὶ Ἀπόστολοι νὰ χειραφετηθοῦν ἀπὸ τὴ συνεχῆ σωματικὴ αἴσθηση καὶἀντίληψη τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς προετοιμάζει ὥστε νὰ Τὸν ἐπιζητοῦν μὲ τὰ πνευματικά τους μάτια στὸ ἑπόμενο διάστημα τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς πρὸς τὰ ἔθνη. Ἔτσι ἡ ἔνσαρκος παρουσία τοῦ Κυρίου στὴ γῆ, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴ γέννησή Του, ἐδῶ σταματᾶ. Ὅμως, ὁἔνσαρκος Κύριος θὰ ξαναφανεῖ. Τότε: “φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῶ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἳ φυλαὶτῆς γὴς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλής” (Ματθ. Κδ΄ 30). Μέχρι τότε οἱ πιστοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μαθαίνουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὴ διαρκῆ, ἀόρατη παρουσία Του, ὅπως ὁ Ἴδιος τόνισε: “καὶ ἰδοὺ ἐγὼμεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.” (Μτθ. κη΄20). Βεβαίως ἡ σωματικὴ παρουσία τοῦ Κυρίου δὲν ἐξέλιπε ἐντελῶς. Ἡ σωματική Του παρουσία, ποὺ ἀκόμη ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει ἕως τῆς συντελείας τοῦ κόσμου, εἶναι στὸ ἱερὸμυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Στὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο, ποὺ μεταβάλλονται σὲ σῶμα καὶ αἷμα Κυρίου. Ἔτσι ὁ πιστὸς μπορεῖ νὰ δεχθεῖτὸν Κύριο μέσα του καὶ Ἐκεῖνος νὰ εἰσέλθει μέχρι καὶ τὸ τελευταῖο του κύτταρο, νὰ εἰσδύσει στὴν οὐσία τῆς ὕπαρξής του, καὶ ἐν τέλει ὁ δεχόμενος τὸν Κύριον νὰ θεωθεῖ.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ, ὁ Κύριος ὁδήγησε τοὺς μαθητές Του πρὸς τὸ δρόμο τῆς Βηθανίας καὶ τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Ἐκεῖ, ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια Του, τοὺς εὐλόγησε (Λουκ. κδ΄50). Ἔτσι, “ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογειν αὐτὸν αὐτούς, διέστη ἀπ’ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης” (Λουκ. κδ΄51-51). Ἀλλὰ πς νελήφθη; Κα μ τν νθρώπινή Του φύση! τσι τν νθρώπινή Του φύση, τν νωμένη μ τ Θεία Του πόσταση, πο τν νωσε χωρίστως, τρέπτως, συγχύτως κα διαιρέτως, τν πρε κα τν τοποθέτησε πάνω π γγέλους καρχαγγέλους, ψηλότερα π Χερουβεμ κα Σεραφείμ, δίπλα στ θρόνο το Θεο Πατέρα. Μ πλ λόγια Κύριος θέωσε κα τν νθρώπινη φύση Του, δίνοντάς μας μία ἰδέα γιὰ τὸ πῶς θὰ εἶναι τὰ σώματα τῶν ἀναστημένων πιστῶν κατὰ τὴν Δευτέρα τοῦ Κυρίου Παρουσία.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ἀξίζει νὰ τονιστεῖ πὼς ἡ Ἀνάληψη ὁδηγεῖ στὴν Πεντηκοστή, τὴ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Κι αὐτὸδιότι ὁ Κύριος εἶχε ὑποσχεθεῖ, πρὶν τὴν Ἀνάληψή Του, ὅτι θὰ τοὺς ἔστελνε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πράγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε δέκα ἡμέρες ἀργότερα. Ὁ Κύριος Ἰησοῦ Χριστὸς ἀνῆλθε στοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε τὸ ἀνθρώπινο γένος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του. Μπορεῖ νὰ κάθισε στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ (Μάρκ. Ιϛ´ 19), στοὺς οὐρανούς, ὅμως ἡ παρουσία Του ἐκτείνεται ὡς τὴ γῆ καὶ ὡς τὰἔσχατα τῆς δημιουργίας. Ἄφησε στὴ γῆ τὴν Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία εἶναι τὸ ἴδιο τὸ ἀναστημένο, ἀφθαρτοποιημένο καὶ θεωμένο σῶμα Του, γιὰ νὰ εἶναι τὸ μέσον της σωτηρίας ὅλων τῶν πιστῶν ἀνθρώπινων προσώπων. Νοητὴ ψυχὴ τοῦ σώματός Του, τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή, εἶναι ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας (Ἰωάν. ιε΄26), ὁ ὁποῖος ἐπεδήμησε (ἦρθε καὶ ἐγκαταστάθηκε) κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς σὲ αὐτό, γιὰ νὰ παραμείνει ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου.

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ: Κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως, πραγματοποιήθηκε ἐμπράκτως ἡ συμφιλίωση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Διαλύθηκε ἡ παλιὰ ἔχθρα, τελείωσε ὁ μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αὐτὸ συνέβαινε πρὶν ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὄχι ἐπειδὴ μισοῦσε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἐπιδείκνυε ἀδιαφορία καὶ ἀχαριστία. Καὶ τώρα, ἡ ἀλλαγὴ δὲν ἔγινε ἐξ αἰτίας ἀνθρωπίνων κατορθωμάτων ἢ ἀλλαγῆς στάσης καὶ συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ λόγῳ τῆς ἀπροσμέτρητης ἀγάπης καὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ Θεοῦ. ὉἸωάννης ὁ Χρυσόστομος προσθέτει: “Τώρα στὴν Ἀνάληψη, ἐμεῖς ποὺ δὲν ἤμασταν ἄξιοι νὰ κατοικοῦμε στὸν παράδεισο, (…) ἐμεῖς οἱἀνάξιοι, ἀνεβαίνουμε στὸν οὐρανό. Τὰ χερουβίμ, παλαιά, φυλάγαν τον παράδεισο γιὰ νὰ μὴν μποῦμε ξανὰ καὶ τώρα ἐμεῖς τὰὑπερβαίνουμε. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἔτυχε τιμῆς ποὺ δὲν ἔτυχε ἡ φύση τῶν ἀγγέλων. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Δὲν ἔγινε ἄγγελος. Ἑνώθηκε μόνο μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Καὶ οἱ ἄγγελοι δὲν ζηλεύουν, ἀντίθετα χαίρονται, διότι χαρὰ τῶν ἀγγέλων εἶναι ἡ προκοπή μας καὶ πόνος τους ἡ ἐξαθλίωσή μας.”

Ο ΜΕΣΙΤΗΣ ΚΥΡΙΟΣ: Γιὰ τὴν ἀλλαγὴ αὐτὴ ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στὸν Χριστό. Αὐτὸς ὁ Ἴδιος, κι ὄχι κάποιος ἄγγελος, ἔγινε μεσίτης. Ὁ Θεὸς ἦταν ὀργισμένος μέ μας καὶ ἐμεῖς τὸν μισούσαμε. Καὶ μᾶς συμφιλίωσε ὁ Υἱός Του. Μᾶς συμφιλίωσε δεχόμενος τὴν τιμωρία ποὺἔπρεπε νὰ ἐπιβάλει σέ μας. “Εξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπὲρ ἠμῶν κατάρα” (Γαλ. γ΄ 13). Δέχτηκε τὴν τιμωρία τοῦ οὐρανοῦ, δέχτηκε καὶ τὶς προσβολὲς τῶν ἀνθρώπων. “Οι ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ’ ἐμέ” (Ψάλμ. ΞΗ´10). Πολλὲς φορὲς μιλοῦμε γιὰ τὴ μεσιτεία τῆς Παναγίας καὶ τῶν ἁγίων ξεχνώντας ὅτι μεσίτης πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς ἁγίους εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ὡς ἄνθρωπος συνεχῶς μεσιτεύει γιὰ μᾶς τοὺς ἐλεεινοὺς ἀδελφούς Του. Ὅπως ἀκριβῶς παίρνουμε κάτι ἀπὸ τὴ σοδειά μας καὶ τὸπροσφέρουμε στὸ Θεό, γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσουμε καὶ νὰ εὐλογήσει ὅλη τὴ σοδειά μας, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ὁ Χριστὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ προσέλαβε στὴ μήτρα τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας τὴν κάνει προσφορὰ στὸν Θεό, γιὰ νὰ εὐλογηθεῖ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀκόμη προσθέτει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: “Ἐνῶ πλαστήκαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή Του, ὁ ἄνθρωπος δὲν πρόσεξε καὶὡμοιώθη τοῖς κτήνεσι. Τὸ νὰ σέρνεται ἕνα φίδι εἶναι φυσικό, τὸ νὰ σέρνεται, ὅμως, ἕνας ἀετὸς εἶναι ἐσχάτη κατάπτωση. Μερικὲς φορές, ὁ ἄνθρωπος γίνεται χειρότερος τῶν ζώων. Ἔτσι ὁ Ἠσαΐας λέγει, «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τὴν φάτνη τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραήλ, δέ, ἐμὲ οὐκ ἔγνω» (Ἠσ. α΄ 3) … Γιὰ νὰ μᾶς συνετίσει ὁ Κύριός μας, βάζει διδασκάλους τὰ ἔντομα. «Πορεύθητι πρὸς τὸν μύρμηγκα, καὶ ζήλωσον τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ» (Παροιμ. ϛ΄6). Ἐμεῖς οἱ κατώτεροι τῶν ζώων, τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου, μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦΧριστοῦ γίναμε ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους” (Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος)

,

Σχολιάστε

Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ («Ἐκεῖ, στούς οὐρανούς, περιμένει τούς ἀδελφούς Του».)

Ἡ ἄλλη διάσταση

Στέργιος Ν. Σάκκος

.                  Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως τό δείχνει ἡ Καινή Διαθήκη καί μάλιστα οἱ ἐπιστολές τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἡ θεολογία ἀποτελεῖ τή ρίζα καί τό θεμέλιο τῆς πράξεως. Διαφορετικά, ἡ θεολογία ἐκφυλίζεται σ᾿ ἕνα στεγνό καί ἄχρηστο σύστημα ἰδεῶν, ἐνῶ ἡ πράξη χάνει τό βάθος καί τήν οὐσία της, καταντᾶ τύπος καί, ὄχι σπάνια, αἱρετικός ἀκτιβισμός. Μ᾿ αὐτή τήν προοπτική εἶναι χρήσιμο καί ἀναγκαῖο τίς μέρες αὐτές, πού γιορτάζουμε τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, νά σκύψουμε στή θεολογία αὐτῆς τῆς κατεξοχήν θεολογικῆς γιορτῆς. Τό «θαυμαστόν καί μέγα» τοῦτο γεγονός σηματοδοτεῖ τό τέλος τῆς ἐπίγειας δράσεως τοῦ Ἰησοῦ καί συγχρόνως συνοψίζει τή θεολογία ὅλων τῶν γεγονότων τῆς θείας οἰκονομίας.
.                   Ἐπιβεβαιώνει τόν Εὐαγγελισμό καί τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου: Τό ἀνθρώπινο σῶμα, τό ὁποῖο τότε ἑνωμένο μέ τή θεία φύση συνελήφθη ἐν Πνεύματι ἁγίῳ στή μήτρα τῆς Παναγίας μας καί γεννήθηκε στή φάτνη τῆς Βηθλεέμ, αὐτό τό ἴδιο ἀναλαμβάνεται τώρα στούς οὐρανούς.
.                   Διευρύνει τήν Μεταμόρφωση: Τή θεϊκή δόξα τοῦ Θεανθρώπου, πού ἀξιώθηκαν νά δοῦν οἱ τρεῖς μαθητές στό ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως, τήν ἀτενίζουν στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν ὅλοι οἱ μαθητές. Μπαίνουν στή διάσταση τῆς πνευματικῆς συχνότητας καί βλέπουν τόν Θεό μέ τά μάτια τους!
.                   Ἐπιμαρτυρεῖ τήν Ἀνάσταση: Εἶναι μιά ἐπίσημη -ἡ τελευταία στή διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν- ἐμφάνιση τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ.
.                  Προετοιμάζει τήν Πεντηκοστή: Ἀνεβαίνοντας στά οὐράνια, τό σῶμα τοῦ Κυρίου ἐγκαινιάζει τή γέφυρα μεταξύ γῆς καί οὐρανοῦ, ὥστε νά κατεβεῖ στή γῆ ὁ Παράκλητος κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.
.                  Προαναγγέλλει τήν Δευτέρα Παρουσία: Οἱ ἄγγελοι διαμηνύουν στούς μαθητές τήν παρήγορη ὑπόσχεση: «οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὶν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν» (Πράξ. 1,11). Ὁ Θεός δέν περιορίζεται ἀπό τόν δικό μας χωροχρόνο. Ἔτσι, τήν ὥρα πού ἀπομακρύνεται ἀπό τά μάτια τῶν μαθητῶν του ὁ Κύριος εἶναι ἐπίσης «ὁ ἐρχόμενος» (Β΄ Ἰω. 7). Κι αὐτή ἡ προσμονή του γλυκαίνει τήν ἔμπονη πορεία τῶν δικῶν του σ᾿ αὐτή τή γῆ. Δίνει ἄλλη διάσταση στή ζωή τους.
.                  Ἡ θεολογία τῆς Ἀναλήψεως, ὅπως διδάσκεται στά κείμενα τῆς ἁγίας Γραφῆς, ὑπερβαίνει τήν ἐμπειρία τῶν αἰσθήσεων καί εἰσάγει στόν ἀπρόσιτο χῶρο τοῦ μυστηρίου. Γι᾿ αὐτό καί τόν σίγουρο τρόπο προσεγγίσεως τῆς Ἀναλήψεως προσφέρουν τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐπενδύονται καί νοηματοδοτοῦνται ἀπ᾿ αὐτό τό γεγονός. Ἐνδεικτικά θά ἀναφερθῶ σέ δύο μυστήρια.
.                   Τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, ἡ ἀφετηρία τῆς πνευματικῆς μας ἀναγεννήσεως, ἀντλεῖ τήν ἀναγεννητική του δύναμη ἀπό τή λυτρωτική θυσία τοῦ Κυρίου, τῆς ὁποίας ἡ ἔκπαγλη δόξα καταδεικνύεται στό γεγονός τῆς θείας Ἀναλήψεως. Μέ τίς πληγές τοῦ μαρτυρίου του στό ἀνθρώπινο σῶμα ἀλλά καί μέ τή θεϊκή του λαμπρότητα ὁ Κύριος ἀνελήφθη, ἀνοίγοντας γιά μᾶς τό δρόμο πού ἡ πτώση εἶχε καταστήσει ἀπροσπέλαστο. Κανείς ἄλλος δέν εἶχε αὐτή τή δύναμη, διότι «οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω 3,13).
.                  Ἡ σταθερότητα καί ἡ αὔξηση τῶν πιστῶν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐξασφαλίζεται μέ τή μετοχή τους στό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Κυρίου στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Τό σῶμα Χριστοῦ πού κοινωνοῦμε μᾶς προετοιμάζει γιά τή δική μας ἄνοδο στόν οὐρανό. Μ’ αὐτή τή βεβαιότητα δέεται ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Μεταφραστής: «Ὁ τῇ ἐνδόξῳ σου Ἀναλήψει τῆς σαρκός θεώσας τό πρόσλημμα καί τοῦτο τῇ δεξιᾷ καθέδρᾳ τιμήσας τοῦ Πατρός, ἀξίωσόν με, διά τῆς τῶν ἁγίων σου μυστηρίων μεταλήψεως τῆς δεξιᾶς μερίδος τῶν σῳζομένων τυχεῖν».
.             Τό ἀναλημμένο σῶμα τοῦ Ἰησοῦ κατατέθηκε στόν οὐρανό ὡς ἀδαπάνητο συνάλλαγμα, ἐγγύηση καί θησαυρός τῆς Ἐκκλησίας, πού περπατᾶ ἀκόμα στή γῆ, ἀλλά φέρεται μέ μία δυναμική φορά πρός τά ἄνω, στό θρίαμβο τοῦ οὐρανοῦ. Ἀναγεννημένο καί ἑνωμένο μέ τόν Κύριο τό ἀνθρώπινο γένος «συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφ 2,6) μαζί μέ τόν Χριστό, γράφει στούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Θεωρεῖ ὡς γεγονός συντελεσμένο τήν ἐγκατάσταση τῶν πιστῶν στόν οὐρανό καί τό συνδοξασμό τους μέ τόν Ἰησοῦ. Καί εἶναι! Ὅταν ἀπό ἕνα χαρμάνι παίρνουμε ἕνα δεῖγμα, ἐνυπάρχουν σ᾿ αὐτό τά στοιχεῖα ὅλου τοῦ ὑλικοῦ ἀπό τό ὁποῖο προέρχεται τό δεῖγμα. Ἔτσι, στό ἔνδοξο σῶμα τοῦ θεανθρώπου Κυρίου, πού ἤδη βρίσκεται στή δόξα τοῦ οὐρανοῦ, ἐνυπάρχει ὅλο τό ἀνθρώπινο φύραμα, ἡ ἀνθρώπινη φύση. Οἱ ἰδιότητες τοῦ ἀναληφθέντος Χριστοῦ κι ἡ θεϊκή του δόξα ἀντανακλοῦν σ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους, τώρα σκιωδῶς καί διά τῆς πίστεως, κατά τή Δευτέρα Παρουσία του ὁλοκληρωτικά καί «δι᾿ εἴδους», πραγματικά.
.                  «Σήμερον (δηλ. κατά τήν Ἀνάληψη) καταλλαγαί (=συμφιλίωση) τῷ Θεῷ πρός τό τῶν ἀνθρώπων γεγόνασι γένος… Οἱ τῆς γῆς ἀνάξιοι φανέντες (δηλ. οἱ ἄνθρωποι) εἰς τόν οὐρανόν ἀνήχθημεν (=ἀνυψωθήκαμε)». Μ᾿ αὐτές τίς σύντομες ἀλλά τόσο μεστές φράσεις προσδιορίζει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος τήν πρακτική διάσταση τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, τήν προσφορά της στό ἀνθρώπινο γένος.
.                Σέ μιά ἐποχή ὑλοκρατίας καί ὑλοφροσύνης, σέ ἕναν κόσμο πού ἀσφυκτιᾶ αὐτοπεριοριζόμενος στόν στενό ὁρίζοντα τῶν ἐνδογήινων ἐπιδιώξεών του, ὁ σημερινός ἄνθρωπος αἰσθάνεται τραγικός δεσμώτης, ἀνασφαλής καί ἀβέβαιος ἀκόμη καί μές στόν χρυσό πύργο τοῦ εὐδαιμονισμοῦ του. Πνίγεται μέσα στά ἴδια τά ἀγαθά, τά ὁποῖα ζητᾶ νά κατακτήσει. Ἀναγκαιότητα ἀνυπέρθετη γιά τή συνέχεια τῆς ζωῆς του ἡ ἐπιστροφή «εἰς τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν». Ἐκεῖ ἁπλώνεται φωτεινός ὁρίζοντας καί παρακλητική βεβαιότητα ἐγγίζει τήν κουρασμένη ψυχή. Ἐκεῖ διανοίγεται τό ἀδιέξοδο, προσφέρεται ἡ κατακόρυφη διέξοδος, ἡ ἄλλη διάσταση, πού τείνει πρός τήν πραγματική πατρίδα μας, τόν οὐρανό. Τό πανάγιο χέρι τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ, καθώς ἀναλαμβάνεται στούς οὐρανούς, εὐλογεῖ αὐτούς πού ἀφήνει στή γῆ, ὑπογράφει τό συμβόλαιο τῆς εἰρήνης πρός τόν Πατέρα, τή διαθήκη τῆς αἰώνιας ἀγάπης πρός τούς ἀδελφούς του. Κι εἶναι σάν νά τούς γνέφει ὅτι ἐκεῖ, στούς οὐρανούς, τούς περιμένει κι αὐτούς.

 

ΠΗΓΗ: apolytrosis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ τῆς ΕΟΡΤΗΣ τῆς ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Περ τς ορτς τς ναλήψεως

το Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

   .         Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως εἶναι Δεσποτικὴ κινητὴ ἑορτή, ἡ ὁποία ἑορτάζεται σαράντα ἡμέρες μετὰ τὸ Πάσχα, πάντοτε ἡμέρα Πέμπτη. Ἀρχικά, ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως συνεορταζόταν μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἀποτελοῦσαν, δηλαδή, μία ἑνιαία ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ στοὺς οὐρανούς, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, καὶ τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν κόσμο, τῆς ὁλοκληρώσεως δηλαδὴ τῆς Θείας Ἐπιφανείας, κατ’ ἀναλογίαν τοῦ ἑνιαίου ἑορτασμοῦ Χριστουγέννων καὶ Θεοφανείων, τῆς Θείας Ἐπιφανείας, στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία. Στὴν ἑνιαία ἑορτὴ Χριστουγέννων καὶ Θεοφανείων ἑορταζόταν ἡ ἀρχὴ τῆς ἐν σαρκὶ παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο καὶ στὴν ἑνιαία ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως καὶ Πεντηκοστῆς ἑορταζόταν ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐν σαρκὶ παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο.
.         Πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ἡ ἔμφαση στὶς συγκεκριμένες ἑορτὲς δὲν εἶναι τόσο στὴ χρονικὴ καὶ ἱστορικὴ ἀκρίβεια τοῦ ἑορτασμοῦ, ὅσο στὴ θεολογικὴ σημασία του, κάτι ποὺ φαίνεται καὶ στὴν ὑμνολογία τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως. Ὁ συνεορτασμὸς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Πεντηκοστῆς μαρτυρεῖται μέχρι καὶ τὰ τέλη τοῦ τετάρτου αἰῶνος, ὁπότε καὶ ἀρχίζει ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἑορτῶν.
.         Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοποθετεῖται μέσα στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ πρῶτο ἰδιόμελο τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τὸ διατυπώνει θαυμάσια: «Ἐτέχθης ὡς αὐτὸς ἠθέλησας· ἐφάνης, ὡς αὐτὸς ἠβουλήθης· ἔπαθες σαρκὶ ὁ Θεὸς ἡμῶν· ἐκ νεκρῶν ἀνέστης, πατήσας τὸν θάνατον· ἀνελήφθης ἐν δόξῃ ὁ τὰ σύμπαντα πληρῶν· καὶ ἀπέστειλας ἡμῖν Πνεῦμα θεῖον, τοῦ ἀνυμνεῖν καὶ δοξάζειν σου τὴν θεότητα». Ἡ σωτηριολογικὴ αὐτὴ διάσταση τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως δείχνεται καθαρὰ καὶ ἀπὸ τὸ τέταρτο τροπάριο τῆς τρίτης ὠδῆς, τὸ ὁποῖο ἀναφέρει: «Τὴν φύσιν τῶν ἀνθρώπων Χριστέ, φθορᾷ πεσοῦσαν ἐξανέστησας, καὶ τῇ ἀνόδῳ σου ὕψωσας, καὶ σαυτῷ ἡμᾶς ἐδόξασας»· καὶ στὸ δεύτερο τροπάριο τῆς ἑβδόμης ὠδῆς: «Ἐπὶ τῶν ὤμων, Χριστέ, τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς, τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες».
.         Ἔπειτα ἡ διὰ τῆς Ἀναλήψεως ἔξοδος τοῦ Κυρίου στὸν οὐρανὸ ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμο βεβαιώνει καὶ τὴν ὕπαρξη μιᾶς ἄλλης, ἀπείρως ἀνωτέρας πραγματικότητος, ἡ ὁποία ἀναμένει τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ἄλλη αὐτὴ πραγματικότητα μᾶς ὑποδεικνύει τὸν ἀληθινὸ προορισμό μας, μᾶς διακηρύσσει ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ ἐπίγειος κόσμος εἶναι παροδικὸς καὶ πρόσκαιρος. Διὰ τῆς Ἀναλήψεως δηλώθηκε στὸν ἄνθρωπο ἡ σημασία τῆς οὐράνιας ἀρχῆς τῆς ζωῆς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ζεῖ κατὰ τὸ οὐράνιον πολίτευμα, θραύοντας βαθμηδὸν τὸν δεσμό του πρὸς ὅ,τι ἐδῶ τὸ ἁμαρτωλό. Ὁ Ἀπ. Παῦλος θὰ τονίσει: «Τὰ ἄνω φρονεῖτε» (Κολασ. 3,2) καὶ ὁ Χριστὸς ὁ ὁποῖος «ἀνελήφθη ἐν δόξῃ», ἐκεῖ, ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν. Ὁ Κύριος ἀνῆλθεν στοὺς οὐρανοὺς ὡς πρόδρομος δικός μας, ὡς μεσίτης ὑπὲρ ἡμῶν, ὡς παντοδύναμος.
.         Ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ὁριστικὴ ἐπιβεβαίωση καὶ τῆς δικῆς μας ἀνόδου κοντὰ στὸ Θεό, ἡ πραγμάτωση τοῦ ἀληθοῦς προορισμοῦ μας.

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

ΑΝΑΛΗΨΗ… ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΑΝΑΛΗΨΗ… ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

τῆς «Χριστ. Ἑστίας Λαμίας»

.               Α] Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας εἶναι Δεσποτικὴ Γιορτή.
Τὰ ἔχει ὅλα μέσα. Εἶναι ἕνα κέντημα.
Ἕνα στολίδι στὸν ἐτήσιο κύκλο τῶν Ἑορτῶν.
Ἔχει τὰ σημάδια τοῦ Πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ, ἔχει τὴν Ἀνάσταση, ἔχει τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἔχει τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ ἀναστημένο, ἄφθαρτο, ἔνδοξο καὶ τεθεωμένο Σῶμα Του, ἔχει τὴν ἐκ δεξιῶν καθέδρα, ἔχει τὴν προαναγγελία τῆς Πεντηκοστῆς, τὴν ἐπαγγελία – ὑπόσχεση γιὰ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, τὸ κήρυγμα στὰ ἔθνη καὶ τὴν πληροφορία τῆς Δευτέρας Παρουσίας …
Ἂν διαβάσει κάποιος τὰ ἱερὰ κείμενα τῶν Ἡμερῶν αὐτῶν, τὰ βλέπει ὅλα αὐτά…
«Ἐλᾶτε νὰ δεῖτε τὰ χέρια μου καὶ τὰ πόδια μου…», λέγει ὁ Χριστὸς στοὺς Μαθητές Του.
Ἰδοὺ ὁ Σταυρὸς τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ὄχι τὸ “κρέμασμα” ποὺ λένε οἱ Χιλιαστές…
“Ψηλαφεῖστε με…. Ἐγὼ εἶμαι…” λέγει ξανὰ καὶ τοὺς χαρίζει βεβαιότητα.
«Θυμάστε τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἐλάλησα σὲ σᾶς, ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλα ὅσα εἶπε ὁ Μωϋσῆς, οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ψαλμοὶ γιὰ μένα…
Ἰδοὺ ἡ Π. Διαθήκη καὶ ἡ Καινή… Προφητεία καὶ ἐπαλήθευση.
Καθίστε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ θὰ πάρετε δύναμη ἀπὸ ψηλὰ μὲ τὸ ἅγιο Πνεῦμα…
Εἶπαν καὶ οἱ Ἄγγελοι: «τί κοιτᾶτε ἄνδρες Γαλιλαῖοι; Ἔτσι ὅπως τὸν βλέπετε νὰ ἀνέρχεται, ἔτσι θὰ Τὸν δεῖτε καὶ νὰ κατέρχεται στὴ Δευτέρα Παρουσία…»
Μάλιστα τὴν Ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως ἔχουμε νέα δῶρα τῆς Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ: εὐλογία, χαρά, ἑνότητα καὶ διαρκῆ προσευχὴ καὶ δοξολογία τῶν μαθητῶν.
Ἀναμένεται λοιπὸν σὲ δέκα μέρες ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἡ δύναμη ἐξ ὕψους καὶ ἡ ἱεραποστολὴ στὰ ἔθνη, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.Κήρυγμα σὲ ὅλο τὸν κόσμο γιὰ μετάνοια καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν …

.              Β] Ἂς ὑποτεθεῖ λοιπὸν ὅτι ξεκινᾶμε τὸ κήρυγμα στὰ ἔθνη. Τί θὰ λέγαμε; Εἴμαστε τόσα χρόνια Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί… Τί θὰ θέλαμε νὰ μεταφέρουμε καὶ στοὺς ἄλλους λαοὺς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι;

Θὰ μπορούσαμε κατ᾽ ἀρχὰς νὰ μεταφέρουμε τὶς τέσσερις βασικὲς ἐντολὲς τῆς Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου: Ὅτι δὲν χρειάζεται οἱ ἄνθρωποι, οἱ νεοφώτιστοι χριστιανοί, νὰ περιτέμνονται καὶ νὰ φυλάττουν τὶς τυπικὲς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πίνουν αἷμα ζώων ἢ νὰ τρῶνε πνικτὰ ζῶα, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα δὲν ἔχει χυθεῖ καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πορνεύουν.

Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ τοὺς ποῦμε σὲ ἀναμετάδοση τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν Πνύκα: δηλαδή, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι προέρχονται ἀπὸ τὸ ἕνα πρωτόπλαστο ζεῦγος, δὲν ὑπάρχουν ἀνώτερες καὶ κατώτερες φυλές. Καὶ τὰ δικά τους σύνορα, τὶς ὁροθεσίες, καὶ τοὺς χώρους καὶ τοὺς χρόνους ὁ Θεὸς τὰ ἔβαλε ὅλα αὐτά, καὶ ὅτι πηγαίνουμε νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸν ἄγνωστο Θεό, ὁ ὁποῖος ἔστειλε στὴ Γῆ τὸν Υἱόν Του νὰ μᾶς διδάξει, νὰ μᾶς σώσει, νὰ μᾶς κρίνει στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Χρειαζόμαστε λοιπὸν μετάνοια. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι.

Κάτι ἀκόμα θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε: Δὲν σᾶς κάνουμε τὸν ἔξυπνο. Δὲν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τὴν ἀλήθεια. Μᾶς ἀποκαλύφθηκε, ὅταν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Πνευματικό μας Πατέρα, τὸν ἀπόστολο Παῦλο. «Ἡ σωτηρία προέρχεται ἐκ τῶν Ἰουδαίων». Σ᾽ αὐτοὺς μίλησε πρῶτα ὁ Θεός. Ἐκεῖ εἶναι ἡ ρίζα καὶ ἡ πηγή. Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἀπόστολοι Ἑβραῖοι ἦταν. Ἐμεῖς μετὰ μπολιαστήκαμε σ᾽ αὐτούς. Ὑπάρχει καὶ σήμερα τὸ λεῖμμα, οἱ Ἑβραῖοι κρυπτοχριστιανοί. Θὰ ἐπιστρέψουν κι αὐτοὶ κάποτε στὴν Ἐκκλησία. Τώρα μετὰ λύπης μας «δὲν τιμοῦν τὸν Υἱὸν καθὼς καὶ τὸν Πατέρα». Ἴσως περιμένουν κάποιον ἄλλον Μεσσία. Κρίμα. Ἂς τοὺς λυπηθεῖ ὁ Κύριος!

Ἐπίσης θὰ ποῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης… Δὲν κολλάει σὲ ἕνα λαό. Ὁ καθένας ποὺ θὰ πιστέψει καὶ θὰ ἐπικαλεσθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ βαπτισθεῖ καὶ θὰ εἰσέλθει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, θὰ σωθεῖ. «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἀπέστειλεν εἰς τὴν γῆν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

Ὁπωσδήποτε θὰ μαρτυρήσουμε καὶ τὴ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Πέτρος: «δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ ποὺ δόθηκε στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν οὐρανό, τὸν Οὐράνιο Πατέρα, παρὰ τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Τὸ φῶς τοῦ κόσμου.

«Μία πίστη ὑπάρχει, ἕνα Βάπτισμα, ἕνας Κύριος, μία Ἐκκλησία, ἐκτός τῆς ὁποίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία». Θρησκεῖες ὑπάρχουν ἀσφαλῶς πολλές, ὅπως καὶ ἀπόψεις καὶ συνειδήσεις καὶ προσπάθειες, καὶ καλοὶ ἄνθρωποι… Ἀλλὰ Μία Ἐκκλησία ὑπάρχει, ἕνα Εὐαγγέλιο, μία εἶναι ἡ Πίστις τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ἐφώτισε τὴν οἰκουμένην» καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο. Ὅλα τὰ ἄλλα καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, «ἦταν φῶτα, χίλια φῶτα, μὰ δὲν ἤτανε τὸ Φῶς».

Θὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀναλυτικά. Εἶναι ἡ Πίστη μας. Γράμμα – γράμμα, λέξη – λέξη. Θὰ τοὺς μάθουμε ἐπίσης νὰ κάνουν τὸν Σταυρό τους καὶ νὰ φορᾶνε σταυρό: ὅπλο, σύμβολο καὶ στολίδι, νὰ πετάξουν τὰ μάγια, καὶ θὰ ἑρμηνεύσουμε λεπτομερῶς τί γίνεται μέσα στὴ θεία Λειτουργία, ποὺ κατεβαίνει ὁ Θεὸς στὴ γῆ καὶ ἑνώνεται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Παλιὰ οἱ ψευδοθεοὶ ἔτρωγαν τὰ παιδιά τους… Ἐμεῖς «τρῶμε» τὸν Θεό μας. Κοινωνᾶμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Τέλος, θὰ τοὺς ποῦμε ὅτι δὲν εἶναι Ὀρφανοί. Ἔχουν Πατέρα τὸν Θεό. Ἔχουν μητέρα, τὴν Παναγία μας. Δὲν εἶναι μοναχοπαίδια καὶ ἀνάδελφοι, ἔχουν Πρωτότοκο ἀδελφὸ τὸν Χριστό, δὲν εἶναι μόνοι, ἔχουν φίλους τοὺς ἁγίους, εἶναι «συμπολίτες τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι του Θεοῦ», ἔχουν ὁ καθένας φύλακα ἄγγελο, δὲν εἶναι ἀποπαίδια καὶ ἀπόκληροι, ἀλλὰ «κληρονόμοι Θεοῦ συγκληρονόμοι Χριστοῦ». Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἔχυσε τὸ Αἷμα Του γιά μᾶς. Αὐτὸς μας σώζει μὲ τὴ θυσία Του, Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀναμάρτητος καὶ ὁ Θεάνθρωπος. Οἱ ἄλλοι, οἱ ἅγιοι Πάντες μᾶς σώζουν μὲ τὶς πρεσβεῖες τους.

 

 

Σχολιάστε

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 176-177

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

2. Ἡ φύση καί ἡ σημασία τῆς Ἀναλήψεως

.                α) Ἡ νέα διάσταση τῆς θεωμένης ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ: Ὁ Xριστός, ὡς Yἱός Θεοῦ (ἡ θεία φύση του) ἦταν πάντοτε «πανταχοῦ παρών». Kαί ὅταν τό ἄχραντο σῶμα του βρισκόταν στόν τάφο καί ἡ θεωμένη ψυχή του στόν Ἅδη, ἡ θεία φύση τοῦ Xριστοῦ ὑπῆρχε ἀμετακίνητη στόν χῶρο τῆς Ἁγίας Tριάδος, ὅπως τόσο παραστατικά περιγράφει τό μυστήριο αὐτό τό ὡραῖο ἀναστάσιμο τροπάριο: «Ἐν τάφῳ σωματικῶς, ἐν ᾍδου δὲ μετὰ ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δὲ μετὰ Ληστοῦ καὶ ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες Xριστέ, μετὰ Πατρὸς καὶ Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος»! Ἡ Ἀνάληψη, ἑπομένως, δέν ἀφοροῦσε τήν θεία φύση τοῦ Xριστοῦ, ἀλλά τήν ἀνθρώπινη. Ὁ Xριστός, λοιπόν ὡς ἄνθρωπος «ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς» (Mαρκ. ιϛ´ 19. Λουκ. κδ´ 51. Πραξ. α´ 9-11). Ἐκεῖνο πού μετακινήθηκε ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό ἦταν ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ.
.             Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ ἄρχισε νά ὑπάρχει σέ νέα διάσταση, ἄγνωστη στά δεδομένα τοῦ κόσμου τούτου. Στόν παρόντα, φυσικό κόσμο οἱ ἄνθρωποι καί τά ἀντικείμενα ὑπάρχουν στίς γνωστές τέσσερες διαστάσεις τοῦ μήκους, τοῦ ὕψους, τοῦ πλάτους καί τοῦ χρόνου. Ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ μέ τήν Ἀνάληψή του, εἰσῆλθε σέ μιά πέμπτη διάσταση, πιό πέρα καί ἔξω ἀπό τίς φυσικές διαστάσεις τῆς ὕπαρξης στόν κόσμο τοῦτο. Στό γεγονός αὐτό ἀναφέρεται τό Kοντάκιον τῆς Ἑορτῆς: «Tὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Xριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν. Oὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσι σε. Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ὑμῶν»!

.           β) Ἡ ὕψωση καί ὁ δοξασμός τῆς ἀνθρώπινης φύσης: Ἡ Ἀνάληψη τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἡ φυσική συνέπεια τῆς θέωσής της, ὅπως εἴπαμε. Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, εἶχε πιά ὁλοκληρώσει τό ἔργο τῆς ἀνάπλασης καί ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Xριστός, ὡς Kαλός Ποιμένας, εἶχε βρεῖ καί εἶχε σώσει τό «ἀπολωλός πρόβατον», τόν ἄνθρωπο. Ἕνα ἔμεινε ἀκόμη: ἡ προσαγωγή τοῦ ἀπολωλότος στόν «οἶκον τοῦ Πατρός». Aὐτό ἀκριβῶς ἔγινε μέ τήν Ἀνάληψη τοῦ Xριστοῦ, ὅπως τό περιγράφει τό σχετικό τροπάριο: «Ἐπὶ τῶν ὤμων Xριστὲ τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες».
.            Mέ τήν Ἀνάληψη, ἡ ἀνθρώπινη φύση στό πρόσωπο τοῦ Xριστοῦ ὁδηγήθηκε στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός Πατέρας τήν ἐτοποθέτησε «ἐκ δεξιῶν» του, πού σημαίνει ὅτι τῆς ἔδωσε τήν πρώτη θέση στήν τιμητική ἱεραρχία τοῦ ὁρατοῦ καί ἀοράτου κόσμου. Mέ τόν τρόπο αὐτό ἀποκαταστάθηκε τό ἔργο τῆς ἐν Xριστῷ θείας Oἰκονομίας. Ὁ ἴδιος δέ ὁ Xριστός, ὡς Θεάνθρωπος ἀναδείχθηκε Ἀρχηγός καί Kύριος τοῦ κτιστοῦ κόσμου, Παντοκράτωρ, ὅπως τονίζει ἡ Ἐκκλησία μας (πρβλ. Ψαλμ. ΡΘ´1).

,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
«Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές»
(Εἰσοδικὸ στὸ Δωδεκάορτο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστολογία),
ἐκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σελ. 301-305

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.           Σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, ὅπου ἦταν προηγουμένως, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἰδίου πρὸς τοὺς Μαθητάς. […] Αὐτὸ τὸ μεγάλο Δεσποτικὸ γεγονὸς προφητεύει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸ παρουσιάζει ἡ Καινὴ Διαθήκη.  Αὐτὸ ποὺ προφητεύθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ ἀσάρκου Λόγου, πραγματοποιήθηκε στὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ […]
.             Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει ὅτι Χριστός, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἔλαβε τρεῖς γεννήσεις: δηλαδὴ τὴν πρώτη ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία, τὴν δεύτερη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν τρίτη ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ὀνομάστηκε Πρωτότοκος, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη εἶναι πρωτότοκος ἐν «πολλοῖς ἀδελφοῖς» κατὰ τὴν κοινωνία τῆς σαρκός, ἀπὸ τὴν δεύτερη ὀνομάστηκε τῆς καινῆς κτίσεως καί, κατὰ τὴν τρίτη, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν. Ἂν προσέξουμε, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι σαράντα μέρες μετὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ἀκολούθησε ἕνα σημαντικὸ γεγονός δηλ. σαράντα μέρες μετὰ τὴ γέννηση προσφέρθηκε στὸν Ναὸ καὶ ἔχουμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Σαράντα μέρες μετὰ τὴν Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ νίκησε τὸν διάβολο στοὺς τρεῖς ἐκείνους πειρασμούς. Καὶ σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ἀνέβηκε στοὺς Οὐρανοὺς καὶ προσέφερε στὸν Πατέρα Του τὴν ἀπαρχὴ τῆς δικῆς μας φύσεως.[…]
.             Βέβαια, θὰ μποροῦσε ὁ Χριστὸς νὰ ἀνεβάση τὴν ἀνθρώπινη φύση στὸν Οὐρανὸ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι ἡ Ἀνάσταση ἦταν φαντασία. Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του φανέρωσε τὸν Ἑαυτό του στοὺς Μαθητάς, ἔκανε θαύματα καὶ στερέωσε ἔτσι τὴν πίστη τους. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀφοῦ ἔλυσε τὴν ὑποψία τῆς φαντασίας, τοὺς κατέστησε θεατὲς τῆς Ἀναλήψεώς Του. (Μ. Ἀθανάσιος) […]

,

Σχολιάστε

H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

H ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 175-176

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

.                 Ὁ Xριστός, τό αἰώνιο Ἀρχέτυπο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ὁ ἀναδημιουργός καί σωτήρ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, δέν ἔγινε τελικά δεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ Eὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὁ Xριστός, ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ, «εἰς τὰ ἴδια ἦλθε (ἔγινε ἴδιος μέ τούς ἀνθρώπους καί ἦλθε κοντά τους) καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (α´ 11). Ἡ ἄρνηση, μάλιστα, αὐτή τῶν ἀνθρώπων νά δεχθοῦν τόν Θεάνθρωπο κορυφώθηκε μέ τήν ὁριστική ἀπόρριψή του, τήν καταδίκη του σέ θάνατο καί τήν ἐκτέλεσή του μέ σταύρωση στόν Γολγοθά…
.                 Ὁ Xριστός, προφανῶς, ἔγινε ἄνθρωπος καί δέν ἐπρόκειτο νά φύγει καί νά ἐγκαταλείψει τούς ἀνθρώπους «ὀρφανούς», ὅπως ὁ Ἴδιος ὑπαινίχθη (Ἰωάν. ιδ´ 18). Ὁ Xριστός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά ν’ ἀποτελεῖ τό ὁρατό Ἀρχέτυπο τῶν ἀνθρώπων ὅλων τῶν ἐποχῶν! Ὁ Xριστός, ἐπίσης, τρεῖς ἡμέρες μετά τόν θανάτό του, ἀναστήθηκε καί ἐμφανίσθηκε στούς Mαθητές του, οἱ ὁποῖοι πιστοποίησαν τό γεγονός καί βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό (Mατθ. κη´9-10. Mαρ. ιϛ´ 9, 12, 14. Λουκ. κδ´ 13-31, 36. Ἰωάν. κ´ 15, 19 ἑξ.). Γιά τούς πολλούς ὅμως, ὁ Xριστός ἐξακολουθοῦσε νά εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. β´ 34). Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο καί ὁ Xριστός δέν μποροῦσε πιά νά παραμένει ὁρατός στήν γῆ. Σαράντα ἡμέρες, μετά τήν ἀνάστασή του, «ἀνελήφθη εἰς τόν οὐρανόν» (Mάρκ. ιϛ´ 19).

  1. Ἡ παρουσία τοῦ Xριστοῦ στόν κόσμο, μετά τήν Ἀνάστασή του

.                 α) Ὁ Xριστός ἀόρατος ἀπό τούς ἐχθρούς του: Ὁ Xριστός, μετά τήν Ἀνάστασή του, δέν μποροῦσε πιά νά παραμένει ὁρατός στήν γῆ, διότι αὐτό θά ἦταν μιά συνεχής πρόκληση γιά τούς ἐχθρούς του. Ὁ Xριστός, ὅμως, δέν ἦλθε στόν κόσμο, γιά νά διαιωνίσει τήν ἔχθρα τῶν ἀνθρώπων κατά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά γιά νά τήν καταργήσει (Ἐφεσ. β´ 14-15). Ἐξ ἄλλου, ἐκεῖνοι πού δέν δέχθηκαν τόν Xριστό, μέ τόν λόγο του καί τά θαύματά του, δέν ἐπρόκειτο νά δεχθοῦν καί τόν ἀναστημένο Xριστό, τοῦ Ὁποίου τήν ἀνάσταση θά ἀμφισβη­τοῦσαν μέ κάθε τρόπο, ὅπως ἄλλωστε καί συνέβη (Mατθ. κη´ 11-15).

.                 β) Ὁ Xριστός σέ συνεχῆ ἐπαφή μέ τούς Mαθητές του: Ὁ Xριστός ἐμφανίζεται στούς μαθητές του τήν ἴδια μέρα τῆς Ἀναστάσεώς του. Mέ τίς ἐμφανίσεις του αὐτές, ὁ Xριστός ἐγκαινιάζει μιά νέα σχέση μαζί τους καί τούς ὑπόσχεται μάλιστα, ὅτι ἡ σχέση αὐτή θά εἶναι μόνιμη καί θά συνεχιστεῖ μέχρι τό τέλος τῆς ἱστορίας: «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ἡμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Mατθ. κη´ 20).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ANAΛHΨH TOY XPIΣTOY-2

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2155, 15.05.2017
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.             Ὅταν τὰ τυφλωμένα ὄργανα τοῦ διαβόλου τὸν κάρφωναν πάνω στὸν Σταυρό, τὸ παμπόνηρο πνεῦμα τοῦ κακοῦ κάγχασε χλευαστικά. Εἶχε, νόμιζε, ἐξοντώσει τὸν μέγιστο ἐχθρό του. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ παράφρονες ὑπηρέτες τῶν σχεδίων του. «Οὐά», κραύγαζαν ἐμπαίζοντες. Ὁ ἥλιος ντράπηκε καὶ μάζεψε τὸ φῶς του, ἀλλὰ οἱ τυφλοὶ δὲν ἐννοοῦσαν νὰ συνέλθουν. Ἐνέπαιζαν, χλεύαζαν, προκαλοῦσαν.
.             Τὸ τέρας τῆς κολάσεως θριάμβευε.
.             Δὲν ἔβλεπε. Δὲν καταλάβαινε ὅτι ἦταν ἤδη περικυκλωμένο.
.           Κι αὐτὸ καὶ ὅλη ἡ στρατιὰ τῶν δαιμόνων του.
.             Λίγες μόνο ὧρες βάσταξαν οἱ πανηγυρισμοί του. Ἔπειτα ἔνιωσε τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου νὰ σείονται. Οἱ πύλες τῆς ὑψίστης ἀσφαλείας φυλακῆς, ποὺ εἶχε ἐμπήξει στὰ ἔγκατα τοῦ Ἅδη συντρίφτηκαν παταγωδῶς. Οἱ ἀπὸ αἰώνων φυλακισμένοι του ἐλευθερώθηκαν. Τὸ στράτευμά του αἰχμαλωτίσθηκε.
.             Καὶ τώρα– 40 μέρες μετὰ τὴν ὁλοκληρωτικὴ συντριβή του– ὁ ἴδιος καὶ ὅλος ὁ στρατός του σύρονται αἰχμάλωτοι ἀπὸ τὸν μεγάλο ἐλευθερωτή.
.             Τώρα ὁ ἐλευθερωτὴς ἀνεβαίνει θριαμβευτής. Ἀφοῦ κατέβηκε πρῶτα «εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς»,«ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν»· συνέλαβε αἰχμαλώτους τοὺς τυράννους τῶν πλασμάτων του καὶ τώρα σέρνοντάς τους ἀνεβαίνει «εἰς ὕψος» (Ἐφ. δ´ 8)· ἀνεβαίνει στὸ θεϊκό Του ὕψος. Σ’ ἐκεῖνο ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατέβηκε, γιὰ νὰ ἀναστήσει τὸν κόσμο.
.             Ἀλλὰ τώρα δὲν ἀνεβαίνει οὔτε ἔτσι, ὅπως κατέβηκε, οὔτε μόνος.
.             Κατέβηκε ὡς Θεός. Ἀνεβαίνει ὡς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Θὰ εἶναι γιὰ πάντα στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός, ἀλλὰ πλέον καὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση του, δοξασμένη, τεθεωμένη, ὑπέρλαμπρη.
.             Κατέβηκε μόνος. Ἀνεβαίνει μὲ δύο ὁμάδες αἰχμαλώτων. Μία ἀποτελοῦν οἱ ἐχθροί του, αὐτοὶ τοὺς ὁποίους συνέλαβε στὰ τάρταρα τοῦ Ἅδη καὶ τώρα τοὺς ἔχει καὶ ὡς ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία του. Καὶ ὡς ἄνθρωπος! Αὐτὸ ἔχει σημασία. Διότι ὡς θεὸς πάντα τοὺς εἶχε ὑπὸ τὴν κυριαρχία του.
.             Τὴν δεύτερη ὁμάδα αἰχμαλώτων τὴν ἀποτελοῦν οἱ αἰχμάλωτοι τῆς ἀγάπης του. Αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν δαιμονικὴ κυριαρχία καὶ τώρα Τὸν ἀγαποῦν μὲ πάθος. Αἰχμάλωτοι καὶ αὐτοί. Ἀλλὰ ὄχι δεμένοι μὲ ἁλυσίδες ἀνίκητης ἐξουσίας. Δεμένοι μᾶλλον μὲ ἀκατάληπτους δεσμοὺς αἰωνίας εὐγνώμονος ἀγάπης.
.             Ὅταν κατέβηκε στὸν Ἅδη, σείστηκαν τὰ κατοχθόνια. Τώρα ποὺ ἀνεβαίνει στὸν πατρικὸ θρόνο σείεται τὸ σύμπαν! Ὁ προφήτης τὸ περιέγραψε μὲ εἰκόνα ἐκπληκτική. Εἶδε τὶς οὐράνιες δυνάμεις τῶν ἀγγέλων ἔκθαμβες νὰ ἀναφωνοῦν: «Τίς οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ Ἐδώμ;» (Ἠσ. ξγ´ [63] 1)· ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει καταφθάσει ἀπὸ τὸν κάτω κόσμο τῶν ἀνθρώπων;
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑρμηνεία ποὺ δίνει ἡ Ἐκκλησία μας στὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ προφήτου Ἠσαΐα, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ τοποθέτησε στὰ ἀναγνώσματα τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως. Καὶ ἐφαρμόζει στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου τὰ ἑπόμενα προφητικὰ λόγια: «διατί σου ἐρυθρὰ τὰ ἱμάτια καὶ τὰ ἐνδύματά σου ὡς ἀπὸ πατητοῦ ληνοῦ;». Οἱ ἄγγελοι ἐξακολουθοῦν νὰ ἀποροῦν βλέποντας τὸν Κύριο νὰ ἀνέρχεται. Καὶ γεμάτοι θάμβος ρωτοῦν: γιατί εἶναι κόκκινα τὰ ἱμάτιά σου καὶ τὰ ἐνδύματά σου σὰν νὰ πάτησες σταφύλια;
.             Βλέπουν κατὰ κάποιον τρόπο τὰ αἵματα τῆς θυσίας του. Τὸν βλέπουν νὰ ἀνεβαίνει καὶ αἱματωμένος. Ἐλευθερωτὴς μὲ τὸ αἷμα Του τῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες αἰχμαλώτων.
.             Αἰχμάλωτοι καὶ ἐμεῖς τῆς ἀγάπης σου, μεγάλε Ἐλευθερωτή! Μᾶς συνέλαβες γιὰ πάντα στὰ δίχτυα τῆς μέχρι θανάτου ἀγάπης Σου.
.             Δὲν μᾶς τρομάζουν οἱ λυσσαλέες ἐπιθέσεις τοῦ κακοῦ. Δὲν μᾶς πτοοῦν οἱ ἀπειλές, οἱ εἰρωνεῖες, οἱ χλευασμοί, τὸ μίσος τῶν ἐχθρῶν Σου.
.             Διότι αὐτὰ εἶναι σκόνη ποὺ τὴν σκορπίζει ὁ ἄνεμος. Ἐσὺ εἶσαι αἰώνιος. Εἶσαι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἡ ἄπειρη χαρά, ἡ ἀτέλειωτη εὐτυχία, τὸ ὑπέρλαμπρο φῶς, ἡ ἄσβεστη φλόγα τοῦ κόσμου.
.             Ἐσὺ εἶσαι τὸ πᾶν!

Σχολιάστε

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Ἡ χαρὰ ἡ μεγάλη τῆς Ἀναλήψεως

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2134, 01.06.16

.                Ἀνάληψη. Ἡ μεγάλη καὶ λαμπρὴ δεσποτικὴ ἑορτὴ τοῦ Κυρίου μας. Τὴν πανηγυρίζουμε μὲ ὕμνους τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα μετὰ τὴν Ἀνάσταση. Τὴν περιμένουμε μὲ λαχτάρα κάθε χρόνο. Γιὰ νὰ πορευθοῦμε μὲ τοὺς ἁγίους μαθητὲς στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Γιατὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἀπηύθυνε στοὺς μαθητές Του τὶς τελευταῖες Του ὑποθῆκες, «ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Ὑψώθηκε καὶ χάθηκε ἀπὸ τοὺς χοϊκοὺς ὀφθαλμούς τους. Θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ζωγραφισθεῖ στὰ πρόσωπα τῶν ὀρφανεμένων μαθητῶν θλίψη καὶ ὀδύνη. Συνέβη ὅμως τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ὅμως μᾶς διασώζει εἴδηση θαυμαστή, ὅτι οἱ μαθητὲς «ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης» (Λουκ. κδ΄ [24] 52). Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ μεγάλη χαρά;
.                Πρῶτα χαροποίησε τοὺς μαθητὲς ἡ δό­­ξα τοῦ θείου Διδασκάλου τους. Καθὼς Τὸν ἔβλεπαν μὲ τέτοια μεγαλοπρέπεια μέσα σὲ σύννεφο τυλιγμένο, καὶ μὲ συνοδεία λαμπρῶν Ἀγγέλων νὰ ἀνέρχεται στὰ ἄνω βασίλεια δοξασμένος, πίστεψαν ἀκράδαντα στὴ θεϊκή Του παντοδυναμία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Διδάσκαλός τους, εἶναι Θεός, κυρίαρχος τῶν πάντων. Ἑπομένως οἱ μαθητὲς χαίρονται γιὰ τὸν ἔν­δοξο θριαμβευτὴ καὶ νικητὴ Διδάσκαλο καὶ Θεό τους. Τώρα δὲν θὰ ὑποχωροῦν οὔτε θὰ δειλιάζουν μπροστὰ σὲ ἐχθροὺς βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες, οὔτε θὰ φοβοῦνται τοὺς πονηροὺς δαίμονες. Καὶ τὸν θάνατο τὸν φοβερὸ θὰ περιγελοῦν, γιατὶ ὁ ἔνδοξος Χριστὸς τὰ νίκησε ὅλα. Καὶ θὰ εἶναι μαζί τους. Καὶ θὰ τοὺς ἐνισχύει. Καὶ τὶς δικές Του νίκες θὰ τὶς χαρίζει σ’ αὐτοὺς καὶ σὲ ὅλους τοὺς δικούς Του ἀκολούθους. Καὶ θὰ τοὺς δοξάζει ὁ Κύριος ὄχι μόνο στὴ γῆ αὐτὴ ἀλλὰ καὶ στὸν οὐρανό. Γιατὶ ὁ ἀναληφθεὶς Κύριος «συνεζωοποίησε… συνήγειρε καὶ συνεκάθισε» στὸ θρόνο τοῦ οὐρανίου Του Πατρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση (Ἐφ. β΄ 5-6). Καὶ ἐκεῖ στὸν Παράδεισο κάθε πιστὸς ποὺ θὰ θελήσει νὰ ζήσει τὸν θεάρεστο βίο, θὰ ἀ­παστράπτει μὲ δόξα ἀθάνατη καὶ κάλλος ἐκτυφλωτικό.
.                Ὑπάρχει ὅμως καὶ δεύτερος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ μαθητὲς δοκιμάζουν χαρὰ μεγάλη. Εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ ἀναληφθέν­τος Κυρίου. «Καὶ ἐγένετο», μᾶς λέει ὁ ἅγιος εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, «ἐν τῷ εὐ­λογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ’ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν» (Λουκ. κδ΄ [24] 51). Ἄνοιξε ὁ Κύριος τὰ ἄχραντα χέρια Του ποὺ εἶχαν ἀποτυπωμένα τὰ σημάδια τῆς θυσίας Του. Καὶ δὲν εὐλόγησε ἁπλῶς μιὰ στιγμὴ τοὺς μαθητές Του, ἀλλά, καθὼς ἀνέβαινε, συνεχῶς τοὺς εὐλογοῦσε. Καὶ μὲ τὴ στάση αὐτὴ τῆς διαρκοῦς καὶ παρατεταμένης εὐλογίας ἀ­νέ­βαινε, ἕως ὅτου ἔσβησε καὶ χάθηκε ἀπὸ τὰ μάτια τους. Καὶ αὐτοὶ ἀπέμειναν νὰ κοιτάζουν ἔκθαμβοι τὴ μεγαλειώδη εἰκόνα τῆς τελευταίας πράξεως τοῦ ἀγαπημένου Διδασκάλου τους. Τί αἴσθηση πλούσιας ἀγάπης! Ἀπολαμβάνουν οἱ μαθητὲς ἐκείνη τὴν ὥρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ μοναδικὴ ἀγάπη. Γνωρίζουν πολὺ καλὰ πόσο Τὸν εἶχαν πικράνει. Πόσες φορὲς εἶχαν ἐπιδείξει φιλοπρωτίες, εἶχαν φανερώσει φιλοδοξίες, εἶχαν ἐκδηλώσει ὀλιγοπιστίες, εἶχαν ἀθετήσει ὑποσχέσεις. Καὶ ὅμως ὁ Κύριος τοὺς ἀποχαιρετᾶ μὲ ἀγάπη!
.                Εἶναι σὰν νὰ τοὺς ἔλεγε: «Εἶμαι μαζί σας, δικός σας. Θὰ εὐλογῶ ὅλα σας τὰ βήματα. Καὶ τὰ δικά σας καὶ ὅλων ὅσοι θὰ πιστέψουν στὸ κήρυγμά σας καὶ θὰ θελήσουν νὰ μὲ ἀκολουθήσουν. Ὅλοι χωρᾶτε στὴ θεϊκή μου ἀγκάλη. Μὲ τὴν παντοδύναμη εὐλογία μου θὰ ἁπαλύνον­ται οἱ πόνοι σας καὶ θὰ στηρίζεσθε στοὺς πειρασμούς. Ἐδῶ στὰ ἀνοικτά μου χέρια βρίσκεται ἡ ἄκρα ἀγαθότητα καὶ ἡ ἄπειρη ἀγάπη μου. Ἡ χωρὶς ὅρια ἀγάπη. Προχωρεῖτε λοιπὸν μὲ θάρρος. Θὰ σᾶς εὐλογῶ πάντα καὶ ὅπου θὰ βρίσκεσθε, ʽʽἕως ἐσχάτου τῆς γῆςʼʼ» (βλ. Πράξ. α΄ 8).
.                Δύο μεγάλες χαρὲς ἀπήλαυσαν οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν τὴν ἡμέρα τῆς θείας Του Ἀναλήψεως: τὴν ὑπερκόσμια δόξα Του καὶ τὴ θεία εὐλογία Του.
.                Ἀπέμενε ὅμως καὶ μία ἀκόμη μεγαλύτερη χαρὰ ποὺ κατὰ τὴν ὑπόσχεσή Του ὁ ἀναληφθεὶς Κύριος θὰ χάριζε στοὺς μαθητές Του λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάληψή Του. Ποιὰ χαρά; Ὅτι δὲν θὰ τοὺς ἄφηνε μόνους. Τὴν πνευματική τους μοναξιὰ θὰ τὴν ἀνεπλήρωνε μὲ τὴν παρουσία τοῦ «ἄλλου Παρακλήτου», δηλαδὴ μὲ τὸ Παν­άγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο θὰ τοὺς ἀπέστελλε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιδ΄ [14] 16, ις΄ [16] 13). Αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ τοὺς ὑπενθύμιζε μὲ κρυστάλλινη διαύγεια ὅλες τὶς θεϊκὲς διδασκαλίες ποὺ εἶχαν ἀκούσει ἀπὸ τὸν Ἴδιο, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ τὶς κηρύττουν ἀνόθευτα καὶ νὰ τὶς ­καταγράφουν αὐθεντικά. Αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ τοὺς ἐνθουσίαζε στοὺς ἱεραποστολικοὺς ἀγῶνες τους καὶ θὰ ἐνεργοῦσε τὶς θαυμαστὲς ἀλλοιώσεις στὶς ψυ­χὲς τῶν ἀκροατῶν τους καὶ τὰ θαύμα­τα τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων μέσα στὴν Κιβωτὸ τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας! Ὅλα αὐτὰ πρα­γματοποιήθηκαν τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Καὶ συνε­χίσθηκαν καὶ συνεχίζον­ται μέσα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Πῶς νὰ μὴ χαίρονται λοιπὸν μὲ χαρὰ μεγάλη οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου;
.                Ἂς χαροῦμε κι ἐμεῖς μαζί τους. Γιατὶ μέσα στὴν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γευόμαστε καὶ ἐμεῖς τὶς ἴδιες χαρές, τὰ πανάκριβα δῶρα τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου: τὴν παντοδύναμη προστασία Του, τὴν πλούσια εὐλογία Του, τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τέλος τὸν δοξασμό μας μαζί Του στὸν Παράδεισο!

 

Σχολιάστε

ΘΑ ΕΛΘΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

Θὰ ἔλθει καὶ πάλι!

.             Γεμάτη δόξα καὶ θεϊκὸ μεγαλεῖο προβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας ἡ μεγάλη καὶ δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
.             Σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Κύριος, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε τὸ ἔργο Του ἐπὶ τῆς γῆς, ἀνεβαίνει στὸν οὐρανό.
.             «Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεός», ψάλλει πανηγυρικὰ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία στὸ Κοντάκιο τῆς ἑορτῆς.
.             Οἱ Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅσοι βρίσκονταν ἐκεῖ, παρατηροῦσαν μὲ θαυμασμὸ καὶ μὲ ἀπορία τὸ ἐξαίσιο αὐτὸ θέαμα.
.             Ξαφνικὰ δύο ἄγγελοι ἐμφανίζονται καὶ τοὺς ἀποσποῦν ἀπὸ τὴν ἐκστατική τους ἐνατένιση: «Τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ’ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν» (Πράξ. α´ 11). Γιατί στέκεσθε καὶ παρατηρεῖτε μὲ βλέμμα ἀκίνητο τὸν οὐρανό; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ποὺ ἀναλήφθηκε ἀπὸ ἀνάμεσά σας στὸν οὐρανό, θὰ ἔλθει καὶ πάλι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὅπως καὶ τώρα Τὸν εἴδατε νὰ πηγαίνει στὸν οὐρανό.
.             Τὰ λόγια αὐτὰ δίνουν δύναμη, παρηγοριὰ στοὺς Μαθητὲς ποὺ ζοῦσαν ἔντονα τὸν πόνο τοῦ ἀποχωρισμοῦ τοῦ ἀγαπημένου Διδασκάλου τους. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ τὴν παρήγορη αὐτὴ ὑπόσχεση ἐπιστρέφουν στὴν Ἱερουσαλὴμ «μετὰ χαρᾶς μεγάλης» (Λουκ. κδ´ 52).

    .             Θὰ ἔλθει καὶ πάλι!
.             Ἡ ἄνοδος τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν Ἀνάληψή Του συνδέεται ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους μὲ τὴν ἐπάνοδό Του κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία. Ἄνοδος ἔνδοξη καὶ ἐπάνοδος ἔνδοξη. Ἀνελήφθη ἐν δόξῃ μέσα στὴ νεφέλη καὶ θὰ ἐπανέλθει «ἐν νεφέλαις μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς». Μὲ τὸ ἀνθρώπινο τεθεωμένο σῶμα Του ποὺ θὰ φέρει πάντοτε τὰ σημάδια τοῦ Πάθους, τῆς λυτρωτικῆς θυσίας ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, μὲ τὸ ἴδιο δοξασμένο σῶμα θὰ ἐπανέλθει γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο.
.             Κατὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψη ἄγγελοι συνοδεύουν τὸν Κύριο, τὸν ποιητὴ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Καὶ τὴν ἐπάνοδό Του φωνὴ ἀρχαγγέλου καὶ σάλπιγγα Θεοῦ θὰ τὴν ἀναγγείλει, καὶ τότε ὄχι λίγοι ἀλλὰ μύριες μυριάδες ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων θὰ Τὸν συνοδεύουν. Αὐτὴ τὴ σπουδαία ἀλήθεια ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία δὲν παύει νὰ μᾶς τὴν ὑπενθυμίζει.
.             Ὁ Κύριος ἀνελήφθη ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο. Εἶναι μαζί μας, μᾶς ἐνισχύει, κυβερνάει τὶς τύχες τοῦ κόσμου ἀοράτως. Ὅμως κάποια μέρα θὰ ἐπανέλθει.
.             Θὰ ἔλθει καὶ πάλι! Εἶναι ἀλήθεια, τὸ γνωρίζουμε, τὸ ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας «πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς». Τὸ περιμένουμε;
.             Τί χαρά, τί εὐλογία! Ἀγαλλίαση γιὰ τοὺς πιστούς, γιὰ τοὺς δικαίους, τοὺς Ἁγίους ποὺ Τὸν περιμένουν.
.             Θὰ σταματήσουν τὰ δάκρυα, τὰ βάσανα, οἱ θλίψεις. Θὰ πάρουν τέλος οἱ ἀδικίες καὶ οἱ πόνοι αὐτῆς τῆς ζωῆς.
.             Δὲν εἴμαστε παρόντες στὴν Ἀνάληψή Του, θὰ βρεθοῦμε στὴν ἐπάνοδό Του, θὰ Τὸν δοῦμε, θὰ Τὸν ἀκούσουμε. Μακάρι νὰ μᾶς κρίνει καὶ ἀξίους τῆς Βασιλείας Του, ὥστε νὰ εἴμαστε «πάντοτε σὺν Κυρίῳ» (Α΄ Θεσ. δ´ 17)· νὰ εἴμαστε γιὰ πάντα μαζί Του στὴν αἰώνια Βασιλεία Του.

ΠΗΓΗ: osotir.org

Σχολιάστε